Ελ Νικφούρ.

Ιωάννης Κ. Νεονάκης, MD, MSc, PhD  

 

Ο Νικηφόρος Φωκάς, ο Ελ Νικφούρ των Αράβων, ο φόβος και ο τρόμος του Ισλάμ είναι μια εξόχως εμβληματική μορφή, πηγή παραδειγματισμού και έμπνευσης για όλους εμάς. Ουσιαστικά «ενσαρκώνει» και συγκεφαλαιώνει τον κεντρικό άξονα της πατρίδας μας της Ρωμανίας, της μίας δηλαδή διαχρονικής Ορθόδοξης Πολιτείας στη γη. Και αυτός ο άξονας δεν είναι άλλος παρά τα λόγια στην παράκληση που λένε: ”Σοι μόνω αμαρτάνομεν, αλλά και Σοι μόνω λατρεύομεν, ουκ οίδαμεν προσκυνείν Θεώ αλλοτρίω.”
 

Το ξέρομε δηλαδή ότι είμαστε αμαρτωλοί, το ξέρομε ότι είμαστε βρωτοί και πεπτωκότες, και οι πράξεις μας δεν είναι αυτές που θα έπρεπε, όμως δεν απελπιζόμαστε μέσα στον κόσμο, δεν λυγίζομε, δεν υποχωρούμε και ελπίζοντας μόνο σε Σένα αγωνιζόμαστε για το καλύτερο και ό,τι μπορέσομε να κάνομε, και ό,τι καταφέρομε και ό,τι αξιωθούμε. Ξέρομε τις αδυναμίες μας και τις δυσκολίες του κόσμου, όμως συνεχίζομε με τη βοήθειά Σου να καταφάσκομε τον κόσμο, μη απελπιζόμενοι και μη παραιτούμενοι από τον αγώνα να φέρομε τά πράγματα «ως εν ουρανώ και επί της γης».

Έχομε επίγνωση ότι το πλαίσιο δεν αποτελείται από παραδείσιες, «γλυκανάλατες», «πολιτικώς ορθές», ιδανικές καταστάσεις, αλλά αποτελείται από σκληρή πραγματικότητα, σκληρό εαυτό, σκληρούς εχθρούς και αντίπαλους, σκληρές αμαρτίες. Όμως και από την άλλη μεριά υπάρχει σκληρή ασκητική και αγώνας, μετάνοια, αγάπη και ελπίδα σε Σένα τον έναν Θεό. Ο καθένας από μάς μόνος του, ασυγχύτως αλλά και όλοι μαζί ενωμένοι, αδιαιρέτως, ως σώμα. Ενωμένοι όλοι διαχρονικά και εσχατολογικά ως ένας Λαός, ως ο Λαός του Θεού. Αυτό είναι ο Νικηφόρος Φωκάς: η έκφραση του αμαρτωλού και πεπτωκότος, αλλά ταυτόχρονα καταφάσκοντος και αγωνιζόμενου Λαού του Θεού.
 

Εμείς οι Ηρακλειώτες τον αγαπούμε πολύ τον Νικηφόρο. Είναι ο νικητής, ελευθερωτής μας από δεσμά αιώνων. Τον ένατο αιώνα ορδές Σαρακηνών μουσουλμάνων από την Ισπανία κατέλαβαν την Κρήτη. Ίδρυσαν Ισλαμικό Κράτος και έθεσαν πρωτεύουσα του εμιράτου τους το Ηράκλειο, το οποίο περιτείχισαν με απόρθητα τείχη περιβαλλόμενα από μεγάλο και βαθύ κανάλι, κανάλι στο οποίο οφείλεται και η τότε ονομασία της πόλης ως Χάνδακας. Η μόνη δραστηριότητα των Σαρακηνών ήταν η πειρατεία και το δουλεμπόριο. Όλη η Μεσόγειος υπέφερε από τις συνεχείς επιδρομές. Τα παράλια ερήμωσαν, το θαλάσσιο εμπόριο υπέστρεψε πλήρως και κυρίως χιλιάδες αρπαγέντες αθώοι πουλιούνταν ως σκλάβοι συνεχώς στο μεγαλύτερο σκλαβοπάζαρο που υπήρχε τότε, αυτό του Χάνδακα. Ήταν τόση η δύναμη του κράτους αυτού, ώστε σε μιάν επιδρομή του μπόρεσε να καταλάβει και την ίδια την πόλη της Θεσσαλονίκης, τήνπεριτείχιστη δεύτερη σε σημασία πόλη της αυτοκρατορίας.
 

Η Ρωμανία είχε κάνει έξι σοβαρές προσπάθειες να απελευθερώσει το νησί. Όλες αποτυχημένες. Μέχρι που ήρθε η σειρά του στρατηγού Νικηφόρου. Ο Νικηφόρος είχε ήδη στο ενεργητικό του πολλούς θριάμβους στα πεδία των μαχών. Μάχες ατελείωτες στα ανατολικά σύνορα της πατρίδας μας, της Ρωμανίας για να απελευθερώσει και να ενισχύσει τους χριστιανούς απέναντι στη βία των εχθρών. Σκληρός και δίκαιος, ακούραστος ηγέτης, εδραίος και οραματιστής. Αυτόν διάλεξε η Ρωμανία για ηγούμενο της μεγάλης εκστρατείας. Και ο Νικηφόρος απεδέχθη το μεγάλο ρίσκο για την αγάπη του Χριστού και παρά τις τρομερές αντιξοότητες τα κατάφερε. Για τους Χριστιανούς και την αγάπη του Χριστού.
 

Αυτή η αγάπη του για τον Χριστό και το ερώτημά του πώς θα έπρεπε να Τον υπηρετήσει καλύτερα ήταν που διέτρεχε και καθόριζε όλη τη βιωτή του. Από μικρός αναρωτιόταν αν θα έπρεπε να μονάσει ή αν θα υπηρετούσε καλύτερα τον Θεό μένοντας στον κόσμο και αγωνιζόμενος κατά τα μέτρα του δυνατού. Ήξερε πως μένοντας στον κόσμο και μάλιστα στα πιο υψηλά επίπεδα της επαγγελματικής και κοινωνικής ιεραρχίας η προσφορά του θα ήταν μεν πολύ μεγάλη, αλλά οι πιέσεις και οι πειρασμοί θα ήταν αφόρητοι. Σε σημείο τέτοιο ώστε να κινδυνεύει να χάσει την ίδια του την ψυχή. Το δίλλημα του Νικηφόρου είναι και δίλημμα πολλών ορθοδόξων. Ο Νικηφόρος έδωσε την προσωπική του απάντηση. Έμεινε στον κόσμο και προσπάθησε όσο μπορούσε με την εκκλησιαστική και ασκητική του ζωή να παραμείνει και κοντά στον Χριστό. Τα κατάφερε όμως;
 

Πάντα με νοσταλγία θυμάμαι τις συναρπαστικές διηγήσεις του πατέρα μου όταν ήμουν ακόμα στο δημοτικό για τις μάχες του Νικηφόρου σ’ αυτά εδώ τα χώματα που πατάμε για να μάς απελευθερώσει. Τα χώματα του Ηρακλείου. Και αργότερα, όταν μεγάλωσα, τη συγκίνηση που ένιωθα και νιώθω κάθε φορά που μπαίνοντας στην Εκκλησία του Αγίου Τίτου αντικρίζω αριστερά τη μεγάλη αγιογραφία του Νικηφόρου.
 

Η ορθόδοξη μας αγιογραφία έχει δυό διαστάσεις για να προστατεύσει και να αναδείξει την πραγματική ουσία, την τρίτη διάσταση, το βάθος. Και αυτή η τρίτη διάσταση είναι η ζωντανή, πραγματική σχέση του εικονιζόμενου Αγίου με τον προσκυνητή, τον προστρέχοντα σ’ αυτόν. Χαιρετιούνται, ασπάζονται και συζητούν. Ζυμώνονται. Και ο εικονιζόμενος κατεβαίνει από το πλαίσιο και ξαναμπαίνει στο τώρα, στον τόπο και χρόνο του τωρινού φωτός, στην πραγματική σκιά του τωρινού βάθους. Αλλά και ο προστρέχων ανεβαίνει και τοποθετείται στο κάδρο της αιωνιότητας, στο φως και την ησυχία του Ιερού Θυσιαστηρίου.
 

