Είναι σωστό να το λέμε και να το πιστεύουμε;

«Παναγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Είναι σωστό να το λέμε και να το πιστεύουμε; 

Στέλιος Μπαφίτης.

 

 

Η πίστη των Ορθοδόξων Χριστιανών για την Παναγία, στηρίζεται στην Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας. Είναι η ιερή της μνήμη, ο συνεκτικός κρίκος που την ενώνει με την αρχαία Εκκλησία. Όταν κάποιοι εμφανίζονται ξαφνικά μέσα στην ιστορία, ξεκομμένοι από την εν Αγίω Πνεύματι εμπειρία της Εκκλησίας, είναι ως ένα σημείο λογικό να μην μπορούν να κατανοήσουν ορισμένες αλήθειες.

 

Το παράλογο, όμως, είναι πολλές φορές να παρερμηνεύουν θέσεις της Εκκλησίας, αντί να ρωτήσουν, θέσεις που είχε εξ αρχής, και έχουν μία ιδέα περί της Εκκλησίας τελείως διαφορετική από την πραγματική. Ένα από τα πολλά που παρεξηγούν, άλλοτε από άγνοια και άλλοτε εκούσια, είναι η γνωστή επίκληση που κάνουμε στην αγία Θεοτόκο Μαρία. Θεωρούν ότι την βάζουμε παραπάνω από τον Άγιο Θεό, και της αποδίδουμε ιδιότητες που μόνο ο Χριστός έχει. Η αλήθεια είναι πολύ διαφορετική, και θα δούμε ότι τα λόγια αυτής της επίκλησης είναι απόλυτα σύμφωνα με την Αγία Γραφή.

 

Το ότι την αποκαλούμε «Παναγία», δεν σημαίνει ότι την θέτουμε παραπάνω από τον Άγιο Θεό. Αυτό είναι μέγα λάθος και κακοήθεια. Η Ορθόδοξη πίστη ορίζει σαφώς ότι μόνο τον Τριαδικό Θεό λατρεύουμε. Στο συνοδικό της Ορθοδοξίας εκφράζεται· «Τον μεν (Χριστό) ως Θεόν και Δεσπότην, τους δε(αγίους) δια τον κοινόν Δεσπότην, ως αυτού γνησίους θεράποντας τιμώντες και σέβοντες και την κατά σχέσιν προσκύνησιν απονέμοντες» (Συνοδικό Ορθοδοξίας, Ζ Οικουμενικής) [Η Ορθοδοξία μας, π. Αλεβιζόπουλος, σελ. 419]. «Η μεν εν Πνεύματι και αληθεία λατρεία τη μακαρία Τριάδι παρά των Ορθοδόξων απονενέμηται· ταις δε αγίαις εικόσι ου λατρεία πάντως, αλλά προσκύνησις, και ασπασμός, και τιμή. Ει γαρ και η τιμή της εικόνος επί το πρωτότυπον διαβαίνει» (Ράλλη και Ποτλή, Σύνταγμα Ιερών Κανόνων, τομ. 6). Στην Αγία Γραφή, ο ίδιος ο Άγιος Θεός αναφέρει το θυμίαμα που θα Του πρόσφεραν οι ιερείς ως «αγιώτατο». «Και θέλεις κάμει τούτο θυμίαμα, σύνθεσιν κατά την τέχνην του μυρεψού μεμιγμένον, καθαρόν, άγιον· και θέλεις κοπανίσει μέρος εκ τούτου πολλά λεπτόν, και θέλεις βάλει εξ αυτού έμπροσθεν του μαρτυρίου εν τη σκηνή του μαρτυρίου, όπου θέλω εμφανίζεσθαι εις σέ· τούτο θέλει είσθαι εις εσάς αγιώτατον» (Έξοδος λ, 35-36).  

 

Έτσι αποκαλεί ο ίδιος ο Θεός και το θυσιαστήριό Του (Έξοδος, κθ 37), αλλά και πολλά άλλα πράγματα που είναι άψυχα. Αν τα άψυχα αναφέρονται ως «αγιότατα» από τον Άγιο Θεό, γιατί να μην αναφέρεται έτσι και η Μαρία; Είναι μήπως ανώτερα τα άψυχα από την Μαρία που έγινε ναός του Θεού μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά, αφού κυοφόρησε και έδωσε σάρκα στον Λόγο του Θεού; Γιατί ενοχλεί τους Προτεστάντες αυτό και όχι τα παραπάνω λόγια του ίδιου του Θεού; Και όπως το αγιώτατο θυμίαμα και θυσιαστήριο δεν μπαίνουν παραπάνω από τον Θεό, έτσι και να αποκαλούμε «Παναγία» την Μαρία, δεν σημαίνει ότι την βάζουμε παραπάνω από τον Άγιο Θεό.

