Δεν υπάρχει άλλος σίγουρος δρόμος σωτηρίας, εκτός από το να εξομολογείται ο καθένας σε πατέρες με πολλή διάκριση και από αυτούς να παίρνει οδηγίες για την αρετή και να μην ακολουθεί το δικό του θέλημα.

(Άγιος Ιωάννης Κασσιανός ο Ρωμαίος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Πέμπτη 7 Μαΐου 2015

Ο Πάπας Φραγκίσκος, προκλητικά προστατεύει την Ουνία στην Ουκρανία.

https://dimpenews.files.wordpress.com/2014/09/jjjjjjjggggggggggggg.jpg
 
«Λύμης φθοροποιού, φυγόντες κακοδόξων»*

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

O Πάπας Φραγκίσκος έστειλε ως ειδικό πρεσβευτή στην Ουκρανία, τον Καρδινάλιο Christoph Shoenborn της Βιέννης, για να γιορτάσει μαζί με την ‘’ελληνο-καθολική εκκλησία’’ της Ουκρανίας την 25η επέτειο από την επιστροφή στην νομιμότητα. Αυτό αναφέρεται σε άρθρο του Marco Tosatti στη Vatican insider, ημερομηνίας 10 Δεκεμβρίου 2014 που τιτλοφορείται : «Ουκρανία ο Πάπας γιορτάζει την 25η επέτειο της αναγέννησης των ‘’ελληνοκαθολικών’’» (Ucraina, il Papa celebra i 25 anni della rinascita Greco-cattolica). Το αγωνιώδες ενδιαφέρον για την Ουνία, του «Αγιωτάτου» κατά το πρόσφατο υμνολογικό ατόπημα.

Ως γνωστό από την εποχή του Στάλιν απαγορεύτηκε η λειτουργία της εν λόγω ουνιτικής ‘’εκκλησίας’’. Όπως αναφέρει ο Marco Tosatti ‘’παραπονεμένα’’ η ‘’ελληνο-καθολική εκκλησία’’, αποκαλείται υποτιμητικά ‘’ουνιτική’’.

Προς τι η διαμαρτυρία από τον Marco Tosatti, για την ονομασία ουνιτική; Να υπενθυμίσομε ότι ουνία είναι πολωνικο-λατινική λέξη και θα πεί ένωση. Θεωρούν αδικαιόλογητη τη χρήση του «υποτιμητικού όρου Ουνίτες» (termine negative Uniati); Πρώτοι αυτοί αυτοαποκλήθηκαν Ουνιτική Ορθόδοξη εκκλησία, στη σύνοδο της Βρέστης.

Παρενθετικά να αναφέρομε ότι οι ουνιτικές εκκλησίες, στο Das Typisch Κatholisch Lexicon, (το οποίο θα μπορούσαμε να καλέσουμε ως μια Τυπική Καθολική Εγυκλοπαίδεια) σε κείμενο που υπογράφει ο Eckhard Bieger, ως ‘’εκκλησίες’’ που έχουν την ορθόδοξη παράδοση (orthodoxer Tradition Kirtchen), προσθέτοντας ότι είναι ενωμένοι με τη Ρώμη (die mit Rom vereint). Στο κείμενο του Balamand, οι Ουνίτικες εκκλησίες καλούνται «Καθολικές Ανατολικές Εκκλησίες». Δυστυχώς με το κείμενο αυτό, στην ουσία αναιρέθηκαν οι προηγούμενες καταδίκες της Ουνίας στη Βιέννη (1990) και στο Freising (1990).

Οι Πάπες γίνονται προστάτες της Ουνίας και όχι της ενότητας, όπως ευκαίρως-ακαίρως επαγγέλονται. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, αποτελεί το σχετικό Διάταγμα της Β΄ Βατικανής συνόδου, επί Πάπα Ιωάννη ΚΓ΄, «Orientalium Ecclesiarum», για τις «Ανατολικές Καθολικές Εκκλησίε»ς, όπως πεισματωδώς καλούν οι Παπικοί τις Ουνιτικές εκκλησίες,.

Η Ουνία στην Ουκρανία δρα κυρίως στη Δυτική Ουκρανία, στην πόλη Λβιβ, τη Λεόπολη ή Λεοντόπολη κατά τις ελληνικές πηγές. Η Ουνία παρεισέφρησε στην Ουκρανία μέσω των Ιησουιτών. Να σημειωθεί ότι μέχρι και ουνίτη πατριάρχη ήθελε να διορίσει το Βατικανό στην Ουκρανία.

Εκείνο που μας πικραίνει επίσης, είναι το γεγονός ότι έχουν αρπάξει πολλούς Ναούς Ορθοδόξων με βίαιο τρόπο. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της αρπαγής του Ορθοδόξου Ναού, το έτος 1989 στο Ιβανο-Φραγκόσκ, όπου εξεδιώχθη ο Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Ιβανο-Φραγκόσκ Μακάριος, μαζί με τους Ορθόδοξους εκκλησιαζομένους την ώρα που τελούσε τη Θεία Λειτουργία.

Είχε έντονα προειδοποιήσει τότε ο Πατριάρχης Μόσχας Αλέξιος, τον Πάπα για τις δόλιες ενέργειες του καρδιναλίου Husar (ουνίτη αρχιεπισκόπου) της πόλης Livn. Παλαιότερα ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος, δεν δέχθηκε να συναντήσει τον Πάπα Φραγκίσκο, με κυριότερη αιτία την κρίση στην Ουκρανία. Ο Marco Tosatti, παρατήρησε με «παράπονο, τη χρήση του «υποτιμητικού όρου Ουνίτες» (termine negative Uniati), που χρησιμοποιείται από τους Ορθοδόξους για τους ελληνο-καθολικούς, που ως γνωστό πλαισίωναν και πλαισιώνουν τη μία από τις αντιμαχόμενες πλευρές στην Ουκρανία.

Προς τι η ονομασία ‘’ελληνο-καθολική’’; Ούτε Ελληνική είναι, ούτε καθολική. Ο εθνικός χαρακτηρισμός Ελληνική δεν είναι απλά ατυχέστατος, αλλά και δόλιος. Είναι εξ ολοκλήρου κομμάτι του Ουκρανικού λαού, οι Ουκρανοί Ουνίτες. Αφού οι Ουνίτες είναι Ουκρανικής καταγωγής, γιατί να χρησιμοποιείται ο όρος ελληνο-καθολικοί; Υπάρχει οιαδήποτε σχέση με εθνικό χρωματισμό; Είναι παπικοί ελληνικής καταγωγής;

Γιατί θέλουν οι ιερείς των, να ενδύονται με άμφια όμοια των Ορθοδόξων; Γιατί θέλουν να χρησιμοποιούν τους λειτουργικούς τύπους των Ορθοδόξων; Γιατί Ορθόδοξοι Ουκρανοί, εγκατέλειψαν την Πατρώα Πίστη και έγιναν ‘’λύκοι βαρείς’’; Μήπως τους συγκίνησε το Παπικό ‘’αλάθητο; Μήπως εντυπωσιάστηκαν από την εξουσιαστική μανία του Παπικού Πρωτείου; Καταλαβαίνουν ότι η Μία Εκλησία, το Filioque ποτέ δεν το δέχτηκε. Καταλαβαίνουν ότι η Μία Εκκλησία, ορθώς πιστεύει στην διάκριση ουσίας και ενέργειας του Θεού και τόσα άλλα. Αφού θέλουν να είναι ενωμένοι με τους Παπικούς φυσικό είναι να ενδύονται όπως οι Παπικοί και να ακολουθούν τα Παπικά Τυπικά. Προς τι η δολιότητα;

Δυστυχώς όλα τούτα τα κάνουν για τους ευνόητους λόγους. Θέτουν κατά απαράδεκτο τρόπο τον εθνικό διαχωρισμό και όχι τον εκκλησιαστικό. Η παπική δολιότητα δυστυχώς, δεν εξέλιπε από την εποχή του Σχίσματος μέχρι σήμερα. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός τους απεκάλεσε «Γραικολατίνους» και «μιξόθηρας ανθρώπους». Η διαδοχή της δόλιας έγνοιας από τον εκάστοτε Πρόεδρο του Βατικανού. «Διαδέχοντες οι Πάπες δολία διαθέσει τε εκ ψυχής»**, προστάτες γίνονται της Ουνίας.

Όπως αναφέρει ο αρθρογράφος Marco Tosatti, ο Καρδινάλιος Christoph Shoenborn, θα συναντηθεί με τον Πρόεδρο της Ουκρανίας για να συζητήσει την κατάσταση των σχέσεων Εκκλησίας και Πολιτείας στη χώρα. Ομιλεί λες και είναι η Επίσημη Εκκλησία της Ουκρανίας. Πολύ μας λυπεί η Ουνιτική θρασύτητα στην Ουκρανία, αλλά και το πολύτροπο της ουνιτικής δολιότητας. Κατά τα άλλα ακαίρως τους Παπικούς, ‘’αδελφή εκκλησία’’ αστόχως καλούν ‘’τινές’’.

* «Λύμης φθοροποιού, φυγόντες κακοδόξων» - Από τα Απόστιχα Προσόμοια, του Εσπερινού της Κυριακής της Ορθοδοξίας 

** Κατά το υμνολογικό ατόπημα που είχε ψαλεί στον Πατριαρχικό Ναό στην Κωνσταντινούπολη : «διαδέχων διαθέσει τε εκ ψυχής»
 
Πηγή: aktines.blogspot.gr

Ἀπειλὴ σχίσματος εἰς τὴν «καθολικὴν ἐκκλησίαν» λόγῳ νομιμοποιήσεως τῆς ὁμοφυλοφιλίας;

http://www.real.gr/Files/Articles/Photo/550_334_410112.jpg
 
Γράψαμε πολλὲς φορὲς γιὰ τὸν σύγχρονο «οἶστρο» νομιμοποιήσε- ως τῆς ὁμοφυλοφιλίας ὡς δῆθεν «φυσικὴ ἐπιλογὴ» σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Αὐτὸς ὁ «οἶστρος» δὲν ἄφησε ἄγγιχτη καὶ τὴν «Ἁγία Ἕδρα», ἀφοῦ «δίνουν καὶ παίρνουν» οἱ συζητήσεις καὶ οἱ διαπληκτισμοὶ εἴτε σὲ «συνοδικὸ» ἐπίπε- δο, εἴτε παρασκηνιακά.
 
Ἕνα εἶναι τὸ ἀποτέλεσμα: ὅτι ἡ «καθολικὴ ἐκκλησία» ἀπειλεῖται μὲ σχίσμα, διότι οἱ θιασῶτες τῆς νομιμοποι- ήσεως τοῦ σοδομισμοῦ μεγαλο- φραγκοπαπάδες δὲν εἶναι λίγοι μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν «ἀλάθητο»! Δεῖτε τὴν εἴδηση: «Σὲ ὅλη τὴν Βόρεια Ἀμερικὴ καὶ τὴν Εὐρώπη ἐκτυλίσσεται μία μάχη μεταξὺ τῶν καθολικῶν ποὺ εἶναι ἀντίθετοι μὲ τὸ «γάμο» τῶν ὁμοφυλόφιλων καὶ ἐκείνων ποὺ εἶναι δὲν εἶναι.

Τὸ Βατικανὸ κατηγορεῖται ὅτι ὁδηγεῖ στὸ «καθαρτήριο» τοὺς παραδοσιακοὺς καθολικούς. Τὸ σχίσμα ἔχει φτάσει σὲ κρίσιμο σημεῖο καὶ τώρα ἡ Διάσκεψη τῶν Γερμανῶν Ἐπισκόπων ἀπειλεῖ νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὸ Βατικανό. Πολλοὶ παραδοσιακοὶ καθολικοὶ κατηγοροῦν τὸν Πάπα Φραγκίσκο ὅτι συνωμοτεῖ, γιὰ νὰ ἀλλάξει τὶς καθολικὲς διδασκαλίες σχετικὰ μὲ τὴ σεξουαλικὴ ἠθική, συμπεριλαμβανομένου τοῦ «γάμου» μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων. Ὡστόσο, ἡ Γερμανικὴ Ἐπισκοπικὴ Διάσκεψη ζήτησε ἀπὸ τὸν Φραγκίσκο νὰ ἀλλάξει τὶς ἐπίσημες διδασκαλίες τῆς ἐκκλησίας τὸ συντομότερο δυνατὸν» (ἱστολ. redskarning.gr)! Μάλιστα, καλὰ διαβάσατε: κατηγορεῖται, ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς παπικούς, ὁ «ἀλάθητος» ὅτι ὑποδαυλίζει τὴν ὁμοφυλοφιλία καὶ γιʼ αὐτὸ ἀπειλεῖται σχίσμα ἀπὸ τοὺς παραδοσιακοὺς παπικούς!
 
Ἀμὴν καὶ πότε! 
 
