Η τρύπα του Ταράτσα, άλλος ένας ομαδικός τάφος εξ αιτίας του ΚΚΕ.

Το Δεκέμβριο του '43 ο εμφύλιος μαίνεται. Σκληρές μάχες η μια μετά την άλλη.

 

Το ημερολόγιο δείχνει 28-12-1943. Αριστεροί κάνουν επίθεση στους Μολάους.
 

Μετά από τέσσερις ώρες μάχης επικρατούν πλήρως. Συλλαμβάνουν περί τα 400 άτομα τα οποία από τη μεριά των αριστερών θεωρούνται συνεργάτες των Ναζί καθώς και υπαίτιοι άλλων εγκλημάτων όπως βιασμών κτλ.
 

Τελικά αφήνουν ελεύθερους τους περισσότερους και 30-40 άτομα αιχμάλωτοι οδηγούνται στο βάραθρο "τρύπα του ταράτσα" κοντά στα Νιάτα.
 

Η "αφρόκρεμα" της τότε κωμόπολης θανατώνεται δια κατακρημνισμού στο βάραθρο. Έχουμε νεκρούς από διάφορες οικογένειες όπως Τσικλάκου, Σκανδαλάκη, Λιβερδίση (γιατρός) κτλ.
 

Με μια κίνηση συμβολισμού πρώτος πρώτος ρίχνεται στο βάραθρο και μάλιστα ζωντανός, ο τότε ιερέας των Μολάων Καριτσιώτης...

 

Πηγή: leimonitis.blogspot.gr

Ένα ταξίδι στον κόσμο της Φρίκης του ΚΚΕ...

Η σύγχρονη -ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ- Ιστορία της Ελλάδας, μέσα από εικόνες των κυριότερων τόπων της κόκκινης θηριωδίας. Οι φοβερές σφαγές που διέπραξαν οι αδελφοκτόνοι κομμουνιστές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και με τις οποίες ξεκίνησαν τον εμφύλιο σπαραγμό. Η ανηλεής γενοκτονία των Ελλήνων που δεν θέλησαν να γίνουν μπολσεβίκοι και να προδώσουν τα ιερά και τα όσια τους.

Άνδρες, γυναίκες, παιδιά, βρέφη, θρηνούν και ουρλιάζουν μέσα από τα βάραθρα και τα ξεροπήγαδα. Οι κραυγές τους σαν πύρινη ρομφαία τρυπούν τις ψυχές μας, μας καταριούνται που τους ξεχάσαμε και δεν τους δικαιώσαμε. Στοιχειώνουν τη χώρα και την οδηγούν στο χαμό. Κλαίνε και φωνάζουν γιά το Έγκλημα που δεν έχει προηγούμενο, που μόνο μισέλληνες με δαιμονικά μυαλά μπορούσαν να σχεδιάσουν και να εκτελέσουν. Δεκάδες χιλιάδες φόνοι, στο θυσιαστήριο της αριστερής παρανοϊκής τυραννίας.

Τα θηρία που μακέλεψαν την Ελλάδα, οι συνοδοιπόροι και οι επίγονοι τους, σήμερα τιμώνται δοξάζονται και ανταμείβονται. Περιφέρουν αλαζονικά τις ξιπασμένες και κολασμένες μορφές τους, στη σημερινή κοινωνία της σήψης και της διαστροφής, που οι ίδιοι δημιούργησαν.

Οι Τόποι της Φρίκης έχουν ταξινομηθεί με χρονολογική σειρά. Σημαντικό γιά τον αναγνώστη είναι να έχει κατά νου, οτι για όλα αυτά τα εγκλήματα οι αριστεροί παραμένουν ατιμώρητοι, αμετανόητοι και έτοιμοι να τα επαναλάβουν.

 
ΤΡΥΠΑ ΤΗΣ ΤΑΤΑΡΝΑΣ

 

Στη φοβερή άβυσσο της Τατάρνας Ευρυτανίας, ρίχτηκαν ζωντανοί πάνω από 3.000 άνθρωποι από όλη τη Δυτική Ελλάδα. Συγκεντρώνονταν στο χωριό Χαλκιόπουλο και μετά από εξαντλητική και βασανιστική πορεία στα βουνά, έφταναν στο βάραθρο. Εκεί, σπρώχνονταν στο χάος δεμένοι ανά δύο από τους καρπούς, κάτω από τους καγχασμούς, τις βρισιές και τα χτυπήματα των αιμοδιψών Ελασιτών. Τα σώματα τους βρίσκονται ακόμη στα έγκατα της γης λόγω του αχανούς βάθους αλλά και της ρίψης μεγάλης ποσότητας οικοδομικών υλικών.Υπολείμματα των νεκρών εμφανίζονται σποραδικά στη λίμνη των Κρεμαστών μέσω των υπόγειων υδάτων.
 

Το βάραθρο ήταν υπό την εποπτεία του αρχιεγκληματία κομμουνιστή Θανάση Κλάρα (Άρη Βελουχιώτη.

 
ΦΕΝΕΟΣ
 

Στον Φενεό Κορινθίας δολοφονήθηκαν μαρτυρικά περίπου 4.000 άνθρωποι από όλη την Βόρεια Πελοπόννησο. Μετά από κράτηση τους στη Μονή Αγ.Γεωργίου όπου βίωναν κάθε είδους εξευτελισμούς και μαρτύρια, σφάζονταν στις πέριξ της Μονής πλαγιές. Αργότερα, στο κοντινό Κακοβούνι ανακαλύφθηκε ένα πολύ βαθύ βάραθρο. Από τότε, κάθε βράδυ δεκάδες κρατούμενοι έπαιρναν το δρόμο για τον φρικτό θάνατο. Με τα χέρια δεμένα πισώπλατα, δεχόταν τις μαχαιριές και τα χτυπήματα των αριστερών φονιάδων όπως οι Πισογιαννάκης, Πρόβας, Σερμπέτης κ.α. και πετάγονταν, συχνά ημιθανείς, στο τρομερό βάραθρο. Όταν ανασύρθηκε μεγάλος αριθμός πτωμάτων, τα περισσότερα θάφτηκαν σε ομαδικούς τάφους γύρω από το βάραθρο. Πολλά ακόμη θύματα σε άλλες τοποθεσίες, κατασπαράχθηκαν από άγρια ζώα.
 

Τα Στρατόπεδα Συγκεντρώσεως της Κορινθίας και Αργολίδας τελούσαν υπό την εποπτεία του μπολσεβίκου κακούργου, Θεόδωρου Ζέγκου.

 
ΤΡΥΠΑ ΤΟΥ ΤΑΡΑΤΣΑ

 

Σε αυτό το βάραθρο με το πολύ στενό άνοιγμα και το τεράστιο βάθος, ρίφθηκαν αντιφρονούντες των Μολάων και της Λακωνίας. Εδώ εγκληματούσε ο σαδιστής κακούργος καπετάν Καλόγηρος, Νίκος Λάτσης.

 
ΣΤΙΜΑΓΚΑ

 

Παράλληλα με τη γενοκτονία του Φενεού, εκτεταμένες σφαγές από τον ΕΛΑΣ και την ΟΠΛΑ έγιναν και στην περιοχή Στιμάγκας Κορινθίας, επί του λόφου της Ευαγγελίστριας. Περιγράφεται ακόμη και περίπτωση καννιβαλισμού, από τους δαιμονισμένους κομμουνιστές. Τα πτώματα βρέθηκαν διάσπαρτα στις χαράδρες και τις πλαγιές ενώ κατορθώθηκε να αναγνωριστούν πάνω απο 800 θύματα, τα ονόματα των οποίων βρίσκονται στο εκεί μνημείο.

