Η εκκλησιαστική κατάσταση την εποχή των Τριών Ιεραρχών.

Οι διάφορες στιγμές της πορείας της Εκκλησίας στην Ελλάδα (και επί του νυν και επί του εκδημήσαντος αρχιεπισκόπου) εγείρουν τον προβληματισμό (αλλά και πολλές φορές την κριτική) για την κατάσταση της Εκκλησίας γενικά σήμερα. Ανασκοπώντας την εποχή των Τριών Ιεραρχών θα ήταν ενδιαφέρον να δει κανείς τι εικόνα για την Εκκλησία της εποχής τους είχαν οι ίδιοι οι Τρεις Ιεράρχες και τι προβλήματα προσπάθησαν να λύσουν, μιας και η εποχή εκείνη (τέλη του 4ου με αρχές του 5ου αιώνα) θεωρείται η «χρυσή εποχή» του Χριστιανισμού με τους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας, το μοναχισμό κλπ.

1. Βίος των Τριών Ιεραρχών.

Υπενθυμίζουμε ότι ο Μ. Βασίλειος γεννήθηκε το 330 στη Νεοκαισάρεια του Πόντου. Έκανε λαμπρές σπουδές στην Καισάρεια, αλλά και στην Κων/λη και μετά στην Αθήνα. Όταν γύρισε στην πατρίδα του, αφού δίδαξε ρητορική, στράφηκε στην άσκηση, ταξίδεψε στην Αίγυπτο (358-359) και κατόπιν έκανε εκκλησιαστική σταδιοδρομία. Έγινε μητροπολίτης Καισαρείας και προήδρευε σε μια σύνοδο που έφθασε να έχει μέχρι 50 επισκόπους, υποστήριξε το σύμβολο της Νικαίας εναντίον των άκαμπτων Αρειανών, ανέπτυξε μεγάλο θεολογικό αλλά και φιλανθρωπικό έργο και πέθανε σε ηλικία 49 ετών το 379.
 

Ο φίλος του Βασιλείου, Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός γεννήθηκε το 328, σπούδασε στην Καισάρεια του Πόντου, την Καισάρεια της Παλαιστίνης, την Αλεξάνδρεια, την Αθήνα. Μετά το 359 μόνασε για ένα διάστημα μαζί με το Μέγα Βασίλειο, ύστερα γύρισε στη Ναζιανζό και βοηθούσε τον επίσκοπο πατέρα του και το 372 ο Μ. Βασίλειος τον χειροτόνησε επίσκοπο Σασίμων, για να έχει πλειοψηφία και να μη διασπαστεί η μητρόπολη Καισαρείας. Έφυγε από κει και πήγε πάλι να μονάσει, κατόπιν το 379 τον κάλεσαν στην Κων/λη όπου με τους περίφημους λόγους του ανέτρεψε την κυριαρχία των Αρειανών εκεί και τελικά το 381 με τη Β΄ Οικουμενική Σύνοδο τον εξέλεξαν αρχιεπίσκοπο Κων/λεως, θέση που εγκατέλειψε σχεδόν αμέσως, όταν τον κατηγόρησαν ότι είχε προηγουμένως χειροτονηθεί επίσκοπος Σασίμων. Έφυγε και πάλι για να μονάσει σε κτήμα του στην Αριανζό, όπου πέθανε το 390.
 

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος γεννήθηκε λίγο αργότερα (351/354) στην Αντιόχεια, σπούδασε ρητορική, θεολογία και κατόπιν μόνασε επί 6 χρόνια (374-380) και το 381 χειροτονήθηκε διάκονος και το 386 πρεσβύτερος στη μεγαλούπολη της Αντιόχειας όπου διακρίθηκε για το κοινωνικό έργο του και τα κηρύγματά του. Το 398 χειροτονήθηκε σε αρχιεπίσκοπο Κων/λεως, αλλά η άκαμπτη στάση του απέναντι σε εκκλησιαστικούς και πολιτικούς παράγοντες συγκέντρωσε το φθόνο, που τελικά με κάποια αφορμή οδήγησε στην καταδίκη του στη Σύνοδο παρά την Δρυν το 403. Εξορίσθηκε το 404 στην Κουκουσό της Αρμενίας, κατόπιν στάλθηκε πιο μακρυά και τελικά πέθανε στα Κόμανα του Πόντου το 407.

2. Η Εκκλησία κατά την εποχή τους.