 

Μερικοί Προτεστάντες, ευτυχώς όχι όλοι, δεν αποδέχονται τον όρο «Θεοτόκος» για την Μαρία, διότι θεωρούν ότι λέγοντας κάτι τέτοιο, είναι σαν να λένε ότι ο Χριστός ως Λόγος έχει την αρχή Του σε αυτήν. Αυτό βέβαια δεν ισχύει γιατί όταν την αποκαλούμε Θεοτόκο δεν εννοούμε αυτό που νομίζουν, αλλά απλά ότι το βρέφος που βγήκε από τα σπλάχνα της ήταν ταυτόχρονα άνθρωπος και Ο Θεός. Δεν ενώθηκε αργότερα ο Λόγος με τον άνθρωπο Χριστό. Προσέξτε τι λέει ο άγγελος Γαβριήλ στην Παρθένο Μαρία. «Πνεύμα Άγιον θέλει επέλθει επί σε, και δύναμις του Υψίστου θέλει σε επισκιάσει· διά τούτο και το γεννώμενον εκ σου άγιον θέλει ονομασθή Υιός Θεού» (Λουκάς α, 35). Εκείνο που θα γεννηθεί, δηλαδή το βρέφος Ιησούς, θα ονομαστεί «Υιός του Θεού». Όταν ο Γαβριήλ είχε μιλήσει νωρίτερα στον Ζαχαρία για τον Ιωάννη, τον μεγαλύτερο των Προφητών, δεν είπε κάτι τέτοιο, αλλά μόνο ότι «θέλει είσθαι μέγας ενώπιον του Κυρίου» (Λουκάς α 15). Αλλά και παρακάτω, από τα κατά θεία έμπνευση λόγια της Ελισάβετ, φαίνεται καθαρά ότι το βρέφος που κυοφορούσε η Μαρία είχε θεία φύση. «πόθεν μοι τούτο, να έλθη η μήτηρ του Κυρίου μου προς με;» (Λουκάς α, 43). Η Μαρία είναι (ήδη από την στιγμή που επισκέπτεται την Ελισάβετ καθώς έχει προηγηθεί ο ευαγγελισμός) η μητέρα του Κυρίου.

 

Γνωρίζουμε από την Αγία Γραφή ότι ο Μοναδικός Σωτήρας είναι ο Χριστός. Υπάρχουν δεκάδες εδάφια στην Αγία Γραφή που το επιβεβαιώνουν. Και σαφώς συμφωνούμε απόλυτα. Όμως, το «Παναγία Θεοτόκε, σώσον ημάς», το λέμε με την σχετική έννοια, και όχι με την απόλυτη όπως αρμόζει στον Χριστό. Αυτό δεν είναι σόφισμα. Είναι μια αλήθεια που αποδεικνύεται από την ίδια την Γραφή. Ο απ. Παύλος αναφέρει για τον εαυτό του την ιδιότητα του.. «σωτήρα». Όμως, αν δούμε τα χωρία, καταλαβαίνουμε ότι το λέει σχετικά, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι βάζει τον εαυτό του παραπάνω από τον Ιησού Χριστό! Μιλώντας για τους Ισραηλίτες που είχαν απορρίψει τον Ιησού, αναφέρει· «ίσως κινήσω εις ζηλοτυπίαν αυτούς, οίτινες είναι σαρξ μου και σώσω τινάς εξ αυτών» (Ρωμαίους, ια 14). Στην προς Κορινθίους αναφέρει για τους αγώνες του· «εις πάντας έγεινα τα πάντα, διά να σώσω παντί τρόπω τινάς» (θ 22). Και ρωτάμε, γιατί να μην επικαλούμαστε την Παναγία Θεοτόκο να μας «σώσει», με την έννοια που εννοεί και ο απ. Παύλος για τον εαυτό του; Μήπως ο απ. Παύλος εξυπηρέτησε το σχέδιο της σωτηρίας μας περισσότερο από την Παναγία;

