Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον
(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...
(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)
"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."
(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)
Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012
Ο Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης!
Ο Άγιος Ιωάννης ο Μονεμβασιώτης, μαρτύρησε στη πόλη της Λάρισας το 1773 σε ηλικία 15 ετών.
Ο Άγιος Νεομάρτυρας Ιωάννης καταγόταν από τα μέρη της Μονεμβασίας. Ο Ιερέας πατέρας του καταγόταν από το χωριό Γεράκι, αλλά ως Εφημέριος τοποθετήθηκε στο γειτονικό χωριό Γούβες, από όπου καταγόταν η πρεσβυτέρα του και εκεί γεννήθηκε το 1758 και μεγάλωσε ό Ιωάννης. Από μικρός ό Ιωάννης προσπαθούσε να μιμείται τον Ιερέα - πατέρα στη ζωή του, τον βοηθούσε στις Ακολουθίες της Εκκλησίας και πάντα θυμόταν ότι αυτός ήταν «παπά γιός» και έπρεπε να προσέχει τη συμπεριφορά του, ώστε να είναι παράδειγμα για τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του.
Το 1770 όμως, οι ορδές του Τουρκαλβανού Χατζή Οσμάν, αφού κατέπνιξαν κάθε σημείο ελληνικής αντιστάσεως, έφθασαν και στις Γούβες. Μεταξύ άλλων φόνευσαν και τον πατέρα του Ιωάννη, (πού δεν διασώθηκε το όνομα του), και στη συνέχεια αιχμαλώτισαν τον ίδιο και τη μητέρα του και τους μετέφεραν στη Λάρισα. Εκεί τους πώλησαν δύο και τρείς φορές τον καθένα ξεχωριστά και υστέρα από δύο χρόνια τους ξαναπώλησαν και τελικά αγοράσθηκαν και οι δύο από έναν Τούρκο από τη Θεσσαλονίκη, πού διέμενε στη Λάρισα. Μάλιστα ό Τούρκος δεν είχε παιδιά και βλέποντας τα χαρίσματα του Ιωάννη, ο όποιος ήταν πολύ έξυπνος για την ηλικία του, πρόθυμος, πειθαρχικός και γρήγορος στη δουλειά, σκέφθηκε μαζί με τη γυναίκα του να τον υιοθετήσουν.
Έτσι από τη στιγμή εκείνη καθημερινά το αφεντικό του προσπαθούσε να διαστρέψει τον Ιωάννη από την Πίστη των Χριστιανών και να τον κάνει Οθωμανό. Αρχικά προσπάθησε με κολακείες και υποσχέσεις και κατόπιν με φοβέρες και βασανισμούς, ώστε να κάμψει την αντίσταση του Ιωάννη, ο όποιος όμως έμενε στερεός και ακλόνητος στη Χριστιανική Πίστη του. Παράλληλα και ή γυναίκα του αφεντικού του προσπαθούσε καθημερινά με μαγείες και σατανικά γητεύματα να ξεμυαλίσει τον Ιωάννη, ώστε να τουρκέψει. Αλλ' ό Ιωάννης, έχοντας Το Θεό μέσα του, έμεινε καθαρός απ' όλα. Η θεία Χάρη τον φύλαξε απ' όλα τα διαβολικά τεχνάσματα της γυναίκας του Αγαρηνού.
Αφού κουράστηκε ό Τούρκος να παρακαλεί και να πιέζει τον Ιωάννη να αλλαξοπιστήσει θυμωμένος τον οδήγησε στην αυλή του Τζαμιού. Εκεί μαζεύτηκαν πολλοί Αγαρηνοί, πού προσπαθούσαν με χτυπήματα, φοβέρες και σπαθισμούς να τον κάνουν να τουρκέψει. Η απάντηση του όμως ήταν ξεκάθαρη: «Εγώ Τούρκος δεν γίνομαι. Χριστιανός είμαι και Χριστιανός θέλω να πεθάνω»!
Έφτασε όμως και η νηστεία της Παναγίας, το Δεκαπενταύγουστο. Μόλις ό Τούρκος κατάλαβε ότι ο Ιωάννης δεν ήθελε νά χαλάσει τη νηστεία και να αρτυθεί, αποφάσισε νά τον κλείσει σ' ένα στάβλο. Εκεί τον κλειδαμπάρωσε για όλο το διάστημα των 15 ημερών και πότε τον κρεμούσε και πότε τον χτυπούσε με το σπαθί του προσπαθώντας να τον κάνει να φάει και να χαλάσει τη νηστεία. Αλλ' ο Ιωάννης όχι μόνο δεν έφαγε αρτυμένα φαγητά, αλλά ούτε καν τα δοκίμασε. Προσευχόταν και παρακαλούσε την Παναγία να τον βοηθήσει να μην αρτυθεί. Προτιμούσε καλύτερα να θανατωθεί παρά να χαλάσει τη Νηστεία.
Βλέποντας ο αφέντης του ότι δεν πείθεται, τον άφηνε νηστικό 2 και 3 ήμερες, χωρίς να του δίνει τίποτε να φάει. Από την άλλη μεριά, η μητέρα του Ιωάννη, ίσως πιεζόμενη από τον Τούρκο αφέντη, στεκόταν κοντά στο γιο της και βλέποντας τον αποκαμωμένο από τα βασανιστήρια και από τη νηστεία, τον παρακινούσε να φάει λέγοντας του: «Φάε, γιε μου, από αυτά τα φαγητά, για να μην πεθάνεις, και ο Θεός και η Παναγία σε συγχωρούν, γιατί δεν το κάνεις με το θέλημα σου, αλλά από ανάγκη. Λυπήσου και εμένα τη φτωχή και στενοχωρημένη μητέρα σου και μη θελήσεις να πεθάνεις παράκαιρα και με αφήσεις έρημη σ' αυτή τη σκλαβιά και ξενιτειά».
Στις παρακλήσεις αυτές της μητέρας του ό Ιωάννης απάντησε: «Γιατί κάνεις έτσι, μητέρα, και κλαις; Γιατί δεν μιμείσαι τον Πατριάρχη Αβραάμ, ο όποιος για την πίστη και την αγάπη του στο Θεό θέλησε να θυσιάσει το μοναδικό γιο του, τον Ισαάκ, που όμως ο Θεός τον διέσωσε με θαύμα; Εσύ είσαι πρεσβυτέρα κι εγώ γιος Ιερέα και Μάρτυρα και πρέπει να είμαστε όχι μόνο πιστοί, αλλά και υποδείγματα στους αδελφούς μας Χριστιανούς. Γιατί, αν δεν φυλάμε και τα θεωρούμενα μικρά από τους Νόμους και τα έθιμα της Εκκλησίας μας, πώς θα φυλάξουμε τα μεγάλα...;».
Ύστερα από αυτή την ακλόνητη στάση και απάντηση του Ιωάννη, εξαγριωμένος πια ο Τούρκος του έδωσε μια θανατηφόρα μαχαιριά στην καρδιά και μετά από δύο ημέρες ο Ιωάννης έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου, στις 21 Οκτωβρίου 1773, ως Άγιος Νεομάρτυρας Ιωάννης σε ηλικία 15 χρονών. Γιατί αμέσως ο Θεός τίμησε το μαρτυρικό του σώμα με ευωδία και θείο φως, όπως και με πολλά θαύματα αργότερα.
Αφού ο Τούρκος αφέντης του τον φόνευσε, πέταξε το μαρτυρικό του σώμα στο διπλανό κήπο, για να τον φάνε οι σκύλοι. Και όχι μόνο οι σκύλοι δεν έφαγαν το ιερό Λείψανο, αλλά και έμεινε φωτεινό και αναλλοίωτο, ενώ Χριστιανοί Λαρισαίοι είδαν φως ουράνιο να κατέρχεται σαν αστέρι επάνω του. Τότε ο μητροπολίτης Λάρισας που πληροφορήθηκε αυτά, ζήτησε την άδεια και ενταφίασε το ιερό Λείψανο χριστιανοπρεπώς. Στις μέρες μας ο Άγιος εορτάζεται ιδιαίτερα στη Λακωνία και τη Λάρισα. Ας έχουμε τις πρεσβείες του.
Πηγή: constantinosa.gr
Ο Αββάς Παμβώ μιλά για τις μέρες μας...
Σ' αυτό το βίντεο δείτε φωτογραφίες από την προδοσία των νεοημερολογιτών ρασοφόρων σε θέματα πίστεως. Θα δείτε το ράντισμα που κάνουν οι μισθωτοί παπάδες σαν γνήσιοι παπικοί, οι Ορθόδοξοι βαπτίζουμε τον νεοφώτιστο, δεν τον ραντίζουμε... Ο Κύριος έδωσε εντολή ''βαπτίζετε αυτούς εις το όνομα του Πατρός...''. Βαπτίζω σημαίνει καταδύω, δηλαδή καλύπτω κάτω από το νερό. Ραντίζω ή επιχέω σημαίνει ρίχνω νερό πάνω σε κάτι, και σύμφωνα με τους θεόπνευστους κανόνες το ράντισμα δεν λογίζεται ως βάπτισμα και ο ραντισμένος δεν είναι βαπτισμένος... Αλλά δεν ενδιαφέρονται οι δημόσιοι υπάλληλοι με ράσα για κανόνες και σωτηρία ψυχών... Εκτός σπανιοτάτων περιπτώσεων...
Θα δείτε ακόμα στο 1' και 15'' τον νεοημερολογίτη πατριάρχη Βαρθολομαίο, (παλαιά φωτογραφία), σε τραπέζι με αμφίεση πολιτική άνευ του τιμίου ράσου... Ο κύριος αριστερά με το μαύρο κουστούμι, γυαλιά και μικρά γένια. Στο 1' και 27'' τον ίδιο πάλι, με ράσα αυτή την φορά, και επισκοπικό μανδύα να προσκυνά την παπική ''αγία τράπεζα'' στο ναό Αγίου Πετρου στο Βατικανό με τον Πάπα... Στο 1' και 47'' τον τότε Αρχ/πο Χριστόδουλο και τον Μητροπολίτη Θεσσαλιώτιδος Θεόκλητο Κουμαριανό, (νυν Επίσκοπο Βρεσθένης), με τον αμερικανό, τότε, πρέσβη... Στο 1' και 56'' πάλι ο Χριστόδουλος με την τότε υπουργό Εξωτερικών Η.Π.Α. εβραία Όλμπραϊτ. Στο 2' και 03'' απόδειξη οικονομικής βοήθειας προς το πατριαρχείο Αλεξανδρείας... Δέχονται οι νεοημερολογίτες του πατριαρχείου λεφτά από τους μασσώνους...
Ο Άγιος ιερομάρτυς Γρηγόριος ο Ε'!
Ἐν ἀγχόνη κὰν τέθνηκας Πατριάρχα, ὁμως γε ἀεὶ ζῆς ἐν Ἐδὲμ τῇ θείᾳ. Τῇ δεκάτῃ Πατριάρχης θῦμα γέγον’ οὕνεκα Ἔθνους.
