Το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτεται, φωτίζει, ζωοποιεί, μάλλον είναι το ίδιο φως και ζωή. Καθιστά τους ανθρώπους ναούς, τους θεοποιεί και τους τελειοποιεί.

(Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Ἀφαιροῦνται χριστιανικὲς εἰκόνες στὸ ΠΠΝΠ...

Πρὸς κ. Διοικητὴ ΠΠΝΠ ἀπὸ παιδίατρο Καραβασίλη Διαμαντούλα, περὶ ὁδηγιῶν σας γιὰ τοὺς μουσουλμάνους ἀσθενεῖς. 

17 Δεκεμβρίου 2016 

Ἀξιότιμε κ. Διοικητή,

Ἀρχικὰ νὰ σᾶς ἐνημερώσω ὅτι οὐδέποτε ἄνηκα οὔτε ἀνήκω σὲ κανένα ἀπολύτως πολιτικὸ κόμμα τῆς χώρας μας. Ὡς πολίτης, σκέπτομαι ἐλεύθερα καὶ ἔχω κάθε δικαίωμα νὰ λέω τὴν ἄποψή μου, καθὼς ἔχουμε Δημοκρατικὸ Πολίτευμα.

Σπούδασα στὴν Ἰατρικὴ Σχολὴ Πάτρων καὶ ἔλαβα τίτλο Εἰδικότητας Παιδιατρικῆς ἀπὸ τὸ ΠΠΝΠ. Γνωρίζω τὸ ΠΠΝΠ ἀπὸ τὴν ἔναρξη λειτουργίας του. Ἐργάστηκα σὲ αὐτό. Νοσηλεύτηκα σὲ αὐτό. Σήμερα, διαβάζοντας τὴ τοπικὴ ἐφημερίδα "Πελοπόννησος" τυχαία, ἐνημερώθηκα γιὰ τὶς ὁδηγίες σας πρὸς τὸ προσωπικό του ΠΠΝΠ σχετικὰ μὲ τοὺς μουσουλμάνους ἀσθενεῖς. Ἀρχικὰ ξανακοίταξα τὸ ἡμερολόγιο μήπως εἶναι Πρωταπριλιά. Δὲν εἶναι. Ὀρθὰ λοιπὸν ἔχω στολίσει τὸ σπίτι μου χριστουγεννιάτικα, δέντρο, φωτάκια κλπ.

Ἀσχέτως τῆς ἀθειας ἢ θρησκεύματός σας, τὸ ὁποῖο σέβομαι ἀπόλυτα ὅπως καὶ σὲ κάθε ἄνθρωπο τοῦ πλανήτη μας, τὸ ἐπίσημο θρήσκευμα τῆς Ἑλλάδας εἶναι ὁ Ὀρθόδοξος Χριστιανισμός. Αὐτὸ δὲν σᾶς ἐπιτρέπει νὰ βάζετε ὅρους στὸ Δημόσιο Νοσοκομεῖο τὸ ὁποῖο δὲν εἶναι ἰδιοκτησία σας καὶ γιὰ τὸ ὁποῖο φορολογοῦμαι. Ὅπως καὶ κάθε πολίτης.

Στὸ σπίτι σας, ἔχετε κάθε δικαίωμα νὰ μὴν ἔχετε εἰκόνες, σταυρούς. Νὰ ἔχετε κοράνιο ἢ κάθε σύμβολο ποὺ σᾶς ἐκφράζει. Ὄχι ὅμως στὸ Δημόσιο Νοσοκομεῖο νὰ ἐπιβάλλετε κανόνες ὅπως "νὰ ἀφαιροῦνται χριστιανικὲς εἰκόνες, σταυροί, σὲ δωμάτια ποὺ νοσηλεύονται μουσουλμάνοι", δῆθεν σεβόμενος τὴ θρησκεία τους. Νά σας θυμησω ὅτι ὅλοι οἱ ἀλλοδαποὶ ξέρουν ὅτι βρίσκονται στὴν Ἑλλάδα. Ἄρα ὀφείλουν νὰ δείχνουν σεβασμὸ πρὸς τὴ χώρα ποὺ ζοῦν. Ἄρα καὶ γιὰ τὸ θρήσκευμά μας.

Ἔχω ταξιδέψει σὲ πολλὲς χῶρες τοῦ ἐξωτερικοῦ μὲ διαφορετικὰ θρησκεύματα. Τὰ σεβάστηκα ἀπόλυτα. Δὲν εἶχα τὴν ἀξίωση νὰ κάνουν ἀλλαγὴ τῶν συνήθειών τους, οὔτε στὰ δωμάτια τῶν ξενοδοχείων ποὺ πλήρωνα γιὰ νὰ διαμένω καὶ ἦταν ὁ προσωπικός μου χῶρος κατὰ τὴ διάρκεια τῆς παραμονῆς μου. Οὔτε ὅταν νοσηλεύτηκα ἀπαίτησα νὰ βγάλουν ἀπὸ τὸ δωμάτιο νοσηλείας μου Βοῦδες, Μωάμεθ, Κοράνια. Γιατί ἐγὼ ἤμουν στὸ δικό τους κράτος καὶ σεβόμουν πραγματικά τα πιστεύω τους.

Τί καταπληκτικὲς ἰδέες εἶναι αὐτὲς ποῦ σκεφθήκατε; Ρωτήσατε τὸ προσωπικὸ τοῦ Νοσοκομείου καὶ τοὺς ἀσθενεῖς πρίν; Τί δικτατορικὲς τακτικὲς ἀκολουθεῖτε κύριε; Μὲ τί δικαίωμα; Ἤδη ὑπάρχει δραματικὴ ἔλλειψη προσωπικοῦ. Καὶ πρακτικὰ νὰ τὸ δοῦμε, οἱ νοσηλεύτριες π.χ θὰ ἔχουν ἐπιπλέον νὰ ρωτοῦν "παρακαλῶ ποιὸ Θεὸ πιστεύετε;” καὶ ἀνάλογα νὰ ἀνεβοκατεβάζουν εἰκόνες;;!!

Ὅσον ἀφορᾶ δὲ τὴν ἄσκηση τῆς Ἰατρικῆς, τί νὰ πεῖ κανένας. Κύριε, ἂν δὲν βγάλεις τὰ ἐνδύματα τοῦ ἀσθενῆ, νὰ ψηλαφίσεις, νὰ ἀκροαστεῖς καρδία-κοιλία-πνεύμονα καὶ ἐπὶ γυναικολογικοῦ ἢ οὐρολογικοῦ περιστατικοῦ τὰ γεννητικὰ ὄργανα, πῶς θὰ διαγνώσεις ἄρα καὶ θὰ χορηγήσεις τὴ κατάλληλη ἀγωγή;;;;;;;!!!!!!!!!!!! Ρίχνοντας χαρτιά, βλέποντας τὸν καφέ, πῶς;;; Ἡ Ἰατρικὴ εἶναι Ἐπιστήμη. Η Ἐπιστήμη δὲν εἶναι μαγεία. Ἄρα ἡ Ἰατρικὴ δὲν εἶναι μαγεία. Ἔλεος! Καὶ ὅταν σε ἕνα ἀκραία ἐπεῖγον γυναικολογικὸ περιστατικὸ ποὺ κινδυνεύει ἄμεσα ἡ ζωή της γυναίκας, ἐφημερεύει ἄρρεν γυναικολόγος; Θὰ ὑπάρχει "on call" γυναίκα γυναικολόγος νὰ ἔρχεται ἀπὸ τὸ σπίτι τῆς εἰδικὰ γιὰ μουσουλμάνα ἀσθενῆ; Ἂν ἐνοχλοῦνται κάποιοι ἄλλων θρησκευμάτων, ἃς ἐπιλέξουν ὡς χωρᾶ διαμονῆς τοὺς κάποια ποὺ νὰ τοὺς ἐκφράζει. Ὅπως πολλοὶ Ἕλληνες ἐνοχλοῦνται ἀπὸ κάποια θέματα τῶν Νοσοκομείων μας, ὑπογραφοῦν καὶ ἀποχωροῦν μὲ δίκη τοὺς εὐθύνη, ἔτσι καὶ οἱ ἀλλοδαποὶ φίλοι μας ἔχουν τὴν ἴδια ἐπιλογή.

Ξέρετε τί δύναμη καὶ κουράγιο παίρνουν οἱ χριστιανοὶ ἀσθενεῖς ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας, τοῦ Χριστοῦ, τὸ Σταυρό, τὸ Εὐαγγέλιο; Τεράστια. Τὸ ἔχω ζήσει τόσα χρόνια αὐτό.Μὲ τί δικαίωμα κύριε δίνετε τέτοιου εἴδους ὁδηγίες στὸ Δημόσιο Νοσοκομεῖο στὸ ὁποῖο ὑπηρετεῖτε; Τὸ ὁποῖο ὀνομάζεται ΠΑΝΑΓΙΑ Η ΒΟΗΘΕΙΑ, παρεπιπτοντως. Ὄχι ὅτι θὰ ὕπηρχε διαφορὰ ἐὰν ὀνομάζονταν ΠΠΝΠ μόνον. Ὡς πολίτης ντρέπομαι. Ὡς γιατρὸς μόνον ἐκπλήξη καὶ θλίψη νιώθω. Ἐσεῖς, νιώθετε σωστός;

Μετὰ τιμῆς,
Καραβασίλη Διαμαντούλα,Παιδίατρος.

Πηγή:
 aktines.blogspot.gr

Φρίκη!! Τι έζησε στα χέρια σατανιστών από τα 2 της...

Προσοχή! Το βίντεο εμπεριέχει λεπτομερή αφήγηση νεαρής έφηβης η οποία υπέστη ανατριχιαστικά μαρτύρια σε χέρια σατανιστών από την ηλικία των δύο ετών της. Ακατάλληλο κάτω των 18 ετών. Βλέπετε με δική σας ευθύνη και μόνο.

Άνθρωποι που από το Ισλάμ ήρθαν στον Χριστιανισμό.


Απάντηση στα ψέματα των μουσουλμάνων περί του Χριστού.


Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Η απομύθευση του Οικουμενισμού.

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης
 
Ό εικοστός αιώνας στο χώρο του Χριστιανισμού χαρακτηρίσθηκε ως αιώνας του Οικουμενισμού, γιατί ποτέ άλλοτε στα προηγούμενα έτη δεν αναλήφθηκε τόσο εργώδης και εκτεταμένη προσπάθεια για την αποκατάσταση της ενότητας του χριστιανικού κόσμου. Κατά την πρώτη χιλιετία ή Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση, παρά την εμφάνιση αιρέσεων και σχισμάτων, διατήρησε την ενότητα της.

Στις οικουμενικές συνόδους, πού εκφράζουν το αληθές οικουμενικό πνεύμα του Ευαγγελίου, την γνήσια οικουμενικότητα, υπήρχε ή δυνατότητα για την έγκαιρη και αποτελεσματική θεραπεία και αποκατάσταση των τραυμάτων πού προκαλούσαν οι παρανοήσεις και παραχαράξεις του χριστιανικού δόγματος και ή διασάλευση της εκκλησιαστικής τάξεως. Μέσα στο θεσμό της πενταρχίας των πατριαρχών, που περιελάμβανε τους θρόνους Ρώμης, Κωνσταντινουπόλεως, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων, ό πάπας λειτουργούσε ως πρώτος μεταξύ ίσων, και μολονότι είχαν φυτρώσει οι τάσεις και προβάλλονταν συχνά οι διεκδικήσεις για παγκόσμια δικαιοδοσία, για πρωτείο εξουσίας, αντί του προηγουμένου πρωτείου τιμής, εν τούτοις οι ιστορικές συγκυρίες και ή εκκλησιολογική ευαισθησία απέτρεπαν την διαίρεση Ανατολής και Δύσεως, ή οποία σχεδιαζόταν και τότε και ήταν εμφανής στο εκκλησιαστικό γίγνεσθαι.
 
Δυστυχώς ή ενότητα έπαυσε να υπάρχει στις αρχές της δεύτερης χιλιετίας, με αποκλειστική την ευθύνη του Παπισμού για την μεγάλη αυτή αμαρτία και πτώση, την τρίτη μεγάλη πτώση μετά από εκείνες του Αδάμ και του Ιούδα κατά τον Γέροντα Ιουστίνο Πόποβιτς. Ή μοναρχία του πάπα στη Δύση με την υποβάθμιση και κατάργηση του συνοδικού συστήματος, σε συνδυασμό με τις κοσμικές επιδιώξεις τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς, διέστρεψαν το γνήσιο χριστιανικό πνεύμα και οδήγησαν σε περαιτέρω διαιρέσεις τον δυτικό Χριστιανισμό, με συνέπεια την εμφάνιση του Προτεσταντισμού τον 16ο αιώνα ό όποιος ορθά κατενόησε την παραποίηση και διαστροφή του Ευαγγελίου εκ μέρους των πάπων, κινήθηκε όμως και αυτός έξω από την εγγυημένη και κατασταλαγμένη εμπειρία της Εκκλησίας σε ατραπούς ατομικών και εγωιστικών ερμηνειών και πλήθηνε τις διαιρέσεις.
 