Ορθόδοξος Τύπος, 24/04/2015
 
Πηγή: aktines.blogspot.gr

Με το κομποσκοίνι και το καριοφίλι.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiWJQPrquvAhFShwPMYSPthP0iTj8Qpstcg-KLptSPMMtjboebN98n8Bc9Yl86gf2BAVA-IjT7HvqEfOowdMiDbQLc7jKry_Jc4yJD_y6XglXI_n5hdXU7gYihsuCB1FXzwgwgMC-cOgpg/s1600/Moni_Arkadiou.jpg
 
Γράφει ο Δημήτριος Νατσιός, Δάσκαλος
 
Είναι γνωστό πως αν θέλεις να δοκιμάσεις την «Ορθοδοξία και Ορθοπραξία» κάποιου, ρώτησέ τον τι γνώμη έχει για τον ορθόδοξο μοναχισμό, για τα μοναστήρια και τους καλογέρους. Όποιος σέβεται τον μοναχισμό είναι Ορθόδοξος, όποιος τον διακωμωδεί ή κατηγορεί τους μοναχούς για ανθρωποφοβία ή δειλία, ουσιαστικά δεν είναι Ορθόδοξος Χριστιανός.
 
Συζητώ πολλές φορές και με ανθρώπους που προβάλλουν με παρρησία την πίστη τους και πραγματικά θλίβομαι και εκπλήσσομαι, όταν τους ακούω να εκφράζουν υποτιμητική και περιφρονητική γνώμη για τους μοναχούς. Το επιχείρημα πίσω από το οποίο θωρακίζουν την βεβαιότητά τους είναι πως οι καλόγεροι είναι άνθρωποι δειλοί, που δεν αντέχουν τα φορτία και τα βάσανα της ζωής, ριψάσπιδες του βίου, που αναχωρούν για να περάσουν άνετα και ξεφρόντιστα. Τα μοναστήρια είναι γι’ αυτούς, στην καλύτερη περίπτωση, πολύτιμη «πολιτιστική κληρονομιά», που πρέπει να διατηρηθεί σαν ένα αρχαϊκό παρελθόν ή, στην χειρότερη περίπτωση, τόπος παιδιάς και ραστώνης, όπου βρίσκουν καταφυγή προβληματικές προσωπικότητες.

Η πρώτη κατηγορία, των εντός της Εκκλησίας, «ευσεβών» κατά τα άλλα, χριστιανών, επισκέπτονται το τάδε μοναστήρι, γιατί αυτό εντάσσεται στα ψυχοσωτήρια χριστιανικά τους καθήκοντα, αλλά πόσο οίκτο, πόση λύπηση νιώθουν για τα αξιοθρήνητα αυτά καλογεράκια, που άφησαν την… τεθλιμμένη και στενή οδό του ηδονόπληκτου αυτού κόσμου, για να ακολουθήσουν την ευρύχωρο και πλατιά οδό του ασκητισμού.
 
Στην δεύτερη κατηγορία, των εκτός της Εκκλησίας επιτιμητών του μοναχισμού, ανήκει κυρίως η ψευτοπροοδευτική αγέλη, η οποία, κατά τον αείμνηστο καθηγητή της Θεολογίας Ηλία Βουλγαράκη, «αντικρίζει με αποστροφή το ένδυμα των ιερέων, παρερμηνεύει το χειροφίλημα στους ιερείς ως πράξη δουλοπρέπειας, νιώθει την βυζαντινή μουσική σαν μουσειακό κατάλοιπο. Καταλογίζει στην εκκλησιαστική ζωγραφική, ανελευθερία έκφρασης και αποστράγγισης της ζωής. Ερμηνεύει την τιμή των λειψάνων σαν νεκρολατρική έκφραση ενός αρρωστημένου ψυχισμού. Βλέπει τα άμφια και ανατρέχει στο σκοταδιστικό Βυζάντιο, απορεί με την μονοτονία και τον βραδύ ρυθμό των ιερών ακολουθιών. Πληροφορείται για τις νηστείες και προσγράφει στον Θεό χαιρεκακία. 
 
 https://eistorias.files.wordpress.com/2013/12/17-12-1803-ceb6ceb1cebbcebfceb3ceb3cebf.jpg
 
Αντικρίζει τον μοναχισμό ως μία διαστροφή της ανθρώπινης ύπαρξης, φορτισμένο με στυγνότητα αισθήματος και καρδιάς, που υπεραναπληρώνει την μειονεξία του με αυταρέσκεια, φανατισμό και μισαλλοδοξία». («Εισαγωγή στην Θεολογία», σελ. 74, Θεσ/νίκη 1998, συλλογικός τόμος).
 
Δεν είναι όμως ένδειξη αχαριστίας και ανιστορησίας να κατηγορούμε τον Ορθόδοξο μοναχισμό για αδιαφορία και αναισθησία για τα όσα συμβαίνουν στην κοινωνία; Ας γνωρίζουμε, όμως, όλοι ότι αν δεν υπήρχε ο μοναχισμός σήμερα Χριστιανούς Ορθοδόξους και Έλληνες σ’ αυτόν τον τόπο δεν θα εύρισκες.
 
«...δέκα σχολεία ελληνικά εποίησα, διακόσια διά κοινά γράμματα του Κυρίου συνεργούντος...», γράφει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, που εγκατέλειψε την ησυχία του Αγίου Όρους για να αφυπνίσει το αμαθές Γένος. Όταν ο Μιχαήλ ο Η’ ο Παλαιολόγος επιζητούσε την Ένωση των Εκκλησιών, την υποδούλωση της Ορθοδοξίας στον υπερφίαλο παπισμό, οι καλόγεροι, Αγιορείτες Πατέρες όρθωσαν το ανάστημά τους. «Ο της υγιούς πίστεως και το βραχύ ανατρέπων το παν λυμαίνεται», όποιος υποχωρεί έστω και ελάχιστα στην πίστη του λυμαίνεται το παν, απαντούν στους τότε και σήμερα προβατόσχημους, πεμπτοφαλαγγίτες του Οικουμενισμού. Τα μοναστήρια κράτησαν και κρατούν ανόθευτο και ακηλίδωτο την πάτριον δόξαν, την υγιή πίστη.
 
Καλόγεροι, κληρικοί, ήταν όλοι σχεδόν οι «Δάσκαλοι του Γένους», που αντί να καθίσουν φρόνιμα και να γίνουν νοικοκύρηδες, πρόσφεραν και την ζωή τους ακόμη, ως ποιμένες καλοί, υπέρ του δεινοπαθούντος λαού. Ο Μελέτιος Πηγάς, ο Κύριλλος Λούκαρις, ο Ηλίας Μηνιάτης, ο Γιαννούλης Ευγένιος ο Αιτωλός, ο Αναστάσιος Γόρδιος, ο Νικηφόρος Θεοτόκης, ο Ευγένιος Βούλγαρης, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο Άγιος Μακάριος ο Νοταράς, όλοι τους «Δάσκαλοι του Γένους» που βγήκαν από τα μοναστήρια. «Φως μεν μοναχοίς, άγγελοι, φως δε κοσμικοίς, μοναχοί» γράφει ο Αγ. Ιωάννης της Κλίμακος. Ο ορθόδοξος μοναχισμός φώτιζε και φωτίζει και σήμερα εν μέσω του πνευματικού σκότους που μας περιβάλλει.

 https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiMTRZ_QVWkinZlZYBB_XaO-12TksRTLPRKB9krmD53MUswnjBDnWiSV-ednrt5vg7EfnVTqEbvjIPdBhMWbaOJpZb7RIGX4QtFcGbuZTDWu8nFJLXQzmvH3AQPoHBBuZX0HPNKSu7oz49N/s1600/liberty-or-death.jpg
 
Γι’ αυτό και μετά την Επανάσταση η βαυαρέζικη συμμορία επέπεσε με λύσσα στα μοναστήρια και έκλεισε περίπου 400. «Διάλυσαν τα μοναστήρια», θρηνεί ο στρατηγός Μακρυγιάννης, «συμφώνησαν με τους Μπουαρέζους και πούλαγαν τα δισκοπότηρα κι όλα τα γερά (=ιερά) εις το παζάρι και τα ζωντανά διαδίχως τίποτα... Αφάνισαν όλως διόλου τα μοναστήρια και οι καημένοι οι καλόγεροι, όπου αφανίστηκαν εις τον αγώνα, πεθαίνουν της πείνας μέσα στους δρόμους όπου αυτά τα μοναστήρια ήταν τα πρώτα προπύργια της απανάστασής μας».
 
(Απομνημονεύματα).
 
«Πρέπει, επί τέλους, να μάθη ο Ελληνισμός και να ομολογήση, ότι κατά τα χρόνια της σκλαβιάς και της στυγνής δουλείας όχι μόνο μέσα στο Αγιονόρος, αλλά και στους απανταχού χώρους της παρουσίας και επιρροής του, η παιδεία ήταν σχεδιασμός και προγραμματισμός εθνωφελής και πράξις θαρραλέα των επί μέρους εκκλησιαστικών και μοναστικών αρχών, και πιο συγκεκριμένα, έργο και επίτευγμα λαμπρών κληρικών, με κέντρο τον ενοριακό ναό και τα προσκτίσματά του, και μοναχών μεγάλης βουλής για το Γένος και διδακτικής προσφοράς στ’ αρχονταρίκια και στους νάρθηκες των Μοναστηριών των. Και ότι “τα απανταχού της Ελλάδος, κατά θείαν πάντως μοίραν, κατεσπαρμένα Μοναστήρια, ως δένδρα μεγάλα και υψίκορμα, και πάντοτε ου μικράν τοις Ορθοδόξοις Έλλησι παρέσχον την ωφέλειαν, πολλώ δε μάλλον κατά τον δεινόν... χειμώνα, διότι ου μόνο υπήρχον η των δυστυχών καταφυγή και το... άσυλον, αλλά και της πατρίου παιδείας, της τε θύραθεν και της ιεράς, διετήρουν βαρυτίμους θησαυρούς και Σχολεία εν τοις πλείστοις ου διέλιπον”. (Σοφοκλ. Οικονόμος βλ. Ματθ. Παρανίκα, Σχεδίασμα περί της εν τω Ελληνικώ Έθνει καταστάσεως των γραμμάτων... ΚωνΠολις 1867, σελ. 6). Εννοείται ότι το «απανταχού της Ελλάδος» θα πρέπει να εκληφθή ως απανταχού του Ελληνισμού, απανταχού της Γένους μας. Ο λόγος είναι προφανής και αι αποδείξεις βοώσαι».
 
(Επισκόπου Ροδοστόλου Χρυσοστόμου, «Γράμματα και άρματα στον Άθωνα», Άγιον Όρος, 2000, σελ. 333).

 http://diakonima.wpengine.netdna-cdn.com/wp-content/uploads/2011/03/palaion-patron-germanos.jpg
 
Προπύργια τα μοναστήρια της ελευθερίας και της Ορθοδοξίας και περισσότερο σήμερα που εισβάλλουν πλημμυρηδόν οι δυτικές ασχήμιες. Τα μοναστήρια διαφυλάσσουν το ορθόδοξο ήθος, τον ασκητικό τρόπο ζωής, την ολιγόδεια, σήμερα ιδίως, που έχουμε μπουκώσει από τα πολιτιστικά (και κοινωνικά και πολιτικά) ξυλοκέρατα, ημέτερα και οθνεία.
 
Προϋπόθεση, κατά την Εκκλησία μας για το «ακολουθείν τον Χριστόν» είναι τα «απαρνησάσθω εαυτόν» και «αράτω τον σταυρόν», φράσεις που δηλώνουν αποφάσεις και πράξεις του ανθρώπου αντίθετες από την ίδια του τη φύση. Αντί να θαυμάζουμε και να παραδειγματιζόμαστε από ανθρώπους που απαρνήθηκαν τον εαυτό τους, εμείς τους ελέγχουμε για δειλία... Θέλουμε τα μοναστήρια τουριστικά θέρετρα και τους μοναχούς κοινωνικούς λειτουργούς, ακτιβιστές.
 
Να κλείσω με μία ακόμη παραπομπή στο προαναφερόμενο βιβλίο του επ. Ροδοστόλου Χρυσοστόμου, για κάποιες άγνωστες πτυχές της ιστορίας μας και για την παρουσία των μοναχών στους εθνικούς αγώνες «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδος την ελευθερία:
 
«Κρίμα που δεν έχουμε σε κάδρο και την μορφή του «Καπετάν Καλόγερου» (μετά ταύτα γνωστού ως Σαμουήλ) του θρυλικού Κουγκιού, που δεν ήταν άλλος απ’ τον Δανιήλ Ιβηρίτη, καθώς επίσης και του «Παχωμίου εξ Άθω», του πρώτου παλικαριού που πήδηξε μέσα στο Παλαμήδι και έκανε την αρχή της καταλήψεως. Ταπεινός όπως ήταν, καθ’ ο αγιορείτης, απέφυγε την τιμή τότε, δεν τον ενδιέφερε και η υστεροφημία, και σβήστηκε το κατόρθωμά του απ’ τον αγνώμονα πίνακα της λήθης. Γι’ αυτό του Στάϊκου Σταϊκόπουλου το άγαλμα είναι στημένο στο Ναύπλιο σήμερα, ενώ για εκείνον, όπως και για τον Ιβηρίτη, κανείς δεν κάνει λόγο...».