Ο Άγιος Γρηγόριος, κατά κόσμο Γεώργιος Αγγελόπουλος, γεννήθηκε στη Δημητσάνα το έτος 1745 μ.Χ., από ευσεβείς και ενάρετους γονείς, τον Ιωάννη και την Ασημίνα.
Το πατρικό του Αγίου στη Δηματσάνα!
Το 1767 μ.Χ. μετέβη στη Σμύρνη, κοντά στον θείο του εκκλησιάρχη Μελέτιο, παρακολουθώντας μαθήματα στην Ευαγγελική Σχολή. Στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα φιλοσοφίας στην Πάτμο από τον Δανιήλ Κεραμέα. Μετά τις σπουδές του ήλθε στην αυτοκρατορική μονή της Μεταμορφώσεως των Στροφάδων νήσων, όπου εκάρη μοναχός λαμβάνοντας το όνομα Γρηγόριος. Από εκεί τον κάλεσε ο Μητροπολίτης Σμύρνης Προκόπιος και τον χειροτόνησε αρχιδιάκονό του. Όταν αργότερα χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, επέστρεψε στη Δημητσάνα και έδωσε 1.500 γρόσια για την στέγαση των απόρων φοιτητών.
Ο Άγιος Γρηγόριος μυήθηκε στην Φιλική εταιρεία από τον Ιωάννη Φαρμάκη περί τα μέσα του έτους 1818 μ.Χ. στο Άγιον Όρος. «Ἔδειξεν εὐθὺς ζωηρότατον ἐνθουσιασμὸν ὑπὲρ τοῦ πνεύματος αὐτῆς» και «ηὐχήθη ἀπὸ καρδίας», για την επιτυχία του σκοπού της.
Στις 19 Αυγούστου 1785 μ.Χ. εκλέγεται οικουμενικός Πατριάρχης και παραμένει στον πατριαρχικό θρόνο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1798 μ.Χ.. Κατά το έτος αυτό καθαιρείται από την Πύλη, διότι θεωρήθηκε ανίκανος να διατηρήσει την υποταγή των Χριστιανικών λαών κάτω από τον Τουρκικό ζυγό και εξορίζεται στο Άγιον Όρος.
Το 1818 μ.Χ. κλήθηκε για τρίτη φορά στον Οικουμενικό θρόνο, στον οποίο και παρέμεινε μέχρι την ημέρα του μαρτυρικού του θανάτου.
Ο Κωνσταντίνος Κούμας αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος δεν ήταν μόνο «σεμνὸς τὸ ἦθος, λιτὸς τὴν δίαιταν, ταπεινὸς τὴν στολήν, ζηλωτὴς τῆς πίστεως, δραστηριότατος εἰς ὅλα τὰ ἔργα του», αλλά ήταν και «ἄκαμπτος εἰς τᾶς ἰδέας του καὶ δὲν τὸν ἔμελε διὰ κανὲν ἐναντίων, ὅταν ἀπεφάσιζε τίποτε». Και ο Γρηγόριος αποφάσισε. Έταξε ως σκοπό στην ζωή του να υπηρετήσει πιστά το δούλο Γένος και να βοηθήσει με όλες τις δυνάμεις του και με την ζωή του στην απελευθέρωση από τον Τουρκικό ζυγό. Για την πραγματοποίηση του σκοπού του χρησιμοποιούσε όλη του τη διπλωματική δεξιοτεχνία.
Στην προσπάθειά του ο Εθνομάρτυρας να διασώσει τον Ελληνικό πληθυσμό από την σφαγή και συγχρόνως να παραπλανήσει τον Σουλτάνο και να δώσει την ευκαιρία στους αγωνιστές να εργάζονται ανενόχλητοι, αναγκάσθηκε να αφορίσει τους επαναστάτες.
Συντριπτική απάντηση στους κατήγορους του Γρηγορίου θα δώσει ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με τις οδηγίες που έστειλε από το Κισνόβιο της Βεσσαραβίας στους αρχηγούς της Πελοποννήσου: «Ὁ μὲν Πατριάρχης βιαζόμενος παρὰ τῆς Πόρτας σᾶς στέλλει ἀφοριστικὸ καὶ ἐξάρχους, παρακινώντας σας νὰ ἑνωθῆτε μὲ τὴν Πόρταν. Ἐσεῖς ὅμως νὰ θεωρῆτε ταῦτα ὡς ἄκυρα καθόσον γίνοντα μὲ βίαν καὶ δυναστείαν καὶ ἄνευ θελήσεως τοῦ Πατριάρχου». «Ἂς μὴν λησμονήσωμεν ὅτι ὑπάρχουν περιστάσεις καθ’ ἃς ἀπαιτοῦνται θυσίαι μεγαλύτεραι καὶ αὐτῆς τῆς θυσίας τῆς ζωῆς καὶ ὅτι ἐνίοτε ἡ μαρτυρικὴ ζωὴ εἶναι πικρότερον ἀλλὰ πλέον ἐπιβεβλημένον καθῆκον καὶ αὐτοῦ τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου. Καὶ αὐτὴν τὴν ὑπέρτατην θυσίαν προσέφερεν ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης, ὅστις συνησθάνθη συναίσθημα πικρότερον καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου, ὅταν θυσιάζων πάντα ἐγωισμὸν καὶ ἀποβλέπων εἰς τὸ ἀληθινὸν συμφέρον, ἠναγκάσθη νὰ θέση τὴν ὑπογραφὴν του κάτωθι ἐγγράφου καταδικάζοντας τὸ κίνημα, ὑπὲρ τῆς ἐπιτυχίας τοῦ ὁποίου ὁλοψύχως ηὔχετο καὶ εἰργάζετο. Ὑπογράφων, ἀπεμάκρυνε τᾶς ὑπονοίας τῆς Πύλης περὶ συμμετοχῆς εἰς τὸ κίνημα ἐπισήμων κύκλων, μὴ ὑπογράφων, θὰ ἐπεβεβαίου τᾶς ὑπονοίας, ὄτε δεινὴ ἐπιπίπτουσα ἡ τιμωρία τοῦ τυράννου κατὰ τῶν βυσσοδομούντων, θὰ ἐνέκρου τὸ κίνημα πρὶν ἢ ἐκραγῆ. Ἄλλως ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης μετὰ θαυμαστῆς ἐγκαρτερήσεως ὑπέστη τὸ μαρτύριον, ὅταν ἐπέστη τὸ μαρτύριον, ὅταν ἐπέστη ἡ ὥρα, καίτοι ἠδύνατο νὰ σωθῆ διὰ τῆς φυγῆς».
Είναι χαρακτηριστική η επιστολή που έστειλε ο Άγιος Γρηγόριος στις 26 Δεκεμβρίου 1820 μ.Χ. στον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα και πολύτιμη από ιστορική άποψη, γιατί αποδεικνύει πως ο Εθνομάρτυς παρακολουθούσε όλα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα, σε όλες του τις λεπτομέρειες και τις προετοιμασίες για την επανάσταση:
«Ἀμφοτέρα τάς τιμίας ἐπιστολᾶς, διὰ τοῦ ἀγαθοῦ Φοῦντα Γαλαξειδιώτου, ἀσφαλῶς ἐδεξάμην καὶ τοὺς ἐν αὐταὶς τιμίους λόγους ἔγνων. Ἐχεμυθείας, ἀδελφέ, μεγίστη χρεία καὶ προφύλαξις περὶ πᾶν διάβημα, οἱ γὰρ χρόνοι πονηροὶ εἰσι καὶ ἐν ταὶς φιλοπατριώταις ἐστι καὶ μοχθηρῶν ζύμη, ἀφ’ ἧς ὡς ἀπὸ ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε. Κακὸν γὰρ πολλοὶ μηχανώνται διὰ τὸ τῆς φιλοπλουτίας ἔγκλημα. Διὸ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξω κοινολογῶν μοι ἐμπιστευομένοις πατριώταις, τὰ ἐχεμυθείας δεόμενα. Οἱ Γαλαξειδιώται, οὖς ἐπιστέλλεις μοι συνεχῶς, πεφροντισμένως ἐνεργούσι, καὶ ἀφ’ ὧν ἔγνω ἀδύνατον ἀντὶ παντὸς τιμίου οὐδ’ ἐλάχιστον λόγον ἕρκος ὀδόντων φυγείν. Οὐ μόνον τὰ σά, ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν ἐν Μορέᾳ ἀδελφῶν γράμματα κομίζουσι μοι. Ἡ τοῦ Παπανδρέα πρᾶξις πατριωτικὴ μὲν τοὶς γινώσκουσι τὰ μύχια, κατακρίνουσι δὲ οἱ μὴ εἰδότες τὸν ἄνδρα. Κρυφὰ ὑπερασπίζου αὐτόν, ἐν φανερῷ δὲ ἄγνοιαν ὑποκρίνου, ἔστι δ’ ὄτε καὶ ἐπίκρινε τοὶς θεοσεβέσιν ἀδελφοὶς καὶ ἀλλοφύλοις. Ἰδὶα πράυνον τὸν Βεζύρην λόγοις καὶ ὑπόσχεσιν, ἀλλὰ μὴ παραδοθήτω εἰς λέοντος στόμα. Ἄσπασον οὒν ταὶς ἐμαὶς εὐχαὶς τοὺς ἀνδρείους ἀδελφούς, προτρέπων εἰς κρυψίνοιαν διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων. Ἀνδρωθήτωσαν ὥσπερ λέοντες καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου κρατύνει αὐτούς, ἐγγὺς δ’ ἔστι τοῦ Σωτῆρος τὸ Πάσχα. Αἳ εὐχαὶ τῆς ἐμῆς μετριότητος ἐπὶ τῆς κεφαλῆς σου, ἀδελφέ μου Ἠασαΐα. Γεωργοὶ ἀκαμάτως καὶ ὄλβια γεώργια δώσοι σοι ὁ Πανύψιστος». Ο Άγιος Γρηγόριος συνιστούσε τον αγώνα για την ελευθερία και τον ενίσχυε με κάθε μέσο. Ήταν αποφασισμένος να θυσιασθεί για την Πατρίδα. «Χρεωστοῦμεν», έλεγε, «νὰ ποιμαίνωμεν καλῶς τὰ ποίμνιά μας καὶ χρείας τυχούσης νὰ κάμωμεν, ὅπως ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς δι’ ἠμᾶς διὰ νὰ μᾶς σώση....».
Ο Άγιος Γρηγόριος μυήθηκε στην Φιλική εταιρεία από τον Ιωάννη Φαρμάκη περί τα μέσα του έτους 1818 μ.Χ. στο Άγιον Όρος. «Ἔδειξεν εὐθὺς ζωηρότατον ἐνθουσιασμὸν ὑπὲρ τοῦ πνεύματος αὐτῆς» και «ηὐχήθη ἀπὸ καρδίας», για την επιτυχία του σκοπού της.
