Το Άγιο Πνεύμα αποκαλύπτεται, φωτίζει, ζωοποιεί, μάλλον είναι το ίδιο φως και ζωή. Καθιστά τους ανθρώπους ναούς, τους θεοποιεί και τους τελειοποιεί.

(Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

Γιδεόν Λεβί: "Το Ισραήλ είναι χαμένη υπόθεση. Ξεχάστε το."


Μουσουλμάνοι ΕΠΙΤΙΘΕΝΤΑΙ σε Μουσουλμάνες που δεν φοράνε ΜΠΟΥΡΓΚΑ.

Σύμφωνα με το βίντεο, αποσπάσματα ισλαμικής αστυνομίας εντός Αθηνών απαιτούν την τάξη της σαρία.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Το Γκούλαγκ στο Πιτέστι της Ρουμανίας

Τα Εργαστήρια Δημιουργίας της Προσωπικότητας του Κομμουνιστή – Το Γκούλαγκ στο Πιτέστι της Ρουμανίας.
 
«Όταν έλεγες πιστεύω ακόμα στο Θεό, μέσα σε 5 λεπτά ήσουν γεμάτος αίματα.»
 
«Το 1949, χιλιάδες Ρουμάνοι διανοούμενοι, καθηγητές και Χριστιανοί στοχοποιήθηκαν συστηματικά για να τους επιβληθεί πλύση εγκεφάλου. Φυλακίστηκαν στο Πιτέστι της Ρουμανίας, ένα μέρος το οποίο περιγράφεται από έναν συγγραφέα ως «το μέρος που ελέγχονταν από απάνθρωπους«. Η βαρβαρότητα στο Πιτέστι ονομαζόταν «επανεκπαίδευση – re-education» διότι αυτός ήταν ο σκοπός των σταλινικών, να «επανεκπαιδεύσουν» τα θύματά τους. Μακριά από την ελεύθερη σκέψη, την οικογένεια, μακριά από το Θεό και προς τον κομμουνισμό. Ήταν ένα πείραμα που στόχευε πέρα από τα βασανιστήρια. Ο γιατρός Νίκου Γιουνίτσα, ο ιερέας Ζόρζε Κάλτσιου και ο ιερέας Ρομάν Μπράγκα είναι τρεις επιβιώσαντες του γκούλαγκ στο Πιτέστι.»
 
«Μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Σοβιετκή Ένωση χρησιμοποίησε πολλές μεθόδους καταπίεσης και βασανισμών. Η «επανεκπαίδευση» στο Πιτέστι ήταν μια από τις πιο άγριες. Στο βιβλίο του «Οι Απάνθρωποι» (The Anti-humans), ο συγγραφέας Ταβριόν Μπατόσκυ εξηγεί: Ειδικό βάρος δινόταν στην καταστροφή της αγάπης για την οικογένεια με σκοπό να απομονωθεί εντελώς το θύμα μέσα στη δική του μιζέρια. Κομμένος από την ιστορία του, την πίστη του και την οικογένειά του, το τελικό βήμα στην επανεκπαίδευσή του ήταν η καταστροφή της προσωπικότητάς του. Αυτό ήταν το πιο οδυνηρό βήμα όλων και ονομαζόταν «η αφαίρεση του προσωπείου – unmasking«.»
 
«Το πείραμα αυτό κράτησε μόνο τρία χρόνια – από το 1949 έως το 1952. Σταμάτησε λόγω της κτηνωδίας του και λόγω των διαμαρτυριών διεθνώς όταν μαθεύτηκε. Υπήρχαν νέοι άνθρωποι φυλακισμένοι στο Πιτέστι, μορφωμένοι, διαφορετικών θρησκειών και επαγγελμάτων και το πείραμα αποσκοπούσε να τους φέρει όλους στο ίδιο επίπεδο, ευθυγραμμίζοντάς τους στο δόγμα του κομμουνισμού αφού πρώτα θα ξερίζωνε όλες τις δικές τους αξίες. Το πείραμα ξεκίνησε από το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι ήταν ικανοί για υψηλότερη μόρφωση, δηλαδή είχαν την προδιάθεση για μελέτη και συγκρότηση. Και αφού είχαν μάθει να πιστεύουν σε κάποια πράγματα, θα μπορούσαν να τα ξεμάθουν και να πιστέψουν σε κάτι άλλο. Αυτή ήταν η βασική ιδέα και οι βασανισμοί ήταν μια μέθοδος.» [Δρ Καμίλια Ντορού.]
 
«Οι φυλακισμένοι στο Πιτέστι υπέμεναν άγρυπνες νύχτες, ξυλοδαρμούς, πείνα, ψυχολογικά βασανιστήρια και ασεβείς πράξεις που έρχονταν σε αντίθεση με την Ορθόδοξη πίστη τους.»
 
«Επειδή πολλοί από τους φυλακισμένους ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, τους ανάγκαζαν να αναπαραστήσουν τη Θεία Λειτουργία. Τα λόγια της Θείας Λειτουργίας αντικαταστάθηκαν από βλασφημίες και η Θεία Κοινωνία από ανθρώπινα κόπρανα. Αλλά ίσως το χειρότερο βασανιστήριο όλων στο Πιτέστι ήταν η προδοσία των φίλων. Μετά από βάναυση τιμωρία μηνών υπόσχονταν στους Ρουμάνους φυλακισμένους ότι θα τους ελευθερώσουν αν βοηθήσουν στην «επανεκπαίδευση» των νέων φυλακισμένων. Ρουμάνοι τώρα βασάνιζαν Ρουμάνους.»
 
Γιατρός Νίκου Γιουνίτσα.
 
«Δεν υπάρχει αμφιβολία, το Πιτέστι ήταν η χειρότερη φυλακή. Έζησα μέσα στον τρόμο για έξι μήνες στο κελί νούμερο ένα του υπογείου. Ήμουν εκεί για ένα χρόνο αλλά οι έξι μήνες ήταν τρομακτικοί γιατί εκτός από τους ξυλοδαρμούς υπήρχε και κάτι άλλο. Έπρεπε να μπουσουλάμε στα τέσσερα γύρω από τα ξύλινα κρεβάτια. Για πόσο; Για μία, δύο, τρεις, τέσσερις ώρες μέχρι να πέσουμε και όταν αυτό συνέβαινε, οι βασανιστές μας και οι άλλοι φυλακισμένοι στεκόντουσαν από πάνω μας με ρόπαλα και μας χτυπούσαν ή μας κλωτσούσαν με τα πόδια τους για να συνεχίσουμε. Και αυτό ήταν εύκολο· υπήρχε και κάτι άλλο. Υπήρχε και το ονομαζόμενο «διπλό περπάτημα στα τέσσερα», το έλεγαν και το «περπάτημα με το φορτίο» όπου έπρεπε να περπατήσουμε στα τέσσερα ενώ έχουμε φορτωθεί στην πλάτη μας έναν άλλον φυλακισμένο για μία, δύο, τρεις, τέσσερις ώρες. Ή το άλλο. Μία τρομακτική άσκηση αντοχής ύπνου που κάποιος παρακολουθούσε. Έπρεπε να κοιμηθούμε σε μια συγκεκριμένη στάση. Αλλά όταν κοιμάσαι αλλάζεις θέση γιατί οι μύες πιάνονται.. και κατά τη διάρκεια του ύπνου ο άνθρωπος κάθε 5 έως 20 λεπτά αλλάζει τη θέση του σώματος αλλά σε εμάς αυτό δεν επιτρεπόταν αλλιώς μας χτυπούσαν στο πίσω μέρος των ποδιών μας. Και ο τρόπος που το έκαναν αυτό ήταν βάναυσος. Μας ξάπλωναν πάνω στο ξύλινο κρεβάτι και μας χτυπούσαν όλοι στη σειρά μέχρι να σπάσουν τα ρόπαλά τους. Ή το άλλο, όπου ο ένας έπεφτε πάνω στον άλλον. Εγώ είχα κάνει 1000 ‘πεσίματα’. Ήμασταν τρεις, εγώ ήμουν ο πιο κοντός και υπήρχε ο δεύτερος και ο τρίτος δίπλα μου. Και έπρεπε να πέσουμε κάτω [από την όρθια στάση] χωρίς να βάλουμε τα χέρια μπροστά αλλά να πέσουμε κατευθείαν πάνω στο τσιμέντο και μετά ακολουθούσε ο δεύτερος πάνω μου και ο τρίτος πάνω μου. Και αφού το κάναμε 100 φορές [με αυτή τη σειρά] μετά αλλάζαμε. Έκανα 1000 από αυτά και μετά ξάπλωσα στο ξύλινο κρεβάτι και τρεις άντρες με χτυπούσαν μέχρι να εξαντληθούν από την κούραση.»
 
Ιερέας Ζόρζε Κάλτσιου.
 
«Φοίτησα 2 χρόνια στη Σχολή Ιατρικής στο Βουκουρέστι και στο τέλος του δεύτερου έτους με συνέλαβαν.»
 
«Συνέλαβαν μια ολόκληρη γενιά: διανοούμενους, ιερείς, χωρικούς με κάποια κοινωνική θέση, για να δημιουργήσουν ένα κενό ανάμεσα στην παλιά και στη νέα γενιά. [Όσον αφορά αυτό το κενό] γνώριζαν ότι η δική μας η γενιά είχε πολύ σημαντικό ρόλο. Ήμασταν οι διαβιβαστές των αξιών από την παλιά γενιά στη νέα γενιά. Έτσι έκοψαν αυτό που συνέδεε τη δική μας τη γενιά με την επόμενη.»
 