 

Όλα τα παραπάνω έχουν να κάνουν σε συνάρτηση με το πρόσωπο του Χριστού. Χωρίς τον Χριστό, η Μαρία ούτε «Παναγία» θα ήταν, ούτε Θεοτόκος, ούτε θα «έσωζε» με τις μεσιτείες της. Ο Χριστός την έκανε Παναγία και Θεοτόκο και ισχυρή στην προσευχή, καθώς «πολύ ισχύει η δέησις του δικαίου ενθέρμως γενομένη» (Ιακώβου, ε 16) Όσοι αρνούνται τα παραπάνω, να σκεφτούν μήπως άθελά τους αρνούνται την δόξα του Θεού.

Πηγή: exprotestant.blogspot.gr

Άγιο Πνεύμα ή δαιμονισμός;;;

Δείτε πως ενεργεί το δαιμόνιο σε ανθρώπους που έχουν πλανηθεί από τις πεντηκοστιανικές θεωρίες και αν έχετε την δυνατότητα, δείτε και εξορκισμό από Ορθόδοξο Ιερέα, ώστε να συγκρίνετε τις αντιδράσεις και στις δύο περιπτώσεις.

Γραπτή και άγραφη Παράδοση.

Ο Μέγας Βασίλειος δίνει το ίδιο κύρος σε γραπτή και άγραφη Παράδοση.

 

 

«Οι αιρετικοί απορρίπτουν τις άγραφες μαρτυρίες των Πατέρων και έχουν ως επιδίωξη τον αφανισμό της αποστολικής παραδόσεως» (Περί Αγ.Πνεύματος,79,ΕΠΕ 10,342).«Η ιερή Παράδοση διασώθηκε δια της μνήμης από γενεά σε γενεά και έφθασε σε μας με τη διδασκαλία των πατέρων» (Περί Αγ.Πνεύματος, 79,ΕΠΕ 10,500).

«Όποιος δέχεται διδασκαλίες ξένες προς την Παράδοση είναι σαν να μην βαπτίστηκε» (Περί Αγ.Πνεύματος, Ι',26, ΕΠΕ 10,344).

«Υπάρχει το έθιμο μας, το οποίο μπορούμε να προβάλουμε ότι έχει δύναμη νόμου, γιατί οι θεσμοί παραδόθηκαν σ' εμάς από αγίους άνδρες» (Επιστ.160, Διοδώρω,2,ΕΠΕ 3,306).

«Η Παράδοση που δόθηκε με τη ζωοποιό Χάρη του Αγίου Πνεύματος πρέπει να μένει πάντοτε απαράβατη. Το να προσθέσει ή να αφαιρέσει κανείς κάτι ισοδυναμεί σαφώς με έκπτωση από την αιώνια ζωή» (Περί Αγ.Πνεύματος,28,ΕΠΕ 10,350).

«Διακηρύσουμε μόνον εκείνα που έχουμε διδαχθεί από τους αγίους Πατέρες. Δεν τολμούμε να υποστηρίξουμε νεώτερα στοιχεία, προϊόντα της δικής μας διάνοιας» (Επισ.140, Προς την Αντιοχέων Εκκλησίαμ,2,ΕΠΕ 1,336-338).

Ο Μέγας Βασίλειος δίνει το ίδιο κύρος σε γραπτή και άγραφη Παράδοση. Συνοπτικά (για την άγραφη Παράδοση) θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο άγιος Βασίλειος δέχεται:

1. Το σημείο του Σταυρού.

2. Η στροφή προς Ανατολάς (προς την Εδέμ), όταν προσευχόμαστε.

3. Τα λόγια του καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων.

4. Η ευλογία του νερού του Βαπτίσματος.

5. Η ευλογία του λαδιού του Χρίσματος.

6. Η ευλογία του ίδιου του Βαπτιζομένου.

7. Η τριπλή κατάδυση και ανάδυση.

8. Η αποταγή του σατανά και των αγγέλων αυτού.

Για περισσότερες πληροφορίες καλώ τον αναγνώστη να μελετήσει τον Α' τόμο της Παιδαγωγικής Ανθρωπολογίας του Μ.Βασίλειου υπό του Βασιλείου Δ.Χαρώνη.