Στις 19 Αυγούστου 1785 μ.Χ. εκλέγεται οικουμενικός Πατριάρχης και παραμένει στον πατριαρχικό θρόνο μέχρι τον Δεκέμβριο του 1798 μ.Χ.. Κατά το έτος αυτό καθαιρείται από την Πύλη, διότι θεωρήθηκε ανίκανος να διατηρήσει την υποταγή των Χριστιανικών λαών κάτω από τον Τουρκικό ζυγό και εξορίζεται στο Άγιον Όρος.
Το 1818 μ.Χ. κλήθηκε για τρίτη φορά στον Οικουμενικό θρόνο, στον οποίο και παρέμεινε μέχρι την ημέρα του μαρτυρικού του θανάτου.
Ο Κωνσταντίνος Κούμας αναφέρει ότι ο Άγιος Γρηγόριος δεν ήταν μόνο «σεμνὸς τὸ ἦθος, λιτὸς τὴν δίαιταν, ταπεινὸς τὴν στολήν, ζηλωτὴς τῆς πίστεως, δραστηριότατος εἰς ὅλα τὰ ἔργα του», αλλά ήταν και «ἄκαμπτος εἰς τᾶς ἰδέας του καὶ δὲν τὸν ἔμελε διὰ κανὲν ἐναντίων, ὅταν ἀπεφάσιζε τίποτε». Και ο Γρηγόριος αποφάσισε. Έταξε ως σκοπό στην ζωή του να υπηρετήσει πιστά το δούλο Γένος και να βοηθήσει με όλες τις δυνάμεις του και με την ζωή του στην απελευθέρωση από τον Τουρκικό ζυγό. Για την πραγματοποίηση του σκοπού του χρησιμοποιούσε όλη του τη διπλωματική δεξιοτεχνία.
Στην προσπάθειά του ο Εθνομάρτυρας να διασώσει τον Ελληνικό πληθυσμό από την σφαγή και συγχρόνως να παραπλανήσει τον Σουλτάνο και να δώσει την ευκαιρία στους αγωνιστές να εργάζονται ανενόχλητοι, αναγκάσθηκε να αφορίσει τους επαναστάτες.
Συντριπτική απάντηση στους κατήγορους του Γρηγορίου θα δώσει ο Αλέξανδρος Υψηλάντης με τις οδηγίες που έστειλε από το Κισνόβιο της Βεσσαραβίας στους αρχηγούς της Πελοποννήσου: «Ὁ μὲν Πατριάρχης βιαζόμενος παρὰ τῆς Πόρτας σᾶς στέλλει ἀφοριστικὸ καὶ ἐξάρχους, παρακινώντας σας νὰ ἑνωθῆτε μὲ τὴν Πόρταν. Ἐσεῖς ὅμως νὰ θεωρῆτε ταῦτα ὡς ἄκυρα καθόσον γίνοντα μὲ βίαν καὶ δυναστείαν καὶ ἄνευ θελήσεως τοῦ Πατριάρχου». «Ἂς μὴν λησμονήσωμεν ὅτι ὑπάρχουν περιστάσεις καθ’ ἃς ἀπαιτοῦνται θυσίαι μεγαλύτεραι καὶ αὐτῆς τῆς θυσίας τῆς ζωῆς καὶ ὅτι ἐνίοτε ἡ μαρτυρικὴ ζωὴ εἶναι πικρότερον ἀλλὰ πλέον ἐπιβεβλημένον καθῆκον καὶ αὐτοῦ τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου. Καὶ αὐτὴν τὴν ὑπέρτατην θυσίαν προσέφερεν ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης, ὅστις συνησθάνθη συναίσθημα πικρότερον καὶ αὐτοῦ τοῦ θανάτου, ὅταν θυσιάζων πάντα ἐγωισμὸν καὶ ἀποβλέπων εἰς τὸ ἀληθινὸν συμφέρον, ἠναγκάσθη νὰ θέση τὴν ὑπογραφὴν του κάτωθι ἐγγράφου καταδικάζοντας τὸ κίνημα, ὑπὲρ τῆς ἐπιτυχίας τοῦ ὁποίου ὁλοψύχως ηὔχετο καὶ εἰργάζετο. Ὑπογράφων, ἀπεμάκρυνε τᾶς ὑπονοίας τῆς Πύλης περὶ συμμετοχῆς εἰς τὸ κίνημα ἐπισήμων κύκλων, μὴ ὑπογράφων, θὰ ἐπεβεβαίου τᾶς ὑπονοίας, ὄτε δεινὴ ἐπιπίπτουσα ἡ τιμωρία τοῦ τυράννου κατὰ τῶν βυσσοδομούντων, θὰ ἐνέκρου τὸ κίνημα πρὶν ἢ ἐκραγῆ. Ἄλλως ὁ ἀοίδιμος Πατριάρχης μετὰ θαυμαστῆς ἐγκαρτερήσεως ὑπέστη τὸ μαρτύριον, ὅταν ἐπέστη τὸ μαρτύριον, ὅταν ἐπέστη ἡ ὥρα, καίτοι ἠδύνατο νὰ σωθῆ διὰ τῆς φυγῆς».
Είναι χαρακτηριστική η επιστολή που έστειλε ο Άγιος Γρηγόριος στις 26 Δεκεμβρίου 1820 μ.Χ. στον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαΐα και πολύτιμη από ιστορική άποψη, γιατί αποδεικνύει πως ο Εθνομάρτυς παρακολουθούσε όλα όσα συνέβαιναν στην Ελλάδα, σε όλες του τις λεπτομέρειες και τις προετοιμασίες για την επανάσταση:
«Ἀμφοτέρα τάς τιμίας ἐπιστολᾶς, διὰ τοῦ ἀγαθοῦ Φοῦντα Γαλαξειδιώτου, ἀσφαλῶς ἐδεξάμην καὶ τοὺς ἐν αὐταὶς τιμίους λόγους ἔγνων. Ἐχεμυθείας, ἀδελφέ, μεγίστη χρεία καὶ προφύλαξις περὶ πᾶν διάβημα, οἱ γὰρ χρόνοι πονηροὶ εἰσι καὶ ἐν ταὶς φιλοπατριώταις ἐστι καὶ μοχθηρῶν ζύμη, ἀφ’ ἧς ὡς ἀπὸ ψωραλέου προβάτου φυλάττεσθε. Κακὸν γὰρ πολλοὶ μηχανώνται διὰ τὸ τῆς φιλοπλουτίας ἔγκλημα. Διὸ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξω κοινολογῶν μοι ἐμπιστευομένοις πατριώταις, τὰ ἐχεμυθείας δεόμενα. Οἱ Γαλαξειδιώται, οὖς ἐπιστέλλεις μοι συνεχῶς, πεφροντισμένως ἐνεργούσι, καὶ ἀφ’ ὧν ἔγνω ἀδύνατον ἀντὶ παντὸς τιμίου οὐδ’ ἐλάχιστον λόγον ἕρκος ὀδόντων φυγείν. Οὐ μόνον τὰ σά, ἀλλὰ καὶ τὰ τῶν ἐν Μορέᾳ ἀδελφῶν γράμματα κομίζουσι μοι. Ἡ τοῦ Παπανδρέα πρᾶξις πατριωτικὴ μὲν τοὶς γινώσκουσι τὰ μύχια, κατακρίνουσι δὲ οἱ μὴ εἰδότες τὸν ἄνδρα. Κρυφὰ ὑπερασπίζου αὐτόν, ἐν φανερῷ δὲ ἄγνοιαν ὑποκρίνου, ἔστι δ’ ὄτε καὶ ἐπίκρινε τοὶς θεοσεβέσιν ἀδελφοὶς καὶ ἀλλοφύλοις. Ἰδὶα πράυνον τὸν Βεζύρην λόγοις καὶ ὑπόσχεσιν, ἀλλὰ μὴ παραδοθήτω εἰς λέοντος στόμα. Ἄσπασον οὒν ταὶς ἐμαὶς εὐχαὶς τοὺς ἀνδρείους ἀδελφούς, προτρέπων εἰς κρυψίνοιαν διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων. Ἀνδρωθήτωσαν ὥσπερ λέοντες καὶ ἡ εὐλογία τοῦ Κυρίου κρατύνει αὐτούς, ἐγγὺς δ’ ἔστι τοῦ Σωτῆρος τὸ Πάσχα. Αἳ εὐχαὶ τῆς ἐμῆς μετριότητος ἐπὶ τῆς κεφαλῆς σου, ἀδελφέ μου Ἠασαΐα. Γεωργοὶ ἀκαμάτως καὶ ὄλβια γεώργια δώσοι σοι ὁ Πανύψιστος». Ο Άγιος Γρηγόριος συνιστούσε τον αγώνα για την ελευθερία και τον ενίσχυε με κάθε μέσο. Ήταν αποφασισμένος να θυσιασθεί για την Πατρίδα. «Χρεωστοῦμεν», έλεγε, «νὰ ποιμαίνωμεν καλῶς τὰ ποίμνιά μας καὶ χρείας τυχούσης νὰ κάμωμεν, ὅπως ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς δι’ ἠμᾶς διὰ νὰ μᾶς σώση....».
