Ποια αμαρτήματα δεν μας εμποδίζουν από την Θεία Κοινωνία.

 

Περί τής Συνεχούς Μεταλήψεως τών Αχράντων τού Χριστού Μυστηρίων
Αγίου Αναστασίου Αντιοχείας

«Δοκιμαζέτω δε άνθρωπος εαυτόν, και ούτως εκ του Άρτου εσθιέτω και εκ του Ποτηρίου πινέτω» (Αʹ Κορινθ. ιαʹ 28)

Οι άγιοι Μακάριος Κορίνθου και Νικόδημος Αγιορείτης, οι γνωστοί αυτοί υπέρμαχοι της Συνεχούς Μεταλήψεως των Αχράντων του Χριστού Μυστηρίων, στο περίφημο σχετικό βιβλίο τους αντιμετωπίζουν την ένστασι και απορία των καλοπροαιρέτων κατά τα άλλα εκείνων Χριστιανών, οι οποίοι διαμαρτύρονται και λέγουν για όσους μεταλαμβάνουν συχνά:

«Τάχα και αυτοί ως άνθρωποι δεν ενοχλούνται από τα πάθη γαστριμαργίαν, κενοδοξίαν, γέλωτα, αργολογίαν και όσα όμοια; Πώς λοιπόν θέλουν να κοινωνούν συχνά;» (Ενστασις Ηʹ).

Οι Άγιοι απαντούν στην ένστασι αυτή, επικαλούμενοι ένα θαυμάσιο κείμενο του Αγίου Αναστασίου Αντιοχείας, το οποίο παραθέτουν πρώτα αυτούσιο και κατόπιν απλοποιημένο γλωσσικώς.

Ας προσέξουμε ιδιαιτέρως την γνώμη αυτή του Αγίου Αναστασίου, η οποία εκφράζει με συντομία μία βαθειά πτυχή της Ορθοδόξου Πνευματικότητος:

Διάκρισις τών αμαρτημάτων σε «ευσυγχώρητα» και «βαρέα», ύπαρξις «διαφόρων θυσιών», που μάς «προκαθαίρουν» για να προσέλθουμε στα Ιερά Μυστήρια...

Και βίωσις της Συνεχούς Μετανοίας, ως απαραιτήτου προϋποθέσεως της Συνεχούς Μεταλήψεως.

Ας εντρυφήσουμε όμως στο ευλογημένο κείμενο του Αγίου Αναστασίου:

"Είναι πολλοί, οι οποίοι επειδή κοινωνούσιν αργά, κρημνίζονται εις αμαρτίας, άλλοι δε πάλιν, μεταλαμβάνοντες συχνότερα, φυλάττουσιν εαυτούς πολλάκις από πολλά κακά, επειδή φοβούνται από την Αγίαν Μετάδοσιν («το κρίμα της Μεταλήψεως»).

Λοιπόν, ανίσως σφάλλωμεν με κάποια παραμικρά και συγγνωστά αμαρτήματα καθό άνθρωποι («μικρά τινα και ευσυγχώρητα»), λόγου χάριν κλεπτόμεθα ή με την γλώσσαν ή με την ακοήν ή με τούς οφθαλμούς ή απατώμενοι πίπτομεν εις κενοδοξίαν ή λύπην ή θυμόν ή άλλο τοιούτον, ας κατακρίνωμεν τον εαυτόν μας και ας ομολογώμεν ενώπιον τού Θεού την αμαρτωλότητά μας («καταμεμφόμενοι εαυτούς και εξομολογούμενοι τω Θεώ») και ούτως ας μεταλαμβάνωμεν, πιστεύοντες ότι η Θεία Κοινωνία μάς γίνεται εις άφεσιν αμαρτιών και αποκάθαρσιν.

