ΚΑΡΤΑ ΕΚΠΤΩΤΙΚΗ.

Εισαγωγικά

Το παρόν ερωτηματολόγιο συντάχθηκε, εξ αφορμής δημοσιεύσεων στο ιστολόγιο «Ορθόδοξος Παρατηρητής», όπου προ ημερών (29.4.12) αναφέρονταν πληροφορίες, ότι ο γ. Παίσιος έλεγε, ότι οι παντός είδους κάρτες και ταυτότητες έχουν τον γραμμωτό κωδικό, που έχει το 666 και ότι αυτό είναι ο προπομπός του σφραγίσματος («η εισαγωγή του σφραγίσματος»).

Το ερωτηματολόγιο προσπαθεί να ανασκευάσει τις πάσης φύσεως παραπληροφορήσεις, που κυκλοφορούν πάνω στο θέμα αυτό και να υποβοηθήσει κάθε καλοπροαίρετο πιστό να διακρίνει, που είναι η αλήθεια και που είναι το ψέμα.

Ερωτηματολόγιο

Σχετικό με την πιθανολογούμενη ύπαρξη του 666 στο barcode

ΕΡΩΤΗΣΗ: Προμηθεύτηκα μια εκπτωτική κάρτα από ένα Πολυκατάστημα και με έκπλήξή μου είδα, ότι φέρει επάνω της γραμμωτό κωδικό, όπως και τα τρόφιμα, που ως γνωστόν φέρει τον αριθμό 666, όπως αναφέρει σχετικά και ο γ. Παϊσιος. Έτσι, δεν συμβαίνει ή κάνω λάθος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κάνεις λάθος. Κατ’ αρχήν ο γ. Παϊσιος στο κείμενο, που έγραψε το 1987 με τίτλο «Σημεία των καιρών 666» πράγματι αναφέρει, «ότι «το θηρίο» στις Βρυξέλλες με το 666 έχει σχεδόν ρουφίξει όλα τα κράτη στο κομπιούτερ. Η κάρτα, η ταυτότητα, «η εισαγωγή του σφραγίσματος» τι φανερώνουν;». Μ’ άλλα λόγια ο γέροντας αναφέρει, ότι κάθε κάρτα και κάθε ταυτότητα, που θα έχει προφανώς τον γραμμωτό κωδικό (b–c) θα έχει τον αριθμό 666. Το θέμα είναι, το b-c έχει πραγματικά τον 666;

ΕΡ: Προφανώς και τον έχει, αφού το λέγει ο γ. Παϊσιος, Δηλαδή ψέματα λέγει;

ΑΠ: Δεν λέγει ψέματα ο γέροντας, αλλά το θέμα είναι αν γνωρίζει, αν τον έχει και πως το γνωρίζει; Δηλαδή, αν θέλουμε να μάθουμε πόσοι είναι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και εάν ο Πλούτωνας είναι πλανήτης ή όχι, θα ρωτήσουμε τον γ. Παϊσιο ή τον καθηγητή Αστροφυσικής Στράτο Θεοδοσίου; Προφανώς τον αστρονόμο. Αν θέλουμε να ρωτήσουμε για την 371η απόδειξη του Πυθαγορείου θεωρήματος, θα ρωτήσουμε τον γέροντα Παϊσιο ή έναν Μαθηματικό, όπως π.χ. τον καθηγητή Μαθηματικών Γεράσιμο Λεγάτο, που το απέδειξε; Φυσικά θα ρωτήσουμε τον καθηγητή των Μαθηματικών. Αν θέλουμε να ρωτήσουμε, για την μετά θάνατο ζωή, θα ρωτήσουμε τον γ. Παϊσιο ή τον καθηγητή της Ιατρική Δ. Κρεμαστινό; Προφανώς τον γ. Παϊσιο. Αν θέλουμε να γνωρίζουμε για τον γραμμωτό κωδικό, ποιόν θα ρωτήσουμε, τον γ. Παϊσιο, τον υπάλληλο του ταμείου στο Πολυκατάστημα ή τον κατασκευαστή των b–c, Μηχανολόγο Νίκο Σιδερή; Προφανώς, τον κατασκευαστή των b–c.

ΕΡ: Ναι, αλλά πως το λέει κατηγορηματικά ότι υπάρχει, ο γ. Παϊσιος; Που το ξέρει, ποιος του το είπε;

ΑΠ: Οι γεροντάδες και οι εξομολόγοι έχουν ένα κύκλο μαθητών γύρω τους, που τους διδάσκουν, αλλά και από τους οποίους μαθαίνουν τι γίνεται στον έξω κόσμο. Πως γνώριζε ο γ. Παϊσιος τι γίνεται στην Αμερική, αν σφραγίζονται με ακτίνες laser, πόσοι σφραγίστηκαν, τι γίνεται στην Κίνα ή στην Αυστραλία; Προφανώς, δεν τα γνωρίζει εξ επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος, αλλά τα πληροφορήθηκε από ένα πνευματικοπαίδι του, που τον εμπιστεύεται ο γέροντας και ο οποίος του έφερε τα σχετικά βιβλία από την Αμερική και τα εξήγησε στον γέροντα.

ΕΡ: Δηλαδή, αυτά που λέγει ο γέροντας, τα πληροφορήθηκε από άλλον; Επομένως, εάν λέγει κάτι εσφαλμένο, αυτό θα οφείλεται σε κακή πληροφόρηση και δεν θα έχει ευθύνη ο ίδιος;

ΑΠ: Προφανώς και δεν έχει ευθύνη ο γέροντας, μιας και έχει πέσει θύμα παραπληροφόρησης.

ΕΡ: Ωραία. Και που βρίσκεται η αλήθεια;

ΑΠ: Η αλήθεια βρίσκεται στις πληροφορίες, που δίνει ο κατασκευαστής του b–c και που δεν μπορεί να τις αμφισβητήσει κανείς.

ΕΡ: Και ποια είναι αυτή η αλήθεια;

ΑΠ: Ο κατασκευαστής, παλαιότερα (ΕΛΚΕΣΗΠ) είχε δώσει κάποιες πληροφορίες, τις οποίες επανέλαβε αναλυτικά ο διάδοχός του (GS1 HELLAS) στις 5.2.11 σε εκτενές άρθρο του, το οποίον δημοσιεύθηκε και στο οποίον δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση.

ΕΡ: Με συγχωρείτε, αλλά δεν το έχω υπόψη και θα παρακαλούσα να μου απαντήσετε πολύ απλά σε δικά μου ερωτήματα. Εγώ προμηθεύτηκα αυτή την κάρτα, αφού έδωσα κάποια στοιχεία μου από την αστυνομική μου ταυτότητα και κατόπιν πληροφορήθηκα, ότι με τον τρόπο αυτό σφραγίστηκα, όπως λέει ένα σχετικό χωρίο της Αποκάλυψης, που όπως βλέπω είναι το 13. 16-18. Έτσι δεν είναι; Αυτό δε λέει το χωρίο;

ΑΠ: Όχι δεν λέει αυτό το ανωτέρω χωρίο. Με απλά λόγια, το χωρίο αυτό αναφέρει, ότι όταν έλθει ο Αντίχριστος θα τους παραπλανήσει όλους και θα τους υποχρεώσει να τον προσκυνήσουν. Επίσης θα υποχρεώσει τους πάντες να έχουν ένα σημάδι χαραγμένο στο δεξί τους χέρι και στο μέτωπο και μόνο αν έχουν αυτό το σημάδι θα μπορούν να προβαίνουν σε αγοραπωλησίες. Το χάραγμα αυτό θα είναι ή το όνομα του Αντίχριστου ή ο αριθμός, που θα αντιπροσωπεύει αυτό το όνομα. Και εδώ χρειάζεται μυαλό. Όποιος έχει νουν (εννοείται νουν Χριστού), ας μετατρέψει τον αριθμό αυτό σε γράμματα, για να βρει το όνομα. Ο δε αριθμός θα είναι ένας και συγκεκριμένος, ο χξς΄. Επομένως, αυτός που θα σφραγιστεί στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, θα σφραγιστεί με τον αριθμό χξς΄. Δεν λέγει πουθενά, ότι το σφράγισμα θα είναι σε κάρτα.

ΕΡ: Ναι, αλλά πολλοί λέγουν, ότι το σφράγισμα στην κάρτα είναι ο προάγγελος του σφραγίσματος στο σώμα. Έτσι, δεν είναι;

ΑΠ: Όχι, δεν είναι έτσι. Το χωρίο αυτό δεν αναφέρει για προ-σφράγισμα, μιλάει για σφράγισμα, όσων θα υπακούσουν στον Αντίχριστο. Βέβαια, αυτό δεν αφορά τους πιστούς Χριστιανούς, που ήδη έχουν σφραγισθεί στο μέτωπο, με τη σφραγίδα του Θεού (Απκ. 7.3). Όλες οι άλλες ερμηνείες, για προσφραγίσματα και προχαράγματα είναι αυθαίρετες και δεν στηρίζονται σε Πατερικά κείμενα, που είναι άλλωστε ελάχιστα, καθότι οι Πατέρες δεν ασχολήθηκαν με προφητείες, πριν αυτές να εκπληρωθούν.

ΕΡ: Ας επανέλθουμε όμως στην κάρτα αυτή την εκπτωτική και το b–c που φέρει επάνω της. Βλέπω κάποιες μαύρες γραμμές και κάποιες μακρύτερες στην αρχή, τη μέση και το τέλος και κάποιους αριθμούς κάτω από το b–c, συνολικά 13 αριθμούς και δεν καταλαβαίνω, που υπάρχει ο αριθμός 666. Δεν βλέπω πουθενά να γράφει 666. Ακούω μόνο, ότι υπάρχει ο 666 και τα τρία εξάρια, που αποτελούν τον 666 δεν φαίνονται γραμμένα, αλλά είναι οι προεξέχουσες γραμμές ή όχι; Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω, τι συμβαίνει.

ΑΠ: Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η εκπτωτική κάρτα έχει κάποιες μαύρες γραμμές, που λέγονται μπάρες και αποκάτω υπάρχουν 13 αριθμοί. Αυτό το σύστημα b–c είναι το ευρωπαϊκό και λέγεται ΕΑΝ-13, που σημαίνει: European Article Numbering, δηλ. Ευρωπαϊκό Σύστημα Αρίθμησης με 13 αριθμούς, αυτούς που βλέπουμε γραμμένους από κάτω. Πάνω από τους αριθμούς βλέπουμε κάποιες μαύρες μπάρες και δεν καταλαβαίνουμε τι είναι αυτά. Σωστά;

ΕΡ: Δεν τα κατανοώ και γι’ αυτό θέλω να μάθω κάτι γι’ αυτά.

ΑΠ: Ωραία. Ας γράψουμε τους αριθμούς και τις μπάρες που προεξέχουν:: 9ΙΙ162005ΙΙ848405ΙΙ. Βλέπουμε, ότι πάνω από τον πρώτο αριθμό (τον 9) δεν υπάρχουν μπάρες. Πράγματι, αυτός ο αριθμός δεν συμβολίζεται με μπάρες. Όλοι οι άλλοι αριθμοί συμβολίζονται με μπάρες, εκτός του πρώτου.

ΕΡ: Βλέπω μαύρες γραμμές και αποκάτω βλέπω αριθμούς και δεν καταλαβαίνω, γιατί υπάρχουν μπάρες, γιατί υπάρχουν αριθμοί και τι σχέση έχουν μεταξύ τους και γιατί προεξέχουν οι μπάρες, που είπαμε.

ΑΠ: Ένα, ένα. Ο κωδικός αυτός μπορεί να δουλέψει με την ακτίνα φωτός από μηχάνημα laser (μηχανή εκπομπής ακτίνων φωτός), αλλά μπορεί να δουλέψει και με τους φυσικούς οφθαλμούς (σε περίπτωση ανάγκης). Για τις ακτίνες υπάρχουν οι μπάρες, για τους οφθαλμούς υπάρχουν οι αριθμοί.

ΕΡ: Ναι, αλλά εγώ βλέπω, ότι ο τρίτος αριθμός, ο 6, έχει από πάνω του δυο μαύρες μπάρες, που τις έχουν και οι μπάρες που προεξέχουν, άρα οι μπάρες αυτές είναι εξάρια.