Αντιμετωπίζοντας ειδικά τη ζοφερή εικόνα των αρειανικών ερίδων με την απίστευτη πολυδιάσπαση σε εκκλησιαστικές φατρίες τελειώνει στη δογματική του πραγματεία για τη Θεότητα του Αγίου Πνεύματος, με μια φοβερή περιγραφή της εκκλησιαστικής κατάστασης της εποχής του: είναι, λέει, μια ναυμαχία που δίνεται ανάμεσα σε δυο στρατόπεδα, όπου όμως σπαράσσονται κι αυτά από εμφύλιες διαμάχες και ασυνεννοησία μεταξύ ναυτών, ενώ μαίνεται τρομακτική καταιγίδα με κεραυνούς που ρίχνουν τα πλοία το ένα πάνω στο άλλο και ξεσκίζουν τα πανιά, ενώ επικρατεί και πηχτό σκοτάδι, επειδή είναι νύχτα. Και πάνω σ’ αυτά οι καπετάνιοι των πλοίων είναι τελείως ανίκανοι και αδιάφοροι και λείπουν από τα πόστα τους. Μέσα σ’ αυτή τη φοβερή κατάσταση προσπάθησε ο Μ. Βασίλειος με το θεολογικό του έργο (προϊόν συνδυασμού μόρφωσης και αγιοπνευματικής εμπειρίας), την εκκλησιαστική του πολιτική με διαμόρφωση θετικών συσχετισμών, συμμαχιών και προσεγγίσεων με τους πλέον κοντινούς στους Ορθόδοξους Ομοιουσιανούς, αλλά και την ενεργοποίηση του φρονήματος της αγάπης και της άσκησης στην καθημερινή ζωή (εξ ου και οι μοναστικές κοινότητες που ίδρυσε) να δείξει ποια πρέπει να είναι η Εκκλησία στην πράξη κι όχι στα λόγια. Είχε όμως κι άλλα προβλήματα στην περιοχή του. Σε επιστολή του (αρ. 53) επιπλήττει αυστηρά τους χωρεπισκόπους του που έχουν γίνει αποδέκτες χρημάτων για να χειροτονήσουν, καταδεικνύοντας την ανερχόμενη τότε τάση σιμωνείας στον κλήρο. Σε άλλη επιστολή (αρ. 54) προσπαθεί με αυστηρές συστάσεις να επαναφέρει τις αυστηρότερες διαδικασίες επιλογής υποψηφίων προς χειροτονίαν που είχαν χαλαρώσει με ευθύνη των χωρεπισκόπων για να χειροτονούνται με οικογενειοκρατικά και παρεϊστικα κριτήρια.
 

Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, από την άλλη, ήταν ένας ευγενής θεωρητικός νούς κι όχι εκκλησιαστικός πολιτικός. Γι΄ αυτό αντιμετώπισε τις φοβερές προκλήσεις μ’ ένα παθητικό τρόπο. Έφευγε διαρκώς, αλλά αυτή η φυγή του ήταν μια μόνιμη φυγή από την εκκοσμικευμένη Εκκλησία. Σε προχωρημένη ηλικία έγραψε απαξιωτικά ακόμη και για τις συνόδους, έχοντας, βέβαια κατά νου τη συγκυρία μετά το 381, που χρειαζόταν ηρεμία και ανοικοδόμηση του εκκλησιαστικού φρονήματος τοπικά. Ωστόσο, δεν έπαψε ποτέ να τονίζει την αγάπη και την ειρήνη (π.χ. στους τρεις Ειρηνικούς Λόγους). Αντιμετώπισε το πρόβλημα του εκκλησιαστικού ήθους ως θεολογικό ζήτημα σχετιζόμενο με το Άγιο Πνεύμα και τα χαρίσματά του. Όποιος θέλει να μετέχει στα χαρίσματα οφείλει να καθαίρεται διαρκώς (Περί της εν διαλέξεσιν ευταξίας). Αυτό αφορά ιδιαίτερα τους ιερείς: έχουμε μια μακρά περιγραφή για τα καθήκοντα τους στον «Απολογητικόν της εις τον Πόντον φυγής» όπου διεκτραγωδείται η πολιτεία και τα σκάνδαλα που δημιουργούν οι ανάξιοι ποιμένες.
 

Για τον Ιωάννη το Χρυσόστομο είναι γνωστό ότι συγκρούστηκε με ομάδα όλη Μικρασιατών επισκόπων που τους καθήρεσε εξαιτίας σιμωνίας, όταν αυτοί μετά από μακρά και επίπονη εξέταση παραδέχθηκαν ότι «έδωσαν και έγιναν». Ο μεγάλος αντίπαλός του Θεόφιλος Αλεξανδρείας που κατάφερε τελικά να προκαλέσει την καταδική και την εξορία του δεν άντεχε να βλέπει την άνοδο της Κωνσταντινουπόλεως αλλά και το αδάμαστο φρόνημα του επισκόπου της. Σε επιστολές του όμως ο Χρυσόστομος στους συνεργάτες του συνιστούσε παρά τους άδικους διωγμούς του μετριοπάθεια και σύνεση.
 

