Ιστορική και κριτική αναίρεσις του άρθρου, ''ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗ'', μέρος δέκατο όγδοο.

 

Η μόνη φωτογραφία του Οσίου Μωυσέως του Προορατικού. Κοιμήθηκε το 1946 με τον, κατά τον π. Φλωρίνης Χρυσόστομο, παρασυνάγωγο Επίσκοπο Βρεσθένης Ματθαίο. Παρά το γεγονός αυτό οι πνευματικοί επίγονοι του π. Φλωρίνης, έχουν τα τίμια λείψανα του Οσίου Μωυσέως προς προσκύνηση σε Μοναστήρι τους στην Κόρινθο. Άρα αναγνωρίζουν τον Επίσκοπο Βρεσθένης ως Ορθόδοξο και όχι παρασυνάγωγο όπως τον ονόμαζε ο πνευματικός ηγέτης τους; Αλλιώς πώς εξηγείται το γεγονός να έχουν προς προσκύνηση τα λείψανα ενός Μοναχού που κοιμήθηκε σε εκκλησιαστική κοινωνία με τον Επίσκοπο Βρεσθένης Άγιο Ματθαίο;

Παρακάτω το άρθρο παρουσιάζει και τα καλά του Αγίου σαν να μας έχει αποδείξει ότι όσα λέει ως κακά του Αγίου είναι και έτσι. Παραδέχεται ο αρθρογράφος πως η ασκητικότητα, η νηστεία και οι προσευχές ήταν το γνώρισμα του. Δεν αμφισβητεί ούτε ότι έκανε θαύματα, αλλά και οι Εβραίοι επίσης ομολογούσαν ότι Ο Κύριος έκανε θαύματα όμως τα ερμήνευαν ως μαγεία ή έργο του διαβόλου. Στα θαύματα του Αγίου Ματθαίου ο αρθρογράφος δίνει την δική του ερμηνεία. Για την ασκητικότητα του φέρει ως παράδειγμα τον ασκητή αιρεσιάρχη Νεστόριο. Ποιά ήταν η ομοιότητα του Νεστορίου με τον Άγιο Ματθαίο; Καμία! Ο Νεστόριος δίδαξε δογματικής φύσεως αιρέσεις και πολέμησε την Εκκλησία επιμένοντας σε αυτές. Δεν αναγνώρισε ποτέ το λάθος ή την πλάνη του. Ο Άγιος ακόμα κι όταν δεν έφταιγε για κάτι, ζητούσε συγγνώμη ώστε να ηρεμήσει το ποίμνιο. Βεβαίως τις δηλώσεις του αυτές τις χρησιμοποιούν οι ανά τις δεκαετίες εμφανιζόμενοι κριτές του Αγίου, όχι για να καταδείξουν την αρετή του Αρχιερέως που φρόντιζε να μην σκανδαλίζει το ποίμνιο του, αλλα για να παρουσιάσουν τις αποκηρύξεις του ως δήθεν απόδειξη ότι υποκρινόταν και συνέχιζε τα ίδια. 

Απόδειξη πως δεν υποκρινόταν είναι το γεγονός ότι όλο και μεγάλωνε το έργο του Αγίου ακόμα και μετά θάνατον. Μοναχοί και Μοναχές γέμισαν τα μοναστήρια του, λαϊκοί γέμισαν τις ενορίες της Εκκλησίας της Ελλάδος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Θαύματα έκαναν με την πίστη που φύτευσε στις καρδιές τους ο Άγιος Ματθαίος, ακόμη και Αρχιμανδρίτης εγκατέλειψε το νέο και προσήλθε στην Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Ανεδείχθη μάλιστα και Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, ο από Τήνου μακαριστός Αγαθάγγελος. Αυτό ήταν το έργο και η διαθήκη του Αγίου Ματθαίου. 

Επιπλέον ο αρθρογράφος παρομοιάζει την ασκητικότητα του Αγίου Ματθαίου με την ασκητικότητα αιρετικών οι οποίοι είχαν ηθικότατο και ασκητικότατο βίο. Όμως ο ίδιος ο αρθρογράφος στην αρχή του άρθρου του μας λέγει ότι, ''Το κείμενο αυτό εξετάζει τι ΔΕΝ είναι ο Ματθαίος και όχι τι είναι (δεν ασχολείται δηλαδή με το αν είναι σχισματικός, αιρετικός ή απλά ένας άνθρωπος που έπεσε σε σφάλματα''. Όμως όπως είδαμε παρομοιάζει την ασκητικότητα του με την ασκητικότητα των αιρετικών. Με αυτό δεν μας παραπέμπει στο ότι ήταν αιρετικός ο Άγιος Ματθαίος; Αν δεν επεδίωκε κάτι τέτοιο γιατί μας συγκρίνει ως ασκητή τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Ματθαίο με τον αιρεσιάρχη Επίσκοπο Νεστόριο και άλλους αιρετικούς; 

Γιατί συγκρίνει την ασκητικότητα του Αγίου με την νηστεία βουδιστών μοναχών; Απέχει ο Ορθόδοξος απ' το σκόρδο και το οινόπνευμα; Οι βουδιστές απέχουν και εκ των δύο. Ποία η σχέση λοιπόν της νηστείας των βουδιστών η οποία γίνεται για την διάλυση της συνειδητότητας τους, εντός της παγκόσμιας συνειδητότητας και θεωρούν ότι αυτή είναι κάτι σαν θεός; Ποία σχέση έχει ως ασκητής ο Επίσκοπος Ματθαίος με τον ασκητή βουδιστή μοναχό ο οποίος νομίζει ότι με την πολεμικη τέχνη έρχεται σε αρμονία με την κτίση; Μπορεί να υπάρχει η ομοιότητα της αποχής από την ποσότητα του φαγητού, την αποχή από κρέας την οποίαν τηρούν και οι βουδιστές, αλλά με βάση αυτές τις ομοιότητες δεν μπορεί κάποιος να ισχυρίζεται ότι η νηστεία δεν είναι ασφαλής δρόμος προς την αγιότητα επειδή και οι βουδιστές νηστεύουν. Όποιος έχει μελετήσει την Κλίμακα, το γνωστό βιβλίο του Οσίου Ιωάννου του Σινά, θα έχει συναντήσει τα πάρα πολλά σημεία στα οποία ο συγγραφεύς τονίζει την αναγκαιότητα της νηστείας και πόσα πάθη ξεριζώνει.

Η αναφορά στο άρθρο, περί της αγρυπνίας του διαβόλου και της νηστείας του είναι άστοχη και άσχετη διότι ο διάβολος αγρυπνεί επειδή δεν υπάρχει στις ιδιότητες του ως πνεύμα η κόπωση! Δεν έχει αναγκή να κοιμηθεί ο διάβολος, άρα δεν θυσιάζει κάποιον ύπνο όπως έκανε ο ηλικιωμένος Άγιος Ματθαίος, επί 16 ώρες που διαρκούσαν οι εόρτιες αγρυπνίες στα μοναστήρια του. Το ίδιο ισχύει και για την νηστεία, δεν έχει ανάγκη να νηστεύσει ο διάβολος διότι ως πνεύμα δεν πεινάει, οπότε δεν θυσιάζει την ηδονή της γεύσης ή ακόμα και το αναγκαίο προς συντήρηση φαγητό, διότι δεν πρόκειται να πεθάνει από στέρηση τροφής. Αντιθέτως όταν ο Άγιος Ματθαίος έτρωγε μόνο 4 μπάμιες μετρημένες όσο κι αν πεινούσε, αυτό αποτελεί αγιαστική νηστεία, όχι εκ φύσεως δεδομένη αποχή εκ του φαγητού. Δύο άσχετα δεδομένα μεταξύ τους τα οποία ο αρθρογράφος συγχέει.

Παρακάτω ο αρθρογράφος πολύ ορθώς λέγει ότι η ασκητικότητα δεν αγιάζει αν δεν συνοδεύεται από ορθόδοξο φρόνημα, ταπείνωση, αγάπη και τις υπόλοιπες αρετές. Όπως αποδείξαμε στην ως τώρα αναίρεση μας επί των γραφομένων του άρθρου, όλα όσα δήθεν δεν είχε ο Άγιος τα είχε και μάλιστα σε βαθμό υπερβολικό. Αγάπη; Αν δεν είχε πώς κατάφερε να ταΐσει εν μέσω Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου εκατοντάδες μητέρες με τα παιδιά τους και πολλά ορφανά; Αν δεν είχε πώς ενέπνευσε τόσους νέους και νέες να αφήσουν γονείς, περιουσίες, άνετη ζωή, ηδονές της σαρκός και να προτιμήσουν να ξυπνούν κάθε βράδυ στις 12 τα μεσάνυχτα και να προσεύχονται ως τις 5 το πρωί; Αν δεν είχε αγάπη πώς ενέπνευσε τόσους νέους κάθε Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή, να τρώγουν από τις 3 το απόγευμα και μετά, μόνο ψωμί και νερό μία φορά την ημέρα; Αν δεν είχε αγάπη πώς έδινε τα βιβλία του δωρεάν; Ευαγγέλια, Προσευχητάρια, κομβοσχοίνια, όλα τα έδινε δωρεάν.

Κάποιοι έλεγαν ότι έτρωγαν πολύ λίγο στις Μονές του Αγίου. Νόμιζαν ότι στα μοναστήρι οι Μοναχοί πηγαίνουν για απολαύσεις, ανάπαυση και γαστριμαργία; Όταν ο Άγιος Αντώνιος άφησε τον Άγιο Παύλο τον Απλού να διψάει και να πεινάει το έκανε διότι δεν είχε αγάπη και εμείς γαλουχημένοι στην αντιχριστιανική εποχή μας έχουμε περισσότερη; 

Κατά μαρτυρία του Αρχιμανδρίτου Ιωαννικίου Μενιδιάτη, αδελφού της ανδρικής Μονής Κερατέας από το 1938, όταν οι Μοναχοί και οι Μοναχές έκαναν τις εκταφές των κεκοιμημένων Μοναχών και Μοναζουσών, πολλών τα λείψανα ευωδίαζαν. Εν ζωή μάλιστα όλοι είχαν τόση πίστη ώστε έκαναν θαύματα μεταξύ τους. Αν ένας Μοναχός είχε αρρωστήσει και είχε πέσει στο κρεβάτι, κάποιος άλλος του έλεγε, ''δεν εχεις τίποτα, σήκω πάμε στα χωράφια'', και όντως συνέβαινε αυτό ως μία απλή καθημερινότητα. Άρρωστοι θεραπεύονταν μόνο με την πύρινη προσευχή τους. Θεράπευαν άλλους, θεράπευαν ακόμα και τα ζώα της Μονής, όλα αυτά δε, τα έκαναν με ένα λόγο τους μόνο, απευθυνόμενοι στον Κύριο διότι ο Άγιος Ματθαίος τους είχε μάθει τι σημαίνει πίστη! 

Ο π. Ιωαννίκιος είχε επαναφέρει στη ζωή ένα ζώο το οποίο είχε πεθάνει κατά την ώρα της εργασίας. Μάλιστα οι κάτοικοι του χωριού που ήταν διάσπαρτοι στα γύρω χωράφια και μαζεύτηκαν να δουν τι συνέβη, γελούσαν όταν σταύρωνε ο π. Ιωαννίκιος το ζώο και ευχόταν εμπρός του. Όμως όταν το ζώο σηκώθηκε και τίναζε το κεφάλι του έμειναν όλοι με το στόμα ανοικτό. Πολλοί γύρισαν με το παλαιό ημερολόγιο! Άλλοι είπαν ότι το ζώο δεν είχε πεθάνει. Ο π. Ιωαννίκιος έλεγε ότι το ζώο είχε πεθάνει αλλά όταν εξιστορούσε το περιστατικό εμφάνιζε άλλον στην θέση του από ταπείνωση.

Ο Μοναχός Νεκτάριος εξασκούσε πολύ την νοερά προσευχή και ιδιαιτέρως τους Χαιρετισμούς Της Παναγίας μας, τους οποίους θυμόταν με ακρίβεια και τους έλεγε όλη την ημέρα ξανά και ξανά. Αν χρειαζόταν να μιλήσει, διέκοπτε, έλεγε τα αναγκαία και συνέχιζε από εκεί που σταμάτησε. Όταν έγινε η εκταφή του, παραδόξως τα λείψανα του είχαν επάνω τους χλωρίδα, μικρά χορταράκια! Πώς φύτρωσαν στο χώμα μέσα σε βάθος 1,5 μέτρου, χωρίς οξυγόνο και το φώς του ήλιου; Αν κάποιος σκεφτεί ότι φύτρωσαν λόγω υγρασίας, πώς εξηγείται και πάλι το φαινόμενο αφού δεν υπάρχει το απαραίτητο ηλιακό φώς και το οξυγόνο;

 

Ο Άγιος Ματθαίος βοηθούμενος από την Ηγουμένη Μαριάμ συνομιλεί με τους πιστούς σε κλίμα χαράς και ειρήνης. Θεοφάνεια του 1950 επί της εξέδρας.