ΑΠ: Δεν είναι έτσι. Τις μπάρες τις βλέπει το μηχάνημα, ενώ τους αριθμούς το μάτι του ανθρώπου. Ούτε το μηχάνημα μπορεί να δει τους αριθμούς, ούτε το μάτι να δει τις μπάρες.

ΕΡ: Πως δεν μπορεί να δει τις μπάρες; Εγώ βλέπω πολύ καθαρά τις μπάρες.

ΑΠ: Όχι, δεν είναι έτσι. Βλέπεις τις μαύρες μπάρες μόνο και όχι και τις λευκές, ενώ το μηχάνημα βλέπει και τις λευκές.

ΕΡ: Γιατί, υπάρχουν και λευκές μπάρες;

ΑΠ: Λοιπόν. Κάθε αριθμός, που βλέπει το μηχάνημα αποτελείται από μαύρες και λευκές μπάρες, συνολικά 7 μπάρες. Κάθε λοιπόν αριθμός αποτελείται από 7 μπάρες, λευκές και μαύρες. Έτσι ο αριθμός 6, αποτελείται από 5 λευκές μπάρες και δυο μαύρες με την εξής σειρά: λευκή, λευκή, λευκή, λευκή, μαύρη, λευκή, μαύρη.

ΕΡ: Μα τι μου λέτε; Και που τα βρήκατε αυτά; Από το μυαλό σας τα κατεβάσατε;

ΑΠ: Όχι, δεν τα κατεβάσαμε από το μυαλό μας. Τα βρήκαμε από την διεθνή βιβλιογραφία περί του Barcode, αλλά και από τα δεδομένα του κατασκευαστή του b–c και μπορεί ο οιοσδήποτε που ενδιαφέρεται να τα βρει και να τα μελετήσει. Έτσι, σύμφωνα με τον κατασκευαστή, κάθε αριθμός, που συμβολίζεται με μπάρες, αποτελείται από 7 μπάρες, λευκές και μαύρες. Στις λευκές μπάρες, όταν πέσει η ακτίνα φωτός, ανακλάται, ενώ αν πέσει στη μαύρη, απορροφάται. Η ακτίνα λοιπόν, αν πέσει πάνω σε ένα σύνολο 7 μπαρών, σε άλλες θα ανακλαστεί και σε άλλες θα απορροφηθεί. Ανάλογα με το πόσες ανακλάσεις και απορροφήσεις έχουμε και με ποια σειρά γίνονται αυτές, το μηχάνημα βρίσκει τον αριθμό. Π.χ. στον αριθμό 6 έχουμε με τη σειρά: 4 ανακλάσεις, 1 απορρόφηση, 1 ανάκλαση, 1 απορρόφηση, άρα ο αριθμός είναι ο 6.

ΕΡ: Δηλαδή, ανάλογα με τις ανακλάσεις και απορροφήσεις βρίσκει το μηχάνημα ποιος είναι ο αριθμός; Στον αριθμό 8, στη συγκεκριμένη κάρτα, πόσες ανακλάσεις και απορροφήσεις έχουμε και με ποια σειρά;

ΑΠ: Στον αριθμό 8 έχουμε 7 μπάρες, 5 ανακλάσεις και 2 απορροφήσεις, όπως και στον αριθμό 6, αλλά με διαφορετική σειρά. Έτσι έχουμε: 1 απορρόφηση, 2 ανακλάσεις, 1 απορρόφηση, 3 ανακλάσεις. Η σειρά είναι διαφορετική από εκείνη του αριθμού 6 και επομένως είναι ο αριθμός 8. Επί πλέον οι ανακλάσεις και απορροφήσεις συμβολίζονται και με μαθηματικό τρόπο. Οι ανακλάσεις με τον αριθμό μηδέν (0) και οι απορροφήσεις με τον αριθμό ένα (1). Επομένως, οι αριθμοί αυτοί μπορούν να παρασταθούν και με μαθηματικό τρόπο: Ο αριθμός 6, ως 0000101 και ο αριθμός 8, ως 1001000. Αυτή την παράσταση χρησιμοποιεί το δυαδικό σύστημα αρίθμησης και όχι το δεκαδικό.

ΕΡ: Δεν καταλαβαίνω. Μου τα μπλέκετε. Εγώ δεν γνωρίζω κανένα δυαδικό σύστημα. Εγώ γνωρίζω μόνο τους αριθμούς που χρησιμοποιούμε στην πράξη, 0, 1, 2 , 3,….. 10, 100, 1000 κ.λπ. Αυτά τα 0 και 1 δεν τα καταλαβαίνω.

ΑΠ: Είναι λογικό να μην τα καταλαβαίνεις. Πλην όμως χρησιμοποιείς το δυαδικό σύστημα και στο σπίτι σου, στους διακόπτες της ΔΕΗ, που γράφουν 0 και 1, αλλά και στον υπολογιστή, χωρίς να το ξέρεις. Λοιπόν, πρέπει να μάθεις, ότι οι μπάρες αυτές, στο b–c, δουλεύουν με το δυαδικό σύστημα αρίθμησης, ενώ για σένα, που δεν το γνωρίζεις, έχουν βάλει από κάτω τους αντίστοιχους αριθμούς στο δεκαδικό σύστημα. Επομένως οι μπάρες, που δουλεύουν με ακτίνες laser είναι στο δυαδικό σύστημα, ενώ οι αριθμοί από κάτω, που είναι για το μάτι σου, δουλεύουν στο δεκαδικό σύστημα.

ΕΡ: Και γιατί μας μπλέκουν με τα συστήματα αυτά και δεν έβαζαν από την αρχή μπάρες με το δεκαδικό σύστημα;

ΑΠ: Αν έβαζαν μπάρες να δουλεύουν με το δεκαδικό σύστημα, τότε δεν θα έφταναν 100 σελίδες με μπάρες, όπως το ίδιο θα συνέβαινε, αν χρησιμοποιείτο το δεκαδικό σύστημα στους υπολογιστές. Ο Υπολογιστής θα έπιανε την έκταση μιας πόλης! Θυμάσαι τους παλαιούς χειροκίνητους υπολογιστές με το δεκαδικό σύστημα, που έκανα προσθέσεις και αφαιρέσεις με το χερούλι; Έβαζες τα γρανάζια στους αριθμούς, γύριζες ανάλογα το χερούλι και έβρισκες το αποτέλεσμα. Και αυτή η μηχανή ήταν ένα τεράστιο θηρίο. Τώρα. Με μια μικρή οθόνη κινητού κάνεις τα πάντα, βάσει του δυαδικού συστήματος. Και μη νομίζεις, ότι το σφράγισμα που είπες, ότι υπάρχει στο χωρίο της Αποκάλυψης, είναι στο δεκαδικό σύστημα.

ΕΡ: Άλλο κι’ αυτό! Εγώ γνωρίζω, ότι το σφράγισμα είναι το 666. Τι μου λέτε τώρα; Ότι δεν είναι το 666; Θα τρελαθούμε;

ΑΠ: Όχι δεν θα τρελαθούμε,. Αλλά ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη δεν γράφει για κανένα 666. Γράφει για τον αριθμό χξς΄, που δεν είναι αριθμός στο δεκαδικό σύστημα, αλλά στο ελληνιστικό, ούτε καν στο αρχαιοελληνικό. Αυτό το σύστημα γνώριζαν τότε. Το δεκαδικό με την αραβική εξάπλωση, που ήρθε αργότερα, είναι αυτό που έχουμε σήμερα.

ΕΡ: Δηλαδή, επιμένετε, ότι η Αποκάλυψη γράφει χξς΄ και όχι 666;

ΑΠ: Μα πως μπορεί να γράφει κάτι, που δεν υπήρχε την εποχή που γράφτηκε; Εμείς θα τρελαθούμε τώρα. Ο χξς΄ είναι αριθμός στο ελληνιστικό σύστημα αρίθμησης. Βέβαια, αυτό μπορεί να μεταγραφεί στο δεκαδικό σύστημα, που χρησιμοποιούμε στην πράξη, ως 666, αλλά και στο δυαδικό σύστημα, που χρησιμοποιούν οι υπολογιστές, ως 1010011010.

ΕΡ: Δηλ. και στους υπολογιστές υπάρχει ο 666;

ΑΠ: Ο αριθμός 666 υπάρχει παντού. Αν στον υπολογιστή βγάλεις έναν αριθμό, όπως ο 1010011010, αυτός θα είναι ο 666 στο δυαδικό σύστημα. Αν προκύψει ο 1232, αυτός θα είναι ο 666 στο οκταδικό σύστημα, αν προκύψει ο 29Α, αυτός θα είναι ο 666 στο δεκαεξαδικό σύστημα. Αλλά να μην σε ζαλίσω με τα συστήματα και ας επανέλθουμε στο b–c, του οποίου η ακτίνα διαβάζει αριθμούς στο δυαδικό σύστημα, δηλ. το σύστημα αυτό των αριθμών, που έχει μόνον δυο αριθμούς, το 0 και το 1, ενώ το δεκαδικό σύστημα έχει δέκα αριθμούς, το 0, 1, 2, 3,…..9.

ΕΡ: Ωραία. Άρα, η ακτίνα διαβάζει τις μπάρες, που είναι στο δυαδικό σύστημα και εγώ διαβάζω τους αριθμούς, που είναι στο δεκαδικό σύστημα. Ναι, αλλά αφού η ακτίνα διαβάζει τις μπάρες, που προεξέχουν ως 6, στο δυαδικό σύστημα, γιατί εγώ δεν μπορώ να τις διαβάσω με το μάτι στο δεκαδικό σύστημα; Μήπως δεν γράφει το 6, επειδή οι μπάρες αυτές προεξέχουν και δεν υπάρχει χώρος να γραφεί; Τι τέλος πάντων συμβαίνει και τι κρύβεται πίσω από αυτό;

ΑΠ: Τίποτε δεν κρύβεται: «Ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιον». Είπαμε, ότι ο b–c είναι ο ΕΑΝ-13, που σημαίνει, ότι έχει 13 αριθμούς και όχι 16. Οι μπάρες, που προεξέχουν δεν είναι αριθμοί και δεν είναι αριθμοί, γιατί δεν αποτελούναι από 7 μπάρες, αλλά από ολιγότερες. Οι μπάρες αυτές λέγονται φύλακες μπάρες (guard bars) και έχουν τεθεί για άλλο σκοπό. Οι αριστερά και δεξιά μπάρες αποτελούνται από 3 γραμμές και η μεσαία από 5 γραμμές. Έτσι, οι ακραίες μπάρες συμβολίζονται με το 101 και η μεσαία με το 01010 και δεν έχουν καμία σχέση με τις μπάρες του αριθμού 6, που είναι 0000101 και δεν υπάρχει ούτε καν ομοιότητα με αυτές.

ΕΡ: Ναι, αλλά δεν κινεί τις υποψίες, γιατί αυτές οι μπάρες προεξέχουν και ποιος είναι ο ρόλος τους;

ΑΠ: Οι μπάρες αυτές έχουν ένα και μοναδικό ρόλο. Να κάνουν την ακτίνα laser να «κατανοεί», πότε ξεκινάει η ανάγνωση του κωδικού, πότε βρίσκεται στο μέσον του κωδικού και πότε στο τέλος και οι μεσαίες μπάρες έχουν τεθεί, γιατί αυτός ο τύπος κωδικού μπορεί να διαβαστεί από τα αριστερά προς τα δεξιά, αλλά και από τα δεξιά προς τα αριστερά, δηλ. η ανάγνωση μπορεί να γίνει αμφίπλευρα. Αλλά και οι προεξοχές παίζουν το ρόλο τους. Το μηχάνημα ανάγνωσης και ειδικά το χειροκίνητο έχει την ιδιότητα να μην διαβάζει τον κωδικό, αν δεν υπάρχουν οι προεξοχές. Δηλ. το χέρι έχει την τάση να αρχίζει την ανάγνωση χαμηλότερα από ότι πρέπει, γι’ αυτό υπάρχουν οι προεξοχές.

ΕΡ: Πάντως εμένα δεν με πείθετε. Κάτι ύποπτο συμβαίνει. Δεν μπορεί ο αριθμός 6 να έχει μόνο δυο μαύρες μπάρες, όπως και οι μπάρες που προεξέχουν και να μην τρέχει τίποτε.

