Οι κάποτε Ορθόδοξοι Σέρβοι στην αίρεση του οικουμενισμού...

 

Στον Παπικό Καθεδρικό ναό της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στο Σαράγιεβο πραγματοποιήθηκε συμπροσευχή πριν αρχίσουν οι εργασίες (9 ως 11- 09ου- 2012) του διεθνούς διαθρησκειακού συνεδρίου για την ειρήνη παρουσία και του Πατριάρχη Σερβίας Ειρηναίου. Το Πατριάρχη Ειρηναίο συνόδευαν οι Επίσκοποι Μπάτσκας Ειρηναίος και Ζαχουμίου και Ερζεγοβίνης Γρηγόριος.

 Ο Σέρβος πατριάρχης με τον παπικό επίσκοπο εντός του παπικού καθεδρικού ναού...

 

 Παπικοί και ψευτορθόδοξοι επίσκοποι του αιρετικού πατριαρχείου Σερβίας... 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Μετά απορούν δήθεν κάποιοι ''αθώοι'' ρωτώντας, μα γιατί οι γνήσιοι Ορθόδοξοι της Ελλάδος δεν έχουν εκκλησιαστική κοινωνία με το πατριαρχείο Σερβίας αφού ακολουθεί το παλαιό ημερολόγιο; Κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν ότι το πρόβλημα του ημερολογίου ήταν το πρώτο βήμα για την ένωση των εκκλησιών και την προσέγγιση των θρησκειών. Δεν είναι το πρόβλημα οι ημέρες και οι ώρες, έτσι θέλουν να το εμφανίζουν οι αιρετικοί ψευτοθεολόγοι του νέου ημερολογίου για να μας παρουσιάζουν ως φανατικούς ημερολάτρες.

Το πρόβλημα είναι η αίρεση του οικουμενισμού, που κομμάτι της είναι και η ενιαία εορταστική πορεία του χρόνου με τους αιρετικούς, και η θεσμοποίηση παγκόσμιων ημερών, ώστε να εορτάζουν μουσουλμάνοι, ιουδαίοι, ανιμιστές, σιχ, βουδιστές, ψευτορθόδοξοι, όλοι από κοινού. Ήδη οι ψευτορθόδοξοι της Φινλανδίας έχουν το παπικό πάσχα και εορτάζουν με την παπική εκκλησία μαζί, και χωριστά από την νεοημερολογίτικη εκκλησία, η οποία εορτάζει σε άλλη ημερομηνία από τα πατριαρχεία που ακολουθούν το παλαιό ημερολόγιο... Δηλαδή χάος εορτολογικό. Ενώ αν σέβονταν οι αιρετικοί νεοημερολογίτες τους θεόπνευστους ιερούς κανόνες και τηρούσαν την εορτολογική ενότητα των Αγίων μας, όπως γινόταν 1700 χρόνια τώρα, δε θα υπήρχε αυτή η σχισματική κατάσταση εντός της ψευτορθόδοξης εκκλησίας, αλλού να εορτάζει και να τρώνε κρέας, αλλού να εορτάζει με τους παπικούς, αλλού ακόμα να νηστεύουν...  

Δεν έχουμε εκκλησιαστική κοινωνία με τον οποιονδήποτε ακυρώνει και καταπατά ιερούς κανόνες που είναι θεόπνευστοι, και δημιουργεί μία χαοτική κατάσταση, αντιθέτως με την ενότητα που επικρατεί στους κόλπους της Γνησίας Εκκλησίας Του Χριστού. Μας κατηγορούν οι συκοφάντες νεοημερολογίτες για σχίσματα και διαιρέσεις που υπάρχουν μόνο στην φαντασία τους, ενώ εκείνοι διατηρούν στην εκκλησία τους 2 ημερολόγια, 2 πασχάλια... Δύο πατριάρχες στην Ιερουσαλήμ, δύο εκκλησιαστικές κοινότητες με το νέο ημερολόγιο στην Αυστραλία που μεταξύ τους δεν έχουν εκκλησιαστική κοινωνία λόγω... περουσιακών στοιχείων!!! Και επιπλέον δεν έχουν ενότητα με τις αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων των Αγίων Πατέρων. Οι οποίες με βάση την διδασκαλία των Αγίων είναι θεόπνευστες. Τώρα πώς γίνεται να δηλώνει κάποιος ''Ορθόδοξος'', αλλά να μην σέβεται τις αποφάσεις θεοφόρων Αγίων; Η εξήγηση ''ψεύδος και πλάνη'' μπορεί να μας λύσει την εύλογη απορία...)

Πηγή: Φωτογραφιών Ακτίνες

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα δημιουργήθηκε από τις Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες...

Ο Δρ. John Coleman, πρώην Βρετανός πράκτορας μυστικών υπηρεσιών... αναφέρει στην έκθεσή του για την ισλαμική επανάσταση του Ιράν ότι η Μουσουλμανική Αδελφότητα δημιουργήθηκε από «τα μεγάλα ονόματα της βρετανικής υπηρεσίας πληροφοριών της Μέσης Ανατολής»... και ότι η αποστολή τους ήταν να "κρατήσουν τη Μέση Ανατολή προς τα πίσω, έτσι ώστε οι φυσικοί της πόροι, το πετρέλαιο, να μπορούσε να συνεχίσει να λεηλατείται... "

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι μια δημιουργία του Λονδίνου, πλαστή ως η σημαιοφόρος μιας αρχαίας, αντιθρησκευτικής (ειδωλολατρικής) αίρεσης που μαστίζει το Ισλάμ από την ίδρυση της ισλαμικής κοινότητας (Ούμα) από τον Προφήτη Μωάμεθ στον έβδομο αιώνα. Εκπροσωπώντας τον οργανωμένο ισλαμικό φονταμενταλισμό, η οργάνωση με την ονομασία Μουσουλμανική Αδελφότητα (Ikhwan al-Muslimum στα αραβικά) ιδρύθηκε επίσημα στην Αίγυπτο, το 1929, από τον Βρετανό πράκτορα Χασάν αλ-Μπάνα, ένας Σούφι μυστικιστή. Σήμερα, η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι η ομπρέλα κάτω από την οποία ένα πλήθος από φανατικούς Σούφι, σουνίτες και φανατικές σιιτικές αδελφότητες και εταιρίες ακμάζουν.