Την τελευταία φορά που αντικριστήκαμε με τον Νικηφόρο με κοίταξε βαθειά και μού μίλησε στην καρδιά. Με ρώτησε: «Και η Ρωμανία μας σήμερα; Πώς πάει η Ρωμανία μας;» Τον κοίταξα σχεδόν δακρυσμένος από τον πόνο. Τι να του έλεγα; Πως η λήθη έχει απλωθεί και πιά λίγοι τη θυμούνται; Πως τα σύμβολα και τα ονόματα για τά οποία αυτοί έδωσαν το αίμα τους διαστρεβλώθηκαν και αλλάχθηκαν για να διακοπεί η συνέχεια και η συνοχή; Πως οι Ρωμηοί όσοι δεν φύγανε μακριά, χωρίστηκαν σε έθνη-κομμάτια και αντιπαλεύονται μεταξύ τους; Τί να του πώ; «Στρατηγέ, …» πήγα να ψελλίσω και σταμάτησα από τον κόμπο στον λαιμό. Κατάλαβε. Με κοίταξε αποφασιστικά και μού είπε: «Έλα. Μη δειλιάζετε. Σταθείτε όρθιοι. Είμαστε και μεις εδώ. Όλοι μαζί, ως ένα σώμα. Και να έχετε θάρρος, γιατί ό,τι και να γίνει, τον τελικό νικητή Τον ξέρομε ποιος θα είναι».
 

Του Νικηφόρου του οφείλομε και του οφείλω πολλά. Και πάντα τον σεβόμουν και τον τιμούσα ως ελευθερωτή, ως αγωνιστή στρατηγό και ως σπουδαίο άνθρωπο. Δεν ήξερα όμως αν θα έπρεπε να τον τιμώ και ως Άγιο. Είναι μεν αγιογραφημένος στην εκκλησία του Αγίου Τίτου, αλλά μερικοί αυτό το απέδιδαν στο γεγονός ότι ήταν ο κτήτωρ του ναού. Άλλοι πάλι ισχυρίζονταν ότι μόνο εμείς εδώ του αποδίδομε τέτοιο σεβασμό, επειδή μάς ελευθέρωσε, αλλά σε άλλους τόπους οι άνθρωποι επικεντρώνονται στην τραχύτητα του βίου του. Ήταν Άγιος τελικά ο Νικηφόρος; Τα είχε καταφέρει; Ήταν σωστή η απόφασή του να παραμείνει στον κόσμο;
 

Αρχές του νέου έτους ξεφύλλιζα το ημερολόγιο του 2018 που είχε εκδώσει μια από τις Μητροπόλεις της Εκκλησίας της Κρήτης. Έπεσα τυχαία στο τοπικούς Άγιους της Εκκλησίας μας. Σκέφτηκα να δω αν στη χορεία ήταν και ο Νικηφόρος. Άρχισα να φυλλομετρώ. Γενάρης, Φλεβάρης, τίποτα· Ιούνιος, Ιούλιος, δυστυχώς όχι· Οκτώβριος, Νοέμβριος, ουδέν. Απογοήτευση. Πουθενά ο Νικηφόρος. Ετοιμαζόμουν να κλείσω το ημερολόγιο. Γύρισα την τελευταία σελίδα. Δεκέμβριος. Και ξαφνικά η απογοήτευσή μου μετατράπηκε σε απέραντη χαρά. Ήταν γραμμένο ξεκάθαρα: Δεκεμβρίου 11, Νικηφόρου του Φωκά. Δόξα σοι ο Θεός. Ο Νικηφόρος τα κατάφερε. Κέρδισε τη μεγαλύτερη μάχη που έδωσε, κέρδισε τη μάχη της ψυχής του. Αποφάσισε να μείνει στον κόσμο και να προσφέρει, όντας και παλεύοντας στο υψηλότερο επίπεδο ανταγωνισμού, πειρασμών και πίεσης και τα κατάφερε. Και όχι μόνο τα κατάφερε, αλλά συνεχίζει και σήμερα δίπλα στους απλούς ανθρώπους να αγωνίζεται ασταμάτητα για τον Χριστό, την ορθοδοξία, τον άνθρωπο, την χαρά και την ειρήνη. 

 

Άγιε Νικηφόρε, Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ όλων ημών και υπέρ της αγαπημένης σου Ρωμανίας.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Ο «μοναχικός λύκος», το Ισλάμ και ο δυτικός τρόπος ζωής

Γράφει ο Σταύρος Λυγερός

 

Η τρομοκρατική επίθεση στην επαρχιακή πόλη Τρεμπ της νοτιοδυτικής Γαλλίας μπορεί να μην προκάλεσε εκτεταμένη αιματοχυσία, αλλά ήλθε να μας υπενθυμίσει πως το πρόβλημα είναι εδώ. Ο δράστης είναι κλασική περίπτωση μουσουλμάνου μικροκακοποιού, ο οποίος προσχώρησε στο ακραίο Ισλάμ και έδρασε ως «μοναχικός λύκος» στο όνομα του Ισλαμικού Κράτους.

Όπως συμβαίνει πάντα μετά από επίθεση της ισλαμικής τρομοκρατίας, το ερώτημα που εγείρεται είναι εάν η τρομοκρατία συνδέεται ή όχι με την ισλαμική ταυτότητα. Παλαιότερα, οι Ευρωπαίοι φιλελεύθεροι πίστευαν ότι η ένταξη των Ασιατών και Αφρικανών μεταναστών στην παραγωγική διαδικασία θα οδηγούσε σύντομα όχι μόνο σε κοινωνική ενσωμάτωση, αλλά και σε αφομοίωσή τους.
 

Είχαν αλαζονικά υποτιμήσει τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας, με την έννοια της θρησκευτικής-πολιτισμικής διαφοράς. Γι’ αυτό και μετά από δεκαετίες ο βαθμός ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων είναι μάλλον απογοητευτικός. Στις μεγάλες ευρωπαϊκές πόλεις έχουν παγιωθεί άτυπα γκέτο που λειτουργούν σαν παράλληλες μικροκοινωνίες και μάλιστα σε αντίφαση με την ευρύτερη κοινωνία.
 

Τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η ενσωμάτωση των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες είναι δύσκολη και συχνά αδύνατη. Δεν είναι τυχαίο ότι, σε πρώην αποικιοκρατικές χώρες, όπως η Βρετανία και η Γαλλία, όπου υπάρχουν μουσουλμανικές κοινότητες τρίτης γενιάς, ο ισλαμικός φονταμενταλισμός αναπτύσσεται.
 

Φονταμεταλιστές με σπουδές
 

Ενδεικτική είναι η δημόσια ερμηνεία του προέδρου της Κομισιόν Ζαν Κλοντ Γιούνκερ. Ανέφερε με εμφανή έκπληξη ότι οι δράστες στις πολύνεκρες επιθέσεις στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, όπως και οι δράστες ακόμα παλαιότερων επιθέσεων, είναι μουσουλμάνοι που γεννήθηκαν στην Ευρώπη, φοίτησαν σε ευρωπαϊκά σχολεία και συμμετέχουν στην κοινωνική ζωή.
 

Στη συνέχεια, ομολόγησε ότι καμία ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει να επιδείξει επιτυχίες στον τομέα της ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Τέλος, και αυτό είναι το κρίσιμο, απέδωσε την αποτυχία σ’ όσους αρνούνται να αποδεχθούν και να ενσωματώσουν τους μουσουλμάνους που βρίσκονται πολλά χρόνια στην Ευρώπη.
 