Απάντηση στο ερώτημα ποιος ήταν ο σκοπός του γκούλαγκ στο Πιτέστι.
 
«Υπήρχαν δύο σκοπιμότητες. Η μία ήταν πολιτική η άλλη είχε να κάνει με την εσωτερική πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Επειδή ήμασταν νέοι, είχαμε κάποιες αρχές, ήμασταν πολύ πιστοί και η πνευματική αντίσταση είναι ίσως πιο σημαντική από την υλική αντίσταση. [Αυτοί] το μέρος του κακού, ήξεραν ακριβώς που να χτυπήσουν. ‘Ετσι, προσπάθησαν να καταστρέψουν την ψυχή μας, αυτό που μας ένωνε και την εμπιστοσύνη που είχαμε ο ένας στον άλλον και κατάφεραν να μας κάνουν άτομα· όχι πρόσωπα, μέσω βασανισμών, δολοφονιών, παρακολουθήσεων, πίεσης, μέχρι να φτάσουμε σε εκείνο το σημείο που θα νοιώσουμε ότι χάνουμε το μυαλό μας. Πολλοί από εμάς πέθαναν, άλλοι τρελλάθηκαν, αλλά σε κάποιους από εμάς το καλό θριάμβευσε.»
 
«Πάντα ξεκινούσαν τους βασανισμούς στο φυσικό σώμα. Έτσι κατάφεραν να μας τρομοκρατούν, να μας φοβίζουν. Και μετά σκέφτηκαν την πίεση στο ηθικό επίπεδο αλλά πάντα συνοδευόταν με φυσική πίεση. Ήμασταν υποχρεωμένοι να αποκηρύξουμε τα πάντα.»
«Πολλοί τρελλάθηκαν. Πολλοί αυτοκτόνησαν. Πολλοί πέθαναν από τα βασανιστήρια. Όταν αυτό το βασανιστήριο τέλειωσε, αρχίσαμε να αναρρώνουμε σιγά σιγά. Χρειαζόμαστε χρόνια για να αναρρώσουμε.. καταλαβαίνεις. Σήμερα όταν οδηγώ το αμάξι και με σταματήσει ένας αστυνομικός, ο τρόμος από μέσα μου αρχίζει να βγαίνει. Κάπου βαθιά μέσα μου αυτός ο τρόμος ακόμα υπάρχει.»
 
Απάντηση στο ερώτημα πώς κάποιος αντιμετωπίζει τον εσωτερκό πόνο και δεν τον αφήνει να τον κυριεύσει.
 
«Νομίζω η απάντηση είναι η προσπάθεια συγχώρεσης.»
 
«Όταν βγήκα από τη φυλακή έβαλα σε χαρτί τις αναμνήσεις μου. Και θυμόμουν γεγονότα, πρόσωπα και ένοιωθα ο θυμός να με κυριεύει. Και έβαλα ένα τέλος σε όλο αυτό. Και τώρα, μετά από όλα αυτά, ακόμα έχω τον πόνο στην ψυχή μου, όταν θυμάμαι ακόμα έχω τον τρόμο μέσα μου αλλά ξέχασα τα ονόματα των βασανιστών μου, ξέχασα το όνομα του αξιωματικού που με ανέκρινε. Τη δεύτερη φορά που με συνέλαβαν αρνήθηκα να διαβάσω τα χαρτιά για να μην δω το όνομά του αξιωματικού που με είχε συλλάβει. Έτσι δεν γνωρίζω ποιος με ανέκρινε τη δεύτερη φορά. Αλλά δεν θυμάμαι και την πρώτη. Ο Θεός με βοήθησε να ξεχάσω τα πάντα.»
 
Ιερέας Ρομάν Μπράγκα.
 
«Φοίτησα στο πανεπιστήμιο στο Βουκουρέστι για να γίνω δάσκαλος της Ρουμανικής γλώσσας και λογοτεχνίας και ξεκίνησα να διδάσκω σε ένα γυμνάσιο στο Βουκουρέστι. Όταν ήρθαν οι κομμουνιστές δεν τους άρεσε η μέθοδός μου διότι εισήγαγαν την μαρξιστική προσέγγιση στα πάντα, μαρξιστική υλιστική ερμηνεία. Δεν ήθελα να λέω ψέματα στους μαθητές μου και συνέχισα μέχρι που με συνέλαβαν.»
«Κατά τη διάρκεια του κομμουνισμού υπήρχαν κάποιες ειδικές φυλακές οι οποίες ήταν [σαν] εργαστήρια όπου πίστευαν ότι θα μπορούσαν να δημιουργήσουν μία κομμουνιστική προσωπικότητα. Χρησιμοποίησαν όλες τις μεθόδους. Για παράδειγμα, νοσοκομείο για ψυχικές ασθένειες. Είχαν ψυχιάτρους, οι γιατροί ήταν πολύ σημαντικοί. Κομμουνιστές γιατροί έκαναν πειράματα στη Ρωσσία και ήρθαν να μας δώσουν ειδικά φάρμακα λέγοντας, εντάξει είσαι τρελλός επειδή δεν είσαι κομμουνιστής, ή είσαι τρελλός επειδή πιστεύεις στο Θεό..»
 
«Υπήρχε μια στάση, μια ιδιαίτερη στάση με την οποία θυμάσαι τα πάντα. Αυτή ήταν.. [κάθεται με τα χέρια ακουμπημένα πάνω στα πόδια και το κεφάλι σκυφτό]. Ήμουν έτσι για έξι μήνες. Τι ήθελαν να καταφέρουν. Να σε κρατήσουν στο όριο μεταξύ του φυσιολογικού και του μη φυσιολογικού. Και κανείς δεν μπορεί να μείνει σε αυτήν την κατάσταση.»
 
«Τι συνέβει στο Πιτέστι; Το Πιτέστι έκλεισε γιατί ένας κρατούμενος δραπέτευσε και δραπέτευσε και από τη χώρα και το BBC [άρχισε να λέει] κάτι για μια ειδική φυλακή στο Πιτέστι της Ρουμανίας. Και την έκλεισαν αμέσως γιατί στον κομμουνισμό σκοτώνουν και βασανίζουν αλλά δεν θέλουν κανείς να το ξέρει. Όταν κάτι τέτοιο μαθαίνεται τότε βρίσκουν αμέσως έναν αποδιοπομπαίο τράγο και αυτό ακριβώς έγινε. Καταδίκασαν και εκτέλεσαν τον διευθυντή της φυλακής, τους γιατρούς (ένας από αυτούς μάλιστα ήταν γιατρός σε νοσοκομείο της πόλης). Καταδίκασαν και όλους τους φύλακες. Όλοι όσοι γνωρίζουν θα εξαφανιστούν διότι ο κομμουνισμός δεν θέλει να υπάρχουν [εις βάρος του] άσχημα καταγεγραμμένα πράγματα.»
 
Απάντηση στο ερώτημα πως τα κατάφερε να τα ξεπεράσει όλα αυτά χωρίς να γίνει ένας πικρόχολος και κυνικός άνθρωπος.
 
«Ωωωω [κάνει το σταυρό του με χαρά] ευχαριστώ το Θεό, ο Θεός να τους ευλογεί [τους βασανιστές του]. Αν κάποιοι από αυτούς είναι ακόμα ζωντανοί τους συγχώρεσα εκείνη τη στιγμή. Ξέρεις (αν και πρέπει να το ζήσεις για να το καταλάβεις), όταν υποφέρεις λίγο γίνεσαι όλος μίσος· αν υποφέρεις πολύ όμως τότε συγχωρείς τα πάντα. Ο Ιησούς στον Σταυρό.. [που είπε] «Θεέ μου συγχώρεσέ τους δεν ξέρουν τι κάνουν». Το ίδιο πράγμα συμβαίνει και με σένα, το ίδιο συναίσθημα έχεις… τους βλέπεις να σε βασανίζουν, να σε εξευτελίζουν και τους κοιτάς και καταλαβαίνεις ότι δεν ξέρουν τι κάνουν. Τους συγχωρούμε και θέλουμε να έρθουν στο Θεό και να γίνουν άνθρωποι.»
 
Σχόλιο για την μετέπειτα φυλάκιση στην απομόνωση (πολλοί από τους φυλακισμένους που βγήκαν από το Πιτέστι συνελήφθησαν πάλι αργότερα και πήγαν σε φυλακές απομονωσης για χρόνια).

«Ήμουν στην απομόνωση για πολύ καιρό και αυτή ήταν η θετική μου εμπειρία. Ήμασταν απομονωμένοι διότι είχαν την ιδέα ότι εάν οι διανοούμενοι είναι απομονωμένοι χωρίς βιβλία, χωρίς χαρτί, χωρίς μολύβι θα γίνουν κτήνη. Αλλά αυτό δεν συμβαίνει. Είναι πραγματικά ευλογία να είσαι έτσι, γιατί μερικές φορές είμαστε σκλάβοι των βιβλίων. Όταν βρίσκεσαι έξω δεν είσαι ο εαυτός σου, δεν ρωτάς καν «ποιος είμαι» διαβάζεις πολύ και είσαι φτιαγμένος από αποσπάσματα [βιβλίων], καταλαβαίνεις τι λέω. Δεν είσαι ελεύθερος αλλά εκεί [στη φυλακή] δεν έχεις καμία προοπτική να βγεις έξω· βρίσκεσαι μέσα σε τέσσερις τοίχους. Αλλά πρέπει να πας κάπου γιατί το ανθρώπινο πνεύμα είναι εξερευνητής. Μετά αυτό που συνέβη σε μένα, κάτι το οποίο δεν ένοιωσα ούτε και στην ίδια μου την οικογένεια που ήταν μια πολύ καλή Χριστιανική οικογένεια, που πήγαιναν στην εκκλησία, που προσεύχονταν κάθε μέρα αλλά ήσαν άνθρωποι συνηθισμένοι, ήταν ότι στην απομόνωση ανακάλυψα τον εαυτό μου.»
 