Ει δε και κάμνομεν αμαρτήματα βαρέα τινά πονηρά σαρκικά και ακάθαρτα και έχομεν με τον αδελφόν μας μνησικακίαν, μέχρις ου μετανοήσωμεν από τα τοιαύτα αμαρτήματα, ας μη τολμήσωμεν να πλησιάσωμεν εις τα θεία Μυστήρια («έως αξίως μετανοήσωμεν, μηδαμώς εφαψώμεθα»).

Αλλ' επειδή και είμεθα άνθρωποι σαρκικοί και ασθενείς και μολυνόμεθα με πολλά αμαρτήματα, έδωκεν εις ημάς ο Θεός διαφόρους θυσίας εις άφεσιν των αμαρτιών μας, τας οποίας ανίσως και τας προσφέρωμεν εις Αυτόν, μάς καθαρίζουσι και μάς κάμνουσιν επιτηδείους δια να μεταλάβωμεν («προκαθαίρουσιν ημάς εις το προσελθείν τοις Μυστηρίοις»).

Δια τούτο η ελεημοσύνη είναι «θυσία», ήτις καθαρίζει τον άνθρωπον από αμαρτίας. Είναι και άλλη «θυσία» σωτηριώδης εις άφεσιν αμαρτιών, δια την οποίαν λέγει ο Προφήτης Δαυίδ:

«θυσία εις τον Θεόν ευάρεστος είναι η ταπεινή του ανθρώπου προαίρεσις και διάθεσις· την καρδίαν την ταπεινήν και συντετριμμένην με την κατάνυξιν ο Θεός ποτέ δεν την παραβλέπει».

Ανίσως αυτάς τας «θυσίας» προσφέρωμεν εις τον Θεόν, έστω και αν έχωμεν μικρά τινα ελαττώματα ως άνθρωποι, θέλομεν δυνηθή να πλησιάσωμεν εις την Αγίαν Κοινωνίαν με φόβον και τρόμον, κατάνυξιν και ομολογίαν της αμαρτωλότητός μας, καθώς η αιμορροούσα επλησίασεν εις τον Χριστόν κλαίουσα και τρέμουσα.

Διότι υπάρχει αμαρτία προς θάνατον («θανάσιμος»).

Και υπάρχει αμαρτία προς μετάνοιαν («συγγνωστή»).

Και υπάρχει αμαρτία προς έμπλαστρον.

Η αληθινή όμως μετάνοια όλα δύναται να τα ιατρεύση.

Διότι, άλλην συγχώρησιν έχει εκείνος, όστις με φόβον και τρόμον και ομολογίαν της αμαρτωλότητός του και κατάνυξιν πλησιάζει εις τα Μυστήρια και μεταλαμβάνει· και άλλην τιμωρίαν έχει, όστις μεταλαμβάνει χωρίς φόβον και με καταφρόνησιν.

Εις εκείνους, όσοι καταφρονητικώς και αναξίως μεταλαμβάνουσιν, όχι μόνον δεν δίδεται άφεσις αμαρτιών, αλλά και ο διάβολος περισσότερον πηδά εναντίον των («αλλά και επί πλείον ο διάβολος αυτοίς επεισπηδά»).

Οσοι δε με φόβον μεταλαμβάνουσιν, όχι μόνον αγιάζονται και λαμβάνουσιν άφεσιν αμαρτιών, αλλά και τον διάβολον διώκουσιν από λόγου των («αλλά και τον διάβολον εξ εαυτών διώκουσιν»)."

 

Προσευχή πριν τη Θεία Κοινωνία στα Μέγαρα, πίνακας Θ. Ράλλη, 19ος αι.

 

[Π.κοινωνία] Συμπληρωματικά σχόλια: Απάντηση στο θέμα αυτό έχουν δώσει, και οι άγιοι Κολλυβάδες (αγ. Αθανάσιος ο Πάριος). Ο ενδιαφερόμενος μπορεί να την αναζητήση στο ομώνυμο του αγίου (Αθανασίου) βιβλίο "Δήλωσις της εν τω Αγείω Όρει ταραχών Αληθείας", το οποίο επιμελήθηκε ο μακαριστός Ιερομόναχος π. Θεοδώρητος.