Δημιουργήθηκε πάντως τώρα ένας τρίτος πόλος, ένας τρίτος εταίρος μεταξύ Ρώμης και Κωνσταντινουπόλεως. Οι δύο μεγάλοι ιστορικοί θρόνοι, όσο ή Κωνσταντινούπολη ήταν πολιτικά ελεύθερη, παρά τις επανειλημμένες ενωτικές προσπάθειες μέχρι και των τελευταίων προ της αλώσεως χρόνων, δεν κατόρθωσαν να αποκαταστήσουν την ενότητα. Ή πολιτική υποβάθμιση και αιχμαλωσία της Κωνσταντινούπολη κατά τους αιώνες της Τουρκοκρατίας, μέσα στην άβυσσο του ελέους και των κριμάτων του Θεού, με τον σταυρό του μαρτυρίου και της θυσίας, βοήθησε στην εμβάθυνση και εμπέδωση της ορθοδόξου πίστεως στην αναγκαστική αποχή από τις κοσμογονικές διεργασίες στο χώρα της Δύσεως, οπού ό Χριστιανισμός διηρημένος τραγικά ετίθετο στο περιθώριο των πνευματικών και πολιτιστικών διεργασιών.
 
Μετά την πνευματική κυριαρχία του Διαφωτισμού και των άρχω της Γαλλικής Επανάστασης ό Προτεσταντισμός φαινόταν περισσότερο κατάλληλος και έτοιμος να εκπροσωπήσει το μήνυμα του Ευαγγελίου απέναντι στην μεσαιωνική παρακμή του Παπισμού. Παπισμός και Προτεσταντισμός, γεννήματα αμφότεροι ανθρωποκεντρικών τάσεων και επιδιώξεων, στην μεταξύ τους άγρια και εξοντωτική αντιπαράθεση αναζητούσαν συμμάχους, ιστορικά και θεολογικά ερείσματα. , Ή Ορθόδοξη Εκκλησία, ή Μία, 'Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ήταν και παρέμενε για τις δύο πλευρές ό γνωμών, ή λύδια λίθο: για τον έλεγχο της εκκλησιολογικής τους ταυτότητος.
 
Δυστυχώς, όταν κατά τον 20ό αιώνα τα αδιέξοδα του δυτικού Χριστιανισμού ήσαν πλέον εμφανή στην αδυναμία του να ποδηγετεί τον δυτικό κόσμο και στην ουσιαστική αποχριστιάνιση της Ευρώπης ή διαφυλαχθείσα από τον Θεό αμέτοχη σ' αυτήν την πορεία Ορθόδοξη Εκκλησία έκανε το μεγάλο ιστορικό και θεολογικό λάθος αντί να παραμείνει ουδέτερη απέναντι στον Παπισμό και στον Προτεσταντισμό, ως ελπίδα και κριτήριο αληθείας για αμφότερους, ταυτίσθηκε με τους Προτεστάντες, έγινε μέλος του Προτεσταντικού Παγκοσμίου Συμβουλίου των Εκκλησιών με βαρύτατες συνέπειες και απώλειες. Ή Ρώμη διεκδικεί τώρα μόνη της τα χαρακτηριστικά της UNA SANCTA και οι Προτεστάντες αντιμετωπίζουν την Ορθοδοξία ως μία από τις πολλές δικές τους ομολογίες και «εκκλησίες».
 
Δεν προτιθέμεθα στο σύντομο παρόν άρθρο να προχωρήσουμε σε περαιτέρω αναλύσεις και εμβαθύνσεις. Στόχος μας εδώ αποκλειστικός είναι να επισημάνουμε ότι αυτό το άνοιγμα της Ορθοδοξίας για την επίτευξη της χριστιανικής ενότητας, κατ' αρχήν προς τους Προτεστάντες, κατόπιν και προς τον Παπισμό, πού επισυνέβη με έκπτωση από βασικές αρχές της ορθοδόξου πίστεως, και πού κατέστησε την Μία, Άγια, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία μέρος και μέλος του συστήματος των αιρέσεων και των πλανών και συνυπεύθυνη για τα τραγικά αδιέξοδα του χριστιανικού κόσμου, παρουσιάζεται με καύχηση ως μεγάλο επίτευγμα, από τους Ορθόδοξους Οικουμενιστές. Διοργνώνονται επετειακές εκδηλώσεις, ενισχύονται οι συμπροσευχές και τα συλλείτουργα, συνεχίζονται οι θεολογικοί διάλογοι. Και ενώ ωριμάζει στην εκκλησιαστική συνείδηση ή αίσθηση του λάθους και ή ανάγκη της εξόδου από την οικουμενιστική αιχμαλωσία, ενισχύεται στην θεολογική παιδεία και στους κύκλους των εκκλησιαστικών ηγετών ή οικουμενιστική, ισοπεδωτική και συγκρητιστική τάση. Ή αλήθεια όμως δεν αλλάζει, όσο και αν αυξάνει το ψευδός. Αυτήν την αλήθεια εξέφρασε το «Διορθόδοξο Θεολογικό Συνέδριο» πού οργάνωσαν στην Θεσσαλονίκη το Τμήμα Ποιμαντικής και Κοινωνικής Θεολογίας και ή Εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών, από 20-24 Σεπτεμβρίου, με θέμα «Οικουμενισμός - Γένεση - Προσδοκίες - Διαψεύσεις».
 
Ή επιτυχέστατη διεξαγωγή του συνεδρίου με τον μεγάλο αριθμό εισηγητών και την σημαντικότατη θεματολογία, ως και ή απήχηση στο εκκλησιαστικό πλήρωμα, δικαιώνουν την διαπίστωση, πού θα φανεί και από την δημοσίευση των πορισμάτων, αργότερα δε και των πρακτικών, ότι αποτελεί την πρώτη σοβαρή επιστημονική και συλλογική απομύθευση του Οικουμενισμού. 
 
ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΘΕΟΔΡΟΜΙΑ - ΕΤΟΣ ΣΤ- ΙΟΥΛΙΟΣ – ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2004

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Ποιούς και πως ωφελούν τα μνημόσυνα;


Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Απόσπασμα από το βιβλίο ''Ο Θάνατος και τα μετά θάνατον''. 
 
Τώρα να επανέλθουμε στο θέμα ποιούς ωφελούν και πως ωφελούν τα μνημόσυνα. Υπάρχει η εξής δυ­σκολία σχετικά με το θέμα των μνημοσύνων. Είπαμε και σε προηγούμενες ενότητες ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων μετά τον χωρισμό τους από το σώμα διακρίνονται βασικώς σε δύο κατηγορίες.

Πρώτον, στις ψυχές εκείνων που αμάρτησαν θανάσιμα και έφυγαν αμετανόητοι από αυτήν την ζωή, με απιστία, με ασέβεια και με θανά­σιμα αμαρτήματα, οι οποίες ψυχές παραλαμβάνονται από τους δαίμονες και οδηγούνται στην κόλαση.

Και δεύτερον, στις ψυχές των αγίων και των δικαίων, αυτοίν οι οποίοι πέρασαν όλη τους την ζωή εν μετανοία, εν φι­λανθρωπία και εν αγάπη, όλη τους η ζωή ήταν μία αφιέ­ρωση στον Θεό και στους συνανθρώπους, και οι οποίες παραλαμβάνονται από τους αγγέλους και οδηγούνται στον παράδεισο.

Υπάρχει όμως και μία άλλη, μέση τάξη ψυχών.

Με την μέση τάξη των ψυχών σχετίζεται ένας διάλογος που έγινε ανάμεσα στην Ορθόδοξη Ανατολική και στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, και με την μέση αυτή τάξη των ψυχών συνδέεται η διδασκαλία της Ρω­μαιοκαθολικής Εκκλησίας για το καθαρτήριο πυρ.

Ποια είναι αυτή η μέση τάξη; Είναι οι ψυχές εκείνων των ανθρώπων που δεν ήσαν μεγάλοι αμαρτωλοί, αμετανόητοι, ασεβείς και άπιστοι, ζούσαν μέσα στην Εκκλησία, έφυ­γαν μετανοημένοι από αυτόν τον κόσμο, αλλά δεν πρό­λαβαν να κάνουν έργα μετανοίας. Αυτή λοιπόν η μέση τάξη που δεν πηγαίνει ούτε απευθείας στην κόλαση ούτε απευθείας στον παράδεισο, περνάει ένα διάστημα μετά από τον χωρισμό της ψυχής από το σώμα, μία προσωρινή δοκιμασία, μία προσωρινή ταλαιπωρία, με τελική κατάληξη βέβαια και αυτή τον παράδεισο. Αφού δεν είναι αμετανόητοι αμαρτωλοί και ασεβείς, τελικώς και αυτοί σώζονται. Αυτή λοιπόν η τάξη, στην οποία ίσως υπαγόμαστε όλοι όσοι ζούμε μέσα στην Εκκλησία, η μέση τάξη των ψυχών, που έχει συγγνωστά αμαρτήμα­τα, περνά από τα τελώνια, αλλά γλιτώνει τελικώς από τον έλεγχο και την κρίση των δαιμόνων. Γι’ αυτήν την τάξη υπάρχει μία διαφορά ανάμεσα στην Ορθόδοξη και στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διδάσκει ότι αυτές οι ψυχές παγαίνουν στη καθαρτήριο πυρ, όπου αφού καθαρισθούν, μεταβαίνουν τελικώς στον παράδεισο. Η ορθόδοξη όμως θέση είναι ότι οι ψυχές αυτές των μετανοημένων αμαρτωλών δεν καθαρίζονται και δεν απαλλάσσονται από τα αμαρτήματά τους με την φωτιά. Απαλλάσσονται, όταν περνούν από τα τελώνια, και, ελεγχόμενες για τις αμαρτίες τους, έρχονται σε συναίσθηση τού τι έκαναν σ’ αυτήν την ζωή. Στην φάση δε αυτή της συναισθήσεως και τού τελω­νισμού που υφίστανται αυτές οι ψυχές βοηθούν πολύ τα μνημόσυνα. Όταν στην φάση αυτή εμείς κάνοντας μνημόσυνα και Λειτουργίες παρακαλούμε γι’ αυτές τις ψυχές, τις προσφέρουμε αρωγή στην προσπάθεια που κάνουν οι ίδιες να απαλλαγούν από την ταλαιπωρία των δαιμόνιων και να πάνε κοντά στον Θεό, στους κόλπους τού Αβραάμ.

Μόνον όμως αυτές τις ψυχές βοηθούν τα μνημό­συνα; Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία μας κατηγόρησε στην σύνοδο Φερράρας - Φλωρεντίας ότι δεν πρέπει να τελούμε μνημόσυνα, εφόσον δεν δεχόμαστε το καθαρ­τήριο πυρ. Γι’ αυτούς τα μνημόσυνα είναι απλώς ένα μέσο που βοηθά να βγουν οι ψυχές από το καθαρτήριο πυρ. Ο Άγιος Μάρκος Εφέσου ο Ευγενικός και πολλοί άλλοι μεγάλοι θεολόγοι που πήραν μέρος σ’ αυτήν την συζήτηση απάντησαν ότι εμείς οι Ορθόδοξοι τελούμε μνημόσυνα όχι μόνο γι’ αυτούς που βρίσκονται στην μέση τάξη ψυχών, αλλά και για τους δικαίους και για τους αδίκους. Αν κάποιος είναι άγιος, δεν σημαίνει πως δεν έχει ανάγκη των μνημοσύνου. Όταν ευχόμαστε και κάνουμε μνημόσυνο για κάποιον δίκαιο, γίνεται σ’ αυτόν προσθήκη δόξης. Γι’ αυτό άλλωστε και η Εκκλησία εύ­χεται και υπέρ των δικαίων και των προπατόρων και προσφέρει την Θεία Ευχαριστία υπέρ όλων, πατριαρχών, προφητών, ομολογητών, κηρύκων, ευαγγελιστών.

Προσφέρουμε την Θεία Ευχαριστία ακόμα και για τους δικαίους, γιατί γι’ αυτούς υπάρχει προσθήκη δόξης. Για την μέση τάξη των ψυχών, επαναλαμβάνω, βοηθάει να απαλλαγούν από αυτήν την ταλαιπωρία που υφίστανται από τα τελώνια. Για τους αδίκους όμως που είναι καταδικασμένοι, γιατί τους κάνουμε μνημόσυνο, σε τι τους ωφελεί;

Αυτό είναι όντως ένα μεγάλο θεολογικό πρόβλημα και στα δογματικά μας εγχειρίδια υπάρχει κάποια ασά­φεια στο θέμα αυτό. Η αλήθεια είναι πως δεν έχει γρα­φτεί μέχρι τώρα ένα ειδικό έργο που να ξεκαθαρίζει τα θέματα αυτά και δικαιολογημένα υπάρχει μία σύγχυση. Τι γίνεται με τους αμαρτωλούς; Τους βοηθούν τα μνημόσυνα να φύγουν από την κόλαση και να πάνε στον παράδεισο; Διότι λένε, και δικαιολογημένα, μεγάλοι θε­ολόγοι των καιρών μας, ο Τρεμπέλας, ο Ανδρούτσος και άλλοι, πως αν γινόταν αυτό, τότε θα είχαμε προσ­βολή του δόγματος της μερικής κρίσεως, σύμφωνα με το οποίο δεν υπάρχει μεταβολή της καταστάσεως στην άλλη ζωή, «εν τω άδη ουκ έστι μετάνοια», και όπου βρεθεί κανένας την ώρα του θανάτου εκεί παραμένει στην αιωνιότητα. Όσο και να προσεύχονται οι άνθρω­ποι στη γη, δεν πρόκειται ν’ αλλάξει αυτή η κατάσταση. Αφού λοιπόν δεν αλλάξει αυτή η κατάσταση και, όπως λέγεται στην παραβολή τού πλουσίου και του Λαζάρου, «χάσμα μέγα εστήρικται», ποια λοιπόν είναι η προσ­φορά των μνημοσύνων, αφού ο καθένας μένει στην κα­τάσταση όπου βρέθηκε εξ αρχής;

Διδάσκουν λοιπόν οι άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας ότι την ώρα που εμείς τελούμε μνημόσυνα οι ψυχές των καταδικασμένων στον τόπο της βασάνου νιώθουν κάποια ανακούφιση, κάποια άνεση, κάποιον δροσισμό. Την ώρα εκείνη, θα λέγαμε, χαλαρώνει η ένταση της κολάσεως και της τιμωρίας και νιώθουν μία ανάπαυση. Αυτό το διδάσκουν πολλοί Πατέρες της Εκκλησίας και έχει περάσει και μέσα στις ευχές της Αγίας Πεντηκοστής στην γονυκλισία. Όταν διαβάζουμε τις ευχές της γονυκλισίας την Πεντηκοστή, μνημονεύουμε και πάλι τους νεκρούς, διότι και την παραμονή της Πεντηκοστής έχουμε Ψυχοσάββα­το. Σε μία θαυμάσια ευχή ο ιερέας λέγει ότι πιστεύουμε πως με τις ευχές μας αυτές ο Θεός θα δώσει «άνεσιν τοις κατοιχομένοις των κατεχόντων αυτοίς δεινών», θα τους δώσει κάποια ανάπαυση από τα δεινά τα οποία τους κατέχουν.