Η Μουσουλμανική Αδελφότητα είναι ένα εργαλείο των Βρετανών παγκοσμιοποιητών των οποίων ο κύριος στόχος είναι η ανατροπή της υπάρχουσας παγκόσμιας τάξης και η δημιουργία ενός νέου παγκόσμιου συστήματος παγκόσμιας διακυβέρνησης.

Χωρίς τους Βρετανούς, το «ριζοσπαστικό Ισλάμ θα παρέμενε ένα νόθο, κατασταλτικό μειονοτικό κίνημα όπως ήταν ανέκαθεν, και η Μέση Ανατολή θα είχε παραμείνει σταθερή και ευημερούσα."

Οι πραγματικοί Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι... οι μυστικοπαθείς τραπεζίτες και χρηματιστές που στέκονται πίσω από την κουρτίνα, τα μέλη των παλαιών Αραβικών, Τουρκικών, ή Περσικών οικογενειών των οποίων η γενεαλογία τους τοποθετείται στην ολιγαρχική ελίτ, με ήπιες επιχειρηματικές σχέσεις καθώς και σχέσεις μυστικών υπηρεσιών με την μαύρη Ευρωπαϊκή αριστοκρατία και, κυρίως, με τη βρετανική ολιγαρχία.

Κατασκευάζοντας ένα ψεύτικο πόλεμο μεταξύ του ισλαμικού φονταμενταλισμού και της Δύσης, οι παγκοσμιοποιητές είναι σε θέση να επιτεθούν στον πραγματικό εχθρό τους, την ανθρωπότητα. Κινώντας τα νήματα, θα διασφαλίσουν ότι τόσο τα δυτικά όσο και τα μουσουλμανικά κράτη θα είναι υποβαθμισμένα και τελικά εντελώς υποταγμένα στην απεχθή διακυβέρνησή τους.

Οι παγκοσμιοποίησης εδώ και πολύ καιρό χρησιμοποιούν τους πολέμους για να ανατρέψουν, να διαφθείρουν και να καταστρέψουν το δυτικό πολιτισμό.

Σχεδιάζουν ένα νέο σύστημα φεουδαρχίας που θα εξαθλιώσουν τις μεσαίες τάξεις, θα μειώσουν τον πληθυσμό και θα υποδουλώσουν τις μάζες, αφήνοντας μόνο τους πλούσιους να υπηρετούνται από μια τεχνοκρατία. Όλος ο κόσμος θα μοιάζει με μια καταπιεστική τριτοκοσμική χώρα που θα διοικείται από το Δ.Ν.Τ., τον Ο.Η.Ε. και τη Παγκόσμια Τράπεζα.

Οι παγκοσμιοποιητές έχουν έδρα το Λονδίνο και επίκεντρο την, υπό κυριαρχία των Rothschild, Τράπεζα της Αγγλίας, την MI-6 και την μυστικοπαθή εταιρία της Στρογγυλής Τράπεζας, η οποία γέννησε το Βασιλικό Ινστιτούτο Διεθνών Υποθέσεων (Royal Institute of International Affairs).

Πηγή: Κόκκινος Ουρανός

Μοναστήρι βεβηλώνεται από βάνδαλους. Η αστυνομία υποψιάζεται Εβραίους εξτρεμιστές...

Ισραήλ...

Έκαψαν την πόρτα του μοναστηριού και έγραψαν με σπρέυ (στα εβραϊκά) «Ο Ιησούς είναι ένας πίθηκος».

Βάνδαλοι έβαλαν φωτιά στην είσοδο της Μονής Latrun νωρίς την Τρίτη και έγραψαν στους τοίχους της συνθήματα με σπρέυ εναντίον της χριστιανικής θρησκείας, όπως "Ο Ιησούς είναι ένας πίθηκος".

Η Αστυνομία της Περιφέρειας της Ιερουσαλήμ ξεκίνησε έρευνες για το περιστατικό.

Η ξύλινη πόρτα του μοναστηριού έπιασε φωτιά. Ο ηγούμενος, πατέρας Louie, είπε στο Ynet: «Γύρω στις 3:30 π.μ., ένας μοναχός που κοιμόταν σε ένα από τα δωμάτια άκουσε έναν θόρυβο, βγήκε έξω και είδε την πόρτα να καίγεται. Μπήκε στα δωμάτιά μας και άρχισε να φωνάζει για να μας ξυπνήσει».

"Βγήκα έξω και είδα ολόκληρη η πόρτα να καίγεται. Έσβησα τη φωτιά με έναν πυροσβεστήρα που είχαμε. Αν δεν είχε γίνει αυτό, όλα θα είχαν αρπάξει φωτιά."

Ο φύλακας της μονής, Elias, κάλεσε την αστυνομία. «Εγώ δεν είδα τίποτα», είπε. «Γύρω στις 3:30 π.μ. περνούσα με το αυτοκίνητο και δεν είδα τίποτα ύποπτο. Δέκα λεπτά αργότερα είδα την πόρτα να καίγεται και το γκράφιτι.

"Είμαι σίγουρος ότι όποιος το έκανε ήρθε από τον ελαιώνα, επειδή η πύλη δεν είναι ψηλή και κάποιος μπορεί εύκολα να πηδήσει πάνω από αυτή. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν κάμερες ασφαλείας εδώ."

Οι μοναχοί εμφανίστηκαν πολύ προσβεβλημένοι από το συμβάν.

"Γνωρίζω ότι υπάρχει κάποια ένταση, αλλά δεν καταλαβαίνω τι σχέση έχει αυτό με μας", δήλωσε ο πατέρας Louie. "Είμαστε Χριστιανοί και δεν έχουμε σχέση με αυτά. Προσπαθούμε να κάνουμε τα πάντα με αγάπη. Είμαστε λυπημένοι από αυτό το περιστατικό. Είναι κρίμα που μερικοί άνθρωποι είναι απρόθυμοι να ζήσουν και να αποδεχθούν ανθρώπους που είναι διαφορετικοί."