 
ΣΦΑΓΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗ ΨΑΡΡΟΥ
 

Στην προσπάθεια του το ΚΚΕ να εξοντώσει κάθε ένοπλη αντιστασιακή ομάδα εκτός του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, δολοφόνησε τον ήρωα βενιζελικό συνταγματάρχη Δημήτρη Ψαρρό και τριακόσιους από τους άντρες του, του 5-42 Συντάγματος Ευζώνων. Οι άντρες του Ψαρρού βασανίστηκαν άγρια πριν σφαγιαστούν. Οι δολοφονίες έλαβαν χώρα κυρίως στο Κλήμα Δωρίδας, αλλά και στο Δρακοκάρκαρο Παρνασσού.

 
ΚΛΗΜΑ ΔΩΡΙΔΑΣ

ΒΑΡΑΘΡΟ ΔΡΑΚΟΚΑΡΚΑΡΟ

ΑΓΙΟΝΟΡΙ
 

Το καλοκαίρι του 1944 οι σφαγές εντάθηκαν στην περιοχή της Αργολιδοκορινθίας. Ιθύνων νους των εγκλημάτων ο κομισσάριος του ΚΚΕ Δημήτρης Ανδρεαδάκης. Γιά τη διάπραξη των σφαγών επιστρατεύτηκαν επαγγελματίες χασάπηδες, εκδοροσφαγείς, οι Δημήτρης Κούρος και Κώστας Χαύτας. Με τη συνέργεια μελών της Ο.Π.Λ.Α. (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκού Αγώνα) Αργολίδας και Ελασιτών του καπετάν Γραβιά, οι προαναφερόμενοι κάνοντας χρήση των χασαπομάχαιρων τους, κατέσφαξαν οικογένειες, παιδάκια ακόμη και τρίχρονα νήπια όπως ο Δημητράκης Ράπτης από τη Μιδέα.

 
ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ
 

Στην περιοχή της Επιδαύρου έδρασε ο λυσσαλέος Ελασίτης καπετάν Λευτεριάς (Γιώργος Λέκκας), με βοηθό του τον Νικόλα Σμυρλή. Στο ξεροπήγαδο της Κρίπηζας Επιδαύρου, μαρτύρησαν αντιφρονούντες από το Αραχναίο και την Αγνούντα.

 
ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ
 

Η πιό απάνθρωπη σφαγή Ελλήνων. Μετά τα φονικά γεγονότα της Καλαμάτας, μεγάλο πλήθος κόσμου μαζί με άνδρες των Τ.Α. κατέφυγε στην κωμόπολη του Μελιγαλά γιά να προστατευτεί από τις εκκαθαρίσεις των κομμουνιστών.
 

Μετά από σκληρή μάχη στην οποία οι Ελασίτες υπερτερούσαν συντριπτικά σε αριθμό και οπλισμό, επακολούθησε σφαγή 2.000 αιχμαλώτων η οποία κράτησε γιά μέρες. Το μακελειό δεν περιορίστηκε στο Μελιγαλά, αλλά επεκτάθηκε σε όλη την γύρω περιοχή. Οι μελλοθάνατοι, άυπνοι διψασμένοι και πεινασμένοι, υποχρεώνονταν δεμένοι με συρματόπλεγμα ανά τρείς, να βαδίσουν χιλιόμετρα ξυπόλυτοι φορώντας μόνο τα εσώρουχα τους. Κατά τη διάρκεια αυτής της πορείας προς τον Γολγοθά, δεχόταν ταπεινώσεις, τρομοκρατία και βιαιοπραγίες από τους αιμοδιψείς κομμουνιστοσυμμορίτες. Πολλοί σφάζονταν κατά τη διάρκεια της διαδρομής. Όσοι κατάφερναν να φτάσουν στο τέρμα, ένα μεγάλο ξεροπήγαδο, περίμεναν τη σειρά τους παρακολουθώντας τους άλλους αιχμάλωτους να κατακρεουργούνται. Φοβερές κραυγές πόνου αναμειγνύονταν με σπαραχτικούς θρήνους των κατοίκων, τους οποίους οι κατσαπλιάδες είχαν υποχρεώσει να παρακολουθούν τη θανάτωση των δικών τους ανθρώπων. Μπροστά στην πηγάδα είχαν σχηματιστεί λίμνες αίματος, ενώ ανθρώπινα μέλη βρίσκονταν διάσπαρτα παντού. Όταν έφτανε η σειρά τους, οι μελλοθάνατοι οδηγούνταν στο στόμιο του ξεροπήγαδου. Εκεί με τσεκούρια, κλαδευτήρια και πριόνια, σφάζονταν κατά τον αγριότερο και σαδιστικότερο τρόπο και πετάγονταν ημιθανείς, μέσα.
 

Κύριοι υπεύθυνοι της φοβερότερης σφαγής της Ελληνικής Ιστορίας, οι Θανάσης Κλάρας-Βελουχιώτης, Τάσος Κουλαμπάς και Νίκος Μπελογιάννης.
 

Μετά τις φρικαλεότητες του Μελιγαλά, επακολούθησε μάχη και σφαγή περίπου 600 πατριωτών στους Γαργαλιάνους.

 
ΚΙΛΚΙΣ
 

Η κρυφή σφαγή της Μακεδονίας. Στο Κιλκίς κατέφυγαν κυνηγημένοι από τον ΕΛΑΣ και τον Βουλγαρικό στρατό, άνδρες της ΠΑΟ, του ΕΔΕΣ Μακεδονίας, ένοπλα αντικομμουνιστικά τμήματα και οικογένειες αντιφρονούντων. Μετά από μάχη κατά τη διάρκεια της οποίας συντρίφτηκαν οι θέσεις των αμυνόμενων από τα πυροβόλα του Βουλγαρικού στρατού, άνδρες του ΕΛΑΣ εισήλθαν στην πόλη. Επακολούθησε σφαγή των αιχμαλώτων σε όλη την πεδιάδα του Κιλκίς, ενώ ταυτόχρονα ξέσπασε ενδοποντιακός εμφύλιος στον οποίο αριστεροί Καυκασοπόντιοι δολοφόνησαν δημοκρατικούς Πόντιους των παράλιων. Οι νεκροί υπολογίζονται μεταξύ 5 - 7 χιλιάδων.

 
ΣΦΑΓΗ ΤΗΣ Π.Α.Ο.
 

Στο σχέδιο της εξουδετέρωσης κάθε αντιστασιακής οργάνωσης εκτός του ΕΛΑΣ, ώστε το ΚΚΕ να καταλάβει ενόπλως την εξουσία μετά την αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων κατοχής, βαρύτατο τίμημα πλήρωσε η μεγάλη αντιστασιακή ομάδα της Μακεδονίας, η Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση (ΠΑΟ). Με συνδιασμένες επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ και του Βουλγαρικού Στρατού, αιχμαλωτίστηκαν και σφαγιάστηκαν από τους εαμοκομμουνιστές πάνω από 1.200 αντάρτες της ΠΑΟ στις Σέρρες, Τραπέζια Νικόκλειας, Βισαλτία, Προμαχώνα, Αρναία και Κιλκίς. Σύμφωνα με μαρτυρίες, αρκετοί αντάρτες της ΠΑΟ υπέστησαν εξόρυξη οφθαλμών και αφέθηκαν να πεθάνουν αβοήθητοι στις δασικές περιοχές των Τραπεζιών και της Βισαλτίας.

 
ΑΘΗΝΑ
 

Κατά τη διάρκεια του Δεκεμβρίου 1944, ορδές αλητών, περιθωριακών και εγκληματιών του ΚΚΕ ξεχύθηκαν σε όλη την πρωτεύουσα ληστεύοντας, βιάζοντας και δολοφονώντας όποιον ήθελαν. Είναι οι εφιαλτικές μέρες των σφαγών με τα κονσερβοκούτια, οι κολασμένες ημέρες των μανιακών δολοφόνων όπως οι Μονέδας, Κουκούτσης, Μπουρδής, Τζογανάκης, Μακαρώνας. Στο Περιστέρι, Τουρκοβούνια, Υμηττό, Διυλιστήρια Ούλεν, Λατομεία Κοπανά, Καισαριανή, Πειραιά κ.α. διαπράχθηκαν φρικτά βασανιστήρια και ομαδικές σφαγές. Επακολούθησε ομηρία χιλιάδων ανθρώπων, από τους οποίους πέθαναν εκατοντάδες. Οι φονευθέντες υπερέβησαν τους 25.000.