Από τα παραπάνω είναι φανερό ότι «προβλήματα» και «κρίση» στην Εκκλησία υπήρχαν πάντα. Το ζήτημα είναι πώς τα αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι με εκκλησιαστικό ήθος, ήθος που σημαίνει θυσία σε χαλεπούς καιρούς και επιστράτευση όλων των αρετών που διαθέτει ο καθένας, όχι για να επωφεληθεί αλλά για να δώσει. Αυτό συνέβη με τους Τρεις Ιεράρχες και πρέπει να συμβαίνει σε κάθε εποχή.

Χρονολόγιο.
 

330 Γέννηση Μ. Βασιλείου
 

358-359 ταξίδι στην Αίγυπτο
 

379 Κοίμηση Μ. Βασιλείου/Πέντε Θεολογικοί Λόγοι Γρηγορίου
 

381 Β΄ Οικουμενική Σύνοδος
 

398 Ιωάννης Χρυσόστομος αρχιεπίσκοπος Κων/λεως
 

403 Καταδίκη του στη Σύνοδο επί Δρυν
 

407 Κοίμηση Χρυσοστόμου στην εξορία από τις κακουχίες

Δημήτριος Ν. Μόσχος
Λέκτωρ Γενικής Εκκλησιαστικής Ιστορίας
Τμήματος Θεολογίας Πανεπιστημίου Αθηνών

 

Πηγή: agiameteora.net

H Επιστολή του Παύλου Μελά προς τους Nεαρούς Ευέλπιδες.

 

''Η ζωή είναι πόλεμος. Η γη σου είναι φρούριο και χρέος σου η νίκη. Μη μιλάς, να σκέπτεσαι, να αγαπάς, να μην πονάς. Ένας είναι ο σκοπός σου: ο πόλεμος. Πολέμα για τα ιδανικά σου, για τα Ελληνικά ιδανικά του ανθρωπισμού. Πολέμα για τη Μεγάλη Ιδέα. Άνδρες που περπατούν στη ζωή ευθυτενείς και με γαλήνη, μαθημένοι να πονούν χωρίς να υποφέρουν, να νικούν χωρίς να θριαμβολογούν, να νικώνται χωρίς να μοιρολογούν. Αυτοί είναι οι πραγματικοί άνδρες, θεμέλια γενεών.

Αυτοί είναι οι Ευέλπιδες, οι αυριανοί ηγήτορες του Έθνους.

Νεαρέ Εύελπι μάθε και εξασκήσου να είσαι απλός, ολιγόλογος, συγκρατημένος, σεμνός. Λίγα λόγια, πολλά έργα. Ανθρωπιά μεγάλη, πειθαρχία, πείσμα, αντοχή. Θέλω να σε κοιτώ και να γεμίζουν τα μάτια μου παλλικάρι. Περισσότερο να προσβάλλεσαι όταν σε κυριεύει ο πόνος. Μη θυμώνεις, χειρότερα είναι. Έστω και αν μόλις κρατιέσαι με έναν κόμπο στον λαιμό.

Να φύγεις είναι δειλία. Μόνος σου αποφάσισες να γίνεις αξιωματικός. Απελπισία, ύστερα γελάς και από τη μια μέρα στην άλλη γίνεσαι άνδρας, δηλαδή μαθαίνεις να κρατάς μέσα σου τον πόνο. Έτσι, χωρίς να φαίνεται, αλλά να επιμένεις πάντα στον σκοπό σου, στα όνειρά σου.''

ΠΑΥΛΟΣ ΜΕΛΑΣ

 

 Πηγή: greekworldhistory.blogspot.gr

Ο Στάλιν της αστυνομίας.

Το αρχείο της τσαρικής αστυνομίας όσον αφορά το πρόσωπο του πατέρα των εργατών, Ιωσήφ Βησσαριώνοβιτς Τζιουκασβίλι. Αυτός ο φυλακισμένος για κλοπές τραπεζών και άλλα τινά, ήταν ο ηγέτης της κομμουνιστικής Ρωσίας και μετά σοβιετικής ένωσης. 

