Πως κατάλαβα τον πόλεμο εναντίον των λευκών γυναικών. Μια μαρτυρία.

Της Laura Towler

Το 2006 είχα μετακομίσει από το ήσυχο χωριό μου στο Γιορκσάιρ της βόρειας Αγγλίας, στο Μπράντφορντ, μια πόλη που το 2001 ο πληθυσμός της ήταν 76% "λευκοί βρετανοί", δέκα χρόνια μετά, το 2011 ήταν 63%, και είναι πιθανό σήμερα να είναι περίπου 50% λευκοί Βρετανοί.
Πριν μετακομίσω εκεί, θα περιέγραφα τον εαυτό μου ως ένα άτομο ανεκτικό και με «ανοιχτό μυαλό». Παρόλο που δεν ήμουν ποτέ ενθουσιώδης με τα «ανοιχτά σύνορα», έκρινα τους ανθρώπους ως άτομα και επέλεξα να βλέπω μόνο το καλό σε όλους τους ανθρώπους που θα συναντούσα. Η σχολική αναφορά μου όταν ήμουν 11 ετών έλεγε:

«Αυτό το τρίμηνο, η Laura επικεντρώθηκε στη μουσουλμανική πίστη, μαθαίνοντας πολλά για τον τρόπο ζωής των μουσουλμάνων. Η Λάουρα βλέπει με συμπάθεια τις διαφορετικές θρησκείες του κόσμου και αισθάνεται ότι το να είσαι ευγενικός και χρήσιμος στους άλλους είναι ο σημαντικότερος παράγοντας της ζωής».

Το να μεταφερθώ σε μια πόλη, για μένα σήμαινε να εγκαταλείψω την ομοιογενή, ασφαλή και οικεία κοινότητά μου για να βρεθώ σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, αποτελούμενη σχεδόν εξ ολοκλήρου από πακιστανούς μουσουλμάνους (περίπου τα τρία τέταρτα του πληθυσμού) και την λευκή εργατική τάξη. Δεν είχα κανένα πρόβλημα τότε. Υπήρχαν μερικές Πακιστανές κοπέλες στο παλιό μου σχολείο που, εκτός από την εμφάνισή τους, ήταν ακριβώς όπως εγώ και οι φίλες μου. Επίσης κατά τη διάρκεια της επίσημης εκπαίδευσης μου διδάχθηκα ότι η κοινωνική τάξη είχε πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο στη δυναμική της ομάδας από ό, τι η φυλή και η εθνικότητα. Το είχα αποδεχθεί αυτό οπότε δεν περίμενα να δω μεγάλες αλλαγές από μια κοινότητα της εργατικής τάξης σε μια άλλη.

Έκανα λάθος. Τα επόμενα δύο χρόνια που έζησα στο Μπράντφορντ ήταν ικανά να φυτεύσουν στο κεφάλι μου ένα σπόρο, ο οποίος στη συνέχεια αναπτύχθηκε και με έκανε να συνειδητοποιήσω και να κατανοήσω τον πόλεμο κατά της Δύσης.

Το πρώτο κιόλας βράδυ που ζούσα στη νέα μου πόλη, βγήκα με την συγκάτοικό μου έξω να εξερευνήσουμε την πόλη για να εντοπίσουμε τα κοντινά καταστήματα. Από εκείνο το πρώτο βράδυ και για πολλά βράδια μετά, δεχθήκαμε προσβολές, αγγίγματα, εκφοβισμό, λεκτική κακοποίηση, από Πακιστανούς όλων των ηλικιών, μερικοί από τους οποίους μας ακολουθούσαν ενώ περπατούσαμε. Σύντομα μάθαμε ότι δεν ήταν ασφαλές να βγαίνουμε έξω μέσα στο σκοτάδι μόνες και δεν ήταν ασφαλές να πηγαίνουμε σε ορισμένες περιοχές. Αυτό ήταν ένα σοκ για μένα και κάτι πολύ ξένο για την κοινότητα μέσα στην οποία μεγάλωσα.

Θα μπορούσα να αφιερώσω πολύ χρόνο περιγράφοντας λεπτομερώς τις εμπειρίες μου από τη ζωή στο Μπράντφορντ. Σε μια περίπτωση, η φίλη μου και εγώ έπρεπε να μπούμε σε ένα κατάστημα για ασφάλεια, επειδή μας ακολουθούσε μια ομάδα ανδρών. Τηλεφωνήσαμε στην αστυνομία, η οποία έφτασε, πήρε μια δήλωση από εμάς και μας οδήγησε στο σπίτι. Υπήρχαν πολλές περιπτώσεις όπου μου είπαν να φύγω από μια περιοχή επειδή υπήρχαν Πακιστανοί άνδρες και επειδή ήμουν λευκή και δεν ήμουν ευπρόσδεκτη εκεί. Υπήρχαν επίσης στιγμές που μου προσφέρθηκαν χρήματα για σεξ στο φως της ημέρας. Ήμουν μόνο μια έφηβη την εποχή εκείνη.

Αυτό που κατάλαβα ήταν ότι οι Πακιστανοί, ως ομάδα, δεν αντιμετωπίζουν τις γυναίκες με το ίδιο επίπεδο αξιοπρέπειας και σεβασμού που κάνουν οι λευκοί. Φαντάζομαι ότι αν μια φεμινίστρια το διαβάσει αυτό, θα πει ότι μεροληπτώ και ότι έχω ανακριβείς προκαταλήψεις για μια ολόκληρη εθνοτική ομάδα. Εγώ θα πω ότι αυτό λέγεται να είσαι σε θέση να αναγνωρίσεις τις τάσεις που βασίζονται σε χιλιάδες επαφές.

Αργότερα, έμαθα ότι ορισμένα κορίτσια με τα οποία πήγαινα στο ίδιο σχολείο τα είχαν «ψαρέψει» και τα είχαν βιάσει Πακιστανοί άνδρες. Εκτιμάται ότι εκατοντάδες χιλιάδες βρετανικά κορίτσια υπέφεραν στα χέρια κυρίως πακιστανών μουσουλμάνων – ορισμένα ακόμη βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν – αλλά οι αστυνομικές αρχές και οι κοινωνικές υπηρεσίες κάλυπταν την υπόθεση, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης επέλεξαν να αγνοούν το θέμα και όποιος επιχειρούσε να το φέρει στο φως δεχόταν επίθεση και τις γνωστές ταμπέλες («ρατσιστής» κλπ) από το κράτος και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, έτσι ώστε ο κόσμος είτε να μην τον παίρνει πλέον στα σοβαρά είτε να μάθει να σιωπά.

Η εμπειρία μου από την πολυπολιτισμικότητα μου έμαθε ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Έμαθα ότι η εθνικότητα επηρεάζει την κουλτούρα και τον πολιτισμό και οι πολιτισμοί είναι συχνά μεταξύ τους ασυμβίβαστοι. Στη συνέχεια προχώρησα πιο βαθιά και είδα «τι παίζεται» με την μαζική μετανάστευση, τη λογοκρισία του "λόγου μίσους", την κρατική επιβολή της λευκής ενοχής και την ανάμειξη χρηματοδοτών, μέχρι που έφτασα στο συμπέρασμα που εξακολουθώ να υποστηρίζω σήμερα: ο εθνικισμός δεν είναι μόνο υγιής, είναι απαραίτητος για την επιβίωση του λαού μας.

Ο πόλεμος κατά των λευκών γυναικών

 

Θεωρώ ότι η δημογραφική αντικατάσταση των Ευρωπαίων είναι το πιο σημαντικό θέμα που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Σε πολλά έθνη στη Δύση, είμαστε μόνο λίγες δεκαετίες μακριά από το να γίνουμε πληθυσμοί μειονοτήτων στη δική μας γη. Αυτό, φυσικά, είναι εντελώς αφύσικο και έχει ενορχηστρωθεί από μια ξένη κλίκα διεθνών επιχειρηματιών. Αυτό σημαίνει ότι η αντικατάστασή μας δεν εκτελείται στην ύπαιθρο. Αν και περιλαμβάνει τη μαζική εισαγωγή μη λευκών στις χώρες μας, η μείωση των λευκών πραγματοποιείται με λιγότερο άμεσο τρόπο. Τα ποσοστά γονιμότητας των γηγενών στις λευκές χώρες μειώνονται λόγω της συνεχιζόμενης προώθησης του φεμινισμού, της άμβλωσης, των περιστασιακών σχέσεων και των μικτών (διαφυλετικών) σχέσεων. Όλα αυτά προσφέρουν μια προσωρινή ανακούφιση ή συγκίνηση για τη λευκή γυναίκα και παραγνωρίζεται η μακροχρόνια ζημία που ακολουθεί και τα αισθήματα ανεκπλήρωσης, στις περισσότερες περιπτώσεις.