 
ΝΤΑΛΑΜΑΝΙ
 

Κατά την υποχώρηση των ανταρτών του Ναπολέοντα Ζέρβα στη Κέρκυρα, οι Ελασίτες με επικεφαλής τον αιμοσταγή καπετάν Τζουμερκιώτη, Γεράσιμο Μαλτεζόρη, αιχμαλώτισαν συγγενείς των μαχητών του ΕΔΕΣ καθώς και αντιφρονούντες της περιοχής Λάκκας Σουλίου. Μετά από φοβερά βασανιστήρια, τους σφάγιασαν στην περιοχή Νταλα

Τα μαρτύρια του Ελληνικού λαού δεν έληξαν με τη συμφωνία της Βάρκιζας. Επακολούθησε ο τριετής Συμμοριτοπόλεμος και το φοβερό Παιδομάζωμα 28.000 ελληνόπουλων.

Το τέλος της προδοτικής και αιματοβαμμένης κομμουνιστικής ανταρσίας που άφησε την Πατρίδα βαριά πληγωμένη και ερημωμένη και που υποθήκευσε και καταρράκωσε το μέλλον της, γράφτηκε στις κορυφές του Γράμμου και του Βίτσι όπου ο Έλληνας Στρατιώτης έδωσε τη δική του απάντηση.

 

Πηγή: zougla.gr

Ο Άγιος Βασίλειος και ο ύπαρχος Μόδεστος.

Πώς σκέφτηκες εσύ (ανέφερε το όνομά του χωρίς να τον αξιώσει να τον ονομάσει επίσκοπο) και τολμάς να αντιστέκεσαι εναντίον τόσης εξουσίας, μόνος εσύ από όλους φέρεσαι με τόσην αυθάδεια;

– Γιατί η ερώτηση αυτή; απάντησε ο Βασίλειος. Ποια η απείθεια και η υπεροψία μου; διότι ακόμη δεν μπορώ να εννοήσω;

– Διότι δεν ακολουθείς την θρησκεία του βασιλέως, ενώ όλοι πλέον οι άλλοι υποτάχθηκαν και ηττήθηκαν, λέγει ο ύπαρχος.

– Δεν είναι αρεστά αυτά εις τον δικό μου βασιλιά, απήντησε ο Βασίλειος. Ούτε ενέχομαι να προσκυνώ κάποιο κτίσμα, εφ’ όσον είμαι του Θεού κτίσμα και έχω εντολή, ότι θα είμαι θεός.

– Αλλά εμάς πώς μας θεωρείς; Δεν είμαστε τίποτε εμείς που διατάζουμε αυτά; Πώς λοιπόν; Δεν θεωρείς μέγα και τιμητικό το να ταχθείς με το μέρος μας και να μας έχεις φίλους και συντρόφους;

– Αναγνωρίζω και δεν αρνούμαι, απάντησε ο Βασίλειος ότι εσείς είστε ύπαρχοι και επιφανείς, ουδόλως όμως ανώτεροι του Θεού. Και θεωρώ σπουδαία μεν τη φιλία σας (πώς όχι; πλάσματα Θεού είστε και εσείς), αλλά θεωρώ σπουδαία τη φιλία και των άλλων Χριστιανών, που είναι ταγμένοι υπό την εξουσία σας. Διότι δεν είναι επίσημος ο Χριστιανισμός από την αξία των προσώπων που ανήκουν σ’ αυτόν, αλλά από την Πίστη.

– Πως λοιπόν δεν φοβάσαι την εξουσία;

– Τι θα μου συμβεί; Τι πρόκειται να πάθω; απάντησε ο Βασίλειος

– Τι θα πάθεις; Ένα από τα πολλά που είναι στην εξουσία μου.

– Ποια είναι αυτά; Πες μου.

– Δήμευση, εξορία, βάσανα, θάνατος.

– Απείλησε με κάτι άλλο, αν υπάρχει. Διότι κανένα από αυτά που ανέφερες δεν μπορεί να με θίξει και να με βλάψει, απάντησε με θάρρος ο Βασίλειος.

– Πώς είναι δυνατόν και με ποιό τρόπο θα το κατορθώσεις αυτό; ρώτησε ο ύπαρχος

– Διότι, απάντησε ο Βασίλειος, δήμευση περιουσίας δεν μπορεί να υποστεί εκείνος που δεν έχει τίποτα, εκτός αν πάρεις τα τρίχινα και φτωχά ενδύματα και τα λίγα βιβλία, από τα οποία αποτελείται ολόκληρη η περιουσία μου. Εξορία δεν γνωρίζω, εφ’ όσον δεν είμαι πουθενά εγκατεστημένος, και ούτε αυτή την πόλη που κατοικώ τώρα θεωρώ δική μου, αλλά θα έχω ως πατρίδα μου κάθε τόπο, στον οποίο θα με ρίξουν. Μάλλον όμως κάθε τόπο τον θεωρώ τόπο του Θεού, στον οποίο εγώ είμαι ξένος και πάροικος. Τα βάσανα όμως τίποτα δεν μπορούν να κάνουν στον άνθρωπο που δεν έχει σώμα, εκτός αν λες βάσανο την πρώτη πληγή, με την οποία θα πέσει αυτό το σώμα. Μόνο της πληγής αυτής είσαι κύριος. Ο θάνατος όμως θα είναι για μένα ευεργεσία. Διότι θα με στείλει ταχύτερα στο Θεό, με τον οποίο ζω και πολιτεύομαι και για χάρη του οποίου νεκρώθηκα κατά το πλείστον και προς τον οποίο από πολλά χρόνια σπεύδω να φτάσω.

– Κανείς, είπε μέχρι σήμερα δεν μίλησε με τέτοιο τρόπο και με τόσο θάρρος σε μένα (και πρόσθεσε το όνομά του).

– Ίσως δεν συνάντησες ποτέ επίσκοπο απάντησε ο Βασίλειος. Διότι αν συναντούσες πραγματικό επίσκοπο, ο οποίος αγωνίζεται για την πραγματική Πίστη, με αυτόν τον τρόπο θα σου απαντούσε.

Και πρόσθεσε με θάρρος:

Εμείς, ύπαρχε, σε όλα τα άλλα ζητήματα είμαστε επιεικείς και ταπεινότεροι από κάθε άλλον άνθρωπο, διότι τέτοια εντολή έχουμε από τον Κύριο. Και όχι μόνο σε τόση μεγάλη εξουσία, όπως η δική σου, αλλά ούτε και στον τυχόντα άνθρωπο σηκώνουμε τα μάτια. Αλλά όπου πρόκειται περί Θεού και τίθεται σε κίνδυνο η Πίστη μας σε αυτόν, όλα τα περιφρονούμε και σε Αυτόν αποβλέπουμε. Φωτιά και ξίφος και θηρία και νύχια που κόβουν τις σάρκες, αυτά για μας είναι μάλλον ευχαρίστηση παρά εκφοβισμός και κατάπληξη. Γι’ αυτό βρίζε και φοβέριζε και κάνε ότι θέλεις και χρησιμοποίησε την εξουσία σου. Ας ακούσει την απάντηση αυτή ο βασιλιάς. Εμένα, πάρε το απόφαση, δεν θα με υποτάξεις ούτε θα με πείσεις να ταχθώ με το μέρος της αιρετικής ασέβειας, έστω και αν απειλήσεις ακόμη με τρομερότερο τρόπο.