Όλα αυτά λοιπόν μπορεί να τα εμπνεύσει ένας πλανεμένος ασκητής που δεν έχει αγάπη; Μπορεί να τα δημιουργήσει εκ του μηδενός ένας άνθρωπος που δεν έχει ταπείνωση; Εκείνοι που δεν έχουν ταπείνωση δεν ζητούν συγγνώμη ακόμα και για πράγματα που δεν φταίνε. Ο Άγιος Ματθαίος ζήτησε πολλές φορές συνάντηση με τον π. Φλωρίνης. Ένας Επίσκοπος που δεν έχει ταπείνωση δεν ζητάει ένωση με τον πρώην συνεπίσκοπο του, αντιθέτως ζητάει από εκείνον να κάνει την πρώτη κίνηση. Για τις επιστολές του Αγίου Ματθαίου που έστελνε κατά καιρούς στον πρ. Φλωρίνης υπάρχουν τα στοιχεία με ημερομηνίες και ιστορικές αποδείξεις σε ψηφιακή μορφή για όποιον θέλει να μελετήσει το θέμα.

Παρακάτω το άρθρο μιλάει περί των θαυμάτων που ομολογεί και ο αρθρογράφος πως έκανε ο Άγιος Ματθαίος και δημοσιεύει έναν λόγο του Αγίου Αθανασίου του Μέγα. Ο λόγος ξεκινά με την ερώτηση πώς οι αιρετικοί κάνουν θαύματα. Όμως και πάλι ο αρθρογράφος αυτοαναιρείται διότι ενώ στην αρχή του άρθρου του μας είπε ότι δεν θα ασχοληθεί με το αν είναι αιρετικός ο Άγιος Ματθαίος, στο τέλος κάνει το ακριβώς αντίθετο. Αναφερόμενος στο πρόσωπο του Αγίου Ματθαίου και τα θαύματα που εκείνος έκανε, φέρει ως προσωπική του ερμηνεία κάτι το οποίο αφορά το πώς κάνουν θαύματα οι αιρετικοί. Στην αρχή έγραψε, ''Το κείμενο αυτό εξετάζει τι ΔΕΝ είναι ο Ματθαίος και όχι τι είναι (δεν ασχολείται δηλαδή με το αν είναι σχισματικός, αιρετικός ή απλά ένας άνθρωπος που έπεσε σε σφάλματα)''. Αφού δεν ασχολείται το άρθρο με το αν είναι αιρετικός ο Άγιος Ματθαίος, γιατί προσπαθεί να αποδείξει ότι τα θαύματα του Αγίου δεν ήταν επικύρωση της Ορθοδοξίας του και μάλιστα χρησιμοποιεί και τον λόγο του Μεγάλου Αθανασίου που απαντά στο πώς κάνουν θαύματα οι αιρετικοί; Δεν είναι αντιφατικό τουλάχιστον; Τελικώς είναι για τον αρθρογράφο αιρετικός ο Άγιος Ματθαίος ή όχι; Αν τον θεωρεί αιρετικό γιατί αναφέρει στην αρχή του άρθρου του, ότι δεν θα ασχοληθεί με το αν είναι αιρετικός ο Άγιος, αλλά στο τέλος μας μιλά για τα θαύματα του Αγίου, μέσω της απαντήσεως του Αγίου Αθανασίου για τα θαύματα των αιρετικών; Αν πάλι δεν θεωρεί τον Άγιο Ματθαίο αιρετικό γιατί πάλι μας παρουσιάζει τον λόγο του Αγίου Αθανασίου που απαντά στο πώς κάνουν οι αιρετικοί θαύματα; 

Απάντηση; Ποτέ δεν πήραμε ως τώρα. Σιωπή...

Στον επίλογο του ο αρθρογράφος μας παρουσιάζει τους λόγους για τους οποίους γράφτηκε το άρθρο. Εξηγεί κατ' αρχάς πως γράφτηκε επειδή κάποιοι Ματθαιϊκοί εμμένουν στις θέσεις τους, λόγω του ότι θεωρούν τον Επίσκοπο Ματθαίο Άγιο και όχι λόγω θεολογικών ή εκκλησιολογικών αντιρρήσεων.

Στην Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών, της προεδρευομένης υπό του Μητροπολίτου Θηβών κ. Χρυσοστόμου Τζάνη, δεν υπάρχουν μέλη που να θεωρούν ότι όλοι οι παλαιοημερολογίτες έχουν την ίδια Ομολογία, αφού άλλωστε τα μέλη Της Εκκλησίας, όσο και αν πολλά δεν έχουν θεολογικές γνώσεις, ξέρουν να ξεχωρίζουν τον παλ/γίτη Ιερέα ο οποίος εξυπηρετεί νεοημερολογίτες πιστούς. 

Πολλοί τέως Φλωριναίοι έφυγαν από τον χώρο τους λόγω ακριβώς του ότι δεν έβλεπαν πια καμία διαφορά, κοινωνούσαν και οι του νέου και οι του παλαιού από το ίδιο Δισκοπότηρο...  Κάποιοι δεν το κάνουν αυτό αλλά πάρα πολλοί το κάνουν. Αυτό δημιουργεί προβλήματα στους νεοημερολογίτες, διότι σε μία ενορία του παλαιού μπορούν να κοινωνήσουν αλλά όταν πηγαίνουν σε άλλη ο Ιερέας δεν τους κοινωνεί με αποτέλεσμα να εκφράζονται παράπονα και να δημιουργείται σύγχυση στην συνείδηση των νεοημερολογιτών αδελφών μας.

Από την εμπειρία μας λοιπόν, δεν γνωρίζουμε Ματθαιϊκούς οι οποίοι είναι περαστικοί από την Σύνοδο και είπαν να μείνουν γιατί τους άρεσε το τυπικό ή οι πολύωρες αγρυπνίες και οι αυστηρές νηστείες που τηρούνται. Στο ζήτημα των λαϊκών που εγκατέλειψαν τις Φλωρινικές παρατάξεις, αντιλαμβάνεται κάθε σοβαρός μελετητής ότι όσοι προσέρχονται στην Σύνοδο το κάνουν επειδή έχουν διαφορετικές εκκλησιολογικές απόψεις, αφού έτσι κι αλλιώς τουλάχιστον για αρχή, δεν έχουν μελετήσει σχεδόν καθόλου τον βίο του Αγίου Ματθαίου. Οπότε δεν ήρθαν στη Εκκλησία υπό την σκέψη ότι ο Άγιος Ματθαίος ήταν ο μόνος σωστός αφού καλά καλά δεν τον γνώριζαν.

Ιστορική και κριτική αναίρεσις του άρθρου, ''ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗ'', μέρος δέκατο έβδομο.

 

Ο Άγιος Ματθαίος επί της εξέδρας στα Θεοφάνεια του 1950.

Το άρθρο παρακάτω αναφέρει το απαντηθέν πολλές φορές, νεοημερολογιτικό επιχείρημα, πως η χειροτονία του Μητροπολίτου Τριμυθούντος Σπυρίδωνος υπό του Αγίου Ματθαίου τον Σεπτέμβριο του 1948, ήταν παράνομη. Οι συγγραφείς που καταφέρονται κατά της πράξεως αυτής του Αγίου Ματθαίου, δεν αναφέρουν πως η Κυπριακή Αυτοκέφαλος Εκκλησία εφαρμόζει άλλο Δίκαιο από εκείνο της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ελλάδος, ίσως γιατί δεν το γνωρίζουν. Στην Κύπρο συμμετέχουν και Πρεσβύτεροι και λαϊκοί στην εκλογή Επισκόπου. Οπότε η εκλογή του Οσίου αυτού ανδρός, του Αρχιμανδρίτου Γεδεών, ο οποίος μετενομάσθη σε Επίσκοπο Τριμυθούντος Σπυρίδωνα, ήταν ψήφος Κλήρου και Λαού, κατά το αρχαίο έθος Της Εκκλησίας, όπως βεβαιοί ο Ζωναράς, βλέπε Ιερόν Πηδάλιον σελ. 2, Εκδόσεις Παπαδημητρίου, 2003. Η Σύνοδος της Λαοδικείας άλλαξε αυτήν την τακτική Της Εκκλησίας, αλλά η Κυπριακή Εκκλησία διατήρησε το αρχαίο αυτό τυπικό εκλογής. Οπότε ο Αρχιμανδρίτης Γεδεών ήταν εκλεγμένος ως Μητροπολίτης της Μητροπόλεως Τριμυθούντος. Δυστυχώς μόνο 9 μήνες έμεινε στην Κύπρο διότι οι Άγγλοι κατακτητές τον εδίωξαν από το νησί. Πρόλαβε όμως να χειροτονήσει αξίους Ιερείς και να εγκαινιάσει ναούς.

Στη Συμφωνία του Α' Κανόνος των Αποστόλων, σελίδα 3 Ιερού Πηδάλιου, αναφέρει ότι, ''Αί δε των Αποστόλων διαταγαί, (βίβλ. ή. κεφ. κζ'), προστάζουν ότι εκείνος όπου εχειροτονήθη από ένα Επίσκοπον, να καθαίρεται, ομού με τον χειροτονήσαντα, έξω μόνον αν κατά ανάγκην διωγμού, ή άλλην τινά αιτίαν, δεν ημπορούν πολλοί να συναχθούν, και με την ψήφον τούτων χειροτονηθή από ένα. Καθώς ο Σιδήριος εχειροτονήθη Επίσκοπος Παλαιβίσκης, κατά τον Συνέσιον, όχι υπό τριών, αλλ' υπό ενός Επισκόπου του Φίλωνος, δια το απαρρησίαστον των Επισκόπων, εν τοις καιροίς εκείνοις''. 

Διαβάζουμε λοιπόν καθαρώς πως εκείνος ο Επίσκοπος που θα χειροτονήσει μόνος του Επίσκοπον να καθαιρείται, ομοίως και ο χειροτονημένος Επίσκοπος. Εξαίρεση αποτελεί η περίπτωση κατά την οποίαν αναγκαστικώς γίνεται χειροτονία Επισκόπου υπό ενός Επισκόπου λόγω διωγμού ή αν για κάποιαν αιτίαν δεν είναι δυνατή η παρουσία άλλων Επισκόπων. Τότε να γίνεται η χειροτονία από έναν Επίσκοπο με την ψήφο των υπολοίπων που απουσιάζουν. Στην περίπτωση της χειροτονίας του Μητροπολίτου Τριμυθούντος υπό του Αγίου Ματθαίου, είχαμε χειρότερες συνθήκες από αυτές που περιγράφει η Συμφωνία. Απαρρησίαστον Επισκόπων υφίστατο όχι διότι κάποιοι ήταν ασθενείς, ή άλλοι λόγω διωγμού αδυνατούσαν να προσέλθουν, αλλά διότι οι λοιποί Επίσκοποι τρία χρόνια πριν ήδη αρνούντο να χειροτονήσουν Επισκόπους για την Εκκλησία των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος. 

Μάλιστα είχαν δεσμευτεί δημοσίως και εγγράφως μηδέποτε εξ όσων γνωρίζουμε διαψεύδοντας την δημοσίευση αυτή της εφημερίδος ''Ελευθερίας'', πως ουδέποτε θα χειροτονήσουν Επισκόπους. Αν ρωτήσει κάποιος απέναντι σε ποιούς είχαν δεσμευτεί οι τρεις Επίσκοποι, π. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής και Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης, η απάντηση είναι ότι είχαν δεσμευτεί απέναντι στις Εκκλησιαστικές και Κυβερνητικές Αρχές. Δηλαδή την επίσημη Εκκλησία και την τότε κυβέρνηση. Επί λέξει και αντιγράφοντας ακριβώς όσα δήλωσαν οι τρεις Επίσκοποι στον τύπο της εποχής και δημοσίευσε η εφημερίδα ''Ελευθερία'' της 14ης Νοεμβρίου 1945, είπαν τα εξής, ''Διαβεβαιούμεν τας Εκκλησιαστικάς και Κυβερνητικάς Αρχάς ότι ημείς έχοντες πλήρη την συναίσθησιν ότι είμεθα απλοί θεματοφύλακες ενός θεσμού πανορθοδόξου σημασίας οίος τυγχάνει το Πάτριον Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον και όχι προεστώτες επαναστατικής Εκκλησίας, ουδέποτε και εν ουδεμία περιπτώσει θα προβώμεν εις Εκκλησιαστικάς πράξεις ως είναι αι χειροτονίαι Επισκόπων'' ... ''Επίσης δηλούμεν ότι ημείς ως Οργάνωσις Θρησκευτική εις ουδεμίαν πολιτικήν ή κομματικήν παράταξιν ανήκομεν, αι δε σκέψεις και ενέργειαι ημών έχουν καθαρώς Εκκλησιαστικόν σκοπόν'' ... ''Εν συνεχεία φέρομεν εις γνώσιν των Εκκλησιαστικών και πολιτικών Αρχών, ως και του κοινού, ότι ουδεμίαν σχέσιν και Εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν έχει η Ορθόδοξος και συντηρητική παράταξις ημών με τους παρασυναγώγους Επισκόπους Γερμανόν Βαρυκόπουλον και Ματθαίον Καρπαθάκην, ούς δια αντικανονικάς πράξεις εις ας προέβησαν παρά την έγκρισην ημών, απεκηρύξαμεν και συνεπώς ουδεμίαν ευθύνην υπέχομεν ημείς δια τας γενομένας τυχόν αντικανονικάς πράξεις αυτών''. Υπάρχει φωτογραφία της δήλωσης τους σε ψηφιακή μορφή, για όποιον επιθυμεί να μελετήσει το παρελθόν των Επισκόπων, οι οποίοι κατηγορούσαν τον Άγιο Ματθαίο για τις χειροτονίες του. 