ΑΠ: Βλέπω, ότι δεν πείθεσαι και ότι οι μπάρες αυτές είναι ο αριθμός 6, που δεν γράφεται, αλλά υπονοείται. Αυτό βέβαια δεν συμφωνεί με τα δεδομένα που δίνει ο κατασκευαστής. Και ο κατασκευαστής θεωρεί ως αριθμούς μόνον εκείνους, που έχουν 7 λευκές και μαύρες μπάρες και όχι άλλα σύμβολα, που δεν έχουν 7 μπάρες. Δηλαδή, τι να κάνουμε; Να βγάλουμε σκάρτο τον κατασκευαστή και ότι δεν ξέρει τι του γίνεται και ότι εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από αυτόν, πώς κατασκευάζεται και πως λειτουργεί ο γραμμωτός κωδικός, b–c;

ΕΡ: Εν τούτη περιπτώσει, γιατί γράφονται κάτω από τις μπάρες και οι αριθμοί. Τι σκοπός εξυπηρετείται;

ΑΠ: Η αναγραφή των αριθμών κάτω από τις μπάρες, πράγματι, εξυπηρετεί ένα σκοπό. Ορισμένες φορές, το μηχάνημα δεν μπορεί να διαβάσει τον κωδικό, είτε γιατί δεν είναι καθαρός, είτε γιατί είναι τσαλακωμένο το χαρτί, είτε γιατί δεν είναι επίπεδος, αλλά κυρτός, είτε για άλλους λόγους. Τότε, ο υπάλληλος στο Ταμείο, πληκτρολογεί τους αριθμούς, κάτω από τις μπάρες.

ΕΡ: Και έτσι πληκτρολογεί και τα εξάρια, που συμβολίζουν οι μπάρες.

ΑΠ: Βλέπω, ότι επιμένεις, παρ’ όλες τις διευκρινήσεις που δόθηκαν. Λοιπόν, όταν πληκτρολογεί τους αριθμούς δεν πληκτρολογεί κανένα εξάρι. Αλλά ας δούμε την απίθανη αυτή περίπτωση. Επαναλαμβάνουμε τον συγκεκριμένο κωδικό: 9ΙΙ162005ΙΙ848405ΙΙ. Αν υποθέσουμε –τελείως φανταστικά-, ότι στις μπάρες, που προεξέχουν υπάρχουν πράγματι εξάρια. Τότε, ο συγκεκριμένος αριθμός θα έπρεπε να γραφεί: 9616200568484056. Οπότε ο υπάλληλος θα πρέπει να πληκτρολογήσει αυτόν τον αριθμό. Για ρώτησε, τον οποιοδήποτε υπάλληλο, αν πληκτρολογεί αυτά τα –υποτιθέμενα- εξάρια. Θα εκπλαγεί και θα σου απαντήσει αρνητικά, καθότι δεν γνωρίζει τέτοιο πράγμα. Εκτός αυτού, τι νόημα θα είχε η ύπαρξη τριών εξαριών σκόρπια σε ένα 16-ψήφιο αριθμό; Εδώ μιλάμε για τον αριθμό 666 σ’ ένα αριθμό, έστω στην αρχή του αριθμού, του κάθε αριθμού και όχι σε τρία εξάρια σκόρπια σε έναν αριθμό. Τι σόι λογική είναι αυτή;

ΕΡ: Εντάξει, ο υπάλληλος δεν το κάνει, αλλά το κάνει το μηχάνημα. Τι έχετε να πείτε;

ΑΠ: Επιμένεις λοιπόν, ότι το μηχάνημα βλέπει αυτές τις μπάρες, που προεξέχουν, ως εξάρια. Ξανατονίζουμε, ότι ο κατασκευαστής του κωδικού έχει βάλει τις μπάρες αυτές που προεξέχουν, για να βλέπει το μηχάνημα πότε ξεκινάει την ανάγνωση, πότε βρίσκεται στη μέση και πότε τελειώνει. Γι’ αυτό το σκοπό έχουν κατασκευαστεί και τα μηχανήματα ανάγνωσης. Δηλαδή, εσύ θέλεις να καταργήσεις και την επιστήμη των κωδικών και τα μαθηματικά και τα πάντα και να τα θεωρήσεις όλα αυτά, ως ψέματα. Αν είναι έτσι, υπόδειξέ μας, που λέγονται τα αντίθετα, απ’ ότι αναπτύχθηκαν εδώ.

ΕΡ: Προσωπικά δεν γνωρίζω, αλλά καταθέτω, ό,τι ακούω και ό,τι διαβάζω σε διάφορα έντυπα. Δηλ. αυτά τα έντυπα γράφουν ψέματα και εσείς μόνο λέτε την αλήθεια;

ΑΠ: Εγώ δεν αναφέρω, ό,τι μούρχεται στο μυαλό ή ό,τι θα ήθελα ή ό, τι θα με εξυπηρετούσε, αλλά μεταφέρω τη θεωρία και την τεχνογνωσία πάνω στο b–c, όπως βρίσκονται στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία και τα οποία έχουν κατακυρωθεί σε διεθνή συνέδρια. Όποιος, πιθανώς, έχει αντίρρηση, ότι δεν είναι έτσι, αλλά είναι κάπως αλλιώς, ας καταθέσει τις απόψεις του στη διεθνή κοινότητα, για να τύχει και της διεθνούς αναγνώρισης. Απ’ ότι γνωρίζουμε, τέτοιο πράγμα δεν έχει γίνει και ό,τι γράφεται είναι αποκυήματα φαντασίας.

ΕΡ: Α! όλα και όλα. Εσείς καταφέρεστε κατά των αντιτιθεμένων απόψεων με βαρείς χαρακτηρισμούς. Άκου, αποκυήματα φαντασίας!

ΑΠ: Έχεις δίκιο, γιατί ίσως δεν γνωρίζεις κάποια πράγματα. Είναι αλήθεια, ότι πριν από καιρό εμφανίστηκαν δυο «μελέτες», που «αποδείκνυαν», ότι οι μπάρες αυτές, που προεξέχουν είναι τρία εξάρια. Οι «μελέτες» αυτές (και ειδικά η αποκαλούμενη «Γρηγοριανή» της Ι.Μ. Γρηγορίου, αγίου Όρους) τέθηκαν υπόψη του κατασκευαστή, ο οποίος στις 5.2.11 ανακοίνωσε τις θέσεις του, που πηγάζουν από την διεθνή βιβλιογραφία και την ειδική τεχνογνωσία του b–c και τις οποίες «μελέτες» ο κατασκευαστής χαρακτήρισε με πολύ βαρύτερους χαρακτηρισμούς, από ότι εγώ και συγκεκριμένα:

Ο κατασκευαστής του γραμμωτού κωδικού GS1 ΕΛΛΑΣ στην κριτική ανάλυση, ειδικά της Γρηγοριανής μελέτης αποφαίνεται, ότι η μελέτη αυτή:

1/ Στηρίζεται σε αυθαίρετες παρατηρήσεις

2/ Είναι εφεύρημα των συντακτών

3/ Χρησιμοποιεί ατυχή παραδείγματα

4/ Χρησιμοποιεί ψευδή στοιχεία

5/ Χρησιμοποιεί λανθασμένες απεικονίσεις

6/ Η Συμβολογία της βρίσκεται στη φαντασία των συντακτών

7/ Χρησιμοποιεί απαράδεκτη ορολογία

8/ Χρησιμοποιεί λανθασμένες μεταφράσεις

9/ Χρησιμοποιεί ένα νέο, άγνωστο όμως, τρόπο αποκωδικοποίησης

10/ Η αποκωδικοποίηση έχει υποστεί κακοποίηση

11/ Χρησιμοποιεί γελοίους ισχυρισμούς

12/ Χρησιμοποιεί μαγικές εικόνες ενός φανταστικού b-c, που δουλεύει επειδή το θέλουν οι συντάκτες της

13/ Είναι υπόδειγμα σκουπιδοεπιστήμης

Το τελικό συμπέρασμα του κατασκευαστή του b–c είναι, ότι η λεγόμενη «Γρηγοριανή» μελέτη είναι για τα σκουπίδια!!!

ΕΡ: Ειλικρινά δεν τα γνώριζα όλα αυτά, αλλά δεν νομίζω να γνωρίζουν και οι συντάκτες των μελετών αυτών τις θέσεις αυτές του κατασκευαστή.

ΑΠ: Όχι, απεναντίας. Τα αποτελέσματα της κριτικής του κατασκευαστή τέθηκαν υπόψη των συντακτών των «μελετών» αυτών έκτοτε, χωρίς να υπάρξει η παραμικρή αντίδραση, παρ’ όλον ότι πέρασε διάστημα άνω του έτους (15 μήνες ακριβώς).

ΕΡ: Άραγε, τα αποτελέσματα αυτά έχουν τεθεί υπόψη των συντακτών των άρθρων, που μιλούν για το 666 στο b-c;

ΑΠ: Η κριτική του κατασκευαστή έχει δημοσιευθεί και θα πρέπει να τα έχουν υπόψη τους οι αρθρογράφοι. Αν τα γνωρίζουν και κάνουν, ότι δεν τα γνωρίζουν, τότε κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό, υποκρύπτεται.

ΕΡ: Είναι αλήθεια, ότι είχα πολλούς ενδοιασμούς και είχα πιστέψει σ’ όλα αυτά που γράφονται και αναφέρονται και στον γ. Παϊσιο. Αλλά μετά από όλα αυτά δεν μπορώ, παρά να παραδεχτώ, ότι ο κατασκευαστής είναι ο εγκυρότερος και ο πλέον υπεύθυνος όλων, να ομιλεί για τον b-c. Όποιος άλλος έχει αντίρρηση οφείλει να απευθυνθεί σ’ αυτόν, για περισσότερες πληροφορίες. Ή δεν είναι έτσι;

ΑΠ: Ακριβώς, έτσι είναι. Όταν κάποιος χαρακτηρίζει, μια μελέτη μου, ότι είναι για τα σκουπίδια, τότε θα επαναστατούσα και θα ζήταγα το λόγο, αν βέβαια είχα συναίσθηση, ότι η μελέτη μου είναι ορθή. Όταν όμως σιωπώ, αυτό σημαίνει, ότι δεν έχω αντίλογο και εμμέσως πλην σαφώς θεωρώ, ότι η μελέτη μου, τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, είναι εσφαλμένη.

5.5.12

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com

ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΞΕΛΙΞΗ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝΤΑ ΑΙΩΝΑ (Μητροπολίτη Ναυπάκτου Ιεροθέου, ν.η.)

Εισαγωγικά

Αναγινώσκουμε στην ακολουθία των κεκοιμημένων: «Ο Θεός των πνευμάτων και πάσης σαρκός, ο τον θάνατον καταπατήσας, τον δε διάβολον καταργήσας και ζωήν τω κόσμω σου δωρησάμενος…..» (Αποστολική Διακονία, σελ. 55). Είναι όντως έτσι; Δηλ. ο Χριστός, με τον θάνατό του καταπάτησε το θάνατο και κατάργησε τον διάβολο; Δηλ. ζούμε στον Παράδεισο και δεν το έχουμε καταλάβει; Δεν υπάρχει πλέον διάβολος στη ζωή μας; Μακάρι να ήταν έτσι. Δυστυχώς, πρόκειται για ένα δογματικό λάθος. Ο Χριστός με τον θάνατό του κατάργησε το κράτος του θανάτου, τον δε διάβολο καταπάτησε, αλλά δεν κατάργησε. Και γιατί δεν κατάργησε τον διάβολο; Μα γιατί δεν καταργεί μια ύπαρξη, ούτε δεσμεύει την ελευθερία της ακόμη και για να κάνει το κακό. Ο διάβολος θα αυτοκαταργηθεί εκ των πραγμάτων, διότι δεν θα μπορεί να διαβάλει πλέον σε αναστημένα σώματα, όπως μπορεί και διαβάλει σε σαρκικά σώματα. Μη έχοντας λοιπόν σκοπό και ύπαρξη, με την πάροδο των αιώνων θα αυτοκαταργηθεί, θα περιέλθει σε αχρηστία και αυτό είναι το χειρότερο μαρτύριο για τον εφευρέτη του κακού. Να μην έχει πεδίον δράσεως. Αυτό μας το λένε οι άγιοί μας (Γρηγόριος Νύσσης και Μάξιμος Ομολογητής). Μάλιστα, ο Νύσσης Γρηγόριος δε δίστασε να γράψει, ότι ο Χριστός ελευθερώνει όχι μόνο όλους τους ανθρώπους από την κακία αλλά θεραπεύει ακόμα και τον ίδιο τον «εφευρετή» της κακίας: «τον τε άνθρωπον τες κακίας ελεύθερον και αυτόν τον τες κακίας ευρετήνιώμενος». Ριζοσπαστική μαρτυρία, πλην όμως κανένας δεν τόλμησε να τον «επιτιμήσει» για την μαρτυρία του αυτή.