Ὁσάκις γὰρ ἂν ἐσθίητε τὸν ἄρτον τοῦτον καὶ τὸ ποτήριον τοῦτο πίνητε, τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου καταγγέλλετε, ἄχρις οὗ ἂν ἔλθῃ." (1Κρ. ια΄)

Όπως σημειώνει ο αγ. Αθανάσιος ο Πάριος "δεν χρειάζεται πάρα πολύ δια να καταλάβωμεν, πώς το οσάκις, δεν θέλει να ειπή τοσάκις ... το οσάκις ομολογουμένως αδιώριστον καρόν δηλοί " ( βλέπε σελ. 117 του αναφερθέντο βιβλίου "Δήλωσις της εν τω Αγείω Όρει ... ").

Βεβαίως και οσάκις (όσες φορές) δεν σημαίνει τοσάκις (τόσες φορές, συγκεκριμένο αριθμό δηλαδή).

Κριτήριο της προσέλευσης στη Θεία Ευχαριστία είναι η καθαρή συνείδηση κατά τους Πατέρες. Ακριβώς για αυτό έγραψε και ο Ιερός Χρυσόστομος πως "κύριον εποίησε τον προσιόντα, πάσης ημερών παρατηρήσεως απαλλάξας αυτόν".

 

Πηγή: pneumatoskoinwnia.blogspot.gr

Το τραγούδι των Κολοκοτρωναίων.

Για όσους νομίζουν ή πιστεύουν ότι ο Γέρος του Μωριά ήταν κατά του Χριστιανισμού και υποστηρικτής του δωδεκαθέου.

Η θεωρία του σπερματικού λόγου στη θεολογία του Αγίου Ιουστίνου του Φιλοσόφου.

Αντώνης Νάσιος - Θεολόγος, ΜΑ. Θεολογίας

 

Στα μέσα του δευτέρου αιώνα μ.Χ., μια ομάδα συγγραφέων με παιδεία και φιλοσοφική κατάρτιση ανέλαβε την υπεράσπιση της χριστιανικής πίστεως έναντι των ψευδών κατηγοριών που αποτελούσαν και τη βασική αιτία των διωγμών.

Ο σημαντικότερος απ΄ αυτούς είναι ο Άγιος Ιουστίνος ο φιλόσοφος και μάρτυς (πιθ. 100 - περ. 165 μ.Χ.)1, ο οποίος ανέλαβε το δύσκολο έργο της εναρμόνισης του Χριστιανισμού με την ελληνική φιλοσοφία.

Παρά τη μεταστροφή του στον Χριστιανισμό, ο Ιουστίνος αποδεχόταν τον χαρακτηρισμό φιλόσοφος, «φιλόσοφε χαίρε»2, ενώ εξακολουθούσε να φέρει τον φιλοσοφικό τρίβωνα σε ένδειξη της παλαιάς του ιδιότητας.

Ο Ιουστίνος δε θεώρησε ποτέ τη θύραθεν φιλοσοφία και γνώση ως ψεύδος και πλάνη. Πιστεύει ότι οι αλήθειες των φιλοσόφων προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από τον προφητικό λόγο, τον οποίο γνώριζαν και αξιοποίησαν ορισμένοι φιλόσοφοι.3 Επίσης, υποστηρίζει ότι και οι προ Χριστού φιλόσοφοι στους στοχασμούς τους περιέχουν αλήθειες, οι οποίες έχουν φανερωθεί σ΄ αυτούς ως «σπέρματα ἀληθείας».4

Σχετικά με τη θεωρία του σπερματικού λόγου, η ορολογία δεν είναι χριστιανική. Προέρχεται από το λεξιλόγιο της Στωϊκής φιλοσοφίας και τη χρησιμοποίησε ο Ιουστίνος για απολογητικούς σκοπούς, μιας και ο Μάρκος Αυρήλιος στον οποίο απευθύνονταν ην Β' Απολογία ήταν οπαδός της Στωϊκής φιλοσοφίας.5