Ο ανδριάντας του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε', δεξιά της εισόδου του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αναγέρθηκε το 1872 με δαπάνη του Γεωργίου Αβέρωφ. Έργο του γλύπτη Γ. Φυτάλη
Σε επιστολή που έστειλε προς τον Παλαιών Πατρών Γερμανό, έγραφε: «Συλλειτουργὲ ἐν Χριστῷ καὶ λίαν ἀγαπητὲ ἀδελφέ. Ἔλαβον τὴν ἀπὸ 20 Ἀπριλίου ἐπιστολήν σου. Ἡ ἀπόφασίς μου περὶ μελετωμένης ἀνορθώσεως «σχολῆς» τῆς φιλτάτης πατρίδος εἶναι τοιαύτη, ὡς ἡ ἰδική σας. Ὅπως θέλῃς μάθει καὶ παρὰ τοῦ ἰδίου. Τὸ κιβώτιον τοῦ ἐλέους πρέπει νὰ ἐμψυχωθῆ. Καὶ τὴν βουλὴν τοῦ Κυρίου ἀνθρώπιναι δυνάμεις δὲν δύνανται νὰ τὴν μεταβάλουν. Γενηθήτω τὸ θέλημά Του». Κάτω από την λέξη «σχολήν» υπονοούσαν την Ελληνική Επανάσταση. Οι Φιλικοί μάλιστα ονόμασαν επιστάτες της σχολής τον Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο και τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Πολύκαρπο. Όταν σε μια συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο Μητροπολίτης Δέρκων Γρηγόριος προέτρεψε τον Πατριάρχη να μεταβούν στην Πελοπόννησο για να τεθούν επικεφαλής της Επαναστάσεως, ο Γρηγόριος ο Ε' απάντησε: «Καὶ ἐγὼ ὡς κεφαλὴ τοῦ Ἔθνους καὶ ὑμεῖς ὡς Σύνοδος ὀφείλομεν νὰ ἀποθάνωμεν διὰ τὴν κοινὴν σωτηρίαν. Ὁ θάνατος ἠμῶν θὰ δώση δικαίωμα εἰς τὴν Χριστιανοσύνην νὰ ὑπερασπίση τὸ Ἔθνος ἐναντίων τοῦ τυράννου. Ἀλλ’ ἂν ὑπάγωμεν ἠμεῖς νὰ θαρρύνωμεν τὴν Ἐπανάστασιν, τότε θὰ δικαιώσωμεν τὸν Σουλτάνον ἀποφασίσαντα νὰ ἐξολοθρεύση ὅλον τὸ Ἔθνος». Όταν μερικοί προσπάθησαν να τον πείσουν να φύγει από την Κωνσταντινούπολη και να σώσει τον εαυτό του, ο καλός ποιμένας απάντησε: «Μὲ προτρέπετε εἰς φυγήν. Μάχαιρα θὰ διέλθη τᾶς ρύμας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ λοιπῶν πόλεων τῶν χριστιανικῶν ἐπαρχιῶν. Ὑμεῖς ἐπιθυμεῖτε ὅπως ἐγὼ μεταμφιεζόμενος καταφύγω εἰς πλοῖον ἢ κλεισθῶ ἐν οἰκίᾳ οἱουδήποτε εὐεργετικοῦ ὑμῶν Πρεσβευτοῦ, ν’ ἀκούω δὲ ἐκεῖθεν πῶς οἱ δήμιοι κατακρεουργούσι τὸν χηρεύοντα λαόν. Οὐχί! Ἐγὼ διὰ τοῦτο εἶμαι Πατριάρχης, ὅπως σώσω τὸ Ἔθνος μου, οὐχὶ δὲ ὅπως θὰ θεωρήσωσιν ἀδιαφόρως πῶς ἡ πίστις αὐτῶν ἐξυβρίσθη ἐν τῷ προσώπῳ μου. Οἱ Ἕλληνες, οἱ ἄνδρες τῆς μάχης, θὰ μάχωνται μετὰ μεγαλυτέρας μανίας, ὅπερ συχνάκις δωρεῖται τὴν νίκην. Εἰς τοῦτο εἶμαι πεπεισμένος. Βλέπετε μεθ’ ὑπομονῆς εἰς ὅτι καὶ ἂν μοῦ συμβῇ. Σήμερον (Κυριακὴ τῶν Βαΐων) θὰ φάγωμεν ἰχθεῖς, ἀλλὰ μετὰ τίνας ἡμέρας καὶ ἴσως καὶ ταύτην τὴν ἑβδομάδα οἱ ἰχθεῖς θὰ μᾶς φάγωσιν… Ναί, ἂς μὴ γίνω χλεύασμα τῶν ζώντων. Δὲν θὰ ἀνεχθῶ ὥστε εἰς τᾶς ὁδοὺς τῆς Ὀδησσοῦ, τῆς Κερκύρας καὶ τῆς Ἀγκῶνος διερχόμενον ἐν μέσῳ τῶν ἀγυιῶν νὰ μὲ δακτυλοδείκτωσι λέγοντες: “Ἰδοὺ ἔρχεται ὁ φονεὺς Πατριάρχης”. Ἂν τὸ Ἔθνος μου σωθῆ καὶ θριαμβεύση, τότε πέποιθα θὰ μοῦ ἀποδώση θυμίαμα ἐπαίνου καὶ τιμῶν, διότι ἐξεπλήρωσα τὸ χρέος μου… Ὑπάγω ὅπου μὲ καλεῖ ὁ νοῦς μου, ὁ μέγας κλῆρος τοῦ Ἔθνους καὶ ὁ Πατὴρ ὁ οὐράνιος, ὁ μάρτυς τῶν ἀνθρωπίνων πράξεων». (Αυτή η επιστολή αποτελεί ιστορική απάντηση σε όσους αμαθείς της ελληνικής ιστορίας συκοφαντούν τον πατριάρχη ότι ήταν προδότης της επανάστασης, ιδιαιτέρως αυτό το παραμύθι το χρησιμοποιούν οι μασσωνοκινούμενοι δωδεκαθεϊστές και πάσης φύσεως πολέμιοι της Εκκλησίας...)
Ο Γρηγόριος ο Ε', ο φλογερός αυτός Ιεράρχης, ακολούθησε τον δρόμο του. Σάρκωσε ολόκληρο το υπόδουλο Γένος. Επωμίσθηκε το σταυρό του. Ανέβηκε το Γολγοθά του. Δέχθηκε ραπίσματα, χλευασμούς, εμπτυσμούς και τέλος τον θάνατο με απαγχονισμό. Μπροστά στο Πατριαρχείο, την ημέρα του Πάσχα του 1821, οι Τούρκοι κρέμασαν τον Πατριάρχη. Στο έγγραφο της καταδίκης του (τουρκιστί «γιαφτάς»), αναφέρεται η αιτία του απαγχονισμού του: «.…Ἀλλ’ ὁ ἄπιστος πατριάρχης τῶν Ἑλλήνων… ἐξ αἰτίας τῆς διαφθορᾶς τῆς καρδίας του, ὄχι μόνον δὲν εἰδοποίησεν οὐδ’ ἐπαίδευσε τοὺς ἀπατηθέντας, ἀλλὰ καθ’ ὅλα τὰ φαινόμενα ἦτο καὶ αὐτός, ὡς ἀρχηγός, μυστικὸς συμμέτοχος τῆς Ἐπαναστάσεως... ἀντὶ νὰ δαμάσῃ τοὺς ἀποστάτας καὶ δώση πρῶτος τὸ παράδειγμα τῆς εἰς τὰ καθήκοντα ἐπιστροφῆς τῶν, ὁ ἄπιστος οὗτος ἔγινεν ὁ πρωταίτιος ὅλων τῶν ἀνεφυεισῶν ταραχῶν. Εἴμεθα πληροφορημένοι ὅτι ἐγεννήθη ἐν Πελοποννήσῳ καὶ ὅτι εἶναι συνένοχος ὅλως τῶν ἀταξιῶν, ὄσας οἱ ἀποπλανηθέντες ραγιάδες ἔπραξαν κατὰ τὴν ἐπαρχίαν Καλαβρύτων… Ἐπειδὴ πανταχόθεν ἐβεβαιώθημεν περὶ τῆς προδοσίας του ὄχι μόνος εἰς βλάβην τῆς ὑψηλῆς Πύλης, ἀλλὰ καὶ εἰς ὄλεθρον αὐτοῦ τοῦ ἔθνους του, ἀνάγκη ἦτο νὰ λείψη ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἀπὸ τοῦ προσώπου τῆς γῆς καὶ διὰ τοῦτο ἐκρεμάσθη πρὸς σωφρονισμὸ τῶν ἄλλων». Ένα χρόνο μετά τον απαγχονισμό και την μεταφορά του τιμίου λειψάνου του από τον πλοίαρχο Μ. Σκλάβο στην Οδησσό της Ρωσίας, ο Ζακυνθινός ιερωμένος Οικονόμος Νικόλαος Κοκκίνης, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου, εφημέριος τότε του παλαίφατου ναού της Οδηγήτριας και φλογερότατος Φιλικός, ευαισθητοποιημένος από την θυσία του Πατριάρχη, συνθέτει Ακολουθία προς τιμήν του νέου Ιερομάρτυρα, κάτι που αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Άγιος Γρηγόριος στη συνείδηση του Γένους κατέκτησε αμέσως με το τίμιο αίμα του θέση Αγίου.
Το 1871 η Εκκλησία της Ελλάδος θεώρησε επιβεβλημένο να μετακομίσει το τίμιο λείψανό του από την Οδησσό στην απελεύθερη Αθήνα. Για τον σκοπό αυτό συστάθηκε Επιτροπή, στην οποία συμμετείχαν ο Αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου Νικόλαος Β' ο Κατραμής και Αρχιμανδρίτης Αβέρκιος Λ. Λαμπίρης, Α' γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου. Στην Οδησσό απεδόθησαν από τα μέλη της Επιτροπής και τους εκεί ομόδοξους τιμές Αγίου στο ιερό λείψανο του Αγίου Γρηγορίου. Κατά την Πανυχίδα μάλιστα, που τελέσθηκε εκεί κατά την ημέρα της μνήμης του, «ἐξεφώνισεν ἀπ’ ἄμβωνος, κατ’ ἐπίμονον τῶν ὁμογενῶν ἀπαίτησιν, λογύδριον ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ζακύνθου». Το ιερό λείψανο έφθασε στην Αθήνα την 25η Απριλίου 1871 μ.Χ., όπου οι Αθηναίοι του επεφύλαξαν πάνδημη υποδοχή. Με κατάνυξη και αγαλλίαση εναπετέθη στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα σε περίβλεπτη λάρνακα.
Ο Γρηγόριος ο Ε', ο φλογερός αυτός Ιεράρχης, ακολούθησε τον δρόμο του. Σάρκωσε ολόκληρο το υπόδουλο Γένος. Επωμίσθηκε το σταυρό του. Ανέβηκε το Γολγοθά του. Δέχθηκε ραπίσματα, χλευασμούς, εμπτυσμούς και τέλος τον θάνατο με απαγχονισμό. Μπροστά στο Πατριαρχείο, την ημέρα του Πάσχα του 1821, οι Τούρκοι κρέμασαν τον Πατριάρχη. Στο έγγραφο της καταδίκης του (τουρκιστί «γιαφτάς»), αναφέρεται η αιτία του απαγχονισμού του: «.…Ἀλλ’ ὁ ἄπιστος πατριάρχης τῶν Ἑλλήνων… ἐξ αἰτίας τῆς διαφθορᾶς τῆς καρδίας του, ὄχι μόνον δὲν εἰδοποίησεν οὐδ’ ἐπαίδευσε τοὺς ἀπατηθέντας, ἀλλὰ καθ’ ὅλα τὰ φαινόμενα ἦτο καὶ αὐτός, ὡς ἀρχηγός, μυστικὸς συμμέτοχος τῆς Ἐπαναστάσεως... ἀντὶ νὰ δαμάσῃ τοὺς ἀποστάτας καὶ δώση πρῶτος τὸ παράδειγμα τῆς εἰς τὰ καθήκοντα ἐπιστροφῆς τῶν, ὁ ἄπιστος οὗτος ἔγινεν ὁ πρωταίτιος ὅλων τῶν ἀνεφυεισῶν ταραχῶν. Εἴμεθα πληροφορημένοι ὅτι ἐγεννήθη ἐν Πελοποννήσῳ καὶ ὅτι εἶναι συνένοχος ὅλως τῶν ἀταξιῶν, ὄσας οἱ ἀποπλανηθέντες ραγιάδες ἔπραξαν κατὰ τὴν ἐπαρχίαν Καλαβρύτων… Ἐπειδὴ πανταχόθεν ἐβεβαιώθημεν περὶ τῆς προδοσίας του ὄχι μόνος εἰς βλάβην τῆς ὑψηλῆς Πύλης, ἀλλὰ καὶ εἰς ὄλεθρον αὐτοῦ τοῦ ἔθνους του, ἀνάγκη ἦτο νὰ λείψη ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἀπὸ τοῦ προσώπου τῆς γῆς καὶ διὰ τοῦτο ἐκρεμάσθη πρὸς σωφρονισμὸ τῶν ἄλλων». Ένα χρόνο μετά τον απαγχονισμό και την μεταφορά του τιμίου λειψάνου του από τον πλοίαρχο Μ. Σκλάβο στην Οδησσό της Ρωσίας, ο Ζακυνθινός ιερωμένος Οικονόμος Νικόλαος Κοκκίνης, μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου, εφημέριος τότε του παλαίφατου ναού της Οδηγήτριας και φλογερότατος Φιλικός, ευαισθητοποιημένος από την θυσία του Πατριάρχη, συνθέτει Ακολουθία προς τιμήν του νέου Ιερομάρτυρα, κάτι που αποδεικνύει περίτρανα ότι ο Άγιος Γρηγόριος στη συνείδηση του Γένους κατέκτησε αμέσως με το τίμιο αίμα του θέση Αγίου.