Ο Διοικητής της Αστυνομίας της Περιφέρειας της Ιερουσαλήμ, Meni Yitzhaki, επισκέφθηκε το μοναστήρι το πρωί της Τρίτης.

«Έχουμε ορίσει μια ειδική ομάδα έρευνας για να εξετάσει το περιστατικό», είπε. «Θεωρούμε το περιστατικό εξαιρετικά σοβαρό. Αυτός είναι ο λόγος που έχω έρθει εδώ. Θα πιάσουμε τους βανδάλους. Νιώθουμε πολύ λυπημένοι για το περιστατικό αυτό».

«Αυτό το μοναστήρι έχει πολλούς επισκέπτες», σημείωσε ο φύλακας, Ελίας. «Άνθρωποι έρχονται όλη την ώρα. Οι μοναχοί πηγαίνουν για ύπνο νωρίς και κανείς δεν παρατήρησε κάτι. Όποιοι το έκαναν αυτό, δεν έχουν Θεό, απλά λένε ότι έχουν."

Η αστυνομία είναι ενήμερη για τις λεγόμενες ενέργειες "price tag" από 'ακροδεξιούς ακτιβιστές' (ΚΟ: η φράση 'Price Tag' («κόστος») ένα σύνθημα που χρησιμοποιείται από εξτρεμιστές Εβραίους εποίκους), οι οποίες συνήθως απευθύνονται σε Παλαιστινίους, μετά την εκκένωση του φυλακίου της Δυτικής Όχθης Migron τις τελευταίες ημέρες.

Η στόχευση ενός χριστιανικού συμβόλου έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει ένα μήνυμα στον δυτικό κόσμο, ο οποίος καλύπτει σε μεγάλο βαθμό την κατάσταση στην Ιερουσαλήμ και τα περίχωρά της.

Αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που μια χριστιανική τοποθεσία γίνεται στόχος μιας τέτοιας πράξης. Τον Φεβρουάριο, βάνδαλοι έγραψαν «Θάνατος στον Χριστιανισμό» σε μια εκκλησία της Ιερουσαλήμ και έσκισαν τα ελαστικά των τριών οχημάτων που ήταν σταθμευμένα εκεί κοντά.

 

Πηγή: Κόκκινος ουρανός

Γκουρουϊσμός και Χριστιανισμός.

 

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

 
Ἀπό τά τέλη τοῦ δεκάτου ἐνάτου αἰώνα ξεκίνησε καί συνεχίζεται μέχρι σήμερα μία συστηματική καί μεθοδευμένη προσπάθεια γιά τή διείσδυση, παρουσία καί ἀποδοχή Ἰνδουϊστικῶν και Βουδδιστικῶν θρησκευτικῶν ἀντιλήψεων καί πρακτικῶν στό δυτικό ἄνθρωπο.

Μία προσπάθεια πού ἐντατικοποιήθηκε τό δεύτερο μισό τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα τόσο στίς ΗΠΑ ὅσο καί στήν Εὐρώπη, χωρίς βεβαίως νά ἐξαιρεθεῖ καί ἡ Ἑλλάδα. Ἡ προσπάθεια αὐτή συνεχίζεται μέχρι τίς ἡμέρες μας. Μόνιμος στόχος της εἶναι ἡ παρουσίαση τῆς Ἰνδουϊστικῆς καί Βουδδιστικῆς θρησκευτικότητας ὡς λύσης στά τεράστια ὑπαρξιακά καί πνευματικά ἀδιέξοδα τοῦ σύγχρονου ἀνθρώπου. Mέ ἀφορμή αὐτό τό γεγονός, πολύ χαρακτηριστικές καί ἐξόχως ρεαλιστικές εἶναι οἱ ἐπισημάνσεις τοῦ ἀειμνήστου εἰδικοῦ καθηγητῆ τῆς θρησκειολογίας στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν, Λεωνίδα Φιλιππίδου.

Ἀναφέρει μέ χαρακτηριστική σαφήνεια ὁ ἀείμνηστος καθηγητής:« Ἀλλʼ ἡ ἀνίδεος τούτων Δύσις, ἡ ὀνόματι καί οὐχί πράγματι χριστιανική, ἡ ὁποία οὐδέν εἶχε νά ζηλεύση ἀπό τῆς ἰνδικῆς Yoga, ἐνεστερνίσθη ἐν τούτοις ταύτην καί ἀπεμπολεῖ τόν χριστιανικόν θησαυρόν της, ἀντήλλαξε τ.ἔ. τό κράτιστον διά τοῦ χείρονος, τό πλῆρες διά τοῦ ἐλλειπεστάτου, τό ἀβίαστον διά τοῦ τεχνικοῦ, τό ἀπόλυτον διά τοῦ σχετικοῦ, τό τέλειον διά τοῦ μετρίου, τό Θεῖον διά τοῦ ἀνθρωπίνου» (Βλ. Λεωνίδα Φιλιππίδου, Στατιστική τῶν θρησκειῶν, 1965, σ. 97).

Ἡ ἐκπληκτική ταχύτητα διάδοσης αὐτῶν τῶν ἀντιλήψεων ὀφείλεται καί στό γεγονός ὅτι υἱοθετήθηκαν καί ἀποτέλεσαν συγχρόνως βασικές διδασκαλίες τοῦ ἀντιχριστιανικοῦ κινήματος τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Ἐπιπλέον, οἱ διάφορες γκουρουϊστικές κινήσεις καί οἱ ἀντιλήψεις τους ρίζωσαν, ἰδίως στήν Εὐρώπη, καθώς ἀπέναντί τους βρῆκαν ἕνα χριστιανισμό τραυματισμένο καί κατακερματισμένο ἀπό τίς Ρωμαιοκαθολικές καί τίς Προτεσταντικές ἀλλοιώσεις καί ἀγκυλώσεις του.

Παρά πάντα ταῦτα τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ δέ μποροῦσε νά παρακαμφθεῖ εὔκολα ἀπό τίς ποικίλες γκουρουϊστικές κινήσεις. Γιʼ αὐτό, οἱ διάφοροι Γκουρού, οἱ ἱδρυτές ἀντίστοιχων γκουρουϊστικῶν κινήσεων, προτίμησαν τακτικές ἑλιγμοῦ καί ὄχι ἄμεση σύγκρουση.