Την ίδια στιγμή, οι φυλετικοί μας δεσμοί αποδυναμώνονται με το σβήσιμο και ξαναγράψιμο της ιστορίας μας και την δημοφιλή πλέον αντίληψη ότι εάν ζητάς το καλό των λευκών είσαι «ρατσιστής». Για τη λευκή γυναίκα, αυτό μπορεί να δημιουργεί σύγχυση. Γιατί οι γυναίκες συμπεριλαμβάνονται συχνά κάτω από την ομπρέλα των μειονοτήτων, αλλά μόνο όταν αυτό ταιριάζει με τη κατεστημένη αφήγηση. Εάν μια λευκή γυναίκα είναι εναντίον του νούμερο εχθρού - του λευκού άνδρα - σε περίπτωση σεξουαλικής κακοποίησης, για παράδειγμα, τότε απεικονίζεται ως θύμα. Το ευάλωτο πλάσμα που υποφέρει από την “straight”, λευκή πατριαρχία. Ωστόσο, εάν παίρνουμε μια θέση που είναι αντίθετη με την κατεστημένη (για παράδειγμα, λευκές γυναίκες ψηφίζουν για Trump, ή δεν είναι αρκετά «διατομεακές» ή «διαθεματικές» φεμινίστριες (“intersectional” feminism: ο φεμινισμός που ενδιαφέρεται και για τις άλλες «καταπιεσμένες ομάδες», π.χ. μαύρες γυναίκες, τρανς), τότε, υπό αυτές τις συνθήκες θα ταυτίζονται με τους «καταπιεστές» και στιγματίζονται ως «προδότριες». Από ότι φαίνεται ως λευκή γυναίκα, μπορώ να ζήσω τη ζωή μου ατομικιστικά, όπως μου αρέσει, και να χορτάσω όσο εκφυλισμό, ναρκισσισμό ή καταναλωτισμό μου αρέσει, αλλά αν θέλω να ζήσω ως συλλογικότητα η μόνη επιλογή που υπάρχει είναι να πρόκειται για μια μη λευκή συλλογικότητα. Για να το εμπεδώσουμε: “black lives matter” (οι ζωές των μαύρων αξίζουν) και πρέπει να σταματήσουμε τη δυσφήμηση του εβραϊκού λαού. Ωστόσο, “it is not okay to be white”….

 

Ανέφερα την προώθηση του φεμινισμού, της άμβλωσης, της άστατης σεξουαλικής ζωής και των φυλετικά μικτών σχέσεων παραπάνω. Αυτά τα τέσσερα εργαλεία, τα οποία χρησιμοποιούνται για την επιτάχυνση της δημογραφικής μας αντικατάστασης, έχουν επίσης επιζήμια αποτελέσματα στην ευημερία των λευκών γυναικών.

Ο φεμινισμός, μεταμφιεσμένος ως κίνημα βασισμένο στην αποκαλούμενη "ισότητα", υπαγορεύει στις γυναίκες να σκέφτονται ότι μπορούμε και πρέπει να ζήσουμε τη ζωή μας σαν άνδρες. Όλα μου φαίνονται κάπως ανούσια, επειδή οι φεμινίστριες εκστρατεύουν για την ελευθερία να κάνουν πράγματα που πραγματικά δεν θέλουν να κάνουν. Η σημερινή φεμινιστική σταυροφορία στη Βρετανία είναι να μπουν στην πολιτική περισσότερες γυναίκες, ώστε να αντανακλούν το γεγονός ότι ο πληθυσμός μας είναι μισός αρσενικός και μισός θηλυκός, αλλά μελέτες δείχνουν ότι υπάρχει έλλειψη εκπροσώπησης των γυναικών στην πολιτική επειδή υπάρχει έλλειψη γυναικών υποψηφίων, λόγω της έλλειψης γυναικών που επιδιώκουν μια πολιτική καριέρα. Ως γυναίκα που ενδιαφέρεται για την πολιτική, σας διαβεβαιώνω ότι αγωνίζομαι πολύ να βρω άλλες γυναίκες να ασχοληθούν με αυτό το θέμα. Γιατί λοιπόν, πρέπει να αναρωτηθούμε, το εξαναγκάζουμε;

Πιστεύω ότι αυτό συσχετίζεται με άλλους τομείς της απελευθέρωσης των γυναικών, όπως είναι το συναίσθημα και το σεξ χωρίς συνέπειες, η κατάργηση των παραδοσιακών ρόλων των φύλων στο σπίτι και η σφαιρική συντριβή της πατριαρχίας: Οι γυναίκες υποθέτουν ότι είναι "ίσες", πρέπει να είμαστε το ίδιο. Αυτή η προσέγγιση υπονομεύει τόσο την επιστήμη όσο και την ευτυχία. Δεν μπορούμε να μιμηθούμε τους άνδρες, διότι, ειλικρινά, είμαστε διαφορετικές από τους άνδρες, τόσο γενετικά όσο και πολιτιστικά. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι εξετάσεις γυμναστικής στο βρετανικό στρατό και την αστυνομία είναι ευκολότερες για τις γυναίκες, οι χρόνοι εξετάσεων αυξάνονται στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έτσι ώστε οι γυναίκες είναι πιο πιθανό να περάσουν και οι ποσοστώσεις για την ποικιλομορφία που έχουν τεθεί σε ισχύ στη Βρετανία, οδηγούν στο να επιλέγεται ένα άτομο για το φύλο του και όχι για τις δεξιότητές του. Με το να ορίζουμε τον εαυτό μας για μια ζωή που θα ζούμε - όπως το θέτει ο Francis Parker Yockey – ως «κατώτεροι άντρες», δεν θέτουμε μόνο τον εαυτό μας σε μια οδό αποτυχίας, αλλά θέτουμε τον εαυτό μας σε μια ζωή δυστυχίας.

Οι γυναίκες δεν είχαν ποτέ τα δικαιώματα που έχουμε σήμερα, αλλά η ευτυχία μας μειώνεται. Ο Richard Houck το αναφέρει αυτό στη μελέτη του "Ο πόλεμος κατά των λευκών γυναικών" (“The War Against White Women”), αλλά θα ήθελα να το επαναλάβω για άλλη μια φορά. Οι οικονομολόγοι Betsey Stevenson και Justin Wolfers ανέλυσαν τις τάσεις ευτυχίας των Αμερικανών πολιτών μεταξύ των ετών 1970 και 2005. Ανακάλυψαν ότι οι γυναίκες βαθμολόγησαν τη γενική ικανοποίηση τους ως προς τη ζωή υψηλότερα από τους άνδρες το 1970. Ωστόσο, αυτό έχει σταδιακά μειωθεί με την πάροδο των ετών. Μέχρι τη δεκαετία του 1990, οι γυναίκες ήταν λιγότερο ικανοποιημένες από τους άντρες για πρώτη φορά. Μια μεγάλη έρευνα που έγινε από την Girlguiding στη Βρετανία φέτος διαπίστωσε επίσης ότι τα κορίτσια και οι νέες γυναίκες ηλικίας 7-21 ετών είναι περισσότερο δυσαρεστημένες από ό, τι ήταν όταν η ίδια έρευνα διεξήχθη πριν από μια δεκαετία. Το είκοσι πέντε τοις εκατό των κοριτσιών που συμμετείχαν δήλωσαν ότι ήταν "πολύ χαρούμενα", σε σύγκριση με το σαράντα ένα τοις εκατό που δήλωσε το ίδιο το 2009.

 

Είναι επίσης ενδιαφέρον να παρακολουθήσετε τις τάσεις στην ποπ κουλτούρα. Η Adele, (Adele Laurie Blue Adkins, Αγγλίδα τραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτης. Ονομάστηκε από τα social media "Βασίλισσα της Ποπ") η οποία έχει σπάσει έναν τεράστιο αριθμό ρεκόρ με τα τραγούδια της σχετικά με τη γυναικεία θλίψη, τη μοναξιά, την απελπισία και το άγχος, είναι μια από τις μεγαλύτερες γυναίκες μουσικούς της εποχής μας. Όπως έγραψε ο Morgoth το 2017:

Η πιο ενδιαφέρουσα ερώτηση δεν είναι "γιατί η Adele είναι τόσο δημοφιλής;" αλλά μάλλον, "γιατί το πηγάδι της θηλυκής σκοτεινιάς είναι τόσο βαθύ;".

Άλλωστε, "η σύγχρονη γυναίκα" δεν τα έχει πάρει όλα; Η σύγχρονη λευκή γυναίκα στην Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική, σήμερα, κατοικεί σε έναν πολιτισμό και μια κοινωνία που δεν θέτει καθόλου περιορισμούς στη συμπεριφορά της καθόλου! Και παρόλα αυτά ο αλκοολισμός στις γυναίκες είναι σε υψηλά επίπεδα, οι γυναίκες αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας: το 20% των γυναικών στη Βρετανία είναι κλινικά καταθλιπτικές, παίρνουν χάπια για τα νεύρα τους, χάπια για την αϋπνία τους, χάπια για τη ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής – Υπερκινητικότητα) είναι μια πραγματική έκρηξη για τη φαρμακευτική αγορά.