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Περί δύο προσφάτων πλαστών "υπερ-μνημονίων". Για τα memoranda περί αγιορειτικού Αβάτου και Παγκοσμίου Θρησκείας.



Ἡ παραπληροφόρηση (“disinformation”) ἀποτελεῖ πάντοτε μία ἀπό τίς πιό ἀποτελεσματικές μεθόδους ζημίας, ἐκεῖ ὅπου ἡ ὀρθή κατανόηση ἀποτελεῖ προϋπόθεση τῆς ἐπιτυχίας. Ἰδιαιτέρως λ.χ. στίς πολεμικές ἐπιχειρήσεις ἡ παραπληροφόρηση τοῦ ἐχθροῦ εἶναι ἄκρως συντελεστική στήν ἐπίτευξη τῆς νίκης, ὅπως ἀπέδειξε καί ἡ περίπτωση τῆς συμμαχικῆς ἀποβάσεως στή Νορμανδία, τόν Ἰούνιο τοῦ 1944 [1].

Κατά τό τελευταῖο ἔτος «διέρρευσαν» στή δημοσιότητα δύο περίεργα κείμενα: (α) τό πρῶτο, περί τήν Ἄνοιξη τοῦ 2014 (συνταχθέν προφανῶς ἐντός τοῦ 2013, πρίν ἀπό τήν 10η Γενική Συνέλευση τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν στό Πουσάν) ὑπό τόν τίτλο «Συμφωνίες τῶν Χριστιανικῶν “ Ἐκκλησιῶν”» καί (β) τό δεύτερο, ὑπό τόν τίτλο «Ὑπερμνημόνιο-Memorandum καί ἡ ἐπιβαλλόμενη μία νέα παγκόσμιος μασσονική ὑπερθρησκεία καί ἐκκλησία ἀπό 2016 ἕως 2020», πού ὑποτίθεται ὅτι ὑπεγράφη τόν Ἰούνιο τοῦ 2014, ἀλλά κυκλοφόρησε εὐρύτερα τούς τελευταίους δύο μῆνες. Τό πρῶτο ἀφοροῦσε στήν ὑπογραφή τῆς καταργήσεως τοῦ Ἀβάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους στό Πουσάν τῆς Νοτίου Κορέας, τόν Νοέμβριο 2013, στό πλαίσιο ἐργασίας τοῦ Π.Σ.Ε. (σάν νά ἔλειψαν καταλληλότερα πρός τοῦτου fora τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων !!!), ἐνῷ τό δεύτερο περιγράφει μία εὐρείας κλίμακας σύγκλιση πολιτικο-θρησκευτική μέ πολλές παραμέτρους καί τή δημιουργία μιᾶς παγκοσμίου θρησκείας.
 
Τά δύο αὐτά ὑπομνήματα τά ἐξετάζουμε μαζί ἐν συντομίᾳ, λόγῳ τῆς ἐκπληκτικῆς ὁμοιότητός τους σέ ὕφος καί περιεχόμενο· νομίζουμε δέ, ὅτι ὑπηρετοῦν καί τόν ἴδιο σκοπό.
 
Στά ἐν λόγῳ ὑπομνήματα, παρατηροῦνται τά ἑξῆς ἀληθῆ ἐκ πρώτης ὄψεως στοιχεῖα:
 
Ἀναπτύσσονται οἱ σχεδιασμοί πού μᾶς εἶναι γνωστοί ἐδῶ καί δεκαετίες ἀπό ἔγκυρες πηγές (μέσῳ μεταξύ ἄλλων καί τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλοπούλου καί τῶν συνεργατῶν του) γιά τήν ἐξέλιξη τῆς οἰκονομικο-πολιτικῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων καί τῆς θρησκευτικο-πολιτιστικῆς Νέας Ἐποχῆς τοῦ Ὑδροχόου (“New Aquarian Age”). Ὅσα σχεδιάζονται μᾶς εἶναι ὄντως γνωστά, ἄλλωστε, σέ γενικές γραμμές καί ἀπό τίς Προφητεῖες τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἐπιβεβαιώνονται δέ ἀπό τίς ἐξελίξεις καί τά ἤδη ἐκδεδομένα συγγράμματα τῶν ἀφανῶν συντελεστῶν τῶν ἐξελίξεων αὐτῶν. Ἐπί παραδείγματι, ἠ ἐξάλειψη τῆς ἐπικρίσεως ἐναντίον ἄλλων θρησκειῶν μέσα ἀπό τά λειτουργικά κείμενα τῆς Ἐκκλησίας μας (λ.χ. κατά τῶν Μονοφυσιτῶν-Μονοθελητῶν) πράγματι μεθοδεύεται ἐδῶ καί δεκαετίες ἐκ μέρους τῶν Οἰκουμενιστῶν ἐντός τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, καθώς μᾶς εἶναι γνωστό ἀπό οἰκείους μας ἀκαδημαϊκούς θεολόγους.
 
Ἐμπλέκονται ὀνόματα πραγματικῶν φυσικῶν πολιτικῶν καί ἐκκλησιαστικῶν προσώπων πού ἔχουν κάποια θέση ἰσχύος (οἱ Μητροπολῖται Βολοκολάμσκ κ. Ἱλαρίων καί Βόστρων κ. Τιμόθεος, ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ.Μ. Βατοπεδίου Ἀρχιμανδρίτης κ. Ἐφραίμ κ. ἄ. ).
 
Ἐμπλέκονται πραγματικά ἱστορικά γεγονότα καί θεσμοί, ὅπως λ.χ. ἡ 10η Γενική Συνέλευση τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν στό Πουσάν. Ἀκόμη, οἱ «Ἀναπτυξιακοί Στόχοι τῆς Χιλιετίας» εἶναι πράγματι πρόγραμμα τοῦ Ο.Η.Ε. (“Millenium Project”), ἀλλά μέ παραμέτρους μόνον κοινωνικές καί οἰκονομικές καί ὄχι θρησκευτικές, καί μέ μία ἀδιευκρίνιστη ἀρχή (τήν 8η) γιά παγκόσμια συνεργασία [2].
 
Ἀναφέρονται πραγματικά στοιχεῖα, ἄγνωστα στό εὐρύ κοινό, πού σχετίζονται μέ τόν ἀποκρυφιστικό χῶρο· λ.χ. ἡ 17η Νοεμβρίου εἶναι ἀληθῶς ἡ ἡμέρα ἱδρύσεως τῆς Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας (1875), ὅπως ἐπισημαίνεται δηλ. στό ὑπόμνημα περί τοῦ ἀβάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί τοῦ Πουσάν (11ο σημεῖο τῆς 3ης σελίδος τοῦ ἐντύπου) [3]. Ἀκόμη, ἡ καθιέρωση κοινοῦ ἑορτολογίου γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα καί ὅλες τίς θρησκεῖες, ὅπως ἀναφέρουν καί τά δύο ὑπομνήματα, εἶναι γνωστή ἐπιδίωξη τῆς (μασονικῆς) Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας, ἐκφρασμένη μεταξύ ἄλλων καί στό σύγγραμμα τῆς Alice Bailey «Προβλήματα τῆς Ἀνθρωπότητος» (Problems ofHumanity, 1947), στό κεφάλαιο «Τό πρόβλημα τῶν Ἐκκλησιῶν» (ἑνότητα 5η, «Ἡ Νέα Παγκόσμια Θρησκεία») [4]. Ὁ ἀναφερόμενος στό περί Πουσάν καί τοῦ ἁγιορειτικοῦ Ἀβάτου ὑπόμνημα ἐκδότης κ. Ψαρᾶς, εἶναι ὄντως ἐκδότης μασονικῶν, ἀποκρυφιστικῶν καί ἄλλων συγγραμμάτων, μέ ἰδιόκτητό του βιβλιοπωλεῖο πλησίον τῆς Στοᾶς «Φίλιππος» στή Θεσσαλονίκη, στή συμβολή τῶν ὁδῶν Δημητρίου Μαργαρίτη καί Φιλικῆς Ἑταιρείας [5].
 
Παρά ταῦτα (καί ἐδῶ χρειάζεται προσοχή), ἡ ὡς ἄνω χρήση ψηγμάτων ἀληθείας δέν κατορθώνει νά ἀποκρύψει ἐγγενῆ λάθη, ἀνεπίτρεπτα μειονεκτήματα τῶν δύο «ὑπομνημάτων», τά ὁποῖα «κραυγάζουν» γιά τήν ἀνακρίβεια τῶν δύο κειμένων.
 
Ἄν οἱ συντάκτες αὐτῶν τῶν κειμένων ἦταν σέ θέση νά γνωρίζουν τόσο φοβερές ἐπικείμενες ἐξελίξεις, τότε ὁπωσδήποτε θά εἶχαν ἀποκτήσει προηγουμένως πρόσβαση σέ κάποια, ἔστω, ἔγγραφα ἤ φωτογραφίες τῶν μυστικῶς τεκταινομένων (ὅπως συνέβη μέ τά Wikileaks) ἤ θά κατέθεταν προσωπική, ὑπεύθυνη καί ἐπώνυμη μαρτυρία (ὅπως ὁ πρώην πράκτωρ τῆς CIA Edward Snowden)· ἐπίσης, δεδομένου τοῦ μεγέθους τῆς «συνωμοτικῆς» αὐτῆς κινητοποιήσεως (δῆθεν παριστάμενοι ἐκπρόσωποι ὅλων τῶν θρηκειῶν στό Πουσάν !, πρᾶγμα ἀμάρτυρο), θά ἔπρεπε νά ὑπάρχουν ἐπαρκεῖς μαρτυρίες τρίτων - μή ἐκκλησιαστικῶν - διαύλων ἐνημερώσεως, ἀνεξαρτήτων δημοσιογράφων κ.λπ. Ἀντιθέτως τά «ὑπομνήματα», βασίζονται μόνον στήν καλοπιστία τῶν ἀναγνωστῶν καί τήν ἐπιφανειακή τους κρούστα ἀληθείας.
 
Τό χρονοδιάγραμμα πού θέτουν γιά τίς προσεχεῖς -ὑποτίθεται- ἐξελίξεις εἶναι τόσο σύντομο (2016 καί 2017 ἕως 2024! ), ὥστε θά μποροῦσε νά τεθεῖ σέ ἐφαρμογή μόνον ἄν εἶχε ἤδη ἱδρυθεῖ μία πλανητική πολιτική ἤ στρατιωτική ἀπολυταρχία. Αὐτή, εἶναι ἀλήθεια, ἤδη μέν μεθοδεύεται ἐντατικῶς τίς τελευταῖες δεκαετίες, ἀλλά προσκρούει στό κίνημα τῆς ἀντι-παγκοσμιοποιήσεως καί κυρίως στήν τωρινή ἀνάδειξη τῆς Ρωσσίας ὡς χριστιανικῆς ὑπερδυνάμεως, ἀλλά καί κάποιων ἄλλων ὑπερδυνάμεων, Κίνας, Ἰνδίας κ.ἄ. ὡς παραγόντων τοῦ διεθνοῦς γίγνεσθαι· ἑπομένως, μία ἑνιαία πλανητική κυβέρνηση δέν πρόκειται νά ἐπικρατήσει σύντομα. Ἐπίσης, ἡ μέχρι τώρα πρόοδος τῶν οἰκουμενιστικῶν «ἀνοιγμάτων» εἶναι στήν πραγματικότητα ἀσύμμετρα μικρή (ἀργή) ὡς πρός αὐτά τά ὁποῖα τά δύο «ὑπομνήματα» περιγράφουν γιά τό προσεχές μέλλον, ὁπότε παρουσιάζεται μία λογική ἀσυνέπεια στίς ἐξελίξεις.
 
Τά παράλληλα γεγονότα πού παρατηροῦμε στίς ἐξελίξεις δέν συγκλίνουν μέ τήν ἑρμηνεία τῶν «ὑπομνημάτων». Λόγου χάριν, ἄν ὁ Καθηγούμενος τῆς Ἱ.Μ. Βατοπεδίου ἦταν συνεργός τέτοιων συνωμοτικῶν σχεδιασμῶν καταργήσεως τοῦ Ἀβάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους κ.τ.σ., τότε ὄχι μόνον θά εἶχε προστατευθεῖ ἀπό τίς ἐναντίον του διώξεις, ἀλλά θά προβαλλόταν συστηματικῶς καί θετικῶς ἀπό ὅλα τά «συστημικά» Μ.Μ.Ε. καί τούς λοιπούς μηχανισμούς τῆς Νέας Τάξεως Πραγμάτων. Ἀντιθέτως, ὁ Καθηγούμενος κ. Ἐφραίμ διατηρεῖ ἄριστες σχέσεις μέ τήν ὁμόδοξό μας Ρωσσία καί τήν Ἐκκλησία της, ἡ ὁποία αὐτονοήτως εἶναι στό ἔπακρον ἀντιπαθής στή (γνωστή σέ ὅλους μας) δυτική πολιτική καί κρυπτοκρατία.
 