Πρέπει νά ἐπισημάνουμε ὅτι σʼ αὐτές τίς τακτικές συναντᾶ κάποιος ὁρισμένα κοινά στοιχεῖα στίς διάφορες γκουρουϊστικές κινήσεις παρά τίς ἐπιμέρους διαφοροποιήσεις τους.

Ι) Ὁ Χριστός προσεγγίζεται μέ ἰνδουϊστικές προϋποθέσεις καί θεωρεῖται ὡς ἕνας Ἀβατάρ ἤ ἕνας διδάσκαλος τοῦ παρελθόντος.

ΙΙ) Ὡς διδάσκαλος τοῦ παρελθόντος δέν μπορεῖ σήμερα νά σώσει τούς ἀνθρώπους. Σήμερα τόν ἀντικαθιστοῦν οἱ ζωντανοί διδάσκαλοι, οἱ γκουρού. Κάθε γκουρουϊστική κίνηση προβάλλει καί διαφημίζει ὡς θεία αὐθεντία τόν δικό της Γκουρού – διδάσκαλο. Κατά τούς ἰσχυρισμούς τους, ὄχι ὁ Χριστός, ἀλλά ὁ Γκουρού τῆς κάθε κίνησης δείχνει τό σύγχρονο δρόμο τῆς λύτρωσης καί ἐκφράζει τίς θεῖες ἀλήθειες προσαρμοσμένες στά δεδομένα τῆς ἐποχῆς. 

 

 

ΙΙΙ) Ἡ Ἁγία Γραφή ἀπό τούς Γκουρού χρησιμοποιεῖται γιά λόγους σκοπιμότητας καί τακτικῆς. Ὅπου χρησιμοποιεῖται διαστρεβλώνονται τά ἁγιογραφικά χωρία πού χρησιμοποιοῦνται ἤ τά ἱστορικά γεγονότα καθώς γίνεται ἀπόπειρα νά κατανοηθοῦν ἰνδουϊστικά.

ΙV) Ἰδιαιτέρως ἀκατανόητη καί ταυτοχρόνως ἀδιανόητη εἶναι γιά τούς Γκουρού, ἀπʼ ὅλα τά ἱστορικά γεγονότα τοῦ ἐπίγειου βίου τοῦ Χριστοῦ, ἡ σταυρική Του θυσία.

V) Ἡ θέση τῶν Γκουρού γενικά ἀπέναντι στό χριστιανισμό εἶναι ἐπικριτική καί ἐν πολλοῖς ἀπαξιωτική μέ τόν ταυτόχρονο ἰσχυρισμό, ὅτι ἡ ἱστορική ἐξέλιξη τοῦ χριστιανισμοῦ δείχνει, ὅτι ὁ Χριστός δέν ἔχει σχέση μέ τόν Χριστιανισμό. 

 

VI) Στά πλαίσια μίας συγκρητιστικῆς προσέγγισης δέν ἀπουσιάζει ἡ πρόσκληση σέ χριστιανούς τοῦ δυτικοῦ κόσμου νἀ υἱοθετήσουν τήν τεχνική τῆς Bhakti-Yoga, ἕνα ἀπό τά τέσσερα κύρια εἴδη γιόγκα, γνωστή καί ὡς γιόγκα τῆς λατρείας, ἔχοντας ὡς ἴνδαλμα τόν Ἰησοῦ.

 
Παρενθετικά, στήν εὐρύτερη συνάφεια τῆς ἐν λόγῳ προβληματικῆς πρέπει ἐν προκειμένῳ νά ἐπισημάνουμε καί τήν περίεργη προσπάθεια Προτεσταντῶν συγγραφέων νά συμβιβάσουν τή Γιόγκα μέ τήν χριστιανική πίστη καί νά μιλοῦν γιά χριστιανική Γιόγκα (Βλ. R. Hauth, Hexen, Gurus, Seelen fänger, 1994, σσ. 31 – 32) VII)

Εἰδικότερα στόν Ὀρθόδοξο χῶρο ἐκπρόσωποι τέτοιων κινήσεων, καί ὄχι μόνο αὐτοί, παρουσιάζουν τήν μονολόγιστο εὐχή ὡς mantras. Ὡς μαγική, δηλαδή, φόρμα, πού δῆθεν ὑπάρχει στό χῶρο τῆς χριστιανικῆς παράδοσης στά πλαίσια πάντα μίας διαδικασίας διαλογισμοῦ. 

 

 

Ἕνα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα προέρχεται ἀπό βιβλίο ἑνός θαυμαστή καί εἰσηγητή ἰνδουϊστικῶν διδασκαλιῶν στήν Ἑλλάδα. Μάλιστα στό ἐν λόγῳ βιβλίο γενικά καί στό ἀπόσπασμα πού θά παραθέσουμε εἰδικά, συναντᾶ κάποιος ἐκτός ἀπό μία πρωτοφανῆ κακοποίηση καί διαστρέβλωση τῆς Ὀρθόδοξης νοερᾶς προσευχῆς, καί μία τυπική ἰνδουϊστική θεώρηση τοῦ Χριστοῦ. Ἀναφέρεται, λοιπόν, στό ἐν λόγῳ βιβλίο: «Ὑπάρχουν πολλά μάντρα, πού ἀντιπροσωπεύουν τίς διάφορες ἰδιότητες τῆς Θεότητας. Ὁρισμένα ἀπό αὐτά ἔχουν τά ὀνόματα τῶν διαφόρων ἐνσαρκώσεων τοῦ Θεοῦ ὅπως «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με» ἤ «Χάρε Κρίσνα» ἤ «Σρί Ρά, Τζέι Ράμ» ἤ «Σάι Ράμ» ἤ «Ὄμ Νάμα Σι-βάγια» καί ἄλλα. (...) Ἴσως τό πιό γνωστό καί δημοφιλές μάντρα νά εἶναι τό ΑΟΥΜ ἤ ΟΜ, πού ἀντιπροσωπεύει τόν Ἀνεκδήλωτο Θεό. (...) Τό ΟΜ θεωρεῖται ὅτι εἶναι ἕνα μέ τό Θεό καί ὁ ἦχος μέσα ἀπό τόν ὁποῖο ἐκδηλώνει τόν Ἑαυτό του στό δημιουργημένο κόσμο» (Βλ. Ρόμπερτ Νάτζεμυ, Ἡ Τέχνη τοῦ Διαλογισμοῦ, 1992, σ. 286.).