Ας αναρωτηθούν οι προτεστάντες αν όλα αυτά συμβαίνουν στους δικούς τους χώρους. Αν ο Βασίλειος ψεύδεται κι αυτός όπως εμείς (κατηγορούμαστε) σήμερα. Αν η σημερινή Ορθόδοξη Εκκλησία κινείται ιεροπρεπώς και βρίσκεται σε κοινωνία με τους λόγους του ιερού Πατρός.

 

Πηγή: exprotestant.blogspot.gr

Μεταποίησης του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα του Χριστού.

 

«Η ορθόδοξη παράδοση, κατά την κοινή γραμμή της διπλής μεθοδολογίας, δεν εξήγησε ποτέ τον τρόπο της μεταβολής ή της μεταποίησης του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα του Χριστού. Η επιστήμη, όπως είδαμε, ήταν για την περιγραφή των κτιστών πραγμάτων (σε τούτη την επιστήμη ανήκει και η θεολογική επιστήμη), ενώ η χαρισματική θεολογία γεύεται και βλέπει εμπειρικά τα μυστηριακά γεγονότα. 

 

Το έργο της άκτιστης ενέργειας δεν εξετάζεται ως προς τον τρόπο τέλεσης επιστημονικά. Αρκεί μονάχα η γνώση του πράγματος ως μετοχή σ'αυτό. Και τούτη είναι η μοναδική οδός θεογνωσίας κατά την ορθόδοξη θεολογία. Η σχολαστική θεολογία εντούτοις, σύμφωνα με τη διαλεκτική, και όχι την αποδεικτική μέθοδο, όπως την ονόμαζε ο Γρηγόριος Παλαμάς, επιχείρησε έρευνα και του τρόπου μεταβολής του άρτου και του οίνου. Έτσι επινόησε τη λεγόμενη μετουσίωση (transubstantiatio). 

 

Κατά την αριστοτελική φιλοσοφία τα πράγματα έχουν ύλη (ορατή) και είδος (αόρατο). Το τελευταίο είναι η αντικατάσταση της πλατωνικής ιδέας, αυτού του αρχετύπου, όπου κατά μέθεξη παίρνουν μορφή τα υλικά πράγματα. Εδώ στην αριστοτελική περίπτωση τη μορφή τη δίνει το είδος. Κατά τη μεταβολή λοιπόν, λένε οι σχολαστικοί, «μεταποιείται» το είδος, δηλαδή η αόρατη ουσία, ενώ η ύλη μένει ως έχει. Έτσι έχουμε κατά την ύλη ψωμί και κρασί, ενώ κατά την ουσία το σώμα και το αίμα του Χριστού.  

 

Η εξήγηση αυτή, όπως καταλαβαίνει κανείς εύκολα, ενώ είναι ευφυής και επιστημονικά ικανοποιητική, σήμερα δεν ισχύει, μια και η επιστήμη δεν έχει ως δικό της πόρισμα την αριστοτελική φιλοσοφία. Πρόκειται λοιπόν για μια ιστορική απλώς αναφορά σε τούτο τον όρο, και μόνο φιλολογικό ενδιαφέρον προξενεί. Απεναντίας η διπλή μεθοδολογία των ορθοδόξων πατέρων, με τον αντίστοιχο αποφατισμό, ξέφυγε τέτοιες παγίδες. Ρητά και κατηγορηματικά ο Ιωάννης Δαμασκηνός κάνοντας λόγο για τη μεταποίηση του άρτου και του οίνου σε σώμα και αίμα Χριστού μας λέει πώς, αν ζητούμε και τον τρόπο της μεταβολής, μας αρκεί μονάχα η πληροφορία ότι γίνεται διαμέσου των ενεργειών του Αγίου Πνεύματος. Είναι λοιπόν σύγχρονη με τα σημερινά δεδομένα η ορθόδοξη μεθοδολογία». 

 

Δογματική και Συμβολική Θεολογία, Β' τόμος, σελ. 486-488, Νίκου Α. Ματσούκα

 

Πηγή: exprotestant.blogspot.gr

Περί της φιλαργυρίας.