Έτσι, με την πάροδο των αιώνων και αυτοκαταργούμενου του διαβόλου παύουν να υφίστανται και οι διαβολές, το κακό καταργείται και μαζί του καταργείται και η μνήμη του κακού και επομένως και η εξ αυτής οδύνη. Οι κολασμένοι, οι οποίοι δεν ήθελαν να δουν Θεού πρόσωπο, θα εξακολουθήσουν να μην το βλέπουν -δική τους η επιλογή- πλην όμως θα αισθάνονται τη θεία παρουσία, ως «πυρ καταναλίσκον».

Για του μη κολασμένους όμως, η «ανάσταση ζωής» θα συνεχίζεται και θα συνεχίζεται αενάως, χωρίς να έχει τέλος, όπως θαυμάσια το παρουσιάζουν οι άγιοι Πατέρες (Μάξιμος Ομολογητής και Γρηγόριος Παλαμάς). Όποιος, εν ζωή, είχε εισέλθει στο στάδιο της καθάρσεως και μετανοίας, άσχετα αν τελείωσε το στάδιο αυτό, αυτός θα προχωρεί από αγιασμό σε αγιασμό και από χάρη σε χάρη, γιατί η αρετή δεν έχει τέλος. Ο άγιος Μάξιμος ορμώμενος από το τρίπτυχο του Ωριγένη για κίνηση-γένεση-στάση, το μετασχηματίζει σε γένεση-κίνηση-(αεικίνητη) στάση, όπου αυτή η στάση θα είναι μια διαρκής κίνηση. Το ίδιο πρεσβεύει και ο άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, όπου αναφέρει τον μέλλοντα αιώνα, ως άληκτο, δηλ. που δεν έχει τέλος, όχι μόνο ως προς το χρόνο, αλλά και ως προς την προσθήκη χαρισμάτων.

Αυτό το τελευταίο το προγεύονται από τώρα και οι κεκοιμημένοι, οι οποίοι είχαν μπει στο στάδιο της καθάρσεως και μετανοίας. Μεταλαμβάνουν και αυτοί σε κάθε τέλεση της θ. κοινωνίας: «Οι ψυχές οι απαλλαγμένες από το σώμα έχουν ένα πλεονέκτημα σχετικά με τον αγιασμό, απέναντι σ’ εκείνες που ζουν με σώμα. Διότι καθαρίζονται και παίρνουν άφεση αμαρτιών με τις ευχές των ιερέων και τη μεσιτεία των τιμίων δώρων όχι λιγότερο από τους ζώντες» (άγιος Νικόλαος Καβάσιλας).

Επομένως, η αεικίνητη στάση και η στάσιμη κίνηση θα συνεχίζεται για όλους δικαιωμένους και κολασμένους, χωρίς να υπάρχει σύμπλεξη των μεν με τους δε, όπου οι πάντες θα βρίσκονται σε κάποια «μονή» και θα μετακινούνται «από μονή σε μονή», καθότι «εν τη οικία του πατρός μου μοναί πολλαί εισίν» (Ιω. 14. 2). Ακόμη και οι κολασμένοι θα μετέχουν διαβαθμίσεων, χωρίς όμως ποτέ να μετέχουν της μέθεξης του Θεού.

___________________________________
Ι.Κ.

H αιώνια ζωή δεν είναι στάση, αλλά μια διαρκής κίνηση, γι’ αυτό οι άγιοι, συνεχώς θα γίνονται χωρητικότεροι στην μέθεξη της ακτίστου δόξης του Θεού. Αυτή είναι μια αλήθεια πού τονίζεται στη βιβλικοπατερική Παράδοση.

Η θεολογική υποδομή της αλήθειας αυτής φαίνεται σε δύο σημεία. Το πρώτο, ότι ο άνθρωπος πλάστηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν Θεού. Η φράση «καθ’ ομοίωσιν» δείχνει την κίνηση, τη φορά προς τον Θεό. Και, φυσικά, αυτό υπονοεί, ότι δεν θα υπάρχει τέλος της τελείωσης, γιατί αυτό θα σήμαινε τελεία και πλήρη ομοίωση με τον Χριστό. Το δεύτερο, πού συνδέεται με το προηγούμενο, έχει σχέση με την διαφορά μεταξύ ακτίστου και κτιστού. Το κτιστό ποτέ δεν μπορεί να γίνει άκτιστο. Κινείται μεν το κτιστό προς το άκτιστο, αλλά δεν είναι δυνατό να γίνει κατά φύσιν άκτιστο. Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο πάντοτε θα κινείται και δεν θα υπάρχει τέλος και πέρας αυτής της κίνησης.

Οι άγιοι κατά την θεωρία του Θεού, καταλαβαίνουν πολύ καλά την κτιστότητα και την τρεπτότητα της φύσης τους. Και αυτό το αισθάνονται ως πτώση. Βέβαια, αυτό λέγεται από την άποψη, ότι συγκρινόμενο το κτιστό προς το άκτιστο βλέπει την μηδαμινότητά του. Γι’ αυτό όσοι είδαν το Θεό κατάλαβαν τη φθαρτότητα, τη θνητότητα και, όπως ο Αβραάμ, είπαν «εγώ ειμί γη και σποδός». Αυτή η διαρκής κίνηση και εξέλιξη φαίνεται σε πολλά αγιογραφικά χωρία. Ο ρηματικός τύπος του διαρκούς ενεστώτα, πού χρησιμοποιείται σε πολλές φράσεις, όπως «μετανοείτε», «γρηγορείτε» κ.λπ. δείχνει, ότι δεν πρόκειται για μια στάσιμη κατάσταση, αλλά για μια διαρκή εξέλιξη και από αυτήν ακόμη τη ζωή.

Στην Αποκάλυψη του Ιωάννη υπάρχει προτροπή: «και ο άγιος αγιασθήτω έτι» (Αποκ. 22. 11). Αυτό δεν συμβαίνει μόνον στην ζωή αυτή, αλλά θα συνεχισθεί και στην άλλη ζωή. Όποιος εισήλθε στο στάδιο της καθάρσεως και της μετανοίας, αυτός θα προχωρεί από αγιασμό σε αγιασμό και από Χάρη σε Χάρη. Όσο ο άνθρωπος θα ευφραίνεται από τη θεωρία της δόξης του Θεού, τόσο και περισσότερο θα αυξάνεται η αναζήτησή της. Άλλωστε, αυτή είναι η πορεία της αρετής. Η αρετή δεν έχει τέλος, γιατί αυτό θα σήμαινε ένα κορεσμό, και, φυσικά, κάθε κορεσμός δημιουργεί κόπο, κούραση. Εφ’ όσον οι αρετές είναι καρποί του Παναγίου Πνεύματος, και ποτέ δεν μπορούμε να φθάσουμε στην τελειότητα της ζωής του Χριστού, άρα, δεν υπάρχει όριο της αρετής. Με αυτές τις προϋποθέσεις καταλαβαίνουμε, ότι δεν υπάρχει πέρας μετανοίας, γιατί αυτό θα σήμαινε κατά φύση ομοιότητα με τον Χριστό

Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης υποστηρίζει, ότι η αρετή δεν έχει τέλος. Η τελειότητα για όλα τα πράγματα πού μετρώνται με τις αισθήσεις διαλαμβάνεται μέσα σε ορισμένα όρια, και φυσικά μετρώνται με μια μονάδα μέτρησης. Για τα μεγάλα όμως αγαθά, όπως την αρετή, δεν υπάρχει κανένα όριο. «Επί δε της αρετής έναν παρά του αποστόλου τελειότητος όρον εμάθομεν, το μη έχειν αυτήν όρον». Η αρετή δεν έχει όριο, πέρας. Και το τονίζει αυτό, έχοντας υπ’ όψη του τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «ούχ ότι ήδη έλαβον ή ήδη τετελείωμαι, διώκω δε ει και καταλάβω, εφ’ ω και κατελήφθην υπό του Ιησού Χριστού αδελφοί, εγώ εμαυτόν ούπω λογίζομαι κατειληφέναι, εν δε, τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος κατά σκοπόν διώκω επί το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού, όσοι ουν τέλειοι, τούτο φρονώμεν» (Φιλ. 3. 12-15).

Ο Απόστολος Παύλος, ενώ αισθάνεται ότι έχει καταληφθεί από τον Χριστό και ότι βρίσκεται στον δρόμο της τελειότητας, εν τούτοις αισθάνεται ότι δεν έχει φθάσει ακόμη. Ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης, αναφερόμενος σε αυτό το αποστολικό χωρίο, λέγει ότι ο Απόστολος Παύλος τρέχοντας τον δρόμο της αρετής και επεκτεινόμενος προς τα εμπρός, δεν αισθανόταν ότι η πορεία του έληξε, γιατί δεν θεωρούσε ασφαλή την στάση του δρόμου. Το τέλος της αρετής είναι η κακία, όπως το τέλος της ζωής είναι ο θάνατος. Ο Θεός είναι το τέλειο αγαθό από την φύση του, πού δεν έχει καμιά κακία. Γι’ αυτό η θεία φύση είναι αόριστη και απεράτωτη, δηλαδή δεν έχει πέρας. Να ασκούμε την αρετή, σημαίνει να μετέχουμε του Θεού. Όσοι λοιπόν, γνωρίζουν το κατά φύσιν καλό, έχουν την επιθυμία της μετουσίας του, αλλά επειδή το κατά φύσιν καλό δεν έχει όριο, πέρας, γι’ αυτό η επιθυμία του μετέχοντος δεν μετέχει στο αμάρτημα. Επομένως, η αρετή έχει έναν όρο, το αόριστο, το ότι δεν έχει όριο: «Της δε αρετής εις όρος εστι, το αόριστον» (Γρηγορίου Νύσσης έργα. 9 ΕΠΕ, σελ. 148-150).

Αν αυτό γίνεται στην ζωή αυτή, σημαίνει, ότι θα συνεχιστεί και στην άλλη ζωή ακόμη περισσότερο, τότε πού ο άνθρωπος θα αποκτήσει και μεγαλύτερη γνώση του Θεού, και αυτό θα αυξάνει την επιθυμία του εφέτου. Γιατί, όσο μεγαλύτερη είναι η αγάπη, τόσο μεγαλύτερη είναι η γνώση. Και όσο μεγαλύτερη είναι η γνώση, τόσο αυξάνεται και η αγάπη, καθώς επίσης και η επιθυμία.

Ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος λέγει, ότι η ενοίκηση της Αγίας Τριάδος μέσα στην καρδιά των τελείων, «γνωστώς και ευαισθήτως», δεν είναι πλήρωση του πόθου, αλλά αιτία σφοδρότερου και μεγαλυτέρου πόθου. Η επίσκεψη αυτή του Θεού δεν αφήνει τον άνθρωπο να ηρεμήσει, αλλά τότε φλέγεται από φωτιά. Επειδή ο νους δεν μπορεί να βρει τέλος του ποθούμενου, και επειδή δεν μπορεί να δώση κανένα μέτρο στον πόθο και την αγάπη και βιάζεται να μεθέξει του ατελέστου, γι’ αυτό «ατέλεστον αεί τον πόθον και απλήρωτον την αγάπην εν εαυτώ περιφέρει» (SC 51. σελ. 42).

Έτσι, ο ορισμός της τελειότητας είναι να μην περιορίζεται σε μέτρα. Υπάρχει μια ακατάπαυστη και αυξανόμενη αγάπη και ένας διάπυρος πόθος προς τον Θεό. Κάθε στάση είναι κακία. Γι’ αυτό κατά τους Πατέρας, η τελειότητα ορίζεται ως η «των τελείων ατέλεστος τελειότης».