Πηγή: alopsis.gr

Η Οσία Θωμαΐς η εκ της Λέσβου. Η προστάτις του συζυγικού βίου.

Γεννήθηκε στη Λέσβο μεταξύ των ετών 910-913. 

 

Οι γονείς της, Μιχαήλ και Καλή, ήταν ευσεβέστατοι, έντιμοι και ευκατάστατοι. Τη στέρηση παιδιού την αντιμετώπιζαν "πενθούντες και σκυθρωπάζοντες", αλλά και με την ελπίδα ότι θα αποκτούσαν παιδί και γι' αυτό δεν έπαυαν να προσεύχονται.
 

Τέλος, η Παναγία με θείο όνειρο προειδοποίησε την Καλή ότι όχι μόνο θα αποκτούσε παιδί, αλλά ότι τούτο θα ξεχώριζε σε πλούτο χαρισμάτων και αγιότητα. Πραγματικά, απόκτησαν κόρη, που την ονόμασαν Θωμαΐδα, που καθώς μεγάλωνε ξεχώριζε για τα χαρίσματα που είχε και την ομορφιά της.

Αν και δεν είχε καμιά διάθεση για γάμο αλλά απ’ εναντίας θαύμαζε τη μοναστική ζωή, πειθαρχώντας στη θέληση και επιθυμία των γονιών της, πανδρεύτηκε μεταξύ των ετών 934-937, σε ηλικία περίπου 24 ετών, κάποιον Στέφανο που έγινε γι’ αυτήν "ακάνθινος στέφανος" για όλη τη ζωή της. Ενώ αυτή ήταν τόσο καλή, τόσο ενάρετη, ώστε την ήξεραν όλοι σαν υπόδειγμα συζύγου, υπέφερε φοβερά από τη βάναυση συμπεριφορά του βαρβάρου συζύγου της, που καθημερινά εύρισκε ευκαιρία να την πληγώνει στο σώμα και στην ψυχή με ξυλοδαρμούς, ραπίσματα, κλωτσιές ακόμα και στο στόμα της, να την καίει, να της ανοίγει πληγές σ' όλο της το σώμα.

Και η Θωμαΐς, αντιμετώπιζε όλη αυτή τη μαρτυρική κατάσταση με την προσευχή, την υπομονή και την αγαθοεργία. Πολύ σύντομα η πίστη και η αγιότητα της Θωμαϊδος ευλογήθηκε από το Θεό, που της έδωκε τη χάρη να κάνει και θαύματα, όταν ζητούσε με τις θερμές προσευχές της τη βοήθειά Του για ανθρώπους που υπέφεραν. Έπειτα από δέκα τριών ετών μαρτυρική συζυγική ζωή, κοιμήθηκε η Θωμαΐς σε ηλικία τριάντα οκτώ ετών.

 

Πηγή: alopsis.gr

Μιλά για την αναλαμπή ή όχι;

Το παρακάτω βίντεο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, με την αναφορά πως δήθεν ο ομιλητής μιλά για την ''αίρεση της αναλαμπής'', μία έκφραση που εννοεί την τελευταία αναλαμπή της Ορθοδοξίας, η οποία θα λάβει χώρα σύμφωνα με κάποιες προφητείες, πριν τον ερχομό του αντιχρίστου. 

Οι προτεσταντίζοντες εσχατολόγοι θέλοντας να φέρουν τον αντίχριστο όταν αυτοί φαντάζονται και θέλοντας να μην υπάρχουν εμπόδια στο χρόνο που εκείνοι θέλουν να εμφανίζουν τον ερχομό του αντιχρίστου, όσα τους ανατρέπουν τις ιδεοληψίες τους τα απορρίπτουν και τα καταδικάζουν άνευ συζητήσεως.

Έτσι στο εν λόγω βίντεο, ενώ ο ομιλητής μιλά γα την αίρεση του χιλιασμού των ''μαρτύρων'' του Ιεχωβά, οι εσχατολόγοι λένε ότι ο ομιλητής δήθεν μιλά για την αναλαμπή. Θα ακούσετε μόνοι σας βεβαίως ότι δεν αναφέρεται ποτέ ο π. Αθανάσιος στην αναλαμπή, δεν λέει λέξη περί αυτής, δεν αναφέρει καν την λέξη ''αναλαμπή''... Αντιθέτως αναφέρεται στους Χιλιαστές. 

Μία θεολογικότατη ομιλία με Βιβλικά και πατερικά ερείσματα. Μία ομιλία που δεν έχει καμία σχέση με όσα θα ήθελαν να έχει οι εσχατολόγοι, οι οποίοι πιστεύουν ότι πριν έρθουν οι δύο Προφήτες και μαρτυρήσουν στην Ιερουσαλήμ, έχει ξεκινήσει το χάραγμα!!! 

Αντιθέτως η Αποκάλυψη στο ενδέκατο κεφάλαιο της μας μιλά για την έλευση, το κήρυγμα για 1260 μέρες και τέλος το μαρτύριο των Προφητών. Στο δέκατο τρίτο κεφάλαιο μας μιλά για το χάραγμα, αφού εμφανιστεί πρώτα ο αντίχριστος. Δηλαδή στην αρχή του δεκάτου τρίτου κεφαλαίου εμφανίζεται ο αντίχριστος, το θηρίο, και στο τέλος του δεκάτου τρίτου κεφαλαίου εμφανίζεται το χάραγμα του θηρίου. Όποιος ανοίξει το Θεόπνευστο κείμενο της Αποκαλύψεως και διαβάσει το ενδέκατο κεφάλαιο και το δέκατο τρίτο, θα το δει με τα μάτια του, θα δει ποια είναι η σειρά των γεγονότων. 

Πουθενά η Αποκάλυψη δεν κάνει αναφορά για χάραγμα πριν το δέκατο τρίτο κεφάλαιο. Μόνο σε αυτό το κεφάλαιο μιλά για ένα και μόνο χάραγμα το οποίο ο αντίχριστος θα προσπαθήσει να βιάσει την ανθρωπότητα να λάβει, εφόσον βεβαίως πρώτα εμφανιστεί. Οι ας πούμε ορθόδοξοι όμως, έχουν αλλάξει τα γεγονότα της Αποκαλύψεως και την σειρά τους. Λένε ότι το χάραγμα έχει ξεκινήσει, ενώ ο αντίχριστος δεν έχει εμφανιστεί, δεν γνωρίζουμε καν αν έχει γεννηθεί.  Όσοι δε, προφήτευαν το τέλος του κόσμου και έγραψαν και βιβλία έπεσαν έξω τελείως. Ούτε προδρομικά χαράγματα αναφέρει η Αποκάλυψη, ούτε αρραβώνες με τον σατανά λόγω λήψης καρτών και ΑΦΜ και ΑΜΚΑ, ούτε κάτι από όλα αυτά...

Ακούστε και τα συμπεράσματα δικά σας...

Το εξόριστο βρέφος.

Αγ. Ιωάννης Χρυσόστομος, Αγ. Νικόδημος Αγιορείτης

Στις 26 Δεκεμβρίου εορτάζεται η Σύναξη της Υπεραγίας Θεοτόκου (τιμούμε δηλ. το πρόσωπό της καθώς συνέβαλε στο Μυστήριο της Θείας Οικονομίας) και η Φυγή στην Αίγυπτο.