Πηγή: aktines.blogspot.gr

Fenomenul Piteşti -Demascarea


Memories from Communism: The Pitesti Experiment

Ένα σοκαριστικό ντοκυμανταίρ για την κομμουνιστική θηριωδία στην Ορθόδοξη Ρουμανία.

BEYOND TORTURE -- The gulag of Pitesti ROMANIA


Τετάρτη, 13 Σεπτεμβρίου 2017

Μουσουλμάνοι μαθητές σκότωσαν χριστιανό συμμαθητή τους.


https://oneway2day.files.wordpress.com/2015/09/image008.jpg?w=840

Στη φωτογραφία μερικά από τα ειρηνικά συνθήματα μουσουλμάνων διαδηλωτών. Στο μεσαίο γράφει, ''Ευρώπη πάρε μερικά μαθήματα από την 11η Σεπτεμβρίου.'' Η γυναίκα γράφει στο πλάκατ της, ''Πρέπει να προετοιμαστείτε για το αληθινό ολοκαύτωμα.'' Από πάνω της ο κύριος γράφει, ''Η ελευθερία να πάει στο διάβολο.''.
 
Παρών ο δάσκαλος των παιδιών, που δεν επενέβη γιατί ισχυρίζεται πως διάβαζε εφημερίδα και δεν είδε τίποτα

Μέχρι θανάτου χτύπησαν έναν χριστιανό συμμαθητή τους μουσουλμάνοι μαθητές σε σχολείο του Πακιστάν γιατί τους εξόργισε όταν ήπιε από το ίδιο ποτήρι με έναν από αυτούς νερό.

Το περιστατικό συνέβη στην επαρχία Βεχάρι της Πουντζάμπ του Πακιστάν και θύμα είναι ο 17χρονος Σαρούν Μασίχ, ο οποίος μάλιστα φοιτούσε στο συγκεκριμένο σχολείο μόλις για τέσσερις ημέρες.

Ακόμα πιο σοκαριστικό είναι το γεγονός πως όταν συνέβη ο ειδεχθής ξυλοδαρμός, ήταν παρών ο δάσκαλος των παιδιών, ο οποίος ισχυρίζεται πως δεν είδε τίποτα γιατί... διάβαζε εφημερίδα!

Πρόκειται για ένα ιδιωτικό σχολείο του Πακιστάν και οι γονείς του Σαρούν μάζευαν χρήματα πολύ καιρό ώστε να κατορθώσουν να στείλουν το παιδί τους εκεί, ώστε να λάβει την καλύτερη δυνατή μόρφωση...

Πληροφορίες αναφέρουν πως έγινε θύμα bullying από την πρώτη ημέρα που πάτησε το πόδι του εκεί, εξαιτίας του γεγονότος πως ήταν χριστιανός. Ένας συμμαθητής του μάλιστα φέρεται να του είχε πει: «Είσαι χριστιανός, μην τολμήσεις να καθίσεις μαζί μας, αν θέλεις την ζωή σου»!

protothema.gr
 
Πηγή: stoxos.gr

Δευτέρα, 11 Σεπτεμβρίου 2017

Επίθεση με μαχαίρι σε εκκλησία στο Μπέρμιγχαμ.

Συνελήφθη ένας 46χρονος άνδρας - Ο ένας εκ των τραυματιών μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και νοσηλεύεται σε σταθερή κατάσταση

Συναγερμός σήμανε στις βρετανικές αρχές, καθώς τρεις άνθρωποι δέχτηκαν επίθεση με μαχαίρι σε εκκλησία στο Μπέρμιγχαμ.

https://1.bp.blogspot.com/-vyzU33zcJu4/WbVHiwAbZ5I/AAAAAAAJYSA/w7lOcZfqdFICm0fBTtrOHqJeHs4gtMwuACLcBGAs/s1600/%25CE%259A%25CE%25B1%25CF%2584%25CE%25B1%25CE%25B3%25CF%2581%25CE%25B1%25CF%2586%25CE%25AE.JPG

Σύμφωνα με πληροφορίες, η αστυνομία προχώρησε στη σύλληψη ενός 46χρονου άνδρα, ο οποίος φέρεται να είναι ο δράστης της επίθεσης.

Το περιστατικό έγινε στη Νέα Αποστολική Εκκλησία της Ιερουσαλήμ. Ο ένας από τους τρεις τραυματίες, ένας άνδρας 33 ετών, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και βρίσκεται σε σταθερή κατάσταση.

Η αστυνομία έχει αποκλείσει την περιοχή και ελέγχει για τυχόν συνεργάτες του δράστη.

Το προηγούμενο διάστημα, τζιχαντιστικά δίκτυα και επικεφαλής τρομοκρατικών ομάδων, είχαν καλέσει τους πιστούς μουσουλμάνους να επιτεθούν σε χριστιανικούς ναούς σε όλον τον κόσμο.

Πηγή: stoxos.gr

Συνέλαβαν ιμάμη από το Μπακλαντές.

Προσοχή στο παρόν άρθρο υπάρχουν εικόνες ακατάλληλες κάτω των 18 ετών, με βίαιο περιεχόμενο. Βλέπετε με δική σας ευθύνη.
 
Η σύλληψη και επικείμενη απέλαση ενός ψευτο-ιμάμη, η εξάρθρωση μιας ομάδας που λειτουργούσε ως «αστυνομία της Σαρία», η απέλαση μιας Μαροκινής τρομοκράτισσας που συνελήφθη σε ελληνικό πλοίο και ένας Ιρακινός με σπαθί (!) στο κέντρο της Αθήνας αποδεικνύουν ότι το σενάριο του ασύμμετρου χτυπήματος δεν είναι και τόσο μακριά, γράφει η Νεφέλη Λυγερού στην εφημερίδα «Πρώτο Θέμα».

Όπως έχει διαπιστωθεί και από την έρευνα με αφορμή επιθέσεις του ISIS στην Ευρώπη, με τελευταία αυτή της Βαρκελώνης, η ριζοσπαστικοποίηση νεαρών μουσουλμάνων γίνεται στα άτυπα τζαμιά, όπου ιμάμηδες επιδίδονται σε κηρύγματα μίσους.

Η στρατολόγηση ακολουθεί, αλλά το πρώτο κρίσιμο βήμα γίνεται εκεί.

Εκεί ριζώνει η ιδέα να σκοτώσουν και να σκοτωθούν στο όνομα του Μωάμεθ.

Οι ελληνικές Αρχές ασφαλείας το γνωρίζουν αυτό και τον τελευταίο καιρό έβαλαν κάτω από το μικροσκόπιο τους κάθε σημείο στην Αττική που λειτουργεί ως παράνομος τόπος λατρείας του Ισλάμ.

Ήθελαν να μάθουν πόσοι είναι, ποιοι τους επισκέπτονται, ποιοι είναι οι ιμάμηδες και πόσοι από αυτούς έχουν τη φήμη του φανατικού.

Η έρευνα οδήγησε στη σύλληψη ενός ιμάμη, στην εξάρθρωση μιας ομάδας που παρίστανε την «αστυνομία της Σαρία» στην πλατεία Κολιάτσου και στο εντοπισμό τουλάχιστον 8 άτυπων τζαμιών στα οποία διδάσκεται η ακραία εκδοχή του Ισλάμ.

Σε τρία από αυτά συχνάζουν τουλάχιστον 80-100 μουσουλμάνοι.

Οι ίδιοι έχουν τεθεί υπό παρακολούθηση και ταυτόχρονα σκανάρονται οι κοινωνικές τους συναναστροφές.

Ήδη από τις αρχές καλοκαιριού το «ΘΕΜΑ» είχε αποκαλύψει το φαινόμενο ριζοσπαστικοποιημένων ισλαμιστών που κατά μικρές ομάδες δρουν στο κέντρο της Αθήνας, αυτοανακηρυσσόμενοι σε «αστυνομία της Σαρία».

Εκφόβιζαν μετανάστες και πρόσφυγες για το ντύσιμο τους και τη δυτικοποιημένη ζωή τους.
 
http://ocdn.eu/images/pulscms/NDk7MDA_/190ae69d66f898ad6f5cef35105c99fb.jpg
 
Η σαρία, ο ισλαμικός νόμος, προβλέπει και το κόψιμο του χεριού. Η παραπάνω εικόνα δείχνει την στιγμή που ετοιμάζουν την εκτέλεση της ποινής μέλη του ISIS.

Έλληνες ιδιοκτήτες μαγαζιών στο κέντρο είχαν γίνει μάρτυρες της δράσης τους.

Η σύλληψη του ιμάμη ήταν αναμενόμενη, καθώς είχε μπει εδώ και καιρό στο μικροσκόπιο των Αρχών.

Ήταν υπό παρακολούθηση ο ίδιος και η αποθήκη στην οποία λειτουργούσε παράνομο τζαμί στα Πατήσια.