Στην διδασκαλία των αγίων Πατέρων, για την αιώνια ζωή και την μέθεξη της ακτίστου Χάριτος του Θεού γίνεται λόγος για διαρκή εξέλιξη. Ο άγιος Μάξιμος κάνει αναφορά στην αεικίνητη στάση των εφιεμένων το εφετό. Κατά τον άγιο Μάξιμο, η θέωση ταυτίζεται με την ομοίωση με τον Θεό και τη μέθεξη του Θεού. Μιλώντας για την μέθεξη, τη θεωρεί ως διηνεκή και διαρκή απόλαυση του εφετού. Εδώ γίνεται φανερό, ότι μιλάει για διηνεκή απόλαυση, η οποία είναι αεικίνητη στάση. Χαρακτηριστικά γράφει: «Αεικίνητος δε στάσις περί το εφετόν των εφιεμένων έστιν η του εφετού διηνεκής τε και αδιάστατος απόλαυσις, απόλαυσις δε διηνεκής και αδιάστατος του εφετού, η των υπέρ φύσιν θείων καθέστηκε μέθεξις» (ΡG 90. 608-609).

Σε όλη τη διδασκαλία του αγίου Μαξίμου γίνεται φανερό, ότι η πνευματική ζωή έχει μια διαρκή εξέλιξη και δεν πρόκειται ποτέ να σταματήσει. Γι’ αυτό γίνεται λόγος για συνεχή άνοδο και αύξηση στην μέθεξη του αγαθού. Στα έργα του, πολύ συχνά συναντούμε τους όρους «αεικίνητος στάσις» και «στάσιμος κίνησις». Για να ερμηνεύσουμε όμως καλύτερα αυτήν την ουσιαστική του θέση, πρέπει να δούμε τα προβλήματα, πού αντιμετώπιζε από την πλευρά της φιλοσοφίας. Γιατί, είναι γνωστό, ότι οι Πατέρες απήντησαν στα οντολογικά ερωτήματα των φιλοσόφων και έδωσαν σωστές απαντήσεις, προερχόμενες από την Αποκάλυψη του Θεού.

Ο Ωριγένης, ακολουθώντας εν πολλοίς τις θεωρίες του Πλάτωνα, υποστήριζε, ότι η κίνηση προϋπήρχε της γένεσης του κόσμου και ότι έπειτα από την γένεση ακολουθεί η στάση. Έλεγε, ότι τα πνεύματα πού βρίσκονταν στο Θεό, αισθάνθηκαν κόρο, οπότε κινήθηκαν. Καρπός της κίνησης ήταν η δημιουργία και η γένεση του κόσμου. Γι’ αυτό, το κακό είναι αιτία της δημιουργίας του κόσμου. Οπότε, η σωτηρία του ανθρώπου είναι η επαναφορά της ψυχής στο Θεό, όπου θα υπάρξει η στάση. Έτσι το σχήμα είναι κίνηση, γένεση, στάση. Δηλαδή, πρώτα κινήθηκαν τα πνεύματα, έπειτα δημιουργήθηκε ο κόσμος και τέλος θα ακολουθήσει η στάση, όταν οι ψυχές, ελευθερωμένες από τα σώματα, θα αναπαυθούν στο Θεό (Βλ. ανάλυση Πρωτοπρ. Δημητρίου Στανιλοάε, εις αγίου Μαξίμου Ομολογητή: Φιλοσοφικά και θεολογικά ερωτήματα, τόμος Α’, έκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήνα 1978, σελ. 21 κ.έ., καθώς επίσης Πρεσβ. Νικολάου Λουδοβίκου, Ή Ευχαριστιακή οντολογία, εκδόσεις Δόμος, σελ. 217 κ.έ.).

Ο άγιος Μάξιμος, αντιμετωπίζοντας αυτήν την σειρά πού εξέθεσε ο Ωριγένης, ο οποίος κινείτο μέσα σε πλατωνικές απόψεις, για την δημιουργία και την σωτηρία του ανθρώπου, ενώ διατηρεί τους όρους κίνηση, γένεση, στάση, αλλάζει τη σειρά και δίνει άλλο περιεχόμενο. Για τον άγιο Μάξιμο, δεν προηγείται η κίνηση, αλλά η γένεση. Ο κόσμος είναι θετικό δημιούργημα του Θεού. Ο Θεός κατ’ αρχάς δημιούργησε τον κόσμο, μέσα στον οποίο έβαλε την κίνηση. Χωρίς την κίνηση δεν θα μπορούσαν τα κτίσματα να ανεβούν στον Θεό. Έτσι, η κίνηση είναι καρπός της δημιουργικής ενεργείας του Θεού, πού ετέθη στον κόσμο, και όχι αιτία της γένεσης και πτώσης του ανθρώπου και του κόσμου. Κάθε κτιστό έχει από τον Θεό τη δυνατότητα της κίνησης, γιατί χωρίς αυτή δεν θα υπήρχε τελείωση. Γι’ αυτό, η κίνηση δεν είναι αιτία πτώσης, αλλά τρόπος ανύψωσης. Είναι φυσικό να μην υπάρχει πέρας της κίνησης, γιατί το άκτιστο, ο Θεός, δεν έχει πέρας, αφού είναι άπειρος.

Ο άγιος Μάξιμος αντιμετώπισε το εξής πρόβλημα: Αφού η κίνηση είναι φυσικό γνώρισμα του κτιστού, τότε πώς θα επικρατήσει η στάση, δηλαδή πώς θα σταματήσει κάποτε αυτή η κίνηση; Ακριβώς, σε απάντηση αυτού του ερωτήματος, ο άγιος Μάξιμος εισήγαγε τον όρο «αεικίνητη στάση». Ο άνθρωπος θα παραμένει σε κοινωνία με τον Θεό, αλλά αυτή η στάση θα είναι μια διαρκής κίνηση. Ο λόγος είναι, ότι δεν μπορεί ποτέ το κτιστό να ομοιωθεί κατά πάντα με το άκτιστο, δεν μπορεί το πεπερασμένο να ταυτιστεί πλήρως με το άπειρο.

Έτσι, ο άγιος Μάξιμος, αντικρούοντας την Ωριγενική αντίληψη, κίνηση – γένεση – στάση, κάνει λόγο για γένεση – κίνηση – στάση, καθώς επίσης, ότι η στάση θα είναι αεικίνητη. Φυσικά, πέραν από αυτή την αλλαγή των λέξεων, άλλαξε και το περιεχόμενο. Γιατί ο άγιος Μάξιμος με τον όρο αεικίνητη στάση δεν εννοεί την αποδέσμευση της ψυχής από το σώμα και την παραμονή της στον Θεό, αλλά την αιώνια ύπαρξη όλου του ανθρώπου, πού αποτελείται από ψυχή και σώμα και την διαρκή τελείωση του. Η κτίση δεν μπορεί να κινηθεί προς την ανυπαρξία, προς το μη Ον, γιατί αυτό εμποδίζεται από την κυβερνητική ενέργεια του Θεού. Η φυσική, λοιπόν, κίνηση είναι προς το ζην εν Χριστώ προς την εκπλήρωση του λόγου της δημιουργίας της. Μέσα στα πλαίσια αυτά θεολογούν και όλοι οι άγιοι Πατέρες. Στην συνέχεια θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα από δύο Πατέρες, πού αντιμετώπισαν το θέμα, ότι στην άλλη ζωή θα υπάρξει μια διαρκής εξέλιξη για τους ανθρώπους, πού θα μετέχουν της ακτίστου δόξης του Θεού:

Ο άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης γράφει, ότι στον μέλλοντα αιώνα οι άγιοι και οι άγγελοι ούτε θα μειωθούν στην έφεση των αγαθών, αλλά ούτε και θα παύσουν να προκόπτουν στην προσθήκη των χαρισμάτων. Ο μέλλοντας αιώνας δεν θα έχει ύφεση ή μείωση από την αρετή, και, φυσικά, δεν θα έχει στάση. Θα παρατεθεί το κείμενο για την κατοχύρωση αυτής της θέσης: «Εν τω μέλλοντι αιώνι οι Άγγελοι και οι άγιοι, φασί, προκόπτοντες εν τη των χαρισμάτων προσθήκη ουδέποτε λήξουσιν, ή ενδώσουσι των αγαθών εφετώς έχοντες ύφεσιν γαρ ή μείωσιν από της αρετής επί κακίαν εκείνος ουκ έχει ο αιών» (Γρηγορίου Σιναϊτη, Φιλοκαλία, εκδ. Παπαδημητρίου, τόμος δ΄, σελ. 38, νδ΄).

Μια τέτοια θέση αναπτύσσει και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, αντικρούοντας τον φιλόσοφο Βαρλαάμ. Ο Βαρλαάμ υποστήριζε, ότι το να βρίσκεται ο άνθρωπος κατά την προσευχή υπέρ αίσθησιν, όπως αυτός το εννοούσε, είναι τελεώτατο δώρο του Θεού. Και γι’ αυτό η προσευχή πού γίνεται με άλγος, πόνο κ.λπ. δεν ανήκει στα τελεώτατα δώρα του Θεού. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς χρησιμοποιεί πολλά επιχειρήματα, για να ανατρέψει αυτή την θέση. Μεταξύ των άλλων λέγει, ότι δεν υπάρχουν τελεώτατα δώρα του Θεού, δηλαδή απαρτισμένα και μη επιδεχόμενα αύξηση, γιατί είναι γνωστό και φανερό ότι οι άγιοι κατά τον μέλλοντα αιώνα θα προκόπτουν επ’ άπειρον κατά την θεοπτία. Η έφεση των επιτυγχανόντων δεν σταματά ποτέ, η Χάρη πού λαμβάνουν οι άγιοι είναι δυναμοποιός, αφού τους οδηγεί προς την μετάληψη των μεγαλυτέρων, ο δε Θεός, πού δίνει την Χάρη Του άφθονα, είναι άπειρος. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, ποιος τρόπος υπολείπεται «μη ουχί προκόπτειν τους υιούς του μέλλοντος αιώνος κατ’ αυτήν επ’ άπειρον, χάριν εκ χάριτος κομιζομένους και την ακάματον επιτρεπτώς ανιόντας άνοδον;». Όλα τα δώρα πού δίνει ο Θεός δεν είναι τελεώτατα, αφού το τελειότατο δεν δέχεται καμιά προσθήκη (Γρηγορίου Παλαμά έργα, 2 ΕΠΕ, σελ. 368-370).

Έτσι, λοιπόν, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, θα υπάρχει διαρκής εξέλιξη στον μέλλοντα αιώνα. Η στάση ταυτίζεται με την κακία. Η διαρκής εξέλιξη γίνεται και από αυτήν την ζωή, θα συνεχισθεί και στην άλλη, για τους δικαίους. Μετέχοντας της θείας δόξης, θα αποκτούν μεγαλύτερη έφεση και υψηλότερο πόθο. Άλλωστε, ο εράσμιος Θεός είναι άπειρος και είναι αδύνατον να περικλυστεί από την κτιστή ανθρώπινη φύση, όση δύναμη και αν διαθέτει. Και επειδή ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς βασίζεται και σε χωρίο του άγιου Διονυσίου του Αρεοπαγίτη, πρέπει να πούμε ότι ο θείος Διονύσιος στο σύγγραμμα του περί της ουρανίου Ιεραρχίας, οπού κάνει λόγο για τις τρεις τάξεις των αγγέλων, εκ των οποίων η πρώτη είναι η ανώτερη, πού βρίσκεται πλησιέστερη στον Θεό, η κατώτερη, πού βρίσκεται πλησίον των ανθρώπων, και η μεσαία τάξη πού δέχεται τις ελλάμψεις από την υψηλότερη, κάνει λόγο για την κάθαρση, τον φωτισμό και την τελείωση των αγγέλων, που έχει σχέση με την χωρητικότερη έλλαμψη.

Έτσι, υπάρχει εξέλιξη στην θεοπτία και στις αγγελικές τάξεις, κατά τα διάφορα τάγματα τους. Η πρώτη τάξη «καθαίρεται και φωτίζεται και τελεσιουργείται πάσης μεν υφέσεως αμιγής, πρώτου δε φωτός πλήρης και πρωτοδότου γνώσεως και επιστήμης μέτοχος αποτελουμένη», «της προτελείου τελεσιουργίας αναλόγως αύτη πληρουμένη». Και οι άγγελοι καθαρίζονται από την άγνοια με την γνώση των τελειοτέρων μυήσεων, πού δίνονται κατά τάξη. Η τελειότερη μύηση προσφέρει περισσότερη γνώση, και αυτή η γνώση λέγεται κάθαρση από την προηγούμενη άγνοια. Το ίδιο γίνεται και με τις άλλες τάξεις των αγγέλων («Γρηγόριος Παλαμάς», τόμος 3ος, σελ. 274 κ.έ. Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Φιλοκαλία των Νηπτικών και ασκητικών).