Κάποια (ἀληθῆ) ὀνόματα πού μνημονεύονται στά δύο κείμενα δέν ἔχουν στήν πραγματικότητα οὐδεμία σχέση μέ τίς ἐξελίξεις· ὁ Μητροπολίτης Βόστρων κ. Τιμόθεος δέν ἔχει καμμία ἐμπλοκή στόν Οἰκουμενισμό ἤ τίς ἐξωτερικές σχέσεις τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων τήν τελευταία περίπου δεκαπενταετία! Παρομοίως, ὁ Πανιερώτατος Μητροπολίτης Τριμυθοῦντος κ. Βαρνάβας, προερχόμενος ἀπό τήν ἔνδοξη καί γνωστή γιά τούς ἀγῶνες της κατά τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τῆς ἐκκοσμικεύσεως Ἱερά Μονή τοῦ Σταυροβουνίου τῆς Κύπρου, δέν εἶχε ποτέ ἀνάμειξη στά δρώμενα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἡ κ. Σόνια Τζιοβάνη δέν ὑπῆρξε ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου Ἱεροσολύμων στούς διαλόγους στό Π.Σ.Ε., ὅπως ἀνακριβῶς ἀναφέρει τό περί Πουσάν ὑπόμνημα τοῦ παρελθόντος (στή σελίδα 10 τῆς ἐντύπου μορφῆς), ἀλλ' ἐκπρόσωπος τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου.
 
Κάποια ἀπό τά στοιχεῖα τῶν ὑπομνημάτων πού δῆθεν θά ἔπρεπε ἤδη νά ἔχουν τεθεῖ σέ ἐφαρμογή, δέν ἐφαρμόσθηκαν στήν πργματικότητα, ὅπως τό ἀναφερόμενο στό ἄρθρο 14 τοῦ «ὑπερ-μνημονίου», (§14Γ): «Κατάργηση ψαλτῶν εἰς τάς Χριστιανορθοδόξους Ἐκκλησίας καί εἰσαγωγή χορωδιῶν ἀπό 16.10.2014». Αὐτό κρούει τόν κώδωνα τῆς προσοχῆς μας γιά τήν ἀνακρίβεια τῶν λεγομένων.

Συνοπτικῶς, θά μπορούσαμε νά ποῦμε, ὅτι τά δύο αὐτά ὑπομνήματα, σέ ἄμεση σχέση πρός ἄλληλα (τό δεύτερο, τό «Ὑπερμνημόνιο-memorandum» ἐπικαλεῖται τό πρῶτο, περί καταργήσεως τοῦ Ἁγιορειτικοῦ Ἀβάτου ἐν Πουσάν), εἶναι μέν ἀρκετά «ἀληθῆ» τόσο, ὥστε νά παρασύρουν ὅσους δέν ἔχουν βαθεῖα γνώση τῶν ἐξελίξεων καί τῶν πραγμάτων, ἀλλά καί ἀρκετά ψευδῆ, ἤ μᾶλλον ψευδέστατα, ὥστε νά ἐκθέσουν ἀνεπανόρθωτα ὅσους τά ἀποδεχθοῦν ὡς ἀληθινά (εἶναι γεμᾶτα ἀνακρίβειες καί ἐπικριτικά στοιχεῖα ἀναπόδεικτα, ἀληθές «περιβόλι» μέ ἀφορμές γιά δικαστικές διώξεις ἐπί συκοφαντίᾳ). Ἡ πρό μερικῶν μηνῶν κυκλοφόρηση τοῦ πρώτου ὑπομνήματος, περί δῆθεν ἀποφάσεως καταργήσεως τοῦ Ἀβάτου τοῦ Ἁγίου Ὄρους ἐν Πουσάν τό 2013, συμπαρέσυρε καλοπροαιρέτους Ἁγιορεῖτες Πατέρες καί διέρρευσε στόν ἐκκλησιαστικό τύπο, ὡς τεκμήριο· ἀποτέλεσμα ἦταν νά συγκεντρώσει, καθότι οὐσιαστικῶς ἀστοιχείωτο, τήν χλεύη τῶν Οἰκουμενιστῶν [6] ! Ἔτσι, ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι παρέμεναν ἐπί μῆνες σιωπηλοί καί ἀναπολόγητοι γιά τήν ὑποστολή τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας στό Πουσάν τῆς Νοτίου Κορέας, «ᾖραν κεφαλήν», εἰρωνευόμενοι τούς Ὀρθοδόξους ὡς φαντασιόπληκτους !
 
Ἡ κυκλοφόρηση, λοιπόν, τῶν «ὑπομνημάτων» αὐτῶν, ὄχι μόνο θά ἀπομακρύνει τήν προσοχή τῶν Ὀρθοδόξων ἀπό τίς ἀληθεῖς ἐξελίξεις καί τούς ἀληθῶς «διακριτικῶς» ὑπευθύνους τῆς ἐκκλησιολογικῆς καί ἐθνικῆς προδοσίας, ὄχι μόνο θά ἐμβάλει ἀμφιβολία γιά πρόσωπα τῷ ὄντι ἄσχετα μέ τήν διολίσθηση στίς ἀνεπίτρεπτες αὐτές ὑποχωρήσεις δημιουργώντας διαιρέσεις, ἀλλά θά κάνει εὐχερέστερα δεκτές ἀπό μέρους ἡμῶν, τῶν θυμάτων, τίς πραγματικές ὑποχωρήσεις, πιό ἀργές καί προσεκτικές, στά θέματα ἐθνικῆς καί ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας, ἀλλά καί θά δώσει λαβές κριτικῆς ἐναντίον τοῦ ἀγῶνος κατά τῆς Παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὡς εἶναι γνωστόν, ὅταν οἱ «συστημικές» Κυβερνήσεις ἐπιθυμοῦν νά καθιερώσουν ἐπαχθῆ, ἀντι-λαϊκά μέτρα, πρῶτα ἀνακοινώνουν πολλαπλάσιες, ἐκτενέστατες ἀλλαγές· μετά τήν γενική ἀντίδραση ... «ὑποχωροῦν» ... , καί λαμβάνουν μέτρα «ἐπιεικέστερα» (αὐτά πού ἐξ ἀρχῆς σχεδίαζαν). Ἔτσι, ἐνῷ ἔχουν ἐπιτύχει στόν ἀρχικό τους σχεδιασμό, ἀφίνουν τήν ἐντύπωση στό εὐρύ κοινό, ὅτι ἡ παλλαϊκή ἀντίδρασή του ἐπέτυχε !
 
Αὐτόν ἀκριβῶς τόν παραπλανητικό ψυχολογικό ρόλο παίζουν καί τά δύο αὐτά ὑπομνήματα ! Ἡ προδοσία τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας στό Πόρτο Ἀλέγκρε τῆς Βραζιλίας (2006) καί τό Πουσάν τῆς Νοτίου Κορέας (2013), ὅπου οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιπρόσωποι ἀρνήθηκαν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, καί ὅτι αὐτή εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη, μπροστά σέ ὅσα τά δύο «ντοκουμέντα» περιγράφουν γιά τό ἐγγύς μέλλον φαντάζει ἀσήμαντη καί, ὅπως εἶναι ἑπόμενον, ὑποτιμᾶται. Ἄν τά δύο αὐτά κείμενα δέν εἶναι προϊόντα καλπάζουσας καί φαντασιώδους καχυποψίας κάποιων σχισματικῶν ἤ συνωμοσιολόγων, τότε εἶναι πράγματι ἔντεχνα μέσα παραπλανήσεως τῆς προσοχῆς μας δημιουργημένα ἐκ μέρους ἄλλων ἐχθρῶν. Ἐπισημαίνουμε καί πάλιν, ὅτι δέν ἀμφισβητοῦμε ὅτι ὡς πρός τό περιεχόμενο τῶν σχεδιασμῶν τά ὑπομνήματα εἶναι σέ μεγάλο ποσοστό (ὄχι ὅμως ἐπαρκῶς) ἀληθῆ! Δέν εἶναι ὅμως ἀληθῆ ὡς πρός τό χρονοδιάγραμμα ἐφαρμογῆς, τά πρόσωπα, τούς θεσμούς καί τούς τρόπους ἐφαρμογῆς πού ἐμπλέκονται. Ὑπάρχουν πάμπολλα στοιχεῖα, ἐγγράφως τεκμηριωμένα, γιά ὅσα διαδραματίζονται, στοιχεῖα πού ἀναμένουν ἐπιμελεῖς καί ἐπιστημονικούς ἐρευνητές· ἄς μή καταφεύγουν οἱ προχειρολόγοι σέ φαντασιώδεις συνθέσεις !
 
Ἐπίλογος
 
Ἡ σημασία τοῦ «πολέμου τῆς πληροφορίας» (“infowar”) ἀναδεικνύεται ἰδιαιτέρως στίς μέρες μας. Ἐπί παραδείγματι, ἡ ρήξη τοῦ δυτικοῦ (ΝΑΤΟϊκοῦ ἐν πολλοῖς) μονοπωλίου στήν παγκοσμίου ἐμβελείας ἐνημέρωση (ἤ προπαγάνδα), λόγῳ τῆς ἀναδείξεως τοῦ ἀνταγωνιστικοῦ παγκοσμίου ρωσικοῦ κρατικοῦ δικτύου “Russia Today” (RT, ἱδρ. 2005) σέ τρεῖς γλῶσσες (ἀγγλικά, ἱσπανικά καί ἀραβικά) καί μέ 700 ἑκατομμύρια θεατές, προκάλεσε «πανικό» στήν ἡγεσία τῶν ΗΠΑ· ἐφέτος ἀποφασίσθηκε ἡ αὔξηση τῶν ἀμερικανικῶν κονδυλίων «ἀντι-προπαγάνδας» - μόνον ἐναντίον τῆς ρωσικῆς ἐνημερώσεως - στό ποσό τῶν 15,4 ἑκατομμυρίων δολλαρίων, δηλαδή 2,5 φορές περισσότερο ἀπ΄ ὅσο θά διατεθεῖ γιά τήν καταπολέμηση τοῦ ISIS (6,1 ἑκ.) [7]. Στό τόσο εὐαίσθητο αὐτό πεδίο τῆς πραγματικῆς ἐνημερώσεως καί εὐσυνείδητης δημοσιογραφίας εὐχόμεθα ταπεινῶς, νά μᾶς φωτίζει ὁ Κύριος νά μή παρεκκλίνουμε οὔτε ἀριστερά, οὔτε ὅμως καί δεξιά.
____________________________________________________
ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Ἡ κατά τόν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο συμμαχική ἀπόβαση στήν κατεχόμενη γαλλική Νορμανδία στίς 6 Ἰουνίου 1944, ἡ μεγαλύτερη ἀμφίβια ἐπιχείρηση ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἐπέτυχε ἐν πολλοῖς λόγῳ τῆς ἔμμονης πεποιθήσεως τῶν ἀμυνομένων Γερμανῶν, ὅτι ἡ πραγματική, μεγάλη, ἀπόβαση θά γινόταν δῆθεν βορειότερα, στό Πά Ντέ Καλαί (Pas-de-Calais)· ἡ πεπλανημένη αὐτή ἀντίληψη τῆς γερμανικῆς Wermacht, δημιουργημένη καί συντηρήμενη ἀπό τή συμμαχική ἀντικατασκοπεία (ΜΙ5, ΜΙ6, SCHAEF) μέ διαρροή ψευδῶν τακτικῶν σχεδίων καί ἐλιγμῶν (μέσῳ διπλωματῶν καί διπλῶν πρακτόρων), διατήρηση ψευδῶν στρατιωτικῶν μονάδων καί διενέργεια μικρῶν παραπλανητικῶν ἐπιχειρήσεων (“Operation Bodyguard”), εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τήν καθήλωση βαρειῶν γερμανικῶν τεθωρακισμένων μεραρχιῶν καί ἄλλων ἐκλεκτῶν σχηματισμῶν σέ ἄσχετες τοποθεσίες ἐπί ἕνα τουλάχιστον μῆνα. Συνέπεια αὐτοῦ ἦταν ἡ, σχετικῶς εὐχερής, ἀπόβαση ἐντός τοῦ Ἰουνίου ἑνός συνόλου 875.000 ἀνδρῶν τῶν συμμαχικῶν δυνάμεων, 148.000 ἁρμάτων καί ὀχημάτων καί 570.000 τόννων ἐφοδίων. Ὅταν ἡ Wermacht συνειδητοποίησε ὅτι δέν θά γινόταν ἄλλη ἀπόβαση, ἦταν πλέον πολύ ἀργά.