Η ερμηνεία του είναι δέσμια της “πολιτικής ορθότητας”, και ως εκ τούτου απελπιστικά μονομερής. Προφανώς, υπάρχουν ξενοφοβικές και ρατσιστικές δυνάμεις στην Ευρώπη. Προφανώς, υπάρχουν διακρίσεις. Δεν είναι, όμως, αυτός ο αποκλειστικός λόγος της μη ενσωμάτωσης των μουσουλμάνων. Υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις σουνιτών με καλές σπουδές και καριέρες στη Δύση, οι οποίοι για ιδεολογικούς λόγους προσχώρησαν στον ισλαμικό φονταμενταλισμό.
 

Όπως, επίσης, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις νεαρών μουσουλμάνων που προέρχονται από υποβαθμισμένες συνοικίες και έχουν ποινικό μητρώο, οι οποίοι βρήκαν νόημα ζωής στον ισλαμικό φονταμενταλισμό και στη συνέχεια στρατεύθηκαν στην ισλαμική τρομοκρατία. Σ’ αυτή την κατηγορία ανήκει και ο 26χρονος μαροκινής καταγωγής δράστης στην Τρεμπ.
 

Θρησκευτικός και πολιτισμικός εχθρός
 

Παρά τα μαθήματα που μας δίνει η πραγματικότητα, οι υποστηρικτές του μοντέλου της πολυπολιτισμικής κοινωνίας συνεχίζουν να υποτιμούν την ιδιαιτερότητα και τη δύναμη της ισλαμικής ταυτότητας. Το Ισλάμ δεν είναι απλή θρησκεία. Είναι ταυτοχρόνως και δικαιικό σύστημα που καθορίζει τον τρόπο ζωής των πιστών. Δικαιικό σύστημα, μάλιστα, ασύμβατο με τις φιλελεύθερες συνταγματικές αρχές, με το νομικό πολιτισμό και με τα ήθη των δυτικών κοινωνιών.
 

Για τον πιστό της σκληροπυρηνικής ερμηνείας του Κορανίου που ζει στη Δύση, η ασυμβατότητα αυτή είναι πηγή αντιφάσεων. Ή θα πρέπει να παραβιάζει την πίστη του ή θα πρέπει να παραβιάζει τις νομικές υποχρεώσεις που έχει ως πολίτης. Συνήθως τις αποδέχεται μόνο προσχηματικά. Για τον φανατικό ισλαμιστή δεν υφίσταται καν αντίφαση. Γι’ αυτόν σημείο αναφοράς είναι το Κοράνι και η σαρία (ισλαμικός νόμος).
 

Το σύνταγμα και οι νόμοι του δυτικού κράτους στο οποίο ζει είναι απορριπτέοι και περιφρονητέοι. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι όποιος προσχωρεί στον ισλαμικό φονταμενταλισμό δεν είναι απλός παραβάτης ενός νόμου. Είναι αρνητής συνολικά των δυτικών αξιών, καθώς και των νομικών και ηθικών παραγώγων τους.
 

Σε ακραίες περιπτώσεις η ένταση της ισλαμικής ταυτότητας προσλαμβάνει διαστάσεις απόρριψης της κοινωνίας, και σε ακόμα πιο ακραίες διαστάσεις ενεργού εχθρότητας. Οι τζιχαντιστές ουσιαστικά θέτουν τον εαυτό τους εκτός της κοινωνίας στην οποία μεγάλωσαν. Για την ακρίβεια, τη θεωρούν θρησκευτικό και πολιτισμικό εχθρό τους. Μπορούν να σκοτώσουν ακόμα και γείτονες και συμμαθητές τους. Γι’ αυτό και, όταν πραγματοποιούν τρομοκρατικές επιθέσεις, εκλαμβάνουν τον θρήνο και την αγανάκτηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών σαν επιβεβαίωση της σημασίας που είχε η πράξη τους στο πλαίσιο του “ιερού πολέμου”.
 

Η τάση προς γκετοποίηση
 

Η δυσανεξία της ισλαμικής ταυτότητας όσον αφορά τον δυτικό τρόπο ζωής ωθεί συχνά τους μουσουλμάνους σε γκετοποίηση. Είναι ενδεικτικό ότι οι Έλληνες, Ιταλοί, Ισπανοί, Πορτογάλοι και Γιουγκοσλάβοι που, μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, είχαν πάει εργάτες στην τότε Δυτική Γερμανία ενσωματώθηκαν πλήρως. Μόνο οι Τούρκοι παραμένουν ακόμα σε ένα είδος γκέτο, παρότι προέρχονταν από μία μουσουλμανική χώρα αλλά με κοσμικό καθεστώς.
 

Και σήμερα, οι μουσουλμάνοι μετανάστες στην Ευρώπη έχουν την τάση να γκετοποιούνται. Αλλά και όταν εντάσσονται, συνήθως εντάσσονται επιφανειακά στον δυτικό τρόπο ζωής. Ζητήματα όπως π.χ. η μπούργκα είναι εκδηλώσεις της αντίφασης ανάμεσα στη σκληροπυρηνική ισλαμική ταυτότητα και σε βασικές δυτικές αξίες.
 

Η εν λόγω πολιτισμική αντίφαση προκαλεί μία κάποια επιφύλαξη των δυτικών κοινωνιών έναντι του Ισλάμ που έχει εγκατασταθεί στο εσωτερικό τους. Η επιφύλαξη, όμως, θα ήταν περιορισμένη και αβαθής εάν δεν την παρόξυνε η ισλαμική τρομοκρατία και η εντύπωση ότι ο ισλαμικός φονταμενταλισμός (ακραία εκδοχή του οποίου είναι η ισλαμική τρομοκρατία) είναι νομιμοποιημένος εντός των μουσουλμανικών κοινοτήτων.
 

Η πολυπολιτισμικότητα σε κρίση
 

Το σύγχρονο κύμα ισλαμοφοβίας δεν πηγάζει από θρησκευτική αντιπαλότητα. Στη Δύση η θρησκευτική πίστη και λατρεία είναι ιδιωτική υπόθεση και κατά κανόνα σεβαστή. Πηγάζει από τη συνειδητοποίηση ότι τουλάχιστον η ακραία εκδοχή της ισλαμικής ταυτότητας είναι ασύμβατη με τις δυτικές αξίες και τον δυτικό τρόπο ζωής. Αυτός είναι και ο λόγος που το μοντέλο της πολυπολιτισμικής κοινωνίας έχει εισέλθει σε υπαρξιακή κρίση.
 

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η καταγγελία της ισλαμοφοβίας δεν αρκεί για να αναχαιτίσει ένα φαινόμενο το οποίο πηγάζει και τροφοδοτείται από υπαρκτές και φορτισμένες πολιτισμικές αντιφάσεις. Ο φορμαλισμός του “πολιτικά ορθού” δεν κάνει τον κόπο να κατανοήσει αυτές τις αντιφάσεις και τα βαθύτερα ρεύματα που παράγουν.
 

Αρκείται να κουνάει το δάκτυλο και να καταγγέλλει σαν ξενοφοβικό και ρατσιστή όποιον διαπιστώνει το πρόβλημα. Με τον τρόπο αυτό, όμως, όχι μόνο δεν αναχαιτίζεται η ισλαμοφοβία, αλλά παροξύνεται. Η ιστορία είναι γεμάτη από διάφορους τύπους ζηλωτών οι οποίοι με τη στάση τους έφεραν το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Ο Έλληνας και ο Εφιάλτης.