Όπως διαβάζει κάθε σοβαρός αναγνώστης, ο π. Φλωρίνης Χρυσόστομος, ο Μεγαρίδος Χριστόφορος Χατζής και ο Διαυλείας Πολύκαρπος Λιώσης, ονομάζουν Εκκλησιαστική Αρχή την επίσημη Εκκλησία.

Αναγνωρίζουν ως Εκκλησιαστική Αρχή την επίσημη Εκκλησία, ομολογούν με απόλυτη σαφήνεια ότι δεν θα προβούν σε χειροτονίες Επισκόπων, ομολογούν οτι δεν πιστεύουν πως είναι Εκκλησία αλλά οργάνωση θρησκευτική, το λέγουν αυτό δύο φορές και ομολογούν οτι ο σκοπός τους είναι Εκκλησιαστικός. Όλοι οι Ορθόδοξοι θα σκεφτούν λογικώς, αφού αναφέρει ως Αρχή την επίσημη Εκκλησία ποιός ήταν ο εκκλησιαστικός σκοπός της παράταξής τους; Ο μεν π. Φλωρίνης Χρυσόστομος δεν προέβη σε χειροτονίες Επισκόπων αφήνοντας τους Ιερείς του και τους λαϊκούς του αποίμαντους, οι άλλοι δύο επέστρεψαν στο νέο ημερολόγιο και κοιμήθηκαν εντός της επίσημης εκκλησίας. Μήπως η κατάληξη του κάθε Επισκόπου είχε σχέση με την δήλωση τους στην Εφημερίδα ''Ελευθερία''; Ίσως.

Στη συνέχεια της δηλώσεως τους αναφέρουν ότι απέκοψαν εκ της Εκκλησιαστικής κοινωνίας τον Κυκλάδων Γερμανό και τον Άγιο Βρεσθένης Μάτθαιο, ενώ συνέβη το αντίθετο, εκείνοι απέκοψαν με δύο Αποκηρύξεις τον π. Φλωρίνης και τον Δημητριάδος Γερμανό από την εκκλησιαστική κοινωνία στις 5-9-1937 και στις 19-9-1937. Κλείνουν την δήλωση τους χρησιμοποιώντας και το μέλλον, αποποιούνται προκαταβολικώς οποιαδήποτε ευθύνη για τις αντικανονικές ενέργειες των δύο Επισκόπων, Κυκλάδων και Βρεσθένης, στις οποίες τυχόν θα προβούν μελλοντικώς. 

Γιατί αυτή η αναφορά στο μέλλον από τους εν λόγω Επισκόπους; Διότι όπως η ιστορία απέδειξε γνώριζαν το φρόνημα του Αγίου Ματθαίου, άλλωστε οι ίδιοι τον ονόμαζαν παρασυνάγωγο και υπολόγιζαν ίσως σε ένα πιθανό μελλοντικό ατομικό του εγχείρημα. Αλλά υπάρχει άλλη μία απόδειξη ότι ο Άγιος Ματθαίος ήταν όντως Άγιος, για όσους μπορούν να δουν την αγιότητα σε έναν Ποιμενάρχη. Επειδή ο π. Φλωρίνης το 1948 δημοσίευσε σε εφημερίδες κάποια άρθρα καλής θελήσεως για την ενότητα του αγώνος και αφού ερευνήθηκε αν όντως τα έστειλε εκείνος προς δημοσίευση και διαπιστώθηκε ότι όντως έτσι είναι, πίστευσε ο Άγιος Ματθαίος στην πιθανότητα μίας ενώσεως και σε από κοινού χειροτονίες ώστε να σωθεί ο αγών των Γνησίων Ορθοδόξων, έτσι θέλησε να έρθει σε επαφές με τον πρ. Φλωρίνης. Στις 3 Ιουλίου του 1948 μέσω επιστολής ζήτησε ο Επίσκοπος Ματθαίος συνάντηση με τον πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομο στο μετόχι της Μονής στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου 71 στην Αθήνα, υπό την προϋπόθεση ότι θα αρθούν πρώτα οι λόγοι για τους οποίους χωρίστηκαν. Η απάντηση του πρ. Φλωρίνης ήρθε τρεις ημέρες αργότερα, την υπέγραφαν και οι τρεις Επίσκοποι, Χρυσόστομος, Χριστοφόρος και Πολύκαρπος, ήταν θετική μεν, όριζε άλλο σημείο συναντήσεως την οικία του λαϊκού Βασιλείου Κηρύκου στο Ψυχικό, ημέρα την 7η Ιουλίου και ώρα 11η πρωϊνή. Από την άλλη δε, είχε τον δικό του όρο ο πρ. Φλωρίνης, να μην συζητηθεί τίποτα από όσα αφορούν το παρελθόν διότι κατά την λογική του όλα είχαν αποσαφηνισθεί μέσω των δημοσιευμάτων του στις εφημερίδες! Ήρθε η απάντηση του Αγίου Ματθαίου την επόμενη κιόλας μέρα η οποία ανέφερε ότι καλά τα δημοσιεύματα στον τύπο, αλλά δεν αρκούν αυτά για ένωση δύο μεταξύ τους χωρισμένων μερίδων! Επιπλέον  υπήρχαν τέσσερα σημεία στα οποία θα έπρεπε να βασιστεί η ένωση. Ζητήματα τα οποία δεν ανέφερε στον τύπο ο π. Φλωρίνης. Σίγουρος μάλλον για την διάθεση του π. Φλωρίνης, ο Άγιος Ματθαίος έγραφε, ''αναμένω υμετέραν απάντησιν''. Ποτέ δεν ήρθε απάντηση...

Αυτές τις ιστορικές λεπτομέρειες δεν θα τις βρείτε πουθενά αλλού, σε κάποιον από τους παλαιοημερολογιτικούς ιστοτόπους των Φλωριναίων ''ΓΟΧ''.

Όπως είδαμε παραπάνω, γράφει ο Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος στο βιβλίο του ''Το ημερολογιακόν σχίσμα, Δυνάμει ή ενεργεία'', Αθήναι, 1973, σελ. 15, για τον π. Φλωρίνης Χρυσόστομο, ότι ήταν ένας Επίσκοπος που έκανε πολιτικές ευελιξίες και εξ αιτίας αυτού δεν είχαν οι κινήσεις αυτές την ευλογία Του Θεού. Η καλοπιστία του Αγίου Ματθαίου όμως τον οδήγησε μάλλον να πιστεύσει ότι ο π. Φλωρίνης Χρυσ/μος θα ερχόταν προς συνάντηση του. Γι' αυτό έδωσε μέσω του π. Ευγενίου Τόμπρου, στην εφημερίδα ''Εθνικός Κήρυξ'' ένα άρθρο του να δημοσιευτεί στις 6 Ιουλίου του 1948. Ήταν τόσο σίγουρος για την προαίρεση του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Σε αυτό το άρθρο δηλώνει ο Άγιος Ματθαίος, πως υπάρχουν 5 Ορθόδοξοι Επίσκοποι απέναντι από την επίσημη Ιεραρχία. Πέντε Ορθόδοξοι διότι ίσως νόμιζε ότι θα ενωθούν και θα χειροτονήσουν όλοι μαζί νέους Αρχιερείς. Από το γεγονός ότι θα ανεχόταν να χειροτονήσει ακόμη και με τους Επισκόπους Πολύκαρπο και Χριστόφορο, αποδεικνύει ότι όχι μόνο δεν ήταν ακραίος και αλαζόνας, αλλά ούτε ήθελε να εμφανίζεται ως ο μόνος Ορθόδοξος Επίσκοπος επί της γης, ούτε ήθελε να εμφανίζεται ως ακριβολόγος και αυστηρός τηρητής των Κανόνων, όπως κάποιοι τον κατηγορούν. Γνώριζε πολύ καλώς τι οικονομίες είχαν κάνει οι Άγιοι για να σώσουν Την Εκκλησία και γνώριζε να τις κάνει και ο ίδιος όταν το επέβαλλε η ιστορία. Έδωσε το άρθρο του μία ημέρα πριν τουλάχιστον για δημοσίευση, αλλά την ημέρα που δημοσιεύτηκε το καλόπιστο άρθρο του Αγίου στις 6 Ιουλίου, την ίδια ημέρα έλαβε την απάντηση των τριών Επισκόπων στην οποίαν του έλεγαν να μην μιλήσουν καθόλου για το παρελθόν! 

Όμως εδώ εγείρεται ένα ερώτημα, εφόσον είχε ζητηθεί συνάντηση στις αρχές Ιουλίου του 1948 την οποίαν ο π. Φλωρίνης Χρυσ/μος μάλλον απέφυγε, γιατί εκείνοι που δημοσιεύουν ανάρτηση με σχόλια και το άρθρο του Αγίου Ματθαίου, δεν αναφέρουν τίποτα περί της παρ' ολίγον συναντήσεως μεταξύ τους, αλλά αναφέρουν ότι ο Άγιος Ματθαίος ανεγνώριζε και τους άλλους Επισκόπους μέσω της δηλώσεως του αυτής και άρα δεν δικαιολογείται που χειροτόνησε μόνος του Επισκόπους δύο μήνες μετά; Για να δείτε το άρθρο κάνετε κλίκ εδώ. Εμείς δεν έχουμε κανέναν ενδοιασμό να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια, όμως ως τώρα βλέπουμε όχι ολόκληρη την αλήθεια να παρουσιάζεται, αλλά μόνο κομμάτια της ιστορικής αλήθειας, ερμηνευόμενα κατά το δοκούν εκάστου. Ο συντάκτης του άρθρου είχε ελλιπή γνώση του ζητήματος. Ελπίζουμε να αναθεωρήσει κατόπιν της πλήρους παρουσίασης των γεγονότων. 

Αλήθεια είναι πως κακώς ο Άγιος Ματθαίος βιάστηκε να δώσει στην εφημερίδα την δήλωση του αυτή, όμως πίστευε ότι θα βρεθεί ένας Επίσκοπος να συμμετέχει σε χειροτονίες. Εφόσον λοιπόν δεν προσήλθε ο π. Φλωρίνης Χρυσόστομος, εφόσον οι άλλοι δύο Επίσκοποι Πολύκαρπος και Χριστόφορος ακολουθούσαν τον π. Φλωρίνης και δεν πήραν πρωτοβουλίες για ένωση, εφόσον ο Κυκλάδων Γερμανός ήταν αυτοαπομονωμένος, ποίος θα ανασυγκροτούσε την Ιεραρχία; Να συνυπολογίσει ο καλόπιστος και σοβαρός μελετητής την ιστορίας, ότι η δήλωση του Αγίου Ματθαίου δεν ήταν αναγνώριση των άλλων Επισκόπων ως Ορθοδόξων έτσι και ως έτυχε, αλλά στα πλαίσια της ενώσεως και των χειροτονιών που θα έκανε η ενωμένη πλέον Σύνοδος των Γ.Ο.Χ. των πέντε Επισκόπων, απέναντι στην επίσημη Ιεραρχία, έτσι ονόμασε όλους τους παλαιοημερολογίτες Επισκόπους Ορθοδόξους. Αποδεικνύεται ότι αυτό ήλπιζε και πίστευσε ο Άγιος, από την φράση του στην δήλωση όπου λέγει, ''Διότι και Αρχιερείς νέοι θα χειροτονηθώσιν'', μπορείτε να την διαβάσετε στην πρώτη γραμμή της προτελευταίας παραγράφου της πρώτης στήλης της δηλώσεως. 

Άρα λοιπόν ουδεμία αναγνώριση έδωσαν οι Ματθαιϊκοί στους παλαιοημερολογίτες Επισκόπους Χρυσόστομο, Πολύκαρπο, Χριστόφορο και Γερμανό. Έτσι το ερμηνεύει στο άρθρο του ο συντάκτης λόγω ελλιπούς γνώσης των γεγονότων, γι' αυτό και δεν αναφέρει την ζητηθείσα υπό του Αγίου Ματθαίου συνάντηση, τον σκοπό της συναντήσεως. Οπότε για τον οποιονδήποτε που διαβάζει ένα τέτοιο ιστορικώς ελλιπές άρθρο, το οποίο δεν έχει τις σημαντικές ιστορικές λεπτομέρειες που δημοσιεύσαμε, φαίνεται όντως ότι ο Άγιος Ματθαίος από την μία τον Ιούλιο ανεγνώριζε τους άλλους Επισκόπους, αλλά από την άλλη τον Σεπτέμβριο χειροτόνησε μόνος.