[2] Βλ. “United Nations Millennium Project”,
http://en.wikipedia.org/wiki/United_Nations_Millennium_Project

[3] Βλ. “Foundation Day - 17 November”,
http://www.ts-adyar.org/content/foundation-day-17-november

[4] ALICE A. BAILEY, Problems of Humanity, Lucis Publishing Company, New York – Lucis Press LTD, London, 1972 (5th edition), σελ. 164: «If in these early days of restoration and of the inauguration of the new civilization and of the new world, men of all faiths and all religions, of every cult and all esoteric groups were to keep these three great Festivals of Invocation, simultaneously and with understanding of the far-reaching implications, a great spiritual unity would be achieved; if they unitedly invoked the spiritual Hierarchy and sought consciously to contact its Head a great and general inflow of spiritual light and love would occur; if they together determined, with steadfastness and understanding, to approach nearer to God, who could doubt the stupendous results which eventually would be seen?».

[5] Βλ. Κατάλογος Εκδόσεων 2013-14, Εκδόσεις Δίον, από το 1978 – Βιβλία Ψαράς, Θεσσαλονίκη (www.psarasbooks.gr καί https://el-gr.facebook.com/costas.bakirtzis).

[6] Βλ. σχετική εἰδησεογραφία τόν Αὔγουστο τοῦ 2014, ὅπως λ.χ. ΝΙΚΟΥ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ, «Μεσσηνίας Χρυσόστομος: Μυθεύματα και κατασκευάσματα της φαντασίας τα περί άρσης του αβάτου του Αγίου Όρους» (02 Αὐγούστου 2014),http://www.amen.gr/article/messinias-xrusostomos-
mutheumata-kai-kataskeuasmata-tis-fantasias-
ta-peri-arsis-tou-abatou-tou-agiou-orous

[7] “U.S. Committing Millions to the Spread of Anti-Russian Propaganda Through Social Networks” (28 Ἀπρ. 2015), http://russia-insider.com/en/radio-liberty-battle-russian
-propaganda-new-digital-media-campaign/6158 «Alarmed by the success of Russian state-owned propaganda outlets conducting a so-called “war of misinformation” to support the Kremlin’s position on foreign policy issues such as Ukraine, the U.S. is making plans to launch a digital media campaign to counter Moscow’s efforts to shape the international narrative». Ἐπίσης, “For propaganda & 'democracy promotion’: State Dept seeks budget to counter RT” (26 Φεβρουαρίου 2015), http://rt.com/usa/235579-kerry-budget-rt-hearing/.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Τρίτη 5 Μαΐου 2015

Γνώση τοῦ Θεοῦ!

http://www.imaik.gr/wp-content/uploads/Untitled-149.jpg

  Ο άγιος σε προχωρημένη ηλικία.
 
Ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου

Ο Πατέρας μᾶς ἀγάπησε τόσο, πού μᾶς ἔδωσε τόν Υἱό Του. ᾿Αλλά καί ὁ ῎Ιδιος ὁ Υἱός θέλησε καί ἐνσαρκώθηκε κι ἔζησε μαζί μας στή γῆ. Κι οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι καί ἕνα πλῆθος ἀνθρώπων εἶδαν τόν Κύριο κατά σάρκα, ἀλλά δέν τόν ἐγνώρισαν ὅλοι ὡς Κύριο. Σ᾿ ἐμένα δέ, τόν γεμάτον ἁμαρτίες, δόθηκε ἀπό τό ῞Αγιο Πνεῦμα νά γνωρίσω πώς ὁ ᾿Ιησοῦς Χριστός εἶναι Θεός.

῾Ο Κύριος ἀγαπᾶ τόν ἄνθρωπο καί ἐμφανίζεται σ᾿ αὐτόν, ὅπως ὁ ῎Ιδιος εὐδοκεῖ. Καί ἡ ψυχή, ὅταν δῆ τόν Κύριο, εὐφραίνεται ταπεινά γιά τήν εὐσπλαγχνία τοῦ Δεσπότη καί δέν μπορεῖ πιά ν᾿ ἀγαπήση τίποτε ἄλλο τόσο, ὅπως ἀγαπᾶ τόν Δημιουργό της. Κι ἄν ἀκόμα ὅλα τά βλέπη κι ὅλους τούς ἀγαπᾶ, ὅμως πάνω ἀπ᾿ ὅλους θά ἀγαπᾶ τόν Κύριο.

῾Η ψυχή γνωρίζει αὐτή τήν ἀγάπη, δέν μπορεῖ ὅμως νά τήν μεταδώση μέ λόγια, γιατί γνωρίζεται μόνο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.

῾Η ψυχή ξαφνικά βλέπει τόν Κύριο καί Τόν ἀναγνωρίζει.

Ποιός θά μποροῦσε νά περιγράψη αὐτή τή χαρά καί ἀγαλλίαση;

Μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα γνωρίζεται ὁ Κύριος καί τό ῞Αγιο Πνεῦμα γεμίζει ὅλο τόν ἄνθρωπο.καί τήν ψυχή καί τό νοῦ καί τό σῶμα.

῎Ετσι γνωρίζεται ὁ Θεός καί στόν οὐρανό καί στή γῆ.

῾Ο Κύριος μοῦ ἔδωσε κατά τό ἄμετρο ἔλεός Του κι ἐμέ τοῦ ἁμαρτωλοῦ αὐτή τή χάρη, γιά να γνωρίσουν οἱ ἄνθρωποι τόν Θεό καί νά στραφοῦν πρός Αὐτόν.

Γράφω στό ὄνομα τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Θεοῦ.

Ναί, τήν ἀλήθεια.

Μάρτυράς μου ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος.

῾Ο Κύριος μᾶς ἀγαπᾶ σάν παιδιά Του καί ἡ ἀγάπη Του εἶναι μεγαλύτερη ἀπό τήν ἀγάπη τῆς μάνας.γιατί ἡ μάνα μπορεῖ νά λησμονήση τό παιδί της, ἐνῶ ὁ Κύριος ποτέ δέν μᾶς λησμονεῖ. Κι ἄν ὁ ῎Ιδιος ὁ Κύριος δέν ἔδινε τό ῞Αγιο Πνεῦμα στόν ὀρθόδοξο λαό καί τούς μεγάλους μας ποιμενάρχες, δέν θά μπορούσαμε νά γνωρίσωμε πόσο πολύ μᾶς ἀγαπᾶ.

῎Ας εἶναι δοξασμένος ὁ Κύριος καί ἡ μεγάλη Του εὐσπλαγχνία πού δίνει σ᾿ ἀνθρώπους ἁμαρτωλούς τή χάρη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. Πλούσιοι καί βασιλιάδες δέν γνωρίζουν τόν Κύριο, ἀλλά ἐμεῖς οἱ φτωχοί μοναχοί καί βοσκοί γνωρίζομε τόν Κύριο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi7hY03RPWyCPTYMWwr6n0d6T3TctMQsF8M-GcaU8KDcyxxGTt_MuUjkurfFsnMyasNetJAlcVD2MH5H9lls1wQ-o7wXWy8Msgu5KQIufmKK_dQlwbGBQBDSnLYvG9b9p5b4J8vNUvgwKEq/s1600/Agios+Silouanos+o+Athonitis8.jpg
  
Ο άγιος Σιλουανός σε πρώιμη φωτογραφία του.
 
Γιά νά γνωρίση κανείς τόν Κύριο δέν χρειάζεται νά εἶναι πλούσιος ἤ ἐπιστήμονας, ἀλλά χρειάζεται νά εἶναι ὑπάκουος, ἐγκρατής, νά ἔχη πνεῦμα ταπεινό καί ν᾿ ἀγαπᾶ τόν πλησίον. ῾Ο Κύριος θ᾿ ἀγαπήση μιά τέτοια ψυχή, θά τῆς φανερώση ὁ ῎Ιδιος τόν ῾Εαυτό Του καί θά τήν διδάξη τή θεία ἀγάπη καί ταπείνωση καί θά τῆς δώση κάθε τι ὠφέλιμο γιά νά βρῆ ἀνάπαυση κοντά στόν Θεό.

῞Οσα κι ἄν μάθουμε, εἶναι πάρα ταῦτα ἀδύνατο νά γνωρίσωμε τόν Κύριο, ἄν δέν ζήσωμε σύμφωνα μέ τίς ἐντολές Του. Γιατί ὁ Κύριος δέν γνωρίζεται μέ τήν ἐπιστήμη, ἀλλά μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα. Πολλοί φιλόσοφοι καί ἐπιστήμονες ἔφτασαν μέχρι τήν πίστη στήν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν ἐγνώρισαν τόν Θεό. Κι ἐμεῖς οἱ μοναχοί μελετοῦμε μέρα καί νύχτα τόν νόμο τοῦ Κυρίου, ἀλλά δέν ἐγνώρισαν ὅλοι τόν Θεό - ἀπέχομε πολύ ἀπ᾿ αὐτό - παρότι ὅλοι πιστεύουν.

῎Αλλο νά πιστεύης πώς ὑπάρχει Θεός κι ἄλλο νά γνωρίζης τόν Θεό.

Νά τό μυστήριο.῾Υπάρχουν ψυχές πού γνώρισαν τόν Κύριο.ὑπάρχουν ψυχές πού δέν Τόν γνώρισαν, ἀλλά πιστεύουν.ὑπάρχουν ὅμως καί ἄλλες, πού οὔτε Τόν γνώρισαν οὔτε πιστεύουν - κι ἀνάμεσά τους ὑπάρχουν ἀκόμα ἐπιστήμονες καί διανοούμενοι.

῾Η ἀπιστία προέρχεται ἀπό τήν ὑπερηφάνεια. ῾Ο ὑπερήφανος ἰσχυρίζεται πώς θά γνωρίση τά πάντα μέ τό νοῦ του καί τήν ἐπιστήμη, ἀλλά ἡ γνώση τοῦ Θεοῦ παραμένει ἀνέφικτη γι᾿ αὐτόν, γιατί ὁ Θεός γνωρίζεται μόνο μέ ἀποκάλυψη τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος. ῾Ο Κύριος ἀποκαλύπτεται στίς ταπεινές ψυχές. Σ᾿ αὐτές δείχνει ὁ Κύριος τά ἔργα Του, πού εἶναι ἀκατάληπτα γιά τό νοῦ μας. Μέ τό φυσικό μας νοῦ μποροῦμε νά γνωρίσωμε μόνο τά γήϊνα πράγματα, κι αὐτά μερικῶς, ἐνῶ ὁ Θεός καί ὅλα τά οὐράνια γνωρίζονται μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.

Μερικοί μοχθοῦν ὅλη τή ζωή τους γιά νά μάθουν τί ὑπάρχει στόν ἥλιο ἤ στή σελήνη ἤ κάτι παρόμοιο, ἀλλ᾿ αὐτά δέν ὠφελοῦν τήν ψυχή. ῎Αν ὅμως προσπαθούσαμε νά γνωρίσωμε τί ὑπάρχει μέσα στήν ἀνθρώπινη καρδιά, τότε θά βλέπαμε στήν ψυχή τοῦ ἁγίου τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί στήν ψυχή τοῦ ἁμαρτωλοῦ σκοτάδι καί κόλαση. Κι εἶναι ὠφέλιμο νά τό ξέρωμε, γιατί θά εἴμαστε αἰώνια εἴτε στή Βασιλεία εἴτε στή κόλαση.

῾Ο νωθρός στή προσευχή ἐξετάζει μέ περιέργεια πάντα, ὅσα βλέπει στή γῆ καί στόν οὐρανό, ἀλλά δέν γνωρίζει ποιός εἶναι ὁ Κύριος οὔτε προσπαθεῖ νά τό μάθη καί ὅταν ἀκούη διδασκαλία γιά τόν Θεό λέει·

“Μά πῶς εἶναι δυνατό νά γνωρίσωμε τόν Θεό; Καί σύ ἀπό πού Τόν γνωρίζεις;”

Θά σοῦ πῶ.Μαρτυρεῖ τό ῞Αγιο Πνεῦμα. Αὐτό γνωρίζει καί μᾶς διδάσκει.