Αυτά τα οποία με νύχια και με δόντια, σαν τον αρχαίο Κυναίγειρο, κρατήσαμε σε δυσχειμέρους καιρούς, δηλαδή, τη γλώσσα, την πίστη, την ιστορία μας, την παράδοσή μας, με ένα λόγο, είναι κρίμα και άδικο να τα χάσουμε σε καιρό ειρήνης και δημοκρατίας, σε καιρό ελευθερίας και σε χρόνους αποθέωσης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Κι όμως συχνά στον τόπο μας συμβαίνει το αντίθετο. Λένε οι σοφοί ότι «τα κάστρα πέφτουν από μέσα». Δουλεύει πονηρά εντός των τειχών η «5η φάλαγγα». Οι Εφιάλτες της ιστορίας και οι μειοδότες των εθνικών αξιών και ιδανικών μας. Διότι πέραν των όσων λέγονται περί εξωτερικών πιέσεων και εξωγενών παραγόντων, αν εμείς οι ίδιοι δεν θέλουμε να ξεπουλήσουμε την ψυχή μας στη χωματερή της υφηλίου, κανένας δεν μας αναγκάζει να αλλοιώσουμε τις παραδόσεις μας, να αρνηθούμε την πίστη μας, να ξεχαρβαλώσουμε τη γλώσσα μας και να παραχαράξουμε την ιστορία μας. Μόνοι μας βάζουμε τα δάχτυλά μας και βγάζουμε τα μάτια μας.
 

Λαοί που σέβονται την ιστορία τους, την ιδιοπροσωπία τους, την αυτοσυνειδησία τους, έχουν αυτοεκτίμηση και συναίσθηση της κληρονομίας τους και δεν ανταλλάσσουν τα διαμάντια και τα αίματα των προγόνων τους με τα κάρβουνα και τα ξυλοκέρατα την παγκοσμιοποίησης της νέας Εποχής και της Νέας Τάξης Πραγμάτων.
 

Το χειρότερο βέβαια είναι η παραχώρηση εδάφους και κυριαρχικών δικαιωμάτων με τη συγκατάθεσή μας σε ένα άλλο κράτος. Αυτό όμως δεν ξεκινάει αυτόματα και άμεσα. Προηγούνται σταδιακά ένα σωρό άλλες πράξεις σε πολιτικό και διπλωματικό πεδίο. Και πρώτα παραχωρείται το όνομα. Μετά πλαστογραφείται η ιστορία. Ύστερα κατασκευάζεται στα εργαστήρια των πολυεθνικών και των συμφερόντων μειονότητα. Γίνονται μετακινήσεις και επενδύσεις. Δημιουργούνται τετελεσμένα και προβοκάτσιες. «Και εκεί που μας χρωστούσαν, μας παίρνουν και το βόδι». Αυτό γίνεται τώρα με τη Δυτική Θράκη. Αυτό έγινε και θα συνεχισθεί, αν δεν προσέξουμε, με τα Σκόπια και την Τσαμουριά. Κύπρος και Κρήτη θα παλεύουν μια ζωή με τον πειρασμό της αυτοδιάθεσης. Στο τέλος έρχεται μια διάσκεψη και σου τα παίρνουν όλα και με το νόμο.
«Δίνεις όνομα; Δίνεις ψυχή». Αληθινό πέρα ως πέρα. Γι αυτό και φοβερό.
 

Αυτό δυστυχώς πάει να γίνει με τη Μακεδονία μας. Πέρα από κάθε έννοια ιστορικής και εθνολογικής επιστήμης και δεοντολογίας, αρχαιολογίας και γλωσσολογίας, πάει να γίνει ένα έγκλημα. Μια ανατροπή και ένα ιστορικό πραξικόπημα σε βάρος του Έθνους μας. Είμαστε πολύ μικροί για να κάνουμε ένα τόσο μεγάλο λάθος. Κι όμως «ελαφρά τη καρδία» πάει να γίνει. «Μας αρπάζουν το σπίτι, αρπάζει φωτιά το σπίτι μας κι εμείς χαμογελάμε». Πηγαίνουμε προσκυνητές και οσφυοκάμπτες, «αγαλλομένω ποδί», να υπογράψουμε «πετώντι καλάμω» και να παραδώσουμε «ελαφρά τη καρδία» την ιστορία μας στο διερχόμενο από τα Βαλκάνια απορριματοφόρο του ΝΑΤΟ. Έλεος! Μη γένοιτο!
 

Λέγει ο Μανώλης Γλέζος, ζεί ακόμη και αυτός, όπως και ο Θεοδωράκης, και με τα κύκνεια άσματά τους διορθώνουν τα λάθη του παρελθόντος:
 

«Ο κάθε λαός προσδιορίζεται από τη γλώσσα του, τα ήθη του, τις κοινές παραδόσεις του, τον τρόπο που θρησκεύεται, τη θέληση για εθνική ανεξαρτησία, τη βούληση της πλειοψηφίας… Δεν μπορούν Σλάβοι και Σκοπιανοί να κατέχουν το όνομα Μακεδονία. Να βγάλουν από το νού τους το όνομα Μακεδονία» (Καθημερινή, 11/2/2018)
 

Λοιπόν, ποιος θα φταίει, αν αύριο γίνει το ολέθριο βήμα; Δεν χρειάζεται μεγάλη απόσταση και πολύς χρόνος ένα σημερινό «μετέωρο βήμα» της εξωτερικής εθνικής μας διπλωματίας να γίνει πάτημα σε μια νάρκη ιστορικών συνεπειών μεγατόνων.
 

Το θέμα δεν είναι συναισθηματικό, γειτονικό, φιλικό, απλά πολιτικό, συμφεροντολογικό. «Χαζοχαρούμενο». Είναι απλά και απόλυτα ρεαλιστικό και ιστορικό. Είναι θέμα ιστορικής και ηθικής τάξεως: Δηλαδή, «δεν μπορεί κανένας να μετακινήσει τα σύνορα – τοπικά, ιστορικά, κυριαρχικά, φυλετικά – που έβαλαν οι πατέρες μας και τα χάραξαν με το αίμα τους». Κανένας. Κανένας δεν μπορεί να υπογράψει ουδεμία συμφωνία ερήμην του λαού, της ιστορίας, της εθνικής αυτοσυνειδησίας, συνολικά της επιστήμης. Καμμιά σκοπιμότητα δεν μας αναγκάζει να το κάνουμε. Κανένας που θέλει να είναι και να λέγεται Έλληνας, δεν δικαιούται να αποτολμήσει κάτι τέτοιο. Αν το κάνει δεν θα λέγεται εις το εξής Έλληνας. Θα λέγεται Εφιάλτης.
 

Χριστιανική Εστία Λαμίας

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Απάντηση στα ψέματα για το 1821.

 

 

Ο π. Γεώργιος Μεταλληνός γράφει για τον πανεθνικό αγώνα υπέρ της ελευθερίας.
 

«Δυστυχώς, υπάρχουν ορισμένοι δέσμιοι της ιδεολογίας τους, που αρνούνται τον χαρακτήρα της Ελληνικής Επανάστασης»

Υπάρχουν, δυστυχώς, δέσμιοι της ιδεολογίας τους και εγκλωβισμένοι στην προκατάληψη και στους ερασιτεχνισμούς τους που αρνούνται τον εθνικό χαρακτήρα της Μεγάλης Ελληνικής Επανάστασης του 1821, θεωρώντας την ένα εσωτερικό κοινωνικό γεγονός και όχι αγώνα για την εθνική μας παλιγγενεσία. Και όμως υπάρχουν πάμπολλες μαρτυρίες για τον αληθινό χαρακτήρα της, δύο από τις οποίες, λόγω της σημασίας τους, θα παρουσιαστούν στη συνέχεια. Η σημασία τους έγκειται στο γεγονός ότι είναι σύγχρονες με την έκρηξη του Αγώνα και αποτελούν αυθόρμητες και αβίαστες δηλώσεις δύο προσώπων που ανήκουν σε διαφορετικούς χώρους και κινούνται από διαφορετικές προϋποθέσεις. Η πρώτη προέρχεται από τον Αγγλο προτεστάντη μισιονάριο (ιεραπόστολος) Ισαάκ Λάουντς (Lowndes), άριστο γνώστη της ελληνικής γλώσσας, που βρισκόταν τότε στη Ζάκυνθο.
 