“Αναχωρησάντων δε αυτών ιδού άγγελος Κυρίου φαίνεται κατ’ όναρ τω Ιωσήφ λέγων: εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού και φέυγε εις Αίγυπτον και ίσθι εκεί έως αν είπω σοι. Μέλλει γαρ Ηρώδης ζητείν το παιδίον του απολέσαι αυτό. 14 Ο δε εγερθείς παρέλαβε το παιδίον και την μητέρα αυτού νυκτός και ανεχώρησεν εις Αίγυπτον, 15 και ην εκεί έως της τελευτής Ηρώδου, ίνα πληρωθή το ρηθέν υπό του Κυρίου διά του προφήτου λέγοντος. Εξ Αιγύπτου εκάλεσα τον υιόν μου“. (Ματθαίον Β’ 13-18)

Ερμηνεία: Όταν λοιπόν αυτοί αναχώρησαν, ιδού, άγγελος ΚΥΡΙΟΥ φάνηκε κατά το όνειρο στον Ιωσήφ, λέγοντας: «Σήκω, παράλαβε το παιδί και τη μητέρα του και φεύγε για την Αίγυπτο· και να είσαι εκεί ωσότου σου πω. Γιατί μέλλει ο Ηρώδης να ζητά το παιδί, για να το σκοτώσει». Εκείνος αφού σηκώθηκε, παράλαβε νύχτα το παιδί και τη μητέρα του και αναχώρησε για την Αίγυπτο. Και ήταν εκεί ως το θάνατο του Ηρώδη – για να εκπληρωθεί αυτό που ειπώθηκε από τον ΚΥΡΙΟ μέσω του προφήτη, όταν έλεγε: Από την Αίγυπτο κάλεσα τον Υιό μου.

Πολλές φορές οι άνθρωποι, που αγωνίζονται να τηρούν το θέλημα του Θεού, απορούν γιατί συναντούν όλο «αναποδιές» και «ατυχίες». Και μάλιστα τη στιγμή, που οι θρησκευτικά αδιάφοροι δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα και καμιά δοκιμασία.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μιλώντας για τη φυγή του Νεογέννητου Χριστού στην Αίγυπτο, απαντάει με σαφήνεια και χωρίς περιστροφές:

Από την αρχή, λέγει, του πνευματικού αγώνα πρέπει να περιμένουμε πειρασμούς και δοκιμασίες.

Βλέπεις, ότι αυτό γίνεται και στον Χριστό, ενώ ακόμη είναι στα σπάργανα; Μόλις γεννήθηκε, ξεσηκώθηκε εναντίον του ο Ηρώδης. Ακολουθεί η φυγή στην Αίγυπτο. Εξορία σε χώρα βαρβαρική.

Ακούγοντας τα αυτά, πρόσεξε. Μην ταραχθείς, όταν σε βρίσκουν αθεράπευτες συμφορές και αμέτρητοι κίνδυνοι! Και κυρίως πρόσεξε. Μην ειπείς: «Γιατί μου συμβαίνουν αυτά; Εγώ, αφού τηρώ τις εντολές του Θεού, έπρεπε να στεφανωθώ και να ανακηρυχθώ νικητής! Να αποκτήσω όνομα και δόξα!»

Μη σκέφτεσαι έτσι. Αντίθετα να τα δέχεσαι όλα με γενναιότητα.

Πνευματική ζωή χωρίς πειρασμούς δεν γίνεται.

Να έχεις απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Τέτοια εμπιστοσύνη στο θέλημα του Θεού είχε και ο Δίκαιος Ιωσήφ. Του εμφανίζεται ο Άγγελος και του λέγει: «Πάρε το Παιδί και τη Μητέρα Του και πηγαίνετε στην Αίγυπτο.»

Δεν σκανδαλίσθηκε· όταν άκουσε αυτά ο Ιωσήφ. Ούτε είπε στον Άγγελο: «Τι μπερδεμένα πράγματα μου λες; Εσύ δεν μου έλεγες προηγουμένως, ότι Αυτός θα σώσει τον λαό Του; Τώρα λοιπόν, ούτε τον Εαυτό Του δεν μπορεί να σώσει;! Άλλα μου υποσχέθηκες και άλλα γίνονται στην πραγματικότητα;»

Δεν μίλησε έτσι ο Ιωσήφ. Τίποτε από αυτά δεν είπε. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό. Ούτε για τον χρόνο επιστροφής από την Αίγυπτο δεν δείχνει περιέργεια τη στιγμή μάλιστα που ο Άγγελος μίλησε πολύ αόριστα για επιστροφή.

Πιστεύει, υπακούει και υπομένει με χαρά όλους τους πειρασμούς.

Να, λοιπόν! Ο αληθινός μαθητής του Χριστού δεν ξαφνιάζεται, όταν τον βρίσκουν θλίψεις και δοκιμασίες. Αλλά παίρνει θάρρος· γιατί ενθυμείται, ότι Αυτός που για μας έγινε Νήπιο, από την πρώτη στιγμή της επιγείου ζωής Του αντιμετώπισε διωγμούς και ταλαιπωρίες.

(περιοδικό “Ο Άγιος Λάζαρος”, έκδ. Ι.Ν. Αγ. Λαζάρου Λάρνακος, Δεκέμβριος 2011)

O Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης σημειώνει και τα εξής για την Φυγή του Ιησού: «Σημειούμεν δε ενταύθα τα χαριέστατα και αξιοσημείωτα ταύτα. Δηλαδή ότι ο Kύριος φεύγωντας εις την Aίγυπτον, όχι μόνον τα είδωλα εκείνης συνέτριψε, αλλά και τα φυτά έκαμε να τον προσκυνήσουν».

Γράφει γαρ ο Σωζόμενος εις το πέμπτον βιβλίον της Eκκλησιαστικής Iστορίας, εν κεφαλαίω εικοστώ, ότι ο Xριστός φεύγωντας εις την Aίγυπτον διά τον φόβον του Hρώδου, όταν έφθασεν εις την πόρταν Eρμουπόλεως της Θηβαΐδος, μία περσική μηλέα, ήτοι ροδακινέα, έκλινεν έως κάτω την κορυφήν της και επροσκύνησεν αυτόν. Eπειδή γαρ το φυτόν αυτό διά το μεγαλείον και κάλλος του επροσκυνείτο και ελατρεύετο από τους κατοίκους της πόλεως, διά τούτο ο εις το φυτόν αυτό κατοικών δαίμων, αισθανόμενος την παρουσίαν του Kυρίου, εφοβήθη και έφυγε. Φεύγοντος δε του δαίμονος, έμεινε το φυτόν αυτό ιατρείας πολλάς εργαζόμενον, εάν μόνον έγγιζεν εις τους ασθενείς, φύλλον, ή φλούδα, ή κομμάτι από αυτό. Kαι τούτου μάρτυρες είναι και Παλαιστινοί και Aιγύπτιοι.

Γράφει δε ο Bουρχάριος εν τη περιγραφή της Iερουσαλήμ, ότι αναμέσον της Hλιουπόλεως και της Bαβυλώνος, της αιγυπτιακής δηλαδή, ευρίσκεται κήπος του βαλσάμου ωραιότατος, όστις ποτίζεται από μίαν βρύσιν μικράν, εις την οποίαν άδεται λόγος, ότι η Θεοτόκος έπλυνε τα σπάργανα του Xριστού, όταν έφευγε διά τον φόβον του Hρώδου. Kοντά δε εις την βρύσιν ταύτην είναι και μία πέτρα, επάνω εις την οποίαν ήπλωσε τα σπάργανα του Xριστού η Θεομήτωρ διά να ξηρανθούν. Tον δε τόπον εκείνον έχουσιν εις πολλήν ευλάβειαν, τόσον οι Xριστιανοί, όσον και οι Σαρακηνοί. Προσθέττει δε και Aντώνιος ο Mάρτυς εν τη των Iεροσολύμων περιόδω, ότι περνώντας ο Kύριος εις τον κάμπον του εν Aιγύπτω Tάνεως, εκλείσθη από λόγου της η πόρτα ενός μεγάλου ειδωλικού ναού. H οποία ύστερον με δύναμιν ανθρώπων, δεν εδύνετο να ανοιχθή….. Παρώκησαν δε εν Aιγύπτω, εν Hλιουπόλει τη κατά Mέμφιν, ό,τε Iωσήφ και η Mαρία συν τω Iησού, έτη τρία, και ημέρας είκοσιν». (Όρα σελ. 28 της νεοτυπώτου Eκατονταετηρίδος.)