Το 1871 η Εκκλησία της Ελλάδος θεώρησε επιβεβλημένο να μετακομίσει το τίμιο λείψανό του από την Οδησσό στην απελεύθερη Αθήνα. Για τον σκοπό αυτό συστάθηκε Επιτροπή, στην οποία συμμετείχαν ο Αρχιεπίσκοπος Ζακύνθου Νικόλαος Β' ο Κατραμής και Αρχιμανδρίτης Αβέρκιος Λ. Λαμπίρης, Α' γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου. Στην Οδησσό απεδόθησαν από τα μέλη της Επιτροπής και τους εκεί ομόδοξους τιμές Αγίου στο ιερό λείψανο του Αγίου Γρηγορίου. Κατά την Πανυχίδα μάλιστα, που τελέσθηκε εκεί κατά την ημέρα της μνήμης του, «ἐξεφώνισεν ἀπ’ ἄμβωνος, κατ’ ἐπίμονον τῶν ὁμογενῶν ἀπαίτησιν, λογύδριον ὁ Σεβασμιώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ζακύνθου». Το ιερό λείψανο έφθασε στην Αθήνα την 25η Απριλίου 1871 μ.Χ., όπου οι Αθηναίοι του επεφύλαξαν πάνδημη υποδοχή. Με κατάνυξη και αγαλλίαση εναπετέθη στον Καθεδρικό Ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, όπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα σε περίβλεπτη λάρνακα.
Η λάρνακα ευρισκομένη στο μητροπολιτικό ναό Αθηνών.
Στις 10 Απριλίου 1921 ανακηρύχθηκε Άγιος από την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος.
Πηγή: constantinosa.gr
Ο Άγιος μάρτυς Πλάτων!
Ο Πλάτων καταγόταν από την Άγκυρα της Γαλατίας. Ανατράφηκε ως χριστιανός εκ κοιλίας μητρός και ήδη από νέος φαινόταν ότι ήταν τέλειος σε όλες τις αρετές. Όχι μόνο δεν έκρυβε την πίστη του στον Κύριο Ιησού Χριστό, αλλά ανοιχτά τον ομολογούσε, παρά τον διωγμό, αποκηρύσσοντας τους ειδωλολάτρες που λάτρευαν άψυχα ξόανα αντί για τον Ζωντανό Δημιουργό! Ως χριστιανό, τον έσυραν αιχμάλωτο να δικαστεί από τον ηγεμόνα Αγριππίνο, ο οποίος τον ανέκρινε και τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια.
Όταν τον προέτρεψε ο ηγεμόνας να προσκυνήσει τα είδωλα, για να αποφύγει το θάνατο και να σώσει τη ζωή του, ο Πλάτων του είπε: «Υπάρχουν δύο θάνατοι, ο θάνατος του σώματος και ο θάνατος της ψυχής, όπως αντιστοίχως υπάρχουν δύο ζωές, μία βραχύχρονη και μία αιώνια. Ο Αγριππίνος τότε πρόσταξε χειρότερα βασανιστήρια για τον μάρτυρα. Έκαψαν το σώμα του με πυρωμένες σιδερένιες μπάλες και ύστερα έγδαραν λωρίδες από το δέρμα του. Απτόητος ο μάρτυς φώναζε στους βασανιστές του: «Βασανίστε με πιο σκληρά! Ώστε η απανθρωπία σας και η απαντοχή μου να φανούν πιο καθαρά».
Όταν ο βασανιστής θύμισε στον μάρτυρα ότι ο συνονόματός του Πλάτων, ο φιλόσοφος, ήταν ειδωλολάτρης, ο μάρτυς απάντησε: «Δεν είμαι σαν εκείνο τον Πλάτωνα, ούτε ο Πλάτων είναι σαν εμένα, μοιάζουμε μόνο κατ’ όνομα. Διδάσκομαι και διδάσκω τη σοφία του Χριστού, ενώ ο Πλάτων υπήρξε δάσκαλος μιας σοφίας που στα μάτια του Θεού είναι μωρία!». Μετά από αυτό, τον έκλεισαν στη φυλακή και τον άφησαν εκεί 18 ημέρες χωρίς τροφή και νερό. Όταν οι φύλακες εξεπλάγησαν που ο Πλάτων ζούσε ακόμη, παρότι νηστικός τόσες ημέρες, τους είπε: Εσείς ικανοποιήστε με κρέας, εγώ με τις άγιες προσευχές. Εσάς σας ευφραίνει το κρασί, εμένα με ευφραίνει ο Χριστός, η Άμπελος η Αληθινή!». Ο Πλάτων αποκεφαλίστηκε περί το έτος 266 και έλαβε τον άφθαρτο στέφανο της αιωνίου δόξης.
Πηγή: constantinosa.gr
Διαμαρτυρόμενοι και πλάνες...
Α Ι Ρ Ε Σ Ε Ι Σ:
Αντιευαγγελικοί... Οι Ευαγγελικοί - Προτεστάντες, με αυτά που θα πούμε παρακάτω, δεν έχουμε σκοπό να θίξουμε οποιονδήποτε άνθρωπο που ακολουθεί διαφορετικό δόγμα ή θρήσκευμα. Απώτερος σκοπός μας είναι, μία καθαρή ενημέρωση απέναντι ανθρώπων πολύ καλύτερων, πιθανόν, από εμάς τους Ορθοδόξους.
Οι άνθρωποι αυτοί, όπως κι εμείς, είναι δημιουργήματα και εικόνες Θεού, τους οποίους και σεβόμαστε, παρ’ όλες τις όποιες διαφορές θέσεων και απόψεων, που τυχόν υπάρχουν μεταξύ μας. Αυτά σαν εισαγωγή, των όσων θα επακολουθήσουν.
Η αιτία δημιουργίας του δευτέρου Σχίσματος από την αρχαία, συμπαγή γραμμή της Χριστιανικής Εκκλησίας (μετά τον πρώτο διαχωρισμό με τους Ρωμαιοκαθολικούς), υπήρξε, η διαμαρτυρία του φημισμένου Γερμανού θεολόγου Μαρτίνου Λούθηρου (1517), ενάντια στην τότε, Παπική ηγεσία. Ο Πάπας Λέων ο 10ος, για λόγους καθαρά εισπρακτικούς, είχε κυκλοφορήσει τα λεγόμενα συγχωροχάρτια, σε αντίθεση με τα όσα ο Χριστός και οι Άγιοι Απόστολοι είχαν παραδώσει.
Τα λεγόμενα συγχωροχάρτια έγραφαν, ότι ο Πάπας, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, ιδρυτού της Εκκλησίας της Ρώμης, είχε εξουσία να συγχωράει ζωντανούς και πεθαμένους και μάλιστα, και αυτούς που βρίσκονταν στην κόλαση… Αγοράζοντας λοιπόν ένα τέτοιο χαρτί έπαιρνες συγχώρηση για όσες αμαρτίες θα έκανες μέσα σε 5 χρόνια, ή πληρώνοντας περισσότερα, μπορούσες να αμαρτάνεις και ανάλογα χρόνια…
Η εισπρακτική αυτή βουλιμία, κληρικών της τότε εποχής είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο στην ύπαιθρο, ώστε να κυκλοφορούν λιτανεύοντας ένα φτερό χήνας, ισχυριζόμενοι κάποιοι, ότι αυτό, ήταν μέρος των πτερύγων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην πτώση των Αγγέλων κατά την μάχη του με τον Εωσφόρο! Υπήρξαν όμως και άλλα λάθη.
Ο Λούθηρος, είχε γίνει μοναχός στην Μονή των Αυγουστινιανών του Έρφουρτ, αλλά παρ’ όλους τους όρκους και τις μοναχικές υποσχέσεις παρθενίας και αγαμίας, απέναντι Θεού και ανθρώπων, παντρεύτηκε μία άλλη μοναχή (δεσμευμένη κι’ αυτή με τους ίδιους όρκους), την Αικατερίνη φόν Μπόρα από την οποία απέκτησε και 6 γιούς! Τα λάθη δυστυχώς είχαν και συνέχεια...
ΣΕ 450 ΚΟΜΜΑΤΙΑ...
Την αρχική γραμμή αλλαγής και μεταρρύθμισης του Μαρτίνου Λούθηρου την επέκτειναν με νέες αντιδράσεις αργότερα, και άλλοι θεολόγοι της μεταρρύθμισης, όπως ο Ζβίγγλιος, και ο Καλβίνος.
Δυστυχώς όμως, παρ’ όλο που οι διαμαρτυρίες τους υπήρξαν αρχικά δικαιολογημένες, και παρ' όλες τις αναφορές τους ότι μόνο η Ορθοδοξία είχε ανόθευτη την αλήθεια κρατώντας την αρχαία γραμμή, εν τούτοις, αντί να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία δημιούργησαν δική τους ομολογία, που την ονόμασαν «Εκκλησία»...
Οι εσωτερικές διαφωνίες τους όμως επεκτάθηκαν με αποτέλεσμα σήμερα, το 2004, να υπάρχουν πάνω από 450 λεγόμενες «Εκκλησίες», αντιμαχόμενες μεταξύ τους περί «αληθείας και πίστεως…», παρ’ όλο που ο Χριστός ίδρυσε μία μόνο Εκκλησία, και σ’ αυτήν ακριβώς επαφίεται η σωτηρία των ανθρώπων.