Στις 14/26 Απριλίου 1821, στην αναφορά του (Report) προς την εταιρία του London Missionary Society περιλαμβάνει και τα ακόλουθα: «[…] Θα ήμουν πολύ ευτυχής αν μπορούσα να δώσω μιαν ενδιαφέρουσα αναφορά για την πρόοδο των Βιβλικών Εταιριών στα Ιόνια Νησιά και την Ελληνική Χερσόνησο. Oμως οι πολιτικές ταραχές εκμηδενίζουν το ενδιαφέρον για κάθε άλλη υπόθεση… Οι Eλληνες (Greeks), αποκαμωμένοι από τους πιεστικούς Κυβερνήτες τους, τους Τούρκους, αποφάσισαν, ει δυνατόν, να αποτινάξουν τον ζυγό και στις 4 Απριλίου 1821 (δηλαδή 23 Μαρτίου με το παλαιό - ελληνικό ημερολόγιο) άρχισαν επανάσταση στην Πάτρα, η οποία, ύστερα από συνεννόηση, έλαβε χώρα την ίδια ημέρα σ' όλα τα κύρια μέρη της Πελοποννήσου… Ποιο θα 'ναι το αποτέλεσμα, είναι δύσκολο να κρίνουμε. Στον Μοριά οι Ελληνες έχουν κτυπηθεί πολύ και βρίσκονται σε απόγνωση. Από την Κωνσταντινούπολη, το σημείο αναφοράς της όλης υπόθεσης, δεν έχουν έλθει ακόμη ειδήσεις ούτε είναι γνωστό αν έγινε κάποια επανάσταση εκεί…»
 

Ο Αγγλος πάστορας δεν έχει την παραμικρά αμφιβολία ότι ο Αγώνας που ξέσπασε στην Πελοπόννησο στις 23 Μαρτίου 1821 έχει εθνικό χαρακτήρα. Είναι υπόθεση των Ελλήνων και στρέφεται μοναδικά εναντίον των Τούρκων. Ιδού και το πρωτότυπο: «The Greeks, having been lοng weary of their oppressive rulers, the Turks, resolved, if possible, to throw off the yoke». Ο Αγγλος μισιονάριος, παρόλο που η πολιτική της χώρας του ευνοούσε την Τουρκία, με μεγάλη εντιμότητα καταθέτει την εκτίμησή του για τον Αγώνα, που δεν ήταν όμως μόνο δική του.
 

Η δεύτερη μαρτυρία προέρχεται από έναν ορθόδοξο διάκονο, Κεφαλλονίτη, 26 χρόνων, τον Κωνσταντίνο Τυπάλδο Ιακωβάτο (1795-1867), που την εποχή εκείνη σπούδαζε στην περίφημη Σχολή της Χίου. Μόλις ξέσπασε η Επανάσταση, η Σχολή κλείστηκε και ο διευθυντής της Νεόφυτος Βάμβας (1776-1855) πήρε τους μαθητές του και κατέφυγαν στην Υδρα. Από εκεί ο Τυπάλδος γράφει στον πατέρα του στις 19 Απριλίου 1821 και τα ακόλουθα:
 

«…Η αιτία διά την οποίαν εκ Χίου ανεχώρησα είναι αύτη. Η Ελλάς όλη ανεγερθείσα (=εξεγερθείσα) ζητεί την προ πολλού επιθυμουμένην ελευθερίαν από τον βαρβαρικόν ζυγόν. Τούτου ένεκα, οικονομίαν ποιούσα η Μεγάλη Εκκλησία και του Γένους προστατεύοντες, διά προσταγής των κατέπαυσαν τα δημόσια Σχολεία της τε Κωνσταντινουπόλεως, Σμύρνης, Κυδωνιών, Πάτμου και της περιφήφου Χίου, και ότι όλοι οι ξένοι μαθηταί να αναχωρή ο καθείς εις την ιδίαν πατρίδα…» Και συνεχίζει: «Περί της Ελλάδος ήθελα να σας γράψω, πλην δεν το κρίνω εύλογον. Τούτο μόνον λέγω χάριν περιεργείας και προς χαράν κάθε ελληνικής και χριστιανικής ψυχής, ότι το Γραικικόν Εθνος ζητεί την των προγόνων του ανεξαρτησίαν. Η σημαία των Γραικών, σχίζουσα τον αέρα, κηρύττει τιμίαν ελευθερίαν και με ελευθερίαν παν αγαθόν. Δεν εκτείνομαι περισσότερον, ότι δεν συμφέρει τούτο· μόνον προσθέτω ότι τα της Ελλάδος πράγματα επιδίδουν γιγαντιαίως…»
 

Παρά την έκρυθμη κατάσταση και τον κίνδυνο του Τυπάλδου, με την ανασφάλεια που επικρατούσε στη μεταφορά των γραμμάτων από την τουρκοκρατούμενη Ελλάδα στην αγγλοκρατούμενη Επτάνησο, εφόσον η Βρετανία ήταν σαφώς φιλότουρκη, ο Τυπάλδος δεν συγκρατεί το φούντωμα της ψυχής του. Ο ώριμος και μορφωμένος διάκονος, που αργότερα θα γίνει καθηγητής (1826-1839) στην Ιόνιο Ακαδημία, το πρώτο ελληνικό πανεπιστήμιο στην Κέρκυρα (1823/4-1864), και πρώτος Σχολάρχης (διευθυντής) στην Ιερά Θεολογική Σχολή της Χάλκης (1844-1864), δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι ο αγώνας, που εκείνες τις ημέρες είχε αρχίσει, είναι καθαρά εθνικός, υπόθεση εθνική, και στόχο έχει την αποτίναξη του «βαρβαρικού ζυγού» και μοναδικό πόθο, «την ελευθερίαν των Ελλήνων». Ως Επτανήσιος, μάλιστα, που γνώριζε τι σημαίνει ξενόδουλο «αρχοντολόι», θα είχε κάθε λόγο να πει κάτι αν ο αγώνας είχε και στο ελάχιστο ταξικό χαρακτήρα. Θεωρεί όμως τον Αγώνα «εθνικό», εξέγερση του «Γραικικού Εθνους», όπως γράφει.
 

Ενας Αγγλος, πράκτορας ξένων συμφερόντων, και ένας Ελληνας ορθόδοξος διάκονος, την ίδια εποχή, καθένας τους χωριστά, με διαφορετικές και ασύμπτωτες πολιτιστικές και κοινωνικές προϋποθέσεις, έρχονται να βεβαιώσουν με φωτεινή αντικειμενικότητα αυτό που κάποιοι προκατειλημμένοι δικοί μας δεν θέλουν να αναγνωρίσουν: ότι ο Αγώνας του 1821 ήταν πανεθνικός και υπέρ της ελευθερίας του δούλου Γένους.

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Η Κοινωνική Ευθύνη των Χριστιανών.

+ π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

 

Οι «εξουσίες» στον κόσμο.
 

Η βασιλεία τού Χριστού δεν είναι «εκ τού κόσμου τούτου», δεν είναι «εντεύθεν», δηλαδή από εδώ (Ιω. ιη' 36)˙ είναι βασιλεία πνευματική όχι υλική. Γι' αυτό και ο Χριστός δεν ανταποκρίθηκε στις χιλιαστικές μεσσιανικές προσδοκίες των Ιουδαίων, με αποτέλεσμα να απoγοητευθούν. Επροτίμησε να οδηγηθεί στον σταυρό, για να νικήσει όχι ένα κοσμικό εχθρό, αλλά τον προαιώνιο εχθρό τού ανθρώπου, τον θάνατο.

