Όταν μνησικακείς, πρέπει να καταλάβεις ότι μνησικακείς εναντίον του εαυτού σου, όχι εναντίον άλλου. Ότι σφιχτοδένεις τα δικά σου αμαρτήματα κι όχι του αδελφού σου.

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Οικουμενιστική συμπροσευχή στο πλαίσιο του Ε’ Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών.

Κατά τις εργασίες του Φόρουμ (9-12 Ιανουαρίου 2017) εισηγήσεις επί των επί μέρους θεματικών ενοτήτων ανέγνωσαν οι Μητροπολίτες Σασίμων Γεννάδιος, Γαλλίας Εμμανουήλ, Πρόεδρος της Επισκοπικής Συνέλευσης των εν Γαλλία Ορθόδοξων Επισκόπων, Βελγίου Αθηναγόρας, Βολοκολάμσκ Ιλαρίων (Πατριαρχείο Μόσχας), Ιωσήφ (Πατριαρχείο Ρουμανίας), Κωνσταντίας και Αμμοχώστου Βασίλειος (Εκκλησία της Κύπρου) και Μεσσηνίας Χρυσόστομος (Εκκλησία της Ελλάδος).
 
Τις Ορθόδοξες Εκκλησίες εκπροσώπησαν οι Μητροπολίτες Σασίμων Καθ. Δρ. Γεννάδιος, Ορθόδοξος Συμπρόεδρος, και Γαλλίας Εμμανουήλ, Πρόεδρος της Συνέλευσης των εν Γαλλία Ορθοδόξων Επισκόπων, και ο Δευτερεύων των Πατριαρχικών Διακόνων Δρ. Θεόδωρος Μεϊμάρης, Ορθόδοξος Γραμματέας του Φόρουμ (Οικουμενικό Πατριαρχείο), ο εν Παρισίοις και Δυτική Ευρώπη Μητροπολίτης Ιγνάτιος (Πατριαρχείο Αντιοχείας), ο Μητροπολίτης Βολοκολάμσκ Δρ. Ιλαρίων (Πατριαρχείο Μόσχας), συνοδευόμενος υπό του Αρχιμανδρίτου Φιλαρέτου Bulekov, ο Μητροπολίτης Ζάγκρεμπ και Λουμπλιάνας Πορφύριος (Πατριαρχείο Σερβίας), ο εν Δυτική και Νοτίω Ευρώπη Μητροπολίτης Δρ. Ιωσήφ (Πατριαρχείο Ρουμανίας), ο Πρωτοπρεσβύτερος Καθ. Δρ. Γεώργιος Zviadadze (Πατριαρχείο Γεωργίας), ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας και Αμμοχώστου Καθ. Δρ. Βασίλειος (Εκκλησία της Κύπρου), ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Kαθ. Δρ. Χρυσόστομος (Εκκλησία της Ελλάδος), ο Μητροπολίτης Ελμπασάν Αντώνιος (Εκκλησία της Αλβανίας) και ο Μητροπολίτης Μιχαλουπόλεως Δρ. Γεώργιος (Εκκλησία Τσεχίας και Σλοβακίας). Υπό την ιδιότητα του Συμβούλου συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Βελγίου Αθηναγόρας (Οικουμενικό Πατριαρχείο) και οι Καθηγητές Jean-François Colosimo, Καθηγητής του Ορθόδοξου Θεολογικού Ινστιτούτου «Ὰγιος Σέργιος» στό Παρίσι, (Πατριαρχική Εξαρχία Ορθοδόξων Παροικιών Ρωσικής Παραδόσεως, Οικουμενικό Πατριαρχείο) και Χρήστος Τσιρώνης, Επίκουρος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Εκ μέρους των Ρωμαιοκαθολικών παρευρέθησαν οι εξής: Αρχιεπίσκοπος Γένοβας Καρδινάλιος Angelo Bagnasco, νεοεκλεγείς Πρόεδρος του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Επισκοπικών Συνελεύσεων των Ρωμαιοκαθολικών, Καρδινάλιος Péter Erdö, Αρχιεπίσκοπος Esztergom – Βουδαπέστης, απερχόμενος Πρόεδρος του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Επισκοπικών Συνελεύσεων των Ρωμαιοκαθολικών (Ρωμαιοκαθολικός Συμπρόεδρος), Καρδινάλιος André Vingt-Trois, Αρχιεπίσκοπος των Παρισίων, μετά του Αιδεσιμ. Jerôme Bascoul, εκ της Επισκοπής των Παρισίων, οι Αρχιεπίσκοποι Ντιζόν Ronald Minnerath, εκ Γαλλίας, Μινσκ Tadeusz Kondrusiewicz, εκ Λευκορωσίας, και Paolo Pezzi, εκ Ρωσίας, οι Επίσκοποι Krysztof Nitkiewicz, εκ Πολωνίας, Boghos Lévon Zékiyan, Ὲπαρχος της Αρμενοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Κωνσταντινούπολης, και Florentin Crihӑlmeanu εκ Κλουζ Ρουμανίας, και ο Αιδεσιμ. Duarte da Cunha, Γενικός Γραμματέας του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Επισκοπικών Συνελεύσεων των Ρωμαιοκαθολικών (Ρωμαιοκαθολικός Γραμματέας του Φόρουμ). Ως εκπρόσωποι του Βατικανού συμμετείχαν ο Αποστολικός Νούντσιος στο Παρίσι Αρχιεπίσκοπος Luigi Ventura και oι Αιδεσιμ. Hyacinthe Destivelle, εκ του Ποντιφικού Συμβουλίου για την Προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας, Olivier Poquillon, Γεν. Γραμματέας των Ρωμαιοκαθολικών Επισκόπων παρα τη Ευρωπαϊκή Ενώσει, Mark Woodruff, εκ της Ρωμαιοκαθολικής Επισκοπικής Συνέλευσης της Αγγλίας και της Ουαλίας, και ο Martin Kugler, Παρατηρητής επί των διακρίσεων και της μη ανεκτικότητας εναντίον των Χριστιανών στην Ευρώπη.
 