“᾿Αλλά μήπως τό Πνεῦμα εἶναι ὁρατό;”

Οἱ ᾿Απόστολοι Τό εἶδαν νά κατεβαίνη σέ πύρινες γλῶσσες κι ἐμεῖς Τό αἰσθανόμαστε μέσα μας. Εἶναι γλυκύτερο ἀπό κάθε τι γήϊνο. Αὐτό γεύονταν οἱ Προφῆτες καί μιλοῦσαν στόν λαό κι ὁ λαός τούς πρόσεχε. Οἱ ῞Αγιοι ᾿Απόστολοι πῆραν ῞Αγιο Πνεῦμα καί κήρυξαν σωτηρία στόν κόσμο χωρίς νά φοβοῦνται τίποτε, γιατί τό ῞Αγιο Πνεῦμα τούς ἐνίσχυε. ῾Ο ᾿Απόστολος ᾿Ανδρέας εἶπε στό ἡγεμόνα τῶν Πατρῶν πού τόν ἀπειλοῦσε πώς θά τόν σταυρώση, ἄν ἐξακολουθῆ νά κηρύττη·

“῎Αν φοβόμουν τόν Σταυρό, δέν θά τόν ἐκήρυττα”.

Τό ἴδιο καί ὅλοι οἱ ἄλλοι ᾿Απόστολοι καί μετά οἱ μάρτυρες καί ὕστερα οἱ ἅγιοι ἀσκητές πήγαιναν χαρούμενοι στό μαρτύριο καί τά πάθη. Κι ὅλα αὐτά, γιατί τό ῞Αγιο Πνεῦμα, τό ἀγαθό καί γλυκύ, ἔλκει τήν ψυχή στήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου κι ἔτσι ἡ ψυχή δέν φοβᾶται τά βασανιστήρια, ἕνεκα τῆς γλυκύτητας τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος.

Πολλοί ἅγιοι μάρτυρες γνώρισαν μέσα στά βασανιστήρια τόν Κύριο καί τή βοήθειά Του. Πολλοί μοναχοί ἀντέχουν σέ μεγάλη ἄσκηση καί σέ πολλούς κόπους γιά χάρη τοῦ Κυρίου. Κι αὐτοί γνώρισαν τόν Κύριο καί παλαίβουν γιά νά νικήσουν τά πάθη καί προσεύχονται γιά ὅλη τήν οἰκουμένη καί ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ τούς ἐμπνέει τήν ἀγάπη γιά τούς ἐχθρούς. Γιατί ὅποιος δέν ἀγαπᾶ τούς ἐχθρούς, αὐτός δέν γνώρισε ἀκόμη ὅλο τόν πλοῦτο τῆς χάρης τοῦ Κυρίου, ὁ ῾Οποῖος πέθανε στό Σταυρό γιά τούς ἐχθρούς καί μᾶς ἔδωσε τόν ῾Εαυτό Του ὡς πρότυπο καί μᾶς ἔδωσε τήν ἐντολή ν᾿ ἀγαποῦμε τούς ἐχθρούς.

῾Ο Κύριος εἶναι ἀγάπη. Καί μᾶς ἔδωσε ἐντολή ν᾿ ἀγαποῦμε ἀλλήλους καί ν᾿ ἀγαπούμε τούς ἐχθρούς.καί τό ῞Αγιο Πνεῦμα μᾶς διδάσκει αὐτη τήν ἀγάπη.

https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjTntcM_KWnKbA_6wuSzw7TxorFu1Rfb-rIdb_04IVomJvXqiL5CJcG74M_pcZaEkOgyQbM_LJNuoJG68x1kPKxnN4ypZe0uztrNnUGuKSHVx0HmF1yB-KUXmEa-N7GjyMEMCvcqM7gC8c3/s1600/Agios+Silouanos+o+Athonitis7b.jpg
 
Ψυχή πού δέν γνώρισε τό ῞Αγιο Πνεῦμα δέν καταλαβαίνει πῶς εἶναι δυνατό ν᾿ ἀγαπᾶς τούς ἐχθρούς καί δέν τό δέχεται αὐτό. ῾Ο Κύριος ὅμως σπλαγχνίζεται τούς πάντες κι ὅποιος θέλει νά εἶναι μέ τόν Κύριο ὀφείλει ν᾿ ἀγαπᾶ τούς ἐχθρούς.

῞Οποιος γνώρισε τόν Κύριο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα γίνεται ὅμοιος μέ τόν Κύριο, ὅπως εἶπε ὁ ᾿Ιωάννης ὁ Θεολόγος.“῞Ομοιοι Αὐτῷ ἐσόμεθα, ὅτι ὀψόμεθα Αὐτόν καθώς ἐστιν” καί θά βλέπωμε τή δόξα Του.

Λές πώς πολλοί ἄνθρωποι πάσχουν ἀπό πολλές δυστυχίες καί ἀπό κακούς ἀνθρώπους. Σέ παρακαλῶ ὅμως, ταπείνωσε τόν ἑαυτό σου κάτω ἀπό τό ἰσχυρό χέρι τοῦ Θεοῦ καί τότε ἡ χάρη θά σέ διδάξη καί θά ἐπιθυμῆς καί σύ ὁ ἴδιος νά πάσχης γιά τήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου. Νά τί θά σέ διδάξη τό ῞Αγιο Πνεῦμα, τό ῾Οποῖο γνωρίσαμε ἐμεῖς στήν ᾿Εκκλησία.

῞Οποιος ὅμως κατηγορεῖ τούς κακούς ἀνθρώπους, ἀντί νά προσεύχεται γι᾿ αὐτούς, αὐτός δέν θά γνωρίση τή χάρη τοῦ Θεοῦ.

῎Αν θέλης νά μάθης πόσο μᾶς ἀγαπᾶ ὁ Κύριος, μίσησε τίς ἁμαρτίες καί τούς κακούς λογισμούς καί προσευχήσου ἔνθερμα μέρα καί νύχτα καί θά σοῦ δώση ὁ Κύριος τή χάρη Του καί θά γνωρίσης μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα τόν Κύριο καί μετά θάνατον, ὅταν θά πᾶς στόν παράδεισο, θ᾿ ἀναγνωρίσης κι ἐκεῖ μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα τόν Κύριο, ὅπως τόν γνώρισες στή γῆ.

Καί στόν οὐρανό καί στή γῆ ὁ Κύριος γνωρίζεται μόνο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα καί ὄχι μέ τήν ἐπιστήμη. Καί τά παιδιά πού δέν σπούδασαν καθόλου γνωρίζουν τόν Κύριο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα. ῾Ο ῞Αγιος ᾿Ιωάννης ὁ Βαπτιστής βρικόταν ἀκόμα στήν κοιλιά τῆς μητέρας του ὅταν αἰσθάνθηκε τήν ἔλευση τοῦ Κυρίου. ῾Ο Συμεών ὁ Στυλίτης ὁ Θαυμαστορείτης ἦταν ἑφτά χρονῶν, ὅταν Τοῦ φανερώθηκε ὁ Κύριος καί Τόν ἐγνώρισε. ῾Ο ῞Οσιος Σεραφείμ τοῦ Σάρωφ βρισκόταν σέ ὥριμη ἡλικία ὅταν ὁ Κύριος τοῦ ἐμφανίστηκε κατά τήν ὥρα τῆς Λειτουργίας. Κι ὁ Συμεών ὁ Θεοδόχος ἐγνώρισε τόν Κύριο στά βαθειά γηρατειά του καί Τόν δέχτηκε στά χέρια του.

῎Ετσι ὁ Κύριος προσαρμόζεται μ᾿ ἐμᾶς, γιά νά παρηγορήση κάθε ψυχή ὅσο τό δυνατόν περισσότερο.

῾Η ἀγάπη τοῦ Κυρίου δέν γνωρίζεται ἀλλιῶς, παρά μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα. Καί εἰρηνική ψυχή, πού κρατᾶ καθαρή τή συνείδηση, ἀπό τή θεωρία τῆς δημιουργίας γνωρίζει τόν Θεό, γιατί αὐτός ἔκτισε τόν οὐρανό καί τή γῆ. Κι αὐτό εἶναι, παρότι μικρό ακόμη, ἔργο τῆς χάρης. Χωρίς ὅμως τή χάρη δέν μπορεῖ ὁ νοῦς μᾶς νά γνωρίση τόν Θεό, ἀλλά σύρεται πάντα πρός τή γῆ, πρός τόν πλοῦτο, πρός τή δόξα, πρός τίς ἡδονές.

῞Οπως ἡ ἀγάπη τοῦ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ἔτσι καί τά πάθη Του ὑπῆρξαν τόσο μεγάλα, πού δέν μποροῦμε νά τά καταλάβωμε, γιατί ἀγαποῦμε λίγο τόν Κύριο. ῞Οποιος ὅμως ἀγαπᾶ περισσότερο, αὐτός μπορεῖ νά καταλάβη βαθύτερα καί τά πάθη τοῦ Κυρίου. ῾Υπάρχει ἀγάπη μικρή, ὑπάρχει μέση, ὑπάρχει καί ἡ τέλεια ἀγάπη. Κι ὅσο τελειότερη εἶναι ἡ ἀγάπη, τόσο τελειότερη ἡ γνώση.
 
https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgPuNavU_v0HObqJjzh4HNbile3CvmQAQDhU6WNFV9LpR_MzOLTNT1Rz0FCOrVB6NPdxVWiKNup_rHE5xhswWCendgm8KsdCR7crf2sJSNBeQ1FL3BQ75X4Uqp6g5SgFs39WQ-ZeMY0Ahlq/s400/Agios+Silouanos+o+Athonitis6b.jpg
 
Γενικῶς καθένας μας μπορεῖ νά κρίνη γιά τόν Θεό κατά τό μέτρο τῆς χάρης τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος πού ἐγνώρισε. Γιατί πῶς εἶναι δυνατόν νά σκεφτώμαστε καί νά κρίνωμε γιά πράγματα πού δέν εἴδαμε ἤ γιά τό ὁποῖα δέν ἀκούσαμε καί δέν ξέραμε; Νά, οἱ ῞Αγιοι λέγουν πώς εἶδαν τόν Θεό. ᾿Αλλά ὑπάρχουν καί ἄνθρωποι πού λέγουν πώς δέν ὑπάρχει Θεός. Εἶναι φανερό πώς μιλοῦν ἔτσι, γιατί δέν γνώρισαν τόν Θεό, αὐτό ὅμως δέν σημαίνει καθόλου πώς ὁ Θεός δέν ὑπάρχει.

Οἱ ῞Αγιοι μιλοῦν γιά πράγματα πού πραγματικά εἶδαν καί γνωρίζουν. Δέν μιλοῦν γιά κάτι πού δέν εἶδαν. Δέν λέγουν, ἐπί παραδείγματι, πώς εἶδαν ἕνα ἄλογο ἕνα χιλιόμετρο μῆκος ἤ ἕνα πλοῖο δέκα χιλιομέτρων, πού δέν ὑπάρχουν. Κι ἐγώ νομίζω πώς, ἄν δέν ὑπῆρχε Θεός, δέν θά μιλοῦσαν κἄν γι᾿ Αὐτόν στή γῆ. Οἱ ἄνθρωποι ὅμως θέλουν νά ζοῦν σύμφωνα μέ τό δικό τους θέλημα, καί γι᾿ αὐτό λένε πώς δέν ὑπάρχει Θεός, βεβαιώνοντας ἔτσι μᾶλλον πώς ὑπάρχει.

Καί τῶν ἐθνικῶν ἡ ψυχή αἰσθανόταν πώς ὑπάρχει ὁ Θεός, ἄν καί δέν ἤξεραν νά λατρεύουν τόν ἀληθινό Θεό. Τό ῞Αγιο Πνεῦμα ὅμως δίδαξε τούς ἅγιους Προφῆτες, ἔπειτα τούς ᾿Αποστόλους, κατόπι τούς ἅγιους Πατέρες καί τούς ἐπισκόπους μας κι ἔτσι ἔφτασε μέχρι ἐμᾶς ἡ ἀληθινή πίστη. Καί ἐμεῖς γνωρίσαμε τόν Κύριο μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα, καί ὅταν Τόν γνωρίσαμε, τότε στερεώθηκε σ᾿ Αὐτόν ἡ ψυχή μας.

Γνωρίσατε λαοί, πώς κτισθήκαμε γιά νά δοξάσωμε τόν οὐράνιο Θεό καί μήν προσκολλᾶσθε στή γῆ, γιατί ὁ Θεός εἶναι Πατέρας μας καί μᾶς ἀγαπᾶ σάν πολυπόθητα παιδιά Του.

Ο ᾿Ελεήμων Κύριος ἔδωκε τό ῞Αγιο Πνεῦμα στή γῆ καί στό ῞Αγιο Πνεῦμα στερεώθηκε ἡ ἁγία ᾿Εκκλησία.

Τό ῞Αγιο Πνεῦμα μᾶς ἀπεκάλυψε ὄχι μόνο τά ἐπίγεια, ἀλλά καί τά ἐπουράνια. Μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα γνωρίσαμε τήν ἀγάπη τοῦ Κυρίου. ῾Η ἀγάπη τοῦ Κυρίου εἶναι φλογερή. Γεμάτοι ἀπό ἀγάπη οἱ ἅγιοι ᾿Απόστολοι διέτρεξαν ὅλη τήν οἰκουμένη καί διψοῦσε τό πνεῦμα τούς, νά γνωρίσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι τόν Κύριο.