Έστειλε 353.000 Πόντιους αδελφούς μας στο θάνατο διότι δεν δέχονταν την κολεκτιβοποίηση των κτημάτων τους στα λεγόμενα κολχόζ. Έτσι πέθαναν από κακουχίες, εκτελέσεις, άλλοι από βασανιστήρια, άλλοι στα γνωστά γκούλακ, και άλλοι από την πεζοπορία προς την εξορία... 

Έδωσε εντολή για διωγμούς κατά των Χριστιανών πάσης ομολογίας. Ιδιαιτέρως προσπάθησε να εξαφανίσει κάθε στοιχείο Ορθοδοξίας από την Ρωσία, αλλά οι καρδιές των Ρώσων κρατούσαν γερά και το απέδειξαν μετά την πτώση του κομμουνισμού όπου γέμισαν τους ναούς τους και έκτισαν πολλά πολλά πολλά μοναστήρια και εκκλησίες! Υπήρχαν περιπτώσεις ανθρώπων που πήγαιναν 100 χλμ απόσταση για να βρούν Ιερέα ώστε να βαπτίσουν το παιδί τους. Ο αριθμός των Επισκόπων, Ιερέων, Διακόνων και μοναχών που εκτελέστηκαν είναι άγνωστος. Έρευνες μιλούν για περίπου 155.000 ρασοφόρους!!! Άλλοι ρίχτηκαν σε παγωμένα νερά και βούλιαξαν υπό το βάρος του ράσου στο βυθό, άλλοι πυροβολήθηκαν στο κεφάλι, άλλοι σταυρώθηκαν ζωντανοί. Υπήρχαν πολλά διαφορετικά μαρτύρια για όσους ήταν ρασοφόροι.

Κάποιοι στη Πατρίδα μας ακόμα τον λατρεύουν σαν θεό και τον μελετούν σαν να διαβάζουν για κάποιον που δεν έστειλε εκατομμύρια ανθρώπους στο τάφο...

Θύραθεν πνευματικό περιβάλλον και οι Πατέρες.

Ακολουθεί απόσπασμα από την πατρολογία του καθ. Στυλιανού Παπαδόπουλου, σχετικά με τους αγίους Πατέρες και το θύραθεν πνευματικό περιβάλλον στο οποίο έδρασαν.

«Δια να συναντήσουν οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς τον άνθρωπο του κόσμου μίλησαν τη γλώσσα του. Εάν συγχρόνως δεν νόθευσαν την αλήθεια του Ευαγγελίου, συνέβη διότι οι συγγραφείς μας είχαν βαθιά συνείδηση της απόλυτης διαφοράς μεταξύ των δύο μεγεθών, του χριστιανισμού και της θύραθεν ποικίλης σκέψεως. Όσο καλύτερα ο συγγραφέας γνώριζε κι αναγνώριζε τη διαφορά αυτή, τόσο γνησιότερη διαφύλαττε τη χριστιανική αλήθεια. Στο θέμα δημιουργήθηκε συχνά παρεξήγηση με διπλή κατεύθυνση . Η μία οδήγησε προς την απόλυτη απόρριψη της πνευματικής γλώσσας της εποχής, η άλλη προς την αδιάκριτη και χωρίς προϋποθέσεις πρόσληψή της. Την πρώτη κατεύθυνση ακολούθησαν αυτοί που χαρακτηρίζονται από τον Γρηγόριο Θεολόγο «υπεράγαν Ορθόδοξοι». Όσοι εξέφραζαν στείρα προσκόλληση στο γράμμα της Γραφής, όσοι δεν διέκριναν μεταξύ ουσίας και μορφής, όσοι δεν κατανοούσαν τη μορφοποιητική δύναμη και ευρύτητα της θείας αλήθειας και αυτοί που συνειδητά ή ασυνείδητα περιόριζαν την Εκκλησία σε κλειστή και μικρή ομάδα εκλεκτών για τη γνώση ή καθαρών από αμαρτίες. Κατά τον ίδιο μεγάλο Θεολόγο Γρηγόριο αυτοί περιέπεσαν γι’ αυτό σε αίρεση και κακοδοξία. Τη δεύτερη κατεύθυνση ακολούθησαν όσοι, αντίθετα προς τους προηγούμενους, δεν διέθεταν ευαισθησία για την αλήθεια του Ευαγγελίου και δεν συνελάμβαναν την απολυτότητα και την αποκλειστικότητα του χριστιανισμού. Οι τελευταίοι μη βλέποντας στο βάθος τα δύο πνευματικά μεγέθη, παρασύρονταν από τις μορφές, από την πνευματικότητα πολλές φορές της ελληνικής σκέψεως ή του γνωστικισμού, και νόμιζαν ότι ως ένα σημείο στην θύραθεν σκέψη και θρησκεία έχομε απλώς ατελέστερη την αλήθεια ή με μια άλλη μορφή της ίδιας αληθείας με εκείνη των Γραφών. Επομένως ήταν για αυτούς πολύ φυσικό να προσλάβουν τη θύραθεν σκέψη στην οικοδόμηση της θεολογίας τους. Παράδειγμα μερικοί απολογητές, ο Κλήμης Αλεξανδρείας και μάλιστα ο Άρειος, που εισήγαγε στη θεολογική διαδικασία κοσμολογικές αντιλήψεις με αποτέλεσμα να καταλήξει στην αίρεση.