 https://lh3.googleusercontent.com/UqWw-zCqonPNQxQO4B-fIkx1TIWtBrpU4Fv__ySHZOCTekGvivp1Bce-c-VcgF4nQJtFy1rCUbQ7exwRsbuOaF9w4zzXDdGAykBB2lqpLqDdR0ic34EbzRM9xnTXloT4zaNtwQie4xSp72WFMvAa38dR4vHRyE65mH5BuwfCuaL36TT7FyE3VQaluWAxUNTBtXlPI50yjp-2EO7dw4x0fQxQn5mXssE1GTbDSMbqDBAkvPvmtHEvwOCgdiYA-rud3baPYb4kaKCd53g12aAvvpJeDbAk-6mRGK2-SMHWv-bVf43nIeXcqe7VIYa9vErRzIiCqtQvRnOLIvOzpbxjr3HevCxc6rD3_d9ikvl5sefiGWkhx94asQhFZs3whhK-q86PykHVYccjWFxK1awbnajcBLMIHdFr0J9FsQ3Rvfl6we7nqO5Pw6RIKH-xXn1j29Suuzy52xrh0T96BOoCvUncz8KiESYADrKeEFVOazld1esJ7KjHZDRevSeK9eYLQIzekILZpDX1SeDMkQJtH6KVs0EHNr60izRW4P6YwfSekaItOqFftlLnHL-Mshw6Sl1nz2gooaHnEUWuVBmT5Zyg5HtxfsUG4GmuaFgi0UmV4joLLD54RyNb2IOWkVhOcyhOg5LZh3Aeb6s9fyqtbV_dRdFB1RSx1pEhHFRerME=w1280-h854-no
 
 https://lh3.googleusercontent.com/hwOcUxW046jzb12SqZsRz0ZD3V4C6nvBEWbdiybvDGGH3y6j9PvT5LjUXGpDpjOMj-8tBrf9Hc90mQ7E89LrZyq5NUb9iupCkt4mqBFsIn-GBbQlzqJ94wQRcHuPtJG8A6MJZFV6VkRTfb2cnMjYljqI8bP0HgaAWy40nZ8XHFDiSImeTo90V3rSsSpe1Wsdmkoua0HYaTvHtb6Y8LK-yrclxViPhaHM_dxQ8yNxa3xNJqzKs76q2aaze8Bpr6yPzN2xBaKuIQ1cSbeyl5fPfBre-ofrWJqyqui3R8LInzMzUQb8MUP31azCW4BpkNX05RtQO4ikwe_8S6iQ6FjTOBzyjBYF7UJ2fPpqypUKV04Y_AyB0e71keEKscWP_v4KPJavcN4velVLSTx_dfTd72mKQ1G264RoIfP7odZM8QTE9uZieu97gy9CESYP5iALd3Y2GW0W0ymmrdH5FHhpHfRUrvO3olEYdLH0Lvu9y0wtgYFsPKBGXIxWpQQs2-B16OlWJMyRTkuXvaURhd7IUbKgg12mtmoFpobGgTUp426vIOzEFAJkRphZucFujqmex7WKeuZodqy3dgf4e3HLnSYPcoCBt2UnMi_tFIt-_RGqizONeloh7VnyAFsP4cxKbjmSNgICMe6GAM4a0NBj7EKIwh8hsHar3_qbfBL4e4c=w612-h918-no
 
 https://lh3.googleusercontent.com/agXXZl6pjdBSW_Q9kCWMYFzyjgkVLjIO8-G9GfMmGwWCtr0Y8dn0I3SG8eF_GkjqOoMVFbFq8uXCcpYAExqebE4Cm3n_dfJ41AzLkM10ZWHv2AsUIjp4IFIq8BMsa-l6t3lt3gigrMKcj99ze97pwDx-pKlZZFLT4gOQpkvfbJ6OwTAAlLV00a9kAs4ZNtH5MYyRbq2ow9JjCQitocFKOif5gBTnOmpMvmvFCTAIBPgFp_iSjExLazZedFqOsAAdLlyL3DdZrKdErS-xFy_u5V9GUDCiYXfC9A9NqSlORIUWEc6QhBnCMs_9NpZTWnj94LZEg--P3Jq1RaFl_1twAunlXSVWJYvBnbSfw59oZkGwLQ50qkxvEpCV08GR1VFFKGOCtsh1SRwPf1gpmEGN6C8_UzGX7O2SBT6rw3e8lkGhQbv71mNc9m1HAEW6neEdGnEeSBEYCYPHq1AH0ToeKWZbkni6CzO_GaWh9oNWz_S-S4HoiPysSbIcYNZ9--AtGIvSdYf0UleTyxAB2pxXj6KKpEmJnK84J_vPn8ti9UVJsfJP3kDJtQkarPH9oiHJs1zwo16p-lcy0RMOJYNWfwhZP9Sbji3zC5U5ufH99sGgXLFItQgKjmOX9Qf9JTH_hrSSA5Hvo7viwp5tpUf399boZW3K9NYOT4WoKVKyNF8=w1280-h854-no

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Pr. Prof. Univ. Dr. Theodoros ZISIS - Sinodul din Creta a fost talharesc.


Οι πιέσεις αιρετικών Προτεσταντών στο Π.Σ.Ε. για το θέμα των ομοφυλοφίλων.

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου.