Σύμφωνα με τη διδασκαλία των Στωϊκών, ο σπερματικός λόγος νοείται είτε ως ο παγκόσμιος και καθολικός θείος λόγος, είτε ως επί μέρους λόγος. Ως παγκόσμιος και καθολικός λόγος ενυπάρχει μέσα στην ύλη, συνιστώντας την ενδοκόσμια εκείνη δύναμη, τη θεία αρχή, που δημιουργεί, διαπερνά και εμψυχώνει όλα τα επί μέρους όντα. Εφόσον ο κόσμος είναι μια έλλογη ενότητα, είναι φυσικό και τα επί μέρους οργανικά μέλη του να έχουν τους δικούς τους σπερματικούς λόγους, οι οποίοι περιέχονται στον καθολικό θείο λόγο. Στον άνθρωπο ο σπερματικός λόγος είναι η ίδια του η ψυχή.

Έτσι ο άνθρωπος απεικονίζει ουσιαστικά ολόκληρο τον κόσμο, όντας ο ίδιος ένας μικρόκοσμος, εφόσον όλος ο κόσμος νοείται ως σώμα που εμψυχώνεται και συνέχεται από τον καθολικό και παγκόσμιο λόγο. Έργο των σπερματικών λόγων είναι να διασφαλίζουν την ταυτότητα των ανεικειμένων μέσα από την μεταβολή των όντων, όπως και το ανθρώπινο σπέρμα έχει την ιδιότητα να παράγει όντα όμοια μ’ εκείνο από το οποίο προήλθε το σπέρμα.

Αυτό που παρατηρούμε είναι ότι στον Στωϊκισμό οι σπερματικοί λόγοι έχουν κυρίως φυσιοκρατικό χαρακτήρα και αποτελούν τις αρχές της γενέσεως, της συντηρήσεως και της λογικής ανελίξεως των όντων, ενώ παράλληλα έχουν πανθεϊστικό χαρακτήρα, κάτι που χαρακτηρίζει ολόκληρη τη στωϊκή φιλοσοφία.6

Η περί σπερματικού λόγου διδασκαλία του Ιουστίνου παρουσιάζει διαφορές έναντι της αντίστοιχης διδασκαλίας των Στωϊκών. Πρέπει να αποκλείσουμε την ιδέα ότι κατά τον Ιουστίνο ο σπερματικός λόγος αποτελεί απορροή του καθολικού Λόγου, όπως συμβαίνει με τη Στοά. Επίσης, πρέπει να αποκλείσουμε και την εκδοχή ότι ο σπερματικός λόγος αποτελεί μέρος της ανθρώπινης ψυχής, το λογιστικό. Για τον Ιουστίνο ο σπερματικός λόγος σχετίζεται με τον Λόγο του Θεού, όπως γίνεται λόγος και στον πρόλογο του κατά Ιωάννην Ευαγγελίου.

Ο σπερματικός λόγος είναι εκείνη η επενέργεια του Λόγου του Θεού, με την οποία φωτίζοντας τη διάνοια των ανθρώπων, την ανυψώνει και την καθοδηγεί στην μερική ανεύρεση της αλήθειας.7

Ο Ιουστίνος θέτει στον εαυτό του το εξής ερώτημα˙ εφόσον ο Χριστιανισμός περικλείει όλη την αλήθεια και εμφανίστηκε στη γη πριν 150 έτη, όλοι όσοι έζησαν πριν τον Χριστό, δεν μετείχαν στην αλήθεια;