Εκεί στρεφόταν βίαια εναντίον του δυτικού πολιτισμού, εξέφραζε θαυμασμό για τον ISIS και κατήγγελλε με υβριστικά λόγια την αμαρτωλή ζωή των Ελληνίδων.

«Ο δυτικός τρόπος ζωής είναι πνιγμένος στην αμαρτία. Δείτε πώς ντύνονται οι γυναίκες τους και πώς διασκεδάζουν και θα καταλάβετε γιατί είναι αμαρτωλοί».

Στον στενό κύκλο του συμμετείχαν τέσσερα άτομα που συνήθιζαν να κάνουν παρατηρήσεις σε γυναίκες που κυκλοφορούσαν στην Αθήνα χωρίς να τηρούν τους ισλαμικούς αυστηρούς κώδικες ντυσίματος και συμπεριφοράς.

Η Αστυνομία προσάγαγε και αυτούς. Αφού εξετάστηκαν ενδελεχώς αφέθηκαν ελεύθεροι.

Ο άνδρας από το Μπανγκλαντές που είχε αυτοαναγορευθεί ιμάμης βρίσκεται σε διαδικασία απέλασης από τη χώρα, καθώς, όπως προέκυψε, δεν έχει χαρτιά παραμονής.
 
Πηγή: stoxos.gr

Ο Πόντιος Μητροπολίτης που κράτησε ψηλά το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων!

https://2.bp.blogspot.com/-MQuaGyNfyF8/V9Kr7uv86BI/AAAAAAAAYxI/l7NwIrj1l9sUNekVXpWFhTfXWohaIAE8ACLcB/s1600/fwtios_kalpidis.png


Από τον Πόντο στην Ήπειρο, από τη μια πλευρά του ελληνισμού στην άλλη θα βρεθεί ο Πόντιος ιεράρχης Φώτιος Καλπίδης. Ως μητροπολίτης Κορυτσάς θα κρατήσει ψηλά τη φλόγα της πίστης αλλά και το λάβαρο του εθνικού αγώνα. Συμπαραστάτης του καταπιεζόμενου ποιμνίου του από Αλβανούς, Βουλγάρους και Ρουμάνους κομιτατζήδες, ο Φώτιος έπεσε στις επάλξεις του καθήκοντος από τις σφαίρες των δολοφόνων, για να ξεσηκώσει τότε ο θάνατός του τον ελληνισμό. Το ποιος ήταν ο Φώτιος Καλπίδης, θα σας εξιστορήσουμε ευθύς αμέσως.

Στο χωριό Τσαγράκ της Κερασούντας μια φτωχή αγροτική ποντιακή οικογένεια θα φέρει στον κόσμο, το 1865, ένα αγόρι που θα του δώσουν το όνομα Φώτιος. Ζει κι αυτό μέσα στη φτώχεια, ακολουθεί και βοηθά τους γονείς του στις αγροτικές ασχολίες, αλλά έχει μια ιδιαίτερη κλίση στα γράμματα που μαθαίνει από τον ιερέα του χωριού. Το επόμενο βήμα του είναι να φοιτήσει στη Θεολογική Σχολή της Χάλκης και θα ξεκινήσει έτσι μια αξιοθαύμαστη σταδιοδρομία, αφού το 1890, σε ηλικία 25 ετών, διορίζεται διευθυντής της σχολής αρρένων στην Κερασούντα κι ένα χρόνο μετά προσλαμβάνεται στο Πατριαρχείο και ορίζεται πρωτοκολλητής.

Ο μητροπολιτικός θρόνος στην τουρκοκρατούμενη ελληνική Κορυτσά.

Το 1893 γίνεται υπογραμματέας της Ιεράς Συνόδου και το 1897 προάγεται σε αρχιγραμματέα. Την ίδια χρονιά γίνεται αρχιμανδρίτης. Οι ικανότητές του χαίρουν εκτιμήσεως και αναγνωρίσεως. Το 1902, στις 16 Μαΐου ψηφίζεται μητροπολίτης Μοσχοπόλεως, Κορυτσάς και Πρεμετής. Ακούραστος, γεμάτος φλόγα εθνική και ένθεο ζήλο έτρεχε στην περιφέρειά του για να κηρύξει το λόγο του Θεού και να τονώσει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων.

Στην Κορυτσά τότε ανθούσε ακραιφνής ελληνισμός. Υπήρχε το Πάγκειο γυμνάσιο με διακεκριμένους καθηγητές, το παρθεναγωγείο, τα δημοτικά σχολεία με 4.000 μαθητές. Όλα τόνιζαν την ελληνικότητα της περιοχής, όπως και τώρα. Το 1905, την ημέρα της απονομής των πτυχίων στους μαθητές του γυμνασίου, σε επίσημη τελετή, παρευρέθη και ο πρόξενος του Μοναστηρίου. Στο καταπληκτικό θέαμα που αντίκρισε δεν μπόρεσε να συγκρατηθεί και γεμάτος συγκίνηση αναφώνησε: «Οίος γνήσιος και ακραιφνής Ελληνισμός! Ζήτω η ελληνικότατη Κορυτσά!».

Ο Φώτιος ήταν προικισμένος με φλογερή φιλοπατρία, άκρατη φιλανθρωπία, ευγλωττία, θάρρος, και πίστη στα αναλλοίωτα εθνικά ιδεώδη. Η κοινωνία της Κορυτσάς κυριολεκτικά τον λάτρευε. Ήταν άξιος ποιμενάρχης. Ήταν τουρκοκρατούμενη περιοχή και το έργο του δύσκολο. Τότε άρχιζε και η αφυπνισθείσα αλβανική προπαγάνδα με υποκίνηση των μεγάλων δυνάμεων που διέκειντο δυστυχώς και τότε δυσμενώς προς την Ελλάδα. Ο Φώτιος ήταν γι’ αυτούς το μεγάλο εμπόδιο κι έπρεπε με κάθε τρόπο να εκλείψει. Τον απείλησαν. Έμεινε απτόητος από αυτές τις απειλές και ακλόνητος στη θέση του.

Τον Ιούνιο του 1905 στο χωριό Πλίασα δέχτηκε δολοφονική επίθεση, αλλά διέφυγε το θάνατο με έναν ελαφρύ τραυματισμό. Στις 9 Σεπτεμβρίου του 1906, όμως, πηγαίνοντας να τελέσει λειτουργία στο χωριό Μπρατβίστα του Μοράβα έπεσε σε ενέδρα αλβανορουμάνων κομιτατζήδων με αποτέλεσμα να πέσει νεκρός από τις σφαίρες των δολοφόνων του.

Η απώλεια του Δεσπότη και η αποφασιστικότητα για αγώνα.

Η είδηση του θανάτου του συγκλόνισε το πανελλήνιο και σκόρπισε πόνο και οδύνη στις ψυχές του ελληνισμού της Κορυτσάς. Κραυγές οργής ακούστηκαν κι όρκοι δόθηκαν στον Ύψιστο για εκδίκηση… Καταφθάνουν για να τελέσουν την κηδεία του δυο Δεσποτάδες. Ο Δυρραχίου Προκόπιος, που αργότερα έγινε Ικονίου, και ο Καστοριάς Γερμανός Καραβαγγέλης, κατ’ εντολή του Πατριάρχη να κάνει την κηδεία του Φωτίου. Έγραφε ο Γερμανός: «Ο Μητροπολίτης ήταν φίλος και συμμαθητής μου, άνθρωπος μορφωμένος και ειρηνικός, που με παρακαλούσε να πάψω τις επικίνδυνες περιοδείες μου, να μην τρέχω δεξιά κι αριστερά γιατί θα με σκοτώσουν οι Βούλγαροι και οι συνεργαζόμενοι μαζί τους Τουρκαλβανοί». Και παρακάτω: «Εγώ εκφώνησα τον επικήδειο του αείμνηστου Φωτίου. Ανέβηκα στον άμβωνα και άρχισα με το προφητικό ρητό, “ουκ εκλείψει άρχων εξ Ιούδα και ηγούμενος εκ των μηρών αυτού, έως ο έλθη ω απόκειται και αυτός προσδοκία εθνών”. Και συγχρόνως με το χέρι μου έδειχνα προς την Ελλάδα». Τους είπε πως δεν πρέπει να απελπίζονται, πως στη θέση του σκοτωμένου εμείς θα στείλουμε καλύτερον, κι αν τον σκοτώσουν κι αυτόν θα στείλουμε άλλον καλύτερον. Αυτή, τους είπε, ήταν η μοίρα του Ελληνικού Έθνους, να εργάζεται με το αίμα του για την απελευθέρωσή του.

Το πολυπληθές εκκλησίασμα, ανάμεσά του και αρκετοί παπάδες της περιοχής, κλαίει κι ενθουσιάζεται. Ζητωκραυγές αντηχούν. Κατάρες απευθύνονται προς τους δολοφόνους. Η επίδραση του λόγου του, στους κατατρομαγμένους Κορυτσαίους είναι τεράστια.

Η διαλεύκανση του αποτρόπαιου εγκλήματος.