Αρκετές Προτεσταντικές ομάδες κυρίως, προσπαθούν στα πλαίσια του Π.Σ.Ε., στο οποίο είναι και η πνιγηρή πλειοψηφία, να περάσουν τις υπέρ των ομοφυλοφίλων απαράδεκτες θέσεις τους. Αυτό το ολίσθημα των ομο-αιτημάτων στο Π.Σ.Ε., άρχισε κυρίως από την Καμπέρα, και έγινε πιο έντονη στη Χαράρε, όπου η πίεση από Προτεσταντικές ομάδες για το θέμα των ομοφυλοφίλων, ήταν εντονότερη.

Με τέτοια δεδομένα ποιος είναι ο καρπός της παρουσίας Ορθοδόξων στο Π.Σ.Ε.; Δεν είναι δυνατό να υπάρξει κανένας διάλογος με τέτοια πολυμέρεια. Αν πάρουμε για παράδειγμα τη πολυπληθή συμμετοχή των αιρετικών κοινοτήτων των Μεθοδιστών, στο θέμα της ομοφυλοφιλίας, θα παρατηρήσομε ότι υπάρχουν τόσες διαφορετικές θέσεις των Μεθοδιστών μεταξύ τους, που θα ήταν μεγάλη αφέλεια να προσμένει κανείς κάτι από το λεγόμενο ‘’διάλογο’’ με τους Μεθοδιστές στα πλαίσια του Π.Σ.Ε. Αφού μεταξύ τους οι αιρετικοί αυτοί δεν συμφωνούν, πως μπορεί να γίνει διάλογος μ’ αυτούς;

Η παλαιότερη επισήμανση του Πατριάρχη Ρωσίας Κύριλλου, πριν γίνει Πατριάρχης, για ‘’άκρα φιλελευθεροποίηση και ριζοσπαστικό εκμοντερνισμό της πνευματικής ζωής’’ σε αρκετές προστεστανικές κοινότητες, ως αιτία της κρίσης της οικουμενικής κίνησης, τη ηθική πτώση την οφειλόμενη στα ‘’πάθη ατιμίας’’ καταδεικνύει. Τα λόγια του Αποστόλου Παύλου, «…πόρνοις, αρσενοκοίταις …και ει τι έτερον τη υγιαινούση διδασκαλία αντίκειται…» (Α΄Τιμ.1,10), αρκούν για να ερμηνεύσουν τη στάση των αιρετικών αυτών για τα ‘’πάθη ατιμίας’’.

Ενθυμούμαι το ολίσθημα των Αγγλικανών το έτος 2014, με την τέλεση του ‘’μυστηρίου’’ (άπαγε της βλασφημίας), όπως έγραφαν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για το ανοσιούργημα αυτό σε αγγλικανικό ναό στο Μπόρνμουρθ, την οποίαν η ‘’Guardiann’’ χαρακτήρισε ‘’ιστορική μέρα’’. Αγγλικανοί μέχρι και βλάσφημη ‘’ακολουθία’’ του γάμου των ομοφυλοφίλων συνέταξαν και ως εκ τούτου η Αγγλικανική κοινότητα αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα διχασμού, μετά και την αποδοχή αρκετών από αυτούς του ‘’γάμου’’ των ομοφυλοφίλων.

Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι από τα πολλά ατοπήματα που αναφέρονται στο οικουμενιστικό τεύχος «Τhe Ecumenical Review», επίσημο όργανο του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (Π.Σ.Ε.), είναι και αυτό που αναφέρεται στην βλάσφημη ‘’προσευχή’’ επί ‘’τη ενώσει’’ ομοφυλοφίλων. Η βλάσφημη ‘’προσευχή’’ επί ‘’τη ενώσει’’ ομοφυλοφίλων, αναφέρεται σε κείμενο Σουηδού θεολόγου και αφορά εισήγηση στα πλαίσια συζητήσεων που διεξάγονται εντός της Σουηδικής λεγόμενης ‘’εκκλησίας’’ για το θέμα τούτο.

Η βλάσφημη αυτή ‘’προσευχή’’ που δημοσιεύτηκε στο «Τhe Ecumenical Review», επίσημο όργανο του ‘’Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών’’ (Π.Σ.Ε.), αρχίζει ως ακολούθως :

«Θεέ, συ μας δίδεις ζωή. Προς σε ερχόμεθα με την αναζήτησιν μας δι’ ολοκλήρωσιν και πλήρωμα εις την ζωήν μας.

Eρχόμεθα προς σε με την χαράν μας εις τα ανθρώπινα πρόσωπα, τα οποία δύνανται να αγαπούν έκαστον το έτερον και να μεταμορφώνουν τον κόσμον εν τω φωτί σου.

Προσευχόμεθα δια…και δια…»*.

‘’Ικετεύουν’’ με την βλάσφημη αυτή ‘’προσευχή’’ «να μεταμορφώσουν τον κόσμον εν τω φωτί του Θεού» με τις πράξεις του σκότους; Πως μπορούν να απευθύνονται στον Ζωοδότη Κύριο, με τέτοια βλάσφημη θρασύτητα; Ποιο θέλημα θα εκπληρούν; Φυσικά του πονηρού. Με θρασύτητα εκζητείται στην βλάσφημη αυτή ‘’προσευχή’’ η Θεία βοήθεια, για να ζήσουν με τον ‘’πλησίον των τα πάθη ατιμίας’’ (άπαγε της βλασφημίας).