Επομένως σε κάθε περίπτωση ωφελούν τα μνημό­συνα. Αν μεν είναι άγιος ο κεκοιμημένος, τότε υπάρχει προσθήκη δόξης και αμοιβής. Αν βρίσκεται στην μέση τάξη ψυχών, βοηθούν τα μνημόσυνα, ιδίως τις πρώτες ημέρες μετά από τον θάνατο, να απαλλαγεί ο άνθρωπος από τα τελώνια που τον ταλαιπωρούν και να φθάσει γρηγορότερα κοντά στο Θεό και κοντά στους αγίους. Αν δε είναι αμαρτωλός, τότε βοηθούν τα μνημόσυνα ώστε να δοθεί στην ψυχή κατά την ώρα εκείνη κάποια άνεση και κάποιος δροσισμός.

Είναι βέβαια γνωστό ότι υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες συνέβη μεταβολή της καταστάσεως στην άλλη ζωή. Έχουμε στην Παράδοσή μας περιπτώ­σεις που μεγάλοι άγιοι προσευχήθηκαν για μεγάλους αμαρτωλούς, ακόμη και για μη χριστιανούς, και άλλαξε η κατάστασή τους, σώθηκαν, και από την κόλαση πή­γαν στον παράδεισο. Και μνημονεύει η εκκλησιαστική μας ιστορία μερικά παραδείγματα. Όπως την περίπτω­ση τού βασιλέως Τραϊανού, τού ρωμαίου ειδωλολάτρου αυτοκράτορα και διώκτη των χριστιανών, για τον οποίο προσευχήθηκε ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος. Και ο Θεός βέβαια εισήκουσε την προσευχή του, γιατί πάντα ακούει τις προσευχές των αγίων, όταν κάνουν κάποιο επίμονο αίτημα, αλλά αφού όντως γλίτωσε τον Τραϊανό από την κόλαση και τον έφερε στον παράδεισο, έκανε παρατή­ρηση ο Θεός στον Άγιο Γρηγόριο άλλη φορά να μην ευχηθεί υπέρ άσεβών. Υπάρχει επίσης το παράδειγμα με την Αγία Θέκλα. Η Αγία Θέκλα, μια μεγάλη γυναικεία μορφή μάρτυρος των αποστολικών ακόμη χρόνων, όταν εδιώκετο, την φρόντισε μία ειδωλολάτρισσα χήρα γυναί­κα. Αυτή δε η χήρα είχε μία κόρη, η οποία παρασύρθη­κε σε πορνείες, μοιχείες και άσωτο βίο. Κάποια στιγμή όμως πέθανε αυτή η κόρη και πήγε ασφαλώς στην κό­λαση. Εμφανίστηκε λοιπόν η κόρη στην μητέρα της και είπε· μητέρα, να παρακαλέσεις την Θέκλα, την οποίαν, όταν ζούσε εκεί, την είχες φροντίσει, να ζητήσει από τον Θεό να με γλιτώσει, γιατί αυτή έχει παρρησία στον Θεό. Έτσι και έγινε. Είναι η περίπτωση της Φαλκονίλας. Και υπάρχει επίσης το γνωστό παράδειγμα τού εικονομάχου αυτοκράτορα Θεοφίλου, για την -ψυχή τού οποίου φρόντισε η αυτοκράτειρα Αγία Θεοδώρα. Υποσχέθηκε η Αγία Θεοδώρα στους πατριάρχες και τους κληρικούς να αναστηλώσει τις εικόνες, αλλά τους ζήτησε μία χάρη· να προσευχηθούν όλοι, αρχιερείς, ιερείς, μοναχοί, για να σωθεί η ψυχή τού εικονομάχου Θεοφίλου. Και προσευχήθηκε όντως όλος ο κλήρος και όλος ο λαός υπέρ της ψυχής τού Θεοφίλου, και κατά την παράδοση σώθηκε η ψυχή τού αυτοκράτορα.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Το φαινόμενο ''New Monasticism''.

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

 https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/3/39/New_Monastics_with_Thomas_Keating.jpeg
 New Monastics Rory McEntee, Netanel Miles-Yepez, and Adam Bucko with Father Thomas Keating at St. Benedict's monastery, Snowmass, CO, 2014
 
Οι καλούμενες ''Νέες Μοναστικές Κοινότητες'' δραστηριοποιούνται κυρίως στις Ηνωμένες Πολιτείες (με ιδιαίτερη δραστηριότητα στη Βόρεια Καρολίνα και Βιρτζίνια), τη Μεγάλη Βρεττανία (με ιδιαίτερη δραστηριότητα στο Δυτικό Λονδίνο) και την Ιρλανδία. Ο νέος αυτός ''μοναστικός'' δρόμος όπως αυτοαποκαλείται, αποτελεί μια ατραπό απωλείας της ανθρωπάρεσκης παρερμηνείας της αγάπης και ειρήνης.
 
Ο καλούμενος ''νέος μοναχισμός'' δεν περιορίζεται σε ένα ''θρησκευτικό δόγμα'' ή ''εκκλησία'' όπως δελεαστικά προβάλλεται, αλλά περιλαμβάνει διάφορες ''ευαγγελικές χριστιανικές κοινότητες''. Προβάλλεται ως δυνατότητα ''ποικίλων εκφράσεων στοχαστικής ζωής''. Αποτελεί ένα κακόδοξο μοναστικό έκτρωμα.

Είναι και τούτο ένα ακόμα παιχνίδισμα της ανθρωπάρεσκης αγάπης, μιας αγάπης που φανερώνει το έλλειμμα της προς τον Θεόν αγάπης. «Πως ουν ουκ άτοπον τον ούτως αγαπήσαντα μη και ημάς, όσον έχομεν δυνάμεως αγαπάν;», ερωτά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Η προβολή της ανθρωπάρεσκης αγάπης, αποτελεί αχαριστία προς ''τον αγαπήσαντα ημάς''.
 
Το νέο αυτό μοναστικό μόρφωμα – έκτρωμα έχει ιδρυθεί από τη Beverly Lanzetta, μια φεμινίστρια που ασκεί το λεγόμενο ''θεολογικό στοχασμό''. Το στρεβλό αυτό ''μοναχικό'' έκτρωμα, έλκει την καταγωγή του σε παρόμοια ''μοναστικά'' εκτρώματα όπως αρχικά είχαν αναπτυχθεί από τους Rory McEntee και Adam Buco. Παρενθετικά να αναφέρομε ότι ο Rory McEntee είναι βασικό στέλεχος του καλουμένου ''διαπνευματικού'' κινήματος (interspiritual), στο οποίο συμμετέχει και ο Δαλάϊ Λάμα, τον οποίο και καλεί κακοδόξως ‘’αυτού αγιότητα’’. Ο δε Adam Buco στις εκδηλώσεις του κάνει αναφορά στην ενατένιση στην Νέα Εποχή, στη sangha yoga, στο μεταθρησκευτικό κόσμο και άλλες νεοεποχίτικες στρεβλώσεις. Στην ''έκκλησή'' της λοιπόν η Beverly Lanzetta, που επιγράφεται ''μια θεία έκκληση για την ψυχή της ανθρωπότητας'' προβάλλει την κακόδοξη αυτή μοναξιά. Προβάλλονται ως ''νέες μοναστικές κοινότητες'' που διευρύνουν δήθεν την ''παραδοσιακή μοναστική σοφία''. ''Θεία έκκληση'' την καλούν βλασφήμως, ''για την ψυχή της ανθρωπότητας''. ''Νέα πορεία αγιότητας'' κακοδόξως καλείται, ξεγελώντας ανυποψίαστους ανθρώπους που αποζητούν την ψευδαίσθηση της τριφηλής μοναξιάς, που καλιεργείται μέσα στη συνάφεια του κόσμου τούτου.
 
Πηγή: aktines.blogspot.gr

Σάββατο, 19 Νοεμβρίου 2016

Υπήρξε πραγματικά ο Ιησούς της Γαλιλαίας;


http://www.athensmagazine.gr/photos/articles/thumbs_large/97018a9d230cf5d279aabe14bb04ddc7.jpg

Έχοντας διαβάσει αρκετά άρθρα –αλλά και ακούσει και πολλές συζητήσεις– και παρακολουθήσει πολλές απόψεις, σχετικά με την πλήρη άρνηση της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού, που πάνω–κάτω υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία ιστορική μαρτυρία για τον Ιησού πέρα από τα τέσσερα Ευαγγέλια, και βλέποντας ότι αυτή η θέση τείνει να παγιωθεί σε πολλούς κύκλους διανοουμένων, αποφασίσαμε να ερευνήσουμε το ζήτημα. Ερευνώντας αρχίσαμε να βλέπουμε ότι κάτι τέτοιο σαφέστατα δεν ήταν ακριβές, και σε κάποια φάση βρεθήκαμε να συζητάμε για το ζήτημα με τον αξιόλογο μελετητή Δημήτρη Τσινικόπουλο, που είναι βαθύς γνώστης της ιστορίας του Χριστιανισμού, ο οποίος με μεγάλη ευχέρεια και ευκολία μας παρουσίασε πάρα πολλά στοιχεία που αποδείκνυαν την ιστορική ύπαρξη του Ιησού, πάντοτε με τη μεθοδολογία της αποδεκτής ιστορικής έρευνας, όπως αυτή ισχύει για όλα τα ιστορικά ζητήματα. Συνειδητοποιήσαμε με έκπληξη ότι αυτά τα στοιχεία και τα έγκυρα ιστορικά επιχειρήματα δεν ήταν καθόλου γνωστά στο ευρύ κοινό, ούτε στους κύκλους που γίνονταν αυτές οι συζητήσεις, αλλά ούτε και αναφέρονταν καθόλου στα γραπτά των αρνητών της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού (γεγονός που μας ανάγκασε να τα θεωρήσουμε είτε πρόχειρα είτε επιτηδευμένα). Έτσι, ζητήσαμε από τον κ. Τσινικόπουλο να συγγράψει ένα εμπεριστατωμένο άρθρο για το Strange, παρουσιάζοντας όλα αυτά τα στοιχεία και τα επιχειρήματα για την ιστορική ύπαρξη του Ιησού, ενημερώνοντας τους αναγνώστες μας για όλα εκείνα τα πράγματα που οι μη ειδικοί δεν γνωρίζουν ή δεν επιλέγουν να τα λάβουν υπόψη τους. Ο Δημήτρης Τσινικόπουλος ανταποκρίθηκε άμεσα με την ίδια ευχέρεια, και εντός δύο ημερών (!) μας κατέθεσε το άρθρο αυτό και σας το παρουσιάζουμε εδώ. Τα συμπεράσματα δικά σας.

ΣΤΡΑΝ-ΓΗ

Υπήρξε πραγματικά ο Ιησούς της Γαλιλαίας;

Από την άποψη
ενός ιστορικού... ο Ιησούς
στέκεται στην ιστορία ο πρώτος.
 
H. G. Wells

Ο Ιησούς στέκεται στην ιστορία σαν ένα
ξένο σώμα που φέρνει ανησυχία στον
κόσμο και δεν τον αφήνει να αναπαυτεί.
 