Στο προκείμενο θέμα ορθόδοξοι αποδείχτηκαν όσοι διέθεταν βαθιά γνώση και συνείδηση τόσο των πραγμάτων όσο και των ορίων, στα οποία μπορούσε να κινηθεί ο κήρυκας του Ευαγγελίου. Αυτοί ήσαν κατ’ εξοχήν οι Πατέρες και Διδάσκαλοι. Χρησιμοποίησαν την ορολογία, τις δομές σκέψεως, και κήρυξαν με τη βοήθεια των παραστάσεων της εποχής τους, αλλά στις κρίσιμες για την αλήθεια στιγμές άφηναν να νοηθεί ή σημείωναν ότι η ορολογία εδώ είχε άλλο περιεχόμενο, οι δομές και οι παραστάσεις στο χώρο της Εκκλησίας έχουν συμβατικό χαρακτήρα. Απόδειξη ότι στην πορεία της η Εκκλησία εμφανίζεται πολλές φορές με νέες δομές και παραστάσεις. Γι’ αυτό και μπορούμε να λέγουμε ότι η Παράδοση της Εκκλησίας δεν ταυτίζεται με την ιστορία των μορφών και δομών της, αλλά με το φρόνημα και το ήθος της»
 

(Ά Τόμος Πατρολογίας Στ. Παπαδόπουλου, σελ. 52-53).
 

Πηγή: exprotestant.blogspot.com

Μουσουλμάνοι μιλούν για κορίτσια 4 και 6 ετών...

Το ισλάμ εναντίον της δημοκρατίας;

Δεν μισούμε κανέναν, δεν φοβόμαστε κανέναν. Αλλά πρέπει να δούμε τί πραγματικά θέλουν οι μουσουλμάνοι σε κάθε χώρα που πηγαίνουν... Όταν κάποιοι αδιακρίτως υποστηρίζουν την πολυπλιτισμικότητα και φωνάζουν για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτοί οι ίδιοι θα φωνάξουν για τα δικά μας δικαιώματα αύριο; Ρωτάμε το αυτονόητο διότι βλέπουμε στο βίντεο να μας λένε δύο ηγέτες μουσουλμάνοι, ότι δεν αναγνωρίζουν τα ανθρώπινα δικαιώματα και την δημοκρατία αλλά μόνο τον ισλαμικό νόμο, δηλαδή την Σαρία. Σαρία σημαίνει κλέβεις σου κόβουμε το χέρι, πίνεις αλκοόλ, τρώς ξύλο, φοράς κοντή φούστα ή κοντά μανίκια τρώς ξύλο και άλλα πολιτισμικά στοιχεία που δεν μας είναι αρεστά, αν και γι' αυτό θα μας πείτε φασίστες το ξέρουμε. Αν είμαστε κατά την άποψη σας ξενοφοβικοί επειδή θέλουμε να προστατέψουμε τη πολιτισμική μας κληρονομιά γιατί εσείς να μην είστε εθνοφοβικοί και χριστιανοφοβικοί;;;

 

Προσέχετε πως ακούτε, προσέχετε τι ακούτε.