Στήν περίπτωση τῶν Γκουρού γιά τό θέμα τοῦ Χριστοῦ ἔχουμε μία χαρακτηριστική περίπτωση ἰδεολογικῆς χειραγώγησης. Οἱ περί τοῦ Χριστοῦ ἀντιλήψεις τῶν Γκουρού εἶναι ὄχι μόνο ἀνιστόρητες, ἀλλά καί ἀπολύτως ἀσυμβίβαστες καί ξένες μέ τήν πίστη τῆς Ἐκκλησίας. 

 

Ορθόδοξος Τύπος 7/09/2012

 

Πηγή: Ακτίνες

Νεοπαγανιστές και ο Απόστολος Παύλος.

Ο Απόστολος Παύλος, πίνακας του μεγάλου Έλληνος ζωγράφου, Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ

Βασικό στοιχείο στις διάφορες νεοπαγανιστικές ομάδες αποτελεί η εμπαθής, απαξιωτική, φανατισμένη και μέχρις ακροτήτων τοποθέτησή τους, απέναντι στο πρόσωπο του Κυρίου, των Προφητών, των αγίων Αποστόλων και των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας μας.

Ο κατ’ εξοχήν όμως Απόστολος, για τον οποίο εκφράζονται με απίστευτη εμπάθεια και φανατισμό είναι ο απ. Παύλος, εναντίον του σεπτού πρόσωπου του οποίου επιστρατεύονται κάθε είδους φαντασιοκοπήματα, τα οποία κινούνται μεταξύ φανατισμένης εμπάθειας και κακοποίησης των ιστορικών δεδομένων, και φθάνουν μέχρι ιδεοληψίας.

Στην συνέχεια θα παραθέσουμε, ενδεικτικώς, μερικούς μόνο, νεοπαγανιστικούς ισχυρισμούς για τον απ. Παύλο και θα τους σχολιάσουμε με συντομία, για να γίνει αντιληπτό, κατά τρόπο σαφή, το μίσος των σύγχρονων νεοπαγανιστών εναντίον του προσώπου και του έργου του απ. Παύλου. Στους ανιστόρητους και δυσφημιστικούς ισχυρισμούς των σύγχρονων “αρχαιολατρών” κατά του απ. Παύλου εντάσσεται και η προσπάθεια ορισμένων εξ αυτών να συσχετίσουν το πρόσωπο του Αποστόλου με το κάψιμο της Ρώμης στα χρόνια του Νέρωνα.

Υιοθετούν κατά τρόπο αβασάνιστο τις συκοφαντικές κατηγορίες του σχιζοφρενούς και διεφθαρμένου Νέρωνος εναντίον των πρώτων χριστιανών για την τρομακτική πυρκαγιά της 19-7-64 μ.Χ. που κατέκαυσε το μεγαλύτερο μέρος της αρχαίας Ρώμης, στην προσπάθεια του να αποφύγει την οργή του ρωμαϊκού λαού να ξεσπάσει εναντίον του. Ο απ. Παύλος και οι χριστιανοί παρουσιάζονται από τους νεοπαγανιστές ως οι εμπρηστές της Ρώμης.

Κατασκευάζοντας κυριολεκτικώς ανύπαρκτα περιστατικά ένας πρώτος ισχυρισμός τους είναι ότι ο Απ. Παύλος συσχετίζεται με τη συνωμοσία τωνΣενέκα–Πίσωνος. Ο εν λόγω νεοπαγανιστικός ισχυρισμός είναι κυριολεκτικώς ψευδής. Είναι αποκύημα φαντασίας. Καμμία απολύτως ιστορική πηγή δεν αναφέρει συμμετοχή του Παύλου στην συνωμοσία εναντίον του Νέρωνα που είχε οργανωθεί από τον Γάϊο Καλπούρνιο Πίσωνα και αποκαλύφθηκε το 65 μ.Χ.

Στα ίδια πλαίσια επικαλούνται και την λεγόμενη αλληλογραφία Παύλου–Σενέκα. Από όλους όμως τους ειδικούς, η εν λόγω αλληλογραφία θεωρείται ως ένα σώμα επιστολών που γράφτηκαν τον 4ον μ.Χ αι. και γι’ αυτό χαρακτηρίζεται από το σύνολο των ειδικών ως απόκρυφη ή πλαστή ή ψευδεπίγραφη[1]. Ψευδεπίγραφα κείμενα του 4ου μ.Χ αιώνος προσάγονται ως αυθεντικές δήθεν μαρτυρίες – αποδείξεις απίθανων ισχυρισμών.

Απένταντι όμως στην νεοπαγανιστική προπαγάνδα βρίσκονται τα αληθινά γεγονότα. Είναι οι ιστορικές μαρτυρίες. Η πρώτη είναι η μαρτυρία του ιστορικού Τάκιτου που την αναφέρει ο Τάκιτος στο έργο του Χρονικά (Αnnales).

Είναι αναφορά στη διαδεδομένη γνώμη μεταξύ των κατοίκων της Ρώμης ότι ο εμπρηστής ήταν ο Νέρωνας. Και συνεχίζει ο Τάκιτος, ότι για να καταπνίξει αυτή τη γνώμη ο Νέρωνας κατηγόρησε ως εμπρηστές τους χριστιανούς[2], δηλαδή τους συκοφάντησε.