Ο Χριστός δεν είχε πρόβλημα να αποδώσει «τα τού καίσαρος τω καίσαρι» (Ματθ. κθ' 21. Μάρκ. ιθ' 17. Λουκ. κ' 25). Όμως υπογράμμιζε πως πρέπει να αποδίδονται «τα τού Θεού τω Θεώ»! Το θέλημα τού Θεού έχει προτεραιότητα για τον χριστιανό, ακόμη και εάν αυτό τον οδηγήσει σε ταλαιπωρίες. Η Εκκλησία δεν μπορεί λόγου χάρη να εγκαταλείψει το ευαγγέλιο της μεταμόρ­φωσης τού ανθρώπου και τού κόσμου για να κηρύξει «άλ­λο ευαγγέλιο», προσαρμοσμένο στις απόψεις τού καίσα­ρα ή των ανθρώπων «τού κόσμου τούτου». Η Εκκλησία δεν μπορεί να εκκοσμικεύσει το έργο της υπακούοντας σε οποιεσδήποτε εξουσίες.
 

Σε μια τέτοια περίπτωση οι απόστολοι δήλωσαν ενώπιον τού συνεδρίου: «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε' 29).
 

Οι χριστιανοί αναγνωρίζουν τις ανθρώπινες κυβερ­νήσεις, ανεξάρτητα από το αν οι κυβερνώντες είναι χρι­στιανοί ή όχι. Σέβονται τους νόμους και αποδίδουν τιμή στις κοσμικές εξουσίες (Ρωμ. ιγ' 1˙7. Α' Πέτρ. θ' 13˙16. Τίτ. γ' 1. Παροιμ. η' 15˙16. Σοφ. Σολ. στ' 1˙3. Ιερεμ. λδ' 6, εβραϊκό κείμενο: κζ' 7. Πράξ. κβ' 17˙29). Μάλιστα εύχονται για τους άρχοντες και τους αξιωματούχους της Πολιτείας, ώστε να επικρατεί ειρήνη και ευνομία, «ίνα ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν εν πάσι ευσεβεία και σεμνότητι» (Α' Τιμ. β' 1˙2).
 

Η δημοκρατία.
 

Η Ορθοδοξία συνιστά κατ' εξοχήν κοινωνία «μετά πάντων των αγίων», κοινωνία πίστεως, λατρείας, ζωής, που αποτελεί το κατ' εικόνα της ζωής τού Τριαδικού Θεού, δηλαδή ενότητα, αρμονία, αγάπη.
 

Ο άνθρωπος της πτώσεως έχασε αυτή την αρμονική και αγαπητική σχέση, ακολούθησε ένα τρόπο ζωής «πα­ρά φύσει» και οδηγήθηκε σε μεγάλα υπαρξιακά κενά. Στην προσπάθεια του να ξεπεράσει υπαρξιακά αδιέξοδα στα οποία τον οδήγησε η αυτονομία του, κατεσκεύασε ειδικές δομές, μεταξύ των οποίων και διαφόρους τύπους δημοκρατίας.
 

Κατά την αρχαιοελληνική αντίληψη δημοκρατία εσήμαινε τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, με κριτή­ριο το «κοινώς δοκούν», δηλαδή τα χρηστά ήθη τού λαού. Αυτό που σήμερα ονομάζουμε δημοκρατία, δηλαδή η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, δεν έχει ουσιαστική σχέση με την αρχαιοελληνική δημοκρατία. Μάλιστα ό­ταν η δημοκρατία αυτή προσδιορίζεται από ένα δογματι­κό πλουραλισμό, στον οποίο καταργούνται όλες οι αξίες και οι Ιεραρχικές δομές ή ακόμη και η διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, τότε έχουμε αντιστροφή ή μάλ­λον διαστροφή της δημοκρατίας με την πρώτης τη έννοια.
 

Η δημοκρατία ως επίτευγμα τού αυτονομημένου ανθρώπου με σκοπό να λύσει τα προβλήματα που εδημιούργησε η αυτονομία του αξιολογείται θετικά από την Ορθοδοξία. Όμως οι δομές αυτές δεν μπορούν να οδηγή­σουν τον άνθρωπο στην υπέρβαση τού εγωισμού του, α­τομικού, ομαδικού (κομματικού) ή και εθνικού. Αυτό που δεν μπορεί να επιτύχει ο αυτονομημένος άνθρωπος, επι­τυγχάνεται στη νέα πραγματικότητα της Εκκλησίας τού Χριστού.
 

Στο πρόσωπο τού Ιησού Χριστού ο Θεός οδήγησε τα διεσκορπισμένα τέκνα τού Θεού «εις εν» («εις εν Χριστώ») και τα κατέστησε «αλλήλων μέλη». Με αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία υπερβαίνει κάθε είδος ολοκλη­ρωτισμού και όλες τις μορφές της σύγχρονης δημοκρα­τίας, που για το χριστιανό λογίζονται ως κάτι πολύ λίγο.
 

Το φρόνημα των πιστών είναι το ίδιο το φρόνημα τού Χριστού, που από αγάπη εκένωσε τον εαυτό του εν ελευ­θερία για να εξυψώσει τον άνθρωπο. Ο πιστός που μέσα στην Εκκλησία βιώνει αυτή την κενωτική αγάπη εν ε­λευθερία, ξεπερνάει την αντίληψη των «ατομικών δι­καιωμάτων» και παύει να θέτει στο κέντρο τον εαυτό του η αγάπη αυτή «ου ζητεί τα εαυτής».
 

Κάθε χριστιανός μετέχει ενεργά «στα κοινά», δηλαδή στη ζωή τού όλου Σώματος της Εκκλησίας. Τα χαρίσμα­τα που έλαβε δεν τα χρησιμοποιεί για τον εαυτό του, αλ­λα για την οικοδομή τού Σώματος της Εκκλησίας. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει τίποτε το ιδιωτικό στα πλαίσια της ζωής τού Σώματος˙ ο καθένας συμβάλλει στην αύξηση τού Σώματος και συναυξάνεται μ' αυτό.
 

Αυτή η συμμετοχή τού κάθε πιστού στη ζωή τού Σώ­ματος, στην οικοδομή και στην αύξηση του, που είναι καρπός αγάπης και ελευθερίας, δεν συνιστά μείωση τού ανθρωπίνου προσώπου αλλά εξύψωσή του.
 

Η κοινωνική ευθύνη των χριστιανών.
 

Ο άνθρωπος καλείται σε ελευθερία απέναντι στον κόσμο. Τελικά τα πάντα είναι γι' αυτόν «σκουπίδια» («σκύβαλα») σε σχέση με το μοναδικό θησαυρό, τον Χρι­στό (Φιλιπ. γ' 8). Τούτο όμως δεν δίνει το δικαίωμα στον χριστιανό να διαχωρίσει την ευθύνη του για την τύχη τού κόσμου και για τα προβλήματα των αδελφών.
 

Το καθήκον αυτό απορρέει από την ίδια τη φύση τού ανθρώπου, από το γεγονός τού «κατ' εικόνα» τού Τριαδικού Θεού. Σκοπός τού χριστιανού είναι να ζήσει «κατ' εικόνα» Θεού, δηλαδή τριαδικά, με πρότυπο τη ζωή των τριών Θείων Προσώπων. Αυτό σημαίνει να ζήσει με τον αδελφό του ή καλλίτερα «μέσα στον αδελφό του», γιατί και ο Πατήρ είναι «εν τω Υιώ» και ο Υιός «εν τω Πατρί», όπως και το Πνεύμα το Άγιον βρίσκεται αιώνια «εν τω Πατρί και εν τω Υιώ» (πρβλ. Ιω. ιζ' 21).
 

Αυτή την πραγματικότητα καλούνται να ζήσουν οι πιστοί στη θεία λειτουργία και να την μεταβάλουν σε καθη­μερινή πράξη (πρβλ. Α' Κορ. Γ 16˙17).
 

Στη θεία λειτουργία ο πιστός ξαναζεί μαζί με ολόκληρη τη δημιουργία τη χαμένη ενότητα. Όλα προσλαμβά­νονται στο αγιασμένο σώμα του Χριστού. Όλα προσφέ­ρονται και πάλι ευχαριστία στον Θεό (πρβλ. Ζαχ. ιδ' 20˙21)· «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Αυτή είναι μία ευχή που επαναλαμβάνεται στη θεία λειτουργία. Εδώ δεν υπάρ­χουν περιθώρια εγωιστικά. Το κέντρο γίνεται και πάλι «Χριστός ο Θεός ημών»· και τού εαυτού μας, και τού α­δελφού μας, ολόκληρης της ζωής μας.
 