Άγιος Νείλος

«Η φιλαργυρία είναι η ρίζα όλων των κακών και τρέφει σαν κλαδιά της πονηρά τα υπόλοιπα πάθη, και δεν αφήνει να ξεραθούν εκείνα που βλάστησαν από αυτήν. Αυτός που θέλει να κόψει τα πάθη, να κόψει την ρίζα τους. Γιατί, όσο παραμένει η φιλαργυρία, κόβοντας τα κλαδιά δεν ωφελεί καθόλου· γιατί, και αν κοπούν, θα ξαναβλαστήσουν πάλι. Μοναχός που έχει πολλά κτήματα, είναι σαν το πολυφορτωμένο πλοίο, το οποίο σε τρικυμία βυθίζεται εύκολα. Γιατί, όπως το καταπονημένο πλοίο βασανίζεται από κάθε κύμα, έτσι και ο μεγαλοκτηματίας βυθίζεται από τις φροντίδες. 

 

Ο ακτήμονας μοναχός είναι οδοιπόρος άνετος και σε κάθε τόπο βρίσκει κατάλυμα. Ο ακτήμονας μοναχός είναι αετός που πετάει ψηλά, κατεβαίνει δε χαμηλά μόνο για να βρει τροφή, όταν η ανάγκη τον πιέσει. Ο μοναχός αυτός βρίσκεται πάνω από κάθε πειρασμό, περιγελά τα παρόντα, και ανεβαίνει στα ύψη, φεύγει από τα γήινα και περιπλανιέται μαζί με τους αγγέλους, γιατί έχει ελαφρά φτερά, που δεν βαρύνονται με φροντίδες. Έρχεται θλίψη, και αυτός χωρίς λύπη εγκαταλείπει τον τόπο. Έρχεται θάνατος, και φεύγει χαρούμενος, γιατί δεν έδεσε την ψυχή του με κανένα γήινο δεσμό. 

 

Αντίθετα ο πολυκτηματίας είναι δεμένος με φροντίδες και σαν σκυλί είναι δεμένος με αλυσίδα, και αν αναγκαστεί να μετακινηθεί, κουβαλάει μαζί του τις αναμνήσεις των κτημάτων του φορτίο βαρύ και βάρος ανώφελο. Πληγώνεται από τη λύπη, και από την έγνοια πονάει δυνατά. Εγκατέλειψε τα κτήματά του και μαστιγώνεται από τη λύπη. Και όταν έρθει ο θάνατος, αφήνει τα παρόντα με τρόπο αξιολύπητο. Παραδίδει την ψυχή του και το μάτι του δεν αποσπάται από τα πράγματα. Σύρεται χωρίς να το θέλει σαν ζώο που δραπετεύει. Χωρίζεται από το σώμα, και δεν αποχωρίζεται από τα πράγματα, επειδή το πάθος τον κρατάει περισσότερο από εκείνους που τον τραβούν. 

 

Η θάλασσα δεν γεμίζει, αν και δέχεται πολλά ποτάμια, και η επιθυμία του φιλάργυρου δεν ικανοποιείται από τα χρήματα. Διπλασιάζει τα χρήματα, και αυτά επιθυμεί να τα κάνει διπλά, αλλά και με τον διπλασιασμό τους ποτέ δεν σταματά, μέχρι που ο θάνατος να σταματήσει αυτήν την ατελείωτη επιδίωξή του. Ο συνετός μοναχός φροντίζει για την ανάγκη του σώματος και το χορτασμό της κοιλιάς του με ψωμί και νερό. Δεν κολακεύει πλούσιους για την ευχαρίστηση της κοιλιάς, ούτε υποδουλώνει τον νου του σε πολλούς δεσπότες. Γιατί είναι ικανά τα χέρια του να ικανοποιήσουν τις φυσικές ανάγκες του για πάντα. Ο ακτήμονας μοναχός είναι αθλητής χωρίς τη μεσολάβηση τρίτου, και δρομέας ελαφρός, που φτάνει γρήγορα στο βραβείο της ουράνιας κλήσης του. 

 

Ο πολυκτηματίας μοναχός χαίρεται για πολλά εισοδήματα, ενώ ο ακτήμονας για τα στεφάνια των αρετών του. Ο φιλάργυρος μοναχός εργάζεται σκληρά, ενώ ο ακτήμονας ασχολείται με την προσευχή και τα αναγνώσματα. Ο φιλάργυρος μοναχός γεμίζει τα ταμεία του με χρυσάφι, ενώ ο ακτήμονας αποταμιεύει στον ουρανό. «Είναι καταραμένος αυτός που κάνει είδωλο και το τοποθετεί σε μέρος απόκρυφο». Το ίδιο και αυτός που έχει το πάθος της φιλαργυρίας. Γιατί ο ένας προσκυνεί ένα ψεύτικο και ανώφελο άγαλμα, και ο άλλος κάνει άγαλμα το φάντασμα του πλούτου». 