Τα αληθινά όμως γεγονότα που αποδεικνύουν, ότι αποτελεί το λιγότερο συκοφαντία οποιαδήποτε συσχέτιση του Παύλου και των χριστιανών με τον εμπρησμό τα παραθέτει ο Σουητώνιος. Αναφέρει χαρακτηριστικά ο Σουητώνιος τα εξής: «Πράγματι με πρόσχημα ότι τον σοκάριζε η ασχήμια των παλιών οικοδομημάτων, η στενότητα και το στρίμωγμα του πλήθους στους δρόμους, έβαλε φωτιά και έκαψε τη Ρώμη. Και, παρόλο που πολλοί συγκλητικοί είδαν μέσα στις ιδιοκτησίες τους δούλους των ανακτόρων του Νέρωνα με τους δαυλούς στο χέρι, δεν τόλμησαν να τους πιάσουν»[3].

Οι νεοπαγανιστικοί ισχυρισμοί που παραθέσαμε σχετικά με το πρόσωπο του απ. Παύλου είναι απόδειξη του τρόπου σκέψης τους και του φανατισμού τους. Επιπλέον, είναι μία ανιστόριτη επιχειρηματολογία αλλά και αποδεικτικό στοιχείο ενός δράματος. Και το δράμα αυτό δεν τίποτα άλλο, από την ψευδαίσθηση που έχουν, ότι η πραγματική ιστορία είναι οι φαντασιώσεις τους.

 

________________________________________________
Υποσημειώσεις:

[1] Βλ. εκτενώς Al. Fürst – Th.Fuhrer- F.Siegert- P.Walter, Der apokryphe Briefwechsel zwischen Seneca und Paulus, (Scripta Antiquitatis Posterioris ad Ethicam Religionemque pertinetia 11), εκδ. Mohr Siebeck, Tübingen 2006).

[2] Βλ. Tacitus, Annals, Books ΧV/44, (Loeb Classical Library) London 19999, σ. 282. Βλ και H. Fuchs, Tacitus über die Christen, στο Vigiliae Christianae 4(1950), 65-93).

[3] Βλ. Gaius Suetonious Tranquillus, De vita Gaesarum. Neron, 38, Εισαγωγή –Μετάφραση: Περικλής Ροδάκης, εκδ. Παρασκήνιο, Αθήνα 1993, σ.70).

Πηγή: Πεμπτουσία, Ακτίνες

Οικουμενισμός στη πράξη...

Το παπικό «μοναστήρι» του Μπόζε στη βόρεια Ιταλία, είναι γνωστό στους οικουμενιστικούς κύκλους γιατί εκεί εγκαταβιώνουν «μοναχοί και μοναχές» που ανήκουν σε διαφορετικά χριστιανικά δόγματα.

Στο μοναστήρι γίνονται δεκτοί χριστιανοί (καθολικοί, προτεστάντες, ορθόδοξοι). Πρόκειται δηλαδή για μια, μεικτή και διομολογιακή μοναστική κοινότητα. Η κοινότητα, ιδρύθηκε το 1965, και σήμερα αποτελείται από ογδόντα μέλη, μοναχούς και μοναχές. Ιδρυτής και ηγούμενος της μοναστικής κοινότητας είναι ο πατήρ Enzo Bianchi.

Σ΄αυτό λοιπόν το «μοναστήρι» το τετραήμερο από 9 έως 12 Σεπτεμβρίου 2009, διοργανώθηκε συνέδριο και μίλησαν παπικοί και ορθόδοξοι με θέμα : O πνευματικός αγώνας στην Ορθόδοξη παράδοση («Spiritual Struggle in the Orthodox Tradision»).

Το μοναστήρι του Μπόζε, ένα πρότυπο ένωσης για τους οικουμενιστές...  

Πηγή: Aκτίνες

Η Οσία Ελενα! (Μπεχτέεβα)

 

Στις 6 Οκτωβριου 2009 στη γυναικεία Μονή Φλορόφσκυ του Κιέβου έλαβε μέρος η τελετή αγιοποίησης από την τοπική εκκλησία της Οσίας μοναχής Έλενας (Μπεχτέεβα)η οποία εκοιμήθη στις 23 Μαρτίου/5 Απριλίου 1834..Μετά τη Θεία Λειτουργία οπου χοροστάτησε ο προκαθήμενος της Ουκρανικής εκκλησίας μητροπολίτης Βλαδιμηρος έγινε η τελετή αγιοποίησης..Ακολούθως εψάλη το απολυτίκιο .το κοντάκιο και τα μεγαλυνάρια της Οσίας και κλήρος και λαός προσκύνησαν τα άφθαρτα λείψανα της Οσίας Ελενας.

Η Οσία Ελενα ήταν μια από τις μεγάλες ασκήτριες της μονής τoυ Αγ. Φλώρου του Κιέβου.Ήταν πολύ αγαπητή και τη σεβόνταν όλοι για τις καλές της πράξεις και την παρηγοριά που προσέφερε σ΄οσους είχαν ανάγκη.

 

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Ο Όσιος στάρετς Ανατόλιος ο νέος της Όπτινα! (+30 Ιουλίου 1922)

O στάρετς Ανατόλιος, που ονομάστηκε «νεότερος» για να ξεχωρίζει από τον άλλο στάρετς Άνατόλιο,το Ζερτσάλωφ, ήταν ένας από τους πιο συμπαθείς στάρετς της "Οπτινα. Ξεχώριζε για το προορατικό του χάρισμα και την αγάπη του κι ήταν ό πρώτος ίσως από τους γέροντες πού δέχτηκε σχεδόν μαρτυρικό θάνατο. Στό πρόσωπο του στάρετς Άνατολίου μπορούσες να διακρίνεις κάτι από τη φρεσκάδα πού 'χουν τ' αγριολούλουδα, είχε πάντα μια νεανική διάθεση και μια ήρεμη χαρά.
 