Κάθισμα Ήχος δ’ Κατεπλάγη Ιωσήφ

Δεύτε ίδωμεν πιστοί, πού εγεννήθη ο Χριστός, ακολουθήσωμεν λοιπόν ένθα οδεύει ο αστήρ, μετά τών Μάγων Ανατολής τών Βασιλέων. Άγγελοι υμνούσιν, ακαταπαύστως εκεί. Ποιμένες αγραυλούσιν, ωδήν επάξιον, Δόξα εν υψίστοις λέγοντες, τώ σήμερον εν Σπηλαίω τεχθέντι, εκ τής Παρθένου, καί Θεοτόκου, εν Βηθλεέμ τής Ιουδαίας.

Ωδή ε’ Ο Ειρμός

«Θεός ών ειρήνης, Πατήρ οικτιρμών, τής μεγάλης Βουλής σου τόν Άγγελον, ειρήνην παρεχόμενον απέστειλας ημίν, όθεν θεογνωσίας, πρός φώς οδηγηθέντες, εκ νυκτός ορθρίζοντες, δοξολογούμέν σε Φιλάνθρωπε».

 

Πηγή: alopsis.gr

Το μαρτύριο της εν Χριστώ μαρτυρίας.

Ηλιάδης Σάββας, Δάσκαλος

Δεν έχουμε δικαίωμα σήμερα να εγείρουμε λόγο διαμαρτυρίας για τη διαμορφωθείσα κατάσταση. Όχι. Θα είναι μια μορφή υποκρισίας και αποποίησης των ευθυνών μας. Λες και ό,τι συνέβαινε και συμβαίνει γύρω μας τόσα χρόνια ήταν ξένο, κρυφό και άγνωστο. Σαν να μη συνέβαινε στο συγγενή μας, στο συμμαθητή μας, στο συνάδελφό μας, στο γείτονά μας. Όχι, δεν έχουμε λόγο, διότι, αν στραφούμε ένδον και κοιτάξουμε ειλικρινά τον εαυτό μας, θα δούμε πως είμαστε συνένοχοι, ο καθένας με το μερίδιο που του αναλογεί. Δεν έχουμε λόγο να παραπονούμαστε για την άρδην ανατροπή των πραγμάτων στην πατρίδα μας. Αυτά δε γίνονται μόνα τους, έτσι από τη μια στιγμή στην άλλη. Καλλιεργήθηκε το έδαφος και προετοιμάστηκε από τους αντίχριστους, τους εχθρούς της πίστεως, που πλάνεψαν τεχνηέντως και με δαιμονική μαεστρία ακόμη και τους καλοπροαίρετους. Σιγά σιγά και λίγο λίγο να ρίχνουν το δηλητήριο και να προωθούν ταυτόχρονα τη δικαιολογία εκ του προχείρου και εκ του πονηρού: «Ε, δεν πειράζει, δεν είναι και τόσο σοβαρό». Έτσι, μέσα σε λίγα χρόνια διαμορφώθηκε η κατάσταση αυτή, η οποία δε θα σταματήσει, φυσικά εδώ. Υπάρχει πολύ έργο ακόμη για τους εχθρούς της πίστεως. Και θα συνεχίσουν διότι δε συναντούν μπροστά τους ψυχές που να τους εμπνέουν, αποφασισμένες για την κατάθεση της μαρτυρίας της πίστεως και την εν Χριστώ αναμονή των συνεπειών του μαρτυρίου, που εμπεριέχεται σ` αυτήν, κατά τα ευαγγελικό: «ἀποβήσεται δὲ ὑμῖν εἰς μαρτύριον». (Λουκά, 21, 13)

Χωρισμένος πλέον ο κόσμος σε δύο στρατόπεδα, αφήνει μια ξεκάθαρη εικόνα και συνεπώς τη δυνατότητα στον άνθρωπο του Θεού να τοποθετηθεί και να ορίσει τη συμπεριφορά του στην καθημερινότητα. Όταν ο άλλος ζει στον κόσμο το δικό του, μακριά από την αλήθεια του Χριστού, δε ζει σήμερα τυχαία. Δε ζει έτσι όπως ζούσε κάποτε ακατάρτιστος. Έχει ισχυρή επιχειρηματολογία και μάλιστα μελετημένες ενδελεχώς και σχολαστικώς απαντήσεις για τα πάντα, αφού έχει διδαχθεί πρώτα στα σχολεία όλων των βαθμίδων την απιστία και έχει ποτιστεί μέχρι το μεδούλι του. Έχει ξεσηκώσει και όλες στις επιστημονικές και πειστικές αποδείξεις περί του αληθούς των πιστευομένων του. Έχει παρακολουθήσει πανεπιστημιακές διαλέξεις με απόψεις που τον «βολεύουν». Έτσι παράλληλα έχει ήσυχη και τη συνείδησή του, αν της έχει μείνει κάποιο ευαίσθητο σημείο, και καθηλώνει τους αντιλέγοντες, βγάζοντάς τους κατά την παλαιστική ορολογία, νοκ άουτ.

Η αμαρτία επιστημονικοποιήθηκε. Η αμαρτία μελετήθηκε σήμερα κατά τρόπο άριστο και προσφέρεται και διδάσκεται με επιστημονικό τρόπο. Για να την αποδείξει ο αρνητής της πίστεως στον εαυτό του και στους άλλους ως ακίνδυνη, ως μη έχουσα περιεχόμενο και έρεισμα σε κάποιο ηθικό ή πνευματικό μέρος της ψυχής ή ακόμη και για την μη υπάρχουσα αιωνιότητα. Για να αντιπαρέλθει όποιες εσωτερικές αναστολές και να την προσφέρει προς απόλαυση στον κάθε άνθρωπο μέχρι την τελευταία της σταγόνα, για να τον καταστήσει συνένοχό του και να νοιώθει την απάνθρωπη παρηγοριά της συνενοχής.

Η αμαρτία ανέβηκε επίπεδα από τον σημερινό άνθρωπο. Αναβαθμίστηκε, αφού αρχικά και σταδιακά «αποποινικοποιήθηκε», αποχαρακτηρίστηκε και διαγράφηκε από τη συνείδηση ως κάτι βλαπτικό και αρνητικό. Έφτασε στο επίπεδο του διδακτορικού, ενώ και ο ίδιος ο διάβολος έμεινε πίσω. Έμεινε στα στοιχειώδη επίπεδα που ήξερε τόσους αιώνες. Είναι καιρός να κάνει μεταπτυχιακό στα ανθρώπινα σχολεία, για να μάθει κάτι που αφορά τη δουλειά του. Αυτό δεν είναι αστείο. Υπάρχει στο γεροντικό ένα περιστατικό με έναν καλόγερο, που ήταν λαίμαργος.