Και η απάντηση που δίνει είναι: «Τόν Χριστόν πρωτότοκον τοῦ Θεοῦ ἐδιδάχθημεν καί προεμηνύσαμεν λόγον ὄντα, οὗ πᾶν γένος ἀνθρώπων μετέσχε ˙ καί οἱ μετά λόγου βιώσαντες Χριστιανοί εἰσι, κἄν ἄθεοι ἐνομίσθησαν, οἷον ἐν Ἕλλησι μεν Σωκράτης καί Ἡράκλειτος καὶ οἱ ὅμοιοι αὐτοῖς, ἐν βαρβάροις δὲ ᾿Αβραὰμ καὶ ᾿Ανανίας καὶ ᾿Αζαρίας καὶ Μισαὴλ καὶ ᾿Ηλίας καὶ ἄλλοι πολλοί, ….ὥστε καί οἱ προγενέστεροι ἄνευ λόγου βιώσαντες, ἄχρηστοι καί ἐχθροί τῷ Χριστῷ ἦσαν καί φονεῖς τῶν μετά λόγου βιωσάντων».8

Πάντοτε η ανθρωπότητα μετείχε της αποκαλυπτικής ενέργειας του Λόγου. Η ενέργεια αυτή δεν εμφανίστηκε για πρώτη φορά με τη σάρκωση του Υιού, αλλά και την έλευσή Του στον κόσμο, η ενέργεια φώτιζε τους ανθρώπους. Όσοι απ αυτούς, όχι μόνο τους άνδρες της Π.Δ. που δέχθηκαν την αποκάλυψη του άσαρκου Λόγου, αλλά και τους φιλόσοφους που καθοδηγούνταν από το σπερματικό θείο λόγο, έζησαν σύμφωνα με τις επιταγές της λογικής τους φύσης ήταν Χριστιανοί και κατ΄ επέκταση δεκτικοί της σωτηρίας.9

Κατά τον Ιουστίνο, σε ορισμένους φιλοσόφους υπήρξε μια ατελέστερη μορφή αποκάλυψης δια των σπερμάτων του Λόγου, «διά τό ἔμφυτον παντί γένει ἀνθρώπων σπέρμα τοῦ Λόγου».10 Η αποκάλυψη εδώ έχει καταχρηστική έννοια. Δηλαδή, δεν πρόκειται για αποκάλυψη με την κύρια έννοια του όρου, αλλά για ένα είδος φανέρωσης του Θεού στους φιλοσόφους και κυρίως σ΄ εκείνους που είχαν τις προϋποθέσεις για κάτι τέτοιο. Η αλήθεια που διδάσκουν οι φιλόσοφοι είναι αποσπασματική, τμηματική και εκφράζει μόνο ένα μέρος της αλήθειας.

Είναι αναμφισβήτητο το γεγονός ότι τα σπέρματα του Λόγου που υπάρχουν σε κάθε άνθρωπο είναι θεία δωρεά και φέρνουν τον άνθρωπο σε κοινωνία με τον Θεό. Ορισμένοι φιλόσοφοι αξιοποίησαν σε τέτοιο βαθμό τη δωρεά του Θεού και έφθασαν σε σημαντικά επιτεύγματα: «Οὐχ ὅτι ἀλλότρια ἐστι τά Πλάτωνος διδάγματα τοῦ Χριστοῦ, ἀλλ΄ ὅτι οὐκ ἔστι πάντη ὅμοια, ὥσπερ οὐδέ τά τῶν ἄλλων, Στωϊκῶν τε καί ποιητῶν καί συγγραφέων. Ἕκαστος γάρ τίς ἀπό μέρους τοῦ σπερματικοῦ θείου Λόγου τό συγγενές ὁρῶν καλῶς ἐφθέγξατο».11

Ο Ιουστίνος υποστηρίζει ότι από όλους τους φιλοσόφους ο Σωκράτης είναι «ὁ πάντων εὐτονώτερος πρός τοῦτο γενόμενος». Η γνώση του Χριστού από τον Σωκράτη δε σήμαινε προσωπική γνωριμία του φιλοσόφου με τον Λόγο, ούτε αποκάλυψη κατά το πρότυπο των Προφητών, αλλά ήταν προϊόν της δύναμης του φυσικού ανθρώπινου λόγου. Έτσι λοιπόν, τις αλήθειές του ο Σωκράτης «συνῆγε λόγῳ ἀληθεῖ καί ἐξεταστικῶς»12 , δηλαδή δια της λογικής έρευνας και της θεωρίας. Από τη διδασκαλία του Σωκράτη τελικά «οὐδείς ἐπείσθη», παρά το γεγονός ότι όσα είπε είναι προϊόντα του σπερματικού λόγου.13