Πρέπει να προστεθεί, ότι ο μέλλοντας αιώνας, κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, λέγεται άληκτος, δηλαδή δεν τελειώνει ποτέ, όχι μόνον από την άποψη του χρόνου, αλλά και από την άποψη της προσθήκης των χαρισμάτων. Αναφερόμενος ο άγιος Γρηγόριος στην μεγάλη αξία της Παναγίας, αφού δι’ αυτής επεδήμησε στον κόσμο ο Χριστός, υπογραμμίζει και την άξια της Θεοτόκου κατά τον μέλλοντα αιώνα. Γιατί, κάθε πρόοδος στην φωτοφάνεια και στην αποκάλυψη των μυστηρίων και στην προσθήκη των χαρισμάτων, θα είναι Αχώρητη χωρίς την Θεοτόκο: «Εις τον εξής άληκτον αιώνα πάσα φωτοφανείας θείας πρόοδος και πάσα μυστηρίων θείων αποκάλυψις και πάσα πνευματικών ιδέα χαρισμάτων άπασιν αχώρητος χωρίς αυτής» ((Γρηγορίου Παλαμά έργα. 10 ΕΠΕ, σελ. 460)

Επομένως, είναι απόσταγμα της πατερικής σοφίας, ότι στην μέλλουσα ζωή για τους δικαίους δεν θα υπάρχει στασιμότητα, αλλά διαρκής εξέλιξη, και αυτό θα γίνεται επ’ άπειρον, αφού θα αυξάνεται ο πόθος του ανθρώπου από την μεγαλυτέρα γνώση του Θεού, και αφού δεν μπορεί να παύσει να είναι κτιστός και να γίνει κατά φύσιν άκτιστος. Μπορεί να βιώσει το κατά Χάριν άκτιστο, όχι όμως το κατά φύσιν, πού ανήκει αποκλειστικά στο Θεό, πού είναι αυτοϋπαρξη και αυτοζωή.

Φυσικά, αυτό θα συμβεί γι’ αυτούς οι οποίοι πριν πεθάνουν είχαν εισέλθει στο στάδιο της καθάρσεως και της μετανοίας. Αν, δηλαδή, ο άνθρωπος μετανόησε, εξομολογήθηκε, αλλά δεν πρόφθασε να θεραπευθεί, να φωτισθεί ο νους του, αυτός, με την Χάρη του Θεού θα αυξάνεται στην θεία γνώση. Δεν το εννοούμε αυτό μέσα στα πλαίσια της λατινικής θεολογίας, συμφωνά με την οποία όταν ο άνθρωπος μετανοήσει, αλλά δεν προφθάσει να κάνει τον κανόνα του, θα πέρασει μέσα από το λεγόμενο καθαρτήριο πυρ. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν κάνουμε λόγο για ικανοποίηση της θείας δικαιοσύνης, αλλά για είσοδο στο στάδιο της καθάρσεως και μετανοίας, έστω και αν δεν έχει τελειώσει η θεραπεία. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις η θεία Χάρη θα βοηθήσει στην θεραπεία και μετά θάνατο, με την άποψη ότι οι μετανοήσαντες θα γίνουν χωρητικότεροι με την θεια Χάρη στην έλλαμψη και την μέθεξη της δόξης του Θεού.

Αντίθετα, για όσους δεν μετανόησαν ούτε έδειξαν έμπρακτα την μετάνοια τους δεν θα υπάρχει εξέλιξη στο αγαθό και την αρετή. Δεν έχουν εντοπιστεί χωρία Πατέρων, πού δείχνουν ότι οι αμετανόητοι θα κινούνται προς βίωση μεγαλύτερης κακίας. Ξέρουμε, βέβαια, ότι όπως στον Παράδεισο, ανάλογα με την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου, θα υπάρχουν διαβαθμίσεις, το ίδιο θα γίνεται και στην Κόλαση.

Ο Χριστός, αναφερόμενος στην πόλη εκείνη που θα εκδιώξει τους Αποστόλους, λέγει: «αμήν λέγω υμίν ανεκτότερον έσται γη Σοδόμων και Γομόρρας εν ημέρα κρίσεως ή τη πόλει εκείνη» (Ματθ. 10. 15). Η λέξη ανεκτότερο δείχνει, ότι θα υπάρχουν διαβαθμίσεις και στην Κόλαση.

Σαν συμπέρασμα πρέπει να πούμε, ότι υπάρχει αιώνια ζωή, πού βιώνεται ή ως αιώνιος Παράδεισος, ή ως αιώνια Κόλαση. Αυτό το αιώνιο πρέπει να μας προβληματίσει. Τα μεταμορφωμένα σώματα όλων των ανθρώπων θα ζουν την αιώνια ζωή. Όλων τα σώματα θα αναστηθούν, και των αμαρτωλών και των δικαίων. Η ανάσταση των σωμάτων είναι ένα δώρο, πού δόθηκε σε όλους τους ανθρώπους με την ανάσταση του Χριστού. Μόνον πού οι δίκαιοι θα βιώσουν περισσότερο την ανάληψη, αφού θα αρπαγούν εν νεφέλαις «εις απάντησιν του Κυρίου εις αέρα» (Θεσ. Α΄ 4. 17). Με τη Δευτέρα έλευση του Χριστού θα γίνει και η ανακαίνιση της κτίσης από την φθορά. Η δε μέθεξη της Δόξας του Θεού για τους δικαίους θα είναι αυξανόμενη και διαρκής. Δεν θα υπάρχει στάσιμη κατάσταση, αλλά αεικίνητη στάση και στάσιμη κίνηση.

Ο άνθρωπος πρέπει να βλέπει την φθαρτότητα και την προσωρινότητα της ζωής αυτής και να αποβλέπει στην αιωνιότητα. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ερμηνεύοντας τα αγιογραφικά χωρία «παράγει γαρ το σχήμα του κόσμου τούτου» (Κορ. Α΄ 7. 31) και «ο καιρός συνεσταλμένος το λοιπόν εστί» (Κορ. Α΄ 7. 29), λέγει: «Βραχύς ο βίος, εγγύς ο θάνατος, φθαρτός ο κόσμος ούτος, ο αεί μένων έτερος». Η καταφρόνηση του παρόντος κόσμου, η ετοιμασία για τον μέλλοντα κόσμο, η ζωή σύμφωνα με την πολιτεία του μέλλοντος αιώνος, όσο είναι δυνατόν, και η αποφυγή των βλαβερών του παρόντος κόσμου «παραπέμπει ημάς προς εκείνον εν ασφαλεία» (Γρηγορίου Παλαμά έργα, 9 ΕΠΕ, σελ. 568)

Η σκέψη μας πρέπει να είναι στραμμένη στην αιώνια ζωή, γιατί «ημών το πολίτευμα εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλ. 3. 20). Οι επίγειοι άνθρωποι μπορεί να κυβερνώνται από καπιταλιστικά, σοσιαλιστικά ή μαρξιστικά συστήματα, αλλά των Χριστιανών το πολίτευμα είναι ουράνιο. Σκοπός του ανθρώπου είναι η έφεση της αιωνίου ζωής και η μέθεξη της Βασιλείας του Θεού της οποίας «ουκ έσται τέλος» (Σύμβολο της Πίστης). Ούτε θα υπάρχει τέλος της τελειώσεως, αλλά η τελειότητα θα είναι ατέλεστη.

Για την αντιγραφή

ΙΚ

Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com

Η Νηστεία των Χριστουγέννων.

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου

Α. Σύντομα ιστορικά στοιχεία

Μετά τη Μ. Τεσσαρακοστή δεύτερη μακρά περίοδος νηστείας σε αρχαιότητα και σε επισημότητα είναι νηστεία των Χριστουγέννων. Έχει διάρκεια σαράντα ημερών και αρχίζει την 15 Νοεμβρίου, την επομένη της γιορτής του αγίου Φιλίππου, και λήγει την 24 Δεκεμβρίου, παραμονή των Χριστουγέννων.

Είναι μια χαρούμενη νηστεία – σε αντίθεση με τη Μεγάλη Σαρακοστή, που είναι πένθιμη νηστεία, επειδή οδηγεί στη Μεγάλη Εβδομάδα και στο Πάθος του Χριστού. Τώρα είναι μια χαρούμενη νηστεία, γι’ αυτό και είναι «ελαφρύτερη», δηλαδή μπορούμε να φάμε ψάρια («κατάλυσις ιχθύος»), ενώ τη Μεγάλη Σαρακοστή τρώμε ψάρια μόνο 2 φορές: του Ευαγγελισμού και των Βαΐων.

Μέχρι τα τέλη του δ’ αιώνα η Ανατολική Εκκλησία συνεόρταζε τη γέννηση και τη βάπτιση του Χριστού την 6 Ιανουάριου.

Η γέννηση άρχισε να χωρίζεται από τη βάπτιση από τον γ’ αιώνα στη Δύση, οπότε και γιορτή των Χριστουγέννων της 25ης Δεκεμβρίου εισήχθη στη Ρώμη.

Ο γιορτασμός των Χριστουγέννων την παραπάνω συγκεκριμένη ημερομηνία καθιερώθηκε στην Ανατολή στα τέλη του δ’ αιώνα. Αυτή γιορτή ονομάζεται πρώτα από τον άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο «μητρόπολις πασών των εορτών» και σε ομιλία του ιδίου κατά την γενέθλια ημέρα του Σωτήρα γύρω στο 386 μ.Χ. αναφέρεται: «ούπω δέκατο έστιν έτος, έξ ου δήλη και γνώριμος ήμίν αύτή ή ημέρα γεγένηται»

Η νηστεία πριν τα Χριστούγεννα καθιερώθηκε αρχικά στη Δύση και μάλιστα στην Ισπανία από τον επίσκοπο Μεδιολάνων Αμβρόσιο, οποίος την εφάρμοσε πρώτα στην επαρχία του. Η πρώτη μαρτυρία που μας παρέχεται προέρχεται από την πρώτη σύνοδο που συγκλήθηκε στη γαλλική πόλη της Matiscona. Σύμφωνα με τον ένατο κανόνα της συνόδου αυτής: «Από τής εορτής τοϋ άγιου Μαρτίνου μέχρι τής γεννήσεως τού Κυρίου να τηρηται νηστεία κατά την δευτέραν, την τετάρτην καί την παρασκευήν, να τελώνται δε και τεσσαράκοντα λειτουργίαι…».

Η παραπάνω νηστεία ονομάστηκε τεσσαρακοστή του αγίου Μαρτίνου, γιατί είχε διάρκεια σαράντα ημερών και άρχιζε από την ημέρα της γιορτής του συγκεκριμένου αγίου της Δυτικής Εκκλησίας. Κατ’ αντιστοιχία, ονομάστηκε στην Ανατολή νηστεία του αγίου Φιλίππου, γιατί ξεκινά την επομένη του εορτασμού της μνήμης του αγίου.

Οι πρώτες ιστορικές μαρτυρίες για τη νηστεία των Χριστουγέννων ανάγονται στον ε’ αιώνα για τη Δύση και στον στ’ αιώνα για την Ανατολή. Υπάρχει πιθανότητα να μεταφέρθηκε συγκεκριμένη νηστεία από τη Δύση στα μοναστήρια της Συρίας και της Παλαιστίνης. Ισχυρό ωστόσο, είναι και το ενδεχόμενο νηστεία των Χριστουγέννων να υπήρχε και στα ορθόδοξα μοναστήρια. Το παραπάνω στηρίζει το γεγονός πως την έκτη εκατονταετηρίδα υπήρχε νηστίσιμη πριν τα Χριστούγεννα περίοδος και στην αρχαία Εκκλησία των Βρετανικών νησιών, οποία είχε στενές σχέσεις με τον ορθόδοξο ανατολικό μοναχισμό. Αρχικά νηστεία ήταν μικρής διάρκειας, όμως υπό την επίδραση της νηστείας της Μ. Τεσσαρακοστής αυξήθηκε και νηστεία των Χριστουγέννων σε σαράντα ημέρες.

Ο Θεόδωρος Στουδίτης αναφέρει χαρακτηριστικά πως στην εποχή του οι τρεις του έτους νηστείες ήταν των Χριστουγέννων, του Πάσχα και των αγίων Αποστόλων, οι οποίες αντίστοιχα προτύπωναν τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα.

Μαρτυρία για τις «μικρές τεσσαρακοστές» μας παρέχει εκπρόσωπος της μοναχικής παράδοσης της Κωνσταντινούπολης των αρχών του θ’ αιώνα.