Ζακ Μαριτάν

Το θέμα της «ιστορικής ύπαρξης» του Ιησού από τη Ναζαρέτ, έχει λυθεί από τους ιστορικούς, εδώ και πολλά χρόνια. Όλοι, δέχονται ανεπιφύλακτα την ύπαρξή του. Τον δέχονται ως ιστορικό πρόσωπο που έδρασε στην Παλαιστίνη στο πρώτο μισό του 1ου αι. μ.Χ. Ωστόσο, ο Φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ, ο σύγχρονος αθεϊστής Ρίτσαρντ Ντόκινς, και ο Μισέλ Ονφρέ, και ίσως κανά-δυο άλλοι, για λόγους καθαρά ιδεολογικούς, στα συγγράμματά τους επαναφέρουν το θέμα της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού, για τη δημιουργία εντυπώσεων και μόνο. Εγώ μένω έκπληκτος, με την προχειρολογία και την επιπολαιότητα όλων εκείνων που, αναμασώντας τα επιχειρήματα των οπαδών της μυθολογικής και θρησκειολογικής σχολής του 19ου αι., ή έστω αρχών του 20ου, επιμένουν, αρχές του 21ου αι., να διατυμπανίζουν, ότι πέραν των 4 Ευαγγελίων, δεν υπάρχουν άλλες επαρκείς μαρτυρίες για την ιστορικότητα του Ιησού. Και άρα, αφού κατ’ αυτούς τα Ευαγγέλια δεν είναι κείμενα ιστορικά αλλά θεολογικά, Ιησούς Χριστός, δεν υπήρξε... Κατ’ αυτούς ο Ιησούς υπήρξε επινόηση των μαθητών του και της εκκλησίας, που κατασκεύασαν έναν ιδρυτή της θρησκείας τους κατά τα πρότυπα του Όσιρι, του Άδωνι, του Βάκχου, του Μίθρα, κ.λπ.

Αφήνοντας κατά μέρος τις όποιες πιθανές και ερμηνεύσιμες ομοιότητες μεταξύ μυθικών θεών της αρχαιότητας και του Ιησού (που ένα μεγάλο μέρος τους οφείλονται σε πρόσθετα μεταγενέστερα στοιχεία, π.χ. ημερομηνία γέννησης την 25η Δεκεμβρίου), ας δούμε αν υπάρχουν εξωβιβλικές μαρτυρίες για την ύπαρξη και τη δράση του Ιησού στην Ιουδαία - Γαλιλαία, ανάμεσα στα 26-33 μ.Χ. (ή, καλύτερα, ανάμεσα στα 29-33 μ.Χ.).

Εξ’ αρχής, θέλω να επισημάνω και ν’ απαντήσω στην αντίρρηση ότι οι όποιες εξωχριστιανικές μαρτυρίες για την ύπαρξη του Χριστού είναι σπάνιες και ανεπαρκείς. Θα πρέπει να έχουμε υπ’ όψη μας δύο τινά:

Α). Ο χριστιανισμός, θεωρήθηκε αρχικά, στα μάτια των εθνικών ως μια αίρεση μέσα στον Ιουδαϊσμό, ως μια δεισιδαιμονία. Και συνεπώς, ανάξια σχολιασμού από τους εθνικούς ιστορικούς. Αν ήξεραν βέβαια, τις διαστάσεις που θα λάμβανε αργότερα, και την επικράτηση του, ασφαλώς θα φρόντιζαν να μάθαιναν και να έγραφαν περισσότερα. Β) Σημειώνω εδώ, ότι όχι μόνον οι 4 Ευαγγελιστές, αλλά και ο απόστολος Παύλος στις επιστολές του (50-64 μ.Χ.) και ο απ. Πέτρος (γ. 70 μ.Χ.) και οι αδελφοί του Ιησού Ιούδας και Ιάκωβος στις επιστολές τους, και η Αποκάλυψη του Ιωάννη, όλα κείμενα του 1ου αι. μ.Χ., μνημονεύουν την ύπαρξη και τη δράση του. Συνεπώς έχουμε 4+5=9 μαρτυρίες από χριστιανούς συγγραφείς του 1ου αι. που μιλούν για την ύπαρξη, τη διδασκαλία και τη δράση του Χριστού ως ιστορικού προσώπου.

Έρχομαι τώρα στις εξωβιβλικές μαρτυρίες που είναι πάμπολλες, αρχαιότατες και αυθεντικές: Αυτές εκτείνονται από το 70 μ.Χ. περίπου, μέχρι το τέλος του 2ου αι. (και του 3ου βέβαια, αλλά δεν θ’ αναφερθώ σ’ αυτές). Δηλαδή αρχίζουν μόλις 40 χρόνια μετά το θάνατο του Ιησού.

Ιησούς: οι μαρτυρίες.

Μια θεώρηση του θέματος καταδεικνύει ότι οι μαρτυρίες αυτές προέρχονται από τέσσερις ανεξάρτητες πηγές (και άρα εντελώς αξιόπιστες και επαληθεύσιμες): α) από χριστιανικές, φιλικές πηγές β) από Ιουδαϊκές, εχθρικές γ) από αιρετικές δ) από εθνικές εχθρικές ή ουδέτερες.

α) Από χριστιανικές φιλικές πηγές που αναφέρονται στον Ιησού και το έργο του, έχουμε περί τις 16 μαρτυρίες. Έχουν κάποια σημασία, γιατί όλοι αυτοί οι συγγραφείς, πριν γίνουν χριστιανοί ήσαν ειδωλολάτρες εθνικοί, όχι Ιουδαίοι του 1ου μ.Χ. αι. Χρονολογούνται ανάμεσα στο 110-200 μ.Χ. Σ’ αυτούς συγκαταλέγονται οι Αποστολικοί Πατέρες: Πολύκαρπος, Ιγνάτιος Αντιοχείας, Κλήμης Ρώμης, ο συγγραφέας της επιστολής Βαρνάβα, και οι Απολογητές: Κοδράτος (γ. 125 μ.Χ.), Αριστείδης (γ. 150 μ.Χ.), Ιουστίνος ο μάρτυς (γ. 150 μ.Χ.), Ηγήσιππος (γ. 170 μ.Χ.) και οι Θεόφιλος, Τατιανός, Μιλτιάδης, Μελίτων Σάρδεων, Τερτυλλιανός (2ο μισό του 2ου αι.). Ακόμα ο Κλήμης Αλεξανδρεύς, ο Ειρηναίος και φυσικά, ο χαλκέντερος Ωριγένης ο ιδρυτής της θεολογίας όπως γενικά θεωρείται.

β) Πρώιμες συγκεκριμένες Ιουδαϊκές μαρτυρίες για την ύπαρξη του Ιησού και την δράση του, τους μαθητές του, τα θαύματά του, το θάνατό του και την πίστη των μαθητών του σ’ αυτόν ως μεσσία, έχουμε από τον Ιουδαίο ιστορικό Φλάβιο Ιώσηπο - που γύρω στο 93-94 μ.Χ. στις Αρχαιότητές του (XVIII, 3, 3) μιλάει για τον Ιησού ως σοφό άνθρωπο, δάσκαλο και «ποιητή παραδόξων έργων» (θαυμάτων), και ότι ο Πιλάτος τον καταδίκασε να πεθάνει στο σταυρό. Παρόλο που το σχετικό χωρίο γνωστό και ως Testimonium Flavianum αμφισβητήθηκε ως νόθον, οι έγκυροι μελετητές του Ιώσηπου, όπως ο Geza Vermés, ο S. Pines, ο J. Klausner και ιδίως ο H.St. Thackearay (Josephus, The Man and the Historian, 1929) δέχονται ότι είναι γνήσιο στον πυρήνα του, αφού περιέχει πολλά χαρακτηριστικά στοιχεία της γλώσσας του. Εξ’ άλλου μετάφραση του Ιωσήπου στην Αραβική του 10ου μ.Χ. αι. που ανακαλύφτηκε πρόσφατα, περιέχει τα βασικά στοιχεία της μαρτυρίας του Ιώσηπου, όπως και οι Σλαβονικές μεταφράσεις του. Ακόμα και ο Γιάννης Κορδάτος, ο μαρξιστής ιστορικός, δέχεται ότι ο Ιώσηπος έγραψε για το Χριστό (σελ. 50). Το χωρίο του Ιωσήπου αν αφαιρέσει κανείς το κείμενο το εντός των αγκύλων που θεωρείται υποβολιμαίο από κάποιον Χριστιανό αντιγραφέα, έχει ως εξής:

«Εκείνη την εποχή περίπου υπήρχε ο Ιησούς, ένας σοφός άνθρωπος [«αν είναι σωστό να τον ονομάσουμε άνθρωπο] διότι ήταν ένας που έκανε θαυμαστά έργα. [ένας δάσκαλος ανθρώπων οι οποίοι εδέχονταν την αλήθεια μ’ ευχαρίστηση]. Συγκέντρωσε γύρω του πολλούς από τους Ιουδαίους και πολλούς από τους εθνικούς... «Όταν, λοιπόν ο Πιλάτος τον καταδίκασε σε σταυρικό θάνατο αφού παραπέμφθηκε από τους άρχοντές μας, εκείνοι που τον αγαπούσαν δεν χάθηκαν...»

Επίσης, ο Ιώσηπος, μνημονεύει πιο κάτω, και τον Ιάκωβο ως αδελφό του Ιησού του αποκαλούμενου Χριστού (XX, 9, 1) πράγμα που προϋποθέτει την πρώτη μαρτυρία του. Γράφει επί λέξει: «Ο αρχιερεύς Άνανος συνεκάλεσε το Σάνχεδριν των κριτών και προσήγαγε ενώπιον των, τον αδελφόν του Ιησού του καλουμένου Χριστού, του οποίου το όνομα ήταν Ιάκωβος». Γνωρίζει ακόμη ο Ιώσηπος και τον Ιωάννη το βαπτιστή, το θάνατό του από τον Ηρώδη τον Αντύπα, το βάπτισμά του, και το χριστιανικό βάπτισμα (XVIII, 116-9). Οι δύο τελευταίες μαρτυρίες, είναι πέραν πάσης αμφιβολίας γνήσιες και ουδέποτε αμφισβητήθηκαν σοβαρά από κανέναν.

Από το Ταλμούδ γύρω στο 90-100 μ.Χ., και μετέπειτα, τον 2ο μ.Χ. αιώνα, έχουμε σαφείς μαρτυρίες για τον Ιησού και για την εχθρική στάση των Φαρισαίων και Ιουδαίων απέναντί του, για τις παραβολές του, τα θαύματά του και το θάνατό του.

Διαβάζουμε ότι ο Ιησούς (Γεσού) κρεμάστηκε (δηλ. σταυρώθηκε) παραμονή του Πάσχα, επειδή ασκούσε μαγεία και παραπλανούσε το λαό (Sanhedrin 43α. 10, 11. 7, 12)». Την παραμονή του Πάσχα εκρέμασαν τον Ιησού της Ναζαρέτ. Επί 40 ημέρες ένας κήρυκας βάδιζε μπροστά και έκραζε! «Πρέπει να λιθοβοληθεί γιατί εξασκούσε μαγεία, αποπλανούσε τον Ισραήλ και τον παρέσυρε σε ανταρσία...» Αλλού, αναφέρεται, ότι είχε 5 μαθητές, και ότι θεράπευαν ασθενείς δια του ονόματός του. (Αναφέρονται 5 προφανώς, γιατί και άλλοι διάσημοι ραβίνοι π.χ. Ζακκάϊ και Ακίμπα, είχαν μόνο 5 μαθητές). Ακόμη ότι δίδασκε αιρετικές διδασκαλίες (β. Sanh. 103α β. bar. 17α-β).

Αναφέρεται επίσης στο Ταλμούδ, ως «Γεσού μπεν πανδέρα» (β. Abbot Zar. 16β). Η τελευταία λέξη, σύμφωνα με τους μελετητές πρέπει να είναι παραφθορά της ελληνικής λέξης παρθένος. Πρόκειται για ειρωνικό σχόλιο των ραββίνων και από εκεί το ξεσήκωσε προφανώς, αργότερα και ο Κέλσος, κατηγορώντας τον Ιησού ως νόθο γιο, κάποιου ρωμαίου τάχα στρατιώτη Πάνθηρα. Κατά τον ειδικό εβραίο μελετητή Γ. Κλάουσνερ, «οι μαρτυρίες του Ταλμούδ είναι σαφείς: Ο Ιησούς ήταν ιστορικό πρόσωπο, και εν μέρει επιβεβαιώνουν κάποια σημεία των Ευαγγελίων». Άλλες αναφορές, μας λέγουν ότι εκτελέστηκε από τον Πόντιο Πιλάτο, στο 33ο έτος της ηλικίας του (Gemova Sanhedrion fol. 107, 43 bavaita, tract. Schabbat. Fol. 104. Πρβλ. R.T. Herford, Christianity in Talmud and Midrash).

γ) Από τις αιρετικές πηγές του 2ου μ.Χ. αι. (γύρω στα 120-160 μ.Χ.), που παρόλον που είναι αιρετικές, δεν αρνούνται την ύπαρξη του Ιησού αλλά απλά ερμηνεύουν διαφορετικά τη διδασκαλία του, είναι ο Βασιλείδης, ο Βαλεντίνος και ο Μαρκίων. Έχουμε δηλαδή τρεις μαρτυρίες. Ακόμα, έχουμε μαρτυρία και από τα Γνωστικά Ευαγγέλια και, κυρίως, από το Ευαγγέλιο του Θωμά (τέλη 2ου - αρχές 3ου αι. μ.Χ.), που πρέπει να θεωρηθεί ανεξάρτητη πηγή, αφού όπως αναγνωρίζεται ανάγεται σε αρχαία παράδοση ανθρώπου, ευρισκομένου πίσω από τα Λόγια του Ευαγγελίου του Θωμά, εκ των οποίων μερικά είναι γνήσια, και τα βρίσκουμε και στα αυθεντικά Ευαγγέλια.