Ο Γερμανός Καραβαγγέλης ήθελε να ξεδιαλύνει το έγκλημα. Μετά την κηδεία άρχισε ανακρίσεις σαν να ήταν ο ίδιος δικαστικός λειτουργός. Από τους πολλούς που ρώτησε, διαπίστωσε πως στη δολοφονία του Φωτίου είχε βάλει το χέρι του ο αιμοχαρής βοεβόδας Μήτρος Βράχος. Είχε φθάσει σ’ ένα χωριό έξω από την Κορυτσά και είχε συνεννοηθεί με τους Αλβανούς για κοινή δράση εναντίον των Ελλήνων. Σκόρπισε πολύ χρήμα για να τους εξαγοράσει. Τους υποσχέθηκε πολλά. Πλούτη και αξιώματα. Εκεί αποφασίστηκε και η δολοφονία του Φωτίου. Ανατέθηκε η εκτέλεση σ’ έναν Κορυτσαίο αλβανιστή που λεγόταν Σπύρος Κωστούρος. Έτσι έστησαν ενέδρα στον Φώτιο, και πυροβολώντας τον δολοφόνησαν την ώρα που πήγαινε να εκτελέσει το ύψιστο καθήκον του.

Ξεσηκώθηκαν όλοι οι Έλληνες και τότε μόνο οι τοπικές αρχές διέταξαν έρευνες και συνέλαβαν δύο ρουμανίζοντες, ενώ διέφευγε ο Κωστούρος, ο οποίος συνελήφθη αργότερα μαζί με τους δύο γιους του. Ο δολοφόνος τιμωρήθηκε παραδειγματικά: πλήρωσε κι αυτός με τη ζωή του.

Τότε το Πατριαρχείο διόρισε στη θέση του Φωτίου έναν άλλο Πόντιο, τον μητροπολίτη Ροδοπόλεως Γερβάσιο, έναν φλογερό ιεράρχη που συνέχισε το εθνικό έργο του Φωτίου...

Τάσος Κοντογιαννίδης, δημοσιογράφος, συγγραφέας και ερευνητής ιστορικών θεμάτων.
 
Himara.gr | Ειδήσεις απ' την Βόρειο Ήπειρο
 
Πηγή: stoxos.gr
 
(Σχόλιο Εγκολπίου: Μακάρι να αξιωθούμε και εμείς μαρτυρικού θανάτου για την Ορθόδοξη πίστη μας, το θεμέλιο του Ελληνισμού.)

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Το θαύμα της Παναγίας μας την 9η Σεπτεμβρίου 1943!


http://i1.aftocdn.gr/mediafiles/2014/08/PANAGIA-630x380.jpg

Παίρνοντας το δρόμο από Ορχομενό Βοιωτίας για Διόνυσο υπάρχει ένα μικρό εκκλησάκι αφιερωμένο στην Παναγία και γιορτάζει σήμερα, στις 10 Σεπτεμβρίου.

Εδώ, τα τανκς των Γερμανών καθηλώθηκαν το 1943 κινούμενα κατά των Ορχομένιων. Στο εκκλησάκι υπάρχει μια επιγραφή (φωτογραφία) με τιτλο ''ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ''

Στις 8 Σεπτεμβρίου του 1943, ανήμερα των Γενεθλίων της Παναγίας οι Ιταλοί συνθηκολογούν. Μία ομάδα από κατοίκους του Ορχομενού Βοιωτίας πλησιάζουν στον σιδηροδρομικό σταθμό της Λειβαδιάς και ζητούν από την εκεί Ιταλική φρουρά να παραδώσει τον οπλισμό της. Διαφορετικά, τους απειλούν πως θα δεχθούν επίθεση από τους αντάρτες που βρίσκονται στην περιοχή του Τζαμαλιού (Διονύσου).

Οι Ιταλοί αρνούνται να παραδοθούν και ενημερώνουν τους Γερμανούς, οι οποίοι αφού κύκλωσαν και αφόπλισαν τους Ιταλούς έστειλαν εναντίον των Ορχομένιων την άλλη μέρα, 9 του Σεπτέμβρη, απόσπασμα με τεθωρακισμένα.

Οι Ορχόμενιοι, που είχαν φθάσει στο μεταξύ στο σταυροδρόμι του Αγίου Ανδρέα, ανέτοιμοι και ανοργάνωτοι καθώς ήταν, σκόρπισαν στη γύρω περιοχή με κατεύθυνση οι περισσότεροι τον απόμερο Διόνυσο.

Οι Γερμανοί όμως συνέχισαν την καταδίωξη με σκοπό να επιβάλλουν αντίποινα στον Ορχομενό, όπως ήταν η συνηθισμένη τακτική τους.

Το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου μπαίνουν οι Γερμανοί στον Ορχομενό και συλλαμβάνουν εξακόσιους ομήρους. Ένα τμήμα μένει στην πόλη, ενώ ένα άλλο με τρία τανκς προχωρεί προς τον Διόνυσο.



Λίγο έξω από τον Ορχομενό είναι χτισμένη η πιο αρχαία Εκκλησία της Βοιωτίας (874 μ.Χ.), αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου - παλιό Μοναστήρι της Σκριπούς.

Είναι ακόμη μεσάνυχτα.

Η φάλαγγα έχει προσπεράσει πεντακόσια πενήντα μέτρα τον Ναό, όταν ξαφνικά το πρώτο τανκ ακινητοποιείται στη μέση του δρόμου. Μπροστά τους οι Γερμανοί βλέπουν μια μεγαλόπρεπη γυναίκα με το χέρι υψωμένο σε απαγορευτική στάση.

 
Το δεύτερο τανκ προσπαθεί να προσπεράσει το πρώτο, αλλά πέφτει σε ένα χαντάκι, ενώ το τρίτο τανκ ακινητοποιείται σε ένα χωράφι, μέσα από το οποίο προσπαθούσε να περάσει.

Ξημέρωσε η 10η Σεπτεμβρίου. Ο Γερμανός διοικητής Χόφμαν ζήτησε από τους κατοίκους ένα τρακτέρ για να τραβήξει τα τανκς. Τότε συνέβη και κάτι άλλο Θαυμαστό: Τα βαριά αυτά άρματα μετακινήθηκαν από το τρακτέρ σαν άδεια σπιρτόκουτα!

-Θαύμα, Θαύμα! φώναξε ο διοικητής και ζήτησε από τους κατοίκους να πάει στην Εκκλησία. Εκείνοι τον οδήγησαν πράγματι στον Ναό.

Ο Γερμανός στη Θεομητορική Εικόνα του τέμπλου αναγνώρισε τη γυναίκα που εμπόδισε τη φάλαγγα να προχωρήσει! Έπεσε αμέσως στα γόνατα και φώναξε με Θαυμασμό: -Αυτή η γυναίκα σας έσωσε!

Να την τιμάτε και να τη δοξάζετε.

Ο Ορχομενός σώθηκε. Ο Χόφμαν διατάζει να ελευθερωθούν οι εξακόσιοι μελλοθάνατοι και υπόσχεται πως μέχρι το τέλος του πολέμου η πόλη δεν θα πάθει κανένα κακό.

Οι κάτοικοι ευχαριστούν και δοξολογούν την Προστάτιδα Θεοτόκο για την ανέλπιστη σωτηρία τους.

Ο ήλιος γέρνει στη δύση. Τα τανκς φεύγουν με τα πυροβόλα κατεβασμένα, γιατί νικήθηκαν από την Υπέρμαχο Στρατηγό του Ορχομενού.

Για το λόγο αυτό η Παναγία της Σκριπούς, εκτός των άλλων ημερομηνιών, Γιορτάζει και στις 10 Σεπτεμβρίου με Λιτανεία και μεταφορά της Εικόνας, στον τόπο που ακινητοποιήθηκαν τα τανκς. Όσο ζούσε ο Χόφμαν, παρευρισκόταν κι αυτός σχεδόν κάθε χρόνο στις 10 Σεπτεμβρίου, για να ανάψει ένα κερί και να τιμήσει την Παναγία. Της αφιέρωσε μάλιστα ένα μεγάλο καντήλι και χρηματοδότησε την πρώτη Εικόνα με την απεικόνιση του Θαύματος.
 
Από το βιβλίο «Εμφανίσεις και θαύματα της Παναγίας»
Ιερά Μονή Παρακλήτου

(Την ιστορία την διαβάσαμε στο impantokratoros.gr και η φωτογραφία του θέματος είναι από την προσωπική σελίδα του Δημοσιογραφου Λάμπρου Ρόδη)
 
Πηγή: stoxos.gr

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Λέλα Καραγιάννη, η Ηρωϊδα της Εθνικής Αντίστασης.




Ήταν αρχές Μαΐου του 1941, όταν η Λέλα Καραγιάννη ίδρυσε μια μυστική ομάδα που θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην Εθνική Αντίσταση. Η «Σιωπηλή Στρατιά», όπως την ονόμασε, αποτελείτο από τα έξι μεγαλύτερα παιδιά της, τον σύζυγό της, τρεις οικογενειακούς γιατρούς και ορισμένους φίλους απόλυτης εμπιστοσύνης. Ο χώρος όπου συναντιόταν η ομάδα και κατέστρωνε τα σχέδιά της ήταν το σπίτι της οικογένειας Καραγιάννη στην οδό Λήμνου 1.

Ένα μήνα μετά, η «Σιωπηλή Στρατιά» εξελίχθηκε σε αντιστασιακή οργάνωση και μετονομάστηκε σε «Μπουμπουλίνα», προς τιμήν της ηρωίδας του ’21 και προγόνου της Λέλας. Τα μέλη της ανέρχονταν πλέον στα 100, συμπεριλαμβανομένων ανδρών και γυναικών όλων των κοινωνικών στρωμάτων. Κατάλογος με τα μέλη της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα» Οι πρώτες ενέργειες της οργάνωσης Η Λέλα Καραγιάννη, ως επικεφαλής της αντιστασιακής οργάνωσης «Μπουμπουλίνα», ήταν εκείνη που έθεσε τους κανόνες για τη δράση και την ασφάλεια των μελών.