«Πριν από χρόνια ήταν σ` ένα μοναστήρι κάποιος μοναχός πολύ λιχούδης. Όταν ήρθε η Καθαρή Δευτέρα, ο ηγούμενος είπε στους μοναχούς της Μονής: -Αδελφοί, από δω και πέρα αρχίζει η νηστεία και ούτε εγώ ούτε εσείς δεν θα τρώτε αρτύσιμα φαγητά. Ύστερα κρέμασε το κλειδί σε ένα σημείο. Μια μέρα, λαίμαργος μοναχός που είδε το μέρος όπου ήταν κρεμασμένο το κλειδί, το πήρε κρυφά, άνοιξε το ψυγείο και πήρε ένα αυγό, για να το φτιάξει και να το φάει. Ο ηγούμενος, που γνώριζε την αδυναμία του μοναχού, την ίδια μέρα πήγε στο κελί του ξαφνικά και τον ''συνέλαβε'' να έχει βάλει το αυγό πάνω στην τρύπα ενός μεγάλου κλειδιού και να το ψήνει με τα κεριά. – Καλά, δεν ντρέπεσαι λίγο; Τι ‘ναι αυτά που κάνεις; Ήρθες εδώ να σώσεις την ψυχή σου ή για να πας στην κόλαση; Δεν ξέρεις ότι η λαθροφαγία οδηγεί στον πύρινο ποταμό; – Το ξέρω! Ήμαρτον! Ήμαρτον, γέροντα. Ο διάβολος μ’ έβαλε! Ο τρισκατάρατος με δίδαξε αυτό το μάθημα. Τότε ακούγεται μία φωνή, σαν ουρλιαχτό λύκου: – Ψέματα λέγει! Εγώ αυτό το κόλπο δεν το γνώριζα. Αυτός τ’ ανακάλυψε! Εγώ απ’ αυτόν το ‘μαθα και το μαθαίνω σε πολλούς δόκιμους μοναχούς!».

Η ίδια η ζωή του χριστιανού είναι μια μαρτυρία ισχυρή και ζωντανή για τον κόσμο. Είναι όμως πρόκληση για το διάβολο και τους συνεργούς του και θέλοντας και μη, καθίσταται μαρτύριο. Διότι δεν «αρμόζει» η εν Χριστώ ζωή σ` αυτόν τον κόσμο. Είναι ζωή για άλλες εποχές, για καθυστερημένους, για οπισθοδρομικούς.

Αλλά, αφού πιστεύουμε και ομολογούμε «Ἰησοῦν Χριστὸν, καὶ τοῦτον ἐσταυρωμένον» (Α΄Κορ. 2,2), δε μας σταματάει το κακό. Δε φοβόμαστε ούτε τους νόμους του κράτους, όταν είναι αντίχριστοι. Δεν αποκλίνουμε από την αλήθεια ούτε στο ελάχιστο. Δεν υπολογίζουμε τις γνώμες των ανθρώπων για μας, αλλά τι λέει η καρδιά μας για την αγάπη του Χριστού. Δε θα ορίσει τη ζωή μας η γνώμη του καθενός, αλλά το Ευαγγέλιο και οι διδασκαλίες των Αγίων. Δε μας νοιάζει ο κόσμος, όπως θέλει να ζει, εκτός της αγάπης του Χριστού.

Ο φόβος είναι εκ του πονηρού. Δεν έχει θέση στην καρδιά που πιστεύει στο Θεό, διότι: «πιστὸς δὲ ὁ Θεός, ὃς οὐκ ἐάσει ὑμᾶς πειρασθῆναι ὑπὲρ ὃ δύνασθε, ἀλλὰ ποιήσει σὺν τῷ πειρασμῷ καὶ τὴν ἔκβασιν τοῦ δύνασθαι ὑμᾶς ὑπενεγκεῖν» (Α΄Κορ. 10, 13). Ας θυμηθούμε το παλικαράκι, τον άγιο Ευγένιο Ροντιόνωφ, που δε φοβήθηκε το μαχαίρι στο λαιμό και μαρτύρησε για την πίστη μας, πριν από δύο δεκαετίες.

Ζούσε σε κάποιο ακριτικό χωριό του Κιλκίς ένας ευλογημένος ιερέας, Πόντιος στην καταγωγή, ο πατήρ Κωνσταντίνος, τον οποίο επισκέπτονταν πολλοί και από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Ήταν ήδη υπερήλικας και ασθενής. Όταν του ανέφεραν τις δυσκολίες που περνούσαν στη ζωή τους, συνήθιζε να επαναλαμβάνει μια λαϊκή ποντιακή φράση: «Ο Θεόν δει το ταλάν, δει και το τερμάν». Δηλαδή, μην ανησυχείτε, ο Θεός δίνει το βάσανο αλλά δίνει και το τέλος του.

Εμείς βέβαια δεν έχουμε στην πατρίδα μας τέτοιους διωγμούς, αλλά είμαστε παιδιά του Χριστού και θα ομολογήσουμε την πίστη μας. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς αναζήτηση απολογητικής ικανότητας. Όποιος θέλει, θα τα ακούσει. Δε θα αφήσουμε να υπερέχει το θράσος των απίστων έναντι της αλήθειας. Ευγενικά, λακωνικά και σταθερά. Όποιος θέλει: «ερχέσθω και ιδέτω». Οι καλοπροαίρετοι, χάριτι Θεού, θα αποκαλυφθούν. Οι λοιποί το δρόμο τους κι εμείς το δρόμο μας.

«Ἡ γὰρ καύχησις ἡμῶν αὕτη ἐστί, τὸ μαρτύριον τῆς συνειδήσεως ἡμῶν, ὅτι ἐν ἁπλότητι καὶ εἰλικρινείᾳ Θεοῦ, οὐκ ἐν σοφίᾳ σαρκικῇ, ἀλλ’ ἐν χάριτι Θεοῦ ἀνεστράφημεν ἐν τῷ κόσμῳ, περισσοτέρως δὲ πρὸς ὑμᾶς» (Β΄Κορ. 1, 12), γράφει ο Απόστολος Παύλος στους Κορινθίους και ο Παναγιώτης Τρεμπέλας, σχολιάζοντας το του Θεοδωρήτου: «Ημίν την παρρησίαν η του συνειδότος παρέχει μαρτυρία», συμπληρώνει: «Η μαρτυρία της συνειδήσεως, την οποία επικαλείται, άξιζε πολύ περισσότερο από μύριες άλλες μαρτυρίες. Διότι η συνείδηση είναι ο αντιπρόσωπος του Θεού στα βάθη της ψυχής μας και η φωνή της πεφωτισμένης συνειδήσεως είναι η φωνή του Θεού».

Ο άγιος Χρυσόστομος σχολιάζει παρακάτω: «Εν απλότητι και ειλικρινεία. Δηλαδή, τίποτε δολερό, ούτε υποκρισία ούτε ειρωνεία ούτε κολακεία ούτε εχθρικά και πονηρά σχέδια και απάτη. Αλλά με καθαρή και απονήρευτη διάθεση, με άδολη σκέψη».

Η μαρτυρία «φέρει» και το μαρτύριο. Η ομολογία της πίστης με αγάπη και σταθερότητα, αλλά και με ισχυρή πεποίθηση ως αντίσταση στο κακό, είναι μαρτυρική και ο Θεός την υπολογίζει ως πραγματικό μαρτύριο, όταν γίνεται με φιλότιμο και ανάλογα με τις δυνάμεις του καθενός μας. Και είναι πολλές οι περιστάσεις σήμερα, που ο πιστός οφείλει να ομολογήσει. Να πονέσει για την αγάπη του Χριστού, που μας χαρίζει τόσες ευλογίες.

Στις ξένες χώρες έχουν έθιμο στην αρχή κάθε χρονιάς, να παίρνουν αποφάσεις για το νέο χρόνο, τις λεγόμενες New Year`s Resolutions. Με τη χάρη του Θεού, ας προσπαθήσουμε κι εμείς να βάλουμε ως νέα απόφαση στη ζωή μας την ομολογία της πίστης μας κατά το δυνατόν, για δική μας ωφέλεια αλλά και βοήθεια των ανθρώπων που συναναστρεφόμαστε. Δεν είναι δυνατόν η αλήθεια να φοβάται το ψέμα! Το φως να τρέμει το σκοτάδι! Όχι! Χίλιες φορές όχι! Εις πείσμα όλων των δαιμόνων, κατά τον μακαριστό επίσκοπο Αυγουστίνο Καντιώτη.