δ) Τέλος, από τις εθνικές εχθρικές ή ουδέτερες μαρτυρίες, έχουμε περί τις 12. Έχουμε κατ’ αρχάς τον Θαλλό (γ. στο 52 μ.Χ.) που μνημονεύει το σκοτάδι που έπεσε στη γη το μεσημέρι της μέρας που σταυρώθηκε ο Ιησούς (Ιουλίου Αφρικανού, Χρονογράφημα, 18.1) Τον Φλέγωνα Τραλλιανό έναν απελεύθερο του Αδριανού που αναφέρεται στο ίδιο θέμα. Ο Μάρα-Βαρ-Σεραπίων (γ. 73 μ.Χ.) Σύρος Στωικός φιλόσοφος, σ’ επιστολή προς το γιο του που φυλάσσεται στο Βρετανικό Μουσείο, μνημονεύει το θάνατο του Ιησού (σοφού βασιλιά) από τους Ιουδαίους, και τον άδικο θάνατό του τον παραβάλλει μ’ αυτόν του Σωκράτη και του Πυθαγόρα. Γράφει επί λέξει: «Ποια οφέλεια τάχα απεκόμισαν οι Αθηναίοι αποκτείνατες τον Σωκράτην... ή οι Σάμιοι τον Πυθαγόραν εξορίσαντες... Ή οι Ιουδαίοι εκ της καταδίκης του σοφού τους βασιλιά, και έκτοτε αφηρέθη απ’ αυτούς το βασίλειο;... οι Ιουδαίοι καταστραφέντες από την χώρα τους διώχτηκαν και ζουν στη διασπορά...»

Για τον Ιησού ως ιστορικό πρόσωπο μαρτυρούν επίσης, ο Ρωμαίος ιστορικός Κορνήλιος Τάκιτος (55-120 μ.Χ.) που στα Χρονικά του (XV, 44), αναφέρει ότι ο Christus (Χριστός), από τον οποίο προέρχεται το όνομα Χριστιανοί, θανατώθηκε από τον επίτροπο Πόντιο Πιλάτο κατά τη βασιλεία του Τιβέριου και ότι ο Νέρων καταδίωξε τους Χριστιανούς στη Ρώμη (64 μ.Χ.). Ορισμένοι αμφέβαλαν για τη γνησιότητα του χωρίου, αλλά, αναγνωρίζεται ως γνήσιο, αφού και η γλώσσα του είναι χαρακτηριστική του Τάκιτου (Will Durant, F. F. Bruce). Και ο Γάιος Σουετώνιος γύρω στα 120 μ.Χ. (Βίος Κλαυδίου 25: 4), μνημονεύει στην εποχή του Κλαυδίου, ταραχές στη Ρώμη εξ’ αιτίας του Chrestus (Χριστού), πράγμα που επικυρώνει την πληροφορία των Πράξεων Απ. 17: 1, που ομιλεί για διωγμούς των Ιουδαίων και εκδίωξη τους από τη Ρώμη. Ο Πλίνιος ο νεώτερος ή Σεκούνδος, (112 μ.Χ.) σε επιστολή του προς τον Αυτοκράτορα Τραϊανό μεταξύ άλλων γράφει: οι «χριστιανοί δοξολογούσαν τον Χριστό ως θεό (christo quasi Deo)». Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος, γύρω στο 79 μ.Χ., μνημονεύει τον Μωυσή, τον Ιωάννη (βαπτιστή) και τον Ιησού ως ασχολούμενους με μαγεία. Άρα προϋποθέτει την ύπαρξη και των τριών.

Για τον Ιησού και το Χριστιανισμό κάνουν λόγο επίσης, ο Έλληνας Φιλόσοφος Νουμήνιος (120-150 μ.Χ.), όπως τον μνημονεύει ο Ωριγένης και ο σατιρογράφος Λουκιανός (γ. στα 165-167 μ.Χ.) που αναφέρει ότι «οι χριστιανοί λάτρευαν τον εν Παλαιστίνη εσταυρωμένο σοφό, έναν μέγα άνθρωπο και ότι τον εξελέμβαναν ως νομοθέτη και τον τιμούσαν με τον τίτλο του διδασκάλου... διότι εισήγαγε νέα θρησκεία... τους έπεισε ότι είναι όλοι αδέλφια...» Ο Λουκιανός επίσης αναφέρεται στον απ. Παύλο, που τον ονομάζει Πρωτέα, Περεγρίνο (= εξωτικό, βάρβαρο) που έγραφε Βίβλους (= επιστολές) (περί Περεγρίνου τελευτής, 11-13). Και, φυσικά, ο μέγας χριστιανομάχος Κέλσος (180 μ.Χ.), που στο σύγγραμμά του Αληθής Λόγος -όπως το διαφύλαξε ο Ωριγένης που απαντά στις αντιρρήσεις του-, αποκαλεί τον Χριστό αγύρτη, που μάζεψε μερικούς αλήτες μαθητές τριγύρω του, κι έκανε θαύματα (μαγείες). Ο Κέλσος αναφέρει περιστατικά της ζωής του Ιησού που τα ερμηνεύει με το δικό του τρόπο αλλά φυσικά, δεν αρνείται την ύπαρξη του Ιησού, ούτε τη δράση του. Αν ήταν μυθικό πρόσωπο, ο πρώτος που θα το επισήμανε ασφαλώς, θα ήταν αυτός!

Κοντολογίς, συνολικά, έχουμε περί τις 30 και πλέον εξωβιβλικές μαρτυρίες, που εκτείνονται ανάμεσα στο 70-200 μ.Χ. και αναφέρονται όχι μόνο στον Ιησού ως ιστορικό πρόσωπο, αλλά σε πολύ περισσότερα. Ειδικοί επί του θέματος (F. F. Bruce, Carsten Peter Thiede, Edwin M. Yamauchi, G. Habermas, κ.ά.) παρατηρούν ότι, ακόμα, κι αν δεν ξέραμε τίποτα για τον Ιησού από την Καινή Διαθήκη, θα ήμασταν σε θέση από τις παραπάνω μαρτυρίες, και ιδιαίτερα τις Ιουδαϊκές και τις εθνικές, να καταλήξουμε στα εξής συμπεράσματα: (1) Ο Ιησούς ήταν ένας Ιουδαίος δάσκαλος, τον πρώτο μ.Χ. αι. που έζησε και κήρυξε στην Παλαιστίνη. (2) Πολλοί πίστεψαν ότι έκανε θαύματα (3) Απορρίφθηκε από την Ιουδαϊκή ηγεσία που αναμείχθηκε στο θάνατό του (4) Σταυρώθηκε από τον Πόντιο Πιλάτο στη βασιλεία του Τιβερίου Καίσαρα (5) Παρά το θάνατό του, οι μαθητές του, πίστευαν ότι ήταν ζωντανός και κήρυτταν γι’ αυτόν έξω από την Παλαιστίνη, (ώστε οπαδοί του να βρίσκονται στη Ρώμη το 64 μ.Χ.) (6) Κάθε είδους άνθρωποι (άντρες, γυναίκες, ελεύθεροι, δούλοι) τον λάτρευαν σαν θεό στις αρχές του 2ου αι. μ.Χ.

Τώρα, το αξιοσημείωτο είναι, ότι αυτές οι πληροφορίες, βρίσκονται ως πυρήνας στο πρωτοχριστιανικό κήρυγμα (Πράξ. Απ. 10: 36-43). Αυτά, ακριβώς κήρυξε και ο απ. Παύλος στον εθνικό Κορνήλιο και στην οικογένειά του.

«Ο Θεός... έφερε το χαρμόσυνο άγγελμα της ειρήνης μέσω του Ιησού Χριστού που είναι κύριος πάντων. Εσείς μάθατε για το γεγονός που διαδόθηκε σ’ όλη την Ιουδαία, αρχίζοντας από τη Γαλιλαία μετά το βάπτισμα που κήρυξε ο Ιωάννης. Μάθατε για τον Ιησού από τη Ναζαρέτ, που τον έχρισε ο Θεός με Άγιο Πνεύμα και με δύναμη. Παντού όπου πέρασε, ευεργετούσε και γιάτρευε όλους όσους κατατυραννούσε ο διάβολος, γιατί ο Θεός ήταν μαζί του. Εμείς είμαστε μάρτυρες για όλα αυτά που έκανε, και στην ύπαιθρο της Ιουδαίας και στην Ιερουσαλήμ. Αυτόν τον κάρφωσαν στο σταυρό και τον σκότωσαν. Ο Θεός όμως τον ανάστησε την τρίτη ημέρα από το θάνατό του κι έκανε να τον δουν αναστημένο, όχι όλος ο λαός, αλλά οι μάρτυρες που ο Θεός τους είχε διαλέξει από πριν, δηλαδή εμείς, που φάγαμε και ήπιαμε μαζί του μετά την ανάστασή του από τους νεκρούς».

Οι ιστορικές αυτές μαρτυρίες δείχνουν καθαρά ότι κατά τους πρώτους δυο αιώνες μ.Χ. ούτε οι αγριότεροι αντίπαλοι του χριστιανισμού εθνικοί και Εβραίοι δεν σκέφτηκαν ποτέ να αρνηθούν την ύπαρξη του Χριστού. Η άρνηση, για πρώτη φορά ξεκίνησε με την εισβολή του ορθολογισμού στη Δύση, κυρίως από το 18ο αι., στηριζόμενη σε φιλοσοφικές προϋποθέσεις. Επίσης, καταφαίνεται, ότι διαθέτουμε πολύ περισσότερα και καλύτερα ιστορικά στοιχεία για τον Ιησού και τη ζωή του, παρά για οποιοδήποτε άλλον ιδρυτή θρησκείας (Βούδα, Μωάμεθ, Ζωροάστρη, Λάο - Τσέ), που οτιδήποτε γνωρίζουμε γι’ αυτούς, είναι πληροφορίες και παραδόσεις μετά από αιώνες.

Έτσι, αποδεικνύεται αδιάσειστα, ότι ο Ιησούς κατά γενική ομολογία των μεγάλων ιστορικών του 20ου αι. (Will. Durant, H. G. Wells, A. Toynbee) όχι μόνο υπήρξε ιστορικό πρόσωπο, αλλά, το κυρίαρχο πρόσωπο, των 2 χιλιετηρίδων. Ο Will Durant σημειώνει: «Τα ουσιώδη μέρη των συνοπτικών ύστερα από δύο αιώνες ανωτέρας κριτικής οι γενικές γραμμές της ζωής, του χαρακτήρα και της διδασκαλίας του Χριστού παραμένουν λογικώς διαυγείς και αποτελούν το ελκυστικότερο χαρακτηριστικό της ιστορίας του Δυτικού ανθρώπου» (Ιστορία του πολιτισμού, τομ. Γ’ σελ. 648). Αλλά, εκτός από τον διάσημο αυτό ιστορικό, ας δούμε που κατέληξαν άλλοι σύγχρονοι επιφανείς ιστορικοί και ερμηνευτές.

Ιησούς: οι ετυμηγορίες των συγχρόνων.

Σημειώνει ο καθηγητής της βιβλικής κριτικής του Παν/μίου Manchester F. F. Bruce: «Δεν είναι ιστορικοί όσοι προπαγανδίζουν τις θεωρίες του Χριστού-μύθου» (Τα κείμενα της Κ.Δ., σελ. 120). Ο αγνωστικιστής Ian Wilson (Ιησούς, οι μαρτυρίες, σελ. 93) γράφει: «Επομένως με τα πιο ορθολογιστικά κριτήρια μπορούμε να έχουμε τη βεβαιότητα... ότι ο Ιησούς υπήρξε πραγματικά». Και ο ειδικός παπυρολόγος Carsten Peter Thiede υπογραμμίζει: «Στην Νέα Εποχή μας, στην οποία οι «άπιστοι» Θωμάδες είναι πολλοί, που ο καθένας πιστεύει μόνον ό,τι βλέπει, οι αποδείξεις για τον ιστορικό Ιησού είναι αδιαμφισβήτητες» («Ο Ιησούς: μύθος ή πραγματικότητα; σελ. 230). Παρατηρεί ο ειδικός E. P. Sanders: «Γνωρίζουμε πολλά γι’ αυτόν... σ’ ένα κάπως γενικό επίπεδο έχουμε πολύ καλή γνώση όσον αφορά στον Ιησού... Γνωρίζουμε ότι ήταν ενεργός μεταξύ 26-36 Κ.Π. Οι χρονολογίες αυτές οδηγούν στο ότι ο Ιησούς πέθανε (τότε). Οφείλουμε να εμπιστευθούμε αυτές τις πληροφορίες εκτός κι αν έχουμε σοβαρό λόγο για το αντίθετο ώστε να φτάσουμε να σκεφτούμε ότι πρόκειται για ψεύδη. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει...» (Το ιστορικό πρόσωπο που Ιησού, σελ. 107-110). Ο θρησκειολόγος Glasenapp: «Οι πηγές της ζωής του Ιησού περικλείουν επί πλέον τόσες συγκεκριμένες λεπτομέρειες, που δίνουν στον απληροφόρητο παρατηρητή την εντύπωση μιας ιστορικής πραγματικότητας, που καθόλου δεν χρειάζεται να αμφισβητήσει την ιστορικότητά της και να την περιορίσει στην περιοχή του θρησκευτικού μύθου» (H. Glasenapp, Παγκόσμια Ιστορία των Θρησκειών, σελ. 348, 349).

Ο καθηγητής Γ. Πατρώνος: «τα παρεχόμενα στοιχεία... πείθουν αβίαστα όχι μόνο έναν καλόπιστο μελετητή αλλά και τον πιο απαιτητικό ερευνητή για την αναμφισβήτητη ιστορική ύπαρξη του Ιησού (σελ. 58).