Είδα ένα άρθρο στο δημοφιλέστερο γυναικείο περιοδικό το Cosmopolitan την περασμένη εβδομάδα, στο οποίο διαφήμιζαν ένα ποτήρι κρασιού για τις γυναίκες το οποίο μπορείτε να χρησιμοποιήσετε στο ντους. Γυναίκες και νεαρά κορίτσια κάτω από το άρθρο και έλεγαν πόσο χρειάζονταν αυτό το ποτήρι. Αυτό μου θύμισε ορισμένα άρθρα που είδα κατά την κυκλοφορία του τελευταίου άλμπουμ της Adele, στο οποίο πολλοί θλιμμένοι και γεμάτοι θλίψη δημοσιογράφοι ενημέρωναν τις γυναίκες ότι ήρθε η ώρα να ανοίξουν ένα κρασί και να κλάψουν γερά. Γιατί να κλαις με ένα ποτήρι κρασί είναι το νέο “cool” και το νέο πρότυπο; Και γιατί οι λευκές γυναίκες γίνονται λιγότερο χαρούμενες καθώς περνούν τα χρόνια; Δεν θα μπορούσαμε να είμαστε πιο ευτυχισμένες σε απλούστερους καιρούς, να ζούσαμε κάτω από τη φυσική αξιοπρέπεια και την αρετή του φύλου μας, ενσωματώνοντας χαρακτηριστικά και αναλαμβάνοντας ρόλους που ήρθαν οργανικά και ενστικτωδώς σε εμάς εδώ και χιλιάδες χρόνια;

Οι λευκές γυναίκες ενθαρρύνονται να είναι αυτάρκεις και ανεξάρτητες, αλλά πόσες από εμάς θέλουμε βαθιά μέσα μας πραγματικά αυτό; Και δεν εννοώ πόσες από εμάς λέμε ότι το θέλουμε, εννοώ πόσες από εμάς επιθυμούμε πραγματικά μια ζωή ατομικιστικής αυτοδιοίκησης και μοναξιάς; Κάθε ισχυρή γυναίκα που γνωρίζω - ακόμα και εκείνες που λένε ότι απολαμβάνουν σεξουαλικές σχέσεις χωρίς δεσμεύσεις - θέλει κρυφά να στηριχθεί πάνω στον ώμο ενός κυρίαρχου άλφα άνδρα και να ζήσει μια ζωή προστασίας και άνεσης. Δεν είναι μυστικό ότι οι γυναίκες προτιμούν τον παραδοσιακό αρρενωπό άντρα. Ωστόσο, η κοινωνική πίεση μας λέει ότι αν θέλουμε να οικοδομήσουμε ένα σπίτι και να μεγαλώσουμε παιδιά, τότε είμαστε βαρετές και αδύναμες. Στη συνέχεια, ενθαρρύνεται η αδιαλλαξία, που σημαίνει ότι ο φεμινισμός και ο προοδευτισμός ενθαρρύνουν με ακρίβεια κάποιες γυναίκες να συμπεριφέρονται με τρόπους που δεν ανταποκρίνονται στους μακροπρόθεσμους στόχους μας και δεν μας γεμίζουν πέρα ​​από το βραχυπρόθεσμο.

Παρά το ότι τα mainstream μέσα ενημέρωσης μας συμβουλεύουν συνεχώς ότι η «ζωή χωρίς παιδιά» είναι αυτό που θα μας κάνει πιο ευτυχισμένες, οι μελέτες έχουν δείξει ότι η ύπαρξη γονέα οδηγεί σε συναισθήματα ολοκλήρωσης και νοήματος στη ζωή κάποιου. Ανεξάρτητα από αυτό, η μέση ηλικία κατά την οποία μια γυναίκα έχει το πρώτο της παιδί έχει αυξηθεί και ο αριθμός των αμβλώσεων που έχουν πραγματοποιηθεί είναι σταθερά σε άνοδο από τη δεκαετία του 1970. Στη Βρετανία, για παράδειγμα, περίπου πέντε γυναίκες στις χίλιες είχαν υποβληθεί σε έκτρωση το 1970. Το 2017 ο αριθμός είχε αυξηθεί σε 16,5 γυναίκες ανά χίλιες. Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί πόσες γυναίκες μετάνιωσαν που προχώρησαν σε άμβλωση. Αν και υπάρχουν αναφορές για γυναίκες που υποφέρουν από θλίψη και ενοχή, οι φεμινίστριες - μια μικρή αλλά λαλίστατη μειονότητα - είναι επιρρεπείς στο να καυχώνται για τις εμπειρίες τους και να υπερηφανεύονται φορώντας κονκάρδες που γράφουν "I love abortion".

 

Δεν πιστεύω ούτε για μια στιγμή ότι η χρήση της άμβλωσης ως μορφή αντισύλληψης, όπως κάνουν συχνά οι λευκές γυναίκες το 2018, έχει μηδενικές ψυχικές συνέπειες για την υγεία μας, αλλά η σημασία της υποβαθμίζεται από την κυρίαρχη αφήγηση. Η ψυχική ευημερία της λευκής γυναίκας είναι ένα μικρό τίμημα που πρέπει να πληρώσει για τη μείωση των γηγενών ποσοστών γονιμότητας. Στην πραγματικότητα, ορισμένοι μπορεί να ισχυρίζονται ακόμη ότι οι δυσαρεστημένοι λευκοί άνθρωποι, σε κάθε περίπτωση, κάνουν καλύτερους καταναλωτές.

Η αναφορά μου στον πόλεμο στις λευκές γυναίκες δεν θα είναι πλήρης εάν δεν ασχοληθώ με τη μαζική εμπορία των διαφυλετικών σχέσεων που βλέπουμε σήμερα στη Δύση. Όπως έχει συζητηθεί αρκετές φορές προηγουμένως, οι πληθυσμοί των δυτικών εθνών δέχονται κυριολεκτικά καταιγισμό εικόνων διαφυλετικών σχέσεων στις διαφημίσεις. Συνήθως η κυρίαρχη εικόνα είναι αυτή ενός μαύρου άνδρα με μια λευκή γυναίκα. Στη Βρετανία, έχει καταντήσει αστείο -αν μπορείς να το αποκαλέσεις έτσι - ότι οι διαφημίσεις των Χριστουγέννων στα μεγαλύτερα καταστήματά μας περιλαμβάνουν πάντα μικτές φυλετικά οικογένειες ή ζευγάρια. Αυτό σε μια χώρα που ήταν 87% "λευκή βρετανική" κατά την ημερομηνία της τελευταίας επίσημης απογραφής μας. Αυτό συμβαίνει επίσης και σε μια χώρα όπου το 96% των λευκών Βρετανών επιλέγει μέχρι σήμερα κάποιον από την δική του εθνοτική ομάδα.

Ο σαφής στόχος εδώ είναι να εξομαλυνθούν ορισμένες συμπεριφορές και να επηρεαστεί η συμπεριφορά του κοινού. Όσο περισσότερες λευκές γυναίκες ζευγαρώνουν με μη λευκούς άνδρες, τόσο λιγότεροι λευκοί άνθρωποι θα υπάρχουν στην επόμενη γενιά.

Πριν από μερικά χρόνια μου ζητήθηκε από μια κοπέλα στην εργασία μου - μπροστά σε ένα ακροατήριο περίπου δέκα ανθρώπων - αν βρίσκω ελκυστικό τον Anthony Joshua, έναν μαύρο μποξέρ στη Βρετανία. Απάντησα όχι. Τότε ρωτήθηκα γιατί. "Είναι ψηλός, μυώδης", πρόσθεσε η συνάδελφός μου, "τι δεν σου αρέσει;". Δίστασα λίγο, σκεπτόμενη αν είναι αποδεκτό να παραδεχτώ ότι με ενδιαφέρουν μόνο οι λευκοί άντρες. Σκέφτηκα να αποφύγω την άβολη κουβέντα γιατί ήξερα μετά τι θα ακολουθούσε, αλλά δεν το έκανα. Γιατί να μην μπορώ να παραδεχτώ ότι ενδιαφέρομαι μόνο για τους λευκούς; Είναι ένας απόλυτα φυσικός και υγιεινός τρόπος σκέψης. Όταν απάντησα με ειλικρίνεια, λέγοντας ότι δεν με ελκύουν οι μαύροι άνδρες και ότι θα ήθελα να συνδεθώ με έναν λευκό άντρα επειδή θέλω να κάνω λευκά παιδιά, με αντιμετώπισαν με έκπληξη και αηδία. Αυτό που κατάλαβα ήταν το εξής: Αν εγώ, ως ανοιχτά εθνικίστρια, έπρεπε να κοντοσταθώ λίγο για να μην δεχθώ την επίθεση που ακολούθησε, πόσο άβολα πρέπει να νιώθουν μπροστά σε αυτά τα ερωτήματα οι απολιτίκ γυναίκες;

Όπως γνωρίζουμε, όσο περνάει ο καιρός, οι άνθρωποι είναι πιο πιθανό να δηλώσουν ότι είναι «ανοικτοί» να ζευγαρώσουν με ανθρώπους άλλων φυλών, αλλά η συμπεριφορά τους δείχνει μια διαφορετική εικόνα. Αυτό δηλώνει ότι οι άνθρωποι αναζητούν την κοινωνική έγκριση για αυτό που κάνουν και είναι λιγότερο πρόθυμοι να παραδεχτούν κάτι αν πιστεύουν ότι αυτό πηγαίνει ενάντια στο ρεύμα. Για μια γυναίκα - το πιο ευαίσθητο από τα δύο φύλα - αυτό μπορεί να είναι ένα δύσκολο έργο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι είναι σημαντικό να οδηγήσουμε με το παράδειγμά μας. Χρειαζόμαστε γενναίες γυναίκες να παραδεχθούν ότι κάνουν μια συνειδητή απόφαση μέχρι σήμερα μέσα στην εθνοτική τους ομάδα, έτσι ώστε και άλλες γυναίκες να ακολουθήσουν.

Οι διαφυλετικές σχέσεις είναι επικίνδυνες για τη λευκή γυναίκα με αρκετούς τρόπους. Από την άποψη της ασφάλειας, από όσο γνωρίζουμε, οι μαύροι άντρες είναι πιο πιθανό να διαπράξουν βίαιο έγκλημα και υπερεκπροσωπούνται στους πληθυσμούς των φυλακών στη Δύση. Στο Λονδίνο, για να δώσουμε μόνο ένα παράδειγμα, οι Αφρικανοί της Καραϊβικής υπερεκπροσωπούνται σε επιθέσεις με οξύ από ένα τεράστιο ποσοστό 287% ! Επιπλέον, οι λευκές γυναίκες με παιδιά μικτών φυλών είναι πιο πιθανό να καταλήξουν ανύπαντρες μητέρες (με ένα τεράστιο ποσοστό) και τα παιδιά μικτής φυλής διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο όταν πρόκειται για ζητήματα υγείας, σχολικής εμπειρίας, εθισμού στο τσιγάρο και στο ποτό, μεταξύ άλλων κινδύνων.