Τό ῞Αγιο Πνεῦμα χαροποιοῦσε τούς ἀγαπημένους τοῦ Θεοῦ Προφῆτες κι ὁ λόγος τούς ἦταν δυνατός καί εὐχάριστος, γιατί κάθε ψυχή ἐπιθυμεῖ ν᾿ ἀκούση τό λόγο τοῦ Κυρίου.

῎Ω θαῦμα! ῾Ο Κύριος δέν μέ παρέβλεψε, ἐμέ τόν τόσο μεγάλο ἁμαρτωλό, ἀλλά μοῦ ἔδωσε νά Τόν γνωρίσω μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.

῞Ω Πνεῦμα ῞Αγιο, Μεγάλε Βασιλιά! Τί νά σοῦ ἀνταποδώσω ἐγώ, ἡ ἁμαρτωλή γῆ; ᾿Εσύ μοῦ ἀπεκάλυψες ἕνα ἀκατάληπτο μυστήριο. ᾿Εσύ μοῦ ἔδωσες νά γνωρίσω τόν Κτίστη μου. ᾿Εσύ μοῦ ἔδωσες νά γνωρίσω πόσο ἄμετρη εἶναι ἡ ἀγάπη Του γιά μᾶς.

῾Ο Κύριος εἶπε.“οὐκ ἀφήσω ὑμᾶς ὀρφανούς”. Καί βλέπομε πώς πραγματικά δέν μᾶς ἐγκατέλειψε, ἀλλά μᾶς ἔδωσε τό ῞Αγιο Πνεῦμα.

Τό ῞Αγιο Πνεῦμα δίνει ἀοράτως στήν ψυχή τή γνώση. Στό ῞Αγιο Πνεῦμα βρίσκει ἡ ψυχή τήν ανάπαυση. Τό ῞Αγιο Πνεῦμα εὐφραίνει τήν καρδιά καί τῆς δίνει χαρά ἐπί γῆς. Πόση ἄραγε θά εἶναι ἡ χαρά καί ἡ ἀγαλλίαση στούς οὐρανούς; ᾿Εμεῖς γνωρίσαμε μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ἐκεῖ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ θά εἶναι τέλεια. ῞Ω, ἐγώ ὁ ἀδύναμος ἄνθρωπος! ᾿Εγνώρισα μόνο στήν τελειότητά της τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ἀλλά δέν μπορῶ νά τήν ἀποκτήσω καί καθημερινά θρινεῖ ἡ ψυχή μου καί συνεχῶς σκέφτομαι. “ἀκόμη δέν ἔλαβε ἡ ψυχή μου αὐτό πού ποθεῖ”.

῞Οταν τό ῞Αγιο Πνεῦμα ἐπεφοίτησε στούς ᾿Αποστόλους, τότε ἔμαθαν μέ τήν πείρα τους τί εἶναι ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀγάπη γιά τόν ἄνθρωπο.

“Τεκνία μου, οὕς πάλιν ὠδίνω, ἄχρις οὗ μορφωθῇ Χριστός ἐν ὑμῖν”, λέγει ὁ ᾿Απόστολος (Γαλ. δ´ 19).

Πόσο εὐτυχής θά ἤμουν ἄν ὅλοι οἱ λαοί ἐγνώριζαν τόν Κύριο!

Κύριε, δῶσε Σύ ὁ ῎Ιδιος, νά Σέ γνωρίσουν μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.ὅπως ἔδωσες στούς ᾿Αποστόλους τό ῞Αγιο Πνεῦμα καί Σέ γνώρισαν, δῶσε ἔτσι καί σ᾿ ὅλο τόν κόσμο νά Σέ γνωρίση μέ τό ῞Αγιο Πνεῦμα.

Πηγή: paterikakeimena.blogspot.gr
 
(Σχόλιο Εγκολπίου: Ως γνωστόν η ρωσική Μονή του αγίου Παντελεήμωνος, στην οποία κοινοβίασε ο άγιος Σιλουανός, 1866–1938, δεν είχε αλλάξει το ημερολόγιο στο μοναστήρι το 1924 και δεν είχε ουδεμία σχέση με τις ελληνικές Μονές που μνημόνευαν τον νεοημερολογίτη Πατριάρχη από το 1926 και μετά. 
 
Την ομολογιακή αυτή στάση κράτησαν πολλοί ερημίτες, Έλληνες, Ρουμάνοι, Ρώσσοι και άλλοι, πολλές συνοδείες στην έρημο του Άθωνα και τα τρία ξένα μοναστήρια, το ρωσικό, το σερβικό και το βουλγαρικό. Μετά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο όμως, με την έναρξη του ψυχρού πολέμου μεταξύ δύσης και κομμουνιστικής ανατολικής Ευρώπης, αναγκάστηκαν το 1946 να συμπορευτούν με το Πατριαρχείο ώστε να μην κατηγορηθούν για συνεργάτες της Σοβιετικής Ένωσης, αφού και η Βουλγαρία και η Σερβία, ως ενωμένη Γιουγκοσλαυία, είχαν περάσει στο στρατόπεδο της κόκκινης πανίσχυρης Ρωσίας. 
 
Κράτησαν την ομολογία τους μόνο οι ερημίτες και οι κατά τόπους συνοδείες στο Άγιον Όρος, όπου σήμερα αριθμούν πια ελάχιστες οάσεις Ορθοδοξίας στην αίρεση του οικουμενισμού.)

Δευτέρα 4 Μαΐου 2015

Πως να υπομένουμε τους πειρασμούς.


http://www.svetosavlje.org/biblioteka/Bogoslovlje/SvetiSimeonNoviBogoslov/SvetiSimeonNoviBogoslov.jpg
 
Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Όσοι είναι φίλοι του Θεού, όσοι έχουν κλείσει μέσα τους τον Κύριο σαν ένα πολύτιμο θησαυρό, δέχονται με πολλή χαρά τις βρισιές και τις ατιμίες, και αγαπούν με καθαρή καρδιά, σαν ευεργέτες, αυτούς που τους αδικούν.

Ο Χριστός, ο αναμάρτητος, ραπίσθηκε άδικα από ένα δούλο, κι έτσι έγινε το πρότυπο όλων μας στην ανεκτικότητα, τη μεγαλοψυχία και τη μακροθυμία. Αλλά μόνο ραπίσθηκε; Αν πάρουμε από την αρχή τα γεγονότα της ένσαρκης οικονομίας Του, θα δούμε πως αυτή δεν είναι τίποτ' άλλο παρά μια αλυσίδα ταπεινώσεων και εξευτελισμών. Πρώτα-πρώτα ο Κύριος, όντας Θεός, καταδέχθηκε να έρθει στη γη, «μορφήν δούλου λαβών», και να ζήσει ανάμεσά μας σαν ένας άσημος και φτωχός «τέκτονος υιός». Μέχρι τα τριάντα Του χρόνια βοηθούσε τον άγιο Ιωσήφ στο ταπεινό επάγγελμα του ξυλουργού. Ύστερα, όσο κήρυττε και θαυματουργούσε, υπέμεινε το διασυρμό, τη συκοφαντία και τις επιβουλές των Φαρισαίων και Γραμματέων. Και τέλος, πιάστηκε, χλευάσθηκε, μαστιγώθηκε, ραπίσθηκε και σταυρώθηκε. Ποιος; Ο αθώος από τους φταίχτες. Ο ευεργέτης από τους ευεργετημένους. Ο Θεός από τους ανθρώπους! Και γιατί όλα τούτα; Πρώτα, για να μας σώσει, όπως όλοι ξέρουμε. Κι έπειτα, για να μας δώσει παράδειγμα, όπως γράφει ο απόστολος Πέτρος: «Χριστός έπαθεν υπέρ υμών, υμίν υπολιμπάνων υπογραμμόν ίνα επακολουθήσητε τοις ίχνεσιν αυτού». Όπως υπέμεινε Εκείνος όλους τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες της ζωής, και μάλιστα την αδικία και την αχαριστία εκείνων που είχε ευεργετήσει, έτσι πρέπει να υπομένουμε κι εμείς. «Τούτο γαρ χάρις, ει δια συνείδησιν Θεού υποφέρει τις λύπας, πάσχων αδίκως», γράφει πάλι ο πρωτοκορυφαίος απόστολος. «Ποίον γαρ κλέος, ει αμαρτάνοντες και κολαφιζόμενοι υπομενείτε; Αλλ' εἰ αγαθοποιούντες και πάσχοντες υπομενείτε, τούτο χάρις παρά Θεώ» .

«Αγαθοποιών και πάσχων» ακριβώς ο Χριστός, είναι σα να λέει στον καθένα από μας: “Αν θέλεις, άνθρωπέ μου, να ζήσεις αιώνια μαζί μου, και να γίνεις «κατά χάριν Θεός», ταπεινώσου για χάρη μου, όπως ταπεινώθηκα κι εγώ για χάρη σου. Πέταξε από πάνω σου τη δαιμονική υπερηφάνεια και μη ντραπείς να υποστείς χλευασμούς και να πάθεις κάθε κακό για τις εντολές μου. Αλλιώς, θα ντραπώ κι εγώ για σένα την ημέρα της Κρίσεως. «Ος γαρ αν επαισχυνθή με και τους εμούς λόγους, τούτον ο υιός του ανθρώπου επαισχυνθήσεται, όταν έλθη εν τη δόξη αυτού και του πατρός και των αγίων αγγέλων». Και θα προστάξω τότε τους αγγέλους μου: «Αρθήτω ο ασεβής, ίνα μη ίδη την δόξαν Κυρίου»”.

Αν λοιπόν δεν υπομείνουμε τους πειρασμούς, τότε και ο Κύριος θα μας αποδοκιμάσει στη δευτέρα παρουσία Του, γιατί προτιμήσαμε τη δόξα των ανθρώπων και δεν θελήσαμε ν' ακολουθήσουμε το παράδειγμά Του. Πώς θέλουμε να συμβασιλεύσουμε και να συνδοξασθούμε μαζί Του στη βασιλεία των ουρανών, αν δεν καταδεχόμαστε να ταπεινωθούμε από έναν άλλον άνθρωπο, εμείς, που είμαστε «γη και σποδός», τη στιγμή που ο Χριστός, ο άπειρος Θεός και δημιουργός του σύμπαντος, αυτοταπεινώθηκε, άφησε την ουράνια δόξα Του κι έγινε άνθρωπος ευτελής; Εμείς δεν καταδεχόμαστε να ταπεινωθούμε μπροστά στον αδελφό μας, που είναι ίσως ανώτερος από μας, ενώ ο Χριστός έγινε δούλος και δέχθηκε τόσες ταπεινώσεις και σταυρικό θάνατο ακόμα, από τους δούλους Του!

Ας υποθέσουμε, ότι βαδίζουμε στο δρόμο μαζί με τον Χριστό. Και μας συναντάει ένας άνθρωπος, που χτυπάει στο πρόσωπο και Εκείνον και εμάς. Ο Δεσπότης Χριστός δεν αντιδρά και δεν διαμαρτύρεται. Μπορούμε να σκεφτούμε σε τι δεινή θέση θα βρεθούμε εμείς, αν αντιδράσουμε;

Ο Κύριος είναι το υπόδειγμά μας. Και όμως, Εκείνος περιπαίζεται και δεν αγανακτεί· εμείς επαναστατούμε. Εκείνος δέχεται σταυρό και θάνατο ταπεινωτικό· εμείς δεν σηκώνουμε ούτε ένα ταπεινωτικό λόγο. Πώς λοιπόν θα γίνουμε συγκοινωνοί της δόξας Του, αφού δεν καταδεχόμαστε να γίνουμε συγκοινωνοί των παθών και των βασάνων Του; Μάταια αγωνιζόμαστε, μάταια ελπίζουμε στην αιώνια ζωή, αν δεν είμαστε αποφασισμένοι να σηκώσουμε σταυρό, όπως Εκείνος.

Δεν απομένει πάρα να Τον μιμηθούμε, με τη βεβαιότητα ότι «ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσαν δόξαν αποκαλυφθήναι εις ημάς».

(Από το βιβλίο: “ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ” Βασισμένο σε κείμενο του Οσίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ, ΩΡΩΠΟΣ ΑΤΤΙΚΗ).

Πηγή: alopsis.gr

Η εμφάνιση της σατανικής υπερηφάνειας στους ανθρώπους.

Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης
 
"Ο Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν"

Η υπερηφάνεια συνηθέστατα κάνει την εμφάνισή της στον άνθρωπο με τον εξής τρόπο: Ο άνθρωπος που δέχτηκε τη μόλυνσή της, εξισώνει με τον εαυτό του τους πάντες ή τουλάχιστον πολλούς ανωτέρους ή μεγαλύτερούς του στην ηλικία, την εξουσία ή τις ικανότητες, και δεν ανέχεται να βρίσκεται χαμηλότερά τους. Αν ο υπερήφανος άνθρωπος είναι υφιστάμενος, δεν σέβεται - όπως και πρέπει – τον προϊστάμενό του, δεν θέλει να του υποκλίνεται με σεβασμό, δεν σέβεται τις εντολές του και τις εκτελεί απρόθυμα, από φόβο· εξισώνει τον εαυτό του με όλους τους μορφωμένους ανθρώπους και δεν παραχωρεί την υπεροχή πάνω από τον εαυτό του σε κανένα ή, αν το κάνει αυτό, το κάνει για πολύ λίγους ανθρώπους. Αν είναι είτε μορφωμένος είτε αμόρφωτος, είτε γιός είτε κόρη, δεν αποδίδει τον προσήκοντα σεβασμό στους γονείς και τους ευεργέτες του, ιδιαίτερα τους απλοϊκούς και τους απαίδευτους, θεωρώντας τους ίσους με τον εαυτό του, ακόμα και υποδεέστερους.

Πρέπει να προσέχεις στο έπακρο να μην συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους άλλους από οποιαδήποτε άποψη, αλλά να τοποθετείς τον εαυτό σου χαμηλότερα απ' όλους έστω κι αν στην πραγματικότητα είσαι σ' οτιδήποτε καλύτερος από πολλούς ή ίσος με πάρα πολλούς. Κάθετι μέσα μας είναι από τον Θεό· δεν είναι δικό μας. «… Τούτο ουκ εξ υμών, Θεού το δώρον, ουκ εξ έργων, ίνα μη τις καυχήσηται» (Εφεσ. 2,8-9). «Πάντα δε ταύτα ενεργεί το έν και το αυτό Πνεύμα» (πρβλ. Α' Κορ.12,4·11). Και πώς μπορώ να υπερηφανεύομαι για κάτι καλό που δεν είναι δικό μου και να συγκρίνω τον εαυτό μου με κείνους που από τον ίδιο τον Θεό και την εμπιστοσύνη της κοινωνίας τοποθετήθηκαν πιο ψηλά από μένα; Έτσι λοιπόν, όταν κληθής υπό τινος εις γάμους, μη κατακλιθής εις την πρωτοκλισίαν, μήποτε εντιμότερός σου ή κεκλημένος υπ' αυτού, … Ότι πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται και ο ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 14, 8· 11).

Η φιλαυτία μας και η υπερηφάνειά μας φανερώνεται ιδιαίτερα στην ανυπομονησία μας και στο ευέξαπτο του χαρακτήρα μας, όταν κάποιος από μας δεν υπομένει ούτε το πιο μικρό δυσάρεστο πράγμα, που άλλοι μας προξενούν, είτε με πρόθεση είτε και χωρίς πρόθεση να το κάνουν, όταν δεν υπομένει κάποιο εμπόδιο που οι άνθρωποι ή το περιβάλλον μας στήνουν στον δρόμο μας δικαιολογημένα ή αδικαιολόγητα, είτε σκόπιμα είτε όχι. Η φιλαυτία και η υπερηφάνειά μας θάθελαν πάντα να γίνεται το δικό μας, θάθελαν να μας περιβάλλουν όλες οι τιμές και οι ανέσεις του πρόσκαιρου βίου· θάθελαν ακόμα μ' ένα μας νεύμα να υποτάσσονται και να υπακούουν σε μας σιωπηλά και γρήγορα όλοι οι άνθρωποι και ακόμα – μέχρι που φτάνει η υπερηφάνειά μας! - η φύση όλη· ενώ, αλλοίμονο! εμείς οι ίδιοι είμαστε πολύ βραδείς στην πίστη και σε κάθε καλό και αγαθό έργο, αλλά και στο να ευαρεστήσουμε τον μόνο Κύριο των πάντων!

Χριστιανέ μου, οφείλεις οπωσδήποτε να είσαι ταπεινός, πράος και μακρόθυμος ενθυμούμενος ότι είσαι πηλός και σποδός (στάχτη) και ένα τίποτα, ενθυμούμενος ότι είσαι ακάθαρτος και πως κάθε τι το καλό μέσα σου είναι από τον Θεό, πως από τον Θεό είναι οι δωρεές της ζωής σου, της αναπνοής σου, όλα σου τα χαρίσματα· ενθυμούμενος ακόμη ότι για το αμάρτημά σου της ανυπακοής και της ακράτειας πρέπει τώρα να εξαγοράσεις την μέλλουσα μακαριότητά σου στον Παράδεισο με μακροθυμία, που είναι αναγκαία στον κόσμο των ατελειών και αναρίθμητων αμαρτημάτων πεπτωκότων ανθρώπων, που ζουν μαζί μας και αποτελούν τα αμέτρητα μέλη της μιας ανθρωπότητας, της μολυσμένης και καταβεβλημένης από τις αμαρτίες. «Αλλήλων τα βάρη βαστάζετε, και ούτως αναπληρώσατε τον νόμον του Χριστού» (Γαλ. 6,2). Όποιος δεν είναι υπομονετικός και εξάπτεται εύκολα δεν γνώρισε ούτε τον εαυτό του ούτε τους ανθρώπους γενικά και δεν είναι άξιος να ονομάζεται Χριστιανός! Λέγοντας αυτό κατακρίνω τον εαυτό μου, γιατί εγώ πρώτος πάσχω από την ασθένεια της ανυπομονησίας και εύκολα εξάπτομαι.

Ο υπερήφανος άνθρωπος, όταν άλλοι μιλάνε για τις αρετές οποιουδήποτε ανθρώπου, νοιώθει ένα πονηρό φόβο μέσα του· φοβάται μήπως ο άνθρωπος, για τον οποίο μιλάνε, στέκει πιο ψηλά στις αρετές και τον επισκιάσει, γιατί ο υπερήφανος τοποθετεί τον εαυτό του ψηλότερα απ' όλους και δεν φαντάζεται να βρεθούν όμοιες ή καλύτερες αρετές από τις δικές του σ' άλλους ανθρώπους. Συμφορά του η άμιλλα των άλλων.

Τι είναι το πιο επιθυμητό πράγμα για τον άνθρωπο; Είναι η αποφυγή της αμαρτίας, η άφεση και συγχώρηση των αμαρτημάτων και η απόκτηση της αγιότητας. Γιατί; Διότι οι αμαρτίες, όπως για παράδειγμα η υπερήφανη και κακή συμπεριφορά προς τον πλησίον, η καχυποψία, η απληστία, η φιλαργυρία, ο φθόνος κ.ο.κ. μας χωρίζουν από τον Θεό, την Πηγή της Ζωής, μας απομακρύνουν από την επικοινωνία και την επαφή με τους ανθρώπους και μας ρίχνουν σε πνευματικό θάνατο· τουναντίον, η με πραότητα, ταπείνωση και ακακία συμπεριφορά μας προς όλους, ακόμα και προς τους εχθρούς μας, η απλότητα και η αφελότητα της καρδιάς, η ανιδιοτέλεια, η ολιγάρκεια, η γενναιοδωρία προς όλους και άλλες πράξεις αρετής μας ενώνουν με τον Θεό, την Πηγή της Ζωής, και μας καθιστούν αγαπητούς στους ανθρώπους. Γι' αυτό, Κύριε, δίνε μας τη δύναμη να αποφεύγουμε ολότελα την αμαρτία και να συνηθίσουμε τον εαυτό μας σε κάθε αρετή με τη Χάρη Σου. Ναι, Δέσποτα Κύριε, «όντες πονηροί» (Ματθ. 12, 34), χωρίς Εσένα δεν μπορούμε να πράττουμε κανένα καλό.

Μερικές φορές ο εχθρός (δηλαδή ο διάβολος) μας εξαπατά με τον εξής τρόπο· όταν βλέπουμε οποιοδήποτε αμάρτημα ή ελάττωμα σε κάποιο Αδελφό ή στην κοινωνία, τότε εμβάλλει στην καρδιά μας αδιαφορία και ψυχρότητα ή μάλλον μια επαίσχυντη δειλία έτσι, που να μην πούμε ένα λόγο σταθερό και επικριτικό ενάντια στη αδικία και στο ψεύδος και να συντρίψουμε τη δύναμη του αμαρτωλού. Χριστέ Βασιλιά μου! Χάριζέ μου ζήλο Αποστολικό και το πυρ του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μου έτσι, ώστε πάντα να ξεσηκώνομαι με παρρησία και τόλμη ενάντια στην αυθάδη κακία, ιδιαίτερα εκείνη που μόλυνε πολλούς, και να μη φείδομαι κανενός για τη δική τους σωτηρία και τη σωτηρία όλου του λαού Σου και για να μη σκανδαλίζονται βλέποντας το ξεχείλισμα τόσων κακών και πέσουν: «Ος δ' αν σκανδαλίση ένα των μικρών τούτων των πιστευόντων εις εμέ, συμφέρει αυτώ ίνα κρεμασθή μύλος ονικός εις τον τράχηλον αυτού και καταποντισθή εν τω πελάγει της θαλάσσης… Ήλθε γαρ ο υιός του ανθρώπου σώσαι το απολωλός» (Ματθ. 18,6· 11).

Οι κόλακες είναι μεγάλοι εχθροί μας· μας τυφλώνουν τα μάτια και δεν μας επιτρέπουν να βλέπουμε τις μεγάλες μας ελλείψεις· γι' αυτό και μας φράζουν το δρόμο προς την τελειότητα, ιδιαίτερα αν είμαστε εγωϊστές και δεν βλέπουμε μακριά. Γι' αυτό είναι ανάγκη πάντοτε να σταματούμε τους κόλακες που μας απευθύνουν λόγια κολακευτικά ή να τους αποφεύγουμε. Συμφορά σ' όποιον περιβάλλεται από κόλακες· καλό γίνεται σ' όποιον περιβάλλεται από απλοϊκούς, αφελείς στην καρδία ανθρώπους, που δεν κρύβουνε την αλήθεια, έστω κι αν αυτή είναι δυσάρεστη, για παράδειγμα όταν φανερώνουν τις αδυναμίες και τα αμαρτήματά μας, τα πάθη μας και τα σφάλματά μας.

Όταν σου έρθει στο νου κάποια σκέψη ασύνετη – να λογαριάζεις για παράδειγμα τα οποιαδήποτε καλά σου έργα - , τότε αμέσως να διορθώσεις αυτό σου το σφάλμα· είναι προτιμότερο να λογαριάσεις τις αμαρτίες σου, τις ασταμάτητες και αναρίθμητες προσβολές σου προς τον Πανάγαθο και δίκαιο Κύριό μας· θα βρεις τότε πως είναι πολλές όπως η άμμος της θάλασσας και πως οι αρετές - αν τις συγκρίνεις με κείνες τις προσβολές - ισοδυναμούν με το μηδέν, είναι σχεδόν ανύπαρκτες.

Απόσπασμα από το βιβλίο: "Η μετάνοια και η Θεία Μετάληψη", Εκδόσεις ΤΗΝΟΣ, το οποίο και προτείνουμε ανεπιφύλακτα.

Πηγή: alopsis.gr

Την βίασαν ομαδικά.

Σουηδία: Λυπήθηκε τρεις μετανάστες ζητιάνους και τους κάλεσε σπίτι της για να τους βοηθήσει. Την βίασαν ομαδικά
 

Μια 19χρονη στη πόλη Όρνσκολντσβικ της Σουηδίας, λυπήθηκε τρείς Ρουμάνους τσιγγάνους επαίτες και αποφάσισε να τους προσκαλέσει σπίτι της. Αλλά αντί να της δείξουν ευγνωμοσύνη, οι τρεις Ρομά την βίασαν.


Ήταν Σάββατο όταν η γυναίκα ήρθε σε επαφή με τους τρεις άνδρες στο Travel Center στο Örnsköldsvik. Τους κάλεσε στο σπίτι της για να κοιμηθούν, να κάνουν ντους και να φάνε.

Τη νύχτα την βίασαν ομαδικά.

Οι τρεις άνδρες συνελήφθησαν την άλλη μέρα από την αστυνομία, ενώ διατάχθηκε ιατροδικαστική έρευνα για το θύμα.

Η αστυνομία κράτησε μυστική την ταυτότητα των δραστών, αλλά σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες πρόκειται για τρεις Ρομά από την Ρουμανία γύρω στα 20.

 
Μια τοπική εφημερίδα, η Örnsköldsvik Allehanda, δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα ένα μεγάλο άρθρο για τους επαίτες Ρομά που έχουν κατακλύσει το Travel Center στο Örnsköldsvik. Στο άρθρο μάλιστα, έδινε συνέντευξη ένας από τους συλληφθέντες άνδρες, ο οποίος έλεγε για την κατάστασή τους. 
 
Πηγή: Κόκκινος ουρανός

Αναζητηση

Αναγνώστες