Πρόκειται για τον πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Νικηφόρο Ομολογητή, ο οποίος στον κθ’ κανόνα του αναφέρεται στις δύο νηστίσιμες περιόδους πριν τις γιορτές των Χριστουγέννων και των αγίων Αποστόλων, κατά τις οποίες τηρείται η νηστεία της Τετάρτης και της Παρασκευής. Ταυτόχρονα, προσδιορίζεται και ο χρόνος κατά τον οποίο παραθέτονται τα γεύματα της κάθε ημέρας.Επίσης λόγο για τις παραπάνω δύο νηστείες κάνει η σύνοδος επί των ημερών του Νικολάου Γ’ Γραμματικού (1084-1111). Συγκεκριμένα, ο ιζ’ κανόνας ορίζει νηστεία και επιβεβαιώνει την ήδη ισχύουσα πράξη.

Σύμφωνα με τα περισσότερα τυπικά, προβλέπεται νηστεία χωρίς «έλαιον» τις Δευτέρες, Τετάρτες και Παρασκευές και κατάλυση «ελαίου» τις Τρίτες και Πέμπτες.

Κατά τα Σαββατοκύριακα και τις ημέρες των γιορτών, εφόσον δε συμπίπτουν Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή, γίνεται κατάλυση «ιχθύος». Σύμφωνα με το τυπικό της Ευεργέτιδος δεν τηρείται ιχθυοφαγία κατά τις δύο «μικρές τεσσαρακοστές», παρά μόνο μετά από σχετική παράκληση. Η μοναδική διαφορά ως προς την τάξη της νηστείας που ακολουθείται στις δύο παραπάνω νηστίσιμες περιόδους είναι πως στη νηστεία των αγίων Αποστόλων παρατίθενται δύο τράπεζες, ενώ στη νηστεία των Χριστουγέννων παρατίθεται μία τράπεζα.

Η Κανονική τάξη της νηστείας

᾿Εκ Παραδόσεως, κατά την περίοδο αυτήν αρχίζει η κατάλυση ιχθύος από τα Εισόδια της Θεοτόκου (21ην Νοεμβρίου) και λήγει του ῾Αγίου Σπυρίδωνος (12ην Δεκεμβρίου).

Την παραμονή των Χριστουγέννων (24ην Δεκεμβρίου) τηρείται ξηροφαγία, εκτός εάν η παραμονή συμπέση Σάββατο η Κυριακή, οπότε γίνεται κατάλυση ελαίου, οίνου και θαλασσινών, εκτος ιχθύος.

Την ημέρα της ῾Εορτής των Χριστουγέννων γίνεται «κατάλυσις εις πάντα», οποιαδήποτε ημέρα και αν τύχη.

῾Υπάρχει παράλληλη Παράδοση, μαρτυρουμένη, ότι η κατάλυση ιχθύος εκτείνεται και μέχρι της μνήμης του ῾Αγίου Προφήτου Δανιήλ και των Τριών Παίδων (17ην Δεκεμβρίου), εφ᾿ όσον κατά την αρχαία τάξη η Νηστεία των Χριστουγέννων διαρκούσε μόνον επτά ημέρες(18-24).

(Θεοδώρου Βαλσαμῶνος Πατριάρχου Αντιοχείας, PG τ. 138, στλ. 941C, στλ. 1001Β, στλ. 1357C/Ρ.Π.Σ.Κ. τ. Δ', σελ. 420, σελ. 488, σελ. 579).

Επίσης, υφίσταται παράλληλη Παράδοση, αρκούντως μαρτυρουμένη, ότι κατάλυση ιχθύος γίνεται μόνον Σάββατο και Κυριακή, η οποία αρχικώς εφαρμοζόταν ως αυστηροτέρα τάξη Μοναχικών Τυπικών και πάλι όμως όχι καθολικώς. (Νικολάου Κωνσταντινουπόλεως, PG τ. 111, στλ. 401Β· ῾Οσίου Μελετίου ῾Ομολογητοῦ, «᾿Αλφαβηταλφάβητος», Βαθμὶς λζʹ, Περὶ διαίτης ολικῆς (ἔκδ. Σπυρίδωνος Λαυριώτου Μοναχοῦ, σελ. 142)· ῾Οσίου Νικοδήμου ῾Αγιορείτου, ῾Ιερὸν Πηδάλιον, σελ. 95, ὑποσ. 1 καὶ σελ. 728)

Οι δύο ανωτέρω περιπτώσεις παραλλήλων πράξεων υπήρχαν πάντοτε στην ζωή της ᾿Ορθοδόξου Εκκλησίας, επαφίετο δε —«εξ αγράφου εκκλησιαστικής παραδόσεως»— στην φιλάνθρωπο διάκριση και την ποιμαντική ευθύνη των πνευματικών Πατέρων να εξοικονομήσουν τα ευσεβή τέκνα τους «επί το αυστηρότερον η το επιεικέστερον», αναλόγως των ψυχικών και σωματικών δυνάμεών τους.

Στην δυνατότητα της διακριτικής αυτής ευχέρειας αναφέρεται τόσον ο ῞Αγιος ᾿Ιωάννης Δαμασκηνός, όταν τονίζει ρητώς, ότι στα ζητήματα νηστείας «πειθαρχείν μάλλον τοις την προεδρίαν και την οικονομίαν του λόγου πεπιστευμένοις», όσον και η συνελθούσα ᾿Ενδημούσα Σύνοδος επί Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Λουκά Χρυσοβέργη (ΙΒʹ αι.), η οποία θεσμοθέτησε την Νηστεία των Χριστουγέννων (και της Κοιμήσεως Θεοτόκου) και έδωσε ευρύτατη κανονική εξουσιοδότηση στους κατά τόπους Επισκόπους για την εφαρμογή εκκλησιαστικής οικονομίας, όταν παρίστατο ανάγκη: «ει δε καταλύσαι διά σωματικήν ασθένειαν αναγκαζόμεθα, εκ προτροπής επισκοπικής αι δηλωθείσαι ημέραι των νηστειών στενοχωρηθήσονται (συντομευθήσονται)· ότι και τούτο δέδοκται εξ αγράφου εκκλησιαστικής παραδόσεως». (Θεοδώρου Βαλσαμῶνος Πατριάρχου ᾿Αντιοχείας, PG τ. 138, στλ. 941BC/Ρ.Π.Σ.Κ. τ. Δʹ, σελ. 420)

Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com

Ο δεύτερος και τρίτος γάμος.

Ιωάννου Καρδάση

Ένα ζήτημα, που κλήθηκε να αντιμετωπίσει η Εκκλησία μετά τις νέες συνθήκες, που δημιούργησε το υποχρεωτικό της ιερολογίας του γάμου ήταν η δευτερογαμία, αλλά ακόμη και η τριτογαμία. Η δευτερογαμία επετρέπετο και ήταν συγχωρητέα πράξη από την Εκκλησία, η δε τριτογαμία επετρέπετο μόνο υπό κάποιες προϋποθέσεις.

Όσον αφορά την Πολιτεία, αυτή δεν κόλαζε τη διγαμία ή την πολυγαμία γενικώς: «Ο πολιτικός νόμος ου κολάζει την δευτερογαμίαν ή πολυγαμίαν» (Φωτίου, Νομοκάνων, Ρ-Π, Σύνταγμα, τ. Α΄, σελ. 275).

Η αναφορά αυτή στις θέσεις της Εκκλησίας για τους άθεσμους γάμους και κυρίως για τις διαφυλικές μίξεις και τη διγαμία έγινε, για να γίνει αντιληπτό το πόσο δύσκολο ήταν για την Εκκλησία να αποδεχθεί την τέλεση του γάμου σε παρόμοιες περιπτώσεις μαζί με τη θεία ευχαριστία. Για να εφαρμόσει όμως και την απαίτηση του νόμου, η μόνη λύση ήταν να αναπτύξει μια ιερολογία ξεκομμένη από τη θεία ευχαριστία.

Έτσι πλέον βλέπουμε, ότι από την εποχή που κατ’ ανάγκη μπορούσε ο γάμος να γίνει και εκτός θείας λειτουργίας, ήταν δυνατόν η Εκκλησία να φανεί περισσότερο επιεικής και να εφαρμόσει το πνεύμα της οικονομίας, κρίνοντας την αναξιότητα των μελλονύμφων ανάλογα με το βαθμό του αμαρτήματος ή στεφανώνοντας κάποιον σε ένα δεύτερο ή τρίτο γάμο, ενώ διατηρούσε τους κανόνες που αφορούσαν τη θεία μετάληψη.

Η βαθμιαία αυτή «απομυστηριοποίηση» του γάμου, που ξεκίνησε αφ’ ης στιγμής η ιερολογία ως προϋπόθεση εγκυρότητας και νομιμότητας του γάμου γενικεύθηκε με τις σχετικές αυτοκρατορικές διατάξεις, κορυφώθηκε δε την περίοδο της Τουρκοκρατίας εξ αιτίας των νέων ιστορικών συνθηκών και πνευματικών αντιλήψεων.

ΣΥΓΧΩΡΗΤΕΟΣ Ο ΔΕΥΤΕΡΟΣ ΓΑΜΟΣ

Στην παράδοση της Εκκλησίας δεν θεωρείται παράνομος ο εν Κυρίω δεύτερος γάμος:

Απόστολος Παύλος: (Ρωμ. 7. 3): «άρα ζώντος του ανδρός μοιχαλίς χρηματίσει εάν γένηται ανδρί ετέρω. Εάν δε αποθάνη ο ανήρ, ελευθέρα εστίν από του νόμου, του μη είναι αυτήν μοιχαλίδα γενομένην ανδρί ετέρω».

(Κορ. Α΄ 7. 8-9): «Λέγω δε τοις αγάμοις και ταις χήραις, καλόν αυτοίς εστίν εάν μείνωσιν ως καγώ. Ει δε ουκ εγκρατεύονται, γαμησάτωσαν».

(Κορ. Α΄ 7. 39-40): «Γυνή δέδεται νόμω εφ’ όσον χρόνον ζη ο ανήρ αυτής. εάν δε κοιμηθή ο ανήρ αυτής, ελευθέρα εστίν ω θέλει γαμηθήναι, μόνον εν Κυρίω. Μακαριωτέρα δε εστιν εάν ούτω μείνη, κατά την εμήν γνώμην. Δοκώ δε καγώ Πνεύμα Θεού έχειν».

Κλήμης Ρώμης: (Διαταγαί των Αγίων Αποστόλων, 3, 3, PG 1, 764Α): Συγχωρείται μόνο (ο δεύτερος γάμος) «ίνα μη εις κρίμα του διαβόλου εμπέσωσι, και παγίδας πολλάς, και επιθυμίας ανοήτους, και επιζημίους ψυχαίς, αίτινες κόλασιν προξενούσι μάλλον ή άνεσιν».

Κλήμης Αλεξανδρέας: (Στρωματείς): «Ο δευτερογαμήσας, ουχ αμαρτάνει μεν κατά την Διαθήκην, ου πληροί δε την Ευαγγελικήν τελειότητα».

Κύριλλος Ιεροσολύμων: (Κατήχησις Δ΄, 26, PG 33, 487Β): «Το πρώτον νόμος, το δεύτερον συγχώρησις, το τρίτον παρανομία».

Μ. Βασίλειος: (κανών πζ΄): «Πορνείας παραμυθία ο δεύτερος γάμος, ουχί εφόδιον εις ασέλγειαν». Δηλ. ο Μ. Βασίλειος θεωρεί τον δεύτερο γάμο παραμυθία κατά της κατηγορίας επί πορνεία.

Γρηγόριος Θεολόγος: (Λόγος 37, Εις το ρητόν του Ευαγγελίου «ότε ετέλεσεν ο Ιησούς τους λόγους τούτους», ΕΠΕ , σελ. 440): Το αυτό ως ανωτέρω αναφερόμενο στον Κλήμη Ρώμης.

Ιω. Χρυσόστομος: (Περί Μονανδρίας, PG 51, 611): «Συγγνωστόν δε και τω δευτέρω γάμω προσελθείν, ίνα μη πορνεύσωσιν οι ασθενείς».