Κιλκίς 21-12-2015

 

Πηγή: alopsis.gr

ISIS και εφηβικά όνειρα-εφιάλτες...

Από την αγκαλιά της οικογένειας τους, έγιναν σκλάβες του σέξ και μετά οδηγήθηκαν στο θάνατο... Η εφηβική ανοησιά πολλές φορές πληγώνει όχι μόνο τους γονείς αλλά σκοτώνει κιόλας...

Η έφηβη Σάμρα Κεσίνοβιτς (Samra Kesinovic) από την Αυστρία, κόρη Βόσνιων μεταναστών, που έγινε «διάσημη» όταν προσχώρησε στο Ισλαμικό Κράτος, το οποίο τη χρησιμοποίησε στην προπαγάνδα του να ποζάρει σε φωτογραφίες ένοπλη με τζιχαντιστές, ώστε να πειστούν κι άλλες νεαρές να ταξιδέψουν στο «χαλιφάτο» του, δολοφονήθηκε με ένα σφυρί όταν προσπάθησε να αποδράσει από την οργάνωση.

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες μιας Τυνήσιας που επίσης είχε ενταχθεί στο Ισλαμικό Κράτος και έζησε μαζί με την 17χρονη Σάμρα Κεσίνοβιτς στη Συρία, οι τζιχαντιστές αφού τη χρησιμοποίησαν για την προπαγάνδα τους, μετά την έκαναν ερωτική σκλάβα και την υποχρέωναν να προσφέρει τις ερωτικές της υπηρεσίες στους «ιερούς μαχητές».

Η Τυνήσια, που κατάφερε να αποδράσει από το Ισλαμικό Κράτος πέρσι, κατέθεσε σε αρμόδιους αξιωματούχους ότι η Σάμρα Κεσίνοβιτς όταν κατάλαβε σε ποιον εφιάλτη είχε εμπλακεί προσπάθησε να αποδράσει από τη Συρία πολλές φορές.

Στην τελευταία της απόπειρα απόδρασης, οι τζιχαντιστές τη χτύπησαν άσχημα με ένα σφυρί.

Της έλιωσαν το κεφάλι στην κυριολεξία, της έσπασαν κόκαλα σε όλο της το σώμα. Έτσι πέθανε.

Η Τυνήσια γυναίκα κατέθεσε ότι τις κρατούσαν σε ένα σπίτι και τις «δώριζαν» στους νέους τζιχαντιστές ως «δώρο υποδοχής» τους στο Ισλαμικό Κράτος.

Η Σάμρα Κεσίνοβιτς, πριν δολοφονηθεί με αυτό τον άγριο τρόπο, είχε καταφέρει να στείλει ένα email στην οικογένειά της στο οποίο τους έγραφε ότι ήθελε να γυρίσει πίσω στην Αυστρία γιατί ένιωθε αηδιασμένη από τη βαρβαρότητα της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος.

Η Σάμρα και η Σαμπίνα Σελίμοβιτς, και οι δύο βοσνιακής καταγωγής, εξαφανίστηκαν από τα σπίτια τους στην Αυστρία το 2014, αφήνοντας ένα σημείωμα στις οικογένειές τους στο οποίο έγραφαν:

«Μην μας αναζητήσετε. Θα υπηρετήσουμε τον Αλλάχ και θα πεθάνουμε για εκείνον».

Οι δύο έφηβες ταξίδεψαν στη Συρία μέσω Τουρκίας. Λέγεται ότι ένας Βόσνιος ιμάμης στην Αυστρία, ο Εμπού Τέτζμα στη Βιέννη, τους έκανε πλύση εγκεφάλου. Εκείνος αρνείται κάθε ανάμιξη στον προσηλυτισμό των κοριτσιών στο εξτρεμιστικό Ισλάμ.

Η Σάμρα και η Σαμπίνα ήταν 17 και 15 ετών όταν πήγαν στη Συρία. Μόλις έφτασαν στη Ράκα, στη ντε φάκτο πρωτεύουσα της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος, τις πάντρεψαν με τζιχαντιστές και αμέσως άρχισαν να τις φωτογραφίζουν ντυμένες με μπούρκες, να κρατάνε καλάσνικοφ με ολόγυρά τους ένοπλους τζιχαντιστές, ώστε να τις χρησιμοποιήσουν ως διαδικτυακή προπαγάνδα και δολώματα.

Η Σαμπίνα είχε κάνει και δηλώσει στο Paris Match, στο οποίο έλεγε: «Εδώ μπορώ να είμαι ελεύθερη. Μπορώ να εξασκώ τη θρησκεία μου, που δεν μπορούσα στη Βιέννη». (Σχόλιο Εγκολπίου: Αυτό είναι ψέμα αφού οι μουσουλμάνοι είναι ελεύθεροι να ασκούν τα θρησκευτικά καθήκοντα τους στην Αυστρία. Μήπως η νεαρή τζιχαντίστρια εννοούσε ότι δεν ήταν ελεύθερη να σκοτώνει εν ονόματι του αλλάχ;)

Λίγο καιρό μετά έγινε γνωστό ότι και οι δύο κοπέλες είχαν μείνει έγκυες από τζιχαντιστές.

Μετά μαθεύτηκε ότι η Σαμπίνα σκοτώθηκε σε μάχη.

Η μοίρα της Σάμρα μαθεύτηκε καιρό μετά, δηλαδή ότι δολοφονήθηκε επειδή προσπάθησε να αποδράσει.

Στη Συρία υπολογίζεται ότι μάχονται με το Ισλαμικό Κράτος περίπου 190 μουσουλμάνοι μόνιμοι κάτοικοι Αυστρίας.

Πηγή: stoxos.gr

Σατανιστές βεβηλώνουν άγαλμα της Παναγίας...

Σατανιστές έντυσαν με αιματοβαμμένο κοστούμι ένα άγαλμα της Παναγίας την παραμονή των Χριστουγέννων στην πόλη της Οκλαχόμα.

Μάλιστα αυτή η δημόσια βεβήλωση έλαβε και άδεια από το Δημαρχείο και πραγματοποιήθηκε μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ, την παλιά Μητρόπολη, μια ιστορική Καθολική Εκκλησία που βρίσκεται στο κέντρο της Οκλαχόμα Σίτι.

Ο Άνταμ Ντάνιελς (Adam Daniels), ο οποίος οργάνωσε πέρυσι συγκέντρωση σατανιστών στην Οκλαχόμα είπε ότι προτίθενται να χρησιμοποιήσουν ψεύτικο αίμα «για να προσθέσουν ένα ακόμη στρώμα διαφθοράς στη Μαρία, που αποτελεί έμβλημα της Καθολικής Εκκλησίας.»

Σε απάντηση, οι Καθολικοί κάλεσαν τον δήμαρχο Μικ Κορνέτ (Mick Cornett) να ανακαλέσει την άδεια που έχει εκδοθεί για τη σατανική ομάδα, χωρίς τελικά να εισακουστούν.

Έτσι, ο Άνταμ Ντάνιελς, οργανωτής των Σατανιστών ντυμένος σαν καθολικός ιερέας, τελικά προέβη στη σατανιστική τελετουργία.

Πιστοί καθολικοί, όμως, από διάφορα κράτη συγκεντρώθηκαν στον ίδιο χώρο και με χριστιανικούς ύμνους ειρηνικά εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους.

Χαρακτηριστικό είναι πως όταν ο αρχισατανιστής έκανε πράξη την βλάσφημη «τελετή» ποτίζοντας με αίμα (ή κάτι σαν αίμα) το άγαλμα της Παναγίας, οι συγκεντρωμένοι Χριστιανοί έψελναν όλο και πιο δυνατά ύμνους και κάλυπταν τελείως τα σατανιστικά λόγια του Ντάνιελς.

 

Πηγή: stoxos.gr