Σήμερα, οι γνωστότερες Προτεσταντικές ομολογίες στην Ελλάδα είναι: Ευαγγελικοί – Πρεσβυτεριανοί, Λουθηρανοί, Επισκοπιανοί, Βαπτιστές, Μεθοδιστές, Μορμόνοι, Χιλιαστές (Ιεχωβάδες), Αντβενιστές της εβδόμης ημέρας, Χ.Ο.Ε. – Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης, «Εκκλησία» του Ιησού», Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία «Εκκλησίας» του Θεού, «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής», Διεθνής «Εκκλησία» του Τετραγωνικού Ευαγγελίου, Βιβλική Εκκλησία του Θεού, Υπόλοιπο της «Εκκλησίας» του Θεού, με έδρα το Μίτσιγκαν, Ηνωμένη Πεντηκοστιανή «Εκκλησία», Απαραπλάνητη «Εκκλησία» του Θεού, Χολστέϊν «Εκκλησία» του Θεού, Πεντηκοστιανοί, και Ελευθέρα Αποστολική «Εκκλησία» της Πεντηκοστής με ιδρυτή τον Ευάγγελο Φωτίου κατ’ αρχάς στην Αθήνα στα 1938, και διάδοχο και αναδιοργανωτή της ομάδας τον Λούη Λεωνίδα Φέγγο, στα 1965. Εδώ, για την ομολογία αυτή να σημειώσουμε, ότι η πρώτη εμφάνισή τους έγινε στην Αμερική, στα 1907 από τον Αμβρόσιο Τόμπλισον. Ισχυρίζονται ότι προέρχονται κατ’ ευθείαν από τους πρώτους Χριστιανούς της ημέρας της Πεντηκοστής στην Ιερουσαλήμ, ενώ πουθενά στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται ότι μετά την Πεντηκοστή, υπήρξε και μια ομάδα με τους τάδε και τάδε Αποστόλους, που έχοντας χρίσμα διαδοχής και Ιερωσύνης μέχρι σήμερα, ονομάζονταν… Πεντηκοστιανοί. Προφανώς, με τον ισχυρισμό αυτό θέλουν να δώσουν βαρύτητα στην κίνησή τους, και στην επικοινωνιακή - προσηλυτιστική πολιτική τους...
ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΘΟΥΣ
Γενικά:
Το θρήσκευμα των Προτεσταντών, είναι μία συρραφή και συνάθροιση αρχαίων Χριστιανικών δογματικών εκτροπών, οι οποίες και έχουν καταδικασθή από τις Οικουμενικές Συνόδους. Θα προσπαθήσουμε εδώ να παραθέσουμε τις βασικές αυτές διαφορές με την αρχαία Εκκλησιαστική ρίζα, που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανατολής, και αυτές εδώ θα εξετάσουμε.
Ας δούμε τα σχετικά σημεία:
1) Λένε, ότι μάς είναι αρκετή η Αγία Γραφή και το ίδιο το Ευαγγέλιο, γι’ αυτό και ονομάζονται Ευαγγελικοί.
Καί ακόμη, ότι οι ερμηνείες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας (Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Μέγας Αθανάσιος κλπ) δεν είναι απαραίτητες, μιά και η κατά γράμμα προσωπική εξήγηση του Ευαγγελίου από τον κάθε άνθρωπο που πιστεύει στον Χριστό, είναι αρκετή για την σωτηρία του. Αποτέλεσμα αυτής της θεωρήσεως για "προσωπική εξήγηση" της Αγίας Γραφής, υπήρξε, η δημιουργία εκατοντάδων αυτοδύναμων «εκκλησιών» και "Σχολών ερμηνείας" της Αγίας Γραφής, σύμφωνα με τις προσωπικές σκέψεις και προτιμήσεις του κάθε ανθρώπου, με καταστρεπτικά για την σωτηρία των ψυχών, αποτελέσματα. Αυτός ο παραμερισμός των αρχαίων Αγίων Πατέρων του Χριστιανισμού, που με τα θαύματα επικύρωναν την εν Θεώ ερμηνεία τους, και αυτή η περιφρονητική «ισοτιμία» τους από τον Προτεσταντικό – Ευαγγελικό κόσμο, με κάθε κοινό άνθρωπο, έφθανε τελικά στον ίδιο τον Θεό και στις ενέργειές του. Σήμερα, τα σημεία του λάθους είναι ορατά, και θα λέγαμε θανάσιμα...
2) Ισχυρίζονται, ότι τα καλά έργα δεν είναι απαραίτητα για να σωθεί ο άνθρωπος. Μόνο να πιστεύει κανείς, και σώζεται!
Ο ίδιος ο Χριστός όμως παραγγέλνει ότι, «ού πάς ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλά ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς…» (Ματθ.7, 21-23). Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη αναφέρει ότι οι άνθρωποι κρίνονται από τα έργα τους (Αποκ.20,12). Και ο Απόστολος Παύλος προσθέτει ότι εάν έχω τέτοια πίστη ώστε να μετακινώ και βουνά, αλλά δεν έχω έργα αγάπης, δεν είμαι τίποτα (Α΄Κορινθ.13,2).
3) Λένε, ότι ο Λούθηρος καθάρισε την Εκκλησία από τα πολλά σφάλματα που είχε. Και την γέμισε με καινούρια! Διότι, όλα αυτά τα σφάλματα, αφορούσαν την Παπική εκκλησία, τα συγχωροχάρτια της, και τις Ιερές εξετάσεις που έκαιγαν και βασάνιζαν τους ανθρώπους.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν διέπραξε τέτοια εγκλήματα.
Ο Λούθηρος, προερχόμενος από την Παπική Εκκλησία συγκρούσθηκε με αυτά, διαμαρτυρόμενος. Στους λόγους του μάλιστα εκθείαζε την Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί αυτή μόνο κράτησε, έλεγε, την αρχαία Παράδοση. Εν τούτοις, έφτιαξε μία δική του ομολογία, αποφεύγοντας να γυρίσει στην αρχαία ρίζα.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία, παρέμεινε ανόθευτη σύμφωνα με τα αρχαία, υπό του Χριστού και των Αγίων Αποστόλων παραδεδομένα πρότυπα, παραμένοντας ως εκ τούτου, και η μόνη αληθινή που μπορεί να προσφέρει σωτηρία!
4) Κατακρίνουν την προσκύνηση των Αγίων Εικόνων, Μιλούν για ειδωλολατρεία, ξύλα και χρώματα, μή μπορώντας να κατανοήσουν ότι προσκυνώντας ο πιστός τις εικόνες δεν προσκυνά ξύλα και χρώματα ούτε και τα λατρεύει, αλλά η τιμή του διαβαίνει στο πρόσωπο, που η εικόνα παριστάνει.
Όπως μια μάννα φιλώντας την φωτογραφία του ξενιτεμένου παιδιού της, φέρνει στο μυαλό της με αγάπη το πρόσωπό του, έτσι και ένας Χριστιανός τιμά την κάθε άγια Εικόνα. Εικόνες συναντάμε από τους πιο αρχαίους χρόνους των Χριστιανικών διωγμών μέσα στις κατακόμβες, και ορισμένες από αυτές θαυματουργούν μέχρι σήμερα.
Γνωστότερες θαυματουργές εικόνες είναι, η Παναγία της Τήνου, η Παναγία 20φοίνισσα στην Μακεδονία, η Παναγία η Μαλεβή στον Αγιο Πέτρο έξω από την Τρίπολη (μέ το Αγιο Μύρο να τρέχει, τρυπώντας το τζάμι στο κέντρο, και να ευωδιάζει ο τόπος, ή και τα αυτοκίνητα των προσκυνητών όπως έρχονται, από δεκάδες χιλιόμετρα μακρυά.
Κι ακόμη, πλαστικές μικρές εικονίτσες της Παναγίας Μαλεβή, να ευωδιάζουν αποπνικτικά σε πιστούς στον Καναδά, στην Αυστραλία κλπ. και να τρέχουν μύρο, όπως γράφουν πιστοί άνθρωποι σε επώνυμες αναφορές τους και σε αρκετά γράμματά τους...
Οι Άγιες εικόνες, με τα δεκάδες χρυσά αφιερώματα επάνω τους, που ασφαλώς δεν δόθηκαν έτσι «τσάμπα», αλλά σε ανταπόδοση θαύματος, κρύβουνε πάντα την μυστική αλήθεια της Ορθοδοξίας! Γιατί εμείς, είναι αλήθεια κι άς μη κρυβόμαστε, ούτε τον πυρετό μας δεν δίνουμε δωρεάν, εάν δεν πρόκειται κάτι να πάρουμε...
5) Κατακρίνουν την προσκύνηση και την τιμή των Αγίων λειψάνων.
Όμως, τους Άγιους αυτούς ανθρώπους, και μάλιστα τους μάρτυρες, που κάηκαν, γδάρθηκαν, τηγανίσθηκαν, ή και αποκεφαλίσθηκαν, αρνούμενοι ως το τέλος να προδώσουν τον Χριστό και την πίστη τους, αυτούς που ο ίδιος ο Θεός τους πιστοποιεί μέχρι σήμερα με ευωδία λειψάνων και θαυμάτων θεραπείας, μπορούμε εμείς να τους περιφρονούμε σαν ένα τίποτα, θεωρώντας τους ίσους μας; Είμαστε εμείς στα ύψη τους;
Κάναμε εμείς, για τον Χριστό και την πίστη μας αυτά που έκαναν εκείνοι; Ασφαλώς όχι! Ας έχουμε τουλάχιστον την ταπεινοφροσύνη και το «γνώθι σ΄αυτόν» νά παραδεχθούμε τα «μείον» μας...
6) Απορρίπτουν νηστείες, μνημόσυνα, και αποστολικές παραδόσεις. Κατ’ αρχάς η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού αλλά και η αιτία εκπτώσεως των πρώτων ανθρώπων από τον Παράδεισο, λόγω της ανυπακοής τους!
Την εντολή της νηστείας, (και μάλιστα της σαρκικής νηστείας), σαν πράξη προπαρασκευής και προετοιμασίας του ανθρώπου για να εισακουσθεί από τον Θεό, την συναντάμε τακτικά στην Αγία Γραφή. Ενδεικτικά την βλέπουμε, στην εμφάνιση του Θεού στο γεμάτο καπνούς και βροντές όρος του Σινά (Εξοδος 19,15), στον Ιωάννη τον Πρόδρομο, στην χειροτονία των πρεσβυτέρων (χειροτονήσαντες πρεσβυτέρους κατ’ εκκλησίαν, προσευξάμενοι μετά νηστειών), Πράξ. Αποστ.ΙΔ΄ 23, στο "νηστεύσαντες και προσευξάμενοι και επιθέντες αυτοίς τας χείρας" (Πράξ.Αποστ. ΙΓ¨3), κλπ.
Τα μνημόσυνα για τις ψυχές των πεθαμένων ανήκουν στην αρχαία τάξη, τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης. Είναι μία τελευταία προσπάθεια παρακλήσεως προς τον Θεό, αλλά και πράξη αγάπης των ζωντανών προς τους πεθαμένους, για να τους λυπηθεί ο Θεός και να τους σώσει από αμαρτήματα που εμποδίζουν την σωτηρία τους, στον χώρο εκεί που βρίσκονται, αδυνατούντες προσωπικά πιά, νά πράξουν οτιδήποτε... Στο Β΄ Μακκαβαίων αναφέρεται "Υπέρ νεκρών προσεύχεσθαι " (12,44)
Η Ιερά Παράδοση που οι Προτεσταντικές ομολογίες απορρίπτουν, (δεχόμενοι μόνο την Αγία Γραφή), είναι ο άγραφος νόμος της Εκκλησίας. Ακόμη και τα κείμενα της Καινής Διαθήκης μέχρις ότου καταγραφούν από τους τέσσαρες Ευαγγελιστές ήσαν κι’ αυτά προφορική Παράδοση. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει "Καθώς παρέδωκα υμίν τας παραδόσεις κατέχετε" (Α΄Κορινθ.11,2), και αλλού γράφει, "Αδελφοί, στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, άς εδιδάχθητε είτε διά λόγου είτε δι’ επιστολής ημών " (Β΄Θεσαλον.2,15).