 

 

Συμπέρασμα

Τα εργαλεία που έχουν τεθεί σε κίνηση για τη δημογραφική αντικατάσταση των ανθρώπων ευρωπαϊκής καταγωγής έχουν αναμφίβολα εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις στην υγεία, την ευημερία και την ευτυχία των λευκών γυναικών. Ο πιο προφανής παράγοντας είναι, φυσικά, η μαζική εισαγωγή (συχνά βίαιων) μη λευκών αντρών στα έθνη μας και η επακόλουθη ανταπόκριση των mainstream μέσων, που οδηγούν τις λευκές γυναίκες σε κίνδυνο σκοπίμως, γεμίζοντας τες με ενοχές εάν σκεφτούν ότι έχουν λόγους να τους φοβούνται.

Πιστεύω πραγματικά ότι η απάντηση είναι ο εθνικισμός. Αυτός όχι μόνο θα μας κρατήσει ασφαλείς σε φυσικό επίπεδο και θα μας επιτρέψει να ζήσουμε σε πιο ομοιογενή και ασφαλή περιβάλλοντα, αλλά θα μας επιτρέψει επίσης να γνωρίσουμε την τοπική μας κοινότητα, τις υγιείς παραδόσεις και τη φυσική τάξη, όλα αυτά που μπορούν να επιτευχθούν, ως επί το πλείστον, μεταξύ των δικών μας ανθρώπων.

Η Laura Towler είναι εκδότρια και συγγραφέας στο Defend Europa.

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Οι πιο απλοί και οι πιο σοφοί.

 

 

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που γεννήθηκε στη Βηθλεέμ, προσκυνήθηκε (λατρεύτηκε) αρχικά από βοσκούς και σοφούς (που μελετούσαν τα αστέρια) από την ανατολή – τους πιο απλούς και τους πιο σοφούς του κόσμου. Ακόμα και σήμερα, όσοι λατρεύουν ειλικρινά τον Κύριο Ιησού ως Θεό και Σωτήρα είναι οι πιο απλοί και οι πιο σοφοί άνθρωποι του κόσμου. Η διεστραμμένη απλότητα και η ημιμάθεια ήταν πάντα οι εχθροί της θεότητας του Χριστού και του Ευαγγελίου.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς, Επίσκοπος Αχρίδος.

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Μήνυση και οι απειλές θανάτου κατά χριστιανών ηγετών.

ΟΛΛΑΝΔΙΑ: Xριστιανοί ηγέτες δήλωσαν ότι υπερασπίζονται τον γάμο μεταξύ άνδρα και γυναίκας και αμέσως τα media τους κήρυξαν τον πόλεμο και μετά ήρθαν οι μηνύσεις και οι απειλές θανάτου.

 

Και ξαφνικά τα media στην «προοδευτική» Ολλανδία κήρυξαν τον πόλεμο σε ποιους άλλους, σε χριστιανούς. Και συγκεκριμένα σε εκατοντάδες χριστιανούς ηγέτες. Το έγκλημά τους; Είχαν υπογράψει μια δήλωση που δήλωνε την πίστη τους στον μονογαμικό γάμο μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας καθώς και στην χριστιανική σεξουαλική ηθική. Γνωστή ως Δήλωση του Νάσβιλ (Nashville Statement), το έγγραφο είχε ήδη συγκεντρώσει εκατοντάδες χιλιάδες υπογραφές στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μόλις έγινε γνωστό ότι και Ολλανδοί την υπέγραψαν, άρχισαν οι παρενοχλήσεις τόσο από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης όσο και από τα άτομα που προχώρησαν ακόμα και σε απειλές θανάτου. 

 

 

Τον Αύγουστο του 2017, χριστιανοί ηγέτες στις Ηνωμένες Πολιτείες εξέδωσαν τη Δήλωση του Νάσβιλ, μια δήλωση που υποστηρίζει την παραδοσιακή χριστιανική σεξουαλική ηθική και τη δέσμευσή τους ότι ο γάμος είναι μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Πάνω από 22.000 ηγέτες υπέγραψαν τη δήλωση και η Δήλωση του Νάσβιλ κατέληξε να είναι, σε μια εποχή μεγάλης σύγχυσης σε θέματα σεξουαλικότητας, μια γραμμή που χωρίζει πολλές σύγχρονες λίμπεραλ εκκλησίες και την παραδοσιακή αγιογραφική διδασκαλία.

 

Την Δήλωση υπέγραψαν 250 Ολλανδοί λειτουργοί και θεολόγοι από διαμαρτυρόμενες εκκλησίες και διάφορες άλλες χριστιανικές ομολογίες και οργανώσεις και αρκετοί εν ενεργεία και συνταξιούχοι πάστορες της ευρέως πλέον λίμπεραλ προτεσταντικής εκκλησίας της Ολλανδίας. Ως «απάντηση», κάποιες εκκλησίες ύψωσαν την σημαία του ουράνιου τόξου, ενώ ο εκπρόσωπος της γενικής συνόδου αυτής της εκκλησίας ονόμασε την Δήλωση «μονόπλευρη, κλειστή και ανεύθυνη». Ωστόσο, πρωταρχικός στόχος της ολλανδικής έκδοσης της Δήλωσης ήταν να μιλήσει με σαφήνεια για σύγχρονα θέματα, καθώς και να δώσει τις κατευθυντήριες γραμμές για την αλήθεια και την αγάπη μέσα στην χριστιανική εκκλησία.

Κάποιοι δεν το αντιλαμβάνονται με αυτόν τον τρόπο. Στις 28 Απριλίου 2018 δύο θεολόγοι του Θεολογικού Πανεπιστημίου Apeldoorn έγραψαν στην εκκλησιαστική τους εφημερίδα, ότι η Δήλωση απέτυχε να εμφανίσει τον απαραίτητο ποιμαντικό τόνο για εκείνους που αγωνίζονται με τη σεξουαλικότητά τους και ότι θα προκαλέσει διαίρεση σε μια ήδη χωρισμένη εκκλησία.

Ύστερα ήρθαν τα κυριότερα μέσα μαζικής ενημέρωσης της χώρας που ανέδειξαν την ιστορία και εξερράγησαν, ειδικά όταν αποκαλύφθηκε ότι ανάμεσα στα ονόματα εκείνων που υπέγραψαν ήταν τόσο του ηγέτη του μεταρρυθμισμένου πολιτικού κόμματος του SGP (και βουλευτή) Kees van der Staaij όσο και του γερουσιαστή του SGP Diederik van Dijk.

Ολλανδοί ΛΟΑΤ "ακτιβιστές" προχώρησαν αμέσως στην επίθεση, καταδικάζοντας τη δήλωση ως «μίσος». Η εισαγγελία εξετάζει τώρα κατά πόσον η δήλωση παραβιάζει τον ολλανδικό νόμο και μια τραγουδίστρια όπερας υπέρμαχος των ΛΟΑΤ, η Francis van Broekhuizen υπέβαλε μήνυση κατά του Kees van der Staaij, χαρακτηρίζοντας την Δήλωση ως «έκκληση για διακρίσεις εις βάρος των [LGBT] ανθρώπων».

Ο van der Staaij δήλωσε ότι με την Δήλωση του Νάσβιλ θέλαμε να ομολογήσουμε τι λέει ο Λόγος του Θεού και να αρνηθούμε αυτό που είναι ενάντια στον Λόγο του Θεού, αλλά και να επικεντρωθούμε στο ποιμαντικό έργο.

 

Ως Χριστιανοί στην Ολλανδία, συνέχισε ο van der Staaij, δεν έχουμε μιλήσει πάντα σαφώς και δημοσίως, ειδικά με μία φωνή, και είμαστε συνυπεύθυνοι για τη σύγχυση στην κοινωνία μας. Δεν έχουμε επίσης κοσμήσει τις αρχές μας με το παράδειγμα της ζωής μας. Οι χριστιανικοί γάμοι συχνά δεν έχουν δείξει την εικόνα του πώς ο Χριστός συμπεριφέρεται στη νύφη Του. Οι ηγέτες των εκκλησιών είναι μερικές φορές συνυπεύθυνοι για την κάλυψη περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης. Υπάρχει ανάγκη για ποιμαντική φροντίδα των μελών στις εκκλησίες μας.

Έχουμε μεγάλη ευθύνη. Χρειαζόμαστε το στόμα ενός προφήτη, αλλά και την καρδιά ενός ποιμένα. Όσοι αναγνωρίζουν ότι νιώθουν έλξη για άτομα του ίδιου φύλου ή έχουν αγώνα με το φύλο τους, μπορεί να γνωρίζουν ότι έχουν σίγουρα μια θέση στη χριστιανική εκκλησία. Κανείς, άλλωστε, δεν μπορεί να προσποιηθεί ότι έχει κάτι καλό από μόνος του, αλλά όλοι πρέπει να ζουν με χάρη. Ο Ιησούς Χριστός δεν έχει έρθει για τους δίκαιους αλλά να καλέσει αμαρτωλούς σε μετάνοια και να τους σώσει.