Ο λόγιος Μιχαήλ Γκράντ, καταλήγει: «Αν εφαρμόσουμε στην Καινή Διαθήκη... τα ίδια κριτήρια που θα εφαρμόζαμε σε άλλα αρχαία συγγράμματα που περιέχουν ιστορικό υλικό, δεν μπορούμε να αρνηθούμε την ύπαρξη του Ιησού...» (Jesus - An Historian’ s Review of the Gospels, 1977, σελ. 199, 200 επ.). Τέλος, ο γνωστός ιστορικός H. G. Wells, εξετάζοντας το όλο θέμα καταλήγει: «Και τα τέσσερα Ευαγγέλια μας δίνουν σύμφωνη εικόνα μιας συγκεκριμένης προσωπικότητας. Υποχρεώνεται κανείς να πει: Εδώ υπάρχει ένας άνθρωπος που δεν είναι δυνατό να εφευρέθηκε». (Σύντομη Παγκόσμια Ιστορία, τομ. 1ος, σελ. 177).

Και ο μαρξιστής Γιάννης Κορδάτος: «Η κριτική λοιπόν των αρνητών της ιστορικής ύπαρξης του Ιησού στα βασικά της σημεία είναι άγονη και αντιιστορική... Είναι λοιπόν φανερό πως υπάρχουν γραφτές πηγές που μιλούσαν για τον Ιησού και τη δράση του...» (σελ. 31, 38).

Ο Ιησούς, λοιπόν, όχι μόνον υπήρξε, αλλά όπως φαίνεται καθαρά από τη διδασκαλία και τη δράση του, ήταν έξω από τα μέτρα της εποχής του. Πέθανε στα μισά χρόνια του Μαρξ ή του Μάο, για να μην πούμε τίποτα για τον Κομφούκιο, τον Σωκράτη, τον Βούδα ή τον Μωάμεθ... Δίδαξε μόνο 3,5 χρόνια αλλά η ζωή του, άλλαξε την ιστορία του κόσμου.. Το ίδιο και η διδασκαλία του. Η διδασκαλία του για τη Βασιλεία του Θεού ή των Ουρανών, είναι «ένα από τα σημαντικότερα δόγματα που συνετάραξαν και άλλαξαν τόσο πολύ την ανθρώπινη σκέψη... είναι μια τολμηρή και ασυμβίβαστη απαίτηση για μια ολοκληρωτική αλλαγή και κάθαρση της ζωής της πάσχουσας ανθρωπότητας» (Χ. Τζ. Ουέλς). Η ζωή του, η ύπαρξή του, υπήρξε μια πρόκληση για τότε και για πάντα. «Έξι χιλιάδες χρόνια νωρίτερα αν ζούσε—λέγει ο φροϋδομαρξιστής Βίλχεμ Ραϊχ—θα είχε δώσει την εντύπωση ξένου σώματος. Και στις μέρες μας, πάλι θα ξεχώριζε από το πλήθος... Η φυσιογνωμία του θυμίζει ένα λιβάδι πλημμυρισμένο από ήλιο, κάποιο ανοιξιάτικο πρωινό. Είναι αδύνατο να τη προσδιορίσετε με το βλέμμα, αλλά την αισθάνεστε, αν δεν είστε πανουκλιασμένος...». (Η δολοφονία του Χριστού).

Δυο τελευταία λόγια: Το αδύνατον της μυθο-κατασκευής.

Οι μαρτυρίες για την ιστορική ύπαρξη του από Ναζαρέτ Ιησού, όπως είδαμε, είναι πολλές και ακαταμάχητες. Αδιαμφισβήτητες. Σπάνια, θα μπορούσαν να βρεθούν για οποιοδήποτε άλλο ιστορικό πρόσωπο, τόσες πολλές μαρτυρίες, τόσο κοντά προς το πρόσωπο και τα γεγονότα, και από τόσες ανεξάρτητες πηγές (φιλικές, εχθρικές, εθνικές, ουδέτερες, αιρετικές).

Αν, παρόλα αυτά, εξακολουθεί κανείς ν’ αμφιβάλει ότι Ιησούς υπήρξε και έδρασε, με τους μαθητές του - ανάμεσα στα 30-33 στην μ.Χ. Παλαιστίνη, θα έλεγα, ότι θα πρέπει να επανεξετάσει, τι είναι ιστορία και με ποιον τρόπο αποκτάται η γνώση για αρχαία πρόσωπα και γεγονότα. Αν θέλουμε πάλι να εφαρμόσουμε τους ίδιους αυστηρούς κανόνες και τους τρόπους κτήσης ιστορικής γνώσης σε πολλά γνωστά πρόσωπα της ιστορίας, αυτά θα βγαίνανε νοκ-άουτ! Αν ο Ιησούς δεν ήταν ιστορικό πρόσωπο - παρατηρεί ο Τ.Ρ. Γκλόβερ-, τότε η ιστορία είναι ανέφικτη, είναι ένα παραλήρημα.

Μπορούσε ο Ιησούς, με την τόση καταπληκτική επίδραση, να είναι μια απλή επινόηση; Μια μυθική θεότης, σαν τον Κρίσνα, τον Μίθρα, τον Όσιρι, τον Ταμούζ, τον Ώρο, τον Διόνυσο, και τόσες άλλες θεότητες που λάτρευαν οι παγανιστές;

«Φίλε μου», μας προλαβαίνει ο Ζαν-Ζακ Ρουσώ, «δεν επινοούν κατ’ αυτόν τον τρόπο. Διότι τότε, θα έπρεπε οι επινοήσαντες να υπήρξαν ανώτεροι του επινοηθέντος! Απεναντίας, η ιστορία του Σωκράτη την οποία κανείς δεν τολμάει ν’ αμφισβητήσει δεν είναι τόσο καλά βεβαιωμένη από μάρτυρες όσο η ιστορία του Ιησού Χριστού».

«Για να επινοήσει κανείς έναν Νεύτωνα, θα μας πει με κρυστάλλινη λογική ο θεολόγος και φιλόσοφος Θεόδωρος Πάρκερ (1810-1860), θα έπρεπε ο επινοητής να είναι αυτός ούτος ο Νεύτων. Ποιος θα μπορούσε να επινοήσει ένα πρόσωπο όπως ο Ιησούς; Μόνον ο Ιησούς θα μπορούσε να το κάνει αυτό».

Ο Will Durant ευλόγως καταλήγει: «Το γεγονός ότι λίγοι απλοί άνθρωποι θα έπλαθαν εντός μιας γενιάς, μία τόσο υψηλή ηθική και ένα τόσο εμπνευσμένο όραμα περί της αδελφότητας των ανθρώπων, θα ήταν θαύμα πολύ πιο απίστευτο από οποιοδήποτε άλλο που αναφέρεται στα ευαγγέλια...» (τα έντονα γράμματα δικά μου).

Αλλά θαύμα, θα ήταν επίσης, το να επινοήσουν οι μαθητές του μια τέτοια ασύγκριτη, ακτινοβολούσα προσωπικότητα σαν τον Ιησού, με τέτοια υψηλή ηθική που τόσο διέφερε από τις αντιλήψεις των συγχρόνων τους, και να γράψουν γι’ αυτήν 9 διαφορετικοί άνθρωποι - οπαδοί του, ανάμεσα στα 40-70 μ.Χ. σε διαφορετικά μέρη, απευθυνόμενοι σε διαφορετικούς παραλήπτες, και να δώσουν μια σύμφωνη, σταθερή, αμετάβλητη εικόνα γι’ αυτόν, ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΣΙΑΣΤΟΥΝ ΜΕΤΑ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ ΠΟΥ ΕΠΙΝΟΗΣΑΝ και στη συνέχεια να πείσουν χιλιάδες ανθρώπους(!) απ’ τους οποίους πολλοί στη συνέχεια θυσιάστηκαν ή ήσαν διατεθειμένοι να πεθάνουν για την πίστη τους, όπως σημείωσε ο Πλίνιος, ο νεώτερος, στην επιστολή του.

Αυτό είναι κάτι που θα συνέβαινε μόνο μια φορά στην ιστορία, αντίθετα προς τα γνωστά δεδομένα της ιστορίας. Δηλ. ΕΝΑ ΘΑΥΜΑ...

Αλλά βεβαίως, δεν συνέβη κάτι τέτοιο. Το θαύμα ήταν ο ίδιος ο Ιησούς. Γιατί αυτοί που έγραψαν αυτά που έγραψαν ήταν αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες! Και δεν έδωσαν το αίμα τους ανεξέταστα... «ου γαρ μύθους σοφιστικούς ακολουθήσαντες αλλά επόπται γεννηθέντες της εκείνου μεγαλειότητος» (2 Πετ. 1: 16).

Είναι αξιοσημείωτο, το ότι ο απ. Πέτρος δίνει έμφαση στο ότι αυτός και άλλοι μαθητές, ήταν αυτόπτες μάρτυρες των γεγονότων της ζωής του Ιησού, όπως τόνισε και την ημέρα της Πεντηκοστής, σ’ ένα μεγάλο πλήθος λίγα χρόνια προηγουμένως λέγοντας στους Ιουδαίους «Καθώς εσείς εξεύρετε». (Πραξ. 2:22). Κι όπως είπαν οι απόστολοι διωκόμενοι από τους ηγέτες του Σαχενδριν; «ου δυνάμεθα γαρ ημείς ά είδομεν και ηκούσαμεν μη λαλείν» (Πραξ. 4:20). Και, όπως, παραστατικά περιγράφει ο Ιωάννης ο μαθητής της αγάπης, καταθέτοντας τη δική του συγκλονιστική μαρτυρία: «Τον ακούσαμε και τον είδαμε με τα ίδια μας τα μάτια. Μάλιστα τον είδαμε από κοντά, και τα χέρια μας τον ψηλάφησαν. Καταθέτουμε, λοιπόν τη μαρτυρία μας...» (Α’ Ιωαν. 1:1-2).

Τα ίδια λέει και ο Ευαγγελιστής και ιστορικός, Λουκάς. Λέει ότι στηρίχτηκε σε αυτόπτες μάρτυρες για να πληροφορηθεί και να γράψει στον κράτιστο Θεόφιλο «όπως μας παρέδωσαν εκείνοι που από την αρχή έγιναν αυτόπτες μάρτυρες του αγγέλματος καθώς και άλλοι εκτός από τον ίδιο επιχείρησαν να συντάξουν (ανατάξωσι) διήγηση για τα γεγονότα» (Λουκ. 1:1). Βλέπουμε καθαρά, ότι οι συγγραφείς της Καινής Διαθήκης, δεν εγκοπώνονται το γνωστό «Πίστευε και μη ερεύνα» αλλά λέγουν, «έρχου και ίδε»(Ιωάννης 1:46, Αποκ. 5:5, 6:1).

Οι Ευαγγελιστές, παρά τις μικρές αποκλίσεις μεταξύ τους, είναι ιστορικά αξιόπιστοι. Όχι μόνο ήταν αυτόπτες (Ματθαίος, Ιωάννης) και στηρίχτηκαν σε αυτόπτες (Λουκάς - Μάρκος), αλλά μας έδωσαν πολλές λεπτομέρειες για τη ζωή του Ιησού, ανάμεσα σε γνωστά ιστορικά πρόσωπα, που επαληθεύονται από άλλες πηγές και αρχαιολογικά ευρήματα. Π.χ., ο τάφος του Καϊάφα, ανακαλύφτηκε πρόσφατα, όπως και μια πέτρα με το όνομα του Πόντιου Πιλάτου στην Καισάρεια του Ηρώδη, το 1961 μ.Χ. Η κολυμβήθρα της Βηθεσδά στην Ιερουσαλήμ, ερείπια πόλεων, η Παινειάδα ή Καισάρεια Φιλίππου, κλπ., επιγραφές, νομίσματα, χειρόγραφα... Φαίνεται ότι δεν θα μπορούσε κανείς να πλάσει με τη φαντασία του κάποιον, ανάμεσα σε τόσο γνωστά πρόσωπα, τόπους και πράγματα, και να τον επιβάλλει σε κάποιους άλλους σαν αρχηγό και ίνδαλμα, ώστε να δημιουργηθεί ένα τέτοιο ζωντανό και δυναμικό κίνημα σαν το Πρωτοχριστιανικό. Σ’ αντίθεση με τους μυθικούς θεούς το πρόσωπο αυτό είναι καθηλωμένο μέσα στον τόπο και στον χρόνο. Διαβάστε μόνοι σας το Λουκ. 3:1-5, και θα βρείτε εκεί, 7 γνωστά ιστορικά πρόσωπα που δίνονται για να προσδιοριστεί το έτος έναρξης δράσης του Ιησού, μαζί με τις γεωγραφικές συντεταγμένες.

Ας δούμε και μια τελευταία άποψη, πριν κλείσουμε το όλο θέμα. «Τι είναι εκείνο που διακρίνει τον Ιησού της Ναζαρέτ από τους άλλους σωτήρες που μεταβλήθηκαν σε σπαθιστές;» ρωτάει ο ιστορικός Arnold Toynbee. «Η απάντησις είναι ότι εκείνοι οι άλλοι εγνώριζαν ότι δεν ήταν άλλο τι παρά άνθρωποι, ενώ ο Ιησούς ήτο εις άνθρωπος που επίστευεν ότι ήτο ο υιός του θεού... Θεραπεύει την πληγήν που επροκάλεσε το ξίφος του Πέτρου και κατόπιν προσφέρει εκουσίως τον εαυτόν του δια να υποφέρη... το υπέρτατον μαρτύριον... Αντί να νικήσει με το ξίφος, προτιμά ν’ αποθάνει επί του σταυρού» (Σπουδή της Ιστορίας, 1962, σελ. 515). Ιδού, σε λίγες γραμμές, ο Ιησούς της Γαλιλαίας. Ως άνθρωπος, ο μεγαλύτερος που έζησε ποτέ! Διότι είχε προ-ιστορία (αφού προφητεύθηκε η έλευσή του) και μετα-ιστορία... Υπήρξε, αυτός που χώρισε τον χρόνο στα δύο, σε π.Χ. και μ.Χ. Αλλά και τους ανθρώπους στα δύο: σε Υπέρ Χριστόν και Κατά Χριστού.