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, μέσα από την διδασκαλία του, μας διδάσκει ότι οφείλουμε να προσέχουμε τι ακούμε («Κατά Μάρκο ευαγγέλιο», 4:24), αλλά και πως ακούμε («Κατά Λουκά ευαγγέλιο», 8:18). Το πρώτο αναφέρεται στο αντικείμενο, δηλαδή στο τι πράγματα ακούμε, και το δεύτερο στο υποκείμενο, που είμαστε οι ίδιοι, δηλαδή την διάθεση με την οποία ακούμε κάτι. Ο άνθρωπος οφείλει να κρίνει. Η κρίση είναι δώρο του Θεού. Όχι βεβαίως για να κατακρίνει, αλλά για να διακρίνει. Για αυτό, ο Κύριος είπε «Μη κρίνετε δια να μη κριθήτε» («Κατά Ματθαίον ευαγγέλιο», 7:1), αλλά είπε επίσης και το «Μη κρίνετε κατ’ όψιν, αλλά την δικαία κρίσιν κρίνατε» (Κατά Ιωάννη ευαγγέλιο», 7:24). Για να γίνει αυτό όμως, δεν πρέπει να είμαστε πρόχειροι στις κρίσεις. Υπάρχουν κάποιες προϋποθέσεις, προκειμένου να μην πέσουμε σε πλάνη, τις οποίες εξηγεί ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης στο παρακάτω απόσπασμα.

«Γι’ αυτό μεγάλη προσοχή πρέπει να έχουν όλοι εκείνοι που δέχονται αυτούς τους συκοφάντες και τους προδότες και τους ψευδομάρτυρες και περισσότερο μάλιστα οι δικαστές και οι κριτές, στους οποίους λένε αυτοί τις συκοφαντίες, τις προδοσίες και τις ψευδομαρτυρίες τους· και να μη πιστεύουν εύκολα στα λόγια τους χωρίς να κάνουν πριν ακριβή έρευνα και να εξακριβώσουν, εάν είναι αληθινοί και αξιόπιστοι μάρτυρες. Αυτοί πρέπει να μιμούνται τον μεγάλο βασιλιά Αλέξανδρο, και όταν ακούν καμία συκοφαντία το μεν ένα αυτί να το έχουν ανοιχτό, για να ακούνε το κατήγορο και ενάγοντα, το δε άλλο να το κλείνουν με το χέρι τους, για να το φυλάξουν καθαρό, ώστε να ακούσουν τον εναγόμενο και κατηγορούμενο. Αυτοί, όταν γνωρίσουν πως μερικοί είναι διαβολείς και συκοφάντες και ψευδομάρτυρες, πρέπει να τους αποστρέφονται και να τους διώχνουν μακριά από το πρόσωπό τους και καθόλου να μην θέλουν να τους ακούνε, καθώς τέτοια εντολή δίνει ο Σολομώντας· «Μην αφήσεις το στόμα σου διεστραμμένα να πει λόγια, ποτέ σου ψέματα μην πεις» (Παροιμίες, 4:24). Μάλλον πρέπει να τους τιμωρούν και να τους βάζουν ποινές, όπως προστάζει ο ίδιος ο Σολομώντας λέγοντας· «Δεν θα μείνει ατιμώρητος ο ψευδομάρτυρας και αυτός που λέει ψέματα δεν θα γλυτώσει» (Παροιμίες, 19:5)· και όπως προστάζουν οι θείοι Απόστολοι στις «Διαταγές» τους (Βιβλ. Β’ κεφ. Ν’), να μην τους δέχονται με ευμένεια και να τους δίνουν θάρρος να λένε και να διαβάλουν τον ένα και τον άλλο με την κατήγορο γλώσσα τους, καθώς είναι γραμμένο· «Όπως ο βόρειος άνεμος φέρνει βροχή, το ίδιο και η συκοφαντία φέρνει την αγανάκτηση» (Παροιμίες, 25:23) Διότι, εάν οι κριτές και οι δικαστές δεχθούν τα ψεύτικα λόγια των συκοφαντών και των ψευδομαρτύρων και κάνουν άδικη κρίση και ζημιώσουν ή τιμωρήσουν κάποιον αθώο, θα έχουν και αυτοί την ίδια αμαρτία και την κόλαση με τους συκοφάντες και τους ψευδομάρτυρες· διότι λέει ο Μέγας Βασίλειος, ότι όποιος άλλον καταλαλεί και όποιος δεχθεί και ακούσει την καταλαλιά, και οι δύο είναι άξιοι να αφορισθούν από την Εκκλησία· «Όποιος καταλαλεί αδελφό και όποιος ακούει τον κατάλαλο, είναι και οι δύο άξιοι αφορισμού» (Όροι Κατ’ επιτομή, ΚΣ). Και ο Θεός μάλιστα λέει ότι είναι άδικοι οι δικαστές εκείνοι, που συγκατατίθενται στις διαβολές και στις ψευδομαρτυρίες των αδίκων, και ότι γίνονται συγκοινωνοί της κακίας εκείνων, έστω και αν είναι πολλοί· «Μη διαδίδεις φήμες ψεύτικες. Μη δίνεις για χάρη ενός ανθρώπου αδίκου μαρτυρία αναληθή. Να μην ακολουθείς τους πολλούς στο κακό και σε περίπτωση δίκης να μην καταθέτεις, παίρνοντας το μέρος των πολλών, για να διαστρέφεις το δίκαιο» (Έξοδος, 23:1-2). Απορεί μάλιστα και ένας διδάσκαλος της Εκκλησίας, ποιος άραγε έχει περισσότερη αμαρτία, εκείνος που καταλαλεί ή εκείνος που με χαρά ακούει την καταλαλιά; Και λύνει ο ίδιος την απορία λέγοντας, ότι εκείνος που καταλαλεί έχει το διάβολο στην γλώσσα του, αυτός όμως που ακούει με χαρά έχει το διάβολο στα αυτιά του· διότι εάν έδειχνε αυτός το πρόσωπό του σκυθρωπό και θυμωμένο, ο κατάλαλος δεν θα τολμούσε ούτε το στόμα του να ανοίξει».