Αυτό ορίζει τη χριστιανική ζωή. Η ταυτότητά μας δεν είναι στη σεξουαλικότητά μας, αλλά στη σχέση μας με τον Χριστό. Γνωρίζουμε ότι εδώ στη γη η μεγαλύτερη χαρά βρίσκεται σε μια ζωή που είναι σύμφωνη με το Λόγο του Θεού και στην κοινωνία μαζί Του, αλλά επίσης ότι αυτό θα είναι μόνο εν μέρει. Η νίκη επί της αμαρτωλής μας παλιάς φύσης θα είναι πλήρης όταν όλοι οι αληθινοί πιστοί θα είναι αιώνια μαζί με τον Χριστό.

Ενώ η Ολλανδία είναι γνωστή ως η γενέτειρα της θρησκευτικής ανοχής, φαίνεται ότι αυτή η ανοχή δεν αποτελεί μέρος του νέου κοσμικού καθεστώτος. "Έχω ακούσει νέους ανθρώπους που λένε σήμερα:" Φαίνεται σαν να έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε και να σκεφτόμαστε ότι θέλουμε στην Ολλανδία", συνεχίζει ο Kees van der Staaij, "εκτός από να ομολογούμε τις παραδοσιακές χριστιανικές αξίες - Τότε ο κόσμος είναι πολύ μικρός".

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Στη φυλακή άλλος ένας χριστιανός.

ΗΠΑ: Στην φυλακή χριστιανός που βοήθησε μητέρα να φύγει από τις ΗΠΑ για να μην επικοινωνεί η ανήλικη κόρη της με την πρώην λεσβία σύντροφό της.

LifeSiteNews / ΚΟ

Ο 61χρονος ελληνικής καταγωγής χριστιανός επιχειρηματίας Philip Zodhiates (Φίλιππος Ζωδιάτης) από το Waynesboro της Virginia, είναι πρόεδρος μιας direct mail εταιρείας με το όνομα ‘Response Unlimited’, η οποία βοηθά συντηρητικές οργανώσεις να συγκεντρώνουν χρήματα για τους σκοπούς τους. Είναι επίσης πατέρας έξι υιοθετημένων παιδιών από την Κεντρική Αμερική. (Είναι γιος του Σπύρου Ζωδιάτη, γνωστού ευαγγελικού ιεροκήρυκα και ιδρυτή της κίνησης AMG, “Adνancing Ministries of the Gospel” που γεννήθηκε στην Κύπρο και μετανάστευσε στιις ΗΠΑ το 1946).

 

Ο Ζωδιάτης (στην φώτο με την σύζυγό του) άρχισε να εκτίει τριετή ποινή φυλετικής τον περασμένο μήνα μετά τη ποινική δίωξή του από την κυβέρνηση Ομπάμα, επειδή οδήγησε την Lisa Miller και την κόρη της Ιζαμπέλα στα καναδικά σύνορα το 2009. Η Miller, χριστιανή και πρώην λεσβία, έφυγε από τις Ηνωμένες Πολιτείες για να αποφύγει τις επιβαλλόμενες από αμερικανικό δικαστήριο επισκέψεις της Janet Jenkins, πρώην συντρόφου της που το δικαστήριο αναγνώρισε ως δεύτερη "μητέρα" του κοριτσιού, παρά το γεγονός ότι δεν έχει καμία βιολογική σχέση μαζί του.

Ο χριστιανός επιχειρηματίας βρίσκεται στις φυλακές Ashland του Κεντάκυ, καταδικασμένος για το έγκλημα της «διεθνούς απαγωγής γονέα». 

 

 

Η Lisa Miller, υπήρξε λεσβία μέχρι την μεταστροφή της στον Χριστό και για την υπόθεση αυτή είχε γράψει ο ΚΟ από το 2008! Δικαστήριο του Βερμόντ των ΗΠΑ, κλήθηκε να ασχοληθεί με μια πρωτοφανή υπόθεση επιμέλειας τέκνου, εξετάζοντας αν ήταν «ακατάλληλη» η Miller να μεγαλώσει το παιδί της, εξαιτίας της χριστιανικής της πίστης, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της λεσβίας πρώην συμβίας της, Janet Jenkins. Η Miller και η Jenkins, είχαν ενωθεί με μία «αστική ένωση» (civil union) το 2000, και ζούσαν σαν ζευγάρι κάτω μάλιστα, από το ίδιο επίθετο. Τον Απρίλιο του 2002, η Jenkins έκοψε τον ομφάλιο λώρο της Lisa Miller-Jenkins η οποία γέννησε ένα κοριτσάκι, το οποίο είχε συλλάβει με την μέθοδο της τεχνητής γονιμοποίησης, (από άγνωστο δότη σπέρματος). Η μικρή Ισαβέλλα μεγάλωνε με τις δύο γυναίκες οι οποίες την έμαθαν να φωνάζει την μητέρα της Lisa "mommy" (μαμάκα) και την Janet "mama" (μαμά). Όλα αυτά μέχρι που η Miller έγινε χριστιανή, εγκατέλειψε τον ομοφυλοφιλικό τρόπο ζωής και διέκοψε κάθε σχέση με την Jenkins. Τότε εκείνη στράφηκε εναντίον της διεκδικώντας την κηδεμονία του παιδιού από την βιολογική μητέρα, με τον ισχυρισμό ότι η Miller δεν είναι πλέον κατάλληλη για μητέρα λόγω της «χριστιανικής ανατροφής» με την οποία θέλει να μεγαλώσει το παιδί.

Τελικά το δικαστήριο του Βερμόντ έδωσε την πλήρη κηδεμονία της μικρής Ισαβέλλας στην Miller, αλλά όρισε τις ημέρες που θα μπορεί η Jekins - την οποία ονόμασε το δικαστήριο «άλλη μητέρα» της Isabella - να επικοινωνεί μόνη της με το παιδί. Η Miller επιχείρησε να εγκαταλείψει τις ΗΠΑ, καθώς διαπίστωσε (όπως και άλλοι) ότι η μικρή Isabella εμφανίζονταν τραυματισμένη μετά από τις επισκέψεις της Jenkins, πλην όμως το δικαστήριο αρνήθηκε να ακυρώσει την απόφαση για τις επισκέψεις. Στη συνέχεια, η Miller εγκατέλειψε τις Η.Π.Α. με την κόρη της το 2009, με τη βοήθεια του Ζωδιάτη, ο οποίος φέρεται να την οδήγησε στα καναδικά σύνορα. Από τον Καναδά, η Λίζα και η Ιζαμπέλα πέταξαν για τη Νικαράγουα. Το που μένουν σήμερα είναι άγνωστο.

Στο δικαστήριο ο Ζωδιάτης δήλωσε ότι το κίνητρό του ήταν η επιθυμία που είχε ως χριστιανός να προστατεύσει την Ιζαμπέλα από σεξουαλική κακοποίηση.

"Το 2009, υπήρχαν δημοσιεύματα εφημερίδων ότι το παιδί της Λίζας ήταν θύμα σεξουαλικής κακοποίησης", δήλωσε. "Όταν οι άνθρωποι υποφέρουν από κακοποίηση, φτώχεια ή αδικία και μου ζητείται να βοηθήσω, το κάνω. Έτσι, το φυσικό ένστικτό μου ήταν να βοηθήσω την κόρη της να απαλλαγεί από την κακοποίηση. Το να βοηθώ άλλους ανθρώπους είναι πάντα ένα δυνατό κίνητρο για μένα, ειδικά όταν εμπλέκονται παιδιά».

Αφού οι ομοσπονδιακοί εφέτες δικαστές αρνήθηκαν να συζητήσουν την τελευταία αίτηση του Ζωδιάτη τον Οκτώβριο του τρέχοντος έτους, οι δικηγόροι του άρχισαν να προετοιμάζουν μια προσφυγή στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ ζητώντας από το δικαστήριο την διακοπή της ποινής εν αναμονή της τελικής απόφασης του δικαστηρίου.

 

Παρόλο που η δικαστής Ruth Bader Ginsburg (αριστερά) απέρριψε το αίτημα για διακοπή της ποινής, ο πρώτος δικαστικός υποψήφιος του προέδρου Donald Trump, Neil Gorsuch (δεξιά), της έδωσε ημερομηνία συζήτησης σε ιδιωτική διάσκεψη (4 Ιανουαρίου). Μέχρι τότε ο Ζωδιάτης θα παραμείνει στην ομοσπονδιακή φυλακή.

Το LifeSiteNews συγκέντρωσε περισσότερες από 12.000 υπογραφές και κάλεσε το δικαστήριο να δεχτεί την αίτηση, με μια αναφορά στην οποία υποστηρίζει ότι "θα πρέπει να επιτραπεί στον κ. Zodhiates να απευθύνει την υπόθεση στο Ανώτατο Δικαστήριο - για να μπορέσει να εξαντλήσει όλα τα ένδικα μέσα που έχει στη διάθεσή του» και ότι «το να παραμένει στη φυλακή όλο αυτό το διάστημα είναι ένα δυσβάσταχτο βάρος».