________________________
 
Βιβλιογραφία
 
Bauckham, R. (2006). Jesus and the eyewitnesses: the Gospels as eyewitness testimony. Grand Rapids, Mich.: William B. Eerdmans Pub. Co.
Bruce, F. (1974). Jesus and Christian origins outside the New Testament. Grand Rapids: Eerdmans.
Bruce, F. (2000). Τα κείμενα της Καινής Διαθήκης. Είναι άραγε αξιόπιστα;. Αθήνα: Πέργαμος.
Grant, M. (1977). Jesus: an historian's review of the Gospels. New York: Scribner.
Habermas, G. (1996). The historical Jesus: ancient evidence for the life of Christ. Joplin, Mo.: College Press Pub. Co.
Läpple, A. (1999). Ο άλλος Ιησούς. Αθήνα: Κονιδάρης.
Messori, V. (1977). Jesus hypotheses. Slough: St. Paul Publications.
Rocheman, L. (2006). Ιησούς : Υπήρξε πραγματικά; Τι λένε οι ιστορικοί. Αθήνα: Περίπλους.
Sanders, E. (1998). Το ιστορικό πρόσωπο του Ιησού. Αθήνα: Φιλίστωρ.
Schweitzer, A. (1982). Ιστορία της έρευνας του βίου του Ιησού. Αθήνα: Άρτος Ζωής.
Thiede, C. P. (1999). Ιησούς : Μύθος ή πραγματικότητα;. Αθήνα: Πέργαμος.
Tresmontant, C. (1989). The Hebrew Christ: language in the age of the Gospels. Chicago, Ill.: Franciscan Herald Press.
Trocmé, E. (1973). Jesus as seen by his contemporaries. Philadelphia: Westminster Press.
Wells, H. (1971). The outline of history, being a plain history of life and mankind. Garden City, N.Y.: Doubleday.
Wilson, I. (1987). Ιησούς, οι μαρτυρίες. Αθήνα: Κονιδάρης.
Θεοδοσίου, Σ., & Δανέζης, Μ. (2001). Στα ίχνη του Ι.Χ.Θ.Υ.Σ. Αθήνα: Δίαυλος.
Κορδάτος, Γ. (1975). Ιησούς Χριστός και χριστιανισμός : Γένεση και επικράτηση του χριστιανισμού. Αθήνα: Μπουκουμάνης.
Πατρώνος, Γ. (1991). Η ιστορική πορεία του Ιησού: Από τη φάτνη ως τον κενό τάφο. Αθήνα: Δόμος.
Σιαμάκης, Κ. (2000). Εξωχριστιανικές μαρτυρίες για το Χριστό και τους χριστιανούς. Αθήνα: Άθως (Σταμούλη Α.Ε.).
Τσινικόπουλος, Δ. (2006). Ιησούς, ο ποιητής των ποιητών. Θεσσαλονίκη: University Studio Press.
Περιοδικό Geo. Ποιος ήταν ο Ιησούς; (Ιανουάριος, 2007)
Ιστορικά Ελευθεροτυπίας. Η ιστορικότητα του Ιησού (τεύχος 62, 21/12/2000).
 
Πηγή: tsinikopoulos.org

Η ιστορία μιας Σύριας μάνας που το ΙSIS σκότωσε τον γιο της επειδή ήταν Χριστιανός.

Είχε την ευκαιρία να κρυφτεί και να σωθεί, αλλά αρνήθηκε να γίνει φυγάς. Αρνήθηκε να αρνηθεί την πίστη του και προτίμησε να πεθάνει γι' αυτήν ενώ ήταν μόνο 18 ετών με όλο το μέλλον μπροστά του. Εμείς πόσες φορές έχουμε αρνηθεί με πράξεις και λόγια τον Κύριο μας; 


Η πλάνη της γιόγκα.

http://www.slap.gr/wp-content/uploads/yoga_arthrwseis_large.jpg
 
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
 
Δυστυχώς οι ποικίλες μορφές της γιόγκα εξαπλώνονται συνεχώς. Κέντρα ολιστικής ιατρικής ανακοινώνουν την οργάνωση την οργάνωση μαθημάτων γιόγκα και άλλων παραφυάδων της πλάνης αυτής, όπως ολιστική γιόγκα, σατυανάντα γιόγκα, ολιστική θεραπευτική hatha γιόγκα κλπ. Στις μέρες μας σε κέντρο ολιστικής ιατρικής προσφέρεται ακόμα και γιόγκα για παιδιά.

Προβάλλουν το πολυδιαφημιζόμενο ότι μέσω της γιόγκα θα βοηθηθεί ο άνθρωπος ‘’να ενεργοποιήσει το δυναμικό του νου και της δημιουργικότητάς του’’. Γιόγκα σύμφωνα με ορισμούς ψευδοδισκάλων της πλάνης αυτής είναι «ο έλεγχος των νοητκών διακυμάνσεων». Το αλληλένδετο της γιόγκα με τον ινδουϊσμό, το ομολογούν πολλοί που ασχολούνται με την πλάνη αυτή. Ο Χριστιανός δεν πρέπει να περιπλέκεται σε τέτοιες ατραπούς. «Νουν καθαρίσαι μόνον του Αγίου Πνεύματος εστίν», λέγει ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής. Αυτή είναι η οδός της κάθαρσης του νου και όχι η πλάνη της γιόγκα.
 
Δυστυχώς προσφέρερται η γιόγκα ακόμα και στα πλαίσια ''Γυμναστικής''. Τα κέντρα εναλλακτικής θεραπευτικής που προσφέρουν τα διάφορα είδη της γιόγκα ολοένα πληθαίνουν. Ένα επιχείρημα αυτών που προτείνουν τη γιόγκα είναι ότι βοηθά να ‘’εμβαθύνουν’’ στον διαλογισμό. Η ονομασία γιόγκα έλκει την καταγωγή της από τη σανσκρητική λέξη yuj που σημαίνει ένωση. Στην τεχνική της πλάνη αυτής ομιλούν για εναρμόνιση σώματος και πνεύματος, με τελικό σκοπό τη πλάνη του διαλογισμού. Όλα τα υποσχόμενα από την ολιστική για παράδειγμα γιόγκα, με τις ‘’θεοποιημένες’’ ανθρώπινες δυνάμεις, οδηγούν τον ανυποψίαστο Χριστιανό στην ζοφώδη ψευδαίσθηση της ολιστικής πλάνης γιόγκα. Ισχυρίζονται ότι γίνεται μια ‘’μεταμόρφωση’’ στα κύτταρά των και ότι αποκτούν ξανά επαφή με τη φύση και το σύμπαν.
 
Είναι πολύ επικίνδυνη η πλάνη της γιόγκα για την εν Χριστώ ζωή. Η υποσχόμενη ‘’νοητική’’ ηρεμία χωρίς Θεό, γαλήνη χωρίς Θεό, ψυχική ισορροπία χωρίς Θεό κλπ, έχει ως επακόλουθο να λησμονήσει, ο ασχολούμενος με την πλάνη της γιόγκα, τον δοτήρα της πραγματικής ειρήνης Κύριο ημών Ιησού Χριστό.
 
«Ωσανεί νεφέλαι τινές ζοφώδεις» κατά τη φράση του Αγίου Διαδόχου Φωτικής, σκοτίζουν το νου του ανθρώπου, κατακρατώντας τον στις ψευδαισθήσεις της πλάνης αυτής. Μακριά λοιπόν από την πλάνη της γιόγκα με τα ποικίλα είδη της. Στην εν Χριστώ ζωή γνωρίζομε ότι «νουν καθαρίσαι μόνον του Αγίου Πνεύματος εστίν», καθώς λέγει ο Άγιος Διάδοχος Φωτικής.
 
Πηγή: aktines.blogspot.gr

Η Επιστολή του Αγίου Φωτίου προς τον άρχοντα της Βουλγαρίας, Μιχαήλ και η σημερινή αθεϊστική αντιλογία.

 https://www.sansimera.gr/media/photos/main/St_Fotios.jpg
Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
 
Διαβάζοντας κανείς την Επιστολή του Αγίου Φωτίου προς τον Μιχαήλ τον άρχοντα της Βουλγαρίας, και προσμετρά καλύτερα τη σημερινή κρατούσα αθεϊστική αντιλογία. Είναι λυπηρό ο λαός, που στην μεγάλη του πλειοψηφία, το πρώτιστο που έχει είναι η Ορθόδοξη Πίστη του, να αμοίβει από αντίδραση στα Κρατικά αξιώματα αυτούς επιμένουν σε αθεϊστικές ατραπούς.

Ο Άγιος Φωτίου στην επιστολή του προς τον Μιχαήλ το άρχοντα της Βουλγαρίας απευθύνεται ως εξής : «Τω περιφανεστάτω και περιβλέπτω ηγαπημένω εν Κυρίω πνευματικώ υιώ Μιχαήλ τω εκ Θεού άρχοντι Βουλγαρίας». Δυστυχώς ούτε την προλογική αυτή αναφορά δεν μπορεί ειλικρινώς ένας Ιεράρχης να απευθύνει στο πλήθος των κρατούντων που εμμένουν στα αθεϊστικά κατάλοιπα.
 
Η επιστολή του Αγίου Φωτίου προς τον Μιχαήλ το άρχοντα της Βουλγαρίας και συγκεκριμένα στο πρώτο μέρος αυτής αναφέρει τα εξής : «ων η τιμιωτάτη και των άλλων πρωτεύουσα χάρις προς το θείον εστίν απλανής και σωτήριος χειραγωγία, ην πρώτη και μόνη χαρίζεται της καθαράς και αμωμήτου πίστεως ημών των Χριστιανών η μάθησις και μυσταγωγία, αύτη γαρ της πολυμόρφου πλάνης τον άνθρωπον απαλλάττουσα και τα της καρδίας όμματα της εκείθεν αχλύος αποκαθαίρουσα, καθαρά ψυχής θεωρία τω καθαρωτάτω κάλλει της λατρείας καθαρώς ενατενίζειν παρέχεται· δι’ ης εις την υπέρ νουν ουσίαν και πάντων αιτίαν και δημιουργόν αναγόμενοι την ενοειδή και υπέρθεον της τριάδος θεότητα, καθ’ όσον εστίν ανθρώπω δυνατόν, ενοπτριζόμεθα».
 
Τόσο η χρήση του απαρεμφάτου «ενατενίζειν», όσο η ρηματική χρήση «ενοπτριζόμεθα» καταδεικνύουν το πνευματικό ύψος της παραδειγματικής συμβουλευτικής προς τον Μιχαήλ τον άρχοντα της Βουλγαρίας, για ουσιαστική συμμετοχή στην πνευματική ζωή της Εκκλησίας. Αυτό εξάλλου δηλώνει και η αναφορά του Αγίου Φωτίου στην μάθηση και μυσταγωγία της πίστης. Ακόμα και η επιλογή χρήσης επιθέτων, όπως στις φράσεις «καθαρά ψυχής θεωρία», «τω καθαρωτάτω κάλλει της λατρείας», «αναγόμενοι την ενοειδή και υπέρθεον της τριάδος θεότητα», καταδεικνύουν την υποδεικνυόμενη υψηλή πνευματικότητα, προς τον Μιχαήλ τον άρχοντα της Βουλγαρίας.
 
Διαβάζοντας λοιπόν κανείς την επιστολή του Αγίου Φωτίου προς τον Μιχαήλ τον άρχοντα της Βουλγαρίας, αντιλαμβάνεται το αντιλογικό μέγεθος της σημερινής αθεϊστικής στάσης. Τι κρίμα να μη μπορεί ένας Ιεράρχης να αναφερθεί έστω και ακροθιγώς στην Ορθόδοξη Πίστη, απευθυνόμενος προς δεδηλωμένους άθεους κρατούντες. Δυστυχώς οι ''αρχές'' του εσκοτισμένου ''διαφωτισμού'', όπως αυτού που οι κάθε λογής άθεοι προβάλλουν, δεν επιτρέπουν τέτοιες αναφορές. Τουναντίον επιδιώκεται χωρισμός Εκκλησίας Κράτους και η άθεη Παιδεία προωθείται ποικιλοτρόπως. Η εμμονή αθέων κρατούντων στη μετατροπή του μαθήματος των Θρησκευτικών σε συγκρητιστικό θρησκειολογικό μάθημα, την πρόθεση τούτη ερμηνεύει. 
 
«Η παιδεία κατά το πρότυπον του ευρωπαϊκού Aufklärung (Διαφωτισμός) ποτέ δεν δύναται παιδεία δι’ ημάς» (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς).
 