Κάποιοι εμφανίζουν και ερμηνεύουν την επιθυμία του πρ. Φλωρίνης να μην συζητήσει τα ζητήματα του παρελθόντος με τον Επίσκοπο Ματθαίο, ως δήθεν συγχώρηση εκ μέρους του για το σχίσμα που προκάλεσε το 1937 ο Επίσκοπος Ματθαίος. Αυτό όπως είδαμε από την ιστορική αλληλουχία των γραφομένων στις επιστολές δεν ισχύει, διότι πρώτος ο Άγιος Ματθαίος ζητά συνάντηση με την προϋπόθεση ότι θα αρθούν οι λόγοι που τους χώρισαν. Έκανε την κίνηση αυτή διότι πείστηκε από τις δημοσιεύσεις του πρ. Φλωρίνης ότι είχε πρόθεση για ένωση. Επίσης στέλνει και ο Άγιος επιστολή που δημοσιεύτηκε στην προαναφερόμενη εφημερίδα, ως κίνηση καλής θελήσεως προς τα άρθρα του π. Φλωρίνης, λαμβάνει όμως την απάντηση του πρ. Φλωρίνης να ενωθούν υπό τον όρο να μην μιλήσουν για τα θέματα του παρελθόντος. 

Δεν λέει ο πρ. Φλωρίνης, ''σας συγχωρώ για το σχίσμα σας Επίσκοπε Ματθαίε'', λέει ουσιαστικώς, ''να ενωθούμε χωρίς συζήτηση για το παρελθόν''... Οπότε η ερμηνεία υπό τινών ότι η διάθεση να μην μιλήσουν για το παρελθόν εκ μέρους του ήταν συγχώρεση προς τον Άγιο Ματθαίο είναι αυθαίρετη. Ο Άγιος Ματθαίος έθεσε τα θέματα που τους χώριζαν, ο πρ. Φλωρίνης τα απέφυγε. Όταν απάντησε με δεύτερη επιστολή του ο Άγιος δεν έλαβε απάντηση ποτέ. Ήταν ήδη 87 ετών, πόσο έπρεπε να αναμένει ακόμη τον πρ. Φλωρίνης;

Ο Κανών ομιλεί για την περίπτωση που υπάρχουν Ορθόδοξοι Επίσκοποι και δεν λαμβάνωνται υπ' όψιν για χειροτονία Επισκόπου. Στην περίπτωση των χειροτονιών του Αγίου Ματθαίου ποίος Επίσκοπος διετίθετο όταν είχαν δεσμευτεί να μην προβούν σε χειροτονίες;

Αυτά δεν θα τα συναντήσετε σε κανέναν αλλο ιστότοπο που ασχολείται με τέτοια ζητήματα. Το μόνο που θα συναντήσετε είναι άρθρα που παρουσιάζουν ελλιπή ενημέρωση για τα γεγονότα και υποκειμενικά συμπεράσματα λόγω ελλιπούς ενημερώσεως σε συνδυασμό με εμμονή στα συμπεράσματα αυτά.

Ο Άγιος άφησε διαδόχους για ποίμνιο του. Ο π. Φλωρίνης Χρυσόστομος πιστός σε όσα δήλωσε στην εφημερίδια ''Ελευθερία'' το 1945, ότι είναι μία οργάνωση με εκκλησιαστικό σκοπό, δεν άφησε Επισκόπους πίσω του. Εκ του αποτελέσματος βγαίνουν και τα συμπεράσματα, δεν τα εξάγουμε αυθαιρέτως. 

Ας υποθέσουμε τώρα ότι ο Άγιος Ματθαίος δεν προχωρούσε σε χειροτονίες, λαμβάνοντας υπ' όψιν μας και το ότι ο π. Φλωρίνης Χρυσ/μος κοιμήθηκε το 1955 χωρίς να αφήσει διαδόχους, τί θα γινόταν ο λαός που ακολουθούσε το παλαιό ημερολόγιο καθώς και οι Ιερείς, θα διαλύονταν; Πολύ πιθανόν.

Αντιθέτως, οι οπαδοί του πρ. Φλωρίνης Χρυσοστόμου μη δεχόμενοι τις υφ' ενός χειροτονίες του 1948, κατέφυγαν στις Η.Π.Α. για να χειροτονηθεί Επίσκοπος ο Αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς, από τον παλαιονεοημερολογίτη Αρχιεπίσκοπο Γαλλίας Θεόφιλο Ιονέσκου το 1960. Επέστρεψε στην Ελλάδα εμφανιζόμενος σαν Επίσκοπος Ταλαντίου αλλά ποτέ ούτε εκείνος ούτε οι οπαδοί του εμφάνισαν το χαρτί που αποδεικνύει ότι όντως χειροτονήθηκε Επίσκοπος, το λεγόμενο ''Χειροτονητήριο'' ή ''Πιστοποιητικό Χειροτονίας''. Μέχρι σήμερον τέτοιο χαρτί δεν έχει εμφανιστεί. Τότε πώς οι ίδιοι εμφανίζονταν και εμφανίζονται ως Κανονικοί Επίσκοποι; 

Ο ίδιος ο Ταλαντίου Ακάκιος, επειδή ο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος δεχόταν ότι οι επίσημη Εκκλησία είχε Θεία Χάρη, τον ονόμαζε, ''ανισόρροπον, φρενοβλαβή, παλίμβουλον, ακατάρτιστον και αμαθέστατον θεολογικώς και εκκλησιαστικώς, πεπλανημένον, κακόδοξον, ψευδοδιδάσκαλον, ψευδαπόστολον, ψευδεπίσκοπον, ανατροπέα των εκκλησιαστικών παραδόσεων'', βλέπε περιοδικό Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων, τεύχος 81, σελ. 339-340. Ο κάθε σοβαρός ερευνητής μπορεί να δει στο τεύχος αυτό τί έλεγε ο τότε Αρχ/της Ακάκιος ως το 1945, αργότερα είπε πως δεν κατάλαβε όσα δίδασκε ο πρ. Φλωρίνης Χρυσόστομος. 

Ερώτημα που και αυτό δεν θα λάβει απάντηση. Όσα έλεγε ο τότε π. Ακάκιος κατά του πρ. Φλωρίνης δεν γύρισαν πάνω του αφού και αυτός πήρε χειροτονία από Επίσκοπο που γνώριζε ότι έχει ενορίες και με το νέο;

Το τραγικό είναι πως κατόπιν της χειροτονίας που έλαβαν και από τον Αρχιεπίσκοπο Θεόφιλο, οι Φλωριναίοι ''ΓΟΧ'' εξακολουθούσαν να ομολογούν την επίσημη Εκκλησία σχισματική και στερημένη της Θείας Χάριτος! Βλέπε εφημερίδα Ορθόδοξος Χριστιανικός Αγών, φύλλο 8, σελίδα 7. Πώς υποστήριζαν όμως ταυτόγχρονα ότι οι ίδιοι είναι Κανονικοί Επίσκοποι; Οι ακόλουθοι Ιερομόναχοι του Ταλαντίου Ακακίου, υπάγονταν σε Επισκόπους που στις επίσημες Εγκυκλίους έλεγαν την Εκκλησία του νέου σχισματική αλλά οι ίδιοι είχαν ρίζα από τον Γαλλίας Θεόφιλο που ακολουθούσε και το νέο ημερολόγιο. 

Κάποιοι μάλιστα έγραψαν κάποτε, ότι ο Άγιος Ματθαίος ήθελε να χειροτονήσει Επισκόπους ξεκινώντας από τους εγγάμους Ιερείς του, αλλά δεν αναφέρουν ποιούς, ούτε από που δανείστηκαν την πληροφορία αυτή. Εμείς θα θέλαμε να χειροτονούνται και πρώην έγγαμοι, σύμφωνα με τους Κανόνες, μήπως και άλλαζε κάτι στην απανταχού της γης ηγεσία. Άλλωστε στις ορθόδοξες χώρες της ανατολικής Ευρώπης αυτό το τυπικό δεν σταμάτησε ποτέ

Ιστορική και κριτική αναίρεσις του άρθρου, ''ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗ'', μέρος δέκατο έκτο.

Ιούνιος του 1950, από το 40ήμερο Μνημόσυνο του Αγίου Ματθαίου.

Ο δε Κ' Κανών της Ζ' Οικουμενικής που επικαλείται ο αρθρογράφος πάλι δεν έχει σχέση με την εργασία στα χωράφια την οποίαν ατυχώς θεωρεί ως μεικτό μοναστήρι. Άλλο εργασία στα χωράφια Μοναχών και Μοναζουσών, άλλο η συγκατοίκηση στον ίδιο χώρο Μοναχών και Μοναζουσών, απορούμε πώς μπερδεύεται τόσο ο αρθρογράφος. Ο Κανών κατά την ερμηνεία του Ζωναρά μιλάει για τα τότε υπάρχοντα διπλά μοναστήρια τα οποία έχτιζαν δίπλα δίπλα συγγενείς, οι οποίοι δεν ήθελαν προφανώς να αποχωριστούν τελείως μεταξύ τους. Η ερμηνεία του Βαλσαμών κλείνει στο ότι ηταν ένα μοναστήρι μόνο, στο οποίο ενδιέτριβαν ομού γυναίκες και άντρες, όχι ξένοι όμως αλλά συγγενείς και πάλι. Ο Κανών ορίζει να μην συγκατοικούν Μοναχές με Μοναχούς όταν μεταξύ τους είναι συγγενείς και θέλουν να ακολουθήσουν την Μοναχική οδό, κάτι τέτοιο δεν συνέβη ποτέ στη γυναικεία Μονή της Κερατέας. Συγγενείς εγκαταβίωσαν στα μοναστήρια, αλλά οι γυναίκες στο γυναικείο, οι άντρες στο ανδρικό, μέχρι να χτιστεί το ανδρικό οι Μοναχοί είχαν κτίσει κελλιά τα οποία δεν είχαν σχέση ούτε με τον Παρθενώνα των Μοναζουσών, ούτε με τα υπόλοιπα οικήματα του γυναικείου μοναστηριού, οπότε δεν υπήρξε ουδεμία συμβίωση αντρών και γυναικών κάτω από την ίδια στέγη. Το ομολογεί και ο ίδιος ο αρθρογράφος, αλλά εμφανίζει ως ασήμαντο το γεγονός οτι τα κελλιά των Μοναχών ήταν 100 μέτρα μακρυά από την Μονή, (πολλά δε παραπάνω μέτρα από τον Παρθενώνα ο οποίος ήταν πίσω από το σημερινό Καθολικό). Οι Ιεροί Κανόνες που παρουσιάζει ο αρθρογράφος για να στηρίξει τις θέσεις του είναι απολύτως άσχετοι όπως είδαμε.

Κατόπιν ο αρθρογράφος αναφέρεται στην εγκαταβίωση του Αγίου Ματθαίου στο γυναικείο μοναστήρι ακόμα και μετά την δημιουργία του ανδρικού μοναστηριού. Το αναφέρει αυτό ο αρθρογράφος διότι δεν έχει επισκεπτεί, μάλλον, το γυναικείο μοναστήρι και νομίζει ότι ο Άγιος Ματθαίος κοιμόταν και έτρωγε σε ίδιο χώρο με τις Μοναχές. Όμως για όποιον έχει επισκεπτεί τον χώρο, θα έχει δει ότι το εκκλησάκι του Αγίου Μοδέστου με το παρακείμενο κελλάκι στο οποίο κοιμόταν έτρωγε και δεχόταν επισκέπτες ο Άγιος, είναι σε απόσταση 300 μέτρων από την Μονή, το Καθολικό, την τράπεζα των Μοναζουσών. Εκεί συναντήθηκαν, κατά την μαρτυρία του ήδη κεκοιμημένου Μητροπολίτου Κιτίου Επιφανίου, το 1945.

Ο αρθρογράφος έχει δίκιο ότι οι Ιεροί Κανόνες είναι καταπέλτες, αλλά εναντίον ποίου, του Αγίου Ματθαίου; Όχι διότι είδαμε ότι η πραγματικότητα δεν είναι όπως μας την παρουσιάζει ο αρθρογράφος, αφού από άγνοια του χώρου έβγαλε λάθος συμπεράσματα. Οι Κανόνες περί συνεισάκτων αφορούν στον πρώτο Επίσκοπο των Φλωριναίων ''ΓΟΧ'', τον Επίσκοπο Ταλαντίου Ακάκιο Παππά. Ο Επίσκοπος Ταλαντίου ίδρυσε το γυναικείο του μοναστήρι το έτος 1939 αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο στην Παιανία. Σε φωτογραφία του 1946 στο βιβλίο με τίτλο ''Η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΠΑΙΑΝΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΙΕΡΟΣ ΑΓΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ'', στη σελίδα 21, φαίνεται ένας ενιαίος χώρος σχήματος ορθογωνίου παραλληλογράμμου με τα κελλιά στη σειρά, αλλά πουθενά δεν διαφαίνεται έστω κάποιο ξεχωριστό κελλί όπου να υποθέσουμε ότι εγκαταβίωνε ο Αρχιμανδρίτης τότε π. Ακάκιος Παππάς. Αν κάνουμε λάθος να μας δείξουν φωτογραφίες που να αποδεικνύουν το λάθος μας και θα ζητήσουμε συγγνώμη.