Η πρόφαση του ‘’διαλόγου’’ για την παρουσία Ορθοδόξων στο Π.Σ.Ε., είναι απλά αφελής δικαιολογία. Ποιος αμφιβάλλει ότι το Π.Σ.Ε. είναι η σύγχρονη Βαβέλ, όπου το μεγαλύτερο μέρος του αποτελείται από τις σύγχρονες αιρετικές παραφυάδες. Αντιλαμβάνεται κανείς το απαράδεκτο και ανώφελο της συμμετοχής σε τούτη τη σύγχρονη Βαβέλ του λεγόμενου ‘’Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών’’. Ολοένα ολισθαίνει το Π.Σ.Ε. και οι καρποί αυτής της αλλότριας ‘’συνύπαρξης’’ είναι τα αλλέπάλληλα ολισθήματα. Γιατί η τόση επιμονή για τη συμμετοχή Ορθοδόξων στη σύγχρονη αυτή Βαβέλ; Εκτός κι αν κάποιοι θεωρούν τις υποτροφίες του Π.Σ.Ε. ωφελήματα. Έπονται και χειρότερα δυστυχώς στο βαβέλειο αυτό συνοθύλευμα.

«Τούτο δε γίγνωσκε, ότι εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί» Β΄ Τιμ.3,1, «έσονται γαρ οι άνθρωποι…ανόσιοι» Β΄ Τιμ.3,2, «φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι» Β΄ Τιμ.3,4.

*Από το Περιοδικό «Όσιος Γρηγόριος» (Τεύχος Αρ. 38) που κάνει αναφορά στη βλάσφημη αυτή ''προσευχή''.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Η μάχη της Ακράτας.

http://eclass31.weebly.com/uploads/8/3/3/4/8334101/_5297396_orig.jpg

Μετά την κατάληψη του Ναυπλίου από τους Έλληνες, οι 4500 Τούρκοι της Κορίνθου που σώθηκαν από την καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη, μαστιζόμενοι από την πείνα και τις αρρώστιες, αποφασίζουν να εγκαταλείψουν την πόλη και να καταφύγουν στην Πάτρα.

Έτσι λοιπόν στις 4 Ιανουαρίου του 1823 περίπου 1000 από αυτούς επιβιβάζονται σε καράβια, ενώ οι υπόλοιποι 3500 ξεκινούν πεζή πορεία, πιστεύοντας ότι οι Έλληνες δεν θα τους εμποδίσουν να φτάσουν στον προορισμό τους. Την επόμενη μέρα φτάνουν έξω από την Ακράτα, στη θέση «Καλύβια» όπου και στρατοπεδεύουν.

Η εξέλιξη των γεγονότων.

Στην ίδια περιοχή βρίσκονται τα στρατεύματα των Καλαβρυτινών οπλαρχηγών Σωτήρη Χαραλάμπη και Νικολάου Πετιμεζάπου όμως εξαιτίας μιας διαμάχης είναι έτοιμοι να συγκρουστούν μεταξύ τους. Τους δύο αντιπάλους καταφέρνει να συμφιλιώσει ο Ασημάκης Ζαΐμης που φτάνει εσπευσμένα εκεί μαζί με τους οπλαρχηγούς Νικόλαο Σολιώτη και Σωτήριο Θεοχαρόπουλο, και παράλληλα τους ενημερώνει για την παρουσία των Τούρκων.

Ενωμένοι πλέον οι Έλληνες και έχοντας αντιληφθεί τον κίνδυνο από την παρουσία των Τούρκων στην περιοχή αποφασίζουν να ανακόψουν την πορεία τους καταλαμβάνοντας τα γύρω υψώματα καθώς και ένα μικρό αμυντικό τείχος κοντά στις όχθες του ποταμού Κράθη. Στις 6 Ιανουαρίου οι Τούρκοι υπό τις διαταγές του Δελή Αχμέτ επιχειρούν προέλαση αλλά αποκρούονται και οπισθοχωρούν στην θέση «Χάνι» της Ακράτας. Την ίδια τύχη έχουν και οι επόμενες επιθέσεις των Τούρκων.

Στις 8 Ιανουαρίου φτάνουν στην περιοχή οι οπλαρχηγοί Ανδρέας Ζαΐμης, Ανδρέας Λόντος, και Οδυσσέας Ανδρούτσος με τους άνδρες τους, και χτυπούν τους Τούρκους από τα νώτα. Μετά από ένα περίπου μήνα, έχοντας καθηλωθεί στην συγκεκριμένη θέση και με τεράστιες απώλειες τόσο από τη μάχη όσο και από την πείνα, οι Τούρκοι αποφασίζουν να διαπραγματευτούν την παράδοσή τους. Τελικά στις 10 Φεβρουαρίου και ενώ είναι έτοιμοι να συνθηκολογήσουν, ένας μικρός στόλος 15 πλοίων υπό τον Γιουσούφ Πασά καταφέρνει να φτάσει στη δυσπρόσιτη ακτή, και μετά από σφοδρό κανονιοβολισμό των Ελληνικών θέσεων να παραλάβει όσους Τούρκους είχαν επιζήσει και να τους μεταφέρει στην Πάτρα.
 
Πηγή: stoxos.gr

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

Πολεμώντας ... τα Χριστούγεννα.

Του Μανώλη Βολουδάκη

Διάβασα και μεταφέρω διορθωμένη μια κακογραμμένη μεν, αλλά σημαντική ωστόσο ιστορική αναφορά που αφορά στον εορτασμό των Χριστουγέννων.
 
Το 1950 ήταν μία από τις πρώτες χρονιές του Ψυχρού Πολέμου όπου ο ανταγωνισμός μεταξύ των υπερδυνάμεων ήταν μεγάλος και άνευ κανόνων. Μία τέτοια περίπτωση ήταν η είδηση πως η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας σκόπευε να αντικαταστήσει τη γιορτή των Χριστουγέννων με τον εορτασμό των γενεθλίων του Στάλιν. Η είδηση αυτή, όπως ήταν φυσικό, προκάλεσε σάλο στην Ευρώπη του 1950.

Σύμφωνα με τα τότε δημοσιεύματα, τα μέσα ενημέρωσης της Ανατολικής Γερμανίας προσπαθούσαν να πείσουν τον λαό μέσα από μεθοδευμένη προπαγάνδα, ότι η γιορτή των Χριστουγέννων ήταν πια ξεπερασμένη. Η κομμουνιστική νεολαία στα σχολεία και στα Πανεπιστήμια τόνιζε το γεγονός ότι η Ανατολική Γερμανία έπρεπε να περάσει «σε ένα στάδιο εκσυγχρονισμού και αποτίναξης του θρησκευτικού σκοταδισμού». Έτσι, μαζί με την κυβέρνηση πρότειναν ο Δεκέμβριος να γίνει ο μήνας του εορτασμού των γενεθλίων του "πατερούλη". Παράλληλα, πρότειναν ο Δεκέμβριος να γίνει και ο μήνας που θα ήταν αφιερωμένος στη Γερμανο-Σοβιετική φιλία. Τα επιτεύγματα του Στάλιν προβάλλονταν συνεχώς, ενώ ο Τύπος προσπαθούσε να κατασκευάσει την "εικόνα" του ως του δημιουργού και του πατέρα της ΕΣΣΔ. Για το κομμουνιστικό καθεστώς η θρησκεία ήταν "αντίπαλος".
 
https://encrypted-tbn3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRnIIgRdHEWEY8QIz2qMS8KKch3eyJ7lbXoO-NbwaFOIcViI9Qm

 Στάλιν και Χίτλερ, δύο ηγέτες, που ο καθένας για τους δικούς του λόγους, μισούσαν τον Χριστιανισμό. Η αλήθεια είναι ότι ο Χίτλερ δεν προχώρησε σε μαζικές εκτελέσεις ρασοφόρων, κατεδαφίσεις ναών και λοιπά εγκλήματα που προχώρησε ο κομμουνισμός, αλλά με πιο εύσχημους τρόπους προσπάθησε να εισάγει τον παγανισμό στην παιδεία αντικαθιστώντας σταδιακά τον Χριστιανισμό. Επίσης όποιος ιερέας μιλούσε εναντίον του καθεστώτος φυλακιζόταν σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως. Κατά την διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου σημειώθηκαν και εκτελέσεις ιερέων και Επισκόπων.

Ωστόσο, η γιορτή των Χριστουγέννων δεν καταργήθηκε, αλλά απλά αγνοήθηκε. Τα σχολικά βιβλία ξαναγράφτηκαν χωρίς να έχουν αναφορές στην γέννηση του Χριστού. Άλλαξαν ακόμα και οι αναφορές στις χρονολογίες καθώς καταργήθηκε ο υπολογισμός με την ορολογία «προ Χριστού» και «μετά Χριστόν». Τα εργοστάσια έπαψαν να κατασκευάζουν χριστουγεννιάτικα στολίδια που παρέπεμπαν σε θρησκευτικά σύμβολα, όπως αγγελάκια, φάτνες ή άλλες φιγούρες.
 
Πολλοί ήταν αυτοί που τόνιζαν πως και στην ναζιστική Γερμανία τα Χριστούγεννα δεν ήταν αρεστά στο καθεστώς του Χίτλερ. Στις 21 και 22 Δεκεμβρίου ο Χίτλερ είχε καθιερώσει τη μεγάλη γιορτή του Ναζιστικού Κόμματος για να συμπίπτει με το χειμερινό ηλιοστάσιο. Με την κίνηση αυτή τόνιζε τον παγανιστικό χαρακτήρα του κόμματος. Διοργανώνονταν γιορτές με φωτιές, πανηγυρισμοί και πομπώδεις εκδηλώσεις. Όλα αυτά στην χώρα που γεννήθηκε ο Λούθηρος και η κριτική ενάντια στον παπισμό, που τελικά οδήγησε στον Προτεσταντισμό!

Μόνο εγώ βλέπω ομοιότητες με την σημερινή πραγματικότητα στην πατρίδα μας; Μπορεί να μην φθάσαμε, ακόμα, στην ακρότητα των Σοβιετικών ή των ναζιστών Γερμανών, αλλά σκεφτήκατε ποτέ πόσο κοντά ήμαστε στην νοοτροπία τους; Αποδεικνύεται για ακόμα μια φορά πως και οι σημερινοί "προοδευτικοί" δεν είναι πρωτοπόροι στις ιδέες τους, ούτε εισάγουν κάτι νέο. Επαναλαμβάνουν τα ίδια λάθη που έχουν κάνει μέχρι σήμερα όλοι οι πολέμιοι της Αληθείας, που δεν κατάφεραν ποτέ -και δεν πρόκειται να καταφέρουν- να ξαναγράψουν την ιστορία όπως τους συμφέρει.

Ο Χριστός γεννήθηκε και ''δίχασε'' την ιστορία στο πριν και στο μετά την Γέννησή Του, κάτι που είναι πλέον αναντίρρητο σημείο αναφοράς. Όλα τα υπόλοιπα είναι λόγια του αέρα που έχουν την δύναμη να σαγηνεύουν μονάχα τους ανιστόρητους ή ... τους ανόητους! 
 
Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Ο στίχος «Υπεραγία Θεοτόκε σώσον ημάς» στη λατρεία. Η θεολογική ερμηνεία και η χρήση του.

http://www.eleftherotria.gr/img_panagia/elef_re.jpg

Γεωργίου Ζαραβέλα-Θεολόγου, ΜΑ Ιστορικής Θεολογίας - Λειτουργικής ΕΚΠΑ
 
Ο στίχος «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς» συνιστά μία από τις πλέον αγαπητές και λαοφιλείς εκφράσεις τιμής και δέησης προς τη Θεοτόκο. Η γένεσή του δεν μπορεί να αναχθεί χρονικά σε συγκεκριμένη περίοδο.
 
Η αρχαιότερη μαρτυρία ύπαρξής του απαντάται τον ΙΔ’ αι., στον κώδικα Αθηνών 2062, φ. 95. Η απουσία του σε αρχαιότερες πηγές δεν δηλώνει την προγενέστερη ανυπαρξία του, τουλάχιστον, όμως, μαρτυρά ότι δεν βρισκόταν σε λειτουργική χρήση, παρά μόνο ως στοιχείο της λαϊκής θρησκευτικότητας και λατρείας.

Η θεολογική σημασία του στίχου έχει δεχθεί διαχρονικά ποικίλη κριτική, η οποία μπορεί να περιγραφεί πλήρως στις ακόλουθες δύο θέσεις:

α) Ο στίχος «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς» δεν μπορεί να γίνει αποδεκτός, αφού ενέχει δογματική κακοδοξία. Η σωτηρία του ανθρώπου είναι αποκλειστικά έργο του Θεού και αντικείμενο του σχεδίου της Θείας Οικονομίας, μέσω της ενανθρώπησης και του απολυτρωτικού έργου του Υιού και Λόγου του Θεού, του δευτέρου Προσώπου της Αγίας Τριάδας, στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Ο Θεός είναι ο μόνος που μπορεί να σώσει τον άνθρωπο και κανείς άλλος δεν έχει αντίστοιχη δύναμη, όπως μαρτυρά και ο προφήτης Ησαΐας: «δίκαιος καὶ σωτήρ οὐκ ἔστι πάρεξ ἐμοῦ» (Ησ. με’, 22). Η θέση αυτή είναι δογματικά ορθή, αλλά απόλυτη, αφού:

β) Ο στίχος αυτός δεν πρέπει να ερμηνεύεται στο πλαίσιο της οντολογικής σωτηρίας του ανθρώπου, αλλά η έννοια της σωτηρίας πρέπει να αποδίδεται ως συμβολή των δημιουργημάτων στη σωτηρία, την οποία ενεργεί ο Θεός. Ο άνθρωπος είναι όργανο και συνεργός του Θεού στο έργο της σωτηρίας, μέσα από το λόγο και την προσευχή-δέηση προς Εκείνον. Οι πιστοί, επιπλέον, ως ζώντα μέλη της Εκκλησίας οικοδομούν και στηρίζουν ο ένας τον άλλο, βοηθώντας τους αδελφούς τους στην πορεία προς τη σωτηρία. Υπό την έννοια αυτή, η ανωτέρω θεομητορική φράση δεν αντιβαίνει στη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας, αφού η Θεοτόκος συνεργεί στη σωτηρία του ανθρώπου, χωρίς να έχει τη δύναμη να την ενεργήσει εκείνη.

 
Ο θεομητορικός στίχος παραλλάσσεται ενίοτε από κληρικούς ή λαϊκούς, προσθέτοντας στο τέλος της φράσης τον προσδιορισμό «ταῖς πρεσβείαις σου» ή διαμορφώνοντάς την σε:«Ὑπεραγία Θεοτόκε πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν». Οι επιλογές αυτές είναι απορριπτέες, αφού είναι νεώτερες εκδοχές της αρχικής, δεν προσφέρουν τίποτα ιδιαίτερο διευκρινίζοντας την πρωτότυπη φράση, προκαλούν όσους αρνούνται την δογματική ορθότητά της και κομίζουν στη λατρεία περιττά στοιχεία.

Η δογματική ορθότητα της φράσης αυτής τεκμηριώνεται και από τη χρήση του όρου σώζω με τη δεύτερη έννοια σε πολλά σημεία, όπως:
α) Αγία Γραφή. Σε αυτή υπάρχουν πολλές μαρτυρίες του όρου «σώζω» ως συμμετοχής του ανθρώπου στο έργο της σωτηρίας του από το Θεό, όπως για παράδειγμα οι στίχοι: Α’ Κορ. ζ’,16 και θ’,22, Ρωμ. ια’,14, Ιακ. ε’,20, Ιούδα 22-23.

β) Υμνογραφική παραγωγή. Πολλοί υμνογράφοι χρησιμοποιούν στα προϊόντα της γραφίδας τους τον όρο «σώζω», ενώ αναφέρονται στη Θεοτόκο και άλλα ιερά πρόσωπα. Οι αναφορές αυτές θα μπορούσαν να θεωρηθούν ανεκτές ως υπερβολή, αποστροφή ή χρησιμοποιούμενες στο πλαίσιο του σχήματος της ποιητικής αδείας. Η αιτίαση αυτή μπορεί να είναι εύλογη και θεμιτή, αλλά η θεολογική επάρκεια των υμνογράφων και η στέρεη πίστη τους στη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας δεν μπορεί να θέσει σε αμφισβήτηση τις σχετικές περί σωτηρίας αναφορές τους.

γ) Πατερική γραμματεία. Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποιούν ανάλογες φράσεις στα μη ποιητικά συγγράμματά τους, οι οποίες σε πρώτη όψη ενέχουν δογματικά σφάλματα, αλλά εάν εξεταστούν με τη δεύτερη ερμηνεία δεν αντιβαίνουν στην εκκλησιαστική διδασκαλία. Ανάλογες φράσεις χρησιμοποιούν μεταξύ άλλων ο Ιωάννης Δαμασκηνός και ο Συμεών Θεσσαλονίκης, οι οποίοι χαρακτηρίζονται ως ακραιφνείς θιασώτες του ορθοδόξου δόγματος.

Η θεομητορική φράση, επομένως, διατυπώνει ορθά τη δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας και καλώς συμπεριλαμβάνεται στη λατρεία, όπου, όμως, αυτό προβλέπεται. Η χρήση της φράσης στη λατρεία είναι σίγουρα νεώτερη (όχι πολύ νωρίτερα από τον ΙΔ’ αι.).
Η αρχαιότερη γνωστή αναφορά της στον αθηναϊκό κώδικα 2062 την τοποθετεί ως πρόψαλμα του ειρμού της θ’ ωδής του κανόνα της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού(«Μυστκός εἶ Θεοτόκε Παράδεισος»). 
 
Το Τυπικό της ΜΧΕ ορίζει τον θεομητορικό στίχο ως αρμόδιο για:
 
α) τα θεομητορικά τροπάρια-θεοτοκία των κανόνων,
 
β) τα τροπάρια των θεοτοκίων κανόνων των θεομητορικών εορτών και του βιβλίου της Παρακλητικής. Η θεομητορική φράση χρησιμοποιείται ως στίχος των τροπαρίων του Ακαθίστου Ύμνου και των Παρακλητικών Κανόνων, με επίδραση από τις σχετικές σε άλλους θεομητορικούς κανόνες αναφορές του Τυπικού.

Η χρήση της φράσης «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς» είναι αποδεκτή σε συγκεκριμένα σημεία της λατρείας. Η ύπαρξή της, αντίθετα, σε επιπλέον μέρη της αποτελεί πρόβλημα της τελετουργικής. Πολλοί ιεροψάλτες ή απλά ευσεβείς πιστοί συνηθίζουν να ψάλλουν τη θεομητορική φράση κάθε φορά που ο λειτουργός (διάκονος ή ελλείψει αυτού πρεσβύτερος) εκφωνεί τη δέηση «Της Παναγίας αχράντου», κινούμενοι από ευλάβεια προς τη Θεοτόκο.

Οι ρίζες αυτής της πρακτικής βρίσκονται στη λαϊκή θρησκευτικότητα. Οι πιστοί συνήθιζαν, αρχικά, να ψελλίζουν κατά μόνας τη θεομητορική φράση, ενόσω ο λειτουργός απέδιδε τη δέηση. Η αρχική ψιθυριστή εκδοχή της φράσης παρεμβλήθηκε αργότερα στη λατρεία και συνηθίζεται να λέγεται εκφώνως από τον ίδιο τον ιεροψάλτη. Μα αντίστοιχο τρόπο παρεισέφρησε στη Θεία Λειτουργία το Μεγαλυνάριο της Θεοτόκου «Άξιον εστί», μετά την επισφραγιστική της Αγίας Αναφοράς εκφώνηση «Ἐξαιρέτως τῆς Παναγίας, Ἀχράντου». Η μελώδηση του Μεγαλυναρίου κατάφερε να παγιωθεί και να ενταχθεί στη λατρεία, σε αντίθεση με τον υπό εξέταση θεομητορικό στίχο.

Η παρεμβολή του στίχου «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς» στην εκφώνηση του λειτουργού είναι σίγουρα απορριπτέα.
 
Η επιχειρηματολογία σχετικά με την αστοχία της πράξης αυτής συνοψίζεται στα εξής:
 
α) δεν υπάρχει καμία αναφορά στις χειρόγραφες και έντυπες πηγές,
 
β) αποτελεί μεταγενέστερη συνήθεια, η οποία δεν έχει ερείσματα στη λειτουργική παράδοση της Εκκλησίας, για την οποία είναι τελείως άγνωστη
 
γ) συνιστά επίδραση της λαϊκής ευσέβειας και όχι στοιχείο της δομής της λατρείας, 
 
δ) διακόπτει άσκοπα την προς το λαό προτροπή του λειτουργού, καλύπτοντας ενίοτε τη φωνή του και
 
ε) επισκιάζει το ακριβές νόημα της δέησης και προτροπής.

Η εκφώνηση του λειτουργού δεν στοχεύει στην εξύμνηση των χαρίτων της Θεομήτορος με τους προσδιορισμούς που της αποδίδει, ούτε στην εξύμνηση των αγίων που μνημονεύονται μετά από εκείνη. Το πραγματικό νόημά της είναι η καθολική παράθεση-αφιέρωση των μελών της σύναξης στα χέρια του Χριστού, ζητώντας ταυτόχρονα τις πρεσβείες της Θεοτόκου και των αγίων. Η παρεμβολή της θεομητορικής φράσης «Ὑπεραγία Θεοτόκε σῶσον ἡμᾶς» μεταθέτει το βάρος της εκφώνησης από τον Κύριο στη Θεομήτορα, αλλοιώνοντας το αυθεντικό περιεχόμενο της εκφώνησης.

Η χρήση του θεομητορικού στίχου, επομένως, είναι θεμιτή στα αρμόδια σημεία της Θείας Λατρείας. Η παρεμβολή του, όμως, στη σχετική εκφώνηση του λειτουργού κατά τη διάρκεια της Συναπτής δεν ανήκει στα αποδεκτά σημεία. Η λαϊκή ευσέβεια είναι σαφέστατα σεβαστή και αξιέπαινη, χωρίς αυτό να δηλώνει ότι έχει την αυθεντία και μπορεί να μεταπλάθει ακαθόριστα τη δομή της λατρείας. Η διάκριση και η μελέτη της λατρείας είναι θεραπευτικός παράγοντας για διάφορες παρανοήσεις. Κάθε στοιχείο της έχει τη δική του αξία και μοναδικότητα και καθίσταται ωφέλιμο για τον πιστό στη θέση που του αναλογεί, ενώ μπορεί να έχει τα αντίθετα αποτελέσματα αλλαχού, διαστρεβλώνοντας και μη προσφέροντας τίποτα ουσιαστικό στην αυθεντικότητα της λατρείας του Κυρίου. 
 
Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Λόγος εν ταις Καλάνδαις.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, Αρχιεπίσκοπος Κων/πόλεως.
 
Ο ευάρεστος κατά Θεόν εορτασμός της πρωτοχρονιάς και η πλάνη της εκ του πονηρού ευφροσύνης κατά τις ημέρες των εορτών.
 
Θα σου πάει καλά όλη η χρονιά, όχι αν μεθάς την πρώτη του μηνός, αλλά αν και την πρώτη του μηνός και κάθε μέρα κάνεις αυτά που αρέσουν στον Θεό. Διότι η ημέρα γίνεται κακή ή καλή όχι από τη δική της φύση, αφού δε διαφέρει η μια μέρα από την άλλη, αλλά από τη δική μας επιμέλεια ή ραθυμία.
 
Αν κάνεις την αρετή, σου έγινε καλή η μέρα. Αν κάνεις την αμαρτία, έγινε κακή και γεμάτη κόλαση. Αν εμβαθύνεις σ' αυτά κι έχεις αυτές τις διαθέσεις, θα 'χεις καλή όλη τη χρονιά κάνοντας κάθε μέρα προσευχές, ελεημοσύνες. Αν όμως αμελείς την προσωπική σου αρετή κι εμπιστεύεσαι την ευφροσύνη της ψυχής σου στις αρχές των μηνών και στους αριθμούς των ημερών, θα ερημωθείς απ' όλα τα αγαθά σου.
 
Αυτό, λοιπόν, επειδή το αντιλήφθηκε ο διάβολος κι επειδή φροντίζει να καταλύσει τους κόπους μας για την αρετή και να σβήσει την προθυμία της ψυχής, μας έμαθε να βάζουμε στις μέρες την ετικέτα της ευτυχίας ή της δυστυχίας.
 
Ένας που έπεισε τον εαυτό του ότι η ημέρα είναι κακή ή καλή, ούτε στην κακή θα φροντίσει για καλά έργα, διότι τάχα άδικα τα κάνει όλα και χωρίς σε τίποτα να ωφελήσει, εξαιτίας της κακορίζικης ημέρας ούτε στην καλή πάλι θα το κάνει αυτό, διότι τάχα σε τίποτα δεν τον εμποδίζει η προσωπική του ραθυμία, εξαιτίας της καλορίζικης ημέρας, κι έτσι και από τις δύο πλευρές θα προδώσει τη σωτηρία του.
 
Κι άλλοτε μεν διότι δήθεν ανώφελα κοπιάζει, άλλοτε διότι δήθεν περιττά, θα ζήσει μέσα στην αργία και την πονηριά. Γνωρίζοντας λοιπόν αυτό, πρέπει να αποφεύγουμε τις μεθοδείες του διαβόλου και να βγάλουμε από το νου μας αυτήν την ιδέα και να μην προσέχουμε τις μέρες ούτε να μισούμε τη μία και ν' αγαπούμε την άλλη...
 
Ο χριστιανός δεν πρέπει να γιορτάζει μόνο μήνες ούτε πρωτομηνιές ούτε Κυριακές, αλλά σ' όλη του τη ζωή να έχει τη γιορτή που του πρέπει. Και ποια γιορτή του πρέπει; Ας ακούσουμε τον Παύλο που λέει«Ώστε εορτάζωμεν μη εν ζύμη παλαιά, μηδέ εν ζύμη κακίας και πονηρίας, αλλ' εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας»(Α' Κορ 5,8).
 
Όταν λοιπόν έχεις καθαρή τη συνείδηση, έχεις πάντα γιορτή τρέφεσαι με καλές ελπίδες και εντρυφάς στην προσδοκία των μελλόντων αγαθών ' όπως, όταν δεν έχεις παρρησία κι έχεις πέσει σε πολλά αμαρτήματα, ακόμη κι αν είναι μύριες γιορτές και πανηγύρια δεν θα 'σαι σε καθόλου καλύτερη θέση από εκείνους που πενθούν. Διότι, τί όφελος έχω εγώ από τη λαμπρή μέρα, όταν τη ψυχή μου τη σκοτίζει η συνείδηση;
 
Αν λοιπόν θέλεις να 'χεις και κάποιο κέρδος από την πρωτομηνιά, κάνε το εξής :
 
Όταν βλέπεις ότι συμπληρώθηκε ο χρόνος, ευχαρίστησε τον Κύριο, διότι σ' έβαλε σ' αυτήν την περίοδο των ετών. Δημιούργησε κατάνυξη στην καρδιά σου, ξαναλογάριασε τον χρόνο της ζωής σου, πες στον εαυτόν σου :
 
Οι μέρες τρέχουν και περνούν, τα χρόνια συμπληρώνονται, πολύ μέρος του δρόμου προχωρήσαμε. Άραγε τί καλό κάναμε; Μήπως άραγε φύγουμε από δω άδειοι κι απογυμνωμένοι από κάθε αρετή; Το δικαστήριο είναι κοντά, η ζωή μας τρέχει προς το γήρας. 
 
Λόγος εν ταις Καλάνδαις, (Απόσπασμα - PG 48, 955 - 956)

Πηγή:
 proskynitis.blogspot.gr

Άγιος Νεομάρτυς Δοσίθεος μητροπολίτης Ζάγκρεμπ, +1945.

 
Ο μητροπολίτης Ζάγκρεμπ Δοσίθεος γεννήθηκε το 1877, χειροτονήθηκε το 1899 και έγινε επίσκοπος Νίς το 1913. Τοποθετήθηκε στη μητρόπολη Ζά­γκρεμπ το 1933. Όταν τα κατοχικά στρατεύματα έφθασαν στο Ζάγκρεμπ οι Ούστασι ζήτησαν το βασανισμό και εξευτελισμό του.

 
Κατόπιν εκδιώχθηκε για το Βελιγράδι. Από τις κακουχίες α­σθένησε βαριά και εκοιμήθη στις 31 Δεκεμβρίου/13 Ιανουαρίου 1945 στη Μονή των Еισοδίων της Θεοτόκου στο Βαβεντένιε οπού και ετάφη.

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Αναζητηση

Αναγνωστες