Ο Ζωδιάτης θεωρεί τον εαυτό του ως στόχο μιας πολιτικής ποινικής δίωξης που χρησίμευε για την προώθηση της ατζέντας των LGBT την οποία ολόθερμα δέχθηκε και προώθησε η κυβέρνηση Ομπάμα. Υποστηρίζει ότι δεν παρέβη κανένα νόμο βοηθώντας τη Λίζα και την Ισαβέλλα να εγκαταλείψουν τη χώρα και ότι οι ομοσπονδιακοί εισαγγελείς χειρίστηκαν την υπόθεση με τέτοιον τρόπο ώστε να καταλήξουν σε μια ετυμηγορία εναντίον του και να αποκλείσουν τα στοιχεία εκείνα που έδειχναν κακοποίηση της Isabella από την Jenkins.

«Η Lisa Miller είχε την πλήρη επιμέλεια της κόρης της όταν έφυγε από τη χώρα", δήλωσε ο Ζωδιάτης στο LifeSiteNews λίγες μέρες πριν τη φυλάκισή του. "Δεν είχαν ταξιδιωτικούς περιορισμούς και είχαν νόμιμα διαβατήρια. Κανένας νόμος δεν παραβιάστηκε από κανέναν, εκτός από τη Janet Jenkins, που κακοποιούσε σεξουαλικά ένα πολύ μικρό παιδί». 

 

 

Η ίδια η Miller είχε δηλώσει στο LifeSiteNews το 2008 ότι είχε διαλύσει την αστική της ένωση με τη Jenkins (φώτο) επειδή η Jenkins της φερόταν βίαια και η Isabella άρχισε να εμφανίζει σημάδια κακοποίησης μετά από επισκέψεις μαζί της. Το κορίτσι άρχισε να δείχνει άγχος για τις επισκέψεις της Jenkins, διαμαρτυρήθηκε ότι έμενε γυμνό μαζί της, άρχισε να αυνανίζεται ανοιχτά για πρώτη φορά αφότου άρχισαν οι επισκέψεις της Jenkins και σε κάποιο σημείο εξέφραζε ακόμη την επιθυμία να αυτοκτονήσει.

Μια κλινική θεραπεύτρια που ασχολήθηκε με την Isabella, μια κοινωνική εργαζόμενη που την παρακολούθησε, και μια φίλη που την φρόντιζε, όλες τους, υπέγραψαν ένορκες βεβαιώσεις ότι οι επισκέψεις με την Jenkins είχαν τραυματίσει το κοριτσάκι. Ωστόσο, ο δικαστής του Βερμόντ Ρίτσαρντ Κοέν επικύρωσε τη συνέχιση των επισκέψεων.

"Τα δικαστήρια του Βερμόντ αρνήθηκαν να αποδεχθούν τις ένορκες βεβαιώσεις των κοινωνικών λειτουργών που κατέθεσαν ότι η Isabella Miller κακοποιήθηκε από τη Janet Jenkins και έθαψαν τα πολύ σημαντικά στοιχεία της σεξουαλικής κακοποίησης επειδή είχαν μια πολιτική ατζέντα που επίτασσε να ακυρώσουν τις πολλές νομοθεσίες περί γάμου τόσων πολλών πολιτειών και τον ομοσπονδιακό νόμο περί υπεράσπισης του γάμου", δήλωσε ο Ζωδιάτης.

«Τα δικαστήρια αρνήθηκαν να επιβάλουν ποινές για τη παιδική σεξουαλική κακοποίηση, προκειμένου να προωθήσουν μια άγρια ​​πολιτική ατζέντα. Αυτοί πρέπει να οδηγηθούν στην φυλακή».

 

Ο Ζωδιάτης δήλωσε ότι αρνήθηκε τις συμφωνίες που του προσέφεραν οι εισαγγελείς επειδή «θα έπρεπε να δηλώσω ένοχος για διεθνή απαγωγή γονέα, όταν δεν υπήρχε καμία απαγωγή. Δεν θα μπορούσα να εγκαταλείψω το Λόγο του Χριστού είτε αυτό σήμαινε φυλακή είτε όχι», δήλωσε. «Δεν πειράζει που είμαι στην φυλακή. Πρέπει να τα περιμένουμε όλα και να μην χάνουμε την χαρά μας. Ο Θεός μας είπε ότι πρέπει να περάσουμε μέσα από δοκιμασίες και θλίψεις, και πρέπει να πω, ότι αυτή η δοκιμασία με έφερε πιο κοντά στον Κύριο. Θέλει να μας φέρει στο σημείο να είμαστε απόλυτα εξαρτημένοι από Αυτόν, στο σημείο όπου οτιδήποτε και να κάνουμε δεν μπορεί να κάνει καμιά διαφορά».

 

Ο Ζωδιάτης είναι ο τρίτος που οδηγείται στην φυλακή για την παροχή βοήθειας στην Lisa και την Isabella. Δύο Μενονίτες (προτεσταντική ομάδα γνωστή για τον απομωνοτισμό των μελών της και τον υπερσυντηρητικό τρόπο ζωής και εμφάνισής τους-φώτο), έχουν φυλακιστεί επίσης για τον ρόλο τους στη διαφυγή και την άρνησή τους να καταθέσουν ονόματα και άλλων που συμμετείχαν στην "απαγωγή". 

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Η Celine Dion κι παραδοσιακοί ρόλοι αγοριού και κοριτσιού.

Ξεσάλωσε η Νέα Τάξη. Η Celine Dion πρωταγωνιστεί σε διαφήμιση εταιρίας παιδικών ρούχων που «ελευθερώνει» τα παιδιά από τους παραδοσιακούς ρόλους αγoριού/κοριτσιού

Η διάσημη τραγουδίστρια Celine Dion αποτελεί την τελευταία μεγάλη celebrity που επιτίθεται στα πρότυπα άνδρα/γυναίκας. Παρουσιάζεται σε μια νέα διαφήμιση που ρωτά σε ποιον πραγματικά ανήκουν τα παιδιά (sic).

"Τα παιδιά μας. Δεν είναι πραγματικά τα παιδιά μας, καθώς είμαστε όλοι οι σύνδεσμοι σε μια ατελείωτη αλυσίδα που είναι ζωή", εξηγεί η Καναδέζα τραγουδίστρια σε μια διαφήμιση που κυκλοφόρησε αυτή την εβδομάδα. "Για μας, είναι όλα. Αλλά στην πραγματικότητα, είμαστε μόνο ένα κλάσμα του σύμπαντός τους".

Η διαφήμιση την δείχνει να μπαίνει ντυμένη στα μαύρα μια νύχτα σε ένα νοσοκομείο και να πηγαίνει στην πτέρυγα με τα νεογέννητα, όπου νεογέννητα αγοράκια και κοριτσάκια κατανέμονται ομοιόμορφα σε γαλάζιες και ροζ πλευρές της αίθουσας φορώντας γαλάζια και ροζ φορμάκια.

«Εμείς νοσταλγούμε το παρελθόν. Αυτά ονειρεύονται το μέλλον», συνεχίζει η Dion. "Μπορούμε να τα ωθήσουμε προς τα εμπρός στο μέλλον, αλλά η πορεία θα είναι πάντοτε δική τους επιλογή." Στη συνέχεια φυσά μαύρη και ασημένια αστραφτερή σκόνη (glitter) που βγάζει μέσα από μία τσάντα (θυμίζει μάγισσα παραμυθιού) στο δωμάτιο, σβήνοντας τα χρώματα στους τοίχους και τα ρούχα των μωρών και μετατρέποντας τα σε ένα νέο μαύρο και λευκό ένδυμα. 

 

 

Το αξιοσημείωτο είναι ότι ενώ βλέπουμε παντού κάτι μαύρους και λευκούς σταυρούς στα ρουχαλάκια των μωρών, σε ένα διαβάζουμε καθαρά “New Order”!

Στην συνέχεια η διαφήμιση για να γίνει πιο... εύπεπτη παίρνει μια «κωμική» μορφή, με την Dion να ανακαλύπτεται από τους φύλακες ασφαλείας (μία μαύρη γυναίκα και έναν λευκό άνδρα) και να συλλαμβάνεται κάπως βίαια, (καθόλου τυχαία από τον λευκό άνδρα), αν και δηλώνει ότι είναι η Celine Dion...

Η διαφήμιση αφορά μια νέα εταιρία ρούχων από την Dion και την μάρκα Nununu, που σχεδιάζει ρούχα για παιδιά και που είναι αφιερωμένη στο να "εισάγει τα παιδιά στο υπέροχο μυστήριο του μινιμαλισμού"…

Στα περισσότερα ρούχα της "Celinununu" βλέπουμε συνδυασμούς μαύρου, λευκού, γκρι και κίτρινου χρώματος, ενώ κάποια σχέδια εμφανίζουν εκτός από σταυρούς, κρανία, πυραμίδες, μάτια και την φράση “New Order” / "Νέα Τάξη".

 

Ο ιστότοπος καθιστά επίσης σαφή την ιδεολογική αποστολή του project να προσφέρει μια «πλατφόρμα για μια νέα ανθρωπιστική εκπαίδευση». Η σειρά των προϊόντων «απελευθερώνει τα παιδιά από τους παραδοσιακούς ρόλους του αγοριού / και του κοριτσιού και δίνει τη δυνατότητα στα νεότερα άτομα να μεγαλώσουν στις αξίες της ισότητας με την ελευθερία να ενισχύουν την δύναμη της προσωπικότητάς τους με βάση τον αμοιβαίο σεβασμό», ισχυρίζεται η ιστοσελίδα.