Ό π. Άνατόλιος, κατά κόσμον Αλέξανδρος Ποτάπωφ, ήθελε από πολύ μικρός να γίνει μοναχός. Ή μητέρα του όμως αρνιόταν να τον αφήσει να πάει σε μοναστήρι, αν και δεν ήταν ό μοναδικός γιος στην οικογένεια. Έτσι έφυγε για το μοναστήρι μετά το θάνατο της, όπως ακριβώς έκανε κι ό μεγάλος άγιος της Ρωσίας, ό Σέργιος του Ραντονέζ. Ό Αλέξανδρος πήγε κατ' ευθεία στην "Οπτινα και για πολλά χρόνια ήταν διακονητής του στάρετς Αμβροσίου. Ζώντας κοντά στο μεγάλο στάρετς προσπαθούσε ν' αφομοιώσει κυριολεκτικά το πνεύμα αύτοΰ του μεγάλου οσίου και φαίνε­ται ότι το κατώρθωσε σε σημαντικό βαθμό. Ενώ ήταν ακό­μα ιεροδιάκονος ανέλαβε τα καθήκοντα του πνευματικού, στη σκήτη πρώτα κι έπειτα στο μοναστήρι. Ιδιαίτερα οι επι­σκέπτες του μοναστηρίου κι οι προσκυνητές τον σέβονταν καί τον αγαπούσαν πολύ.

Από τίς πρώτες μέρες του στην "Οπτινα επιδόθηκε με ζήλο στην αυστηρή ασκητική ζωή. Πρόσεχε μ' επιμέλεια την τήρηση του νου του καί προσπαθούσε να μη βγαίνει από το κελλί του, ενώ ταυτόχρονα συμμετείχε μ' απλότητα καί προθυμία σ' όλα τα διακονήματα του μοναστηρίου κι ήταν ιδιαίτερα προσεχτικός στην αγάπη του προς τους αδελφούς, τους επισκέπτες, τη φύση κι όλη τη δημιουργία. Ό μοναχικός τρόπος ζωής στο μοναστήρι με το ωραίο τυπικό, τίς εκκλησιαστικές ακολουθίες, τους γέροντες και την πλούσια πνευματικότητα, τον διαμόρφωσαν σ' ένα μεγάλο ασκητή

Τη νύχτα δεν κοιμόταν σχεδόν καθόλου, την περνούσε ολόκληρη με την προσευχή του Ιησού. Καί στίς ακολουθίες στην εκκλησία πολλές φορές από την κούραση τον μισοέπαιρνε ό ύπνος όσο διαβάζονταν τα καθίσματα. "Οποιος δεν ήξερε το νυχτερινό αγώνα του στην προσευχή μερικές φορές τον κατέκρινε πώς ήταν αμελής στα καθήκοντα του. Ή εσω­τερική αυτή εργασία όμως τον γέμιζε με εσωτερική ειρήνη άδιατάραχτη. Κι αυτή τον βοήθησε να γίνει μαζί μ' όλους τους προκατόχους του στάρετς ένας μεγάλος ευεργέτης ολό­κληρης της κοινωνίας και να οδηγήσει τίς ψυχές χιλιάδων Ρώσων στην ευλάβεια, στην αληθινή χριστιανική ζωή. Πολύ αγαπούσε τον άγιο Τύχωνα του Ζαντόνσκ καί γι' αυτό πρόσφερε συχνά στους πιστούς ένα αντίτυπο από το βιβλίο του «Ό Πραγματικός Χριστιανισμός».

Ό στάρετς Ανατολίος είχε το εκπληκτικό χάρισμα να διαβάζει τίς κινήσεις της ψυχής του ανθρώπου, τους λογι­σμούς του, τίς σκέψεις του... 

Ο στάρετς Ανατόλιος με τον μητροπολίτη Μόσχας Μακάριο.

«Το 1916, γράφει ή Κα Ελένη Κόντζεβιτς, σύζυγος του συγγραφέα Ίβάν Κόντζεβιτς, άκουσε ότι ό π. Άνατόλιος θα πήγαινε στην Αγία Πετρούπολη και θα έμενε στον κύριο Γιούσωφ.Έτσι πήγε εκεί για να τον συναντήσουμε οι τρεις μας:ο αδελφός μου,η αδελφή μου κι εγώ. Στο δρόμο τ΄αδέλφια μου έλεγαν πως το μόνο που ήθελαν ήταν να πάρουν την ευχή του. Εγώ είπα πώς ήθελα πάρα πολύ να μιλήσω μαζί του, Ό στάρετς βγήκε κάποια στιγμή στο δωμάτιο πού τον περίμεναν πολλοί άνθρωποι καί μας ευλό­γησε όλους, λέγοντας καί κάποια λόγια στον καθένα μας ξεχωριστά. Ό στάρετς Άνατόλιος έμοιαζε πολύ με τον όσιο Σεραφείμ, όπως ιστορείται στίς εικόνες του: κυρτός, μ' ένα πολύ στοργικό καί ταπεινό πρόσωπο. "Αν δεν τον έχεις δεΐ, είναι δύσκολο να σου τον περιγράψει ό άλλος. Σάν ήρθε ή σειρά μας ό στάρετς ευλόγησε τον αδερφό μου καί την αδερ­φή μου καί δεν τους είπε τίποτα. Σ'εμένα είπε: "Εσύ θέλεις να μιλήσεις λίγο μαζί μου, έτσι δεν είναι; Τώρα δεν μπορώ. "Ελα το βράδυ". "Αν καί δεν είχα πει κουβέντα, ό στάρετς διάβασε τη σκέψη μου». Τέτοια περιστατικά έχουν αναφερ­θεί πάρα πολλά

Στά τελευταία χρόνια της ζωής του ό στάρετς ζούσε κοντά στην εκκλησία. Ή ανασφάλεια κι ή ανησυχία των ανθρώπων από τον επαναστατικό αθεϊσμό οδηγούσε τους πιστούς στους στάρετς Άνατόλιο καί Νεκτάριο, τους τελευ­ταίους άπομείναντες γέροντες της "Οπτινα. 'Εκεί ζητούσαν παρηγοριά καί πνευματική ενίσχυση.