Τόσο ο Ιουστίνος όσο και άλλοι Απολογητές αναγνωρίζουν στη φιλοσοφική σκέψη ψήγματα αλήθειας και δε διστάζουν να δανειστούν έννοιες και εκφράσεις της φιλοσοφίας στις οποίες έδωσαν χριστιανικό περιεχόμενο. Η περί σπερματικού λόγου θεωρία του Ιουστίνου, αλλά και η εν γένει θετική στάση που κράτησε έναντι της φιλοσοφίας έθεσαν τις βάσεις για την έναρξη ενός γόνιμου διαλόγου και ήταν ένα σημείο συνάντησης μεταξύ χριστιανισμού, ελληνισμού. Μέσα από τη σκέψη των Απολογητών βλέπουμε και την πρώτη ουσιαστική συνάντηση μεταξύ χριστιανικής θεολογίας και ελληνικής σκέψης.
 

_______________________________________________________
Βιβλιογραφία.

1 Περί του Ιουστίνου βλ. σχετικά Χρήστου Π., «Ιουστίνος», ΘΗΕ 6(1965)972-973 ˙ Σκουτέρη Κων/νου, Ιστορία Δογμάτων, τ, Α, Αθήνα 1998, Θεοδώρου Ανδρέα, Ιστορία των Δογμάτων. Η ιστορία του Δόγματος από των Αποστολικών χρόνων μέχρι της Α΄ εν Νικαία Οικουμενικής Συνόδου. Μέρος Δεύτερον. Η ιστορία του Δόγματος από της εποχής των Απολογητών μέχρι του 318 μ.Χ., τ. Α, εν Αθήναις 1978.

2 Ιουστίνου, Διάλογος προς Τρύφωνα Ιουδαίο, P.G. 6, 472A.

3 Ιουστίνου, Απολογία Α΄, P.G. 6, 396A , 416C-420B.

4 «Παρά πᾶσι σπέρματα ἀληθείας δοκεῖ εἶναι», Ιουστίνου, Απολογία Α΄, P.G. 6, 396Β ˙ Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων, σελ. 222.

5 Θεοδώρου Α., Ιστορία Δογμάτων, σελ. 47.

6 Θεοδώρου Α., Ιστορία Δογμάτων, 47-48 ˙ Μαρτζέλος Γ., «Η θεολογία του σπερματικού λόγου και η σημασία της για τους θεολογικούς και διαθρησκειακούς διαλόγους», Διεθνές Διαθησκειακό Συμπόσιο “Ορθόδοξη προσέγγιση για μια θεολογία των Θρησκειών”, Θεσσαλονίκη 14-15 Μαρτιου 2013.

7 Θεοδώρου, Ιστορία Δογμάτων, 48-49.

8 Ιουστίνου, Απολογία Α', P.G. 6,397C.

9 Θεοδώρου, Ιστορία Δογμάτων, σελ. 50.

10 Ιουστίνου, Απολογία Β', P.G. 6,457Α.

11 Ιουστίνου, Απολογία Β’, P.G. 6,465B-C ˙ Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων, σελ. 222-223.

12 Ἰουστίνου, Ἀπολογία Α’, P.G. 6, 336Β.

13 Σκουτέρη, Ιστορία Δογμάτων, σελ. 223.

Ο Άγιος Ιουστίνος ο Απολογητής και φιλόσοφος εορτάζει στις 1 Ιουνίου εκάστου έτους.