 

(Απόσπασμα από το «Περί των οκτώ πνευμάτων της πονηρίας», αγίου Νείλου, Φιλοκαλία 11Β).

 

Πηγή: exprotestant.blogspot.gr

Χριστιανοί σας σφάξαμε το 1945 - θα σας σφάξουμε το 2013...

Σλοβενία: Σύνθημα μίσους σε τοίχο: "Χριστιανοί σας σφάξαμε το 1945 - θα σας σφάξουμε το 2013".

 

Άγνωστοι δράστες έγραψαν με σπρέι στον τοίχο ενός εμπορικού κέντρου σε μια από τις λεωφόρους της Λιουμπλιάνα, πρωτεύουσας της Σλοβενίας, την 1η Φεβρουαρίου 2013, σύνθημα που απειλεί τους Χριστιανούς με θάνατο. “Kristjani – klali smo vas 1945 – klali vas bomo 2013” - «Χριστιανοί - σας σφάξαμε το 1945 - θα σας σφάξουμε το 2013", είναι γραμμένο με μεγάλα γράμματα στον τοίχο.

Το σύνθημα μίσους υποκινεί το θρησκευτικό μίσος και προωθεί τη βία και τον πόλεμο. Η αναφορά του συνθληματος στο έτος 1945 παραπέμπει στη μεταπολεμική σφαγή των χριστιανών που ήταν συνέπεια της κομμουνιστικής επανάστασης και του ταυτόχρονου εμφύλιου πολέμου. Πολλοί άνθρωποι στη Σλοβενία ​​οι οποίοι δεν ήταν ιδεολογικά ευθυγραμμισμένοι με το κομμουνιστικό καθεστώς σκοτώθηκαν μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο χωρίς τη δέουσα δικαστική διαδικασία, και τα σώματά τους δεν έχουν λάβει ακόμα μια αξιοπρεπή ταφή. 

 

Το Αστυνομικό Τμήμα της Λιουμπλιάνα (Policijska Uprava Ljubljana) επιβεβαίωσε ότι έχει λάβει μια αναφορά σχετικά με το γκράφιτι και την διερευνά περαιτέρω. Έχει επίσης εκδώσει μια δήλωση ότι το γκράφιτι δείχνει ξεκάθαρα σημάδια πράξης που τιμωρείται από το νόμο για δημόσια προτροπή σε μίσος, βία και μη ανεκτικότητα.

 

Η Διάσκεψης των Επισκόπων της Σλοβενίας χαρακτηρίζει το περιστατικό "ότι είναι χωρίς αμφιβολία μια περίπτωση ρητορικής μίσους και προτροπής σε θρησκευτική μισαλλοδοξία, η οποία απαγορεύεται ρητά από το σλοβενικό Σύνταγμα. "

 

Πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, το 97% των Σλοβένων δήλωναν ότι ήταν Ρωμαιοκαθολικοί. Η θρησκεία ήταν ένα σημαντικό κομμάτι στη κοινωνική και πολιτική ζωή της προ-κομμουνιστικής Σλοβενίας​​. Μετά το 1945, η χώρα γνώρισε μια διαδικασία σταδιακής αλλά σταθερής εκκοσμίκευσης. Μετά από μια δεκαετία από σοβαρές διώξεις κατά των χριστιανών, το κομμουνιστικό καθεστώς υιοθέτησε μια πολιτική σχετικής ανοχής προς τις εκκλησίες, αλλά περιόρισε την κοινωνική τους λειτουργία. Μετά το 1990, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ανέκτησε ένα μέρος της πρώην επιρροής της, αλλά η Σλοβενία ​​παραμένει σε μεγάλο βαθμό μια εκκοσμικευμένη κοινωνία. Σήμερα, σύμφωνα με την απογραφή του 2002, το 57,8% του πληθυσμού, πλέον, είναι Ρωμαιοκαθολικοί.