7) Αρνούνται, την Παρθενία, αλλά και την αειπαρθενία, μετά την γέννηση του Χριστού, και αγνότητα της Θεοτόκου. Θεωρούν την Παναγία μας, σαν «μία καλή γυναίκα», που έκανε όμως και άλλα παιδιά, (επειδή το Ευαγγέλιο αναφέρει ως αδελφούς του Κυρίου τα παιδιά του χήρου Ιωσήφ, από προηγούμενο γάμο του).
Οι ισχυρισμοί όμως αυτοί είναι ανυπόστατοι, γιατί η Μαριάμ αναφέρεται ρητά σαν μνηστή του Ιωσήφ (Ματθ.1,18 και Λουκ.1,27. 2,5), και παρθένος (Λουκ.1,27). Βλέπουμε ακόμη τον σκανδαλισμό του Ιωσήφ σαν αντελήφθη την εγκυμοσύνη της Μαριάμ, και την θέλησή του να την διώξει (μιά και δεν είχε μαζί της τέτοια σχέση), ως ότου πληροφορείται από τον άγγελο τον υπερφυσικό τρόπο συλλήψεως του Χριστού (Ματθ.1, 18-20).
Όμως, πέραν αυτών, θα ήταν ποτέ δυνατόν, και με την ελάχιστη ανθρώπινη λογική, ένα πρόσωπο που καθαγιάσθηκε με την γέννηση του ενανθρωπίσαντος Υιού του Μεγάλου Θεού, θα ήταν ποτέ δυνατόν η νύμφη του ανάρχου Θεού και Πατρός, να ψάχνει για επίγειο γαμπρό, για να παντρευτεί δηλαδή κάποιον κοινό ταλαίπωρο άνθρωπο, σαν μια συνηθισμένη γυναίκα του κόσμου που σήμερα ζούμε; Άς μην είμαστε αφελείς, οπωσδήποτε όχι! Ακόμη και στην αρχαία ειδωλολατρική εποχή, κάποια ξεχωριστά πρόσωπα διατηρούσαν την αγνότητά τους, και εδώ, στην ζωντανή μας θρησκεία, μετά από τέτοια μεγαλειώδη ένωση με τον ίδιο το Θεό, θα παντρευόταν κάποιον κοινό θνητό η Παναγία μας;
8) Αρνούνται πέντε από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας.
Ο Προτεσταντικές ομολογίες, γενικά, όσα από τον Χριστιανισμό δέχονται, τα δέχονται σαν απλές, κοσμικές τελετές συμβολικού, και όχι αγιαστικού χαρακτήρα.
Δεν δέχονται την ιερωσύνη, την εξομολόγηση, την Αγία Κοινωνία, το χρίσμα και την εκ τούτου μετάδοση του Αγίου Πνεύματος, το σημείο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, τον Μοναχισμό κλπ, ξεχνώντας την παράδοση χιλιάδων ετών, από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Άγιο Αντώνιο με τους χιλιάδες μοναχούς στην Αίγυπτο, καθώς και άλλα πολλά, που λόγω χώρου δεν μπορούμε εδώ να μεταφέρουμε.
Στο βιβλίο "Οι αιρετικοί Προτεστάντες" του Μητροπολίτου Κορινθίας κ. Παντελεήμονος, γίνεται μία συστηματική καταχώρηση δοξασιών και θέσεων 450 περίπου Προτεσταντικών ομάδων που υπάρχουν σήμερα, και μία συστηματική αγιογραφική αναίρεση αυτών των δογματικών εκτροπών, βάσει των κειμένων της Αγίας Γραφής και της αρχαίας ερμηνείας τους.
Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ.
"Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα Έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος" (Ματθ.κη΄19).
Γεννάται όμως το ερώτημα, με ποιόν τρόπο εβάπτιζαν οι Απόστολοι, μιά και τα Ευαγγέλια δεν
το διευκρινίζουν;
Απάντηση στο ερώτημα αυτό, μας δίνει η Ιερά Παράδοση μέσα από τα συγγράμματα των Αποστολικών Πατέρων και μάλιστα μέσα από την αδιάκοπη και επίσημη πράξη της Εκκλησίας από την ίδρυσή της έως σήμερα.
Η Αγία Γραφή μιλάει επίσης περί επιθέσεως χειρών (χειροτονία ιερέων), περί αλείψεως δι’ ελαίου (ευχέλαιον - χρίσμα), κλπ. Ερωτάται όμως, πρακτικώς πώς γίνονταν αυτά; Και αν η Ιερά Παράδοση μας πληροφορεί συμπληρωματικώς γι’ αυτά, σε τι αντιφάσκει με την Αγία Γραφή;
Όταν απορρίπτεται η Παράδοση ως «μύθευμα και εντάλματα ανθρώπων», και το κύρος της Εκκλησίας ως ανύπαρκτο, το ερώτημα είναι από που έχουν οι Προτεσταντικές ομολογίες την πληροφορία ότι αυτά τα βιβλία που κρατάνε και οι ίδιοι στα χέρια τους, ότι είναι η γνησία, αρχαία Καινή Διαθήκη;
Ασφαλώς από την αρχαία Χριστιανική Παράδοση, την οποίαν... αρνούνται. Και ακόμη:
Από που παρέλαβαν την αργία της Κυριακής, ενώ η Αγία Γραφή, μιλάει μόνο για αργία Σαββάτου; Ασφαλώς από την Ιερά Παράδοση! Και τέλος, σε ποιό μέρος της Καινής Διαθήκης αναφέρεται ότι τα βιβλία της είναι 27 (πού και οι ίδιοι παραδέχονται); Πουθενά!
Το αναφέρει όμως η Ιερά Παράδοση, την οποία δυστυχώς, (επιλεκτικά), την έχουνε καταργήσει...Παραθέσαμε, αυτή την μικρή κατάθεση για τις Προτεσταντικές ομολογίες, με την ελπίδα προβληματισμού και αναθεωρήσεως κάποιων θέσεων, που μπορούν να φανούν επιζήμιες στην εν Χριστώ σωτηρία μας…
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΧΙΛΙΑΣΜΟΥ
(Από το βιβλίο «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΧΙΛΙΑΣΜΟΥ» του Ιωάννη Αργέντη, 1955, πρώην ανώτερου στελέχους των Ιεχωβάδων στην Ελλάδα): ΥΠΗΡΞΑ ανώτερο στέλεχος ( «Υπηρέτης Ομάδος» ) των Μαρτύρων του Ιεχωβά, 10 και πλέον χρόνια. Εργάσθηκα στα άδυτα της εσωτερικής υπηρεσίας, στόν «Οίκο Μπέθελ».
Είμαι ένας από τους 5 ή 6 σε ολόκληρη την Ελλάδα, που έχουν ειδικό διορισμό κήρυκος (έγγραφο), απ΄ ευθείας από τον πρόεδρο των Μαρτύρων του Ιεχωβά, τον Αμερικανοεβραίο Nathan Knor. ΦΥΛΑΚΙΣΘΗΚΑ για την δράση μου στον Χιλιασμό, γιατί ήμουνα απολύτως ειλικρινής στις προθέσεις μου τότε...
ΞΥΠΝΗΣΑ όταν άρχισα να βλέπω, να διακρίνω διδασκαλίες, πρόσωπα και πράγματα, που δεν συμφωνούσαν όχι μόνο με την Χριστιανική πίστη, αλλά ούτε και με την ανθρώπινη λογική, και βεβαίως ούτε με την συμπεριφορά του καλού πατριώτη και πολίτη...
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ την παγίδα του Χιλιασμού προσπαθώντας να βοηθήσω 1ον) Όλους εκείνους τους Χιλιαστές που θέλουν να φύγουν και δεν το αποφασίζουν και 2ον) εκείνους, που βλέπουν τα πράγματα μόνο επιφανειακά μέχρι τώρα, ώστε ναμπορέσουν να τα ιδούν πιο βαθειά, όπως πραγματικά είναι...
ΤΡΟΠΟΙ " ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ..."
Η πρώτη κουβέντα που θα σας πουν είναι, ότι πιστεύουν στην Αγία Γραφή. Μερικοί την κρατάνε και στο χέρι, κάνοντας και τους ευσεβείς Χριστιανούς. Συνήθως, στις πρώτες, ή τελευταίες σελίδες θα δεις σαν τόπο εκδόσεως το Μπρούκλιν της Αμερικής (Παγκόσμια έδρα των Ιεχωβάδων), το Λονδίνο, ή της Βιβλικής Εταιρείας των Προτεσταντών, και βεβαίως χωρίς σφραγίδα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Πατριαρχείου.
Για πολλά χρόνια είχαν ένα φανταχτερό τίτλο στις ομάδες τους: "Σπουδαστές των Γραφών". Σήμερα λέγονται μάρτυρες (δηλ. κήρυκες, που δίνουν τη μαρτυρία τους) του Ιεχωβά, ή και Χριστιανοί (;) μάρτυρες του Ιεχωβά...
Η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία, όπως, από τους Αγίους Αποστόλους διαδόθηκε, γραπτώς και προφορικώς, έχει φοβερές διαφορές αλλά και αρκετές συμφωνίες με όλες τις Χριστιανικές ομολογίες και αιρέσεις. Με τους Χιλιαστές όμως συμβαίνει το εξής ύποπτο. Π ο υ θ ε ν ά, μα πουθενά δεν συμφωνούμε! Κι αν προς στιγμήν υποτεθεί, για να δείξουν ότι κι’ αυτοί είναι "Χριστιανοί", ότι κάπου συμφωνούν, την επόμενη στιγμή σου ανατρέπουν τα πάντα!
Μέχρι το 1931 παραδέχονταν τον Σταυρό, όπως το βλέπουμε σε εξώφυλλα της ΣΚΟΠΙΑΣ του 1931. Σήμερα τον αρνούνται! Έχουν επανειλημμένως διαψευσθεί, και μάλιστα παταγωδώς και μετά θορύβου, στις αποκαλύψεις και προφητείες τους, δήθεν από τον Ιεχωβά, για επικείμενη Β΄ Παρουσία.
Την μία μάλιστα φορά ντυθήκανε με λευκά σάβανα και συγκεντρώθηκαν σε κάποιο λόφο μιας Αμερικανικής Πολιτείας περιμένοντας το... τέλος. Από αυτή και μόνο την γελοιοποίηση, χάσανε χιλιάδες οπαδούς...