Άρα λοιπόν οι Ιεροί Κανόνες που αναφέρει ο αρθρογράφος αφορούν στον Επίσκοπο Ταλαντίου Ακάκιο, στον επίσης Φλωριναίο Επίσκοπο και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Αυξέντιο Πάστρα, ο οποίος ίδρυσε το γυναικείο μοναστήρι Αναλήψεως στο Καπανδρίτι Αττικής και διέμενε εντός αυτού, το μετόχι της Μονής αυτής, τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο όπου και αυτό ήταν γυναικείο, στον Φλωριναίο Μητροπολίτη και μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Κιούση, ο οποίος διέμενε εντός της γυναικείας Μονής Παναχράντου στα Μέγαρα πάνω από 40 χρόνια, ενώ έλεγε ότι είναι φιλοξενούμενος και στον Φλωριναίο Μητροπολίτη Αχαρνών Αθανάσιο ο οποίος έμενε εντός της γυναικείας Μονής Τιμίου Σταυρού που ίδρυσε στο Μενίδι. Λέμε και πάλι αν κάνουμε λάθος να μας υποδείξουν το λάθος μας και θα ζητήσουμε συγγνώμη.

Ο δε Μητροπολίτης π. Φλωρίνης Χρυσόστομος, διέμενε στην συμβολή των οδών Κρίσσης και Αίγλης, σε μονοκατοικία στην περιοχή της Κυψέλης στην Αθήνα, με την ανηψιά του Μελπομένη και τον σύζυγό της. Δεν το αναφερουμε ως κατηγορία διότι το ήθος του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου είναι είναι αδιαμφισβήτητο.

 
Αυτά ως προς τους Φλωριναίους Επισκόπους που εξ όσων φαίνεται έμεναν σε γυναικεία μοναστήρια. Επίσης Φλωριναίοι Αρχιμανδρίτες ίδρυσαν γυναικείες Μονές, αλλά μην αναπτύξουμε λεπτομερώς το θέμα γιατί θα μεγαλώσει κι άλλο η μελέτη μας.

Επειδή δεν ασχοληθήκαμε ποτέ με τέτοιου είδους επιχειρηματολογία, αλλά ο συντάκτης του άρθρου βασίζεται σε αυτού του είδους τις καταγραφές, απαντούμε με βάση το σκεπτικό του ώστε να γίνει κατανοητό το αδιέξοδο της σκέψης του. Εξ όσων καταλογίζει ο αρθρογράφος στον Άγιο Ματθαίο, τελικώς αποδεικνύεται ότι τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι για τον Άγιο, αλλά είναι ακριβώς έτσι για τους Επισκόπους που προαναφέραμε, οι οποίοι ήταν όλοι της παρατάξεως του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου. Το ότι το 1939 που ίδρυσε το γυναικείο μοναστήρι του ο τότε Αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς, ευρίσκετο κάτω από την πνευματική καθοδήγηση του Αγίου Ματθαίου, δεν συνεπάγεται ότι είχε ευλογία από τον Άγιο να συγκατοικεί με τις Μοναχές.

Τέλος να θυμηθούμε την Αγία Χίλντα του Χούιτμπι (614-680 μ.Χ.) η οποία ήταν Ηγουμένη σε μοναστήρι μεικτό! Οι Μοναχοί και οι Μοναχές έμεναν σε χωριστά κτήρια αλλά στην ίδια αυλή. Αν λοιπόν δεν είναι Άγιος ο Άγιος Ματθαίος επειδή οι Μοναχοί εργάζονταν με τις Μοναχές, τότε τί ειναι η Αγία Χίλντα; Θα απαντήσει κάποιος ότι οι εξαιρέσεις δεν αποτελούν παράδειγμα. Ορθόν αλλά γιατί να μην αποτελεί εξαίρεση και ο Άγιος Ματθαίος; Λόγω της προκατάληψης που υπάρχει εναντίον του;

Παρακάτω ο αρθρογράφος αναφέρεται στην περίπτωση του π. Βίκτωρος Ματθαίου ο οποίος όπως είδαμε δεν λέει πουθενά ότι η Ηγουμένη Μαριάμ και ο Άγιος Ματθαίος του είπαν να εγκαταλείψει την οικογένεια του. Όμως ο αρθρογράφος μάλλον από μη κατανόηση των δηλώσεων του π. Βίκτωρος στον Εισαγγελέα Παπακαριά, έβγαλε λάθος συμπέρασμα. Συγκεκριμένα ο π. Βίκτωρ λέει, ''Μοναχοί του Ματθαίου με έπεισαν να πάω στη μονή της Κερατέας και να γίνω Μοναχός''. Δεν λέει οτι οι Μοναχοί του είπαν ''μην το πεις στη γυναίκα σου και ελά εδώ κρυφά''. Αυτό θα ήταν μία σαφής αναφορά που δεν θα χωρούσε άλλη ερμηνεία. Κατόπιν, στην επόμενη πρόταση λέει ο π. Βίκτωρ, ''Έφυγα τότε από το σπίτι μου χωρίς να πω τίποτα στη γυναίκα μου και πήγα στη Μονή''. Η δήλωση του είναι ακριβής, μόνος έφυγε και δεν είπε τίποτα. Δεν λέει πως ακολούθησε συμβουλές κάποιων ή σχέδιο που του υπαγόρευσε κάποιος. Μιλάει σε πρώτο ενικό για όσα έκανε. Στην επόμενη πρόταση λέει, ''Εκεί ο Ματθαίος από την μια μεριά και η Μαριάμ από την άλλη με έκαμαν να πάρω την απόφαση να μείνω οριστικώς εκεί''. Όμως αυτή η πρόταση έρχεται σε αντίφαση με την πρώτη που ισχυρίστηκε ότι οι Μοναχοί του Ματθαίου τον έπεισαν να πάει στη Μονή της Κερατέας και να γίνει Μοναχός. Πότε τελικώς και ποιός έπεισε τον π. Βίκτωρ να πάει στην Κερατέα και να γίνει Μοναχός; Οι Μοναχοί όπως ο ίδιος λέει στην πρώτη πρόταση ή η Ηγουμένη Μαριάμ με τον Άγιο Ματθαίο, όπως πάλι ο ίδιος λέει στην άλλη πρόταση; Εφόσον πέφτει σε αντιφάσεις ποιός σοβαρός μελετητής θα ελάμβανε σοβαρά όσα έλεγε τότε; Μία εύλογη ερώτηση προς τον π. Βίκτωρ θα ήταν η εξής, ''είπατε πριν λίγο ότι κάποιοι Μοναχοί του Ματθαίου σας έπεισαν να πάτε στο μοναστήρι στη Κερατέα, και τώρα λέτε ότι σας έκαναν να πάρετε την απόφαση η Ηγουμένη Μαριάμ με τον Επίσκοπο Ματθαίο. Ποιός τελικώς σας έπεισε οι Μοναχοί ή ο Επίσκοπος με την Ηγουμένη;''

Η αναφορά του αρθρογράφου πως ο Άγιος Ματθαίος προέτρεπε αντρόγυνα να μονάζουν ή ότι ενθάρρυνε συζύγους να μονάζουν άνευ αδείας των συζύγων τους είναι αθεμελίωτη εφόσον ο αρθρογράφος δεν μας παραπέμπει σε κάποια πηγή ώστε να δούμε το θέμα και να το μελετήσουμε, απλώς το αναφέρει χωρίς πηγή και αποδείξεις. Δεκτό κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει.

Παρακάτω ο αρθρογράφος κάνει αναφορά στην απόσχιση του Επισκόπου Βρεσθένης Ματθαίου από τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Γερμανό και τον π. Φλωρίνης Χρυσόστομο. Αναφέρει με ερωτηματικό, ποία αίρεση κήρυξε ο π. Φλωρίνης Χρυσόστομος, το ότι δεχόταν τα Μυστήρια των νεοημερολογιτών;

Για τα φρονήματα του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου ο τότε Αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς στο περιοδικό, Κήρυξ Γνησίων Ορθοδόξων, τεύχος 81, σελ. 339-340 έγραφε και χαρακτήριζε τον π. Φλωρίνης με τα εξής λόγια, ''ανισόρροπον, φρενοβλαβή, παλίμβουλον, ακατάρτιστον και αμαθέστατον θεολογικώς και εκκλησιαστικώς, πεπλανημένον, κακόδοξον, ψευδοδιδάσκαλον, ψευδαπόστολον, ψευδεπίσκοπον, ανατροπέα των εκκλησιαστικών παραδόσεων''. Εμείς διαφωνούμε με τέτοιου είδους φρασεολογία αλλά παραθέτουμε τί έλεγε ο πρώτος εμφανιζόμενος ως Επίσκοπος των Φλωριναίων ''ΓΟΧ'' για τον μετέπειτα πνευματικό ηγέτη του.

Το 1945 ενώ ζήτησε εγγράφως από τον Επίσκοπό του Ματθαίο να εκλέξει και να χειροτονήσει Επισκόπους, μετά από 27 μέρες μεταπήδησε στην παράταξη του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου χωρίς να δώσει ουδεμία εξήγηση παρ' εκτός του ότι δεν κατάλαβε όσα εδίδασκε ο π. Φλωρίνης Χρυσόστομος. Οι φήμες έλεγαν τότε, πως σε μία εορτή δεν άφησε ο Άγιος Ματθαίος τον Αρχιμανδρίτη του Ακάκιο να λειτουργήσει εξ' αιτίας κάποιας πτώσης του. Οπότε πριν καν σηζητηθεί το θέμα, εκείνος προτίμησε να πάει στον Επίσκοπο Χρυσόστομο τον οποίον χαρακτήριζε με όσα επίθετα αναφέραμε πιο πάνω. Μάλιστα λέγεται ότι όταν έφευγε από την εορτή φώναζε δυνατά, ''προσπαθεί να μου αρπάξει τον Άγιο Νικόλαο'', μάλλον εννοούσε το γυναικείο μοναστήρι του.

Επειδή όμως εμείς δεν στηριζόμαστε σε φήμες αλλά μόνο σε αποδεδειγμένα γεγονότα, γι' αυτό και ποτέ δεν ασχοληθήκαμε με τέτοιου είδους θέματα. Δεν μας αφορούν. Απλώς αναφέρουμε τι ακούστηκε τότε για την εντός ολίγων ημερών αλλαγή στη στάση του π. Ακακίου. Από υβριστής του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου μεταμορφώθηκε σε θερμό οπαδό του. Αυτού του επιπέδου η γραπτή αναπαραγωγή δεν μας βρίσκει σύμφωνους και δεν υιοθετούμε οποιαδήποτε φήμη. Αν κάποιος θεωρεί ότι τέτοιες αναφορές είναι ενοχλητικές ή μη σοβαρές, το αυτό θεωρούμε και εμείς, ιδιαιτέρως όταν οι οποιεσδήποτε φήμες γίνονται από κάποιους δεκτές ως αποδείξεις. 

Για τον πρ. Φλωρίνης, ο Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος Μαύρος γράφει, συγκεκριμένα για την Εγκύκλιο του 1950, στο βιβλίο του με τίτλο, ''Το ημερολογιακόν σχίσμα, Δυνάμει ή ενεργεία'', Αθήναι, 1973, σελ. 15, ''Δυστυχώς όμως ουδένα καρπόν επέφερεν και η ενέργεια του αύτη, δια πολλούς βεβαίως λόγους, κυριώτεροι των οποίων τυγχάνουν καθ' ημάς, αφ' ενός η τυφλή υπακοή του λαού εις τον μοναδικόν ως επίστευε προστάτην της Ορθοδοξίας Ματθαίον, αφ' ετέρου δε η μη ευλογία του Θεού εις τοιαύτας πολιτικάς ευελιξίας''. Εκτιμά λοιπόν ο π. Θεοδώρητος, ο οποίος τυγχάνει ιδιαιτέρας εκτιμήσεως και σεβασμού από τον αρθρογράφο, ότι ο π. Φλωρίνης έκανε πολιτικάς ευελιξίας.

Ιστορική και κριτική αναίρεσις του άρθρου, ''ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗ'', μέρος δέκατο πέμπτο.

Όσιος Ιγνάτιος ο Παντελεήμων, ένας Άγιος της εποχής μας, κοιμήθηκε στο Άγιον Όρος το 1971. Το ολόλευκο λείψανό του, αποτμήματα σε διάφορες Μονές και η τιμία κάρα του στα Κατουνάκια του Αγίου Όρους, ευωδιάζουν αγιότητα.

Παρακάτω συνεχίζει ο αρθρογράφος με την δίκη του 1938 στην οποίαν δήθεν ο Άγιος Ματθαίος ισχυρίστηκε ότι το Εγκόλπιον του το έφερε όχι ως διακριτικό του βαθμού του αλλά ώς κειμήλιο και κόσμημα. Θα αποδείξουμε ότι όχι μόνο δεν κατέθεσε κάτι τέτοιο αλλά η ομολογία του τον έκανε τόσο αγαπητό στους πιστούς που ξεσηκώθηκε κύμα ζηλοφθονίας εναντίον του. Στην ιστορική μελέτη του Μητροπολίτου Θηβών κ. Χρυσοστόμου Τζάνη με τίτλο, ''ΝΕΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ, Ή Έμπρακτος παραδοχή του Οικουμενισμού, ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΝ Γ.Ο.Χ.'', καταγράφεται στη σελ. 170 η κατάθεση απολογία του Αγίου Ματθαίου ως κατηγορουμένου για αντιποίηση αρχής.  