 

Πηγή: sophia-siglitiki.blogspot.gr

 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Πολλοί Χριστιανοί θα ωφελούσαν τους διπλανούς τους αν διάβαζαν έστω ένα βιβλίο αρχαίας ελληνικής γραμματείας. Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε τους ιερούς προγόνους μας και την πνευματική τους κληρονομιά.)

Βίντεο με παιδάκια Αράβων που παίζουν "εκτέλεση τύπου ISIS"...

Πηγή: Κόκκινος ουρανός

Θα σκορπίσουμε τον τρόμο στις καρδιές των απίστων και καταφύγιο τους θα είναι η Φωτιά.

ΗΠΑ: Απειλητικά μουσουλμανικά συνθήματα σε τρεις εκκλησίες.

Εν μέσω φημών ότι το Ισλαμικό Κράτος - κοινώς γνωστό ως ISIS – βρίσκεται ήδη σε αμερικανικό έδαφος, μουσουλμανικά συνθήματα σε εκκλησίες της πόλης Κολόμπους της Ιντιάνα, δημιουργούν μεγαλύτερη νευρικότητα.

Το Fox 59 αναφέρει για βανδαλισμούς σε τρεις εκκλησίες στο Columbus, με συνθήματα από το Κοράνι.

 

Συγκεκριμένα, βάνδαλοι έγραψαν με σπρέυ την λέξη "άπιστοι" και "Κοράνι 3:151" στην μπροστινή πλευρά της Καθολικής Εκκλησίας του Αγίου Βαρθολομαίου.

«Οι άνθρωποι είναι αναστατωμένοι, γιατί κάποιοι έγραψαν αυτό το μήνυμα στην όμορφη εκκλησία μας, αλλά και γιατί αυτό είναι το μήνυμα, αν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα», λέει ο π. Doug Marcotte, ιερέας της Καθολικής Εκκλησίας του Αγίου Βαρθολομαίου.

Σύμφωνα με το Fox, Εκκλησία του Χριστού του Lakeview στο Columbus και η Χριστιανική Εκκλησία του Ανατολικού Columbus έγιναν επίσης στόχοι των φιλο-ισλαμικών γκράφιτι κατά την ίδια περίοδο.

Το "Κοράνι 3:151" λέει: «Θα σκορπίσουμε τον τρόμο στις καρδιές των απίστων και καταφύγιο τους θα είναι η Φωτιά».

 

Πηγή: Κόκκινος ουρανός

Σταυρώνουν παιδιά, ενώ Χριστιανοί πωλούνται για σεξουαλική δουλεία...

"Τα σώματα των ανθρώπων που εκτελούνται τοποθετούνται για δημόσια προβολή, συχνά σταυρωμένα για τρεις ημέρες ως μια προειδοποίηση προς τους κατοίκους της περιοχής."

Έκθεση από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών έχει καταχωρήσει τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράττονται από τους λεγόμενους αντάρτες στη Συρία με την επονομασία "Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και του Λεβάντε" (LIH).

Το LIH ελέγχει σήμερα περίπου το ένα τρίτο του εδάφους της Συρίας και του Ιράκ.

"Εκτελέσεις σε δημόσιους χώρους έχουν γίνει κατά συρροή στις ελεγχόμενες περιοχές Ar-Rakka και Aleppo Governorate," -αναφέρει η έκθεση της επιτροπής, η οποία έχει ημερομηνία 13 Αυγούστου και δημοσιεύτηκε στις 27 Αυγούστου.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι μαχητές του LIH αναγκάζουν τους κατοίκους να είναι παρόντες στις εκτελέσεις. Πριν από την εκτέλεση της ποινής ισλαμιστές μαχητές ανακοινώνουν δημοσίως τα «εγκλήματα» των θυμάτων.

"Οι αστικές περιοχές έχουν γίνει σκηνή ακρωτηριασμών, δημόσιου εξευτελισμού ή σταύρωσης", - λέει η έκθεση.

