Είσαι σκεύος πλασμένο από τον Θεό. Δόξασε λοιπόν Εκείνον που σε έφτιαξε.

(Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2013

Θα σας πάρουμε τα παιδιά σας.

ΗΠΑ: Ομοφυλόφιλος πολιτικός προς χριστιανούς γονείς: «Θα σας πάρουμε τα παιδιά σας»
 

LifeSiteNews / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ
 
Τη Δευτέρα, ο κυβερνήτης του New Jersey, Chris Christie, (φωτο), υπέγραψε το νόμο A3371, ένα δρακόντειο νομοθέτημα που απαγορεύει σε θεραπευτές που έχουν νόμιμη άδεια να βοηθούν παιδιά να ξεπεράσουν μια ανεπιθύμητη έλξη για άτομα ιδίου φύλου, και ανάλογα προβλήματα συμπεριφοράς ή ταυτότητας. Αυτός ο νόμος απαγορεύει λοιπόν την βοήθεια σε ανηλίκους, ακόμη και όταν - όπως συμβαίνει συχνά – η έλξη προς άτομα του ιδίου φύλου έχει προκύψει από παιδική σεξουαλική κακοποίηση, από τους ομοίους του συλληφθέντος παιδεραστή προπονητή Jerry Sandusky.
 
 
Αυτός ο νόμος θα απαγορεύει σε ανήλικους και στους γονείς τους να λαμβάνουν τις συμβουλές (counseling) που επιθυμούν και θα αναγκάσουν τους συμβούλους να παραβιάζουν ηθικούς κώδικες, επειδή δεν θα είναι σε θέση να βοηθήσουν τους πελάτες να πετύχουν στους στόχους παροχής συμβουλών που έχουν οι ίδιοι. Ο νόμος αυτός θα υποδουλώσει τα παιδιά - είτε έχουν κακοποιηθεί είτε όχι - σε μια καθορισμένη υποκειμενικά σεξουαλική ταυτότητα που απορρίπτουν.
 
Η σύνδεση μεταξύ ομοφυλοφιλικής κακοποίησης και «γκέι ταυτότητας» είναι αναμφισβήτητη. Σκεφτείτε το εξής: Οι ερευνητές από τα Κέντρα Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (CDC) έχουν διαπιστώσει ότι οι ομοφυλόφιλοι άνδρες είναι «τουλάχιστον τρεις φορές πιο πιθανό να αναφέρουν CSA (παιδική σεξουαλική κακοποίησης)» από τους ετεροφυλόφιλους άνδρες.
 
Επιπλέον, τα «Αρχεία Σεξουαλικής Συμπεριφοράς» (Archives of Sexual Behavior) – που δεν είναι σε καμία περίπτωση κάποιο προπύργιο ''συντηρητισμού'' - καθορίζει σε μια μελέτη του 2001 ότι σχεδόν το ήμισυ του συνόλου των ομοφυλόφιλων ανδρών κακοποιήθηκε από κάποιον ομοφυλόφιλο παιδεραστή: "το 46 τοις εκατό των ομοφυλόφιλων ανδρών και το 22 τοις εκατό των ομοφυλόφιλων γυναικών ανέφεραν ότι έχουν κακοποιηθεί από ένα άτομο του ίδιου φύλου. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με το μόνο 7 τοις εκατό ετεροφυλόφιλων ανδρών και 1 τοις εκατό των ετεροφυλόφιλων γυναικών που αναφέρουν ότι έχουν κακοποιηθεί από ένα άτομο του ίδιου φύλου», σημείωσε η μελέτη.
 
Για προφανείς λόγους, αυτός ο νόμος με προφανή πολιτικά κίνητρα έχει ονομαστεί "Νόμος Θυματοποίησης Jerry Sandusky". Το Liberty Counsel, ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα δικηγορικά γραφεία προστασίας ατομικών δικαιωμάτων στη χώρα, έχει παρέμβει για την προστασία των παιδιών του New Jersey, των γονιών και των νόμιμων θεραπευτών. Έχει καταθέσει αγωγή για να εμποδίσει το νόμο, όπως έχει ήδη μπλοκάρει μια παρόμοια νομοθεσία στην Καλιφόρνια.
 
 
Στη υπογραφή του νόμου, ο Christie (φωτο) έγραψε: «Η Κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει προσεκτικά σε αυτόν τον τομέα. Έχω ελεγχθεί για αυτό το κομμάτι της νομοθεσίας ωστόσο, πιστεύω ότι σε θέματα ιατρικής περίθαλψης για τα παιδιά πρέπει να κοιτάξουμε σε εμπειρογνώμονες για τον προσδιορισμό των σχετικών κινδύνων και για τα οφέλη. "
 
Πέρα από το γεγονός ότι ο Christie και το Νομοθετικό Σώμα του New Jersey έχουν παραβιάσει τα συνταγματικά δικαιώματα της Πρώτης Τροποποίησης των γονέων, των παιδιών, και των συμβούλων του New Jersey, εξακολουθεί να υπάρχει ένα άλλο πρόβλημα με τον ισχυρισμό του. Δεν είναι αληθής. Όπως και με κάθε μορφή θεραπείας, οι «ειδικοί» δεν είναι όλοι σύμφωνοι για το θέμα της θεραπείας αλλαγής.
 
Για παράδειγμα, τόσο οι Δημοκρατικοί του New Jersey όσο και ο Christie στηρίχθηκαν στην American Psychological Association, ή APA, ως δικαιολογία για αυτή την κατάφωρη παραβίαση του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης. Παρά το γεγονός ότι, χωρίς αμφιβολία, η εξαιρετικά φιλελεύθερη APA που το υποστηρίζει αυτό όπως και υποστηρίζει τους Νόμους Sandusky για πολιτικούς λόγους, αναγκάστηκε να παραδεχθεί, ωστόσο, ότι η ίδια η ομοφυλοφιλία "αναφέρεται σε συναισθήματα και την αυτοεικόνα."
 
 
Η APA αναγνώρισε επίσης ότι δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι η θεραπεία αλλαγής βλάπτει τους ανηλίκους. Ο Mat Staver, (φωτο), ιδρυτής και πρόεδρος της Liberty Counsel, αντιμετώπισε το πρόβλημα αυτό, την πιο εξωφρενική πτυχή του νόμου: «Η ίδια η έκθεση αναφέρει ότι ο κυβερνήτης που υπέγραψε το νόμο, παραδέχτηκε ότι δεν υπάρχει απολύτως καμία έρευνα – ούτε μία - σχετικά με την επίδραση της θεραπείας αλλαγής σε ανηλίκους. "
 
Το καταλάβατε; Ο κυβερνήτης Christie υπέγραψε νόμο που υποτίθεται είναι για την αποφυγή βλάβης σε ανηλίκους από τη θεραπεία αλλαγής, αναφέροντας ως αιτία, έκθεση APA που παραδέχεται ότι δεν υπάρχει ούτε μια έρευνα, ούτε εμπειρικά στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι βλάπτει η θεραπεία αλλαγής τους ανήλικους.
 
 
Υπάρχουν πολλοί ειδικοί που έχουν εξοργιστεί με τον Christie. Ο Δρ Nicholas Cummings, πρώην πρόεδρος της APA, έγραψε στην USA Today: "Το να υποστηρίζεις ότι κάθε έλξη για άτομα του ιδίου φύλου είναι αμετάβλητη, αποτελεί στρέβλωση της πραγματικότητας. Προσπαθώντας να χαρακτηρίζουν κάθε σεξουαλική θεραπεία αναπροσανατολισμού ως «ανήθικη» παραβιάζουν την επιλογή του ασθενούς και θέτουν «βέτο» στη θεραπεία των ενδιαφερόμενων. Μια πολιτική ατζέντα δεν θα πρέπει να εμποδίζει τους ομοφυλόφιλους και τις λεσβίες που επιθυμούν να αλλάξουν".
 
Ο Δρ Cummings έχει καταθέσει ότι έχει προσωπικά βοηθήσει εκατοντάδες πρώην ομοφυλόφιλους πελάτες να επιτύχουν την αλλαγή που επιθυμούσαν.
 
 
Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο σκοτεινό. Την Τετάρτη, το μέλος της Γενικής Συνέλευσης του New Jersey, Tim Eustace, (φωτο) ο οποίος υποστήριξε το νομοσχέδιο και είναι ανοιχτά ομοφυλόφιλος, με στόμφο, σύγκρινε την θεραπεία αλλαγής με το να «χτυπάς ένα παιδί» και υποστήριξε ότι η κυβέρνηση πρέπει να αφαιρέσει τα παιδιά από τους γονείς που επιδιώκουν την αλλαγή. Είπε στο Talk Radio 1210 WPHT, "Αυτό που κάνει ο νόμος είναι να αποτρέψει τα πράγματα που είναι επιβλαβή για τους ανθρώπους. Εάν ένας γονέας χτυπά το παιδί του σε τακτική βάση, θα παρεμβαίναμε και θα παίρναμε αυτό το παιδί από το σπίτι. Εάν πληρώνετε κάποιον για να χτυπάει το παιδί σας ή να κακοποιεί το παιδί σας, ποια είναι η διαφορά; "

 
Ο Mat Staver για λογαριασμό του Liberty Counsel απάντησε στην ίδια εκπομπή: «Είναι συγκλονιστικό να ακούμε εκείνους που υποστήριξαν το νόμο να απειλούν τους γονείς ότι το κράτος θα αφαιρέσει τα παιδιά τους από αυτούς, αν παρέχουν τις συμβουλές που χρειάζονται και που τους βοηθά. Αυτό είναι το απόλυτο κράτος γκουβερνάντα», είπε.
 
Ο Matt Barber, που εργάζεται και αυτός το Liberty Counsel, προχωράει και κάνει την εξής σκέψη : "Κανένα από τα τρία μου παιδιά δεν υποφέρει από ανεπιθύμητη έλξη για το ίδιο φύλο, αλλά αν κάποιο από αυτά υπέφερε και αποφάσιζε να αναζητήσει θεραπεία αλλαγής, ο κ. Eustace και η υπόλοιπη Gaystapo του θα ερχόντουσαν στη μπροστινή βεράντα μου έχοντας σκοπό να αρπάξουν τα παιδιά μου".
 
Και καταλήγει: "Είναι αυτή η Αμερική του Τζορτζ Ουάσιγκτον, ή η Ρωσία του Ιωσήφ Στάλιν;"
 
Πηγή: Κόκκινος ουρανός
 
(Σχόλιο Εγκόλπιο: Θα φτάσουμε σε σημείο που οι γονεις θα φοβούνται να μιλήσουν στα παιδιά τους. Όπως στη Αλβανία του Χότζα αν μιλούσαν οι γονείς για Χριστό στα παιδιά τους τους τα έπαιρναν και φυλάκιζαν τους γονείς ως ''εχθρούς του λαού'', έτσι και οι ομοφυλόφιλοι θα φτάσουν στο σημείο να αφαιρούν από τους γονείς τα παιδιά τους αν τολμήσουν να πουν ότι η ομοφυλοφιλία είναι αφύσικο φαινόμενο και αμαρτία μεγίστη... Μακάρι να βγούμε ψεύτες.)

Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013

Σατανισμός και μουσική ροκ.



Θέλετε να σας πω και άλλη αιτία, για την οποία φοβόμαστε το θάνατο;

 
 
 Άγιος Iωάννης ο Χρυσόστομος.
 
Θέλετε να σας πω και άλλη αιτία, για την οποία φοβόμαστε το θάνατο; Γιατί δεν ζούμε ενάρετη ζωή και δεν έχουμε καθαρή συνείδηση. Αλλιώς ο θάνατος δεν θα μας τρόμαζε. Απόδειξέ μου ότι θα κληρονο­μήσω τη βασιλεία των ουρανών και σφάξε με τώρα κιόλας. Θα σου χρωστάω μάλιστα και χάρη για τη σφαγή μου, αφού θα με στείλεις γρήγορα σ’ εκείνα τα αγαθά.
 
“Αλλά φοβάμαι να πεθάνω άδικα”, ίσως θα μου πεις. Ώστε ήθελες να πεθάνεις δίκαια; Και ποιός είναι τόσο ταλαίπωρος, που, ενώ μπορεί να πε­θάνει άδικα, προτιμάει να πεθάνει δίκαια; Αν πρέπει να φοβόμαστε θάνατο, πρέπει να φοβόμαστε εκείνον που μας βρίσκει δίκαια. Όποιος πεθαίνει άδικα, μοι­άζει στους αγίους. Γιατί οι περισσότεροι απ’ αυτούς που ευαρέστησαν το Θεό, θανατώθηκαν άδικα. Και πρώτος ο Αβελ. Δεν δολοφονήθηκε γιατί έφταιξε στον Κάιν, αλλά γιατί τίμησε το Θεό. Και ο Θεός πα­ραχώρησε να γίνει αυτός ο φόνος γιατί αγαπούσε τον Αβελ ή γιατί τον μισούσε; Ολοφάνερα γιατί τον αγαπούσε και ήθελε να του προσφέρει πιο λαμπρό στε­φάνι, λόγω της άδικης σφαγής του.
 
Βλέπεις που δεν πρέπει να φοβάσαι μήπως πεθά­νεις άδικα, αλλά μήπως πεθάνεις φορτωμένος με αμαρτίες; Ο Αβελ πέθανε άδικα, μα ο Κάιν πέρασε την υπόλοιπη ζωή του έχοντας την κατάρα του Θεού, στενάζοντας και τρέμοντας ακατάπαυστα. Ποιός από τους δύο ήταν πιο μακάριος; Εκείνος που έπαψε να ζει μέσα στη αρετή ή αυτός που έζησε μέσα στην αμαρτία; Εκείνος που άδικα πέθανε ή αυτός που δίκαια τιμωρήθηκε;
 
Ας μην κλαίμε, λοιπόν, αδιάκριτα όλους όσοι πε­θαίνουν, αλλά εκείνους που πεθαίνουν έχοντας πολλές αμαρτίες. Σ’ αυτούς πρέπουν τα δάκρυα και οι θρήνοι. Γιατί ποιά ελπίδα έχουν, αφού δεν είναι πια δυνατό να καθαριστούν από τις αμαρτίες τους; Όσο βρίσκονταν στην παρούσα ζωή, υπήρχε ελπίδα να μετανοή­σουν. Εκεί που πήγαν, όμως, δεν κερδίζει κανείς τί­ποτα με τη μετάνοια. Ας τους κλαίμε, ναι, όχι όμως με τρόπο υστερικό και άπρεπο, όχι τραβώντας τα μαλ­λιά μας, ξεσκίζοντας το πρόσωπό μας, ουρλιάζοντας και τσιρίζοντας, αλλά με σεμνότητα, αφήνοντας τα δάκρυα να κυλούν ήρεμα από τα μάτια μας. Αυτό ωφελεί κι εμάς. Γιατί, πενθώντας έτσι τον νεκρό, πολύ περισσότερο θα προσπαθήσουμε να μην πέσουμε και οι ίδιοι σε παρόμοια αμαρτήματα. Με το τράβηγμα των μαλλιών και τις κραυγές ο νους σκοτίζεται, ενώ με το ήρεμο πένθος διατηρεί τη διαύγειά του και μπορεί να φιλοσοφήσει ωφέλιμα γύρω από το θάνατο.
 
Μ’ αυτόν τον τρόπο να φιλοσοφείς όχι μόνο όταν πεθαίνει κάποιος γνωστός σου, μα κι όταν βλέπεις έναν άγνωστο νεκρό να οδηγείται με πομπή μέσ’ από τους δρόμους στην τελευταία του κατοικία και να συ­νοδεύεται από τα ορφανά παιδιά του, τη χήρα γυναί­κα του, τους συγγενείς και τους φίλους του, όλους κλαμένους και συντριμμένους. Να συλλογίζεσαι τότε πως η ζωή και τα πράγματα του κόσμου τούτου δεν έχουν καμιάν αξία και καμιά διαφορά από τις σκιές και τα όνειρα.
 
Κοίτα, πόσα κάστρα και παλάτια βασιλιάδων, ηγε­μόνων και αρχόντων είναι σωριασμένα σε ερείπια! Σκέψου, πόση δύναμη και πόσο πλούτο είχαν κάποτε! Τώρα έχουν ξεχαστεί και τα ονόματά τους. Λέει η Γραφή: «Πολλοί άρχοντες έχασαν την εξουσία τους και κάθησαν στο χώμα· κι ένας άσημος, που κανείς δεν φανταζόταν ότι θα γίνει βασιλιάς, φόρεσε στέμμα» (Σοφ. Σειρ. 11:5).
 
Δεν σου φτάνουν αυτά; Συλλογίσου τότε, ποιά εί­ναι η αξία σου όταν κοιμάσαι; Μήπως δεν μπορεί κι ένα ζωύφιο να σε θανατώσει; Ναι, πολλοί πέθαναν έτσι στον ύπνο τους. Αλήθεια, από μια κλωστή κρέμεται η ζωή μας! Κόβεται η κλωστή και τελειώνουν όλα.
 
Έτσι να φιλοσοφείς και να μη σαγηνεύεσαι από την ομορφιά, τα πλούτη, τη δόξα, τις απολαύσεις. Ένα μόνο να σε απασχολεί: Που τελειώνουν όλα αυτά. Θαυμάζεις όσα βλέπεις εδώ στη γη; Πιο αξιο­θαύμαστα, όμως, είναι εκείνα που αναφέρονται στις άγιες Γραφές.
 
Δείξε μου έναν αγέρωχο άρχοντα ή έναν λαμπροντυμένο πλούσιο, όταν ψήνεται από τον πυρετό, όταν ψυχομαχεί, και τότε θα σε ρωτήσω: “Πού είναι εκεί­νος, που περνούσε από την αγορά καμαρωτός και πε­ρήφανος με ακολούθους και σωματοφύλακες; Πού εί­ναι εκείνος, που φορούσε πανάκριβα ρούχα; Πού είναι η χλιδή της ζωής του, η πολυτέλεια των συμποσίων του, οι υπηρέτες, οι παρατρεχάμενοι, τα γέλια, οι ανέ­σεις, οι σπατάλες; Όλα έφυγαν και πέταξαν. Τί απέ­γινε το σώμα, που απολάμβανε τόση ηδονή; Πλησίασε στον τάφο και κοίτα τη σκόνη, τη σαπίλα, τα σκουλήκια. Κοίτα και στέναξε πικρά. Και μακάρι το κακό να περιοριζόταν σε τούτη τη σκόνη, που βλέπεις. Από τον τάφο και τα σκουλήκια φέρε τη σκέψη σου στο ακοίμητο σκουλήκι της άλλης ζωής, στο τρίξιμο των δοντιών, στο αιώνιο σκοτάδι, στην άσβεστη φωτιά, στις πικρές και αφόρητες εκείνες τιμωρίες, που δεν θα έχουν τέλος. Εδώ, στη γη, και τα καλά και τα κα­κά κάποτε, αργά ή γρήγορα, τελειώνουν εκεί, όμως, και τα δύο διαρκούν αιώνια. Και διαφέρουν ως προς την ποιότητα από τα καλά και τα κακά του κόσμου τούτου τόσο, που δεν είναι δυνατό να εκφράσει κανείς με λόγια.
 
Τί έγιναν, λοιπόν, όλα εκείνα τα μεγαλεία; Τί έγι­ναν τα χρήματα και τα κτήματα; Ποιός άνεμος φύση­ξε και τα πήρε και τα σκόρπισε; Τί θέλει, πάλι, κι αυτή η ανώφελη δαπάνη για την κηδεία, που και τον νεκρό δεν ωφελεί και τους οικείους του ζημιώνει; Ο Χριστός αναστήθηκε γυμνός από τον τάφο. Ας μη γίνε­ται, λοιπόν, η κηδεία αφορμή ικανοποιήσεως της μα­νίας μας για επίδειξη. Ο Κύριος είπε: «Πείνασα και μου δώσατε να φάω· δίψασα και μου δώσατε να πιω· ήμουνα γυμνός και με ντύσατε» (Ματθ. 25:35-36). Όμως δεν είπε: «Ήμουνα νεκρός και με θάψατε». Γιατί, αν μας παραγγέλλει να μην έχουμε τίποτα πε­ρισσότερο από ένα σκέπασμα, όταν ζούμε, πολύ πε­ρισσότερο όταν πεθάνουμε. Ποιάν απολογία θα δώ­σουμε στο Θεό, λοιπόν, όταν ξοδεύουμε τεράστια πο­σά για να κηδέψουμε ένα νεκρό σώμα, τη στιγμή που ο Χριστός, με τη μορφή των φτωχών συνανθρώπων μας, τριγυρνάει πεινασμένος και γυμνός, κι εμείς αδιαφορούμε γι’ αυτό;
 
Όλα όσα σας λέω, βέβαια, είναι ανώφελα για κεί­νους που έχουν ήδη πεθάνει. Ας τ’ ακούσουν, όμως, οι ζωντανοί και ας συνέλθουν, ας λογικευτούν, ας διορθωθούν. Όπου νά ‘ναι θα έρθει και η δική τους ώρα. Δεν θ’ αργήσουν να βρεθούν κι αυτοί, δεν θ’ αργήσουμε να βρεθούμε όλοι μας, μπροστά στο φοβε­ρό Κριτήριο, όπου θα δώσουμε λόγο για τις πράξεις μας. Ας αγωνιστούμε, λοιπόν, να γίνουμε καλύτεροι, εγκαταλείποντας την αμαρτία και ακολουθώντας την αρετή, για να μη χάσουμε τη βασιλεία των ουρανών, για ν’ αποκτήσουμε τα άφθαρτα αγαθά, που έχει ετοι­μάσει για μας ο φιλάνθρωπος Κύριος. 
 
Πηγή: alopsis.gr

Αι καινοφανείς «θρονικαί εορταί» είναι παπικόν κατασκεύασμα!

Ακούμε τὰ τελευταῖα χρόνια γιὰ «θρονικὲς ἑορτές», δηλαδὴ ἑορταστικὲς ἐκδηλώσεις τοπικῶν ἐκκλησιῶν, κάθε φορὰ ποὺ ἑορτάζεται ἡ μνήμη Ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἵδρυσαν τὶς ἐκκλησίες αὐτές. Ἀλλὰ ἡ μορφὴ τῶν ἑορτῶν εἶναι καινοφανὴς καὶ ἄγνωστη στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὴν λάνσαρε πρῶτος ὁ παπισμός, γιὰ νὰ «διαλαλεῖ» κατ᾽ ἔτος, πανταχόθεν, τὴν δῆθεν «πέτρειο διαδοχὴ» τοῦ πάπα. Μὲ κάτι τέτοια τερτίπια προσπαθεῖ ὁ παπισμὸς νὰ ὑπενθυμίζει τὸ ἐπάρατο «πρωτεῖο» καὶ τὸ βλάσφημο «ἀλάθητο» τοῦ ἡγεμονίσκου τοῦ «Κράτους τοῦ Θεοῦ», ὁ ὁποῖος προβάλλεται, ἐκτὸς ἀπὸ βασιλιὰς καὶ ὡς ἐπίσκοπος Ρώμης!
 
Ἀλλά, ὅπως εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ἡ νεοπαπιστικὴ νοοτροπία εἰσῆλθε δυστυχῶς καὶ στὴν καθ᾽ ἡμᾶς Ἀνατολή. Ἐδῶ καὶ λίγα χρόνια ἄρχισαν νὰ ἑορτάζονται καὶ σὲ πολλὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες, ἀνάλογες «θρονικὲς ἑορτές», τὶς ὁποῖες φροντίζουν κάποιοι νὰ τὶς ἀναγάγουν σὲ «μεγάλα γεγονότα». Ὅμως στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ὑπάρχουν «θρόνοι», τοὺς ὁποίους ἵδρυσαν κάποιοι ἅγιοι, γιὰ νὰ τοὺς γιορτάζουμε, ἀλλὰ διακονικὲς θέσεις, γιὰ τὴ διακονία τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, βαμμένες μὲ αἷμα καὶ ποτισμένες μὲ ἱδρώτα καὶ δάκρυα. Καὶ ὡς ἐκ τούτου δὲ μποροῦμε νὰ ἑορτάζουμε γιὰ τὸ «θρόνο» κανενὸς ἐπισκόπου!
 
Οἱ Ἅγιοι Ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας μας οὐδέποτε ἑόρτασαν τὸ γεγονὸς τῆς ἐκλογῆς τους στὸν ἐπισκοπικό τους «θρόνο», ἀλλὰ θεωροῦσαν τὴ διακονία τους φορτίο ἀσήκωτο, προσωπικὴ κένωση. Ὅσοι ἔχουν ἀντίθετη ἄποψη, ἂς διαβάσουν στὸ 4ο κεφάλαιο τῆς Α΄ Κορινθίους Ἐπιστολῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, γιὰ νὰ δοῦν τὸν πραγματικὸ «θρόνο» τῶν Ἀποστόλων καὶ τῶν διαχρονικῶν διαδόχων τους.
 
Ορθόδοξος Τύπος,26/07/ 2013
 
Πηγή: Ακτίνες
 
(Σχόλιο Εγκολπίου: Το ότι οι νεοημερολογίτες δεσποτάδες απέκτησαν αιρετικές συνήθειες δε μας φαίνεται παράξενο, αφού εδώ και τόσες δεκαετίες έχουν ενωθεί με την παπική εκκλησία. Αλλά και κάποιοι αυτοαποκαλούμενοι γ.ο.χ. δεποτάδες να εορτάζουν την θρονική τους εορτή δεν το αναμέναμε και μας δημιουργεί εύλογες απορίες για το ορθόδοξο φρόνημά τους...)

Μουσουλμάνοι, εβραίοι και νεοημερολογίτες δεσποτάδες...

Σε Μουσουλμανικό δείπνο (ιφτάρ) με την ευκαιρία της νηστείας του Ραμαζανιού ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων Γρηγόριος.

 

Λονδίνο - Σε Μουσουλμανικό δείπνο (ιφτάρ) στην πρεσβεία του Μαρόκου παραβρέθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων Γρηγόριος. με την ευκαιρία της νηστείας του Ραμαζανιού. Στη φωτογραφία μαζί του ο Αγγλικανός «Επίσκοπος» David Hamid και ο ραββίνος Abraham Levy.
 
Πηγή: Άκτίνες
 
(Σχόλιο Εγκολπίου: Αφού οι συμπροσευχές με μουσουλμάνους δε βοηθούν τους Χριστιανικούς λαούς, οι οποίοι σφάζονται και βιάζονται από τις μουσουλμανικές αδελφότητες, τί σκοπό τελικώς έχουν αυτά τα δείπνα και οι χαιρετισμοί που θυμίζουν μασσωνικές χειραψίες;;;)

Η παθογένεια του αρχαίου κόσμου.

 
Δεν είναι κακό να λέμε την αλήθεια, όσο κι αν μας πονάει. Οι Έλληνες ήταν τα φωτεινότερα μυαλά της ανθρωπότητας. Σε όλες τις επιστήμες πρώτοι. Πρωτοπόροι στην έρευνα και τη φιλοσοφία. Έφτασαν πολύ κοντά στην αληθινή πίστη του ζωντανού Θεού. Δυστυχώς δεν ήταν και οι άγιοι, όπως θα τους θέλαμε. Κι αυτό εξηγείται. Τα χαρίσματα που φύτεψε ο Θεός στη φυλή μας είναι εξαιρετικά, έμφυτα, εξαρχής. Η καθαρή καρδιά όμως και η αληθινή θεολογία θέλουν την αλήθεια και τη χάρη του Θεού. Όσο και να σπάσεις το κεφάλι σου άγιος δεν γίνεσαι. Άγιο σε κάνει ο Θεός όταν συνεργάζεσαι μαζί Του, με το Άγιο Πνεύμα, κι αυτό βέβαια λαμβάνει σάρκα και οστά μετά την Πεντηκοστή.
 
Έτσι λοιπόν ο αρχαίος κόσμος γενικά προ Χριστού δούλευε σε δύο ταχύτητες: στη γνώση τρέχοντας και στην αγάπη με την αγνότητα σερνόμενος. Ο απόστολος Παύλος γνώστης όσο λίγοι και της κλασσικής παιδείας και της ελληνικής γλώσσας περιγράφει την ηθική κατάπτωση του αρχαίου κόσμου με πολύ έντονα χρώματα στην προς Ρωμαίους επιστολή του. Ασφαλώς και δεν κάνει προπαγάνδα υπέρ του Χριστιανισμού. Έτσι ήταν τα πράγματα. Όχι μόνο στους Έλληνες, αλλά και σε όλο τον αρχαίο κόσμο. Από τα Σόδομα και τα Γόμορα μέχρι τους Έλληνες και τους Ρωμαίους. Μπορεί βεβαίως οι άνθρωποι να έβλεπαν διαφορετικά τα πράγματα από ό,τι εμείς σήμερα τα βλέπουμε κάτω από το φως του Ευαγγελίου, αλλά σαφώς δεν παύουν αυτά να ήταν και να είναι αμαρτίες, διότι Νομοθέτης και Κριτής της ζωής μας δεν είναι ο "πάσα ένας", αλλά ο Ένας και Μοναδικός Χριστός ο Αληθινός Θεός ημών.
 
Λοιπόν, όλα τα είχε ο αρχαίος κόσμος: και την ιερή πορνεία, και τη μέθη του Βάκχου, και τα καρναβάλια του Διόνυσου, και τη δουλεία, και τη μαγεία, και την ομοφυλοφιλία... Ο Διογένης ο κυνικός αυνανιζόταν δημόσια. Ο Νέρωνας, παντρεύτηκε δύο φορές με άνδρα, τη μια ως νύφη και την άλλη ως γαμπρός. Ο Αλκιβιάδης χαρακτηριζόταν "ευρύπρωκτος"... Ασφαλώς, δεν ήταν όλοι σάπιοι, μάλιστα πολλοί καυτηρίαζαν τα νοσηρά φαινόμενα, τα οποία από την κοινωνία των ψευδοθεών κατέβαιναν στην ανθρώπινη καθημερινότητα. Αλλά υπήρχαν τέτοια φαινόμενα υπαρκτά και όχι φανταστικά.
 
Μη πάμε μακριά: σήμερα στον 21ο αιώνα μ. Χ. όσοι απομακρύνονται από τη διδασκαλία του Χριστού υιοθετούν όλες τις διαστροφές και τις νομιμοποιούν με νόμους: την παιδοφιλία στην Ολλανδία, την κτηνοβασία στη Γερμανία, την ομοφυλοφιλία στην Ευρώπη...Τι θα πούμε, ότι δεν είναι αμαρτίες και παραβάσεις όλα αυτά; Ότι ο χριστιανισμός μας δημιουργεί ενοχές και τύψεις, επειδή νομοθετεί τη ζωή μας και ότι αυτά είναι καλά και άγια; Μη λέμε ό,τι θέλουμε.
 
Θα το ανεχόταν ποτέ η συνείδηση ενός απλά ηθικού ανθρώπου να συζεί το παιδί του με μια κατσίκα, ή να συμβιώνει με άτομο του ιδίου φύλου ή να περιφέρεται και να αφροδισιάζει με ένα νήπιο; Εδώ οι υπερασπιζόμενοι τον αρχαίο κόσμο αγανακτούν σήμερα για τον σεξοτουρισμό στην Ινδονησία, για τους αναγκαστικούς γάμους - πωλήσεις κοριτσιών σε αγάδες και πασάδες, για τον ακρωτηριασμό των γεννητικών οργάνων στην Αφρική, για το εμπόριο γυναικών, για τις τελετές και τα όργια στη μαύρη μαγεία... και την ίδια στιγμή έχουν το ανιστόρητο θράσος να δικαιολογούν τα φαινόμενα της παθογένειας του αρχαίου κόσμου για να χτυπήσουν τον Χριστιανισμό;
 
Δυστυχώς όταν θέλουμε να δικαιολογήσουμε και τις δικές μας παραβάσεις και δεν θέλουμε να συμμορφωθούμε με τις εντολές του Ευαγγελίου, βρίσκουμε έωλα επιχειρήματα και πατάμε σε σάπια σανίδια, αντί να γυρίσουμε ως ο άσωτος υιός στον Πατέρα και να πούμε το "ήμαρτον" με μετάνοια.
 
Χριστιανική Εστία Λαμίας

Πηγή: Ακτίνες

Ποιοί έκαψαν την βιβλιοθήκη της Αλεξανδρείας;



Τρίτη, 27 Αυγούστου 2013

Το δαιμόνιο της ακολασίας...



Ο Άγιος Νήφων και το δαιμόνιο...



Από πρωταθλητής, μοναχός!



Τὸ πανηγύρι στὴ μνήμη Της.

 
Πανηγύρι αὐγουστιάτικο, ζυμωμένο μὲ τὶς παραδόσεις καὶ τὰ ἔθιμα τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ μας. Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ! Καὶ ἡ σεπτὴ μορφή της κεντρικὸ πρόσωπο νὰ μαγνητίζει μυριάδες ψυχὲς ἀπ’ ἄκρη σ’ ἄκρη τῆς πατρίδας μας.
 
Ἀπὸ τοὺς περικαλλεῖς καὶ μεγαλοπρεπεῖς ναοὺς τοὺς ἀφιερωμένους στὴ μνήμη της ὣς τὰ ταπεινὰ ξωκκλήσια στὰ νησιά, τὰ βουνὰ καὶ τοὺς κάμπους τῆς Ἑλλάδος.
 
Ἡ ἴδια μυριόστομη καρδιακὴ ἀπορία τῶν πιστῶν ἀναπέμπεται στὴν ἱερὴ μορφή της: «Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καὶ δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πῶς γαλουχεῖς τὸν Δεσπότην;».
 
Κι ὁ ἀγέρας ἀρωματίζεται κάθε βράδυ ἀπὸ τὰ λιβανωτὰ τῶν Παρακλήσεων κι οἱ εἰκόνες της στολίζονται ἀπὸ τὰ ἄνθη τῶν κήπων, γιὰ νὰ καταδείξουν τὴν εὐγνωμοσύνη ὅλων μας ποὺ προσφεύγουμε στὴ χάρη της μὲ πλήρη συναίσθηση ὅτι «ἄλλην οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεὸν» μεσίτρια καὶ καταφυγή μας.
 
Μάνα πονεμένη καὶ στοργικὴ γιὰ ὅ λους μας, ποὺ μπορεῖ νὰ καταλαβαίνει τὸν πόνο μας, νὰ συμπαρίσταται στὶς πίκρες μας καὶ νὰ ἀντιλαμβάνεται τοὺς πόθους μας μεσιτεύοντας στὸν Υἱὸ καὶ Θεό της.
 
Παρηγορήτρα μοναδικὴ ρίχνει τὸ βάλσαμο τῆς ἀγάπης της καὶ εἰρηνεύει μὲ τὴ γαλήνια μορφή της τὶς τρικυμίες τοῦ βίου μας. Προστάτις τῶν χριστιανῶν σ’ ὁποιονδήποτε κίνδυνο ἢ δυσκολία.
 
Γι’ αὐτὸ καὶ κάθε Δεκαπενταύγουστο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πανηγυρίζει χαρ μόσυνα τὴν κοίμηση Αὐτῆς ποὺ ἔγινε «μήτηρ τῆς ζωῆς» προσφέροντας τὴν ὕπαρξή της γιὰ νὰ σαρκωθεῖ ὁ Θεὸς καὶ νὰ μπορέσει ὁ ἄνθρωπος ν’ ἀναστηθεῖ μαζί Του καὶ νὰ κερδίσει τὴν ἀθανασία στὴ βασιλεία Του.Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ κοίμησή της δὲν εἶναι θλιβερὸ γεγονὸς στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας μας.
 
Αὐτὴ τὴ μέρα δὲν ψάλλονται τροπάρια νεκρώσιμα ἀλλὰ χαρούμενα, πανηγυρικὰ καὶ θριαμβικά! Πανηγύρι ἡ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία «μετέστη πρὸς τὴν ζωὴν» ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος, ἡ Παναγία μας, ποὺ εἶναι «τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ». Σ’ αὐτὸ τὸ πανηγύρι μαζὶ μὲ τοὺς χιλιάδες πιστοὺς θὰ βρεθοῦμε πάλι ἐφέτος κι ἐμεῖς.
 
Νὰ μὴ βρεθοῦμε ὅμως ἀνταποκρινόμενοι στὸ ἔθιμο καὶ μόνο. Νὰ μὴν πᾶμε ἐπειδὴ πηγαίνουν οἱ πολλοί. Οὔτε ἔτσι ἁπλῶς γιὰ τὸ καλό. Νὰ πᾶμε μὲ πίστη. Μὲ πίστη νὰ συνοδεύσουμε τὶς προσευχές μας στὴν ἁγία μορφή της. Μὲ ἀγάπη πολλὴ στὸ σεπτὸ πρόσωπο Αὐτῆς ποὺ σὰν μάνα στοργικὴ παραστέκει καὶ βοηθεῖ ὅλους μας.
 
Νὰ πᾶμε μὲ εὐγνωμοσύνη βαθιὰ γιὰ ὅ,τι ἐργάσθηκε γιὰ τὴ σωτηρία μας καὶ ὅ,τι συνεχίζει νὰ ἐργάζεται γι’ αὐτὴν παρακαλώντας γιὰ μᾶς τὸν Υἱὸ καὶ Θεό της.
 
Καθὼς λοιπὸν θὰ ἀσπαζόμαστε τὴν ἁγία εἰκόνα της, ἂς πάρουμε τὴν ἀπόφαση νὰ νεκρώσουμε τὰ πάθη μας, ποὺ ταλαιπωροῦν τόσο πολὺ τὴ ζωή μας. Καὶ ἂς συντονίσουμε τοὺς ὕμνους καὶ τὶς δοξολογίες τῆς καρδιᾶς μας μὲ τοὺς ὕμνους ποὺ μελωδοῦν καὶ ψάλλουν στὴν ἔνδοξη Κοίμησή της τὰ ἄϋλα ἀγγελικὰ χείλη.
 
Γιατὶ ἔτσι γιορτάζεται πραγματικὰ τὸ πανηγύρι τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεο τό κου. Ἔτσι εὐαρεστεῖται ὁ Υἱός της καὶ σκιρτᾶ ἀπὸ ἀγαλλίαση ἡ Παναγία μας.

Ο ΣΩΤΗΡ, 1 καὶ 15 Αὐγούστου 2013

Πηγή: Ακτίνες

Η Κοίμηση της Θεοτόκου!

 
Του Κων. Α. Οικονόμου δασκάλου.
 
Η εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που εορτάζουμε στις 15 Αυγούστου είναι η μεγαλύτερη από τις Θεομητερικές εορτές, τις εορτές, δηλαδή, που καθιέρωσε η Εκκλησία προς τιμήν της Μητέρας του Κυρίου μας, και πιθανότατα η παλαιότερη από όλες.
 
Οι πρώτες ιστορικές αναφορές στη μεγάλη αυτή εορτή εμφανίζονται στα μέσα του 5ου αιώνα, κατά την εποχή που συγκλήθηκε η Γ΄Οικουμενική Σύνοδος. Η θέση της Παναγίας μέσα στο λατρευτικό κύκλο της Εκκλησίας μας επιβεβαιώθηκε από τη Σύνοδο της Εφέσου, ενώ είναι βέβαιο ότι πολύ νωρίτερα είχε αναπτυχθεί η αποδοχή της τιμής της από τις τοπικές χριστιανικές κοινότητες. Πληροφορίες για το βίο της Θεοτόκου, πριν τον Ευαγγελισμό της και μετά την Ανάληψη του Κυρίου, αντλούμε από την Ορθόδοξη Παράδοση, μιας και τα βιβλία της Καινής Διαθήκης δεν μας επιτρέπουν να γνωρίζουμε κάποια στοιχεία αυτών των περιόδων της ζωή της. Από την Ιερά Παράδοση οι πληροφορίες αυτές πέρασαν στα λεγόμενα απόκρυφα ή ψευδεπίγραφα βιβλία. Έτσι θα λέγαμε ότι ο Δεκαπενταύγουστος είναι ένα ιστορικό κληροδότημα αυτών των βιβλίων. Τέτοια, λοιπόν κύρια πηγή είναι: “Η Απόκρυφος διήγησις του αγίου Ιωάννου του Θεολόγου περί της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Μαρίας» ενώ συμπληρωματικές πληροφορίες παίρνουμε από το σύγγραμμα «Περί θείων ονομάτων» του Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, από τα «Εγκώμια εις την Κοίμησιν» διαφόρων Πατέρων της Εκκλησίας όπως των αγίων Μόδεστου Ιεροσολύμων, Ανδρέα Κρήτης, Γερμανού Κωνσταντινουπόλεως, Ιωάννη Δαμασκηνού κ.ά., καθώς και από τα τροπάρια που ψάλλει η Εκκλησία μας. Στα κείμενα αυτά διασώζεται η «αρχαία και αληθεστάτη» παράδοση της Εκκλησίας μας γι' αυτό το Θεομητορικό γεγονός. Ένα κομμάτι της παράδοσης είναι άλλωστε και η ορθόδοξη εικονογραφία.
 
Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μάς δίνουν τα παραπάνω κείμενα, η Θεοτόκος ειδοποιήθηκε από άγγελο του Θεού για τον επικείμενο θάνατό της. Αφού στη συνέχεια ανέβηκε στο όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, κατέβηκε στο σπίτι της. Εκεί γνωστοποίησε στους γνωστούς της την αναχώρησή της απ' αυτόν τον κόσμο και ετοίμασε τα της ταφής της. Γύρω από την κλίνη της Θεοτόκου συγκεντρώθηκαν όλοι οι Απόστολοι, εκτός από το Θωμά. Η Δύναμη του Αγίου Πνεύματος με σχήμα νεφέλης τους άρπαξε από τα διάφορα μέρη της οικουμένης, όπου κήρυσσαν και τους συγκέντρωσε στα Ιεροσόλυμα. «Το δε θεοδόχον αυτής σώμα μετά αγγελικής και αποστολικής υμνωδίας (με ύμνους από Αποστόλους και αγγέλους) εκκομισθέν και κηδευθέν (μεταφέρθηκε και κηδεύτηκε), εν σορώ τη εν Γεσθημανή κατετέθη, εν ω τόπω επί τρεις ημέρας η των αγγέλων χοροστασία και υμνωδία διέμεινεν άπαυστος (για τρεις μέρες η υμνωδία των αγγέλων ήταν ακατάπαυστη). Μετά δε την τρίτην ημέραν της αγγελικής υμνωδίας παυσαμένης, παρόντες οι απόστολοι, ενός αυτοίς απολειφθέντος (του Θωμά που έλειπε) και μετά την τρίτην ελθόντος και το θεοδόχον σώμα προσκυνήσαι βουληθέντος (όταν μετά τον ερχομό του ο Θωμάς θέλησε να προσκυνήσει το άχραντο σώμα της Θεοτόκου), ήνοιξαν την σορόν. Και το μεν σώμα αυτής το πανύμνητον ουδαμώς ευρείν ηδυνήθησαν, μόνα δε αυτής τα εντάφια κείμενα ευρόντες και της εξ αυτών αφάτου ευωδίας εμφορηθέντες ( γέμισαν από την ανείπωτη ευωδία που έβγαζαν) ησφάλισαν την σορόν»1. Ο Υιός της που είχε σαρκωθεί από αυτήν, είχε δεχτεί στους ουρανούς το άχραντο σώμα της και την αγία της ψυχή.
 
Την παράδοση αυτή της Εκκλησίας μας συνοψίζει άριστα το εξαποστειλάριο της εορτής της Κοιμήσεως, «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε, Γεσθημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα».
 
Η Κοίμηση της Θεοτόκου περιλαμβάνει το θάνατο και την ταφή της αλλά και τη μετάστασή της στους ουρανούς. Όπως λέει το κοντάκιο της εορτής, «τάφος και νέκρωσις ουκ εκράτησε (τη Θεοτόκο), ως γαρ ζωής μητέρα, προς την ζωήν μετέστησεν ο μήτραν οικήσας αειπάρθενον». Δηλαδή ο τάφος και η νέκρωση δεν κράτησαν τη Θεοτόκο, γιατί ο Κύριος, που είναι η πηγή της αληθινής ζωής, πήρε την ανθρώπινη σάρκα στην κοιλιά της Θεοτόκου και γεννήθηκε από αυτήν. Έτσι έκαμε την Παναγία Μητέρα του, μητέρα της ζωής, πηγή της ζωής.
 
Αφού ο Κύριος με το σταυρικό του θάνατο πάτησε και κατάργησε το θάνατο, ήταν φυσικό να ανεβάσει στους ουρανούς τη Μητέρα του και να της χαρίσει τη δόξα της αιωνιότητας. Όπως λένε τα τροπάρια της Κοιμήσεως, ο θάνατός της προμνηστεύεται τη ζωή. Αυτή που γέννησε τη ζωή, έχει μεταβεί στη ζωή. Έτσι ο θάνατός της ονομάζεται «αθάνατος Κοίμησις». Και όλα αυτά γιατί η Παναγία πρώτη μεταξύ των ανθρωπίνων πλασμάτων πραγματοποίησε τη θεοποίηση του ανθρώπου, που είναι η συνέπεια της σάρκωσης. Στο πρόσωπο της Θεοτόκου η ανθρωπότητα πρόσφερε τη Νέα Εύα, μέσω της οποίας θα πραγματοποιούνταν αυτό που ο ίδιος ο Θεός είχε υποσχεθεί στους Πρωτοπλάστους (Πρωτευαγγέλιο) μετά την πτώση τους:
 
Τη συμφιλίωση με το Θεό και τη θέωση του ανθρώπου. Όπως ακριβώς το είπαν οι Πατέρες «Ο Θεός ενηνθρώπησεν, ίνα ημείς θεοποιηθώμεν2». «Άνθρωπος γίνεται Θεός ίνα Θεόν τον Αδάμ απεργάσηται3». Αυτήν τη θεοποίηση έδειξε η Θεοτόκος, γιατί, όπως λέει ο ιερός Καβάσιλας, φανέρωσε τον άνθρωπο όπως ήταν στην αρχή στον Παράδεισο, και όπως έπρεπε στη συνέχεια να γίνει. Με την Κοίμησή της προπορεύτηκε στη δόξα που μας περιμένει. Ο Νικηφόρος Θεοτόκης προσθέτει: «αυτή είναι δόξα μεγαλύτερη από όλες τις δόξες, οπού έλαβε η Θεοτόκος, να αναστηθεί πρωτύτερα από τον καιρό της αφθαρσίας, να δοξασθή προτού να γίνει η κρίσις και η εξέτασις, να λάβη την ανταπόδοσιν προτού να έλθη η ημέρα της ανταποδόσεως, να τιμηθή τέλος πάντων με προνόμια, όμοια με εκείνα του υιού της».
 
Εκείνο δηλαδή που θα απολαύσουν οι πιστοί μετά τη δεύτερη έλευση του Κυρίου και γενική κρίση, προαπολαμβάνει κατεξοχήν η Μητέρα του Θεού. Έτσι εξηγείται γιατί η εορτή της Κοιμήσεως είναι στη συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, ένα δεύτερο Πάσχα. Της «άλλης βιοτής της αιωνίου, την απαρχήν» που εορτάζουμε το Πάσχα, ο πρώτος καρπός είναι η δόξα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
 
Εφόσον για την Εκκλησία μας η Θεοτόκος είναι «του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις4», ας αφήσουμε τον επίλογο στον μεγάλο Πατέρα Ιωάννη Δαμασκηνό: “Η Θεοτόκος βοήθησε στη σάρκωση του Χριστού, εξυπηρέτησε την παγκόσμια σωτηρία γιατί μ' αυτήν πραγματοποιήθηκε η προαιώνια απόφαση του Θεού: η σάρκωση του Λόγου και η δική μας σωτηρία.”
 
________________________________
 
Παραπομπές.
 
1. Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Β' Εγκώμιον εις την πάνσεπτον Κοίμησιν της Θεομήτορος, 18.
 
Πηγή: Ακτίνες

Δογματικές διαφορές Εκκλησίας και αιρέσεως Παπισμού σχετικά με το πρόσωπο της Κυρίας Θεοτόκου.



Εν Πειραιεί 24-7-2013
 
Πρωτοπρεσβ. π. Άγγελος Αγγελακόπουλος,
εφημέριος Ι. Ν. Αγίας Παρασκευής Καλλιπόλεως Πειραιώς.
 
Βρισκόμαστε εν όψει της περιόδου του ιερού Δεκαπενταυγούστου και της μεγάλης Θεομητορικής εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του Πάσχα του καλοκαιριού. Με την ευκαιρία αυτή κρίνεται πνευματικώς ωφέλιμο να επικεντρώσουμε την προσοχή μας στον τρόπο, που θα πρέπει να εορτάσουμε αυτή την μεγάλη εορτή οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ποιές είναι οι απαραίτητες προϋποθέσεις του εορτάζειν; Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος μάς προτρέπει να εορτάσουμε όχι πανηγυρικώς, αλλά θεϊκώς και πνευματικώς˙ όχι κοσμικώς και φιληδόνως, αλλ’ υπερκοσμίως και Αγγελικώς. Και κυρίως οφείλουμε να εορτάσουμε με Ορθοδοξία (ορθή πίστη) και με ορθοπραξία (ορθή ζωή). Σε διαφορετική περίπτωση θα ακούσουμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και την Παναγία Μητέρα Του να μας λένε με αποστροφή και αγανάκτηση : «Μεμίσηκα, απώσμαι εορτάς υμών και ου μη οσφρανθώ θυσίας εν ταις πανηγύρεσιν υμών»[1].
 
Όταν γίνεται λόγος περί του Ορθοδόξως εορτάζειν, εννοείται ότι θα πρέπει να έχουμε σωστή, ορθή, ορθόδοξη και όχι διαστρεβλωμένη πίστη περί του προσώπου της Παναγίας και ότι θα πρέπει να γνωρίζουμε την δογματική ιδίως διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας περί της Θεοτόκου έναντι των αιρέσεων. Γι’αυτό θά παρουσιάσουμε τίς δογματικές διαφορές της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της αιρέσεως του Παπισμού σχετικά μέ τήν Υπεραγία Θεοτόκο.
 
Μεταξύ των αιρέσεων, που διαστρέφουν την διδασκαλία της Εκκλησίας για το πρόσωπο της Παναγίας μας, η αίρεση του Παπισμού είναι η μεγαλύτερη.
 
Κατ’αρχήν, οφείλουμε νά τονίσουμε ότι η δογματική διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας γιά τήν Θεοτόκο συνδέεται στενότατα μέ τήν διδασκαλία της γιά τόν Χριστό, μέ τό χριστολογικό δόγμα. Εξαιτίας του Θεανθρώπου Χριστού η Μαρία έγινε Θεοτόκος. Όλα τά έργα και τίς αρετές της τίς οφείλει η Παναγία στόν Γλυκύτατο Υιό της. Χριστός και Θεοτόκος δέν χωρίζονται˙ Μήτηρ και Υιός δέν διαιρούνται. Γι’αυτό και βλέπουμε σχεδόν πάντοτε στίς εικόνες της Παναγίας ότι αυτή δέν απεικονίζεται ποτέ μόνη της, αλλά πάντοτε κρατώντας στίς αγκάλες της ή φέροντας εντός της κοιλίας της τό παιδίον Ιησούν, ο οποίος είναι ο Σωτήρ του κόσμου. Ως εξ αυτού, στήν Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δέν αναπτύχθηκε η διδασκαλία περί της Θεοτόκου ξεχωριστά και αυτόνομα από τήν διδασκαλία περί του Χριστού.
 
Αντιθέτως, οι αιρετικοί Παπικοί τόνισαν υπερβολικά τό πρόσωπο της Θεοτόκου, αυτονομώντας το σημαντικά από τήν Χριστολογία της Εκκλησίας. Έτσι, ανέπτυξαν ανεξάρτητη μαριολογία, η οποία περιλαμβάνει νέα και αιρετικά δόγματα γιά τήν Θεοτόκο.
 
Μεταξύ των καινοφανών και αιρετικών δογμάτων του Παπισμού συγκατελέγεται και η διδασκαλία, το επίσημο μαριολογικό δόγμα περί της «ασπίλου συλλήψεως (immaculata conseptio) της Θεοτόκου». Σύμφωνα μ’αυτό, η Θεοτόκος, επειδή προοριζόταν νά γεννήσει τόν Θεό Λόγο, ο οποίος θα σαρκωνόταν απ’αυτή, έπρεπε νά είναι παντελώς αναμάρτητη˙ διδάσκουν γι’αυτό ότι ήταν απαλλαγμένη όχι μόνο των προσωπικών αμαρτιών, αλλά και αυτού του προπατορικού αμαρτήματος, το οποίο μεταδίδεται με την φυσική γέννηση σε όλους τους ανθρώπους. Γι’αυτό μέ τήν πρόνοια του Θεού συνελήφθη μεν ως καρπός πατρός και μητρός από τους γονείς της, τους αγίους Ιωακείμ και Άννα, όμως, «ασπίλως», χωρίς να της μεταδοθεί το προπατορικό αμάρτημα. Οι Παπικοί, χρησιμοποιώντας τον αγαπητό σ’αυτούς ορθολογισμό, σχολαστικισμό και το δικανικό πνεύμα, ισχυρίζονται ότι ο Θεός θα μπορούσε να γεννηθεί και να σαρκωθεί μόνο από μια Θεά και όχι από μία κοινή θνητή γυναίκα. Γι’αυτό και έχουν αναγάγει την Παναγία στη σφαίρα της Θεότητος, την θεωρούν Θεά.
 
Η περί ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου διδασκαλία των Παπικών εισήχθη τόν 12ο αι. από δύο Βρετανούς μοναχούς, τούς Έντμερ και Όσμπερτ και περί τό 1140 στή Λυών θεσπίσθηκε σχετική εορτή. Η διδασκαλία αυτή καλλιεργήθηκε στούς επομένους αιώνες και τήν 8η -12 - 1854 ο Πάπας Πίος ο Θ΄ τήν ανήγαγε σέ δόγμα. Τήν διδασκαλία τους στηρίζουν στό χωρίο του κατά Λουκάν αγίου Ευαγγελίου κεφ. 1, στίχ. 28, πού λέει «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία», παρερμηνεύοντας τη λέξη «κεχαριτωμένη» και ισχυριζόμενοι ότι σημαίνει αναμάρτητη. Δηλ. η Θεοτόκος ήταν αναμάρτητη, επειδή ήταν πεπληρωμένη χαρίτων. Η ορθή, όμως, ερμηνεία είναι «να χαίρεσαι, εσύ Μαρία, διότι έλαβες μεγάλη και εξαιρετική Χάρι από τον Θεό, διότι είσαι γεμάτη από την Χάριν του Θεού»[2]. Τό δόγμα τους αυτό διαπιστώνεται πρακτικώς από τόν τρόπο μέ τόν οποίο κάνουν οι Παπικοί τόν «σταυρό» τους, δηλ. μέ τά τέσσερα δάκτυλα, τά οποία συμβολίζουν τόν Θεό Πατέρα, τόν Χριστό, τήν Παναγία ως Θεά και τόν Πάπα ως βικάριο, αντιπρόσωπο του Θεού στή γη, αλάθητο και πρώτο, σε πλήρη αντίθεση με τους Ορθοδόξους, οι οποίοι διδαχθήκαμε να κάνουμε τον σταυρό μας με τα τρεία δάκτυλα, τα οποία συμβολίζουν την Αγία Τριάδα, το Τριαδολογικό δόγμα, τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιον Πνεύμα.
 
Σύμφωνα, όμως, με την Ορθόδοξη διδασκαλία, η Θεοτόκος, ως καρπός ανδρός καί γυναικός, ήταν φορέας του προπατορικού αμαρτήματος, δέν ήταν απαλλαγμένη από τό προπατορικό αμάρτημα, τό οποίο μεταδίδεται με την φυσική γέννηση και στούς εκ κοιλίας μητρός ηγιασμένους, επομένως και στήν Κυρία Θεοτόκο. Κατά τόν Απ. Παύλο «πάντες ήμαρτον»[3], μέ τήν παράβαση των πρωτοπλάστων, δηλ. οι πάντες κατεστάθησαν αμαρτωλοί και γεννήθηκαν σέ κατάσταση αμαρτωλότητας, ακόμη και οι εκ κοιλίας μητρός ηγιασμένοι, διότι, σύμφωνα μέ τόν προφητάνακτα Δαυίδ «εν ανομίαις συνελήφθην και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η μήτηρ μου»[4].
 
Κατά τήν επίσκεψή της στήν αγία Ελισάβετ, η Θεοτόκος ανεφώνησε εν Πνεύματι Αγίω και είπε˙ «Μεγαλύνει η ψυχή μου τόν Κύριον και ηγαλλίασε τό πνεύμα μου επί τω Θεώ τω σωτήρι μου»[5]. Η Θεοτόκος θεωρεί τόν Θεό και δικό της Σωτήρα. Και Θεός είναι τό εν τη κοιλία της κυοφορούμενο. Τί είναι κατά Θεόν σωτηρία; Η απαλλαγή από καταδικαστικές ενοχές. Και πώς σώθηκε η Μαρία; Μέ τήν απαλλαγή από τό προπατορικό αμάρτημα. Η Θεοτόκος καθαρίσθηκε από το προπατορικό αμάρτημα, όταν τήν επεσκίασε τό Άγιον Πνεύμα κατά τόν Ευαγγελισμό. Μέ άλλα λόγια και η Μητέρα του Θεού είχε ανάγκη σωτηρίας.
 
Επομένως, η Ορθόδοξος Εκκλησία πιστεύει ότι η Θεοτόκος έφερε τό προπατορικό αμάρτημα και καθαρίσθηκε υπό του Αγίου Πνεύματος, όταν τήν επεσκίασε, γιά νά γεννήσει τόν Χριστό. Οι όποιες προσωπικές αμαρτίες και αδυναμίες της δέν σκιάζουν, ούτε ελαττώνουν τήν αγιότητά της. Θά είναι πάντοτε Παναγία η Παρθένος[6].
 
Σύμφωνα με τον ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Θεόδωρο Ζήση, «η αιρετική αυτή διδασκαλία περί της «ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου» απορριπτόταν επί αιώνες και από μεγάλους παπικούς θεολόγους, όπως π.χ. τον Θωμά Ακινάτη, διότι δεν έχει κανένα έρεισμα στην Αγία Γραφή και την Πατερική Παράδοση.
 
Πέραν των ανωτέρω, το δόγμα περί της «ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου» των Παπικών προσβάλλει την μοναδικότητα της υπερφυούς Γεννήσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Μόνο ο Χριστός γεννήθηκε ασπίλως και διέκοψε την διαδοχική μετάδοση του προπατορικού αμαρτήματος, που μεταδίδεται με την φυσική γέννηση, διότι η δική Του σύλληψη δεν ήταν φυσική, αλλά υπερφυσική, δεν συνελήφθη εκ θελήματος και εκ της συναφείας ανδρός και γυναικός, αλλά ασπόρως «εκ Πνεύματος Αγίου και Μαρίας της Παρθένου». Η Υπεραγία Θεοτόκος ήταν «απείρανδρος» και «απειρόγαμος», δεν είχε δηλ. πείρα ανδρός και γάμου. Ήταν ακόμη και «άνανδρος», δεν είχε σύζυγο, άνδρα. Ο άγιος Ιωσήφ ο Μνήστωρ ήταν απλώς προστάτης και κηδεμόνας, γι’αυτό και όταν διεπίστωσε ότι ήταν έγκυος, μη γνωρίζοντας ακόμη την θαυμαστή εκ Πνεύματος Αγίου σύλληψη, σκέφθηκε να την διώξει, «εβουλήθη λάθρα απολύσαι αυτήν»[7]. Η Θεοτόκος γέννησε κατά θαυμαστό τρόπο, ενώ ήταν παρθένος. Αλλά και μετά τον τόκο παρέμεινε επίσης παρθένος. Τριπάρθενος και αειπάρθενος, προ του τόκου, εν τω τόκω και μετά τον τόκον.
 
Δεν συνέβη το ίδιο και με την σύλληψη και γέννηση της Υπεραγίας Θεοτόκου. Γεννήθηκε βέβαια με θαύμα από στείρους και ηλικιωμένους γονείς, τους αγίους Ιωακείμ και Άννα. Κατά τα άλλα, όμως, όλα ήταν φυσικά. Υπήρξε συνάφεια ανδρός και γυναικός, συζυγία και σπορά. Η Θεοπρομήτωρ Άννα δεν ήταν απείρανδρος, απειρόγαμος και άνανδρος ούτε παρθένος. Είχε σύζυγο τον άγιο Ιωακείμ. Η σύλληψη της Υπεραγίας Θεοτόκου δεν ήταν άσπορος, αλλά εκ σπέρματος του πατρός της Ιωακείμ, όπως όλων των ανθρώπων. Γι’αυτό και μεταδόθηκε και σ’αυτή το προπατορικό αμάρτημα. Η μόνη άσπιλος και υπερφυής σύλληψη είναι η εκ Πνεύματος Αγίου και άνευ σποράς σύλληψη και γέννηση του Θεανθρώπου Χριστού εκ της Παρθένου Μαρίας. Είναι ο μόνος αναμάρτητος καθ’όλα, ο τελείως και απολύτως αναμάρτητος. Η Υπεραγία Θεοτόκος είναι σχετικώς αναμάρτητη, επειδή μετέχει του προπατορικού αμαρτήματος»[8].
 
Σύμφωνα μέ τόν καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Ορους πανοσιολογιώτατο αρχιμανδρίτη π. Γεώργιο Καψάνη, «οι Παπικοί διακηρύσσοντας ως δόγμα τήν άσπιλο σύλληψη της Παναγίας, δέν κατανοούν ότι μέ αυτό τήν ξεχωρίζουν από τό ανθρώπινο γένος, γεγονός πού έχει σωτηριολογικές συνέπειες γιά τήν ανθρωπότητα. Εάν η Παρθένος έφερε άλλη φύση, τότε ο Κύριος, προσλαμβάνοντας τήν ανθρώπινη φύση απ’αυτή, θέωσε άλλη φύση και όχι τήν κοινή όλων των ανθρώπων φύση»[9].
 
Παρά ταύτα, ενώπιον μιάς τόσο σαφούς εκκλησιαστικής διδασκαλίας, η οποία υποστηρίζεται και από πολλούς παπικούς θεολόγους, ο πάπας Πίος ο Θ΄, όπως είπαμε, δεν δειλίασε, αλλά αυθαιρέτως και εγωϊστικώς καινοτομώντας, ύψωσε σε δόγμα το 1854 την περί «ασπίλου συλλήψεως» διδασκαλία, προσθέτοντας κι άλλη αίρεση στις πολλές άλλες αιρέσεις του Παπισμού. Από πολλούς ειδικούς ερευνητές υποστηρίζεται ότι η ενέργεια αυτή προετοίμαζε την άλλη φοβερή αίρεση και πλάνη του Παπισμού, το «αλήθητο» του πάπα, το οποίο δογμάτισε μετά από λίγο η Α΄ Βατικάνεια σύνοδος το 1870. Ήθελε, δηλ. το Βατικανό να δείξει ότι ο πάπας δεν δεσμεύεται ούτε από την Αγία Γραφή ούτε από την Πατερική Παράδοση και μπορεί να δογματίσει και εναντίον αυτών, γιατί είναι «αλάθητος».
 
Έτερο αιρετικό δόγμα του Παπισμού σχετικά μέ τήν Θεοτόκο είναι τό δόγμα περί της «ενσώματης αναλήψεως της Θεοτόκου», τό οποίο καθιερώθηκε τό 1950 επί Πάπα Πίου του ΙΒ΄. Τό δόγμα αυτό είναι φυσική συνέπεια του πρώτου δόγματος της «ασπίλου συλλήψεως της Θεοτόκου». Αφού δηλ. η Παναγία ήταν απηλλαγμένη από τό προπατορικό αμάρτημα και είναι, κατ’αυτούς, Θεά, δέν ήταν δυνατόν νά πεθάνει, νά υποστεί σωματικό θάνατο, χωρισμό ψυχής και σώματος, αλλά αναλήφθηκε σωματικώς.
 
Η Ορθόδοξος, όμως, Εκκλησία κάνει λόγο γιά Κοίμηση της Θεοτόκου, δηλ. πραγματικό θάνατο, χωρισμό ψυχής και σώματος, και γιά Μετάσταση της Θεοτόκου, δηλ. Ανάσταση, ένωση ψυχής και σώματος, και Ανάληψη κοντά στόν Υιό της. Αυτό αποτελεί μία κατά Χάριν ενέργεια του Θεού, για να διαφύγει η Θεοτόκος την διαφθορά του θανάτου, και μία κατά πρόληψη πραγμάτωση της Αναστάσεως. Άλλωστε, τόσο ο ιερός Αυγουστίνος όσο και ο Θωμάς Ακινάτης και άλλοι λατίνοι διδάσκαλοι δέν δέχονται ότι η Θεοτόκος ήταν απαλλαγμένη από τό προπατορικό αμάρτημα, γι’αυτό και ήταν αναπόφευκτος και ο φυσικός θάνατός της.
 
Παραλλήλως, καλλιεργούνται σέ δογματικό επίπεδο από τούς Παπικούς οι διδασκαλίες γιά τήν Θεοτόκο ως συμμεσίτριας και συλλυτρώτριας από τόν 14ο αιώνα, δηλ. ότι Θεοτόκος, ως Θεά, μπορεί από μόνη της να μεσιτεύσει και να λυτρώσει τον άνθρωπο, όπως ο Χριστός, αλλά και ανεξαρτήτως αυτού. Οι διδασκαλίες, όμως, αυτές των Παπικών αντίκεινται σαφώς πρός τήν Αγία Γραφή, η οποία επισημαίνει ότι «πάντες γάρ ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού, δικαιούμενοι δωρεάν τη αυτού χάριτι διά της απολυτρώσεως της εν Χριστώ Ιησού»[10].
 
Τέλος, σύμφωνα με τον αείμνηστο και μακαριστό πανοσιολογιώτατο αρχιμανδρίτη κυρό Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, οι Παπικοί τολμούν να αμφισβητούν ακόμη και τόν τόπο κοιμήσεως και ταφής της Θεομήτορος. Όπως όλοι γνωρίζουμε, σύμφωνα μέ τήν ιστορία, τήν παράδοση και τήν υμνογραφία της Εκκλησίας μας, η Θεοτόκος κοιμήθηκε και τάφηκε στά Ιεροσόλυμα, στήν Γεθσημανή. Αυτό το ψάλλουμε και στο εξαποστειλάριο της εορτής της Κοιμήσεως, αλλά και στις ιερές παρακλήσεις του Δεκαπενταυγούστου. «Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενδάθε, Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα, και συ Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το Πνεύμα». Οι Παπικοί, όμως, υποστηρίζουν αμάρτυρα ότι η Παναγία έζησε και τάφηκε, όχι στά Ιεροσόλυμα, στήν Γεθσημανή, αλλά στήν Έφεσο. Και αυτό τό στηρίζουν σέ κάποιο όνειρο μιας φραγκοκαλόγριας, πού είδε τόν περασμένο αιώνα. Οι δέ Τούρκοι τό δέχθηκαν ευχαρίστως, χάριν του τουρισμού τους[11].
 
Από τήν παρουσίαση των διαφορών της Ορθοδόξου Εκκλησίας και της αιρέσεως του Παπισμού σχετικά μέ τήν Υπεραγία Θεοτόκο, εύκολα διαπιστώνει κανείς τίς γιγαντιαίες, χαώδεις και αβυσσαλέες δογματικές διαφορές, πού υπάρχουν μεταξύ μας. Στήν αιρετική παρασυναγωγή του Παπισμού κυριαρχεί ο ορθολογισμός, ο σχολαστικισμός, η παρερμηνεία, ο εγωισμός και τό πνεύμα της πλάνης, δηλ. του Αντιχρίστου. Η Ορθόδοξος, όμως, Εκκλησία, η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η μόνη και αποκλειστική κιβωτός σωτηρίας, κρατά απαραχάρακτη και ανόθευτη τήν «άπαξ παραδοθείσα τοις αγίοις πίστιν»[12]. Ας είμαστε πάρα πολύ προσεκτικοί, ιδίως σήμερα, τήν εποχή της συγχύσεως των πάντων, του δογματικού μινιμαλισμού και της παναιρέσεως του διαχριστιανικού και διαθρησκειακού οικουμενισμού, ας ενστερνισθούμε τήν Ορθόδοξη διδασκαλία, ας εγκεντρισθούμε στήν Ορθόδοξη Εκκλησία και τέλος ας ικετεύσουμε τήν Κυρία Θεοτόκο νά πρεσβεύει στόν Υιό της και Θεό μας μέ τίς Θεομητορικές της πρεσβείες νά μας ελεήσει, νά μας σώσει και νά μας αξιώσει της Βασιλείας των Ουρανών, του Παραδείσου.

________________________________________________________
 
[1] Αμώς 5, 21.

[2] ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΟΛΙΤΣΑΡΑΣ, Η Καινή Διαθήκη. Κείμενον - ερμηνευτική απόδοσις, εκδ. Αδελφότης Θεολόγων η «Ζωή», Αθήναι 2007, σ. 203.

[3] Ρωμ. 5, 12.

[4] Ψαλμ. 50, 7.

[5] Λουκ. 1, 47.

[6] ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΚΟΡΗΣ, Παπικές πλάνες ˙σύντομος έλεγχος και ανασκευή, σσ. 81-84.

[7] Ματθ. 1, 18-19.

[8] ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΖΗΣΗΣ, «Ύμνος της εορτής της Κοιμήσεως εισηγείται την «άσπιλον σύλληψιν»; Θεοδρομία ΙΒ2 (Απρίλιος-Ιούνιος
2010) σσ. 199-200.

[9] ΑΡΧΙΜ.ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΨΑΝΗΣ, Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός, σ. 37.

[10] Ρωμ. 3, 23-24 και ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΤΣΕΛΕΓΓΙΔΗΣ, Δυτική θεολογία και πνευματικότητα, σσ. 36-37 και ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΟΚΟΡΗΣ, Παπικές πλάνες
σύντομος έλεγχος και ανασκευή, σσ. 81-84.

[11] ΑΡΧΙΜ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ο βίος της Παναγίας, σσ. 103-106

[12] Ιούδ. 3.
 
Πηγή: Ακτίνες

Εγκώμιο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, του Αγίου Ιωάννου Δαμασκηνού!


 
Εγκώμιον στην Κοίμηση της πανυμνήτου και υπερενδόξου ευλογημένης Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας.
 
Τι είναι αυτό το μυστήριο το μέγα, που συντελείται γύρω από το πρόσωπό σου, ιερή Μητέρα και Παρθένε; «Ευλογημένη συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου». Όσο υπάρχουν άνθρωποι θα σε μακαρίζουν, γιατί μονάχα Συ είσαι άξια για μακαρισμό!
 
Και να που όλες οι γενιές Σε μακαρίζουν. Εσένα είδαν οι θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, δηλαδή της Εκκλησίας, και σε μακάρισαν οι βασίλισσες, δηλαδή οι ψυχές των δικαίων, και θα σε υμνούν αιώνια. Γιατί Συ είσαι ο θρόνος ο βασιλικός, στον οποίον παραστέκονται Άγγελοι κοιτάζοντας τον Βασιλέα και Δημιουργό να κάθεται επάνω του.
 
Συ έγινες Εδέμ νοητή, πιο ιερή και πιο θεϊκή από την παλιά. Γιατί σε εκείνη την Εδέμ έμεινε ο Αδάμ ο γήινος, ενώ σ' Εσένα ο Κύριος του ουρανού.
 
Εσένα προεικόνισε η κιβωτός, γιατί Συ γέννησες τον Χριστό, τη σωτηρία του κόσμου, που καταπόντισε την αμαρτία και κατασίγησε τα κύματά της.
 
Εσένα προεικόνισε η βάτος, Εσένα είχαν επιγράψει προφητικώς οι θεοχάρακτες πλάκες, Εσένα προζωγράφισε η κιβωτός του νόμου και Σένα είχαν φανερά προτυπώσει η στάμνα η χρυσή και η λυχνία και η τράπεζα και η ράβδος του Ααρών που 'χε βλαστήσει.
 
Από Σένα προήλθε η φλόγα της θεότητος, το μέτρο και ο Λόγος του Πατρός, το γλυκύτατο και ουράνιο μάννα, το όνομα το απερίγραπτο και πάνω από όλα τα ονόματα, το φως το αιώνιο και απρόσιτο, ο άρτος της ζωής ο ουράνιος, ο καρπός που δεν γεωργήθηκε, αλλά βλάστησε από Σένα με σώμα ανθρώπινο.
 
Εσένα δεν προμηνούσε το καμίνι που έβγαζε φωτιά και ταυτόχρονα δρόσιζε αλλά και έκαιγε κι ήταν αντίτυπο της θείας φωτιάς που μέσα Σου κατοίκησε;
 
Παρά λίγο όμως θα ξεχνούσα τη σκάλα του Ιακώβ. Τι δηλαδή; Δεν είναι φανερό σε όλους ότι Εσένα προεικόνιζε κι ήταν προτύπωσή Σου; Όπως ο Ιακώβ είχε δει τις άκρες της σκάλας να ενώνουν τον ουρανό με τη γη και να ανεβοκατεβαίνουν σ' αυτήν Άγγελοι, έτσι κι εσύ ένωσες αυτά που ήσαν πριν χωρισμένα, αφού μπήκες στη μέση Θεού και ανθρώπων κι έγινες σκάλα, για να κατεβεί σε μας ο Θεός, που πήρε το αδύναμο προζύμι μας και το ένωσε με τον εαυτό Του κι έκανε τον ανθρώπινο νου που βλέπει τον Θεό.
 
Πού θα αποδώσουμε ακόμη τα κηρύγματα των Προφητών; Σ' Εσένα, αν θέλουμε να δείξουμε ότι είναι αληθινά! Γιατί, ποιο είναι το Δαβιτικό μαλλί του προβάτου που πάνω του έπεσε σαν βροχή ο Υιός του Θεού, που είναι συνάναρχος με τον Πατέρα; Δεν είσαι Συ ολοφάνερα;
 
Ποιά είναι επίσης η Παρθένος, που ο Ησαϊας προορατικώς προφήτευσε ότι θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιόν τον Θεό, που είναι μαζί μας;
 
Και ποιο είναι το βουνό του Δανιήλ, από το οποίο κόπηκε πέτρα, αγκωνάρι, ο Χριστός, χωρίς να υποκύψει σε ανθρώπινο εργαλείο;
 
Ας έρθει ο Ιεζεκιήλ ο θεϊκότατος κι ας δείξει πύλη που έχει κλειστεί και που πέρασε από μέσα της μόνο ο Κύριος και παραμένει κλειστή.
 
Εσένα, λοιπόν, κηρύττουν οι Προφήτες. Εσένα διακονούν οι Άγγελοι και υπηρετούν οι Απόστολοι. Εσένα σήμερα, καθώς αναχωρούσες προς τον Υιό Σου, περιτριγύριζαν ψυχές Δικαίων και Πατριαρχών και το άπειρο πλήθος των θεοφόρων Πατέρων, που συγκεντρώθηκαν από τα πέρατα της γης, σαν μέσα σε σύννεφο, ψάλλοντας ύμνους ιερούς σ' Εσένα, την πηγή του ζωαρχικού σώματος του Κυρίου, πλημμυρισμένοι από τα θεία συναισθήματα.
 
Ω, πως η πηγή της ζωής μεταφέρεται προς την ζωήν δια μέσου του θανάτου! Πώς να ονομάσουμε το μυστήριο τούτο που σχετίζεται με Σένα; Θάνατο; Μα, αν και η πανίερη και μακαρία ψυχή Σου χωρίζεται από το αμίαντο σώμα Σου και αυτό το σώμα Σου παραδίδεται στην ταφή, όμως δεν παραμένει στο θάνατο κι ούτε διαλύεται από τη φθορά. Όπως ο ήλιος, ο ολόλαμπρος και πάντα φωτεινός, όταν σκεπαστεί για λίγο από το σώμα της σελήνης, φαίνεται σαν να χάνεται και το σκοτάδι να παίρνει τη θέση της λάμψης του, μα αυτός δεν χάνει το φως του, αλλά έχει μέσα του την πηγή του φωτός. Έτσι κι Εσύ, αν και καλύπτεσαι σωματικά από τον θάνατο για κάποιο χρονικό διάστημα, εντούτοις αναβλύζεις πλούσια, καθαρά κι ατέλειωτα τα νάματα του θείου φωτός και της αθάνατης ζωής, ποταμούς χάριτος και πηγές ιαμάτων.
 
Εσύ άνθισες σαν δένδρο γλυκύτατο κι είναι ο καρπός Σου ευλογία στο στόμα των πιστών! Γι' αυτό και δεν θα ονομάσω θάνατο την ιερή μετάστασή Σου, αλλά κοίμηση ή αποδημία ή ενδημία, για να εκφρασθώ καλύτερα, αφού, φεύγοντας από την κατοικία του σώματος, πηγαίνεις να κατοικήσεις στα καλύτερα, στα δεξιά του θρόνου του Υιού Σου.
 
Άγγελοι μαζί με Αρχαγγέλους Σε μεταφέρουν από τη γη στους ουρανούς. Καθώς περνάς ευλογείται ο αέρας και ο αιθέρας καθαγιάζεται. Χαίροντας υποδέχεται ο ουρανός την ψυχή Σου. Σε προϋπαντούν οι ουράνιες δυνάμεις με ύμνους ιερούς και τελετή χαρμόσυνη: «τις αυτή η αναβαίνουσα λελευκανθισμένη, εγκύπτουσα ωσεί όρθρος;». Είσαι ωραία, λένε οι ουράνιες δυνάμεις, σαν το φεγγάρι κι όλα τα Χερουβίμ εκπλήσσονται και τα Σεραφείμ Σε δοξάζουν, Εσένα που δεν ανέβηκες μονάχα ως τον ουρανό, σαν τον Προφήτη Ηλία, ούτε μονάχα μέχρι τον τρίτο ουρανό, σαν τον Απόστολο Παύλο, αλλά έφτασες μέχρις αυτόν τον θρόνο του Υιού Σου και στέκεις κοντά Του με πολλή κι ανείπωτη παρρησία.
 
Έγινες, λοιπόν, ευλογία για όλον τον κόσμο, αγιασμός για το σύμπαν, άνεση για τους κουρασμένους, παρηγοριά για τους πενθούντες, θεραπεία για τους αρρώστους, λιμάνι για του θαλασσοδαρμένους, συγχώρηση για τους αμαρτωλούς, παρηγοριά για τους λυπημένους, πρόθυμη βοήθεια για όλους που σε επικαλούνται, αρχή και μέση και τέλος όλων των αγαθών που ξεπερνούν τον νου μας.
 
Πώς υποδέχθηκε ο ουρανός αυτήν που έγινε πλατύτερη απ' αυτόν; Και πώς ο τάφος δέχθηκε Αυτήν που δέχθηκε μέσα Της τον Θεόν; Ω μνήμα ιερό και θαυμαστό και σεβάσμιο και προσκυνητό, που και τώρα το περιποιούνται Άγγελοι, παρευρισκόμενοι με πολύν σεβασμό και φόβο, και άνθρωποι που έρχονται σ' αυτό με πίστη, τιμώντας το, προσκυνώντας το, φιλώντας το με μάτια και χείλια και με πόθο ψυχής αντλώντας πλούτο αγαθών.
 
Εμπρός, λοιπόν, ας ταξιδέψουμε νοερά μακριά απ' τη ζωή αυτή μαζί με την Παναγία, που φεύγει απ' τη γη αυτή.
 
Ελάτε όλοι με πόθο καρδιακό, ας κατεβούμε στον τάφο μαζί με την Παρθένο που κατέρχεται σ' αυτόν. Ας παρασταθούμε ολόγυρα στο ιερότατο κρεβάτι της.
 
Ας ψάλλουμε ύμνους ιερούς, τέτοια περίπου λέγοντας μελωδικά άσματα: «Χαίρε Κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σου». Χαίρε αμνάς που γέννησες τον Αμνό του Θεού. Χαίρε συ που είσαι πιο πάνω από τις αγγελικές δυνάμεις. Χαίρε η δούλη και Μητέρα του Θεού. Αμήν.
 
Πηγή: Ακτίνες

Το όραμα του Αγίου Νήφωνος.


Αναζητηση

Αναγνωστες