Πηγή: aktines.blogspot.gr

Δημήτριος Νταλίπης, ο σλαβόφωνος οπλαρχηγός του Μακεδονικού αγώνα!

https://4.bp.blogspot.com/-gKlvQnVeoQ8/WC-cyVRB0NI/AAAAAAAIfSs/7XTfR8K4S-ktdqWcjuMJ3yOj0RRBeqzAACLcB/s640/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.PNG

12 Νοεμβρίου 1906... Ο οπλαρχηγός του Μακεδονικού Αγώνα Δημήτριος Νταλίπης από τη Γκαμπρέσα (Γάβρος) της Φλώρινας, σε μάχη με υπέρτερες τουρκικές δυνάμεις σκοτώνεται μαζί με τους άνδρες της ομάδας του, στο χωριό Ζέλοβο (Ανταρτικό) της περιοχής Κορεστίων.

Ο Δημήτριος Νταλίπης γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στο Γάβρο Καστοριάς από οικογένεια κτηνοτρόφων. Το πραγματικό επίθετο της οικογενείας ήταν Κωνσταντινίδης. Αποτέλεσε έναν από τους ισχυρότερους οπλαρχηγούς στα Κορέστια που αγωνίστηκαν για την υποστήριξη της Ελληνικής πλευράς. Αρχικά πήρε μέρος το 1903 στην εξέγερση του Ίλιντεν. Στη συνέχεια όμως διαχώρησε τη θέση του από την ΕΜΕΟ, όταν αυτή στράφηκε εναντίον των Ελληνικών συμφερόντων. Συνεργάστηκε τότε, με τον Κώττα Χρήστου. Στη συνέχεια συμμετείχε στον αγώνα στο πλευρό του Παύλου Μελά. Μετά το θάνατο του τελευταίου το 1904, συνεργάστηκε διαδοχικά με τους Γεώργιο Κατεχάκη (Ρούβα), Ευθύμιο Καούδη και Ιωάννη Καραβίτη. Έλαβε μέρος στη μάχη του Ζελόβου (Αντάρτικο) με τους Παύλο Κύρου και Γ. Κατεχάκη, το 1905. Το Νοέμβριο του 1905, συνεργάστηκε με τον Γεώργιο Τσόντο (Βάρδα). Σκοτώθηκε σε συμπλοκή με τον Οθωμανικό στρατό στο Ζέλοβο (Αντάρτικο) Φλώρινας στη θέση Ασβού Ράχη, στις 19 Νοεμρίου του 1906. [1][2]

Γιος του ήταν ο συνταγματάρχης, μέλος της οργάνωσης ΕΕΕ και υφυπουργός Βορείου Ελλάδος (Γενικός Διοικητής Δυτικής Μακεδονίας) της κυβέρνησης Δημητρίου Μαξίμου, Αναστάσιος Νταλίπης.

Πηγή: stoxos.gr

Τρίτη, 8 Νοεμβρίου 2016

Χρήστος Σαλταούρας, Απάντηση σε Νέο-παγανιστική πρόκληση.



Ζούμε σε μία εποχή που παρατηρείται, ως μη όφειλε, αναβίωση του Παγανισμού. Οι Αντίχριστοι Νεο-Παγανιστές έχουν εξαπολύσει συκοφαντική εκστρατεία ενάντια στη Χριστιανική Εκκλησία. Κεντρικός στόχος της εκστρατείας αυτής είναι ο Ιησούς Χριστός και η Αγία Γραφή!

Οι Νεο-παγανιστές με Δαιμονικό πείσμα και πληθώρα συκοφαντικών σοφισμάτων, προσπαθούν να θίξουν το Κύρος της Γραφής στο μυαλό των αφελών και χλιαρών στην πίστη ανθρώπων. Εκμεταλλεύονται την άγνοια και την νωθρότητα για μελέτη της Γραφής του σύγχρονου ανθρώπου. Παρουσιάζονται ως Σκεπτικιστές, Ερευνητές, άθρησκοι, εκπρόσωποι του ορθού λόγου γνωρίζοντες υποτίθεται την Γραφή!!! Εκδίδουν βιβλία, περιοδικά, έχουν τηλεοπτικές εκπομπές και ιστοσελίδες στο διαδίκτυο. Με όλα τα μέσα σύγχρονης επικοινωνίας διαδίδουν τα ψεύδη τους και το πνευματικό τους δηλητήριο! Απαιτείται προσοχή! Κανένα ψεύδος των Αθέων να μην μένει αναπάντητο. Να ανατρέπεται άμα τη εμφανίσει η επαίσχυντη προπαγάνδα τους. Έχω προσωπική πείρα από ανθρώπους που παρασύρονται από την Νεο-παγανιστική προπαγάνδα και σαν παπαγάλοι διαδίδουν εν συνεχεία ασύστολα ψεύδη!
 
Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με ένα σοφιστικό επιχείρημα που κυκλοφορεί στους κύκλους των αθέωνΝεο – παγανιστών του εξωτερικού και της Ελλάδος. Είναι ένα ψεύδος από ολόκληρο κατάλογο ψευδών που σκοπό έχει να πείσει τους ανθρώπους να μην εμπιστεύονται την Γραφή! Η Γραφή των Χριστιανών, λέγουν, είναι γεμάτη «αντιφάσεις» και «άρα δεν είναι θεόπνευστη»!
 
Ιδού τι ισχυρίζονται :
 
Παραθέτουν τα λόγια του Ιησού από το χωρίο Μάρκος 2:25-26: «και αυτός έλεγεν αυτοίς· ουδέποτε ανέγνωτε τι εποίησε Δαυϊδ ότε χρείαν έσχε και επείνασεν αυτός και οι μετ’ αυτού; Πως εισήλθεν εις τον οίκον του Θεού επί Αβιάθαρ αρχιερέως και τους άρτους της προθέσεως έφαγεν, ους ουκ έξεστι φαγείν ει μη τοις ιερεύσι, και έδωκε και τοις συν αυτω ούσι;»
 
Κατόπιν παραθέτουν από την Παλαιά Διαθήκη το χωρίο Α Βασιλειών/ Α Σαμουήλ 21:2-6 «και έρχεται Δαυίδ εις Νομβά προς Αβιμέλεχ (Αχιμέλεχ –κατά το Μασοριτικό) τον ιερέα, και εξέστη Αβιμέλεχ τή απαντήσει αυτού και είπεν αυτώ· τι ότι σύ μόνος και ουθείς μετά σού; και είπε Δαυίδ τώ ιερεί· ο βασιλεύς εντέταλταί μοι ρήμα σήμερον και είπέ μοι· μηδείς γνώτω το ρήμα, περί ού εγώ αποστέλλω σε και υπέρ ού εγώ εντέταλμαί σοι· και τοίς παιδαρίοις διαμεμαρτύρημαι εν τώ τόπω τώ λεγομένω Θεού πίστις, Φελλανί Αλεμωνί· και νύν ει εισίν υπό την χείρά σου πέντε άρτοι, δός εις χείρά μου το ευρεθέν. και απεκρίθη ο ιερεύς τώ Δαυίδ, και είπεν· ουκ εισίν άρτοι βέβηλοι υπό την χείρά μου, ότι αλλ’ ή άρτοι άγιοί εισιν· ει πεφυλαγμένα τα παιδάριά εστιν από γυναικός, και φάγεται. και απεκρίθη Δαυίδ τώ ιερεί και είπεν αυτώ· αλλά από γυναικός απεσχήμεθα εχθές και τρίτην ημέραν· εν τώ εξελθείν με εις οδόν γέγονε πάντα τα παιδία ηγνισμένα, και αυτή η οδός βέβηλος, διότι αγιασθήσεται σήμερον διά τα σκεύη μου. και έδωκεν αυτώ Αβιμέλεχ ο ιερεύς τους άρτους της προθέσεως».
 
Ιδού! Θριαμβολογούν ανοήτως! Η Γραφή είναι αντιφατική! Ο Ιησούς έκανε Λάθος! Αναφέρθηκε στο όνομα ΑΒΙΑΘΑΡ ενώ η Παλαιά Διαθήκη αναφέρει ΑΒΙΜΕΛΕΧ (ΑΧΙΜΕΛΕΧ)! Με τέτοια τεχνάσματα που εκ πρώτης όψεως φαίνονται εύλογα παρασύρουν τα θύματά τους. Δεν αντέχουν όμως τέτοιοι ισχυρισμοί σε βαθύτερο έλεγχο της Γραφής !
 
Το πρώτο που πρέπει να σημειώσουμε από την πρώτη απλή ανάγνωση των εδαφίων είναι ότι ό Ιησούς είπε ότι το περιστατικό με τους άρτους έγινε όταν ήταν Αρχιερέας ο Αβιάθαρ όχι ότι ο ίδιος ο Αβιάθαρ έδωσε τους άρτους. Τους άρτους έδωσε ο ιερέας Αβιμέλεχ.Αυτό και μόνο θα έπρεπε να ικανοποιεί τους κατηγόρους της Γραφής που ψάχνουν για δήθεν αντιφάσεις ! Όμως οι κατήγοροι της Αγίας Γραφής είναι κακοπροαίρετοι και το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να καταφέρονται ενάντια στην Γραφή έστω και αν παραβιάζουν τους κανόνες της κοινής λογικής και αυτό-γελοιοποιούνται !
 
Η αλήθεια βέβαια σχετικά με το περιστατικό που εξετάζουμε είναι περισσότερο πολύπλοκη. Πράγματι ο Αβιάθαρ έδωσε τους άρτους ….. δηλαδή ο Αβιμέλεχ !!!
 
Η εξήγηση στην παραπάνω φαινομενική αντίφαση είναι η εξής, όπως προκύπτει από την συνολική μελέτη της Γραφής :
 
Α Βασιλειών/ Α Σαμουήλ 22:20 «και διασώζεται υιός είς τώ Αβιμέλεχ (Αχιμέλεχ–κατά το Μασοριτικό) υιώ Αχιτώβ, και όνομα αυτώ Αβιάθαρ, και έφυγεν οπίσω Δαυίδ.».
 
Αφού ο Αβιμέλεχ (Αχιμέλεχ–κατά το Μασοριτικό) βοηθά τον Δαυίδ δίνοντάς του τους άρτους της προθέσεως αντιμετωπίζει την εκδίκηση του Βασιλιά Σαούλ που εξοντώνει τους Ιερείς. Ο Αβιμέλεχ (Αχιμέλεχ–κατά το Μασοριτικό) υιός Αχιτώβ, θανατώνεται και σώζεται μόνο ο υιός του ο Αβιάθαρ.
 
Προσέξτε τώρα τα παρακάτω χωρία :
 
Β Βασιλειών/ Β Σαμουήλ 8:17 «και Σαδούκ υιός Αχιτώβ και Αχιμέλεχ (Αχιμέλεχ–κατά το Μασοριτικό) υιός Αβιάθαρ ιερείς»
 
Α Παραλειπομένων/ Α Χρονικών 18:16 «και Σαδώκ υιός Αχιτώβ και Αχιμέλεχ (Αβιμέλεχ–κατά το Μασοριτικό) υιός Αβιάθαρ ιερείς»
 
Α Παραλειπομένων/ Α Χρονικών 24:6 «και Σαδώκ ο ιερεύς και Αχιμέλεχ (Αχιμέλεχ–κατά το Μασοριτικό) υιός Αβιάθαρ»
 
Παρατηρούμε ότι ενώ σύμφωνα με το χωρίο Α Βασιλειών/ Α Σαμουήλ 22:20, ο Αβιάθαρ είναι υιός του Αβιμέλεχ (Αχιμέλεχ) του υιού Αχιτώβ, στα χωρία Β Βασιλειών/ Β Σαμουήλ 8:17, Α Παραλειπομένων/ Α Χρονικών 18:16, Α Παραλειπομένων/ Α Χρονικών 24:6 , ο Αβιάθαρ παρουσιάζεται ως πατέρας του Αβιμέλεχ (Αχιμέλεχ)!

Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει και μας αποκαλύπτουν τα χωρία που μόλις παρατέθηκαν, είναι ότι πατέρας και υιός μοιράζονται από κοινού τα ΙΔΙΑ ΔΥΟ ΟΝΟΜΑΤΑ: Αβιμέλεχ(Αχιμέλεχ) / Αβιάθαρ! Η Γραφή δηλαδή τον υιό του Αχιτώβ ονομάζει πότε Αβιμέλεχ (Αχιμέλεχ) και πότε Αβιάθαρ. Το ίδιο και τον υιό του! Ας μην φανεί αυτό περίεργο. Πολλοί Εβραίοι είχαν δύο ονόματα όπως ο Ματθαίος (Λευί) – Λουκ. 5:28, ο Πέτρος (Σίμων)- Λουκ.5:3 κ.α. Ούτε το ότι πατέρας και υιός είχαν κοινά ονόματα. Αυτό παρατηρείται και στις ημέρες μας κυρίως στο εξωτερικό. Μάλιστα για να ξεχωρίζει σήμερα ο υιός από τον πατέρα όταν φέρουν δύο ίδια ονόματα (όνομα – επώνυμο) προστίθεται ο χαρακτηρισμός Jounior. Άλλωστε αν ο Ιησούς έκανε λάθος αναφέροντας το όνομα Αβιάθαρ, οι εχθρικοί Φαρισαίοι θα ήταν οι πρώτοι που θα το στηλίτευαν! Όμως ουδεμία αντίδραση υπήρξε από αυτούς που αργότερα θα έφερναν ψευδομάρτυρες στην Δίκη του Ιησού να πουν ότι θα γκρέμιζε τον Ναό του Σολομώντα! Ουδεμία συνεπώς αντίφαση. Ουδέν λάθος του Ιησού. Ουδέν σχόλιο από τους Φαρισαίους!

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Αναζητηση

Αναγνωστες