(Απόσπασμα από τον 4ο λόγο του αγίου Νικοδήμου, ότι «Οι Χριστιανοί δεν πρέπει να γίνονται διαβολείς και προδότες, συκοφάντες και ψευδομάρτυρες», από το βιβλίο «Χρηστοήθεια Χριστιανών», σελ. 75-78).
 

Πηγή: exprotestant.blogspot.com

Απόσπασμα από τον λόγο «Εις τον εξισωτή Ιουλιανόν».

Ακολουθεί απόσπασμα από τον 19ο λόγο του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου «Εις τον εξισωτή Ιουλιανόν». Εκφωνήθηκε το 374, όταν εξισωτής, δηλαδή έφορος της αυτοκρατορίας, ήταν ο Ιουλιανός. Σε γενικότερα πλαίσια, ο άγιος Γρηγόριος με τον λόγο του προτρέπει τους άρχοντας -ελέγχοντάς τους, ώστε να παύσουν να επιβάλλουν στον λαό απάνθρωπη φορολογία, και τους υπενθυμίζει ότι έχουν τεράστια ευθύνη στον Θεό όσον αφορά την ομαλή λειτουργία της δικαιοσύνης. Στο συγκεκριμένο απόσπασμα, αναφέρεται στον κλήρο και τον λαό. Στον κλήρο, ότι οφείλει να είναι πρότυπο για το ποίμνιο, και στον λαό, ότι πρέπει να κρατά την τάξη «εν η εκλήθη», χωρίς ανταρσίες.

«Οι ιερείς να ενδυθείτε δικαιοσύνη, ή, για να το πω με περισσότερη ειλικρίνεια, ας ενδυθούμε. Ας μη διασπάσουμε από την βοσκή και ας μη διαφθείρουμε τα πρόβατα χάριν των οποίων έδωσε την ψυχή του ο Καλός Ποιμήν, ο οποίος γνωρίζει τα πρόβατά του και τον γνωρίζουν και αυτά, και τα φωνάζει με το όνομά τους και τα βάζει μέσα στην μάνδρα, και τα βγάζει από την απιστία, και τα οδηγεί στην πίστη, και από την ζωή αυτή εις την ανάπαυση της άλλης ζωής. Ας φοβηθούμε μήπως αρχίσει από εμάς το κρίμα, συμφώνως προς την απειλή, και μήπως λάβουμε από το χέρι του Κυρίου διπλή τιμωρία, επειδή δεν εισήλθαμε οι ίδιοι και επειδή εμποδίσαμε και εκείνους οι οποίοι μπορούσαν να εισέλθουν.

Τα πρόβατα μη ποιμαίνετε τους ποιμένες και μην εξέρχεστε από τα όριά σας. Είναι αρκετό για σας το να ποιμαίνεσθαι καλά. Μην κρίνετε τους κριτές και μη νομοθετείτε για τους νομοθέτες, διότι ο Θεός δεν είναι Θεός της ακαταστασίας και της αταξίας, αλλά Θεός της ειρήνης και της τάξης. Ας μη γίνεται λοιπόν κεφαλή εκείνος ο οποίος μόλις και μετά βίας είναι χέρι, ή πόδι, ή οτιδήποτε άλλο από τα πιο ευτελή μέλη του σώματος, αλλά ο καθένας, αδελφοί μου, ας παραμένει εις την θέση εν η εκλήθη , έστω και αν είναι άξιος για καλύτερα, με το να δέχεται εκείνη την οποία έχει τώρα και να ευδοκιμεί περισσότερο σε αυτήν, παρά να επιζητεί εκείνη την οποία δεν έχει λάβει. Κάποιος ο οποίος μπορεί να ακολουθεί χωρίς να διατρέχει κίνδυνο, ας μην επιθυμεί να εξουσιάζει διατρέχοντας κίνδυνο. Ας μην καταλυθεί ο νόμος της υποταγής, ο οποίος συγκρατεί τα επίγεια και τα ουράνια και ας μην μετατρέψουμε σε αναρχία την ύπαρξη πολλών αρχών. Εκείνοι οι οποίοι ασχολείσθε με τους λόγους μην έχετε υπερβολική εμπιστοσύνη σε αυτούς, ούτε να σοφίζεστε πράγματα περιττά τα οποία ξεφεύγουν από την λογική και ούτε να επιθυμείτε να νικάτε τα πάντα κακώς, αλλά να ανέχεστε να νικάστε καλώς σε ορισμένα. Προσφέρετε εις τον Λόγον τον λόγον και κάμετε την διδασκαλία όπλο δικαιοσύνης και όχι όπλο θανάτου».