Στο πρόσωπο τού αδελφού μας παρουσιάζεται καθημερινά ο Χριστός. Περιμένει τους καρπούς τού κόπου και τού μόχθου μας. Ο πιστός οφείλει να παραθέσει «Χριστώ τω Θεώ» όλη τη ζωή του και όλες τις δυνάμεις και δυνατότητες του με πολύ συγκεκριμένο τρόπο: μέσω των αδελφών (Ματθ. κε' 40)· θέτοντάς τις στην υπηρεσία των αδελφών τού Χριστού.
 

Αυτό σημαίνει πως οι δυνατότητες τού ανθρώπου, και εκείνες που απορρέουν από την πραγματική του φύση («κατ' εικόνα Θεού») δεν έχουν σαν κέντρο το δικό του εγωιστικό συμφέρον, αλλά την αγάπη τού Χριστού μέσω των αδελφών. Ο άνθρωπος ως «κατ' εικόνα Θεού» μετέ­χει της πανσοφίας και παντοδυναμίας τού Θεού (πρβλ. Γέν. α' 28. Ψαλμ. η' 1˙10. Σοφ. Σειρ. ιζ 2˙4. Σοφ. Σολ. Γ 2). Όμως η πανσοφία και η παντοδυναμία δεν είναι δυνα­τόν να λειτουργούν ανεξάρτητα από την αγάπη και να α­ποτελούν αυτοσκοπό. Αν τούτο γίνει, πρόκειται για δαι­μονική κατάσταση, για αλλοτρίωση τού ανθρώπου και παρά φύση επέμβαση του στη δημιουργία τού Θεού.
 

Ο απόστολος Παύλος αναφέρει χαρακτηριστικά πως αν μιλάει όλες τις ανθρώπινες και τις αγγελικές γλώσσες, αν γνωρίζει όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έ­χει τη δύναμη να μετακινεί βουνά, όμως δεν έχει αγάπη, δεν είναι απολύτως τίποτα (Α' Κορ. ιγ' 1˙2). Και ο Ιάκω­βος ο αδελφόθεος διακρίνει τη «σοφία» σε «άνωθεν κατερχομένην» και σε «επίγειο, ψυχική, δαιμονιώδη». Η σοφία η «άνωθεν κατερχόμενη», λέγει, είναι «πρώτον μεν αγνή, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, μεστή ελέους και καρπών αγαθών» (Ιακ. γ' 16˙17).
 

Η κοινωνική ευθύνη των χριστιανών απορρέει από την ίδια τη φύση τού ανθρώπου, από τη χριστιανική αν­θρωπολογία. Θεμελιώνεται βαθιά στην ίδια την ύπαρξη τού ανθρώπου ως «κατ' εικόνα Θεού». Σε αυτό το βάθος πρέπει να θεμελιώσουμε τη συμμετοχή που έχει κάθε χρι­στιανός στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τού αδελ­φού και ολόκληρης της ανθρώπινης κοινωνίας.
 

Ο λόγος τού Θεού μας καλεί να κλαίομε με εκείνους που κλαίουν (Ρωμ. ιθ' 15). Αλλά η προσπάθεια μας για αποτελεσματική βοήθεια του αδελφού αποτελεί καθήκον που δεν πηγάζει απλώς από το συναίσθημα, αλλά από την ίδια τη φύση μας.

Η κοινωνική ευθύνη των πιστών είναι μεγάλη και μεταφράζεται σε πράξη για την αντιμετώπιση συγκεκριμέ­νων αναγκών: «Εάν ένας αδελφός ή μια αδελφή δεν έ­χουν επαρκή ενδύματα και στερούνται της καθημερινής τροφής, τους είπει δε κάποιος από σάς, πηγαίνετε στο κα­λό, ζεσταίνεσθε και χορταίνετε, και δεν τους δώσει τα αναγκαία δια το σώμα, ποια η ωφέλεια;» (Ιακ. β' 15˙16, πρβλ. Ης. νη' 1˙14).

Από το βιβλίο: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ -impantokratoros

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Ο Καναδάς καταργεί τις λέξεις ''κύριος'', ''κυρία'', ''πατέρας'' και ''μητέρα''.

Καναδάς. Η οικογένεια στο στόχαστρο!... Ο Καναδάς καταργεί τις λέξεις ''κύριος'', ''κυρία'', ''πατέρας'' και ''μητέρα''.

Μετάφραση: Ευάγγελος Νιάνιος
 

Η καναδική διοίκηση θα αντικαταστήσει τους τίτλους "πατέρας" και "μητέρα" με τον όρο "γονέα" στα επίσημα έγγραφα και θα αποφεύγει να χρησιμοποιεί τις λέξεις "κύριος" ή "κυρία" εκτός αν το ζητήσει το ενδιαφερόμενο πρόσωπο. "Η καναδική κυβέρνηση αποφάσισε να χρησιμοποιεί το ουδέτερο φύλο σε όλες τα έγγραφά της", δήλωσε ο Μαθιέ Φιγιόν, διευθυντής επικοινωνίας του Υπουργού Οικογένειας Ζαν-Υβ Ντυκλό.

Η Υπηρεσία Καναδά, ο οργανισμός που είναι υπεύθυνος για τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες στους πολίτες, "αποφάσισε να αναθεωρήσει όλες τις μορφές εγγράφων (γιατί) δεν είναι προσαρμοσμένες στις σημερινές πραγματικότητες", δήλωσε ο Φιγιόν. Η απόφαση αυτή ελήφθη ειδικότερα μετά από την περιπέτεια, για την οποία ενημερώθηκε ο υπουργός Ντυκλό τον Ιανουάριο, ενός ζευγαριού ομοφυλοφίλων από την Νέα Σκωτία (Ανατολικός Καναδάς) που επιθυμούσε να εκδώσει κάρτα κοινωνικής ασφάλισης για το παιδί τους και βρέθηκε αντιμέτωπο με το ερώτημα "ποιος είναι ο πατέρας, ποια είναι η μητέρα; ", δήλωσε ο εκπρόσωπος. «Από σήμερα, θα ρωτούμε τα ονόματα των γονέων».
 

Ωστόσο, η επικαιροποίηση όλων των ηλεκτρονικών εντύπων δεν ολοκληρώθηκε επειδή απαιτεί ένα σημαντικό έργο κωδικοποίησης. Στην επιστολική αλληλογραφία, η καναδική κυβέρνηση θα αποφεύγει στο εξής να ξεκινάει με το "Monsieur" ή το "Madame". "Δεν θα υπάρχει κανένα φύλο, στέλνουμε το γράμμα στο όνομα του προσώπου απλά", είπε ο Φιγιόν. Στο τηλέφωνο, ο ομοσπονδιακός υπάλληλος θα ξεκινάει ρωτώντας τον άνθρωπο: "Πώς θέλετε να σας τηλεφωνούν σήμερα;" Μερικοί θα πουν τον κ. X, κα X, ή απλώς το πρώτο τους όνομα ... ", εξήγησε εκπρόσωπος του υπουργού.
 

Αυτό το βήμα ευθυγραμμίζεται με άλλες πολιτικές της φιλελεύθερης κυβέρνησης του Ζουστίν Τρυντώ που έχει θέσει την καταπολέμηση της ισότητας των φύλων προτεραιότητα, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο.
 

(Le Figaro, ηλεκτρονική έκδοση 22-3-18, ανταπόκριση του Γαλλικού Πρακτορείου. Μετάφραση: Ευάγγελος Νιάνιος)

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Οργουελικό έγκλημα σκέψης χωρίς φερετζέ.

Οργουελικό έγκλημα σκέψης χωρίς φερετζέ. Για να κατηγορηθείς από την αστυνομία του Λονδίνου για «έγκλημα μίσους» δεν είναι απαραίτητο να αποδειχθεί το «μίσος»!