 

Το 1945, η Γιουγκοσλαβία απελευθερώθηκε από τους Γερμανούς και λίγο αργότερα ονομάστηκε ομοσπονδιακό κομμουνιστικό κράτος. Η Σλοβενία ​​εντάχθηκε στην ομοσπονδία ως μια σοσιαλιστική δημοκρατία. Το Σλοβένικο Κομμουνιστικό Κόμμα ιδρύθηκε το 1937. Μεταξύ 1945 και 1948, ένα κύμα πολιτικής καταστολής έλαβε χώρα στη Σλοβενία ​​και στη Γιουγκοσλαβία. Χιλιάδες άνθρωποι φυλακίστηκαν για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις. Αρκετές δεκάδες χιλιάδες Σλοβένοι έφυγαν από την Σλοβενία ​​αμέσως μετά τον πόλεμο από το φόβο των κομμουνιστικών διώξεων. 

 

Το 2009 ήρθε στο φως ομαδικός τάφος στο Jama Huda κοντά στην πόλη του Laško​. Τα θύματα είχαν εκτελεστεί επί τόπου, αλλά δεν έγινε γνωστό από πού τα έφεραν.

 

Ο μόνος αυτόπτης μάρτυρας που βρέθηκε ήταν ο οδηγός που οδήγησε τα θύματα στο ορυχείο, και είπε ότι ήταν Σλοβένοι, ενώ οι ντόπιοι θεωρούν ότι ήταν Κροάτες.

 

Η περιοχή, σύμφωνα με τις αρχές, είναι στη λίστα των περίπου 600 ομαδικών τάφων της κομμουνιστικής θηριωδίας στη Σλοβενία​​. Οι εργασίες για την ανακάλυψη μαζικών τάφων και κομμουνιστικών εγκλημάτων μετά από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Σλοβενία ​​γίνεται από ειδική ομάδα ιστορικών και αστυνομικών της εγκληματολογικής υπηρεσίας.

 

Η σλοβενική αστυνομία άρχισε να ερευνά για τις κομμουνιστικές αγριότητες το 1994. Στην αρχή ως επί το πλείστον εργάστηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Teharje κοντά στην πόλη του Celje, αλλά οι έρευνες δεν προχώρησαν. Το 1997, στο Μάριμπορ, ενώ γίνονταν εργασίες για την κατασκευή δρόμου, βρέθηκαν περίπου 1.100 πτώματα σε αντιαρματικές τάφρους βάθους περίπου εκατό μέτρων. Η αστυνομία προσπάθησε να εντοπίσει τα θύματα, καθώς και τους δράστες, αλλά χωρίς επιτυχία, έτσι η έρευνα καθυστέρησε και πάλι. Το 2001, περίπου 400 πτώματα βρέθηκαν σε ένα καταφύγιο κοντά στην Slovenska Bistrica. Είχαν εκτελεστεί το 1946. Υπολογίζεται ότι περίπου 100.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στη Σλοβενία ​​το 1945 από τις κομμουνιστικές δυνάμεις. Κανείς δεν παραπέμφθηκε σε δίκη για τα εγκλήματα αυτά μέχρι στιγμής.

  

 

Πήγη: Κόκκινος ουρανός

Ήθελε να σκοτώσει το παιδί της.

 

Μια γυναίκα με το μικρό της παιδί αγκαλιά πηγαίνει στον γυναικολόγο της και τον παρακαλάει:

-Γιατρέ, σας παρακαλώ βοηθήστε με στο πρόβλημά μου: Το παιδί μου δεν είναι ούτε ενός έτους. Και εγώ είμαι ξανά έγκυος. Δεν θέλω να αποκτήσω τόσο σύντομα ένα δεύτερο παιδί. Θα ήθελα να υπάρχει κάποιο χρονικό διάστημα ανάμεσα στα δύο παιδιά.

Ο γιατρός ρωτάει:

-Ωραία, τι θέλετε λοιπόν να κάνω για σας;

Η γυναίκα απαντάει:

-Θέλω να διακόψω την εγκυμοσύνη μου και χρειάζομαι τη βοήθειά σας.

Ο γιατρός σκέφτεται για λίγο και... της λέει:

-Νομίζω ότι έχω μια καλύτερη λύση στο πρόβλημά σας και είναι μάλιστα πιο ακίνδυνη για εσάς.

Η γυναίκα αρχίζει να χαμογελάει πιστεύοντας ότι ο γιατρός μπορεί να την βοηθήσει.