 

Η Dion έχοντας προφανώς δεχθεί κάποια αρνητικά σχόλια για την διαφήμιση, επιδίωξε να κατευνάσει τα πνεύματα σε μια συνέντευξή της στο CNN. "Το μήνυμα που προσπαθώ να μεταδώσω είναι μεγαλώστε τα παιδιά σας με τον τρόπο που θέλετε να μεγαλώσετε τα παιδιά σας", είπε. "Πρέπει να αποφασίσετε τι είναι σωστό γι' αυτά. Εμείς προτείνουμε απλώς έναν άλλο τρόπο για να αφαιρεθούν τα στερεότυπα".

Η προπαγάνδα της Celinununu αντανακλά την ρητορική διαφόρων ανάλογων projects που έχουν ενταθεί τα τελευταία χρόνια, τα οποία ζητούν να καταργηθούν οι φυσικές διαφορές μεταξύ αγοριών και κοριτσιών στις πρώιμες ηλικίες.

Αυτό το καλοκαίρι, το BBC προωθούσε το hashtag #NoMoreBoysAndGirls στο οποίο έδειχνε ένα «πείραμα» με ανθρώπους που προσέχουν μωρά να δίνουν σε ένα μωρό ντυμένο με ρούχα του αντίθετου φύλου να παίξει με παιχνίδια του αντίθετου φύλου! Το «πείραμα» (εδώ το video) υποτίθεται ότι αποδεικνύει ότι τα παιδιά υφίστανται «βλάβη» όταν οι ενήλικες υποθέτουν ότι τα παιδιά θέλουν να παίζουν με παραδοσιακά προς το φύλο τους παιχνίδια. Σε αντίθεση με το αφήγημα του BBC και την θεωρία περί “gender fluidity”/"ρευστότητας του φύλου", οι μελέτες προτείνουν ότι υπάρχει μια βιολογική βάση για τις προτιμήσεις παιδικών παιχνιδιών.

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Μπορείτε να προσβάλλετε τον Χριστιανισμό, αλλά όχι τον μουσουλμανισμό.

Η διεστραμμένη λογική του "Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων": Μπορείτε να προσβάλλετε τον Χριστιανισμό, αλλά όχι τον μουσουλμανισμό...

Russia Today / ΚΟ

Δύο πρόσφατες αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ΕΣΔΑ) αποδεικνύουν όχι μόνο ότι πρόκειται για μια πολιτική και υποκριτική οργάνωση. Δείχνουν επίσης τα σοβαρά δομικά ελαττώματα του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικά.

Στις 25 Οκτωβρίου, το ΕΣΔΑ εξέδωσε απόφαση υπέρ της Αυστρίας και εναντίον μιας αιτούσας, της Frau S., (κυρία Σ) η οποία είχε διωχθεί επειδή είχε πει το 2008 ότι ο προφήτης Μωάμεθ "ήταν παιδεραστής" επειδή είχε παντρευτεί ένα κορίτσι έξι ετών. Η προσφεύγουσα ισχυρίστηκε ότι η ποινική δίωξη που ακολούθησε εναντίον της παραβίασε το δικαίωμά της στην ελευθερία του λόγου, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 10 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Το Δικαστήριο διαπίστωσε εναντίον της και υπέρ της Αυστρίας, η οποία την είχε καταδικάσει για υποκίνηση θρησκευτικού μίσους.

Στις 17 Ιουλίου, το ίδιο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, αντίθετα, έκρινε υπέρ των Ρωσίδων αιτουσών από τη γνωστή σήμερα "μπάντα" «Pussy Riot» και εναντίον του ρωσικού κράτους, το οποίο τις καταδίκασε επειδή ενθάρρυναν θρησκευτικό μίσος διοργανώνοντας μια παράσταση μια «πανκ προσευχή» στον καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού της Μόσχας το 2012. Η υπόθεση αυτή εξετάστηκε βάσει τριών διαφορετικών άρθρων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, αλλά εξεδόθησαν δύο αποφάσεις υπό το ίδιο άρθρο 10 στις οποίες οι δικαστές αργότερα δήλωσαν ότι δεν μπορούσαν να προστατεύσουν την κυρία Σ. Στην υπόθεση Pussy Riot, το δικαστήριο διαπίστωσε ότι το δικαίωμα των κοριτσιών στην ελευθερία έκφρασης βάσει του άρθρου 10 παραβιάστηκε.

 

Με άλλα λόγια, σύμφωνα με το δικαστήριο του Στρασβούργου, επιτρέπεται να προσβάλλετε τη χριστιανική θρησκεία, αλλά όχι τη μουσουλμανική θρησκεία. Είναι δύσκολο να σκεφτούμε μια πιο προφανή περίπτωση διπλών προτύπων από αυτό. Ακόμη χειρότερο και όπως τόνισε ο Gregor Puppinck του Ευρωπαϊκού Κέντρου Δικαίου και Δικαιοσύνης στο Στρασβούργο, είναι σαφές ότι το δικαστήριο έκρινε υπέρ της Αυστρίας και κατά της Frau S., υπό το φόβο των μουσουλμάνων. Σε πολλές παραγράφους της απόφασης, υπερασπίζεται η καταδίκη της γυναίκας από την Αυστρία στο όνομα του στόχου της προστασίας της "θρησκευτικής ειρήνης". Αυτό δεν μπορεί να σημαίνει τίποτα άλλο εκτός από ότι η ειρήνη θα μπορούσε να απειληθεί από τους μουσουλμάνους εάν οι Αυστριακοί προσβάλλουν τον προφήτη τους. Με άλλα λόγια, το δικαστήριο αποτυγχάνει στον πρωταρχικό του ρόλο, ο οποίος σίγουρα είναι να προστατεύσει το δικαίωμα του λόγου ενάντια στις απειλές βίας εναντίον του.

Τα διπλά πρότυπα είναι ακόμα πιο προκλητικά φανερά, από το γεγονός ότι η Frau S. αναφερόταν σε γεγονότα. Τα αυστριακά δικαστήρια αποφάσισαν ότι το γεγονός ότι ο Μωάμεθ είχε παντρευτεί ένα μικρό κορίτσι και ολοκλήρωσε το γάμο όταν αυτό ήταν εννιά, δεν δικαιολογούσε να τον ονομάσει παιδόφιλο. Αντιθέτως, δεν υπάρχουν επίδικα πραγματικά περιστατικά στην υπόθεση Pussy Riot, των οποίων η δράση στον καθεδρικό ναό ήταν καθαρά σχεδιασμένη ώστε να σοκάρει.

Η επικύρωση της καταδίκης της Frau S. είναι επίσης αντίθετη με μια άλλη απόφαση του ΕΣΔΑ, στην προκειμένη περίπτωση όσον αφορά τη Λιθουανία. Τον Ιανουάριο του τρέχοντος έτους, το δικαστήριο αποφάνθηκε υπέρ μιας εταιρείας ειδών ένδυσης που είχε χρησιμοποιήσει ασεβείς εικόνες του Ιησού Χριστού και της Παναγίας για να προωθήσει τις πωλήσεις της. Και αυτή απέφυγε την καταδίκη στο όνομα της ελευθερίας του λόγου σύμφωνα με το άρθρο 10. Έτσι, το ΕΣΔΑ είναι διατεθειμένο να προστατεύει την βλασφημία ή την προσβλητική ελευθερία λόγου, ακόμη και αν ο στόχος είναι καθαρά εμπορικός και όχι πολιτικός - αλλά μόνο αν το αδίκημα είναι εναντίον των χριστιανών και όχι κατά των μουσουλμάνων.

Αυτές οι μεγάλες ασυνέπειες δείχνουν τα δομικά ελαττώματα του δικαίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι μια σειρά γενικευμένων δηλώσεων σχετικά με τα δικαιώματα που πρέπει να απολαμβάνουν οι άνθρωποι. Επειδή είναι αναγκαστικά γενικές δηλώσεις, αυτά τα "δικαιώματα" γίνονται νόμος μόνο μετά από απόφαση ενός δικαστή σε μια συγκεκριμένη περίπτωση. Επειδή ο δικαστής έχει μόνο αυτές τις γενικές δηλώσεις για να συνεχίσει, και όχι μια συγκεκριμένη νομοθετική πράξη, μπορεί να κρίνει περισσότερο ή λιγότερο την υπόθεση σύμφωνα με την προσωπική του γνώμη. Είναι στην ίδια τη φύση αυτών των δικαστηρίων των "ανθρωπίνων δικαιωμάτων" ότι δίνουν υπερβολικά υπερβολική εξουσία στους δικαστές.

Στα κανονικά νομικά συστήματα, ο νόμος αποτελείται από λεπτομερή εθνική νομοθεσία και συγκεκριμένες αποφάσεις (νομολογία). Ο ρόλος του δικαστή είναι να εφαρμόζει το νόμο όπως είναι: δεν έχει περιθώρια προσωπικών ελιγμών. Αντίθετα, στα δικαστήρια των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως και στο Ανώτατο Δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτειών, είναι οι δικαστές που κάνουν το νόμο. Πρόκειται για μια πολύ άσχημη κατάσταση διότι μετατρέπει τα δικαστήρια σε πολιτικά μέσα και τους δικαστές σε πολιτικούς, όπως βλέπουμε κάθε φορά που υπάρχει νέος διορισμός στο Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ.