Γράφει λοιπόν, ''Η γενομένη εις εμέ και τους λοιπούς καθαίρεσις είναι αντικανονική και μή νόμιμος. Το εγκόλπιον του αρχιερέως το έφερον σήμερον ως διακριτικόν του βαθμού μου. Τούτο δε είναι κτήμα μου και ανήκει εις τον πάλαι ποτέ εκ Σμύρνης Χρυσόστομον. Επομένως το εγκόλπιον αυτό το φέρω και ως κόσμημα και ως κειμήλιον και ως διακριτικόν του βαθμού μου, καίτοι η Πολιτεία δεν μοι το επιτρέπει''. Στο τέλος καταλήγει με την εξής πρόταση, ''Δέον συνεπώς να απαλλαγώ της αποδοθείσης μοι κατηγορίας ως μη νομίμου και αβασίμου''. 

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο Άγιος Ματθαίος από φόβο ενώπιον της πιθανότητος να δικαστεί σε φυλάκιση αρνήθηκε την Αρχιερωσύνη του, κάποιοι ότι νοθεύτηκε η απολογία του και δεν αρνήθηκε την Αρχιερωσύνη του. Θα δούμε τι ακριβώς έγινε. Όσο για τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Γερμανό, έχουμε την απολογία του στην οποίαν κατέθεσε ότι ατυχείς συμπτώσεις τον οδήγησαν να πρεσβεύει το παλαιό ημερολόγιο! Μετά από αυτήν του την απολογίαν, ο Άγιος Ματθαίος έκανε υπομονή και οικονομία την κατάσταση αυτή του Κυκλάδων Γερμανού ως το 1943. Όταν ο Επίσκοπος Ματθαίος ήταν ακριβής τον χαρακτήριζαν φανατικό, αλαζόνα κλπ, όταν χρησιμοποιούσε την οικονομία αυτό δεν αναφέρεται, αντιθέτως πάλι κατηγορείται για μηδέποτε γενόμενα γεγονότα. Οι Άγιοι διώκωνται και εν ζωή και μετά θάνατον ακόμη. Αν χρειαστεί θα κάνουμε εκτενή αναφορά στην κατάθεση απολογία του Κυκλάδων Γερμανού. 

Η κατάθεση απολογία του Αγίου Ματθαίου ήταν Ομολογία Πίστεως, όσο κι αν κάποιοι θέλησαν κατά το παρελθόν να την εμφανίσουν ως άρνηση της Αρχιερωσύνης του. Στη σελ. 173 της προαναφερομένης ιστορικής μελέτης, καταγράφονται τα εξής σημαντικά και ιστορικώς αποδεδειγμένα συμβάντα, ''το δικαστήριον ευρέθη εις δύσκολον θέσιν εξ όλων αυτών και εκ του γεγονότος της εκ διαμέτρου αντιθέτου απολογίας των δύο κατηγορουμένων. Δια να εξέλθη το Δικαστήριον εκ του αδιεξόδου εξεμεταλλεύθη τον προηγηθέντα παροξυσμόν και εχαρακτήρισεν τους δύο Αρχιερείς ως ''ανοήτους'', ίνα επ' αυτού του χαρακτηρισμού στηρίξη την απαλλακτικήν του απόφασιν''. 

Παροξυσμός υπήρχε διότι ο Πρόεδρος του δικαστηρίου, ζήτησε να βγάλει το Εγκόλπιον εκ του στήθους του ο Άγιος Ματθαίος αλλά εκείνος αρνήθηκε, κατόπιν της εξόδου των κατηγορουμένων εκ της αιθούσης κάποιοι λαϊκοί ζητωκραύγαζαν εντός των διαδρόμων του δικαστηρίου με αποτέλεσμα να συνεχιστεί η ένταση καθώς τα αστυνομικά όργανα προσπαθούσαν να βγάλουν εκτός δικαστηρίου τους λαϊκούς. Το κείμενο που καταχωρήθηκε στα πρακτικά ως απολογία του Αγίου Ματθαίου όμως νόθευσε την κατάθεση του και θα αποδειχτεί αμέσως αυτό. Το κομμάτι στο οποίο λέει, ''Επομένως το εγκόλπιον αυτό το φέρω και ως κόσμημα και ως κειμήλιον και ως διακριτικόν του βαθμού μου, καίτοι η Πολιτεία δεν μοι το επιτρέπει'', νοθευμένο προέκυψε ως εξής, ''Επομένως το εγκόλπιον αυτό το φέρω και ως κόσμημα και ως κειμήλιον (ουχί) ως διακριτικόν του βαθμού μου, (εφόσον) η Πολιτεία δεν μοι το επιτρέπει''. Αλλά αφού στην αρχή της κατάθεσης του ο Άγιος λέει οτι η καθαίρεση του είναι αντικανονική και μή νόμιμος, πώς κατόπιν κάποιοι λέγουν ότι αρνήθηκε τη Αρχιερωσύνη του; Είναι μάλιστα οι προστεθείσες λέξεις ανακόλουθες του λοιπού νοήματος του κειμένου, συντακτικώς και νοηματικώς απαράδεκτες και ξένες προς το όλον κείμενο της απολογίας. 

Είναι δυνατόν στην πρώτη πρόταση να θεωρεί παράνομη και αντικανονική τη καθαίρεση του, στην δεύτερη να αναγνωρίζει την Αρχιερωσύνη του λέγοντας ότι το Εγκόλπιον το φέρει ως διακριτικόν του βαθμού του, στην τρίτη πρόταση να αρνείται την Αρχιερωσύνη του την οποία μόλις πριν μία πρόταση υπερασπίστηκε, και στο τέλος να ζητάει να απαλλαγεί από την κατηγορία διότι θεωρεί αυτήν αβάσιμη και μή νόμιμη; Αποδεικνύεται περίτρανα λοιπόν πως ο Άγιος Ιεράρχης, όχι μόνο δεν αρνήθηκε την Αρχιερωσύνη του, αντιθέτως μίλησε τόσο κάθετα κατά της παράνομης δίκης ώστε ακόμα και ο Αρχιμανδρίτης Ακάκιος Παππάς αναγκάζεται να το ομολογήσει, προωθώντας την δική του ερμηνεία όμως και γράφοντας τα εξής, ''Ο δε Βρεσθένης ολίγον δείν να γίνει αφορμή να καταγγελθούν επί εξυβρίσει του δικαστηρίου, αλλά η περινούστατη ομολογία του Αγίου Κυκλάδων εξευμένισε την κατάστασιν''. Ο π. Ακάκιος θεωρεί αφορμή να κατηγορηθούν για εξύβριση την Ομολογία του Αγίου Βρεσθένης Ματθαίου! 

Άλλωστε η δειλία δεν ταιριάζει σε κάποιον που παραλίγο να κατηγορηθεί για εξύβριση δικαστηρίου. Εκείνοι που κατηγορούν τον Άγιο Ματθαίο, πώς ταυτίζουν την θεωρία ότι ο Άγιος Ματθαίος ήταν δειλός αλλά μίλησε με τέτοιο τρόπο στο δικαστήριο ώστε να φτάσει στο όριο το δικαστήριο να τον κατηγορήσει για εξύβριση; Δεν τα γράφουμε εμείς αυτά, αλλά ο μετέπειτα Φλωριναίος Επίσκοπος Ακάκιος Παππάς, στην επιστολή του με ημερομηνία 29-1-1940, προς τον π. Πολύκαρπον. Μάλιστα στην ίδια επιστολή ο τότε π. Ακάκιος γράφει και το εξής λίαν σημαντικό, ''Περί τοιαύτης αρνήσεως κατηγορείται και ο Βρεσθένης από πολλούς, πλήν εγώ τα τοιαύτα θεωρώ φανατικότητας των διαφόρων εξημένων κεφαλών εξ αμφοτέρων των μερίδων''. Ομολογεί λοιπόν ο ίδιος ο π. Ακάκιος ότι ο Άγιος Ματθαίος από φανατικούς κατηγορείται ως αρνητής της Αρχιερωσύνης του. 

Πώς λοιπόν κάποιοι σύγχρονοί μας ισχυρίζονται ότι ο Βρεσθένης Ματθαίος αρνήθηκε την Αρχιερωσύνη του; Δεν εκτιμούν ορθώς τί τους γράφει από το 1940 ο κατόπιν δικός τους Επίσκοπος Ταλαντίου Ακάκιος Παππάς; Πέρασαν από τότε 74 χρόνια αλλά κάποιοι ακόμα δεν έχουν διαβάσει τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτουμε με αποτέλεσμα να επαναλαμβάνουν όσα ανεξετάστως λέγονται και γράφονται εδώ και 70-80 χρόνια; Ευκαιρία να θυμούνται οι παλαιότεροι, να μαθαίνουν κάποιοι εξ αυτών και να καταρτίζονται οι νεότεροι. Ευχόμαστε τουλάχιστον να αναθεωρήσουν εκείνοι που δεν ήξεραν και ως τώρα αναδημοσίευαν όσα αναληθή έγραφαν οι του παρελθόντος πολέμιοι του Αγίου Ματθαίου, όπως ο αγιομάχος Ρουμάνος π. Αρσένιος Κοτέα, ο οποίος εξύβριζε τον Άγιο Νεκτάριο τον εν Αιγίνη, ο π. Ακάκιος και οι παρασυρόμενοι υπ' αυτών. Αμήν!

Έχουμε την απολογία του Κυκλάδων Γερμανού στην οποίαν ομολογεί ότι έκρυψε το Εγκόλπιον του εντός των ενδυμάτων του και αναγνωρίζει την καθαίρεση του από την νεοημερολογιτική εκκλησία. Αυτά τα αναφέρουμε για να κατανοήσουν οι αναγνώστες τί θεωρεί περινούστατη ομολογία ο π. Ακάκιος Παππάς, αλλά και για να δώσουμε μία γενική αρχική εικόνα, σε περίπτωση που χρειαστεί να υπερασπιστούμε και πάλι το πρόσωπο του Αγίου Ματθαίου, αφού ως φαίνεται καίγεται ιδιαιτέρως ο διάβολος από την ιερά αυτή μορφή του αγώνος.

Η απόφαση του δικαστηρίου ήταν  όντως ντροπιαστική και σε αυτό δεν έχει καθόλου άδικο ο αρθρογράφος μας. Μη γνωρίζοντας πως να διαχειριστεί την απολογία ομολογία του Αγίου Ματθαίου από την μία, και την απολογία του Κυκλάδων από την άλλη, καθώς και την ενθουσιώδη αντίδραση του λαού να ζητωκραυγάζει εντός των διαδρόμων του δικαστηρίου, απεφάσισε το δικαστήριο πως λόγω βλακείας απαλλάσσωνται εκ της κατηγορίας, αφού κατά το δικαστήριο δεν ήταν κύριοι του λογικού τους οι δύο κατηγορουμένοι! Αν είχε αρνηθεί λοιπόν ο Άγιος Ματθαίος την Αρχιερωσύνη του γιατί η απόφαση γράφει, ''οι κατηγορούμενοι εκηρύχθησαν ένοχοι αντιποιήσεως Αρχής'' ... ''αλλά'' ... ''δεν ήσαν κύριοι της χρήσεως του λογικού των''; Ας μας απαντήσει κάποιος ειδικός αν κάνουμε λάθος.

Εν τέλει ας δεχτούμε ότι ακόμη κι ο Κυκλάδων Γερμανός ήταν ορθοδοξότατος στην απολογία του, πού στηρίζονται όσοι λέγουν ακόμη και σήμερον ότι ο Άγιος Ματθαίος την αρνήθηκε; Όλα αποδεικνύουν ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε ποτέ. Άκυρη και ανυπόστατη η κατηγορία αυτή αν αναλογιστεί ο κάθε σοβαρός μελετητής, το πόσο ανδρείος ήταν ο Άγιος Ματθαίος, όταν έχτιζε μοναστήρι στη Κερατέα εν μέσω διωγμού. 

Το έτος 1927 όπου μαρτύρησε η Αγία Νεομάρτυς Αικατερίνη εκ Μάνδρας, το αυτό έτος ο Άγιος Ματθαίος έκανε θόρυβο στη βουκολική Κερατέα. Εργάτες, φωνές, σφυριά, πρόκες, λάσπη, φτυαρίσματα και άλλα ταραχώδη για το έρημο τοπίο των προβάτων, των δέντρων, και των βοσκών που έπαιζαν την φλογέρα τους για να περάσει η ώρα. Εκεί ανάμεσα λοιπόν, κάποιος μικρού αναστήματος γέροντας, όχι παραπάνω από 1,60 γίγαντας στο πνεύμα όμως, έβλεπε και ευλογούσε τις εργασίες. Σας μοιάζει για δειλός ένας τέτοιος άνθρωπος; Όταν οι χωροφύλακες έτρεχαν κατ' εντολήν της νεοημερολογιτικής εκκλησίας να βρούν στις ερημιές τον κάθε Ιερέα που λειτουργούσε με το παλαιό, εκείνος έχτιζε όχι εκκλησάκια αλλά δύο μοναστήρια νύχτα μέρα.