(Έργα αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ΕΠΕ 5, σελ. 409-411).

 

Πηγή: exprotestant.blogspot.com

Περί αυτογνωσίας.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Η αυτογνωσία, δηλαδή η γνώση του εαυτού μας, είναι σπουδαία και απαραίτητη. Είναι ένα μέτρο που αποκτά σταδιακά ο άνθρωπος, χάριτι Θεού και υπακοής ανθρώπου, το οποίο του επιτρέπει να διακρίνει κάποια πράγματα, πρώτα στον εαυτό του, και κατόπιν στους συνανθρώπους του. Μαθαίνει στην πράξη αυτό που λέει ο Κύριος: «χωρίς εμού δεν δύνασθε να κάμητε ουδέν» (Κατά Ιωάννη, 15:5). Μαθαίνει τις αδυναμίες του, μαθαίνει να δίδει την δόξα στον Θεό. Γεύεται εμπειρικά την μακροθυμία του Θεού στην ζωή του, το έλεός του, την συγχωρητικότητά του. Σταματά να έχει καύχημα στον εαυτό του, και βιώνει το γεγονός ότι ο Θεός δεν τον αγαπά επειδή ο άνθρωπος είναι «καλός» και τα κάνει όλα «τέλεια», αλλά επειδή απλά «ο Θεός αγάπη εστί» (Ά Ιωάννου, 4:16). Τότε καταλαβαίνει όχι απλά εγκεφαλικά και στείρα, αλλά βιωματικά με όλη την ύπαρξή του, ότι είναι πολύτιμος μπροστά στα «μάτια» του Θεού. Τότε παύει να είναι αυστηρός με τα λάθη των άλλων, και προσπαθεί να συμπεριφερθεί σε αυτούς, όπως ο Θεός σε εκείνον. Η αυτογνωσία δεν είναι κάτι που αποκτάται σε μια στιγμή. Κτίζεται αενάως, και είναι ανάλογη με την επίγνωση του Θεού. Όσο πιο κοντά στον Θεό πάει κανείς, τόσο περισσότερο γνωρίζει τον εαυτό του. Ακολουθεί σύντομο απόσπασμα από την εμπειρία του αγίου Μάξιμου του Ομολογητή.

«Εκείνος που έχει γνωρίσει την αδυναμία της ανθρώπινης φύσεως, αυτός έλαβε γνώση και της θείας δυνάμεως, και ο άνθρωπος αυτός, γνωρίζοντας ότι όλα τα κατορθώματα τα πραγματοποίησε με τη δύναμη του Θεού, και ότι προχωρεί στην πραγματοποίηση άλλων πιστεύοντας και πάλι σε αυτήν, δεν περιφρονεί ποτέ κανένα από τους ανθρώπους. Διότι γνωρίζει, ότι, όπως ακριβώς βοήθησε αυτόν και τον ελευθέρωσε από πολλά φοβερά πάθη, έτσι έχει τη δύναμη να βοηθήσει όλους όταν θέλει, και προ πάντων εκείνους που αγωνίζονται γι’ αυτόν, αν και βέβαια για ορισμένους λόγους ανεξερεύνητους δεν απαλλάσσει όλους τους ανθρώπους από τα πάθη με τη μία, αλλά σαν αγαθός και φιλάνθρωπος γιατρός θεραπεύει τον καθένα που καταφεύγει προς αυτόν στον κατάλληλο καιρό».

(Φ. ΕΠΕ 14, Έργα αγίου Μάξιμου Ομολογητή, σελ. 233).

Πηγή: exprotestant.blogspot.com