Από την πρώτη στιγμή συγκάλεσε τους συνεργάτες της, προκειμένου να τους δώσει κατευθυντήριες γραμμές. Για λόγους ασφαλείας, απέφευγε να τους συναντήσει όλους μαζεμένους και έτσι τους χώρισε σε μικρές ομάδες των δύο ή τριών ατόμων. Τα λόγια της ήταν ενθαρρυντικά και είχαν ως στόχο να ξεσηκώσουν τα μέλη της οργάνωσης. «Ο αγώνας μας δεν έχει μέτωπο, μόνο στόχους. Για να πετύχουμε τους στόχους μας χρειάζεται πειθαρχία, απόλυτη μυστικότητα και σύνεση. Πρέπει να χτυπήσουμε τον εχθρό με τα δικά του όπλα, εκ των έσω. Θα φτιάξουμε τον δικό μας Δούρειο Ίππο», έλεγε η Λέλα.


 
 
Η πρώτη τους ενέργεια ήταν η ανεύρεση και περίθαλψη αξιωματικών και οπλιτών των συμμαχικών δυνάμεων, που είχαν αποκοπεί από τις μονάδες τους και αναζητούσαν τρόπους επιβίωσης και διαφυγής. Η Λέλα Καραγιάννη αναγνωρίστηκε ως «Αυτοτελής Αρχηγός» της Αντιστασιακής Οργάνωσης «Μπουμπουλίνα 1941-1944» με επίσημο βασιλικό διάταγμα Πολλούς από αυτούς τους έστειλαν να μείνουν σε σπίτια ντόπιων, οι οποίοι δέχτηκαν να τους βοηθήσουν και να τους κρύψουν. Ωστόσο, η Καραγιάννη δήλωσε εξαρχής πως θα ήταν εκείνη υπεύθυνη για τα έξοδα της διατροφής τους, τον ρουχισμό και την ιατρική τους περίθαλψη.

Μία ακόμη ανάγκη που έπρεπε να καλυφθεί όμως, ήταν τα τσιγάρα τους. Η επικεφαλής της οργάνωσης έλεγε χαρακτηριστικά: «Αυτά τα εγγλεζάκια δεν τα προφταίνω. Καπνίζουν σαν φουγάρα». Η λύση δόθηκε με ένα τηλεφώνημα του συζύγου της, Νίκου Καραγιάννη, στον καλό του φίλο και καπνοβιομήχανο, Τάσο Παπαστράτο. Εκείνος δέχτηκε να συνεισφέρει, εξασφαλίζοντάς τους αρκετές κούτες με τσιγάρα. Η μεταμφίεση των Βρετανών και ο ασύρματος Σημαντικό ρόλο στην οργάνωση έπαιξαν και πρόσωπα γνωστά στο ευρύ κοινό για το κοινωνικό ή πολιτιστικό τους έργο. Ανάμεσα σε αυτά ήταν ο Αλέξανδρος Πάλλης, μετέπειτα πρέσβης της Ελλάδας στο Λονδίνο και ο Γεώργιος Αβέρωφ, γόνος της μεγάλης οικογένειας των ευεργετών του έθνους. Εκείνοι μαζί με τον καπνοβιομήχανο Τάσο Παπαστράτο, ορίστηκαν ως «έκτακτοι συνεργάται». Ο αρχιεπίσκοπος Ελλάδος Δαμασκηνός και η συγγραφέας Ιωάννα Τσάτσου βοήθησαν στις αποκρύψεις των συμμάχων, ενώ παράλληλα οργάνωσαν συσσίτια για τον λαό της Αθήνας και τα μικρά παιδιά που πέθαιναν κατά χιλιάδες στους δρόμους από ασιτία. Σύντομα οι Άγγλοι που έκρυβαν σε σπίτια, θέλησαν να επιστρέψουν στον αγώνα.

Επειδή τα κοκκινόξανθα μαλλιά και τα γαλανά μάτια τους θα αποτελούσαν αμέσως στόχο, η Λέλα επιστράτευσε δύο φίλους κομμωτές της εμπιστοσύνης της προκειμένου να αναλάβουν τη μεταμόρφωσή τους. Έτσι, τα ξανθά τους μαλλιά και τα μουστάκια τους έγιναν σκούρα καστανά, ενώ προμηθεύτηκαν γυαλιά ηλίου προκειμένου να καλύψουν τα μάτια τους κατά τις μετακινήσεις. Οι περισσότεροι από αυτούς μεταφέρθηκαν σε δύο μεγάλες μονοκατοικίες των οδών Ρόδου και Φυλής τις οποίες νοίκιασε η οργάνωση αποκλειστικά για εκείνους. Αμέσως ζήτησαν ασύρματο ώστε να επικοινωνήσουν με το συμμαχικό στρατηγείο στη Μέση Ανατολή και να πάρουν εντολές. Τότε η Λέλα Καραγιάννη ήρθε σε επαφή με τον Γεώργιο Ιβάνωφ, τον Ελληνοπολωνό σαμποτέρ, ο οποίος έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιό του. Οδήγησε μια νεκροφόρα, μεταφέροντας μέσα σε φέρετρο τη συνεργάτιδά του Γαβριέλα Μυλονοπούλου, στα πόδια της οποίας έκρυβε τον ασύρματο που θα παρέδιδε. Η επιχείρηση στέφθηκε με επιτυχία και οι Βρετανοί κατάφεραν να έρθουν σε επαφή με το στρατηγείο τους. «Ο πόλεμος μόλις έχει αρχίσει» Η αντιστασιακή δράση της Λέλας έγινε αντιληπτή από τις κατοχικές δυνάμεις τον Σεπτέμβριο του 1941. Τότε το ζεύγος Καραγιάννη συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ.

Η Λέλα για να απαλλάξει τον σύζυγό της από τις ευθύνες, δήλωσε το πατρικό της όνομα, Μινοπούλου και ισχυρίστηκε πως είναι σε διάσταση με τον άντρα της τα δύο τελευταία χρόνια. Ο Νίκος Καραγιάννης αφέθηκε ελεύθερος δύο μήνες μετά τη σύλληψή του, ενώ η Λέλα παρέμεινε στη φυλακή, πέρασε από ιταλικό στρατοδικείο και τελικά απαλλάχθηκε τον Μάρτιο του 1942, λόγω έλλειψης στοιχείων. Κατά την εξάμηνη παραμονή της στη φυλακή, καλλιέργησε διασυνδέσεις που τη βοήθησαν να διοικήσει την οργάνωσή της και να κρατήσει άμεση επαφή με τα παιδιά και τους συνεργάτες της.

Κατάφερε να χρησιμοποιήσει τους ίδιους τους δεσμοφύλακες, οι οποίοι αποδείχθηκαν καλοί πατριώτες και πρόθυμοι να μεταφέρουν τα μηνύματά της στα παιδιά και τους συνεργάτες της. Παράλληλα, της έδιναν πληροφορίες για όσα άκουγαν από τους άλλους φυλακισμένους και την ενημέρωναν για τις εξελίξεις μέσα στις φυλακές. Όλα αυτά της φάνηκαν χρήσιμα μετά την αποφυλάκισή της. «Αν νομίζουν τα ναζιστικά θηρία πως οι Έλληνες έχουμε υποκύψει και ο πόλεμος έχει τελειώσει, θα τους δώσουμε να καταλάβουν πως για μας ο πόλεμος μόλις έχει αρχίσει». Αυτά ήταν τα λόγια της Λέλας Καραγιάννη όταν ανέλαβε και πάλι τα ηνία της οργάνωσης.


Η μετάδοση των πληροφοριών και το τέλος Δικοί της άνθρωποι σε θέσεις κλειδιά, έκλεψαν σχέδια και πληροφορίες για τις μετακινήσεις του εχθρού. Έτσι, τα μυστικά των γερμανικών και ιταλικών ναυαρχείων και φρουραρχείων έφτασαν στα χέρια της αρχηγού. Αμέσως, οι πολύτιμες πληροφορίες μεταδόθηκαν στο συμμαχικό στρατηγείο, με αποτέλεσμα να προκληθούν σημαντικές ζημιές κατά του Γ’ Ράιχ. Το δίκτυο πληροφοριών της Καραγιάννη ήταν υπεύθυνο για τις ανατινάξεις αεροδρομίων, αλλά και για τις καταβυθίσεις υποβρυχίων και νηοπομπών που μετέφεραν πυρομαχικά, καύσιμα και τρόφιμα στους κατακτητές.


Τον Ιούλιο του ’44, η λεγόμενη «Μπουμπουλίνα της Κατοχής» συνελήφθη ως αρχηγός της αντιστασιακής οργάνωσης. Κατηγορήθηκε για κατασκοπεία και μετάδοση πληροφοριών στους Εγγλέζους και τους συμμάχους τους και υποβλήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1944, η Λέλα Καραγιάννη εκτελέστηκε μαζί με άλλα 70 άτομα στο Χαϊδάρι. Ξεψύχησε με τη φράση «Ζήτω η Πατρίδα! Ζήτω η Λευτεριά!» 
 
Αντλήθηκαν πληροφορίες από το βιβλίο: «Λέλα Καραγιάννη, η θρυλική γιαγιά μου» της Λέλας Βυρ. Καραγιάννη, εκδόσεις Πελασγός.
 