Η κατάσταση στο Στρασβούργο είναι χειρότερη από ό, τι στις ΗΠΑ, διότι η μεγάλη πλειοψηφία των δικαστών του ΕΣΔΑ δεν υπήρξαν ποτέ πριν δικαστές. Μπορεί να έχουν πτυχίο νομικής, αλλά συνήθως δεν έχουν καθίσει ποτέ στην έδρα πριν πάνε στο Στρασβούργο. Πολύ συχνά, ήταν δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτό σημαίνει ότι αναλαμβάνουν αυτή την δουλειά χωρίς την πολύ συγκεκριμένη εκπαίδευση και εμπειρία που όλοι οι δικαστές θα πρέπει να έχουν. Αντ’ αυτού, συχνά προσεγγίζουν τη δουλειά τους με μια πολιτική ατζέντα: αυτό ήταν, για παράδειγμα, περίπτωση μιας Βελγίδας δικαστού που έγινε αντιπρόεδρος του δικαστηρίου και η οποία ανέλαβε το διορισμό της με τη δέουσα αποφασιστικότητα να εφαρμόσει «προοδευτικές» πολιτικές.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα έχει τόσο εύκολα καταπατηθεί από «προοδευτικούς» πολιτικούς, οι οποίοι έχουν προωθήσει μια σειρά πολιτικών ζητημάτων τα οποία θα πρέπει να αποφασίζονται από τα εθνικά κοινοβούλια μετά από δημόσιο διάλογο και σε συμφωνία με την κοινή γνώμη. Πολλές πρακτικές που είτε δεν υπήρχαν είτε ήταν παράνομες κατά την κατάρτιση της Σύμβασης το 1950, έχουν πλέον επιβληθεί από την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων κατά των εθνικών νομοθεσιών – η άμβλωση, η τεχνητή γονιμοποίηση, διάγνωση πριν από την εμφύτευση (απόφαση που δίδει το δικαίωμα στην ευγονική, δηλώνοντας το δικαίωμα των αιτούντων να φέρουν ένα παιδί στον κόσμο που δεν επηρεάζεται από την ασθένεια που μεταφέρουν), το δικαίωμα άσκησης βίαιου σαδομαζοχισμού, το δικαίωμα των τρανσεξουαλικών να παντρευτούν, το δικαίωμα σε παρένθετη μητρότητα, το δικαίωμα αυτοκτονίας (σύμφωνα με το άρθρο 8 σχετικά με τον σεβασμό της ιδιωτικής και οικογενειακής ζωής) και της αντίρρησης συνείδησης στη στρατιωτική θητεία. Στην τελευταία αυτή απόφαση, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (ECHR) έκρινε ότι οι δικαστές έχουν ειδικά το δικαίωμα να αλλάξουν το νόμο λέγοντας ότι «πρέπει να έχει μια δυναμική και εξελικτική προσέγγιση».

Τρία πράγματα είναι σαφή από αυτόν τον κατάλογο. Πρώτον, αυτά τα είδη δικαιωμάτων δεν είναι σαφώς τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα τα οποία οι συγγραφείς της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης του 1950 σκέφτηκαν ότι χρειάζονται προστασία κατά των δικτατορικών κρατών. Είναι μάλλον μοντέρνες επιλογές lifestyle. Δεύτερον, το γεγονός ότι αυτές οι κοινωνικές αλλαγές έχουν προωθηθεί από το ΕΣΔΑ σημαίνει ότι ζούμε κάτω από μια κυβέρνηση δικαστών - μη εκλεγμένων δικαστών που κάνουν τους νόμους σε θέση εκλεγμένων νομοθετικών σωμάτων. Τρίτον, εάν το ΕΣΔΑ συνεχίσει στην ίδια πορεία που υιοθέτησε για δεκαετίες, τότε η Ευρώπη θα έχει ουσιαστικά νόμο που θα απαγορεύει τη βλασφημία εναντίον του Ισλάμ, αλλά όχι κατά του Χριστιανισμού. Έτσι, το Δικαστήριο θα έχει προδώσει αποφασιστικά το αίτημά του να ενεργεί στο όνομα των καθολικών αξιών. Υπό αυτές τις συνθήκες, θα πρέπει να κλείσει.

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Αρνήθηκε να κοιτάξει κορίτσι και τιμωρήθηκε;!

ΗΠΑ: Σχολείο τιμωρεί γυμναστή που αρνήθηκε να κοιτάει κορίτσι που δηλώνει «αγόρι» την ώρα που γδυνόταν στα αποδυτήρια.

Οι περισσότεροι γονείς θα έλεγαν ότι η άρνηση να κοιτάξει ένας δάσκαλος του αντίθετου φύλου το γυμνό παιδί σου είναι αυτονόητο, αλλά ένα σχολείο στη Φλόριντα επέλεξε να τιμωρήσει έναν καθηγητή φυσικής αγωγής για την αποφυγή αυτής της κατάστασης.

Η νομική εταιρία Liberty Counsel εκπροσωπεί τους γυμναστές του σχολείου Robert Oppedisano και Stephanie Christensen στο Chasco Middle School (CMS). Σύμφωνα με την επιστολή της μη κερδοσκοπικής εταιρίας η σχολική διεύθυνση της κομητείας του Pasco, η διαφορά προέρχεται από την απόφαση της διεύθυνσης να επιτρέψει σε μια μαθήτρια του CMS που «δηλώνει» αγόρι να χρησιμοποιεί τις τουαλέτες και τα αποδυτήρια των αγοριών. Ζητούν επίσης η «ταυτότητα» του κοριτσιού να επιβεβαιώνεται με ανδρικές αντωνυμίες.

Και οι δύο καθηγητές αμφισβήτησαν την εντολή, η οποία μάλιστα δεν παρέσχε στους μαθητές και στους γονείς τους κάποια προειδοποίηση ότι θα μοιράζονταν σχολικές εγκαταστάσεις με ένα κορίτσι. Η διεύθυνση προειδοποίησε ότι θα αποτελούσε «διάκριση» εάν προειδοποιούσαν τους μαθητές για αυτήν την κατάσταση και διέταξε τον Oppedisano να συνεχίσει να επιβλέπει τα αποδυτήρια των αγοριών, παρά την απροθυμία του να δει ενδεχομένως ένα κορίτσι να γδύνεται.

"Τους είπα ότι έχω ένα θέμα με αυτό", δήλωσε η Christensen στην Tampa Bay Times τον περασμένο μήνα. "Το μέλημά μου είναι το αν επιτρέπεται στους μαθητές να το κάνουν αυτό, τα άλλα παιδιά και οι γονείς τους έχουν δικαίωμα επίσης να γνωρίζουν".

"Ο Robert δεν θα βάλει εν γνώσει του τον εαυτό του σε θέση να παρατηρεί μια νεαρή γυναίκα γυμνή ή να ξεντύνεται", γράφει η Liberty Counsel. "Τώρα, η διεύθυνση είπε στον Robert ότι θα μεταφερθεί σε άλλο σχολείο ως πειθαρχική ποινή επειδή «δεν έκανε την δουλειά σου στα αποδυτήρια».«Η διεύθυνση ισχυρίστηκε επίσης ότι το κορίτσι έχει "κάθε δικαίωμα χρήσης" των αποδυτηρίων των αγοριών.

Στις 27 Σεπτεμβρίου, λέει η επιστολή η μαθήτρια μπήκε για πρώτη φορά στα αποδυτήρια, και η παρουσία της προκάλεσε την αμηχανία και την ανησυχία των αγοριών από το γεγονός ότι ήταν προφανές ότι ήταν κορίτσι! Οι μαθητές ζήτησαν την βοήθεια των Christensen και Oppedisano, οι οποίοι "ήταν ανίκανοι να απαντήσουν, επειδή η διεύθυνση τους είχε δώσει ρητή διαταγή".

"Δεν υπάρχει νόμος που να απαιτεί κάτι τέτοιο", δήλωσε η Liberty Counsel Liberty, προειδοποιώντας ότι "παραβιάζονται τα δικαιώματα των μαθητών και των δασκάλων στο Middle School του Chasco." Η επιστολή εξηγεί ότι η Φλόριντα δεν αναγνωρίζει σε πολιτειακό επίπεδο την λεγόμενη "Ταυτότητα Φύλου" που θα απαιτούσε τέτοιες ενέργειες.

"Το Ανώτατο Δικαστήριο έχει αναγνωρίσει τη νομιμότητα των προτύπων με βάση το φύλο που απορρέουν από τις νόμιμες βιολογικές διαφορές μεταξύ των φύλων", σημειώνει η επιστολή, εξηγώντας ότι τέτοιοι κανόνες "εξασφαλίζουν δικαιοσύνη, τιμιότητα και ασφάλεια και ικανοποιούν τις εύλογες προσδοκίες του δικαιώματος στην ιδιωτικότητα που είναι συνταγματικό δικαίωμα · αντικατοπτρίζουν την κοινή πρακτική στην κοινωνία · και προάγουν τις βασικές αξίες της αξιοπρέπειας και του σεβασμού μεταξύ αγοριών και κοριτσιών».

Ο συντηρητικός σχολιαστής Andrew Klavan χαρακτήρισε το περιστατικό «την πιο τρελή ιστορία της χρονιάς» και ένα παράδειγμα του «πώς η Αριστερά καθιστά τους ανθρώπους ασφαλή για το transgenderism τους, προσπαθώντας να αναγκάσει έναν ενήλικο άντρα να παρακολουθεί ένα ανήλικο κορίτσι να ξεντύνεται. Όλα όσα κάνουν αποδεικνύουν το αντίθετο από αυτό που λένε ότι σκοπεύουν να κάνουν. Σε κάνει να αναρωτιέσαι για τις προθέσεις τους".

ΚΟ: Απλές καθημερινές ιστορίες δικαιωματισμού..

Πηγή: redskywarning.blogspot.com