Από τα τέλη του 1917 οι σοβιετικές αρχές άρχισαν τους διωγμούς των μοναχών σ' όλη τη Ρωσία. Ή "Οπτινα κρα­τικοποιήθηκε. Οί σοβιετικοί δέν είχαν βέβαια ανάγκη από μοναστήρι. Είχαν σκοπό να του αλλάξουν μορφή. Ευτυχώς αντέδρασαν οι τοπικοί πιστοί, ανάμεσα τους καί μερικοί πού είχαν κάποια επιρροή, καί το μοναστήρι μετατράπηκε σε μουσείο, ενώ άφησαν καί μια εκκλησία να λειτουργεί. Ό στάρετς Άνατόλιος είδε τους έκατοντάδες μοναχούς πού ζοϋσαν ακόμα στην "Οπτινα να διασκορπίζονται στους τέσ­σερις ανέμους. "Αλλοι ρίχτηκαν στη φυλακή, άλλοι θανατώ­θηκαν. Οί διάδοχοι εκείνων των ευλαβών καί αγίων στά­ρετς, πού είχαν διαδραματίσει ένα σπουδαίο ρόλο στην πνευ­ματική Ιστορία της χώρας τους, τώρα διώκονταν ανηλεώς, λες κι ήταν κακούργοι. Καί τότε ακόμα όμως οί πιστοί έτρε­χαν στο μοναστήρι αναζητώντας παρηγοριά στον άγιο αυτόν τόπο.

Δυστυχώς έφτασε κι ή σειρά του στάρετς Άνατολίου. Οί στρατιώτες του Ερυθρού Στρατού τον συνέλαβαν πολλές φορές, τον ξύρισαν, τον βασάνισαν, τον μυκτήρισαν. Υπόφε­ρε πολλά. Δεν έπαψε όμως να δέχεται τους πιστούς οπότε του δίνονταν ή ευκαιρία. Το βράδυ της 29ης Ιουλίου του 1922 τον επισκέφτηκε μια επιτροπή από σοβιετικούς, τον άνέκρινε για πολύ ώρα, καί μετά του είπαν πώς θα τον συλ­λάβουν. Ό στάρετς δε διαμαρτυρήθηκε. Μόνο τους ζήτησε ταπεινά να καθυστερήσουν τη σύλληψη του 24 ώρες για να ετοιμαστεί. Εκείνοι προειδοποίησαν αυστηρά κι απείλησαν το διακονητή του π. Βαρνάβα, τον καμπούρη, να ετοιμάσει το γέροντα, γιατί την άλλη μέρα θα τον έπαιρναν.

Το λείψανο του Οσίου στάρετς Ανατολίου του νεότερου στην Όπτινα.

"Εφτασε ή νύχτα κι ό στάρετς άρχισε να ετοιμάζεται για την αναχώρηση του. Την άλλη μέρα το πρωί ή επιτροπή γύρισε. Τα μέλη της επιτροπής βγήκαν από τ' αυτοκίνητα τους καί ρώτησαν τον π. Βαρνάβα:

-Ετοιμάστηκε; 

-Μάλιστα, απάντησε έκείνος."Ανοιξε την πόρτα καί τους οδήγησε στο κελλί του στά­ρετς. Εδώ τους περίμενε μια έκπληξη πού τους άφησε εμβρόντητους. Ό στάρετς, μετά την «προετοιμασία» του, κείτονταν νεκρός στο φέρετρο του, στη μέση του δωματίου. Ό Κύριος δεν επέτρεψε να μυκτηρίσουν κι άλλο τον πιστό δούλο Του καί τον πήρε μαζί του την ίδια εκείνη νύχτα. Λίγες μέρες νωρίτερα ό στάρετς είχε ειδοποιήσει πολλούς ανθρώπους, άλλους μ' επιστολή, άλλους εμφανιζόμενος στον ύπνο τους κι άλλους ακόμα με διάφορους τρόπους να τον επισκεφτούν στο κελλί του. Τους περίμενε για την κηδεία του. Το σκήνωμα του ενταφιάστηκε δίπλα στον τάφο του στάρετς Μακαρίου, του οποίου τα λείψανα βρέθηκαν άφθαρτα.

Από το βιβλίο του Πέτρου Μπότση, «Πατερικό της Όπτινα»

Η Παναγία της Κουκχλόμα και ο Όσιος Αβραάμ! (20 Ιουλίου)

Η εικόνα της Παναγίας της Κουκχλόμα [Галичская (Чухломская)] εμφανίστηκε το 1350 στον Άγιο Αβραάμ του Γκάλιτς ο οποίος είχε έρθει από βόρεια για νέους ασκητικούς αγώνες με την ευλογία του Αγ.Σεργίου του Ραντονέζ.

Κοντά στην λίμνη του Γκάλιτς, μέσα στο πυκνό δάσος, ο Όσιος Αβραάμ προσευχόνταν στην Παναγία ζητώντας της να ευλογήσει τον ασκητικό του αγώνα. Όταν τελείωσε την προσευχή του κάθησε για να ξεκουραστεί. Τότε εμφανίστηκε ένα εκτυφλωτικό φως και άκουσε μία φωνή: «Αβραάμ,έλα στο βουνό,εκεί υπάρχει μιά εικόνα της μητέρας Μου.

Ο μοναχός ανέβηκε στο βουνό και στο μέρος όπου έλαμπε ένα φως βρήκε μια εικόνα της Παναγίας με το βρέφος πάνω σ΄ένα δέντρο.Ο άγιος ασκητής πήρε την εικόνα με ευλάβεια και αργότερα έφτιαξε ένα εκκλησάκι.

Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα ο πρίγκηπας του Γκάλιτς Δημήτριος Φεοντόροβιτς ζήτησε από τον ασκητή να φέρει την εικόνα στην πόλη. Ο Όσιος Αβραάμ, συνοδεία του κλήρου, διέσχισε την λίμνη του Γκάλιτς με μία βάρκα και έφερε την εικόνα στον καθεδρικό ναό του Γκάλιτς.

Την ημέρα αυτήν πολλά θαύματα έγιναν. Ο πρίγκηπας έδωσε στον ασκητή χρήματα για να χτίσει μία μονή. Πράγματι χτίστηκε ο Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και γύρω του αναπτύχθηκε ένα μοναστήρι.

Ο Όσιος Αβραάμ έχτισε πολλούς ναούς και ο τελευταίος ήταν στην πόλη Κουκχλόμα. Απ'αυτό το μοναστήρι ο Όσιος Αβραάμ πήρε την ονομασία της Κουκχλόμα και η εικόνα της Παναγίας την ονομασία Παναγία της Κουκχλόμα της περιοχής Γκάλιτς.