Οι πληροφορίς που φτάνουν για το Ιράκ είναι τρομακτικές. Σπίτια που άνηκαν σε χριστιανικές οικογένειες στιγματίζονται με το σήμα που δείχνει πως προορίζονταιγια σφαγή. Ακόμα και παιδιά έχουν σταυρώσει, ενώ Χριστιανοί πωλούνται για σεξουαλική δουλεία.

Το LIH έχει προβεί σε αφάνταστες αγριότητες στην περιοχή εναντίον των χριστιανών. Πιστεύεται ότι πάνω από 400.000 Χριστιανοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Οι ισλαμιστές αντάρτες τους έστειλαν τελεσίγραφο: είτε να φύγουν, είτε να υποστούν το "θάνατο από το σπαθί "

Πηγή: agioritikovima.gr

Τί έγινε αλήθεια στο Μελιγαλά;

Έγινε Χριστιανός και τον πέταξαν από τον 4ο όροφο.

Πορφύρης Δ. Σταφυλά Π.

O 30χρονος Mohamed Ali γεννήθηκε στη Σομαλία και ασπάστηκε μυστικά τον χριστιανισμό περίπου πριν από 15 χρόνια. Είναι έγγαμος, πατέρας 2 παιδιών και ζει στο Nairobi την πρωτεύουσα της Κένυα. Εδώ και 6 χρόνια εγκατέλειψε την συνοικία Eastleigh όπου συγκεντρώνεται ένα μεγάλο μέρος της μουσουλμανικής σομαλιανής κοινότητας. Είχε δεχθεί απειλές κατά της ζωής του από τους πρώην ομοθρήσκους του.

Στις 15 Αυγούστου επέστρεψε στο Eastleigh για να βοηθήσει ένα φίλο του που μετακόμιζε εκείνη την ημέρα από ένα studio που βρισκόταν στον 4ο όροφο μιας πολυκατοικίας. Το καμιόνι για την μεταφορά όφιλε να φθάσει νωρίς το απόγευμα αλλά καθυστέρησε λόγω κίνησης. Οι 2 φίλοι κι ενώ η ώρα είχε πάει 5 αποφάσισαν να το περιμένουν. Στις 9 χτυπάει η πόρτα του διαμερίσματος. Θεωρώντας ότι ήταν ο οδηγός του ημιφορτηγού ο φίλος του και ενοικιαστής του διαμερίσματος σπέυδει να αναοίξει κι έρχεται αντιμέτωπος με 5 άτομα που του λένε: «Θέλουμε τον Mohammed». Ο ενοικιαστής τους απαντάει ότι είναι αργά και να επανέλθουν το πρωί. Αυτοί εισβάλουν βίαια στο διαμέρισμα ρίχνονται στον Mohamed Ali και τον πετούν από το παράθυρο του 4ου ορόφου. Από θαύμα ο Mohamed Ali δεν σκοτώθηκε παρά την μοιραία πτώση του. Θα παραμείνει σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο για 5 ημέρες. Οι θεράποντες γιατροί διέγνωσαν ένα βαθύτατο τραύμα στην κοιλιακή χώρα από μαχαίρι.

Τον μαχαίρωσαν πριν την εκπαραθύρωση. H αστυνομία διερευνά κατά πόσο ο οδηγός μετείχε στην ενέδρα. Η Κένυα είναι μια χώρα στην συντριπτική της πλειοψηφία χριστιανική σε ένα ποσοστό (83%) με μια μουσουλμανική μειονότητα (8%) κυρίως σομαλιανή. Αυτή η κοινότητα συχνά είναι πολύ επιθετική κατά των μελών της που μετεστράφησαν στον χριστιανισμό. Πλεονάζουν οι περιπτώσεις τέτοιων διωγμών όπως και οι θανατηφόρες επιδρομές κατά ντόπιων χριστιανών από την ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση Al-Shabaab...

Πηγή: pentapostagma.gr

Pope Pio XII 1939.

Τα σχόλια είναι περιττά. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους...