MY HOMOSEXUAL TESTIMONY: the Love of God

Εθνικός Ύμνος μέσα στην Αγιά Σοφιά Greek anthem in Hagia Sophia

ΨΑΛΜΩΔΙΕΣ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ- Έτσι ακούγονταν 1500 χρόνια πριν

Αντίχριστος και ψευδοθαύματα.

Ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ, ερμηνεύοντας την Αποκάλυψη Ιωάννου μιλά για τις απάτες και ο μέγα ψευτοθαύμα που θα κάνει ο Αντίχριστος προκειμένου να πλανηθούν ακόμη και οι εκλεκτοί του Θεού.

Θα πλανηθούν άραγε;

Αν πλανηθούν τελικά κάποιοι, αυτό σημαίνει πως ποτέ δεν ήσαν πραγματικά εκλεκτοί του Θεού…

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ:

Και πρέπει ιδιαίτερα να το προσέξωμε. Και να κλαύσωμε γι’ αυτό. Γιατί τα θαύματα και οι πράξεις του αντιχρίστου θα φέρουν σε δύσκολη θέση και τους πιο εκλεκτούς δούλους του Θεού.

Η αιτία της μεγάλης επίδρασης του αντιχρίστου θα έγκειται στην σατανική δολιότητα και υποκρισία, με τις οποίες σκεπάζει το πιο φρικαλέο κακό με το αχαλίνωτο και αναίσχυντο θράσος του με την πλήρη συμπαράσταση των πονηρών πνευμάτων και με την ικανότητα να κάνη θαύματα ψεύτικα μεν, αλλά που προκαλούν κατάπληξη. Η φαντασία του ανθρώπου είναι ανίκανη να συλλάβη την εικόνα ενός τόσο μεγάλου κακούργου, όσος θα είναι ο αντίχριστος.

Θα σαλπίζει για τον εαυτό του, όπως σάλπιζαν οι πρόδρομοί του, οι προτυπώσεις του. Θα ονομάζη τον εαυτό του κήρυκα και παλινορθωτή της αληθινής θεογνωσίας. Έτσι εκείνοι, που δεν κατανοούν τον χριστιανισμό, θα ιδούν σ’ αυτόν ένα αντιπρόσωπο και υπέρμαχο της αληθινής θρησκείας! Και θα πάνε με το μέρος του. Θα σαλπίση. Και θα ονομάση τον εαυτό του επηγγελμένον Μεσσίαν. Και συναντώντας τον, εκείνοι που ζουν με σαρκικό φρόνημα, και βλέποντας την δόξα του, την δύναμή του, τις πνευματικές του ικανότητες, την ολοσχερή επιβολή του στα στοιχεία του κόσμου, θα τον αναγορεύσουν Θεό και θα γίνουν οπαδοί του [11].

Ο αντίχριστος θα παρουσιασθή πράος, εύσπλαγχνος, γεμάτος αγάπη, γεμάτος αρετές. Θα τον δεχθούν σαν πράγματι γεμάτον αρετές. Και θα υποταχθούν σ’ αυτόν, εξ αιτίας των υψίστων αρετών του, όλοι εκείνοι που φαντάζονται, πως αλήθεια είναι η «αλήθεια» του πεπτωκότος ανθρώπου, και γι’ αυτό ούτε καν σκέπτονται να την ξεπεράσουν για να γνωρίσουν την αλήθειαν του Ευαγγελίου[12].

Ο αντίχριστος τότε θα εισηγηθή στην ανθρωπότητα την δημιουργία μιας ανώτατης παγκόσμιας ειρήνης και ευημερίας. Θα προσφέρη τιμές, πλούτη, μεγαλεία, σημαντικές ανέσεις και σαρκικές ηδονές. Και όσοι ποθούν επίγεια πράγματα, θα τον δεχθούν. Και θα τον ονομάσουν «κύριό» τους[13]. Ενώπιον της ανθρωπότητος ο αντίχριστος θα ανοίξη ένα τέτοιο ανεξήγητο με την τότε επιστήμη τσίρκο θαυμάτων, που η κατεργαριά τους θα θυμίζη θέατρο. Θα φέρη φόβο με τις απειλές και θαυμασμό με τα θαύματά του. Θα ικανοποιήση την άκριτη περιέργειά τους και την παχυλή τους άγνοια. Θα ικανοποιήση την ματαιοδοξία τους και τον εγωισμό τους. Θα ικανοποιήση το σαρκικό τους φρόνημα. Θα ικανοποιήση την δεισιδαιμονία και τις προλήψεις τους. Και θα φέρη σε σύγχυση τους σοφούς. Έτσι όλοι οι άνθρωποι με οδηγό την πεπτωκυία φύση τους, χωρίς το φως του Θεού, θα παρασυρθούν και θα καταλήξουν πειθήνια και άβουλα όργανα του πλάνου[14].

Τα σημεία του αντιχρίστου θα γίνουν κατά κύριο λόγο στον αέρα [15], και συγκεκριμένα στο στρώμα, στο οποίο κυριαρχεί ο σατανάς[16]. Τα σημεία αυτά θα επιδρούν ως επί το πλείστον στην αίσθηση της όρασης. Και έτσι και θα γοητεύουν και θα απατούν.

Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος μελετώντας στην Αποκάλυψη του τα γεγονότα, που θα γίνουν πριν από την συντέλεια του κόσμου, λέγει ότι ο αντίχριστος θα κάμη μεγάλα σημεία, ακόμη και να κατεβή «πυρ εκ του ουρανού ενώπιον των ανθρώπων»[17]. Το θαύμα αυτό, μας λέγει η Αγία Γραφή, θα είναι το πιο μεγάλο από τα θαύματα του αντιχρίστου. Και αυτό το θαύμα θα γίνη στον αέρα. Θα είναι ένα μεγαλοπρεπές και φοβερό θέαμα!
 

 _______________________________________________
Βιβλιογραφία

[11] έ.α.
[12] Μακαρίου Αιγυπτίου Ομιλία ΛΑ’ § 4.
[13] Θεοφυλάκτου Βουλγ. Εις το Ιωάν. 5, 43.
[14] Αποκ. 13, 8.
[15] Εφραίμ του Σύρου, έ.α., Εφ. 2, 2 και 6, 12.
[16] Συμεών Νέου Θεολόγου, Περί του τρίτου είδους προσευχής.
[17] Αποκ. 13, 13.

Πηγή: pentapostagma.gr

 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Όσα ορθώς ερμηνεύει ο άγιος Ιγνάτιος, είναι εκείνα τα οποία θα διαδραματισθούν κατά τις ημέρες που θα προφητεύουν οι δύο προφήτες Ηλίας και Ενώχ αλλά και κατόπιν του μαρτυρίου τους. 

Εφόσον επιτρέψει ο Κύριος, να φονεύσει ο αντίχριστος τους δύο προφήτες τότε και μόνο τότε θα ξεκινήσει ο αντίχριστος το σχέδιο του να σφραγίσει τον κόσμο με το όνομα του ή τον αριθμό που θα εξάγεται από το όνομα του, όταν θα προσθέτουμε τα γράμματα του ονόματος του σύμφωνα με την ελληνική αρίθμηση. Παράδειγμα το όνομα Νικόλαος, το γράμμα Ν' είναι στην αραβική αρίθμηση ο αριθμός 50, το γράμμα Ι' είναι ο αριθμός 10, το Κ' είναι ο αριθμός 20 κλπ. 

 

Αν έχουμε λοιπόν τους δύο προφήτες οι οποίοι θα προφητεύουν για 1260 ημέρες σύμφωνα με την Αποκάλυψη, στις οποίες θα κλείσουν οι ουρανοί και δεν θα βρέχει όλο αυτό το χρονικό διάστημα, αν έχουμε και έναν παγκόσμιο ηγέτη ο οποίος θα παρουσιάζεται πράος, ειρηνικός και αγαθός, αλλά οι προφήτες θα μας λένε να μην τον πιστεύουμε διότι είναι πλάνος, αν έχουμε μετά το πέρας των 1260 ημερών την θανάτωση των δύο προφητών, την δημόσια εγκατάλειψη άταφων των σωμάτων τους στην Ιερουσαλήμ, την ανάσταση τους και την ανάληψη τους στους ουρανούς την τρίτη ημέρα, τότε ναι έχουμε τον αντίχριστο ο οποίος θα προσπαθήσει να σφραγίσει με το όνομα του όλους τους ανθρώπους ή με τον αριθμό που θα εξάγεται από το όνομα του όπως εξηγήσαμε πριν. Βλέπε Αποκάλυψη κεφάλαια, 11ο, 13ο και 14ο.

 

Αυτό ερμηνεύει και γράφει και ο άγιος Εφραίμ ο Σύρος στον λόγο του περί της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, περί συντελείας και περί παρουσίας του αντιχρίστου. Ο λόγος αυτός εμπεριέχεται και στο βιβλίο ''Σμάραγδος'' το οποίο εξέδωσε ο άγιος Ματθαίος ο Ομολογητής το έτος 1950. Ο ερευνητής της αλήθειας μπορεί να ανατρέξει στο βιβλίο στη σελίδα 52, στην 4η γραμμή του κειμένου της σελίδας.

 

Όσα άλλα λέγονται περί δήθεν σφραγίσματος μέσω ΑΜΚΑ, ΑΦΜ, Κάρτας Πολίτη, Καρτών αναλήψεως χρημάτων, πριν την έλευση των δύο προφητών και του αντιχρίστου, είναι αντίθετα με όσα λέει το θεόπνευστο κείμενο της Αποκαλύψεως και οι ερμηνείες των Αγίων πατέρων της ορθοδοξίας μας.

 

Είναι προτεσταντικές πλάνες και αιρετικές απόψεις που δεν συναντώνται στα πατερικά κείμενα. Προσοχή λοιπόν απ' όποιον διδάσκει τέτοιες αντορθόδοξες θεωρίες, οι οποίες ξεκίνησαν από τις ΗΠΑ, από την οραματίστρια Mary Stewart Relfe. Η φωτογραφία κάτω δείχνει την Relfe σε μεγάλη ηλικία όταν έγραψε τα βιβλία με τις φανταστικές της απόψεις. Κάποιες θέσεις της έγιναν δεκτές από ορθοδόξους δυστυχώς και σήμερα έχουν καθιερωθεί σαν δήθεν ορθόδοξες ερμηνείες.

  

 

 

Μία σημείωση για όσους υιοθετούν τις θέσεις της Relfe. Αν είναι σφράγισμα η Κάρτα του Πολίτη τότε σφράγισμα είναι και η χρήση του ίντερνετ για να ανεβάζουν οι χρήστες τα βίντεο με τις δράσεις τους. Τσιπάκι έχει η κάρτα, τσιπάκι έχει και το κομπιούτερ που συνδέεται κάποιος με το ίντερνετ. Αν είναι σφράγισμα η Κάρτα αναλήψεως χρημάτων από τράπεζα, τότε σφράγισμα είναι και το να έχει κάποιος λογαριαμό στην τράπεζα κι ας κάνει ανάληψη με το βιβλιάριο αφού όλα λειτουργούν ηλεκτρονικώς και υποχρεωτικώς υπάρχει όνομα κατόχου του λογαριασμού, ασχέτως αν γίνεται η ανάληψη με κάρτα ή βιβλιάριο... 

 

Επειδή ίσως κάποιοι να θεωρούν σφράγισμα την Κάρτα του Πολίτη αλλά χρησιμοποιούν το ίντερνετ ας δούν λίγο το αντιφατικό των θεωριών τους. Το αυτό ισχύει και για όσους έχουν καταθέσεις σε τράπεζα αλλά επειδή δεν κάνουν ανάληψη με κάρτα νομίζουν ότι το τραπεζικό σύστημα λειτουργεί αναλογικώς. Πάλι με ηλεκτρονικό τρόπο λαμβάνουν τα χρήματα τους κι ας χρησιμοποιούν το βιβλιάριο. Πάλι κάποιος εχει δώσει όνομα για να ανοίξει ο λογαριασμός, άρα είτε το όνομα υπάρχει στην κάρτα είτε υπάρχει και στον λογαριασμό και στην κάρτα το ίδιο είναι αφού το όνομα υπάρχει. 

 

Η μελέτη της Αγίας Γραφής μας φυλάει από πλάνες και αντορθόδοξες θέσεις, επίσης και η μελέτη των πατέρων από τα πρωτότυπα κείμενα και όχι από φυλλάδια στις ενορίες. Βασικό συστατικό της μελέτης είναι να μην φοβάται κάποιος να ομολογήσει στον εαυτό του ότι έκανε λάθος.

Λόγος την Γ’ Κυριακή των Νηστειών για την άρση του σταυρού. Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

 

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

«Όστις θέλει, οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Μάρκ. 8:34)

«Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί», είπε ο Κύριος στους μαθητές Του, καλώντας τους κοντά Του, όπως ακούσαμε σήμερα στο Ευαγγέλιο. Αγαπητοί αδελφοί! Είμαστε κι εμείς μαθητές του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, γιατί είμαστε χριστιανοί! Εκείνος μας κάλεσε στον ιερό ναό για ν’ ακούσουμε τη διδασκαλία Του. Ήρθαμε, λοιπόν, και τώρα στεκόμαστε μπροστά Του. Οι ψυχές μας είναι γυμνές κάτω από το βλέμμα Του. Βλέπει τις σκέψεις μας, βλέπει τα αισθήματά μας, βλέπει τις προθέσεις μας. Βλέπει όλες τις αρετές μας αλλά και όλες τις αμαρτίες που διαπράξαμε από τα νιάτα μας. Βλέπει όλη τη ζωή μας, τόσο την προηγούμενη όσο και τη μελλοντική. Στο βιβλίο Του «και τα μήπω πεπραγμένα» μας είναι «γεγραμμένα». Γνωρίζει και την ώρα της μεταβάσεώς μας στην ατελεύτητη αιωνιότητα. Για τη σωτηρία μας, λοιπόν, μας δίνει την πανάγια τούτη εντολή: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί».

Με ζωντανή πίστη ας σηκώσουμε τα μάτια του νου μας στον Κύριο, και θα Τον δούμε. Θα δούμε Εκείνον, τον «πανταχού παρόντα», να βρίσκεται εδώ, μαζί μας. Ας Του ανοίξουμε την καρδιά μας, βγάζοντας από την είσοδό της τη βαριά πέτρα της σκληρότητας. Ας ακούσουμε, ας προσέξουμε, ας δεχθούμε, ας οικειωθούμε τη διδαχή του Κυρίου μας.

Τι σημαίνει «ας απαρνηθεί τον εαυτό του»; Σημαίνει: Ας αφήσει την αμαρτωλή ζωή. Η αμαρτία, μέσω της οποίας συντελέστηκε η πτώση μας, έχει ριζώσει τόσο βαθιά στη φύση μας, που φαίνεται πια φυσική. Η άρνηση της αμαρτίας έχει φτάσει να είναι άρνηση της φύσεώς μας. Και η άρνηση της φύσεώς μας δεν είναι παρά άρνηση του εαυτού μας. Τον αιώνιο θάνατο, που έχει κυριέψει την ψυχή μας, τον έχουμε κάνει ζωή. Κι αυτή ζητάει την τροφή της, την αμαρτία, ζητάει την απόλαυσή της, την αμαρτία. Με τέτοια τροφή και απόλαυση ο αιώνιος θάνατος διατηρεί και ενισχύει την κυριαρχία του πάνω στην ψυχή του ανθρώπου. Αλλά ο πεσμένος άνθρωπος τη διατήρηση και την κραταίωση της κυριαρχίας τού θανάτου πάνω στην ψυχή του τη θεωρεί διατήρηση και πρόοδο της ζωής. Έτσι, θανάσιμα άρρωστος, υποκύπτει στη βίαιη απαίτηση της αρρώστιας του και ζητάει φαγητά που τη συντηρούν και την ενισχύουν, θεωρώντας τα, μάλιστα, όχι μόνο απαραίτητα αλλά και απολαυστικά.

Εναντίον του αιωνίου θανάτου, που παρουσιάζεται σαν ζωή στην πεσμένη ανθρωπότητα, ο Κύριος εξαγγέλλει την απόφασή Του: «Όποιος θέλει να σώσει την ψυχή του» ζώντας τη ζωή της πτώσεως, που οδηγεί στον αιώνιο θάνατο, «θα τη χάσει· όποιος, όμως, χάσει την ψυχή του για μένα και το Ευαγγέλιό μου», νεκρώνοντας μέσα του τις αμαρτωλές επιθυμίες και απορρίπτοντας την απόλαυση της αμαρτίας, «αυτός θα τη σώσει» (Μάρκ. 8:35). Και δείχνοντας ο Κύριος ολόκληρο τον κόσμο, που απλώνεται μπροστά μας μ’ όλες τις ομορφιές του, λέει: «Τι θα ωφεληθεί ο άνθρωπος, αν κερδίσει ολόκληρο τον κόσμο αλλά χάσει την ψυχή του;» (Μάρκ. 8:36). Τίποτα το ουσιαστικό δεν θα κερδίσει ο άνθρωπος, ακόμα κι αν γίνει κύριος όχι ενός ασήμαντου πράγματος, αλλά ολόκληρου του ορατού κόσμου. Γιατί ο ορατός κόσμος είναι απλώς ένα ξενοδοχείο, στο οποίο ο άνθρωπος μένει πρόσκαιρα. Στη γη δεν υπάρχει κανένα πράγμα, κανένα προσόν, κανένα αξίωμα που θα μπορούσαμε να το θεωρήσουμε κτήμα μας. Όλα μας τα αφαιρεί ο αδυσώπητος και αναπόφευκτος θάνατος. Όλα μας τα αφαιρούν, συχνά και πριν από τον θάνατο, κάποια απρόβλεπτα γεγονότα. Και το ίδιο το σώμα μας το στερούμαστε στο κατώφλι της αιωνιότητας. Μοναδική περιουσία μας, μοναδική ιδιοκτησία μας, μοναδικός θησαυρός μας είναι η ψυχή μας! «Τι μπορεί να δώσει ο άνθρωπος αντάλλαγμα για την ψυχή του;» (Μάρκ. 8:37), λέει ο Λόγος του Θεού. Τίποτα δεν θα πάρουμε ως αποζημίωση για την απώλεια της ψυχής μας, για την αρπαγή της από τον αιώνιο θάνατο, που παραπλανητικά παρουσιάζεται σαν ζωή.

«Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, …ας σηκώσει τον σταυρό του». Τι σημαίνει να σηκώσει κανείς τον σταυρό του; Ο σταυρός, στα χρόνια της ένσαρκης επίγειας παρουσίας του Κυρίου, ήταν όργανο ατιμωτικής εκτελέσεως των μαύρων και των δούλων θανατοποινιτών, που στερούνταν πολιτικά δικαιώματα. Ο υπερήφανος κόσμος, όντας εχθρικός προς τον Χριστό, στερεί από τους μαθητές Του τα δικαιώματα που έχουν οι άλλοι άνθρωποι. «Αν ανήκατε στον κόσμο», λέει ο Κύριος σ’ εκείνους που Τον ακολουθούν, «τότε ο κόσμος θα σας αγαπούσε σαν κάτι δικό του. Επειδή, όμως, δεν ανήκετε στον κόσμο, αφού εγώ σας διάλεξα και σας ξεχώρισα από τον κόσμο, γι’ αυτό σας μισεί ο κόσμος» (Ιω. 15:19). «Θα σας διώξουν από τις συναγωγές… Όποιος σας θανατώσει, θα νομίζει πως έτσι υπηρετεί τον Θεό» (Ιω. 16:2).

Να σηκώνουμε τον σταυρό μας σημαίνει να υπομένουμε γενναιόψυχα τους εμπαιγμούς και τις κακολογίες που εξαπολύει ο κόσμος εναντίον των ακολούθων του Χριστού, τους κατατρεγμούς και τις θλίψεις που προξενεί ο ασεβής και τυφλός κόσμος στους ακολούθους του Χριστού. «Γιατί αξία έχει το να υπομένει κανείς δοκιμασίες και να πάσχει άδικα, επειδή έχει συνείδηση της παρουσίας του Θεού… Σ’ αυτό σας κάλεσε ο Θεός» (Α’ Πέτρ. 2:19, 21), ο οποίος πληροφορεί τους αγαπημένους Του: «Ο κόσμος θα σας κάνει να υποφέρετε· αλλά εσείς να έχετε θάρρος, γιατί εγώ τον έχω νικήσει τον κόσμο» (Ιω. 16:33).

Να σηκώνουμε τον σταυρό μας σημαίνει να υπομείνουμε με ανδρεία ως το τέλος για χάρη του Ευαγγελίου τον κρυφό κόπο, την ψυχική εξουθένωση, το αναίμακτο μαρτύριο του αγώνα εναντίον των παθών μας, εναντίον της αμαρτίας, που ζει μέσα μας, εναντίον των πονηρών πνευμάτων, που ξεσηκώνονται μανιασμένα και μας πολεμούν λυσσαλέα, κάθε φορά που προσπαθούμε ν’ αποτινάξουμε τον ζυγό της αμαρτίας και να σηκώσουμε πάνω μας τον ζυγό του Χριστού. «Δεν έχουμε να παλέψουμε με ανθρώπους», λέει ο απόστολος Παύλος, «αλλά με αρχές και εξουσίες, με τους κυρίαρχους του σκοτεινού τούτου κόσμου, δηλαδή με τα πονηρά πνεύματα, που βρίσκονται ανάμεσα στη γη και στον ουρανό» (Εφ. 6:12). Γι’ αυτό, «τα όπλα, με τα οποία πολεμάμε εμείς, δεν είναι κοσμικά, αλλά έχουν τη δύναμη από τον Θεό να γκρεμίζουν οχυρά. Μ’ αυτά ανατρέπουμε πονηρούς λογισμούς και καθετί που ορθώνεται με αλαζονεία εναντίον της γνώσεως του Θεού. Μ’ αυτά αιχμαλωτίζουμε κάθε σκέψη, κάνοντάς την να υπακούει στον Χριστό» (Β’ Κορ. 10:4-5). Αφού αναδείχθηκε νικητής σ’ αυτόν τον κρυφό αλλά σκληρό πόλεμο, ο απόστολος Παύλος διαλάλησε: «Όσο για μένα, δεν θέλω άλλη αφορμή για καύχηση εκτός από τον Σταυρό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τον Σταυρό που πάνω του ο κόσμος πέθανε για μένα κι εγώ για τον κόσμο» (Γαλ. 6:14).

Να σηκώνουμε τον σταυρό μας σημαίνει να δεχόμαστε αγόγγυστα, με υποταγή και ταπείνωση, τις πρόσκαιρες θλίψεις και συμφορές, που παραχωρούνται από την πρόνοια και την αγάπη του Θεού για την κάθαρσή μας από τις αμαρτίες. Τότε ο σταυρός γίνεται για μας σκάλα, που μας οδηγεί από τη γη στον ουρανό. Απ’ αυτή τη σκάλα ανέβηκε τρέχοντος στον παράδεισο ο σταυρωμένος ληστής, που είχε διαπράξει φρικτά εγκλήματα. Από τον σταυρό του πρόφερε λόγια γεμάτα ταπεινοφροσύνη. Με την ταπεινοφροσύνη απέκτησε τη θεογνωσία. Και με τη θεογνωσία κέρδισε την ουράνια βασιλεία. «Δίκαια τιμωρούμαι γι’ αυτά που έκανα», ομολόγησε. «Θυμήσου με, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία Σου» (Πρβλ. Λουκ. 23:41,42).

Κι εμείς, αγαπητοί αδελφοί, όταν μας κυκλώνουν οι θλίψεις, ας επαναλαμβάνουμε τα λόγια του ληστή, λόγια που αποτελούν το αντίτιμο του παραδείσου, ή, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ιώβ, ας δοξάζουμε τον δίκαιο και συνάμα εύσπλαχνο Κύριο, που μας τιμωρεί παιδαγωγικά. «Αν δεχτήκαμε τα καλά από τα χέρια του Κυρίου», έλεγε εκείνος ο πολύπαθος, «δεν πρέπει να υπομείνουμε και τα άσχημα;… Όπως θέλησε ο Κύριος, έτσι κι έγινε. Αιώνια δοξασμένο να είναι το όνομα του Κυρίου!» (Ιώβ 2:10, 1:21). Ας κάνουμε, λοιπόν, ό,τι πρέπει, ώστε να επαληθευθεί στον καθένα μας η υπόσχεση του Κυρίου: «Μακάριος είναι ο άνθρωπος που σηκώνει με υπομονή τις δοκιμασίες! Γιατί, αν τις υποστεί με επιτυχία, θα κερδίσει το βραβείο της αιώνιας ζωής, που υποσχέθηκε ο Θεός σ’ όσους Τον αγαπούν» (Ιακ. 1:12).

Να σηκώνουμε τον σταυρό μας σημαίνει να υποβάλλουμε εκούσια και πρόθυμα το σώμα μας σε στερήσεις και ασκήσεις, με τις οποίες χαλιναγωγούνται οι άλογες ροπές της σάρκας. Αυτό έκανε ο απόστολος Παύλος. «Με σκληρές ασκήσεις», έλεγε, «ταλαιπωρώ το σώμα μου και το υποδουλώνω, από φόβο μήπως, ενώ θα έχω κηρύξει στους άλλους, εγώ ο ίδιος κριθώ ακατάλληλος (για την ουράνια βασιλεία)» (Α’ Κορ. 9:27). «Όσοι ακολουθούν τις σαρκικές επιθυμίες, δεν μπορούν ν’ αρέσουν στον Θεό» (Ρωμ. 8:8). Γι’ αυτό, ενώ ζούμε με τη σάρκα, οφείλουμε να μη ζούμε για τη σάρκα. «Αν ζείτε σύμφωνα με τις επιθυμίες της σάρκας», μας προειδοποιεί ο απόστολος, «σας περιμένει βέβαιος θάνατος», ο αιώνιος θάνατος. «Αν, όμως, νεκρώνετε τις επιθυμίες της σάρκας με τη βοήθεια του πνεύματος, θα ζήσετε» την αιώνια και μακάρια ζωή (Ρωμ. 8:13). Η σάρκα κατά φύση εξουσιάζεται και κατευθύνεται από το πνεύμα. Αλλά το πνεύμα τότε μόνο μπορεί να εξουσιάζει και να κατευθύνει τη σάρκα, όταν αυτή είναι έτοιμη να δεχθεί τη σταύρωσή της με τη νηστεία, την αγρυπνία, τις γονυκλισίες και άλλες ευσεβείς ασκήσεις. Αυτές οι ασκήσεις, πάντως, πρέπει να γίνονται με διάκριση και μέτρο. Η διακριτική και μετρημένη σωματική άσκηση ελευθερώνει το σώμα από το βάρος και την παχύτητα, το γυμνάζει, το κάνει ανάλαφρο και ικανό για κάθε καλή δραστηριότητα. «Όσοι είναι του Χριστού», λέει ο απόστολος, «έχουν σταυρώσει τη σάρκα τους μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες της» (Γαλ. 5:24).

Τι σημαίνει να σηκώνει κανείς σταυρό και μάλιστα «τον σταυρό του»; Σημαίνει ότι κάθε χριστιανός οφείλει να υπομένει με ανδρεία και καρτερικότητα τις θλίψεις που βρίσκουν αυτόν τον ίδιο. Σημαίνει ότι κάθε χριστιανός οφείλει να πολεμάει εναντίον των παθών και των αμαρτωλών λογισμών, που ξεσηκώνονται μέσα του. Σημαίνει ότι κάθε χριστιανός οφείλει να δέχεται με υποταγή, με παράδοση στο θείο θέλημα, με ομολογία της θείας δικαιοκρισίας και ευσπλαχνίας, με ευχαριστία προς τον Θεό και δοξολόγησή Του, κάθε δοκιμασία που του στέλνει Εκείνος, μέσα στην παιδαγωγική πρόνοια και την αγάπη Του, και όχι να ονειρεύεται υπερήφανα ο ίδιος άλλες δοκιμασίες. Σημαίνει ότι κάθε χριστιανός οφείλει να αρκείται σε σωματικές ασκήσεις ανάλογες με τις δυνάμεις του, στις ασκήσεις ακριβώς που απαιτούνται για τη χαλιναγώγηση της σάρκας του. Να μην επιδίδεται, απατημένος από εγωιστικό ζήλο, σύμφωνα με τον όσιο Ιωάννη τον Σιναΐτη (Κλίμαξ, ΚΣΤ’, 59), σε υπέρμετρη νηστεία, σε υπέρμετρη αγρυπνία και σε άλλους αλόγιστους αγώνες, οι οποίοι και την υγεία του σώματος φθείρουν και το πνεύμα οδηγούν στην έπαρση και την πλάνη.

Όλοι οι άνθρωποι μοχθούμε και υποφέρουμε στη γη. Αλλά πόσο ποικίλες είναι οι οδύνες μας! Πόσο ποικίλα είναι τα πάθη μας! Πόσο ποικίλες είναι οι δοκιμασίες που μας στέλνει ο Θεός για τη θεραπεία και την κάθαρσή μας από τις αμαρτίες! Και πόσο διαφέρουν οι άνθρωποι ως προς τη σωματική δύναμη και την υγεία! Ναι, κάθε άνθρωπος έχει «τον σταυρό του»! Και αυτόν ακριβώς τον σταυρό, τον δικό του σταυρό, οφείλει κάθε χριστιανός να τον σηκώνει με αυταπάρνηση και ν’ ακολουθεί τον Χριστό. Όποιος δέχτηκε τον σταυρό του, αφού απαρνήθηκε τον εαυτό του, αυτός έχει συνάψει αδιατάρακτη ειρήνη με τον εαυτό του, με τους συνανθρώπους του, με τις περιστάσεις, με την κατάστασή του, εσωτερική και εξωτερική. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί ν’ ακολουθεί τον Χριστό σωστά και συνετά.

Τι σημαίνει ν’ ακολουθούμε τον Χριστό; Σημαίνει να μελετάμε το Ευαγγέλιο και να το έχουμε μοναδικό οδηγό του νου, της καρδιάς και της διαγωγής μας —να σκεφτόμαστε ευαγγελικά, να αισθανόμαστε ευαγγελικά, να φερόμαστε και να ενεργούμε ευαγγελικά. Ακολουθούμε τον Χριστό πραγματικά, όταν, αποφεύγοντας την πλάνη μιας ψευτοταπεινοφροσύνης σύμφωνης με το θέλημά μας και την υπερήφανη γνώμη μας (Πρβλ. Κολ. 2:18), βρίσκουμε την αληθινή ταπεινοφροσύνη εκεί όπου αυτή αναπαύεται: στην υποταγή και στην υπακοή στον Θεό. Όποιος υποτάχθηκε στον Θεό με πλήρη αυταπάρνηση, αυτός σήκωσε τον σταυρό του.

Αγαπητοί αδελφοί! Προσκυνώντας σήμερα με το σώμα μας, σύμφωνα με το τυπικό της αγίας Εκκλησίας, τον τίμιο Σταυρό του Κυρίου, ας τον προσκυνήσουμε και με το πνεύμα μας. Ας τιμήσουμε τον τίμιο Σταυρό του Σωτήρα μας, το μέσο της νίκης και τη σημαία της δόξας Του, ομολογώντας από τον δικό μας σταυρό: «Δίκαια τιμωρούμαστε γι’ αυτά που κάναμε. Θυμήσου μας, Κύριε, όταν έρθεις στη βασιλεία Σου» (Πρβλ. Λουκ. 23:41,42). Με τον σταυρό ας ανοίξουμε τον παράδεισο. Ας μην επιτρέπουμε στον εαυτό μας την κακόβουλη βαρυγγώμια και πολύ περισσότερο την ψυχόλεθρη βλασφημία, τις οποίες συχνά ξεστομίζουν οι τυφλωμένοι και πωρωμένοι αμαρτωλοί, καθώς χτυπιούνται πάνω στον σταυρό τους, πασχίζοντας ανώφελα να γλυτώσουν απ’ αυτόν. Με τη βαρυγγώμια και τη βλασφημία ο σταυρός γίνεται ασήκωτος, παρασύροντας με το βάρος του στον άδη τον άνθρωπο.

“Τι έκανα;”, φωνάζει χωρίς επίγνωση ο αμαρτωλός, κατηγορώντας για αδικοκρισία και ασπλαχνία τον δικαιοκρίτη και εύσπλαχνο Κύριο, κακίζοντας ή και απορρίπτοντας τη θεία πρόνοια. Βλέποντας τον σταυρωμένο Υιό του Θεού, χλευαστικά και πονηρά Του λέει: «Αν είσαι εσύ ο Μεσσίας, σώσε τον εαυτό σου κι εμάς!» (Λουκ. 23:39). «Κατέβα από τον σταυρό!» (Ματ. 27:40). Αλλά ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός «ηυδόκησε σαρκι ανελθείν εν τω Σταυρώ και θάνατον υπομείναι», ώστε διά του Σταυρού Του να συμφιλιώσει την ανθρωπότητα με τον Θεό και διά του θανάτου Του να λυτρώσει την ανθρωπότητα από τον αιώνιο θάνατο. Προετοιμάζοντας τους αγίους αποστόλους για το μεγαλύτερο γεγονός της ιστορίας, τη σωτηρία των ανθρώπων με τα παθήματα και τον ατιμωτικό θάνατό Του, ο Θεάνθρωπος συχνά τους έλεγε ότι θα παραδινόταν σε χέρια ανθρώπων αμαρτωλών, θα πάθαινε πολλά, θα θανατωνόταν και την τρίτη μέρα θ’ ανασταινόταν. Οι προρρήσεις αυτές φαίνονταν φοβερές σε κάποιους αποστόλους, που παρακαλούσαν να μην πραγματοποιηθούν. Ο Κύριος, σε μια τέτοια περίσταση, καλώντας κοντά Του τους μαθητές Του και τον λαό, τους είπε: «Όποιος θέλει να με ακολουθήσει, ας απαρνηθεί τον εαυτό του, ας σηκώσει τον σταυρό του και ας με ακολουθεί». Αμήν.
 

Ασκητικές ομιλίες Α', Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Εκδ. Ιεράς Μονής Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής

Πηγή: alopsis.gr

Η αναμαρτησία του Χριστού.

 

 

Κάθε τόσο, μέσα στήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, προβάλλονται παγκο­σμί­ως καινούργιες ταινίες πού ἀναφέρονται μέ ὑβριστικό τρόπο στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε τόν «Τελευταῖο πειρασμό», τόν «Κώδικα Da Vinci», τήν «Ὥ­ρα τοῦ διαβόλου», καί τόσα ἄλλα. Ἔργα πού βρίζουν μέ χυδαιότητα τόν Κύριό μας καί τόν παρουσιάζουν ὡς ἕνα κοινό ἁμαρτωλό ἄνθρωπο. Καί μάλιστα ἐπιλέγουν τόν κατάλ­ληλο χρόνο γιά νά προβάλλουν τά βλάσφημα καί διεστραμμένα ἔργα τους: λίγο πρίν τή Μεγάλη Ἑβδομάδα. Γιατί ἄραγε; Γιατί τούς ἐνοχλεῖ τόσο πολύ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ; Γιατί δέν πολεμοῦν τούς ἱδρυτές τῶν ἄλλων θρησκειῶν; Γιατί θέλουν μέ τόση μανία νά πο­λεμήσουν τόν Χριστό μας καί συγκεκριμμένα τήν ἀναμαρτησία του; Διότι ἡ ἀναμαρ­τησία τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ τέλεια καί ἅγια ζωή του, εἶναι ἕνα ἀτράνταχτο στοιχεῖο πού μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Χριστός μας δέν εἶναι ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Κι ἄν ὁ Χριστός εἶναι Θεός, τότε θά πρέπει νά ζοῦμε ὅπως Ἐκεῖνος θέλει. Αὐτό ὅμως δέν τό θέλουν. Γι’ αὐτό καί τόν πολεμοῦν.

Ὁ Κύριος δέν δίδαξε ἁπλῶς ἀλήθειες ὑψηλές καί ὑπερκόσμιες ἀλλά καί τίς ἔζησε. Ὑπῆρξε δηλαδή ὁ τελείως ἅγιος καί τελείως ἀναμάρτητος. Οἱ ἱδρυτές τῶν θρησκειῶν καί πολλοί φιλόσοφοι εἶπαν καί κάποιες ἀλήθειες σοφές, ἀλλά δέν τίς ἔζησαν. Ὁ Χριστός εἶ­πε ἀλήθειες τίς ὁποῖες καί ἔζησε ἐξ ὁλοκλήρου. Ναί, ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν ἦταν ἕνας κα­λός ἄνθρωπος, δέν ἦταν ὁ καλύτερος τῶν ἀνθρώπων, οὔτε ἦταν μόνο ὁ καλύτερος καί ἁγι­ότερος ὅλων τῶν Ἁγίων καί τῶν δικαίων τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης. Ὁ Ἰη­σοῦς Χριστός ἦταν τό κάτι ἄλλο. Ἦταν ὁ μοναδικός Ἅγιος, ὁ Τέλειος. Οἱ ἄλλοι Ἅγιοι, δέν εἶναι τίποτε συγκρινόμενοι μέ τόν Χριστό μας. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ τελείως ἀναμάρ­τη­τος. Εἶναι ὁ μόνος γιά τόν ὁποῖο λέχθηκε ὅτι «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α´ Πέτρ. β´22).
 

Καί ἦταν ἀναμάρτητος, διότι ἦταν Θεός ἀληθινός. 

 

Διαβάζοντας τήν Καινή Διαθήκη μένουμε κατάπληκτοι μπροστά στό μεγαλεῖο τῆς τελειότητος τοῦ Κυρίου μας.
 

Ἀπό τίς πρῶτες σελίδες τῶν Εὐαγγελίων διαβάζουμε γιά τήν τέλεια ἁγιότητα τοῦ Χρι­στοῦ καί πρίν γεννηθεῖ. Θυμηθεῖτε τί εἶπε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ πρός τήν Παρθένο, ὅταν τῆς ἀνήγγειλε ὅτι θά γεννήσει υἱό· (Λουκ. α´ 35). Τό παιδίον πού θά γεννηθεῖ ἀπό σένα, Μαρία, θά εἶναι ἀπολύτως ἅγιο καί ἀναμάρτητο. Θά ἀναγνωρισθεῖ ὡς υἱός τοῦ Θεοῦ. Γιά κανένα δέν λέχθηκε κάτι παρόμοιο, παρά μόνο γιά τόν Χριστό μας, ὁ ὁποῖος ἦταν καί ἀπό τό προπατορικό ἀκόμη ἁμάρτημα τελείως ἀπαλλαγμένος.
 

Λέει ἐπίσης τό Εὐαγγέλιο: «Τό δέ παιδίον ηὔξανε καί ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σο­­φίας, καί χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ᾿ αὐτό» (Λουκ. β´ 40).
 

Ὅταν ὁ Χριστός μας ἔφθασε σέ ἡλικία τριάντα ἐτῶν καί προκειμένου ν᾿ ἀρχίσει τό δη­μόσιο ἔργο του, πηγαίνει στόν Ἰορδάνη ποταμό γιά νά βαπτισθεῖ ἀπό τόν Ἰωάννη. Καί ὁ Τί­μιος Πρόδρομος τί αἰσθάνεται, ὅταν ἀντικρύζει τό Χριστό μας; Τόν θεωρεῖ τόν κατ᾿ ἐξο­χήν ἀναμάρτητο. Καί ὅταν ὁ Χριστός μας τοῦ ζητᾶ νά τόν βαπτίσει, ὁ Πρόδρομος ἀρνεῖ­ται. Τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι γιά τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο ὁ Χριστός μας ἦταν ὁ τελείως ἀναμάρτητος. Κι ὅταν ὁ Κύριος βαπτίζεται στόν Ἰορδάνη, «ἀνέβη εὐθύς ἀπό τοῦ ὕδατος» διότι δέν εἶχε ἀπολύτως καμμία ἁμαρτία νά ἀναφέρει στόν Βαπτιστή του.
 

Οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας μένουν κοντά του τρία χρόνια, στίς χαρές καί τίς λύ­πες, μέρα νύχτα εἶναι κοντά του. Τόν εἶδαν, τόν πρόσεξαν, τόν παρακολούθησαν λεπτομε­ρῶς, κάθε λόγο Του, κάθε ἐνέργεια, κάθε πράξη, κάθε κίνηση. Δέν τούς ξέφυγε τίποτε. Καί τί γνώμη σχημάτισαν γιά τό Δάσκαλό τους οἱ μαθητές; «Ἁμαρτίαν», θά γράψουν ἀρ­γό­τερα, «οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α´ Πέτρ. β´ 22). Δέν ἔκανε καμμιά ἁμαρτία, οὔτε μικρός δόλος στό στόμα του, λέξις ἀπρεπής δέ βρέθηκε. Χα­ρακτηρίζεται ὡς «μή γνούς ἁμαρτίαν» (Β´ Κορ. ε´ 21).
 

Τό θαυμαστό εἶναι ὅτι τήν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ μας καί τήν ἀναμαρτησία του τήν ὁμολόγησαν κι αὐτοί πού ἦταν ἄσπονδοι ἐχθροί του.
 

Ὁ Ἰούδας πρῶτος, ὁ προδότης, «μεταμεληθείς», ἀφοῦ δηλαδή συναισθάνθηκε τό ἁμάρτημά του, «ἀπέστρεψε τά τριάκοντα ἀργύρια» στούς Ἀρχιερεῖς λέγοντάς τους «ἥμαρ­τον παραδούς αἷμα ἀθῶον». Ἁμάρτησα, τούς λέει. Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἀθῶος, ἅγιος.
 

Τό Συνέδριο ὅταν δίκαζε τόν Χριστό μας, ψάχνει καί δέν βρίσκει μιά κατηγορία ἐναντίον του. Ἀναζητᾶ ψευδομάρτυρες, καί τίποτε. Φαίνεται καθαρά ἡ ἀθωότητά του.
 

Ὁ Πιλᾶτος. Ἀνακρίνει τόν Χριστό, ψάχνει ἀπό δῶ, ἐρευνᾶ ἀπό κεῖ, ἀλλά δέν βρί­σκει τίποτε ἐνοχοποιητικό γι’ Αὐτόν, καί στό τέλος ζητᾶ μιά λεκάνη νερό καί κεῖ πλέ­νοντας τά χέρια του λέει· «ἀθῶός εἰμι ἀπό τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου» (Ματθ. κζ´ 24).
 

Ὁ ληστής. Σταυρώνονται μέ τόν Ἰησοῦ καί οἱ δυό κακοῦργοι λη­στές. Ὁ ἕνας ἀπό τούς δυό ληστές κατάπληκτος μπροστά στή γαλήνη καί τήν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ μας, ἐπιπλήττει τόν ἄλλο ληστή. Καί τί τοῦ λέει; Δέν φοβᾶσαι τόν Θεό; Καί μεῖς δίκαια πάσχουμε· μά αὐτός ὁ Ἰησοῦς δέν ἔκανε κανένα κακό. Τί συγκινητικά πράγ­ματα! Ἕνας ληστής, ἕνας κακοῦργος καί φονιᾶς νά ἀναγνωρίζει τόν Χριστό μας ἅγιο, Κύριο καί Θεό τοῦ οὐρανοῦ.
 

Ὁ λαός. Καί ὁ λαός ἀναγνώρισε τήν ἀνα­μαρ­τησία καί τέλεια ἁγιότητα τοῦ Ἰησοῦ, γιατί ὅταν σταύρωσαν τόν Χριστό μας ἦταν πλῆθος λαοῦ πού στέκονταν κάτω ἀπό τό Σταυρό. Τόν περιέπαιζαν. Ὅταν ὅμως ἄκουσαν τήν προσευχή τοῦ Χριστοῦ γιά τούς σταυρωτές, ὅταν εἶδαν τό σεισμό καί τό σκοτάδι μέ τό θάνατο τοῦ ἀναμαρτήτου Ἰησοῦ, τότε ὁ λαός ἐκεῖνος κατάλαβε τό ἔγκλημά του. Καί τί ἔκανε; «Τύπτοντες ἑαυτῶν τά στήθη ὑπέστρεφον» (Λουκ. κγ´ 48).
 

Ὁ Ρωμαῖος ἑκατόνταρχος, τό ἀποκορύφωμα ὅλων. Ὁ ἀξιωματικός, ὁ ἀρ­χη­γός τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος, εἶδε τήν ἁγία μορφή τοῦ Ἰησοῦ, τήν πραότητά του, τήν ἀνεξικακία του, εἶδε τόν σεισμό καί τό σκοτάδι. Εἶδε… καί τελικῶς δέν ἄντεξε ὁ σκλη­ρός Ρωμαῖος ἀξιωματικός. Συγκλονισμένος φώναξε· «Ὄντως ὁ ἄνθρωπος οὗτος δί­καιος ἦν» (Λουκ. κγ´ 47). Αὐτός πού σταυρώσαμε ἦταν ἅγιος καί υἱός τοῦ Θεοῦ.
 

Τό σπουδαιότερο ὅμως εἶναι ἡ αὐτοσυνειδησία τοῦ Ἰησοῦ. Κάθε ἄνθρωπος ὅσο προκόβει στήν ἀρετή καί προχωρεῖ στό καλό, τόσο καί περισ­σό­τερο βλέπει στόν ἑαυτό του ἐλλείψεις καί ἐλαττώματα καί ζητᾶ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀπό­στολος Παῦλος, ὅταν ἔφθασε σέ τέτοια ἁγιότητα, πού «ἁρπάχθηκε» μάλιστα καί ζω­ντανός στόν Παράδεισο, τότε ἀκριβῶς εἶχε τήν πιό ταπεινή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του. Τί εἶ­πε; Ὁ Χριστός ἦλθε νά σώσει στόν κόσμο τούς ἁμαρτωλούς, καί πρῶτος ἀπό τούς ἁμαρ­τω­λούς εἶμαι ἐγώ. Ἀκοῦτε; Ὁ Παῦλος θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ὄχι ἁπλῶς ἁμαρτωλό, ἀλλά πρῶτο ἀπό τούς ἁμαρτωλούς. Αὐτή εἶναι ἡ γνησία ἁγιότητα. Τό ἴδιο καί οἱ Ἅγιοι καί οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔκλαιγαν γιά τίς ἁμαρτίες τους.
 

Μόνο ὁ Χριστός εἶπε στούς ἐχθρούς του: Ποιός ἀπό σᾶς μπο­ρεῖ νά μέ ἐλέγξει γιά ἁμαρτία; (Ἰω. η´ 46). Κανένας, κανένας δέν βρῆκε ψεγάδι, κανένας! Ναί. Καί κανένας δέν βρέθηκε μέχρι σήμερα νά βρεῖ τό παραμικρό στόν Χριστό. «Οὐκ ἀφῆκέ με μόνον ὁ πατήρ, ὅτι ἐγώ τά ἀρεστά αὐτῷ ποιῶ πάντοτε» (Ἰω. η´ 29) εἶπε ὁ Χρι­στός μας. Ἤ καί τό ἄλλο· «ἔρχεται ὁ τοῦ κόσμου ἄρχων», ὁ διάβολος δηλαδή, καί δέν βρίσκει σέ μένα τόπο καί θέση, δηλαδή τό παραμικρό δέν βρίσκει γιά νά μέ πειράξει, δέν μπορεῖ. Ποτέ ὁ Χριστός δέν ζητᾶ συγγνώμη ἀπό τόν οὐράνιο Πατέρα, διότι ποτέ δέν ἁμάρ­τησε. Ἀντίθετα θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἴσο μέ τόν Πατέρα του, ἴσο μέ τόν Θεό Πατέρα, Θεό ἀληθινό. Ναί, μόνο ὁ Θεός εἶναι ἀναμάρτητος.
 

Καί τό συμπέρασμα βγαίνει μόνο του. Ὁ Χριστός εἶναι Θεός καί ἑπομένως ἀναμάρτητος. Εἶναι φῶς ἐκ φωτός, Θεός ἀλη­θι­νός.

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Πέθανε από ασιτία που της επέβαλε η αρχηγός της σέκτας.

Γυναίκα από τη Ρωσία που είχε προσχωρήσει σε σέκτα ύστερα από διαζύγιο, πέθανε από ασιτία που της επέβαλε η αρχηγός της.

Η σχεδιάστρια εσωτερικού χώρου Έλενα Σμοροντίνοβα 35 ετών, εντάχθηκε στη σέκτα του Sai Baba, ύστερα από τον οδυνηρό χωρισμό από το σύζυγό της. (Φωτο: CEN)

Γνωστοί και φίλοι της ισχυρίζονται ότι από τότε που εισχώρησε στην οργάνωση Sai Baba στην πόλη Νοβοσιμπίρσκ στη νοτιο-κεντρική Ρωσία πριν από δύο χρόνια, η Έλενα διέκοψε κάθε επαφή μαζί τους.

Αρχηγός της ομάδας ήταν η πρώην σχεδιάστρια μόδας και ψυχολόγος Έλενα Μπαϊκοβα, γνωστή επίσης και ως Λόλα-Λίλα.

Η Μπαϊκοβα ισχυρίζεται ότι είναι πληρεξούσιος αντιπρόσωπος του γκουρού Sathya Sai Baba που πέθανε το 2011.

 

Ο λεγόμενος πνευματικός ηγέτης και «παγκόσμιος διδάσκαλος» Sathya Sai Baba, αρχηγός της ομώνυμης καταστροφικής πνευματικώς λατρείας (cult)

Μία από τις φίλες της Σμοροντίνοβα ανέφερε ότι η Λόλα υπέβαλλε σε πολλές δοκιμασίες την Έλενα, εξαναγκάζοντάς την ν’ ακολουθεί μακρές περιόδους ασιτίας και της απαγόρευε να έχει επικοινωνία με τους στενούς της φίλους.

Η Έλενα κατόρθωσε να επιβιώσει ύστερα από αρκετές τέτοιες δοκιμασίες της Λόλα.

Η τελευταία και θανατηφόρα εντολή που της ανατέθηκε αφορούσε τρεις εβδομάδες πλήρους ασιτίας, με τις δύο πρώτες εβδομάδες χωρίς καν νερό.

Η Έλενα φέρεται να είχε ζητήσει από τη Λόλα να διακόψει τη «νηστεία» αλλά τελικά πέθανε από αφυδάτωση και υποσιτισμό. Έκτοτε η Λόλα εξαφανίστηκε, καθώς μπορεί να αντιμετωπίσει κατηγορίες επηρεασμού ατόμου σε αυτοκτονία.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Αναφορά στην νέα βλάσφημη, κακόγουστη και ανιστόρητη θεατρική παράσταση (Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς) ν.η.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ (ν.η.)
 

Εν Πειραιεί τη 5η Μαρτίου 2018. 

ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΝΕΑ ΒΛΑΣΦΗΜΗ, ΚΑΚΟΓΟΥΣΤΗ ΚΑΙ ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Έγινε πλέον «θεσμός», σε κάθε μεγάλη εορτή, ή ιερή περίοδο, να προσβάλλεται βάναυσα την πίστη μας, με τις λοιδορίες των οσίων και ιερών προσώπων της Εκκλησίας μας. Με το άνοιγμα του ιερού Τριωδίου και την έναρξη της πνευματικής μας πορείας προς το Άγιο Πάσχα, ανασύρθηκε από τα σκονισμένα ντουλάπια το ανιστόρητο, κακόγουστο και βλάσφημο μιούζικαλ «Jesus Christ Superstar» (Ιησούς Χριστός Σούπερ Σταρ) και ανέβηκε ως θεατρική παράσταση σε θέατρο των Αθηνών. Μάλιστα, όπως ανακοινώθηκε, η παράσταση θα παίζεται καθ’ όλη τη διάρκεια της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την Μεγάλη Εβδομάδα και την Πασχάλια περίοδο, μέχρι τα τέλη Απριλίου!

Για την ιστορία αναφέρουμε ότι «Το "Jesus Christ Superstar", η πασίγνωστη ροκ όπερα σε μουσική του Andrew Lloyd Webber και λιμπρέτο του Tim Rice, κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 1970 σε LP, με θέμα την τελευταία εβδομάδα της ζωής του Ιησού – από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα μέχρι και την Σταύρωση – σε μια τελείως καινούργια και τολμηρή προσέγγιση του Θείου δράματος, απελευθερωμένη από την εκκλησιαστική "μεταφυσική" και επικεντρωμένη στην ανθρώπινη – και αληθινή – πλευρά των πρωταγωνιστών της». «Η ιστορία του "Jesus Christ Superstar" ξεκίνησε το 1969, όταν οι νεότατοι – εικοσάρηδες – και άγνωστοι τότε Andrew Lloyd Webber και Tim Rice, συνέθεσαν μια από τις πιο γνωστές όπερες στην ιστορία της ροκ μουσικής. Η πρώτη ιδέα ήταν να δώσουν το ρόλο του Χριστού στον Τζον Λένον, με τον οποίον ήρθαν σε επαφή. Ο Λένον είδε θετικά την πρόταση, αλλά έθεσε ως όρο της συμμετοχής του στην ηχογράφηση, την παρουσία της Γιόκο Όνο ως Μαρίας Μαγδαληνής» (Πηγή: news247.gr /eidiseis/psixagogia/music/ o- ihsous-twn-loyloydiwn. 618962.html).
 

Στο θεατρικό αυτό δρώμενο κακοποιείται βάναυσα η ιστορική πραγματικότητα και ανατρέπεται ολόκληρη η χριστιανική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Επαναλαμβάνεται η εδώ και αιώνες γνωστή πολεμική κατά της Θεότητος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και του απολυτρωτικού Του έργου. Επιχειρείται να απομειωθεί η πίστη της Εκκλησίας προς το πανάγιο πρόσωπο του Κυρίου μας, να κλονιστεί η αγάπη και η αφοσίωση των πιστών προς Αυτόν και το έργο Του, να απαξιωθούν τα άγια και ιερά πρόσωπα, όπως της Παναγίας και των αγίων Αποστόλων, να αμφισβητηθεί η αξιοπιστία των βιβλικών κειμένων και να προβληθεί ο κοσμικός «ορθολογισμός», στον οποίο δεν χωρούν «μεταφυσικές προσεγγίσεις».
 

Πιο συγκεκριμένα ο Χριστός παρουσιάζεται, ως ένας «μοντέρνος» νέος, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση των περιθωριακών χίπηδων της δεκαετίας του 1960 – 70. Ως ένας «ανατρεπτικός» νέος, ο οποίος εναντιώθηκε στο «σύστημα» της εποχής του, αλλά συνεχίζει να «εναντιώνεται» και στο «σύστημα» της εποχής μας και ο οποίος δεν δέχεται περιορισμούς. Ο «επαναστάτης Ιησούς» της παράστασης «ανατρέποντας» το θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής του, ανατρέπει, (σύμφωνα με το σενάριο που έπλασε με τη φαντασία του ο σκηνοθέτης), τους ηθικούς κώδικες, όπως οι «ανατρεπτικοί» χίπηδες της εποχής που γράφηκε το μιούζικαλ. Όπως δηλαδή οι χίπηδες δεν είχαν αναστολές, έτσι και ο «Ιησούς» παρουσιάζεται, ως ένας από αυτούς, ο οποίος κυριαρχείται από ανθρώπινα πάθη και ικανοποιεί τα ταπεινά του ορμέμφυτα. Φέρεται να έχει σχέσεις με την Μαρία τη Μαγδαληνή. «Αυτό από μόνο του ήταν αρκετό να φρικάρει εκκλησίες και παπάδες, αλλά οι Webber και Rice το χόντρυναν και άλλο, βάζοντας δίπλα στον Ιησού την Μαρία Μαγδαληνή. Όχι στα γόνατα ως πόρνη να ζητάει συγχώρεση, ούτε πίσω του ως γυναίκα που πρέπει να αντιληφθεί τη θέση της, αλλά δίπλα του. Ως σύντροφο και έμπιστη που προσπαθεί να τον βοηθήσει, να τον ερμηνεύσει και να τον αγαπήσει, όπως όταν στο "I don’t know how to love him" τραγουδάει τον έρωτά της για τον Ιησού που "είναι άντρας, είναι απλά ένας άντρας και είχα πολλούς άντρες μέχρι τώρα", κλείνοντας με τους στίχους "τον θέλω τόσο, τον αγαπώ πολύ". Ντελίριο "ασέβειας"!»! (όπου ανωτ.).
 

Το αξιοθρήνητο, για την πίστη της Εκκλησίας μας πρόσωπο του προδότη Ιούδα μεταλλάσσεται στο έργο. Δεν προβάλλεται ως προδότης, αλλά ως ένας αγνός ιδεαλιστής επαναστάτης! «Στο έργο των Webber & Rice κεντρικό πρόσωπο είναι ο Ιούδας, για πρώτη φορά είναι η δική του σκοπιά που μετράει και όχι αυτή των Γραφών. Ο ανυπόμονος επαναστάτης, ανατρεπτικός ιδεαλιστής, κοινωνικά ευαίσθητος – και καθόλου τυχαία μαύρος στην ταινία του Jewison – Ιούδας δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον εκκλησιαστικό "προδότη" που πλήρωσε την αναγκαιότητα της ύπαρξης ενός αποδιοπομπαίου τράγου, όταν στηνόταν στα Ευαγγέλια το "αφήγημα" της καινούργιας θρησκείας, με απώτερο σκοπό να ξεχωρίσει μια κι έξω η ανθρώπινη και άρα αμαρτωλή φύση, από τη θεϊκή υπόσταση του Ιησού» (όπου ανωτ.). Πλήρης ανατροπή της ιστορικής αλήθειας και διαστροφή της πίστεως της Εκκλησίας μας. Ο Ιούδας, είναι ο διαχρονικά αγαπημένος «ήρωας» των εχθρών του Χριστού, διότι είναι αυτός ο οποίος έπαιξε κυρίαρχο και πρωταγωνιστικό ρόλο στην παράδοση του Κυρίου μας στο σταυρικό θάνατο. Ιδού γιατί ωραιοποιείται στο βλάσφημο μιούζικαλ. Ιδού γιατί το έργο αυτό είναι πέρα για πέρα αντίχριστο!
 

Σ’ ολόκληρο το έργο, από την αρχή μέχρι το τέλος, μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει την αγωνιώδη και εργώδη προσπάθεια του σκηνοθέτου να απογυμνώσει το θεανδρικό πρόσωπο του Κυρίου μας από τη θεία Του φύση και να τον παρουσιάσει ως έναν απλό άνθρωπο. Να τον εξισώσει με τους διάφορους διαχρονικούς ιδρυτές θρησκειών, φιλοσόφων και κοινωνικών αναμορφωτών, ώστε να πάψει να θεωρείται ο σωτήρας και λυτρωτής του κόσμου. «Στο "Jesus Christ Superstar" δεν έχει θέση ο Υιός του Θεού, αλλά ο συναισθηματικός και "ανθρώπινα" ανασφαλής Ιησούς που δεν γνωρίζει πώς να διαχειριστεί τους καρπούς της διδασκαλίας του, πέφτοντας στην παγίδα ενός "ανθρώπινου" ναρκισσισμού, που τον παρασύρει σε λανθασμένες επιλογές και "ανθρώπινες" αδυναμίες». «Και βέβαια δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι το έργο σταματάει στη Σταύρωση. Δεν υπάρχουν αποκαθήλωση και ταφή, αλλά πάνω απ’ όλα δεν υπάρχει Ανάσταση. Ο συμβολισμός είναι κάτι περισσότερο από φανερός και ευθύς: ο τελευταίος σταθμός είναι ο θάνατος, αυτή είναι η ανθρώπινη κατάληξη. Τα παρακάτω περισσεύουν ή απλά δεν ενδιαφέρουν. Αυτή η ωμή "παράλειψη" χαρακτηρίστηκε από πολλές Εκκλησίες ως βλασφημία» (όπου ανωτ.).
 

Η θεατρική παράσταση, όπως ήταν φυσικό, ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων από πληθώρα πιστών, (κληρικών και λαϊκών), οι οποίοι διαμαρτύρονται σε κάθε παράσταση, έξω από το θέατρο. Αλλά η δικαιολογημένη αυτή αντίδραση ενόχλησε τους χριστιανομάχους, οι οποίοι και πάλι επετέθησαν με πρωτοφανή μανία και μίσος με τις γνωστές κατηγορίες του «σκοταδισμού», του «μεσαιωνισμού», της «μισαλλοδοξίας», του «φανατισμού», κλπ. Μόνο οι διαμαρτυρίες των πιστών ενοχλούν, όχι όμως και των «προοδευτικών», και ας συνοδεύονται συχνά με βανδαλισμούς και καταστροφές! Οι «δημοκρατικές» τους ευαισθησίες δεν αγγίζουν τους ορθοδόξους πιστούς, οι οποίοι δεν έχουν δικαίωμα να διαμαρτύρονται για την πίστη τους, διότι οι ίδιοι δεν πιστεύουν! Όταν όμως θιγεί στο ελάχιστο η πίστη αιρετικών, ή αλλοθρήσκων, «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους» και κατεβαίνουν στο πεζοδρόμιο να τους υπερασπίσουν!
 

Λαλίστατοι κληρικοί όλων των βαθμών, για άλλα θέματα, δεν ύψωσαν την παραμικρή φωνή διαμαρτυρίας. Ελάχιστοι μόνον επίσκοποι ήρθαν να σπάσουν τη συνοδική σιγή, μεταξύ των οποίων και ο σεπτός ποιμενάρχης μας, ο οποίος δημοσίευσε θαρραλέα Εγκύκλιο και υπέβαλλε μήνυση κατά των συντελεστών της βλάσφημης θεατρικής παράστασης. Όπως παρατηρεί στην μηνυτήρια αναφορά του «η παραπάνω θεατρική παράσταση περιλαμβάνει πράξεις και εκδηλώσεις χλευασμού, φράσεις απρεπείς και προσβλητικές κατά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και γενικά κατά της επίσημης, συνταγματικά κατοχυρωμένης, θρησκείας της χώρας μας, της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας του Χριστού».Το ίδιο έκαμαν και οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Κυθήρων κ. Σεραφείμ και Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως κ. Ιερεμίας.
 

Εκφράζουμε την πικρία μας για την νέα αυτή ενορχηστρωμένη και πολύ έξυπνα «στημένη» προσπάθεια κατασπιλώσεως του αρχηγού της πίστεώς μας Ιησού Χριστού, έχουμε συνηθίσει άλλωστε σε τέτοιου είδους ενέργειες από πολλές άλλες παρόμοιες περιπτώσεις στο παρελθόν. Δηλώνουμε παράλληλα πως δεν εκφράζουμε κανενός είδους μίσος προς τους παραγωγούς και εν γένει τους συντελεστές του θεατρικού αυτού εκτρώματος, ούτε βέβαια προς τους ηθοποιούς, οι οποίοι χάριν του χρηματικού κέρδους δέχθηκαν να γίνουν μιμητές των στρατιωτών του Πιλάτου, οι οποίοι ενέπαιξαν και χλεύασαν τον Χριστό με τον ακάνθινο στέφανο, την κόκκινη χλαμύδα και τον κάλαμο. Προσευχόμαστε, (πρέπει να προσευχόμαστε), για όλους αυτούς, διότι γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι συνειδητά, ή ασυνείδητα, γίνονται όργανα του αντιθέου διαβόλου και των επί γης οργάνων του, για την ματαίωση του απολυτρωτικού έργου του Κυρίου μας.
 

Τελειώνουμε με ένα καίριο ερώτημά μας: Οι παράγοντες της βλάσφημης αυτής παράστασης, (επιχειρηματίες, σκηνοθέτες, ηθοποιοί, κλπ.), θα αποτολμούσαν να ανεβάσουν παρόμοια παράσταση για τον Μωάμεθ; Προφανώς δεν χρειάζεται απάντηση στο ερώτημά μας, διότι είναι αυτονόητη!
 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Άγιος Νικόλαος Αρχιεπίσκοπος Αχρίδος.

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

Ουδέποτε υπήρξε στην Εκκλησία απουσία πατερικών μορφών. Όπως σε κάθε εποχή, και στους σύγχρονους χρόνους αναδείχνονται Πατέρες και διδάσκαλοι. Μια τέτοια σύγχρονη πατερική μορφή υπήρξε και ο Σέρβος νεοφανής άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), επίσκοπος Ζίτσης και Αχρίδος, ο οποίος έλαβε την προσωνυμία «ο Σέρβος Χρυσόστομος», λόγω της ρητορικής του δεινότητας και των αγώνων του για την μόνη σώζουσα ορθόδοξη πίστη.
 

Γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της Νότιας Σερβίας από φτωχούς, πολύτεκνους και ευσεβείς γονείς. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στη Ιερά Μονή Τσέλιε. Από μικρό παιδί έδειξε μια ασυνήθιστη αγάπη για την Εκκλησία και κλίση για την αρετή και την προσευχή. Απομονώνονταν συχνά και προσεύχονταν με τις ώρες. Μετά την εγκύκλιο μόρφωσή του εισήχθη στην Ιερατική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι. Εκεί έδειξε ιδιαίτερη επιμέλεια στις σπουδές του, ώστε το Πατριαρχείο της Σερβίας, εκτιμώντας την φιλομάθειά του και το ήθος του, τον έστειλε με υποτροφία για ανώτερες σπουδές στην Ελβετία, την Γερμανία και την Αγγλία. Έμαθε επίσης άριστα επτά γλώσσες.

Παράλληλα με τις σπουδές του καλλιέργησε και την πνευματική του πρόοδο. Πίστευε ακράδαντα στο Θεό και φλέγονταν από πόθο να υπηρετήσει την Εκκλησία. Μελετούσε με πάθος τους Πατέρες και την ορθόδοξη θεολογία. Το 1908 υπέβαλε το Πανεπιστήμιο της Βέρνης διδακτορική διατριβή με θέμα: «Η πίστη στην Ανά­σταση του Χριστού, ως θεμελιώδες δόγμα της αποστολικής Εκκλησίας». Ακολούθως σπούδασε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και υπέβαλε άλλη διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης σχετικά με τη φιλοσοφία του Μπέρκλεϋ.
 

Το 1909 επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου όμως αρρώστησε βαριά από δυσεντερία και λίγο έλειψε να πεθάνει. Όταν ανάρρωσε πήρε την απόφαση να γίνει μοναχός στη Ιερά Μονή Ρακόβιτσα και στη συνέχεια χειροτονήθηκε πρεσβύτερος. Αργότερα διορίστηκε καθηγητής στην Ιερατική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι και συνάμα ορίστηκε ιεροκήρυκας στην σερβική πρωτεύουσα. Εν τω μεταξύ είχε ξεσπάσει ο Α΄ παγκόσμιος πόλεμος, κατά τη διάρκεια του οποίου επέδειξε σπουδαίο φιλανθρωπικό έργο στον δοκιμαζόμενο σερβικό λαό. Στα 1915 στάλθηκε στην Αγγλία και στις Η.Π.Α. για να ζητήσει βοήθεια από τους Σέρβους μετανάστες για τους πεινασμένους της Σερβίας.
 

Το 1919 εξελέγη Επίσκοπος Ζίτσης και δύο χρόνια αργότερα μετατέθηκε στην ιστορική Επισκοπή της Αχρίδος. Η επισκοπική του διακονία σημαδεύτηκε από υποδειγματική ποιμανατορία. Λειτουργούσε με κατάνυξη και κήρυττε με φλογερό πάθος. Ήταν ιδιαίτερα χαρισματικός ρήτορας, ο οποίος σαγήνευε τους πολυπληθείς ακροατές των κηρυγμάτων του. Εργάστηκε άοκνα για την πνευματική αφύπνιση του ιερού κλήρου και για την ανέγερση ναών και μοναστηριών. Παράλληλα άσκησε ένα αξιοθαύμαστο φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο, με την σύσταση ιδρυμάτων, όπως ορφανοτροφείων, όπου έβρισκαν καταφύγιο χιλιάδες ορφανά και εγκαταλειμμένα παιδιά. Ήταν πολύ αγαπητός από το λαό του, τον οποίο θεωρούσε πνευματικό του πατέρα και προστάτη του.
 

Παρ’ όλο τον φόρτο της ποιμαντικής του διακονίας ασκούνταν και ό ίδιος στην αρετή και την πνευματική πρόοδο, προσευχόταν, νήστευε, αγρυπνούσε. Θαύμαζε τον αγιορείτικο μοναχισμό και φρόντιζε να έρχεται συχνά στο Άγιο Όρος για πνευματικό ανεφοδιασμό. Επισκεπτόταν συνήθως την Ιερά Μονή Παντελεήμονος, όπου συνδέθηκε με τον όσιο Σιλουανό (+1938), του οποίου θαύμαζε την αγία βιωτή.
 

Ο άγιος Νικόλαος υπήρξε σπουδαίος εκκλησιαστικός συγγραφέας πληθώρας αξιόλογων έργων, τα οποία εξέδωσε σε είκοσι τόμους. Τα διακρίνει η βαθειά του ορθόδοξη θεολογική σκέψη, η ποιητικότητα, η γλαφυρότητα και ακρίβεια. Το σημαντικότερο σύγγραμμά του είναι ο «Πρόλογος της Αχρίδος», συνοπτικά συναξάρια αγίων όλων των ημερών του έτους, με σχόλια και πνευματικές νουθεσίες. Συνέθεσε επίσης πολλά ποιήματα, εκκλησιαστικούς ύμνους και ακολουθίες. Ακόμα άφησε περισσότερες από τριακόσιες επιστολές – απαντήσεις σε δύσκολα ποιμαντικά προβλήματα, τα οποία του υπέβαλλαν οι πιστοί. Είναι δε τέτοια η συγγραφική του καλλιέπεια ώστε ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς είχε πει για τον άγιο Νικόλαο πως «Ας με συγχωρέσει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, αλλά ο Νικόλαος τον ξεπέρασε»!
 

Ήταν ακραιφνής ορθόδοξος. Βαδίζοντας στα βήματα των αγίων Πατέρων της Ορθοδοξίας, είχε τη βεβαιότητα και διακήρυττε ότι Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η μοναδική και αληθινή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού και πως έξω από αυτή υπάρχει το σχίσμα και η αίρεση. Μελέτησε όσο ολίγοι τον δυτικό χριστιανισμό, τον παπισμό και τις πολυάριθμες ομάδες του κατακερματισμένου προτεσταντισμού και πείστηκε ότι αυτός βρίσκεται σε τρομερές πλάνες, οι οποίες δεν αφήνουν περιθώρια για να έχει την παραμικρή εκκλησιαστική υπόσταση Το 1930 έλαβε μέρος στην Πανορθόδοξη Προσυνοδική Διάσκεψη στη Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος, όπου εξέφρασε με σαφήνεια την προσήλωσή του στην Ορθοδοξία και διατράνωσε την αντίθεσή του στα πρώιμα τότε ανοίγματα των ορθοδόξων προς τους αιρετικούς και το κοσμικό φρόνημα. Το 1937 κατάγγειλε με σφοδρότητα τη συμφωνία Γιουγκοσλαβίας και Βατικανού, με την οποία θα γινόταν η χώρα του πεδίο ιεραποστολής των αιρετικών παπικών. Κατόρθωσε να ματαιώσει την υπογραφή της, αλλά όχι και την γενοκτονία, η οποία επακολούθησε λίγα χρόνια μετά το (1941-45), περισσότεροι από 880.000 Σέρβοι ορθόδοξοι βρήκαν τραγικό θάνατο από τους παπικούς Κροάτες Ουστάσι, όταν αρνήθηκαν τον βίαιο εκλατινισμό τους, με την καθοδήγηση του παπικού «κλήρου» και κύρια του «αρχιεπισκόπου» του Ζάγκρεμπ Α. Στέπινατς (νυν παπικού αγίου!) και την προτροπή του Βατικανού!
 

Ο άγιος Νικόλαος είχε μελετήσει σε βάθος και την ευρωπαϊκή φιλοσοφία και ιστορία, διαπιστώνοντας την πνευματική γύμνια του ευρωπαίου ανθρώπου, η οποία οφείλεται στην αλλοίωση του χριστιανικού μηνύματος από τον παπισμό και τον προτεσταντισμό. Παρατήρησε την ραγδαία και προκλητική αποβολή της χριστιανικής κληρονομιάς και την υιοθέτηση μιας παράδοξης ειδωλολατρίας, της λατρείας του ανθρώπου και ό, τι έχει σχέση με την υλιστική και ηδονιστική απόλαυσή του. Γι’ αυτό αποκάλεσε την Ευρώπη «Λευκή Δαιμονία». Πρόβλεψε δε πως η πανίσχυρη Ευρώπη σύντομα θα γίνει συντρίμμια, λόγω αυτών των επιλογών της. Διαπίστωσε πως «Ο Χριστός απομακρύνθηκε από την Ευρώπη, όπως άλλοτε από την χώρα των Γαδαρηνών, μετά από αίτημα των κατοίκων της».

 

Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες στο δοκιμαζόμενο λαό του. Όρθωσε με ηρωισμό το ανάστημά του στους βαρβάρους και απάνθρωπους φασίστες και ναζιστές κατακτητές. Διαμαρτυρήθηκε με παρρησία εναντίον των μαζικών εκτελέσεων στο Κράλιεβο. Κατάγγειλε με σφοδρότητα την υποκρισία των δυτικών χριστιανικών (υποτίθεται) κρατών, ιδιαίτερα για την αδιαφορία και την δικαιολόγηση της φοβερής γενοκτονίας των 880.000 νεκρών Σέρβων Ορθοδόξων από τους φασίστες παπικούς Κροάτες Ουστάσι. Είναι ο πρώτος που θα τους ανακηρύξει Νεομάρτυρες και θα συνθέσει υπέροχη Ακολουθία προς τιμήν τους.
 

Για την πατριωτική και αντιστασιακή του δράση το 1941 συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Νταχάου, μαζί με τον μαρτυρικό Σέρβο Πατριάρχη Γαβριήλ, για τρία φρικτά χρόνια. Απελευθερώθηκε στις 8 Μαΐου 1945 από τους συμμάχους. Αλλά και πάλι δεν βρήκε ησυχία και ελευθερία να ασκήσει τα ποιμαντικά του καθήκοντα. Το άθεο και απάνθρωπο μαρξιστικό καθεστώς, που εγκαθιδρύθηκε στην Γιουγκοσλαβία, πρώτο του μέλημα ήταν ο διωγμός της Εκκλησίας και γενικά κάθε θρησκευτικής πίστεως και εκδήλωσης. Ο άγιος Νικόλαος στοχοποιήθηκε από τους κομμουνιστές, τον οποίο χαρακτήρισαν «εχθρό του λαού», αυτόν τον μεγάλο ανθρωπιστή, ο οποίος διέσωσε χιλιάδες ανθρώπους στα χρόνια της κατοχής και επέδειξε πρωτοφανή πατριωτικό φρόνημα!
 

Έτσι εξαναγκάστηκε να ξενιτευτεί. Το 1946 μετέβη στην Αμερική, όπου αναδείχθηκε σπουδαίος ποιμένας, διδάσκαλος, καθηγητής, κήρυκας, ομολογητής και όσιος στο Νέο Κόσμο. Απέβη ένας φλογερός απόστολος της Ορθοδοξίας στην αμερικανική ήπειρο, σε μια εποχή, που έκανε την εμφάνισή του ο πρώιμος οικουμενισμός, ο οποίος σχετικοποιεί την Ορθοδοξία μας. Διορίστηκε καθηγητής στην σερβική Ιερατική Σχολή της Λίμπερτυβιλ (Ιλλινόις), στην Θεολο­γική Ακαδημία Αγίου Βλαδίμηρου και στις Ιερατικές Σχολές της Τζόρντανβιλ (Νέας Υόρκη) και Αγίου Τύχωνος (Πενσυλβανία).
 

Όντας καθηγητής στην Σχολή του Αγίου Τύχωνος, κοιμήθηκε ξαφνικά, ενώ ετοιμαζόταν να τελέσει τη Θεία Λειτουργία στις 5 Μαρτίου 1956. Τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στη Σερβία το 1991 και τοποθετήθηκαν στην Ιερά Μονή Τσέλιε, δίπλα με τα ιερά λείψανα του αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς (+1979). Η επίσημη αγιοκατάταξή του έγινε το Μάιο του 2003 από τη Σερβική Εκκλησία και η μνήμη του ορίστηκε να εορτάζεται στις 5 Μαρτίου, την ημέρα της οσιακής κοιμήσεώς του.

Πηγή: aktines.blogspot.gr