Πηγή: stoxos.gr

Ισλαμική αστυνομία από ιμάμη στην Αθήνα.

Αρχίσαμε;

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Η κομμουνιστική θηριωδία ενάντια στον Ποντιακό Ελληνισμό.


Τα εγκλήματα του Λένιν & Στάλιν. Η απάτη του κομμουνισμού.

Πως εκπληρώθηκαν οι υποσχέσεις των ηγετών Λένιν και Στάλιν και πώς ο κομμουνισμός από παραμύθι ευτυχίας έγινε ο τάφος για δεκάδες εκατομμύρια ανθρώπους.

Ο κόσμος της Φρίκης του ΚΚΕ.

Τα λόγια περισσεύουν όταν στους τάφους διαβάσετε τις ηλικίες. Ιστορία για να μην ξεχνιέται τίποτα. Αυτό αφορά σε όλες τις πλευρές.

ΣΠΑΝΙΟ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΜΥΡΝΗ.


Κυριακή, 3 Σεπτεμβρίου 2017

"Маријо славна" музички спот-"Marijo slavna" muzicki spot.


Манастир Жича (Vizantijsko pojanje, Βυζαντινή μουσική)


Милост Мира - Валам.


Праздничный хор Александро-Свирского монастыря.


Христос Воскресе - Византийский распев


Хор Александро-Свирского монастыря


Νέος δίσκος από τον Γεώργιο Γερμενή και το συγκρότημα του.

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γεώργιος Γερμενής κυκλοφόρησε νέο δίσκο με το συγκρότημα του. Στο παρακάτω βίντεο είναι βίντεο κλίπ από τραγούδι του νέου δίσκου.

Ευχόμεθα τα πλάσματα του Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, που απομακρύνθηκαν από Εκείνον, να επιστρέψουν γρήγορα κοντά του.

Agni Parthene - Valaam Brethren Choir!

Φωνές αγγελικές!!!

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Photos of St. John Maximovitch.

Η φωτογραφία με τον επίσκοπο στο 1' και 30'', δεν είναι συμπροσευχή με παπικό όπως πολλοί νομίζουν, αλλά χειροτονία Επισκόπου σύμφωνα με το γαλλικανικό τυπικό αμφίων όπως ήταν από τον 5ο αιώνα στην χριστιανική Εκκλησία της Ευρώπης.
 
Ο Άγιος Ιωάννης ήθελε να φέρει την Ευρώπη κοντά στην Ορθοδοξία και γι' αυτό προώθησε το τυπικό που είχαν οι Χριστιανοί ευρωπαίοι πριν το σχίσμα του 1054. Η ανατολική ενδυμασία με βάση το βυζαντινό τυπικό τους ήταν κάτι άγνωστο.

Η αλλαγή των ιερών αμφίων του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς.


Ιερομάρτυς Ιλαρίων Τρόιτσκι: Ο θρυμματισμός του Προτεσταντισμού.

Ιερομάρτυς Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929)
 
Μ’ αυτή την ίδια νέκρα ρεζιλεύεται και η προτεσταντική ψευδοδιδασκαλία. Τί κατάφεραν οι προτεστάντες ατιμάζοντας με τις σοφιστείες τους την ιδέα της Εκκλησίας; Κατάφεραν μόνο τον διαμελισμό και μάλιστα ένα διαμελισμό χωρίς καμιά ελπίδα.

Ο Προ­τεσταντισμός συνεχώς θραύεται σε σέκτες. Εκκλησιαστική προτε­σταντική ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει κάποια «μισο-ζωή» χωρισμένων σεκτών και κοινοτήτων. Την κοινή εκκλησιαστική ζωή, για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Αρχιερατική προσευ­χή, ο Προτεσταντισμός τη φόνευσε. Πράγματι, οι ακραίοι «ορθό­δοξοι» προτεστάντες στέκονται πολύ εγγύτερα στους ορθοδόξους χριστιανούς παρά στους προτεστάντες των ακραίων ορθολογιστικών ομάδων, οι οποίες τίποτε κοινό δεν έχουν μεταξύ τους εκτός από αυθαίρετη, και χωρίς καμιά βάση, ιδιοποίηση απ’ αυτούς της ονο­μασίας «προτεστάντες» μιας και γι’ αυτό κανείς δεν θα τους διώξει δικαστικώς. Ποια ενότητα είναι δυνατή μεταξύ τους; Ποια κοινή ζωή μπορεί να υπάρχει σ’ αυτούς;
 
Αυτά που λέμε δεν είναι δικά μας. Σε στιγμές ειλικρίνειας αυτά τα ίδια και με ακόμα μεγαλύτερη οξύτητα τα λέγουν και οι ίδιοι οι προτεστάντες. «Η χώρα», γράφει ένας απ’ αυτούς, «η οποία ήταν η κοιτίδα της Μεταρρυθμίσεως, έγινε ο τάφος της πίστεως της Μεταρρυθμίσεως. Η προτεσταντική πίστη είναι ετοιμοθάνατη. Όλες οι νεότερες εργασίες για τη Γερμανία καθώς και όλες οι προσωπικές εκτιμήσεις είναι σύμφωνες μ’ αυτό». «Δεν παρατηρείται στη θεολο­γία μας το γεγονός ότι οι εκπρόσωποί της έχασαν κάθε απόλυτο;», ρωτάει κάποιος άλλος.
 
Ακόμη θλιβερότερα λόγια ενός τρίτου: «Η ζωτική δύναμη του Προτεσταντισμού εξαντλείται στη σύγχυση των δογματικών σχολών, των θεολογικών ερίδων, των εκκλησιαστικών δι­ενέξεων... Η Μεταρρύθμιση λησμονείται ή περιφρονείται. Ο λόγος του Θεού, για τον οποίο πέθαναν οι Πατέρες αμφισβητείται. Ο Προ­τεσταντισμός είναι σκόρπιος, ασθενής, αδύναμος».
 
Και ο ορθόδοξος ερευνητής του Λουθηρανισμού τελειώνει την εργασία του μ’ αυτό το λυπηρό συμπέρασμα: «Εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους, στην υποκειμενική τους λογική και πίστη οι λουθηρανοί προχώρησαν τολ­μηρά σε λαθεμένο δρόμο. Ο αυτονομημένος και αυτοδίδακτος ατομισμός διέστρεψε τον Χριστιανισμό, διέστρεψε την ίδια τη συμβολική διδασκαλία της πίστεως και έφερε τον λουθηρανισμό στο χείλος της καταστροφής. Όλο και περισσότερο απορρίπτονται στον λουθηρανι­σμό οι αυθεντίες των πρώτων μεταρρυθμιστών, όλο και περισσότερο εξαφανίζεται το κοινό πιστεύω, όλο και περισσότερο πλησιάζει ο λουθηρανισμός στον πνευματικό του θάνατο»[1].
 
Τον τελευταίο καιρό προέκυψαν στον Προτεσταντισμό όχι και λίγα φαινόμενα τα οποία αποκάλυψαν όλη την καταστροφικότητα και την ψευτιά του χωρισμού χριστιανισμού και Εκκλησίας που ο ίδιος προκάλεσε. Μεταξύ των παστόρων εμφανίστηκαν κάποιοι οι οποίοι στους πιστούς τους όχι μόνο δεν εκήρυτταν Χριστόν εσταυρωμένον, αλλά αρνούνταν ακόμη και την ύπαρξη προσωπικού Θεού. Κάποιοι άλλοι εξέφρασαν ανοιχτά τη συμπάθειά τους σε κάποιον κακόβου­λο εχθρό του χριστιανισμού[2], ο οποίος καλυπτόμενος πίσω από την επιστήμη, «απέδειξε» ότι ο Χριστός ποτέ μα ποτέ δεν έζησε στη γη, ότι, επομένως, όλο το Ευαγγέλιο είναι μόνο μύθος. Σ’ εμάς υπάρχουν πολλοί που έχουν την τάση να ονομάζουν τους προτεστάντες χριστιανούς. Γι’ αυτούς είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι έχουν υγιή τον νου τους (δες παραπάνω τους λόγους του Μ. Αθανασίου).
 
Πράγματι, τώρα είναι στον καθένα σαφές ότι χάνοντας την Εκκλησία οι προτε­στάντες χάνουν και τον Θεάνθρωπο Χριστό. Σήμερα οι προτεστάντες παραδέχονται ανοιχτά ότι στη Γερμανία αναγνωρίζει τη θεότητα του Χριστού όχι περισσότερο από το ένα τρίτο των παστόρων. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από πνευματικός θάνατος διότι «ο μη έχων τον υιόν του Θεού, την ζωήν ουκ έχει» (Α Ιω. 5,12).
 
__________________
 
[1] ΤΕΡΕΝΤΙΕΦ Ν., Τό σύστημα τής λουθηρανικής ομολογίας πίστεως στά συμβολικά βιβλία τοϋ λουθηρανισμού, Καζάν σ. 460 (έπ. ρωσ. έκδ.).
 