Η Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου κυκλοφόρησε νέες κατευθυντήριες γραμμές για τον καθορισμό των «εγκλημάτων μίσους» που εμπίπτουν εντός της δικαιοδοσίας της και η ευρύτητά τους έχει προκαλέσει νέες ανησυχίες σχετικά με την γραμμή που διαχωρίζει την αστυνόμευση των εγκλημάτων και την ποινικοποίηση της σκέψης.

Οι κατευθυντήριες γραμμές αναφέρουν ότι τα «εγκλήματα μίσους» που υποκινούνται με βάση «την αναπηρία, την ταυτότητα φύλου, την φυλή, τον σεξουαλικό προσανατολισμό, την θρησκεία ή οποιαδήποτε άλλη αντιληπτή διαφορά», δεν χρειάζεται να είναι φυσικά εγκλήματα με την παραδοσιακή έννοια, αλλά μπορεί να περιλαμβάνουν "χρήση προσβλητικής γλώσσας", σχετικά με το "ποιος είσαι", είτε εάν με φυσικό τρόπο, είτε με δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο.

Επιπλέον, οι κατευθυντήριες γραμμές δεν ορίζουν αντικειμενικά κριτήρια για να προσδιοριστεί εάν η "προκατάληψη" οδήγησε σε συγκεκριμένη ποινικά κολάσιμη πράξη. Απαιτείται απλώς "να την αντιληφθεί" ως τέτοια το θύμα, ένα τρίτο μέρος ή ένας αστυνομικός. Στην πραγματικότητα, η αστυνομία δηλώνει ρητά ότι «η απόδειξη του στοιχείου του μίσους δεν αποτελεί απαίτηση».

Εκτός από τα απλά παραδείγματα εγκληματικής συμπεριφοράς, όπως σωματική επίθεση ή υποκίνηση στη βία, οι κατευθυντήριες γραμμές ορίζουν και την "λεκτική κακοποίηση", το "να αποκαλείς κάποιον με χαρακτηρισμούς" και να δημοσιεύεις περιεχόμενο στο διαδίκτυο που "σκοπεύει να προκαλέσει μίσος." Οι επικριτές φοβούνται ότι αυτό σημαίνει ότι οποιαδήποτε έκφραση δυσαρέσκειας ή διαφωνίας σχετικά με μια ομάδα που απολαμβάνει προνομιακή μεταχείριση από το κράτος θα μπορούσε να θεωρηθεί «μίσος» και να τιμωρηθεί ποινικά.

 

Μια παλαιότερη έκδοση του εγγράφου, που υπέστη επεξεργασία αλλά εξακολουθεί να είναι προσβάσιμο μέσω της Archive’s Wayback Machine, επιβεβαιώνει όλες αυτές τις υποψίες, δηλώνοντας ρητά ότι αυτά τα πρότυπα σημαίνουν ότι η νόμιμη συμπεριφορά μπορεί να γίνει «εγκληματική», μόνο στη βάση των αξιών που εκφράζονται κατά τον ίδιο τρόπο: "Αν και αυτό που ο δράστης έχει κάνει μπορεί να μην είναι εναντίον του νόμου, οι λόγοι που το κάνει αυτό είναι. Αυτό σημαίνει ότι είναι δυνατό να κατηγορηθεί για αδίκημα".

Το LifeSiteNews κατέγραψε πρόσφατα ένα τέτοιο παράδειγμα. Τον Φεβρουάριο, η Αγγλίδα Kellie-Jay Keen-Minshull, μητέρα τεσσάρων παιδιών, που μένει στο σπίτι με τα παιδιά της, είδε την αστυνομία να την «θέτει υπό έλεγχο» για μια σειρά από tweets στα οποία επέκρινε την Susie Green, διευθύνουσα σύμβουλο της οργάνωσης «Γοργόνες» (Mermaids), η οποία υποστηρίζει τον τρανσεξουαλισμό των παιδιών, για το ότι πήγε τον ηλικίας 16 ετών γιο της στην Ταϊλάνδη για να του αφαιρεθούν τα γεννητικά του όργανα.

 

Η Green κατέδωσε την Keen-Minshull στην αστυνομία, η οποία σύμφωνα με πληροφορίες της είπε ότι η περίπτωσή της είναι ένα «test» για τις νέες προσπάθειές τους για τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Σε δύο τηλεφωνικές συνομιλίες, σύμφωνα με την Keen-Minshull, η αστυνομία εξίσωνε το κίνημα των τρανσέξουαλ με τον αγώνα των μαύρων για φυλετική ισότητα και είπε ότι θα συλληφθεί εάν αρνηθεί να πάει στην αστυνομία για μια τρίτη προσωπική συνέντευξη.

Η Christian Post αναφέρει ότι η υπόθεσή της εκκρεμεί ενώπιον της Εισαγγελίας και εξακολουθεί να μην γνωρίζει αν θα κατηγορηθεί για έγκλημα. Πέρυσι, η επικεφαλής της Εισαγγελίας, Alison Saunders, ζήτησε πιο ενεργητική δράση ενάντια στο "έγκλημα μίσους στο διαδίκτυο", προκειμένου να αποφευχθούν οι "ακραίες απόψεις" για τη σεξουαλικότητα και το φύλο.

Εν τω μεταξύ, η Keen-Minshull δεν έσκυψε το κεφάλι.

 

"Αυτός ο αγώνας δεν είναι αν συμφωνείτε με τις απόψεις μου για τα θέματα των τρανσέξουαλ, όσο για το ότι έχω το δικαίωμα να εκθέτω τις απόψεις μου, το δικαίωμα να εκφράσω την γνώμη μου, το δικαίωμα στην ελευθερία του λόγου", έγραψε στο blog Hands Across the Aisle, που την διαχειρίζεται μια ομάδα που αντιτίθεται στην ιδεολογία των τρανσέξουαλ. "Δεν θα με υποχρεώσουν να πω ότι ένας άντρας είναι γυναίκα ή ότι το να στειρώνεις παιδιά είναι εντάξει, το να ενθαρρύνεις παιδιά που δεν ταιριάζουν με το φύλο τους ή που αγωνίζονται με την ταυτότητά τους, μια καλή λύση είναι να μπλοκάρεις την εφηβεία τους και να τους δώσεις ορμόνες και τους χορηγείς ναρκωτικά για όλη τους την ζωή".

Το 2017, κάποιοι Βρετανοί βουλευτές, υπέγραψαν μαζί με 6.000 άτομα, αίτηση που ζητούσε να απαγορευτεί στον Αμερικάνο ευαγγελιστή Φράνκλιν Γκράχαμ να εισέλθει στη χώρα για την υποτιθέμενη «ομιλία μίσους» εναντίον μουσουλμάνων και ομοφυλοφίλων.

 

Τον Ιούνιο του 2015, το χριστιανικό φιλανθρωπικό ίδρυμα Core Issues Trust αναγκάστηκε να καταβάλει στον οργανισμό λεωφορείων του Λονδίνου 100.000 λίρες (περίπου 155.000 δολάρια) σε δικαστικά έξοδα, μετά την μήνυση που υπέβαλε εναντίον του μια ομάδα "ομοφυλοφιλικής υπεράσπισης" για κάποιες διαφημίσεις που είχε βάλει το ίδρυμα στα λεωφορεία του Λονδίνου, ως "απάντηση" σε διαφημίσεις που είχε προηγουμένως βάλει ομοφυλοφιλική ομάδα.

Υπάρχουν επίσης πολυάριθμες περιπτώσεις που η αστυνομία του Λονδίνου συλλαμβάνει τους ιεροκήρυκες που κηρύττουν σε δημόσιους χώρους ότι η ομοφυλοφιλική δραστηριότητα είναι αμαρτία.

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Prayer in the Heart in a World of Distractions - Mother Victoria

Orthodox Christian Teachings: On Prayer