Θεόδωρος Στουδίτης: «Ου τον δεύτερον γάμον εν τοις απειρημένοις τιθέντες τω προτέρω στέργειν παρακαλούμεν, αλλ’ ομολογούμεν μεν και τούτον είναι κατά νόμον τον δεύτερον, πολλώ δε τον ένα του δευτέρου βελτίονα». Αργότερα επαναλαμβάνει την άποψη του αποστόλου Παύλου και των άλλων Πατέρων ότι ο δεύτερος γάμος γίνεται κατά συγχώρηση (Επιστολαί, Ι΄, 50, PG 99, 1093C): «Και ούτω νόμω ορμάται συγχωρητικώ η διγαμία, κατά τον Απόστολον γινώσκουσα τα δευτερεία έχειν της μονογαμίας και μη αλόγως της πρώτης επιζητούσα τα δικαιώματα, όπερ προηπήλαυκε».

ΕΠΙΤΙΜΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΙΓΑΜΟΥΣ

Επειδή όμως ο δεύτερος γάμος εκλαμβάνεται κατά κάποιο τρόπο ως ήττα, αδυναμία, και ακρασία, επιβάλλονται από τους Πατέρες διάφορα επιτίμια μετανοίας και αποχής στους διγάμους, μετά τη λήψη των οποίων μπορούν βεβαίως και πάλι να δεχθούν τη θεία μετάληψη και τις ευλογίες της Εκκλησίας:

Μ. Βασίλειος: (κανών δ΄): «Ενιαυτόν μεν (ώρισαν οι πατέρες), άλλοι δε δυο έτη». Εδώ ο Μ. Βασίλειος επιβάλλει επιτίμιο ενός έτους.

Ιωάννης Νηστευτής: (κανών ιβ΄): «Παντί τω πορνεύσαντι Μοναχώ ή λαϊκώ, διετή χρόνον μη κοινωνείν…..». Ορίζει δυο έτη ακοινωνησίας, στους πορνεύσαντες, στους οποίους υπάγονται και οι δευτερογαμήσαντες.

Νικηφόρος Κων/πόλεως: (κανών β΄): «Ο δίγαμος ου στεφανούται, αλλ’ επιτιμάται μη μεταλαβείν των αχράντων μυστηρίων έτη δυο». Δηλ. ο δίγαμος επιτιμάται επί δυο έτη να μη μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων και μετά μπορεί να στεφανωθεί.

Θεόδωρος Στουδίτης: (Επιστολαί, Ι΄, 50, PG 99, 1092C): «Ενιαυτόν επί των διγάμων, άλλοι δε δυο έτη». Και εδώ το επιτίμιον πρέπει να είναι ένα έτος, άλλοι όμως πατέρες θέτουν τα δυο έτη.

Σύνοδος Νεοκαισαρείας: (κανών ζ΄): «Πρεσβύτερον εις γάμους διγαμούντων μη εστιάσθαι. Επεί, μετάνοιαν αιτούντος του διγάμου, τις έσται ο Πρεσβύτερος, ο δια της εστιάσεως συγκατατιθέμενος τοις γάμοις;». Δηλ. δεν επιτρέπεται σε ιερέα, που ευλόγησε δεύτερο γάμο, να λάβει μέρος στο γαμήλιο δείπνο, γιατί η μεν ιερολογία έγινε εξ ανάγκης, ενώ η συμμετοχή θεωρείται επιβράβευση. Από αυτό φαίνεται, ότι η Εκκλησία δεν ενθαρρύνει τον δεύτερο γάμο, πλην όμως τον ευλογεί κατ’ οικονομίαν.

Σύνοδος Λαοδίκειας: (κανών α΄): «Περί του, δειν, κατά τον εκκλησιαστικόν Κανόνα, τους ελευθέρους και νομίμως συναφθέντας δευτέροις γάμοις, μη λαθρογαμίαν ποιήσαντας, ολίγου χρόνου παρελθόντος, και σχολάσαντας τοις προσευχαίς και νηστείαις, κατά συγγνώμην αποδίδοσθαι αυτοίς την κοινωνίαν». Δηλ. αυτοί που έρχονται σε δεύτερο γάμο και μόνον αν αυτός ο γάμος ήταν ελεύθερος από συγγενική σχέση και επομένως νόμιμος, τότε θα πρέπει να τίθεται κάποιο κώλυμα στη θ. μετάληψη για λίγο καιρό. Εάν όμως κοιμηθούν πριν να ευλογηθούν, τότε υφίστανται επιτίμια ως πορνεύσαντες. Ουδαμού στον κανόνα αυτόν αναφέρονται οι εις δεύτερον γάμον ερχόμενοι χήροι.

ΕΠΙΤΙΜΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΡΙΓΑΜΟΥΣ

Η Εκκλησία δεν συγχωρεί τον τρίτο γάμο, αλλά τον ανέχεται και γι’ αυτό τον επιτρέπει σε ορισμένες περιπτώσεις και επιβάλλει μεγαλύτερα επιτίμια. Το ζήτημα της τριγαμίας λύθηκε με τον περίφημο τόμο της Ενώσεως (920), ο οποίος, για να ξεκαθαρισθεί το σχίσμα που δημιούργησε η ευλογία του τέταρτου γάμου του Λέοντα του Σοφού, απαγόρευσε εντελώς τον τέταρτο γάμο και έθεσε ορισμένους όρους αποδοχής του τρίτου γάμου, όπως π.χ. την προσέλευση στη θεία κοινωνία τρεις φορές το χρόνο κατόπιν μάλιστα νηστείας (MANSI, t. 17A-18A, στ. 337, 340): «Τέταρτον γάμον μηδενί τολμάσθαι, αλλ’ είναι απόβλητον παντελώς….. και ει τις δε τριακοντούτης ων, και τέκνα έχων εκ των προλαβόντων γάμων, τρίτη συνάπτοιτο γυναικί, και ούτος δε ασυγχώρητος μέχρι τετάρτου έτους της κοινωνίας των αγιασμάτων αμέτοχος….. και μετά το τυχείν δε της μεταλήψεως των μυστηρίων, τρις του ενιαυτού μόνον αξιωθήσεται της αποπλαύσεως. Άπαξ μεν, εν τη σωτηρίω του Χριστού και Θεού ημών αναστάσει, δεύτερον δε, εν τη κοιμήσει της αχράντου δεσποίνης ημών Θεοτόκου και τρίτον, εν τη γενεθλίω ημέρα Χριστού του Θεού ημών δια των εν ταύταις προηγείσθαι νηστείαν και το εκ ταύτης όφελος».

Μ. Βασίλειος: (κανών δ΄): «Τους δε τριγάμους εν τρισί και τέσσαρσι πολλάκις έτεσιν αφορίζουσιν. Ονομάζουσι δε τον τοιούτον ουκ έτι γάμον, αλλά πολυγαμίαν, μάλλον δε πορνείαν κεκολασμένην….. Συνήθειαν δε κατελάβομεν επί των τριγάμων, πενταετίας αφορισμόν». Επ’ αυτού ο κανονολόγος Μανουήλ Μαλαξός αναφέρει (Νομοκάνων, σελ. 324-325): «Δια να λάβη τις τρίτην γυναίκα, νόμον εκκλησιστικόν δεν έχομεν (κατά Μ. Βασίλειο), όμως περί να πορνεύση, όπου αν φθάση, κάλλιον είναι να λάβη τρίτην γυναίκα και δεν καταδικάζομεν την πράξιν του γάμου τούτου, να την εσυγχωρήσωμεν, πλην δεχόμεθα αυτόν, ως καθώς λέγει ο τόμος της Ενώσεως».

Νικηφόρος Κων/πόλεως: (β΄ κανών): «Ο δίγαμος δεν ευλογείται με στέφανα, αλλά επιτιμάται να μη μεταλάβη δυο χρόνους, ο δε τρίγαμος χρόνους τρεις». Εδώ ο άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής κανονίζει να μην στεφανωθεί ο δίγαμος πριν από τα δυο χρόνια και ο τρίγαμος πριν από τα τρία.

Σύνοδος Νεοκαισαρείας: (κανών γ΄): «Περί τους πλείστοις γάμοις περιπιπτόντων, ο μεν χρόνος σαφής ο ωρισμένος, η δε αναστροφή και η πίστις αυτών συντέμνει τον χρόνον». Δηλ. τα επιτίμια στους πολύγαμους (τρίγαμους) δύνανται να ελαττωθούν ανάλογα με τη μετάνοια και την πίστη που αυτοί θα εκδηλώσουν.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

α/ Η Εκκλησία ήδη από τους αποστολικούς χρόνους, δια των Πατέρων της, ενεθάρρυνε μόνο τη μονογαμία και σε καμία περίπτωση τη διγαμία. Μπροστά όμως σε προβλήματα πορνείας, που ανέκυψαν αναγκάστηκε να εφαρμόσει την οικονομία και έδωσε λύση στο θέμα του δεύτερου γάμου και τον επέτρεψε κατά συγχώρηση και δια να αποφευχθεί το βαρύτερο αμάρτημα της πορνείας.

β/ Η τέλεση δεύτερου γάμου δεν γίνεται αμέσως μετά τη λύση του πρώτου γάμου, αλλά μεσολαβεί ένα διάστημα (1-2 χρόνων) μέχρι να γίνει το στεφάνωμα και με το επιτίμιο της ακοινωνησίας.

γ/ Η τέλεση τρίτου γάμου θεωρείται πράξη παράνομη, αλλά κατ’ άκραν οικονομίαν επιτρέπεται με ορισμένες προϋποθέσεις και με βαριά επιτίμια (3-4 χρόνια) ακοινωνησίας και έκτοτε, μόνο 3 φορές το χρόνο λήψη της θ. κοινωνίας.

δ/ Σε όλους τους ανωτέρω κανόνες δεν αναφέρονται περιπτώσεις χηρείας. Υπενθυμίζεται, ότι για τις περιπτώσεις χηρείας δεν υπάρχει κανένα κώλυμα σύναψης δεύτερου γάμου και μάλιστα δεν υπάρχει καμία περίπτωση επιτιμίου σ’ αυτές, το αντίθετο μάλιστα υπάρχει και προτροπή (ιδίως στις γυναίκες κάτω των 60 ετών) να συνάψουν γάμο, άλλως ας προτιμήσουν την αγαμία (Τιμ. Α΄ 5. 9-10, 14-15).

ε/ Ελεύθεροι για τη σύναψη δεύτερου γάμου είναι: 1.- οι εκ χηρείας προερχόμενοι (Τιμ. ως ανωτέρω), 2.- οι τελέσαντες πρώτο γάμο και μη έχοντες σχέση συγγενείας μεταξύ τους (α΄ Λαοδίκειας), οι οποίοι και μόνον υφίστανται τα επιτίμια.

15.11.17

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com

 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Επειδή η χαώδης κατάσταση που επικρατεί σήμερα στο ζήτημα της έγγαμης ζωής των πιστών, με την ολοήμερη εργασία, τις ψυχολογικές πιέσεις που υφίστανται τα παιδιά εξαιτίας ελλείψεως επαφής με τους γονείς τους, με την απρόβλεπτη διάλυση του γάμου χωρίς πολλές φορές να φταίει ο ένας εκ των δύο γονέων και πολλοί άλλοι παράγοντες που μόνο ένας πνευματικός διακριτικός μπορεί να ξέρει, αλλά πάνω από όλους ο Θεός, οι Κανόνες αποτελούν εργαλείο προς διάσωση όσων μπορούν να σωθούν και όχι μέσον τιμωρίας όπως πολλοί αδιάκριτοι απνευμάτιστοι ''πνευματικοί'' νομίζουν και δεν προχωρούν στον δεύτερο γάμο σε κάποιες περιπτώσεις. 

 

Όταν λησμονείται η αγάπη και μένουν οι Κανόνες στεγνοί, τότε η χρήση τους σκοτώνει τις ψυχές, δεν τις ζωοποιεί.)

Μητροπολίτης Πειραιώς κατά Χ.Α. #Giafka:"Σατανιστές &παγανιστές η Χ.Α."

Σατανισμός και μπλάκ μέταλ...

Ευχόμεθα τα πλανηθέντα παιδιά του Κυρίου να επιστρέψουν κοντά του και να ξεφύγουν από τα δίχτυα του σατανισμού. Δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο. Προσοχή το περιεχόμενο είναι ακατάλληλο για κάτω των 18 ετών και υβριστικό για τον Κύριο μας και την Εκκλησία του. Βλέπετε με δική σας ευθύνη.

https://aprogrammatista.blogspot.gr/2017/11/blog-post_25.html