Ο γιατρός συνεχίζει:

-Λοιπόν, για να μην έχετε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα ένα δεύτερο παιδί θα σκοτώσουμε το παιδί πού κρατάτε στην αγκαλιά σας. Με αυτό τον τρόπο θα έχετε κάποιο χρονικό διάστημα χαλάρωσης ώσπου να γεννηθεί το επόμενο παιδί. Εκτός αυτού είναι ευκολότερο να θυσιάσετε το παιδί που κρατάτε στην αγκαλιά σας, επειδή αυτό σημαίνει και λιγότερο ρίσκο για τη δική σας υγεία.

Η γυναίκα εμφανώς σοκαρισμένη:

-Όχι, κύριε γιατρέ! Τι απάνθρωπο! Το να σκοτώσεις ένα παιδί θα ήταν έγκλημα!

-Αυτό πιστεύω και εγώ αγαπητή μου, απαντάει ο γιατρός.

-Όμως φαινόσασταν τόσο αποφασισμένη που πίστεψα προς στιγμήν ότι έπρεπε να σας βοηθήσω.

Μετά από μια στιγμή σιγής φαίνεται ότι το δίδαγμά του είχε αποτέλεσμα. Έδωσε στη μητέρα να καταλάβει ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά.

Αν θα σκοτώσεις μια γεννημένη ή μια αγέννητη ζωή το έγκλημα είναι το ίδιο!

Πηγή: lllazaros.blogspot.gr

Μυρίζει Θεό!

Δίνεις υλικά, λαμβάνεις αιώνια αγαθά...

Πρέπει να είμαστε γενναιόδωροι κατά την ελεημοσύνη, ώστε, δίνοντας λίγα, να αξιωθούμε να λάβουμε πολλά. Διότι, πες μου, πού υπάρχει ισότητα, όταν δίνεις ένα νόμισμα και δέχεσαι την συγχώρεση των αμαρτημάτων;

Όταν τρέφεις εκείνον, που πεινάει και αξιώνεσαι παρρησία την φοβερή εκείνη ημέρα και ακούς τους λόγους εκείνους που σε κάνουν άξιο της βασιλείας· «Πείνασα και μου δώσατε να φάω»; (Ματθ. 25,35).

Μήπως δεν μπορούσε αυτός, που σου έδωσε την τόση αφθονία του πλούτου, να θεραπεύσει και τη φτώχεια εκείνου; Αλλά γι' αυτό αφήνει εκείνον να υποφέρει από την φτώχεια, ώστε και εκείνος να πάρει μεγάλο μισθό για την υπομονή και συ να έχεις για τον εαυτό σου την παρρησία από την ελεημοσύνη ...

Ας μη κάνουμε, λοιπόν, την ελεημοσύνη, αποβλέποντας μόνο σ' εκείνον που δέχεται την ελεημοσύνη· αλλά σκεπτόμενοι ποιός οικειοποιείται αυτά που δίνονται στον φτωχό και υπόσχεται να εξοφλήσει αυτά, που δίνονται, στρέφοντας, έτσι, τη σκέψη μας προς εκείνον, να προσφέρουμε με κάθε προθυμία· και, όσο ακόμη είναι καιρός, ας σπείρουμε με αφθονία, ώστε και να θερίσουμε με αφθονία. Διότι λέγει: « Εκείνος που σπέρνει με φειδώ, με φει­δώ και θα θερίσει» (Β΄ Κορ. 9,6).

Ας δίνουμε, λοιπόν, τους καλούς αυτούς σπόρους με απλοχεριά, ώστε να θερίσουμε με αφθονία, όταν έλθει ο καιρός. Διότι τώρα είναι ο καιρός της σποράς, τον οποίο, παρακαλώ, να μην παραβλέψουμε, ώστε κατά την ημέρα της ανταποδόσεως, να θερίσουμε τους καρπούς όσων σπείραμε εδώ, και να αξιωθούμε της φιλανθρωπίας του Κυρίου. Διότι τίποτε, κανένα άλλο κατόρθωμά μας, δεν θα μπορέσει να σβήσει τόσο τη φωτιά των αμαρτιών μας, όπως η πλουσιοπάροχη ελεημοσύνη. Αυτή πετυχαίνει και την εξαφάνιση των αμαρτιών μας και μας χαρίζει παρρησία και μας προετοιμάζει για να απολαύσουμε εκείνα τα ανέκφραστα αγαθά ....

(Αγ. Ι. Χρυσοστόμου, Εις την Γέννεσιν, ΛΔ' ΕΠΕ 3,432-436)

Πηγή: 1myblog.pblogs.gr/