[2] Paul Drews (1858-1912): Γερμανός προτεστάντης θεολόγος Εκ του βιβλίου «Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929) Ιερομάρτυς και πρόμαχος της Εκκλησίας του Χριστού» Του Πρωτ. Ιωάννη Φωτόπουλου.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Σαν σήμερα πέθανε ο Ήρωας Κωνσταντίνος Κανάρης!


https://cdn.sansimera.gr/media/photos/main/Konstantinos_Kanaris.jpg

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης είναι ένας από τους γνωστότερους πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Ήρωας, αγωνιστής αλλά και πολιτικός συνέδραμε τα μέγιστα στον αγώνα των Ελλήνων κατά του Τουρκικού ζυγού. Το που γεννήθηκε δεν μας είναι γνωστό. Ξέρουμε σίγουρα όμως ότι η οικογένειά του κατοικούσε στα Ψαρά. Πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στα Ψαρά το 1790.

Ο Κανάρης πριν την επανάσταση εργαζόταν σε εμπορικά πλοία. Το 1807 μετέφερε τους Σουλιώτες και τους Ηπειρώτες στη Λευκάδα με το καράβι του, για να πολεμήσουν τον Αλή Πασά. Το 1810, ενώ βρισκόταν σε εμπορικό ταξίδι στην Οδησσό, έμαθε για την Φιλική Εταιρεία αλλά δεν έγινε μέλος της. Στο πρώτο κάλεσμα της πατρίδας του να αγωνιστεί στην επανάσταση, για την ελευθερία, ανταποκρίθηκε άμεσα και εντάχθηκε στο στόλο των Ψαρών και πιο συγκεκριμένα στα πυρπολικά.

Το πρώτο ανδραγάθημά του Κανάρη, το οποίο είναι και το πιο γνωστό, είναι η πυρπόληση της Τουρκικής ναυαρχίδας στο λιμάνι της Χίου. Τον Ιούνιο του 1822 ο Τουρκικός στόλος ήταν αραγμένος στο λιμάνι της Χίου. Είχαν περάσει μόλις δύο μήνες από την «σφαγή της Χίου». Οι Έλληνες αγωνιστές αποφάσισαν να καταφέρουν ένα πλήγμα στον τουρκικό στόλο. Την αποστολή αυτή ανέλαβαν τα πυρπολικά του Κανάρη και του Πιπίνου. Ο Κανάρης ανέλαβε να πυρπολήσει τη ναυαρχίδα ενώ ο Πιπίνος την αντιναυαρχίδα των Τούρκων. Ήταν ξημερώματα 7ης Ιουνίου όταν ο Κανάρης κατάφερε να αγκιστρώσει το πλοίο του στην ναυαρχίδα και να της βάλει φωτιά. Αυτή τη νύχτα σκοτώθηκε ο ναύαρχος Καράλης όταν ένα φλεγόμενο κατάρτι έπεσε στο κεφάλι του.

Ο ιστορικός Τόμας Γκόρντον αναφέρει ότι η πυρπόληση της Τουρκικής ναυαρχίδας ήταν ένα «από τα πιο καταπληκτικά στρατιωτικά κατορθώματα που αναφέρει η ιστορία». Η ηρωική πράξη του Κανάρη πτόησε το ηθικό των Τούρκων και προκάλεσε τον θαυμασμό όλης της Ευρώπης. Στον αντίποδα το ηθικό των Ελλήνων αναπτερώθηκε παρ’ όλο που οι Τούρκοι σαν αντίποινα στην πράξη του σφαγίασαν εκ νέου την Χίο και ιδιαίτερα τα Μαστιχοχώρια που είχαν μείνει ως τότε απείραχτα.
 
http://www.redakce-online.cz/template/54/php/watermark_big.php?file=http://obrazynaplatne.cz/items_foto_de/197/197970.jpg&novinka=&akce=&vyprodej=
 
Στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ο Κανάρης πυρπόλησε την αντιναυαρχίδα του Τουρκικού στόλου η οποία ήταν αγκυροβολημένη στην Τένεδο. Δύο χρόνια αργότερα στις 5 Αυγούστου 1824 πυρπόλησε στη Σάμο μια φρεγάτα και στη Μυτιλήνη μια κορβέτα. Σταθμός στην δράση του κατά τη διάρκεια της επανάστασης είναι η επίθεση στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας κατά του Αιγυπτιακού στόλου.

Μετά την απελευθέρωση του γένους ανατέθηκε στον Κανάρη η αρχηγία των πυρπολικών από τον Ιωάννη Καποδίστρια. Όταν δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας ο Κανάρης πήγε να ζήσει στην Σύρο. Ο βασιλιάς Όθωνας τον επανέφερε στην Αθήνα και τον έκανε ναύαρχο του Ελληνικού ναυτικού. Έγινε δύο φορές υπουργός Ναυτιλίας μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843. Κατά την διάρκεια της ψήφισης του Συντάγματος το 1864, είχε αναλάβει την ηγεσία των «ορεινών». Στις κρίσιμες τότε ώρες για το έθνος, ανέλαβε τρεις φορές πρωθυπουργός και τελικά πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1877.

Η ζωή, οι αγώνες, το ήθος και ο ηρωισμός του Κανάρη ενέπνευσαν πολλούς ποιητές οι οποίοι θέλησαν να υμνήσουν τον ήρωα, τον Έλληνα, τον άνθρωπο:

Κάποιοι δαιμόνοι
τον είχαν στείλει.
Έγινε αχείλη
κόσμου που επόνει.

(Ήρωες χρόνοι!)

Και πως εμίλει
με το φιτίλι,
με το τρομπόνι!

Το πέρασμά του,
μήνυμα κρύο
μαύρου θανάτου.
Κι είχε το θείο
χέρι που φλόγα
κράταε κι ευλόγα.

Κώστας Καρυωτάκης

 
Όλη η βουλή των προεστών στο μόλο συναγμένη
είπε πως όξω στη στεριά τους Τούρκους θα προσμένει.
Τότε έβγαλα το φέσι
και να μιλήσω θάρρεψα προβάλλοντας στη μέση:
«Τίποτα, αρχόντοι, δε φελά, μονάχα το καράβι!»
Σα μ’ άκουσε ένα απ’ τα τρανά καλπάκια μας, ανάβει
και το φαρμάκι χύνει:

«Ποιος είναι αυτός, και πώς τον λέν, που συμβουλές μας δίνει;» 
Να τα Ψαρά πως χάθηκαν. Κ’ εγώ φωτιά στο χέρι
πήρα, και πέρα τράβηξα κατά της Χιός τα μέρη,
κ΄ είπα από κεί -δε βάσταξα- με χείλια πικραμένα:
«Να πώς με λέν έμενα».

Α. Πάλλης

Πηγή: stoxos.gr

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Χριστιανόπουλο σε ανάδοχη οικογένεια μουσουλμάνων;

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Πήραν 5χρονο κορίτσι από τους χριστιανούς γονείς του και το έδωσαν σε ανάδοχη οικογένεια μουσουλμάνων.

 
Μια αρρωστημένη υπόθεση έχει προκύψει στο Tower Hamlets του Λονδίνου με ένα μικρό κορίτσι ηλικίας μόλις 5 που αναγκάζεται να ζήσει σε ανάδοχη οικογένεια μουσουλμάνων οι οποίοι της αφαίρεσαν το χριστιανικό σταυρό της και απαίτησαν να μαθαίνει αραβικά. Οι γυναίκα φορά νικάμπ και μπούρκα.

Το Tower Hamlets έχει το υψηλότερο ποσοστό μουσουλμάνων στην Αγγλία που ξεπερνούν σε αριθμό τους χριστιανούς και έχει περισσότερα από 40 τζαμιά και ισλαμικά κέντρα.

Σε ένα άρθρο που αναφέρουν οι The Times, το κορίτσι ήταν προφανώς τόσο ανήσυχο μετά την εμπειρία αυτή που φώναξε και παρακίνησε τις αρχές να μην την πάνε πάλι πίσω καθώς το άτομο που ορίστηκε να την φροντίζει δεν μιλάει αγγλικά.

Στο κορίτσι επίσης απαγορεύτηκε να τρώει μπέικον και είπε πρόσφατα στη μητέρα της ότι «τα Χριστούγεννα και το Πάσχα είναι ηλίθια» και «οι Ευρωπαίες γυναίκες είναι ηλίθιες και αλκοολικές».

Ένας φίλος της οικογένειας είπε ότι: "Πρόκειται για ένα 5χρονο λευκό κορίτσι. Γεννήθηκε στη χώρα αυτή, μιλάει αγγλικά ως την πρώτη της γλώσσα, αγαπά το ποδόσφαιρο, κατέχει βρετανικό διαβατήριο και βαφτίστηκε σε εκκλησία.

"Έχει ήδη υποστεί το τεράστιο τραύμα του βίαιου διαχωρισμού από την οικογένειά της. Χρειάζεται περιβάλλον στο οποίο θα νιώθει ασφαλές και αγαπημένο. Αντ 'αυτού, είναι παγιδευμένο σε έναν κόσμο όπου τα πάντα τα αισθάνεται ξένα και άγνωστα. Αυτό είναι πολύ τρομακτικό για ένα μικρό παιδί".

Αυτή η τρομακτική κατάσταση εκθέτει τη συνολική αποτυχία της πολυπολιτισμικότητας. Το να βρίσκεται μια μικρή αγγλίδα σε ένα περιβάλλον όπου διδάσκονται οι σκληροπυρηνικές αξίες των Μουσουλμάνων και με φροντιστές που δεν μιλούν μάλιστα τη γλώσσα είναι ένα συγκλονιστικό κατηγορητήριο όχι μόνο για το σύστημα φροντίδας αλλά για την πλήρη έλλειψη «ένταξης» σε περιοχές όπως το Tower Hamlets.

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Αναζητηση

Αναγνωστες