Στο παρακάτω κεφάλαιο του άρθρου βλέπουμε τίτλο, ''ΠΑΡΑΒΑΣΕΙΣ ΙΕΡΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ''. Ας δούμε ποιές ήταν οι δήθεν παραβάσεις του Αγίου. Ξεκινά ο αρθρογράφος με την λέξη ''υπερορθόδοξος'' αναφερόμενος στον Άγιο Ματθαίο, και ότι καυχιόταν που τηρούσε τους Ιερούς Κανόνες. Υπερορθόδοξος δεν ήταν, απλώς ήταν Ορθόδοξος. Γράφει λοιπόν ο αρθρογράφος ότι ζητούσε ακρίβεια από τους άλλους αλλά οικονομούσε τον εαυτό του. Η αλήθεια όπως είδαμε ως τώρα είναι ότι και τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Γερμανό Μαυρομάτη και τον π. Φλωρίνης Χρυσόστομο Καβουρίδη οικονόμησε. Επίσης οικονόμησε πεντέμιση περίπου χρόνια τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Γερμανό ο οποίος από ότι φαίνεται, είχε αρνηθεί την Αρχιερωσύνη του στο δικαστήριο του 1938. Αυτός ο Ιεράρχης από κάποιους κατηγορείται για φανατισμό και κάποιους άλλους χαρακτηρίζεται υπερορθόδοξος; Άδικο τουλάχιστον.

Ως προς την έκφραση ότι καυχιόταν ο Άγιος Ματθαίος για την τήρηση των Κανόνων, δεν γνωρίζουμε πού το διάβασε αυτό ο αρθρογράφος, αλλά εμείς δεν έχουμε εντοπίσει κάπου να καυχιέται σε κείμενα του ο Άγιος ότι τηρούσε τους Κανόνες. Μήπως ο αρθρογράφος κατάνοησε λάθος την Ορθόδοξη στάση του Αγίου;

Συνεχίζει το άρθρο με την δημιουργία του μοναστηριού του Αγίου όπως γράφει εν έτει 1928, ενώ το μοναστήρι ιδρύθηκε το έτος 1927. Λέγει ότι το γυναικείο μοναστήρι ήταν μεικτό. Ενώ μεικτό θεωρείται ένα μοναστήρι στο οποίο διαμένουν οι Μοναχοί και οι Μοναχές στα ίδια οικήματα και στην ίδια στέγη, συστεγάζονται κοινώς ή αυλίζονται μαζί. Αλλά κάτι τέτοιο δεν υπήρξε ως φαινόμενο ουδέποτε στη γυναικεία Μονή της Κερατέας. Παρακάτω ο αρθρογράφος βγάζει μόνος του το συμπέρασμα πως δεν έχει σημασία ότι τα κελιά των Μοναχών ήταν εκατό μέτρα μακρυά, αφού στην εργασία στα χωράφια ή στα χτισίματα και στις ακολουθίες συμμετείχαν όλοι μαζί! Αν δεν έχει σημασία τότε πως οι Άγιοι χρησιμοποιούσαν ανέκαθεν στις εργασίες των κτημάτων εργάτες, άντρες και γυναίκες, οι οποίοι και οι οποίες εργάζονταν μετά των Μοναχών και Μοναζουσών; Θα αναφέρουμε μόνο ένα παράδειγμα από τα πολλά, ώστε να δει ο σοβαρός μελετητής τί έχει σημασία τελικώς. 

Διαβάζουμε στο βιβλίο ''Ο Στάρετς Αμβρόσιος'', εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου 1987, στη σελ. 166, μία διήγηση του Μοναχού π. Γενναδίου για τον Άγιο Στάρετς Αμβρόσιο, ''Δέκα χρόνια μετά τον ερχομό μου στην Όπτινα ανέλαβα βοηθός κηπουρού. Επειδή υπήρχε πολλή εργασία στους κήπους μας βοηθούσαν και διάφοροι κοσμικοί, γυναίκες κυρίως, οι οποίοι πληρώνονταν από την Μονή. Είχα δέκα χρόνια να έρθω σε επαφή με κοσμικούς. Η συνεργασία μαζί τους με ενωχλούσε στους λογισμούς. Μία ημέρα μαζί με άλλους αδελφούς πήγα στο κελλί του στάρετς στην Σκήτη''... Δίνει μία ιστορική μαρτυρία λοιπόν ο π. Γεννάδιος ότι στην ξακουστή Μονή της Όπτινα από την οποίαν αναδείχθηκαν τόσοι Άγιοι, όπως ο στάρετς Μακάριος, στάρετς Λεωνίδας, στάρετς Ανατόλιος, στάρετς Αμβρόσιος και άλλοι, εργάζοντο Μοναχοί με λαϊκούς στους κήπους, και μάλιστα κυρίως με γυναίκες! Οπότε και η Μονή της Όπτινα κατά τον αρθρογράφο ήταν μεικτό μοναστήρι; Όλοι οι Άγιοι που αναδείχθηκαν από το συγκεκριμένο μοναστήρι ήταν παραβάτες Ιερών Κανόνων; Ή δεν είναι Άγιοι λόγω της από κοινού εργασίας μετά γυναικών στα χωράφια; Αν είναι Άγιοι εκείνοι γιατί να μην είναι Άγιος και ο Επίσκοπος Ματθαίος που ακολουθούσε την ίδια τακτική; Μάλιστα ο Άγιος ακολούθησε την γραμμή αυτή για κάποια χρόνια και όχι ως μόνιμο καθεστώς. Όσο για τις ακολουθίες δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι συμπροσεύχονταν μαζί, απλώς αναφέρεται χωρίς να μας παραπέμπει κάπου.

Οι Ιεροί Κανόνες που αναφέρει ο αρθρογράφος είναι τελείως άσχετοι με το ότι οι Μοναχοί και οι Μοναχές εργάζονταν μαζί. Ο μεν ΜΖ' της ΣΤ' Οικουμενικής αναφέρεται στους Μοναχούς που ήθελαν να κοιμηθούν εντός γυναικείας Μονής και στις Μοναχές που ήθελαν να κοιμηθούν εντός αντρικής Μονής, ''Μήτε εν ανδρώω Μοναστηρίω γυνή, μήτε εν γυναικείω ανήρ, καθευδέτω'', λέγει ο ΜΖ' Κανών στο Ιερό Πηδάλιο στη σελ. 263, εκδόσεις Παπαδημητρίου 2003. Καθεύδω στη νεοελληνική σημαίνει κοιμάμαι. Ο Κανών λοιπόν αναφέρεται σε εκείνους οι οποίοι ήθελαν να κοιμηθούν σε γυναικεία Μονή, και εκείνες που ήθελαν να κοιμηθούν σε ανδρική Μονή. Άσχετος ο Κανών αυτός με αυτό που προσπαθεί ματαίως να αποδείξει ο αρθρογράφος.

Ιστορική και κριτική αναίρεσις του άρθρου, ''ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΚΑΡΠΑΘΑΚΗ, μέρος δέκατο τέταρτο.

Το άρθρο συνεχίζει με δύο δημοσιεύματα τα οποία δήθεν αποδεικνύουν την αρπαγή περιουσιών τον Μοναχών υπό της Ηγουμένης Μαριάμ αλλά και του Αγίου Ματθαίου. Στην εικόνα με αριθμό ΛΑ είναι το δημοσίευμα της εφημερίδος ''Εμπρός'', στο οποίο φιλοξενείται η μαρτυρία του Μοναχού Βίκτωρος Ματθαίου. Αργότερα ο Μοναχός Βίκτωρ άλλαξε στάση και μαζί με άλλους 30 περίπου Μοναχούς διεκδίκησαν και κατάφεραν να πάρουν από την ανδρική Μονή Κερατέας το ναό του Προφήτου Ηλιού, και κάποιους χώρους δίπλα από την σημερινή Μονή. Κάποιοι τον παρουσιάζουν ως αγωνιστή υπέρ της ενότητος. Πώς συνδυάζεται η ενότητα με την φυγή από έναν εκκλησιαστικό χώρο, την είσοδο σε άλλον και τα δικαστήρια για περιουσίες και κτήρια εναντίον του προηγουμένου χώρου; Εμείς δεν το κατανοούμε και αν κάνουμε λάθος παρακαλούμε διορθώστε μας.

Διαβάζουμε με απορία στο δημοσίευμα αυτό ότι ο π. Βίκτωρ Ματθαίου κατέθεσε πως τον πέταξαν στα γουρούνια και ήταν φυματικός. Ότι δεν του έδιναν ούτε λάδι στα χόρτα και ότι ήθελαν να τον πεθάνουν. Είναι όλα αυτά αλήθεια όμως; Ας δούμε μία φωτογραφία του π. Βίκτωρος ώστε να δει με τα ίδια του τα μάτια ό κάθε σοβαρός μελετητής όσων γράφονται, αν ο π. Βίκτωρ ήταν του θανατά όπως παρουσίασε τον εαυτό του! Η φωτογραφία που θα δούμε είναι του 1949, στην οποίαν φαίνεται καθαρώς, ο δήθεν πεταμένος στα γουρούνια Μοναχός Βίκτωρ Ματθαίου, οποίος ούτε λάδι δεν έτρωγε και ήταν στο ύπαιθρο εν έτει 1945.

 

Στη φωτογραφία αυτή λοιπόν του έτους 1949, μόλις ένα χρόνο πριν καταθέσει ο Μοναχός Βίκτωρ ότι έτρωγε σκέτα χόρτα χωρίς λάδι, και τέσσερα χρόνια από το έτος 1945 όπου δήθεν ήταν στην ύπαιθρο πεταμένος με τα γουρούνια, του είχαν αρπάξει όλη την περιουσία και δεν τρεφόταν σωστά και μάλιστα όντας φυματικός, βλέπουμε έναν Μοναχό σε καλή κατάσταση, τον πρώτο από δεξιά όπως κοιτάμε την φωτογραφία, δίπλα από τον Ιεροδιάκονο π. Ματθαίο Λαγγή. Όχι μόνο δεν είναι πεταμένος στην ύπαιθρο αλλά είναι ακριβώς δίπλα από τον Γέροντα του και τους Επισκόπους που εκείνος χειροτόνησε το 1948.

Εμάς δεν μας φαίνεται καθόλου λιπόσαρκος ο π. Βίκτωρ, αντιθέτως είναι πολύ καλώς στεκούμενος. Θα απαντήσει κάποιος ότι το 1945 ήταν στην άσχημη κατάσταση που περιγράφει ενώ η φωτογραφία είναι του 1949. Είναι κάποιος πεταμένος και θέλουν να τον πεθάνουν, όπως διαβάζουμε στο δημοσίευμα της εφημερίδος που αναδημοσιέυει ο αρθρογράφος, αλλά σε όλες τις ιστορικές φωτογραφίες είναι πρώτος; Εμείς σας δείχνουμε φωτογραφίες και τα συμπεράσματα δικά σας. Δείτε άλλη μία ιστορική φωτογραφία στην οποίαν είναι πάλι πρώτος μαζί με άλλους ο π. Βίκτωρ.

 

Η ιστορική στιγμή του 1950 όπου ο Αρχιεπίσκοπος της Ιεράς Συνόδου των Γνησίων Ορθοδόξων Άγιος Ματθαίος σε ηλικία 89 ετών, υποβασταζόμενος αλλά ακούραστος, με τους Επισκόπους του κατεβαίνει στο Φαληρικό Δέλτα για την τελετή του Αγιασμού των υδάτων. Πάλι στη πρώτη γραμμή ο Μοναχός Βίκτωρ, από δεξιά όπως κοιτάμε την φωτογραφία, δίπλα από τον Ιεροδιάκονο Ματθαίο Λαγγή.

Όποιος δύναται να αμφισβητήσει την γνησιότητα των φωτογραφιών τον προσκαλούμε να το κάνει. Εμείς αποδείξαμε μέσω αυτών ότι η μαρτυρία του Μοναχού Βίκτωρος περί ασιτίας, υπαίθριας συμβίωσης μετά γουρουνιών είναι ανακριβής. Ένας άνθρωπος που από την μία καταθέτει ότι τον πέταξαν εκτός Μονής άσιτο σχεδόν, με σκοπό να τον πεθάνουν αλλά στις φωτογραφίες είναι αναμέσον των πρώτων, δεν δημιουργεί ερωτήματα;

Στην τελευταία παράγραφο του δημοσιεύματος της εφημερίδος, ο π. Βίκτωρ καταθέτει στον αντιεισαγγελέα ότι το 1946 έφυγε από τη Μονή και πήγε στην Αθήνα. Ένας Μοναχός επιτρέπεται να φύγει από το μοναστήρι του και να διαμένει εντός του κόσμου; Είχε παράπονο μήπως από την σκληρή νηστεία; Όλοι έτρωγαν λίγο στα μοναστήρια του Αγίου Ματθαίου. Ό ίδιος ο Άγιος έτρωγε στο πιατάκι του καφέ. Αν τολμούσαν να του βάλουν μερίδα κανονική δεν έτρωγε καθόλου. Όταν είχε π.χ. μπάμιες, έτρωγε μετρημένες 4 μπάμιες, όπως μας ομολόγησαν το 1994 ηλικιωμένες Μοναχές που τον διακονούσαν. Αν του έβαζαν 5 τότε το πιατάκι του καφέ γυρνούσε στο μαγειρείο άθικτο. Αυτήν την αυστηρότητα δεν την ζητούσε όμως από τους Μοναχούς και τις Μοναχές του ο Άγιος Ματθαίος.

Άξιον μνημονεύσεως είναι το γεγονός ότι ο Μοναχός Βίκτωρ έφυγε χωρίς να ειδοποιήσει την σύζυγό του, αφού με βάση τους Ιερούς Κανόνες απαγορεύεται να μην ζητήσει κάποιο άτομο την άδεια, της ή του συζύγου, και να πάει σε μοναστήρι. Το ότι ενήργησε έτσι δεν αναφέρει ότι ήταν εντολή του μοναστηριού, αντιθέτως μία ολόκληρη πρόταση είναι αφιερωμένη στο ότι έφυγε από το σπίτι του χωρίς να ειδοποιήσει την σύζυγό του, αλλά πριν και μετά αναφέρει τί συζήτησε με τους Μοναχούς της Κερατέας, τον Άγιο Ματθαίο και την Ηγουμένη Μαριάμ. Το ότι αναφέρει πως οι Μοναχοί τον έπεισαν να ακολουθήσει τον Μοναχικό βίο δεν συνεπάγεται ότι του είπαν να μην ζητήσει άδεια από την σύζυγό του.

Πήρε απόφαση να φύγει από το σπίτι του κρυφά, θύμα αυτής της απόφασης η σύζυγός του, η οποία ο ίδιος ομολογεί ότι με πόνο και δάκρυα πήγε και τον βρήκε στο μοναστήρι αλλά εκείνος αμετάπειστος της αρνήθηκε την επιστροφή του. Το ότι αναφέρει τον Άγιο Ματθαίο και την Ηγουμένη Μαριάμ ως πρόσωπα που τον έπεισαν να μείνει μονίμως στη Μονή, δεν σημαίνει ότι απαραιτήτως ήξεραν τα δύο αυτά πρόσωπα την αλήθεια, ότι δηλαδή ο π. Βίκτωρ έφυγε κρυφά από το σπίτι του. Κατόπιν ο π. Βίκτωρ αποφάσισε να φύγει από την μονή του.

Στην εικόνα ΛΒ έχουμε επανάληψη του ιστορικού του Μοναχού Βίκτωρος αλλά με την απαραίτητη δραματική γραφίδα ώστε να γίνει πιστευτό το γεγονός. Η εφημερίδα καταφέρεται, όπως όλες σχεδόν της εποχής, κατά του μοναστηριού και συγκεκριμένως του Αγίου Ματθαίου και της Ηγουμένης. Η Ηγουμένη Μαριάμ κλείστηκε στις φυλακές Αβέρωφ όπου και απεβίωσε.

Γίνεται παρακάτω αναφορά για τις συνθήκες εντός του σταύλου. Στον σταύλο της Μονής οι συνθήκες ήταν ανάλογες, δεν υπάρχει νόημα σε αυτά που γράφει η εφημερίδα για το κατάλυμα του Ιερομονάχου Αντωνίου.

Έχουμε όμως κάτι ακόμα να σας δείξουμε το οποίο είναι τελείως διαφορετικό από την μαρτυρία του π. Βίκτωρα και του π. Αντωνίου. Ούτοι ισχυρίζονται ότι επειδή είχαν περιουσίες τους τις άρπαξαν και κατόπιν τους πέταξαν τον έναν στην ύπαιθρο, με χόρτα χωρίς λάδι, και τον άλλον στο σταύλο χωρίς κουτάλι για να φάει τα πράσσα του. Ούτοι οι δύο λοιπόν είναι προερχόμενοι από τον χώρο του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, το ίδιο και το ιστολόγιο στο οποίο αναδημοσιεύτηκαν τα παλαιά αυτά άρθρα των εφημερίδων. Όμως ένας άλλος πάλι από τον ίδιο χώρο, αν καταλάβαμε καλά λέει κάπως διαφορετικά τα πράγματα. Ο Μοναχός Αντώνιος Γεωργαντάς στο βιβλίο του ''ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ 1924-2004 80 ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΟΥΣ'', σελ. 58 γράφει ότι, ''Όσες καλόγριες είχαν αφιερώσει περιουσίες, λίρες και δολλάρια απολάμβαναν... στραγγιστές χυλοπίττες καμμένες με βούτυρο και τις λοιπές ανέσεις, ενώ οι υπόλοιπες σήκωναν τον Σταυρό της μιζέριας, της βίας, του καταναγκασμού και της εξαθλιώσεως''. Οπότε αδελφοί αναγνώστες έχουμε από τον ίδιο χώρο, των Φλωριναίων, δύο διαφορετικές καταγραφές. Από τον π. Βίκτωρ και τον π. Αντώνιο στο παρελθόν, ότι τους άρπαξαν τις περιουσίες και τους άφηναν νηστικούς σε άθλιες συνθήκες, και από τον π. Αντώνιο Γεωργαντά πιο πρόσφατα, ότι όσες καλόγριες είχαν αφιερώσει τις περιουσίες τους στη Μονή είχαν άνετη ζωή. Τα συμπεράσματα δικά σας.

Κατόπιν το άρθρο συνεχίζει με άλλο ένα κεφάλαιο με τίτλο, ''Δειλία'', και αποδίδεται και αυτό το χαρακτηριστικό στο πρόσωπο του Αγίου Ματθαίου. Πηγή πρώτη ο π. Ακάκιος Παππάς, εκείνος που εμφανίστηκε το 1960 στην Ελλάδα με Εγκόλπιο Επισκόπου αλλά χωρίς χαρτί χειροτονίας. Αποδείξεις για όσα λέει από κάποιον σοβαρό Ιερομόναχο, Μοναχό ή λαϊκό δεν υπάρχουν. Άλλωστε στην Αθήνα τα πράγματα ήταν πολύ πιο επικίνδυνα για τον Ιερομόναχο Ματθαίο από ότι στην Κοινότητα, όπου θα πήγαινε, θα κατέθετε όσα είχε να πει και θα επέστρεφε στη μετάνοιά του. Στην Αθήνα οι Ιερείς που λειτουργούσαν με το παλαιό ημ/λόγιο καταδιώκονταν, φυλακίζονταν, και αποσχηματίζονταν. Κάποιους δε, τους είχαν βγάλει έξω από το αστυνομικό τμήμα και τους άφησαν να πάνε σπίτι τους με τα εσώρουχα, όπως τον Ιερέα π. Ιωάννη Γκίνη στον Πειραιά. Άρα λοιπόν ήταν πιο δύσκολα τα πράγματα εκτός ΑΟ απ' ότι εντός αυτού. Οπότε άστοχο αυτό που έγραψε ο π. Ακάκιος για τον Επίσκοπο του. Ήταν δυνατόν να φοβάται στο ΑΟ όπου δεν κινδύνευε από κανέναν και να καταφεύγει στην Αθήνα όπου δεν ήξερε τί τον περιμένει;

Αναφέρει λοιπόν ο αρθρογράφος στη τρίτη παράγραφο του κεφαλαίου με τίτλο ''Δειλία'', πως το 1935 ο Άγιος Ματθαίος, καθαιρέθηκε και ορίστηκε ως τόπος εξορίας του η Μονή Στροφάδων στη Ζάκυνθο, όμως ποτέ δεν πήγε αλλά φρόντισε να κρυφτεί, (εννοεί εκτός Μονής), ενώ αργότερα επανήλθε στο γυναικείο μοναστήρι του στη Κερατέα. Όμως ο π. Αντώνιος Γεωργαντάς, στο βιβλίο του ''ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ 1924-2004 80 ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΟΥΣ'', σελ. 13, γράφει ότι η Μονή Στροφάδων ορίστηκε ως τόπος εξορίας για τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Γερμανό Βαρυκόπουλο, ο δε Επίσκοπος Βρεσθένης Ματθαίος προφασίστηκε ασθένεια και προτίμησε να συνεχίσει τον αγώνα του ανάμεσα σε 200 και πλέον Μοναχές στο μοναστήρι που ίδρυσε το 1928. Η αλήθεια είναι ότι το μοναστήρι ιδρύθηκε το 1927 και όχι το 1928 όπως γράφει ο Μοναχός Αντώνιος Γεωργαντάς.

Οπότε έχουμε δύο συγγραφείς από τον ίδιο εκκλησιαστικό χώρο, τον συγγραφέα του άρθρου ''Περί του Ματθαίου Καρπαθάκη'', και τον συγγραφέα του βιβλίου ''ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΟΧ ΕΛΛΑΔΟΣ 1924-2004, 80 ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΣΚΟΤΟΥΣ'', και οι δύο γράφουν για την πρώτη δίωξη κατά του Αγίου Ματθαίου το έτος 1935, αλλά ο μεν πρώτος, μας λέει οτι ο Άγιος Ματθαίος προοριζόταν για εξορία στη Μονή Στροφάδων στη Ζάκυνθο, αλλά κρύφτηκε, (κάπου εκτός Μονής, γι' αυτό ο συγγραφέας χρησιμοποιεί την έκφραση ''αργότερα επανήλθε στο γυναικείο μοναστήρι του στη Κερατέα''), ο δε δεύτερος μας λέει ότι η Μονή Στροφάδων ήταν τόπος εξορίας του Κυκλάδων Γερμανού και ότι ο Βρεσθένης Ματθαίος προφασιζόμενος ασθένεια παρέμεινε στο μοναστήρι του. Ίδιο γεγονός δύο διαφορετικές ιστορίες. Ίσως οι συντάκτες των δύο αυτών ιστοριών να μην έχουν ολοκληρωμένη εικόνα για τα τότε γεγονότα και γι' αυτό να υπάρχουν αυτές οι αντιθέσεις. Καλό θα ήταν να είναι πιο ενημερωμένοι ώστε να μην αντιφάσκουν τα γραφόμενα τους μεταξύ τους.

Εμείς μόνο να αναφέρουμε ότι δεν είναι απόδειξη ότι δεν είναι Άγιος ο Επίσκοπος Ματθαίος, είτε κρύφτηκε είτε όχι, διότι και ο Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός, όταν κηρύχθηκε διωγμός το 250 μ.Χ. επί αυτοκράτορος Δεκίου, μαζί με πολλούς άλλους Χριστιανούς κατέφυγε στα όρη των γύρω περιοχών. Με βάση την λογική λοιπόν του αρθρογράφου ούτε ο Άγιος Γρηγόριος είναι Άγιος διότι κατέφυγε στα όρη; Ο Άγιος Κυπριανός ο οποίος ομοίως διέφυγε του διωγμού της εποχής του απομακρυνόμενος από την έδρα του ούτε αυτός είναι Άγιος ή μόνο για τον Άγιο Ματθαίο ισχύει αυτό το σκεπτικό;

Ακόμα να αναφέρουμε μία ιστορική καταγραφή όχι δική μας, αλλά των ιδίων των Φλωριναίων ''ΓΟΧ'', οι οποίοι γράφουν στον ημεροδείκτη του έτους 2011 στη σελ. 29, ότι ο τότε Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος Κιούσης την περίοδο του διωγμού του 1951 ''κρυβόταν προσεκτικώς για να μη συλληφθεί''... Στη σελίδα 30 γράφουν ότι πήγε και έψαλλε την νεκρώσιμο ακολουθία του Κυκλάδων Γερμανού υπό την παρουσία κάποιου ευλαβούς αξιωματικού που φρουρούσε το σώμα του κεκοιμημένου. Αφού τελείωσαν την ακολουθία και κατευθύνονταν προς το αυτοκίνητο τους, ο Αρχ/της Χρυσόστομος και η συνοδεία του, έγιναν αντιληπτοί από την νέα φρουρά που ξεκινούσε υπηρεσία, και ακολούθησε καταδίωξη από το αυτοκίνητο της αστυνομίας. Ο οδηγός Περικλής όμως κατάφερε να διαφύγει και να σώσει από την σύλληψη τον Αρχιμανδρίτη Χρυσόστομο Κιούση μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο Αθηνών των Φλωριναίων ''ΓΟΧ''. Εμείς λέμε πως πολύ καλώς έκανε και κρυβόταν και πολύ καλώς προσπάθησε και ξέφυγε από την καταδίωξη ο τότε Αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος όπως και πολλοί άλλοι Κληρικοί το ίδιο έκαναν. Γιατί υπάρχει πρόβλημα λοιπόν μόνο για τον Άγιο Ματθαίο;

Θα απαντήσει κάποιος ότι κανείς δεν θεωρεί τον Αρχιεπίσκοπο Χρυσόστομο Άγιο, επιτρέπεται ένας Άγιος όμως να κρύβεται; Εμείς θα ανταπαντήσουμε το εξής, εφόσον ο Άγιος Γρηγόριος Νεοκαισαρείας ο Θαυματουργός είναι Άγιος κι ας κατέφυγε στα όρη, εφόσον ο Άγιος Κυπριανός έπραξε το ίδιο αποφεύγοντας τον διωγμό αλλά και αυτός είναι Άγιος, γιατί όχι και ο Άγιος Ματθαίος; Επειδή υπάρχει η προκατάληψη εναντίον του;