Είπανε για το 1914, μετά για το 1918, το 1925, τό1931, το 1984, κλπ στο τέλος είπανε ότι έγινε η Β΄ Παρουσία αλλά... αοράτως, αν και ο ίδιος ο Χριστός αναφέρει χαρακτηριστικά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, ότι η Β΄ Παρουσία Του θα είναι ορατή όπως η αστραπή, από το ένα άκρο της Γης ως το άλλο... (Ματθ.24,27 και Λουκ.17,2)
Χρησιμοποιούν σαν πρόσχημα την Αγία Γραφή για να επεκτείνουν την Οργάνωσή τους, δημιουργώντας έτσι νέους πωλητές - πλασιέ των βιβλίων τους. Νέους και νέες αφελείς, που θα στέκονται σαν αγάλματα, σιωπηλοί και ακίνητοι στην βροχή, στο κρύο, και τον ήλιο, για τα συμφέροντα της Εταιρείας.
Ένας πρόσθετος λόγος που στέκονται με τις ώρες στους δρόμους είναι, ότι πρέπει να συμπληρώσουν μηνιαίως στις καρτέλες τους, 100 ώς 150 παρουσίες (υπηρεσία στον... "αγρό" όπως λένε), για να έχουν έτσι το δικαίωμα να ανήκουν στους εκλεκτούς της Οργανώσεως.
Να ανήκουν δηλαδή, στους... 144.000 πιστούς που τελικά θα σωθούν, (παρερμηνεύοντας και σ’ αυτό το σημείο τον συμβολικό αυτό αριθμό της Αποκαλύψεως, (δηλ. 12 φυλές του Ισραήλ επί 12.000 πιστούς = 144.000!)
Τους λένε ακόμη, ότι όσοι δεν πετύχουν να μπουν στον αριθμό αυτό θα τιμωρηθούν όταν έλθη ο Χριστός ως Βασιλέας στην Γη, μια και δεν πιστεύουν σε μετά θάνατο ζωή, σε ψυχή,σε πνεύματα, σε Αγίους, σε Ανάσταση, κλπ.
Οι άνθρωποι αυτοί, όπως κι εμείς, είναι δημιουργήματα και εικόνες Θεού, τους οποίους και σεβόμαστε, παρ’ όλες τις όποιες διαφορές θέσεων και απόψεων, που τυχόν υπάρχουν μεταξύ μας. Αυτά σαν εισαγωγή, των όσων θα επακολουθήσουν.
Η αιτία δημιουργίας του δευτέρου Σχίσματος από την αρχαία, συμπαγή γραμμή της Χριστιανικής Εκκλησίας (μετά τον πρώτο διαχωρισμό με τους Ρωμαιοκαθολικούς), υπήρξε, η διαμαρτυρία του φημισμένου Γερμανού θεολόγου Μαρτίνου Λούθηρου (1517), ενάντια στην τότε, Παπική ηγεσία. Ο Πάπας Λέων ο 10ος, για λόγους καθαρά εισπρακτικούς, είχε κυκλοφορήσει τα λεγόμενα συγχωροχάρτια, σε αντίθεση με τα όσα ο Χριστός και οι Άγιοι Απόστολοι είχαν παραδώσει.
Τα λεγόμενα συγχωροχάρτια έγραφαν, ότι ο Πάπας, ως διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου, ιδρυτού της Εκκλησίας της Ρώμης, είχε εξουσία να συγχωράει ζωντανούς και πεθαμένους και μάλιστα, και αυτούς που βρίσκονταν στην κόλαση… Αγοράζοντας λοιπόν ένα τέτοιο χαρτί έπαιρνες συγχώρηση για όσες αμαρτίες θα έκανες μέσα σε 5 χρόνια, ή πληρώνοντας περισσότερα, μπορούσες να αμαρτάνεις και ανάλογα χρόνια…
Η εισπρακτική αυτή βουλιμία, κληρικών της τότε εποχής είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο στην ύπαιθρο, ώστε να κυκλοφορούν λιτανεύοντας ένα φτερό χήνας, ισχυριζόμενοι κάποιοι, ότι αυτό, ήταν μέρος των πτερύγων του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην πτώση των Αγγέλων κατά την μάχη του με τον Εωσφόρο! Υπήρξαν όμως και άλλα λάθη.
Ο Λούθηρος, είχε γίνει μοναχός στην Μονή των Αυγουστινιανών του Έρφουρτ, αλλά παρ’ όλους τους όρκους και τις μοναχικές υποσχέσεις παρθενίας και αγαμίας, απέναντι Θεού και ανθρώπων, παντρεύτηκε μία άλλη μοναχή (δεσμευμένη κι’ αυτή με τους ίδιους όρκους), την Αικατερίνη φόν Μπόρα από την οποία απέκτησε και 6 γιούς! Τα λάθη δυστυχώς είχαν και συνέχεια...
ΣΕ 450 ΚΟΜΜΑΤΙΑ...
Την αρχική γραμμή αλλαγής και μεταρρύθμισης του Μαρτίνου Λούθηρου την επέκτειναν με νέες αντιδράσεις αργότερα, και άλλοι θεολόγοι της μεταρρύθμισης, όπως ο Ζβίγγλιος, και ο Καλβίνος.
Δυστυχώς όμως, παρ’ όλο που οι διαμαρτυρίες τους υπήρξαν αρχικά δικαιολογημένες, και παρ' όλες τις αναφορές τους ότι μόνο η Ορθοδοξία είχε ανόθευτη την αλήθεια κρατώντας την αρχαία γραμμή, εν τούτοις, αντί να επιστρέψουν στην Ορθοδοξία δημιούργησαν δική τους ομολογία, που την ονόμασαν «Εκκλησία»...
Οι εσωτερικές διαφωνίες τους όμως επεκτάθηκαν με αποτέλεσμα σήμερα, το 2004, να υπάρχουν πάνω από 450 λεγόμενες «Εκκλησίες», αντιμαχόμενες μεταξύ τους περί «αληθείας και πίστεως…», παρ’ όλο που ο Χριστός ίδρυσε μία μόνο Εκκλησία, και σ’ αυτήν ακριβώς επαφίεται η σωτηρία των ανθρώπων.
Σήμερα, οι γνωστότερες Προτεσταντικές ομολογίες στην Ελλάδα είναι: Ευαγγελικοί – Πρεσβυτεριανοί, Λουθηρανοί, Επισκοπιανοί, Βαπτιστές, Μεθοδιστές, Μορμόνοι, Χιλιαστές (Ιεχωβάδες), Αντβενιστές της εβδόμης ημέρας, Χ.Ο.Ε. – Χριστιανική Οργάνωση Ειρήνης, «Εκκλησία» του Ιησού», Παγκόσμια Κεντρικά Γραφεία «Εκκλησίας» του Θεού, «Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής», Διεθνής «Εκκλησία» του Τετραγωνικού Ευαγγελίου, Βιβλική Εκκλησία του Θεού, Υπόλοιπο της «Εκκλησίας» του Θεού, με έδρα το Μίτσιγκαν, Ηνωμένη Πεντηκοστιανή «Εκκλησία», Απαραπλάνητη «Εκκλησία» του Θεού, Χολστέϊν «Εκκλησία» του Θεού, Πεντηκοστιανοί, και Ελευθέρα Αποστολική «Εκκλησία» της Πεντηκοστής με ιδρυτή τον Ευάγγελο Φωτίου κατ’ αρχάς στην Αθήνα στα 1938, και διάδοχο και αναδιοργανωτή της ομάδας τον Λούη Λεωνίδα Φέγγο, στα 1965. Εδώ, για την ομολογία αυτή να σημειώσουμε, ότι η πρώτη εμφάνισή τους έγινε στην Αμερική, στα 1907 από τον Αμβρόσιο Τόμπλισον. Ισχυρίζονται ότι προέρχονται κατ’ ευθείαν από τους πρώτους Χριστιανούς της ημέρας της Πεντηκοστής στην Ιερουσαλήμ, ενώ πουθενά στην Αγία Γραφή δεν αναφέρεται ότι μετά την Πεντηκοστή, υπήρξε και μια ομάδα με τους τάδε και τάδε Αποστόλους, που έχοντας χρίσμα διαδοχής και Ιερωσύνης μέχρι σήμερα, ονομάζονταν… Πεντηκοστιανοί. Προφανώς, με τον ισχυρισμό αυτό θέλουν να δώσουν βαρύτητα στην κίνησή τους, και στην επικοινωνιακή - προσηλυτιστική πολιτική τους...
ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΛΑΘΟΥΣ
Γενικά:
Το θρήσκευμα των Προτεσταντών, είναι μία συρραφή και συνάθροιση αρχαίων Χριστιανικών δογματικών εκτροπών, οι οποίες και έχουν καταδικασθή από τις Οικουμενικές Συνόδους. Θα προσπαθήσουμε εδώ να παραθέσουμε τις βασικές αυτές διαφορές με την αρχαία Εκκλησιαστική ρίζα, που είναι η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ανατολής, και αυτές εδώ θα εξετάσουμε.
Ας δούμε τα σχετικά σημεία:
1) Λένε, ότι μάς είναι αρκετή η Αγία Γραφή και το ίδιο το Ευαγγέλιο, γι’ αυτό και ονομάζονται Ευαγγελικοί.
Καί ακόμη, ότι οι ερμηνείες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας (Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος, Μέγας Βασίλειος, Γρηγόριος Θεολόγος, Μέγας Αθανάσιος κλπ) δεν είναι απαραίτητες, μιά και η κατά γράμμα προσωπική εξήγηση του Ευαγγελίου από τον κάθε άνθρωπο που πιστεύει στον Χριστό, είναι αρκετή για την σωτηρία του. Αποτέλεσμα αυτής της θεωρήσεως για "προσωπική εξήγηση" της Αγίας Γραφής, υπήρξε, η δημιουργία εκατοντάδων αυτοδύναμων «εκκλησιών» και "Σχολών ερμηνείας" της Αγίας Γραφής, σύμφωνα με τις προσωπικές σκέψεις και προτιμήσεις του κάθε ανθρώπου, με καταστρεπτικά για την σωτηρία των ψυχών, αποτελέσματα. Αυτός ο παραμερισμός των αρχαίων Αγίων Πατέρων του Χριστιανισμού, που με τα θαύματα επικύρωναν την εν Θεώ ερμηνεία τους, και αυτή η περιφρονητική «ισοτιμία» τους από τον Προτεσταντικό – Ευαγγελικό κόσμο, με κάθε κοινό άνθρωπο, έφθανε τελικά στον ίδιο τον Θεό και στις ενέργειές του. Σήμερα, τα σημεία του λάθους είναι ορατά, και θα λέγαμε θανάσιμα...
2) Ισχυρίζονται, ότι τα καλά έργα δεν είναι απαραίτητα για να σωθεί ο άνθρωπος. Μόνο να πιστεύει κανείς, και σώζεται!
Ο ίδιος ο Χριστός όμως παραγγέλνει ότι, «ού πάς ο λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εισελεύσεται εις την βασιλείαν των ουρανών, αλλά ο ποιών το θέλημα του Πατρός μου του εν ουρανοίς…» (Ματθ.7, 21-23). Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην Αποκάλυψη αναφέρει ότι οι άνθρωποι κρίνονται από τα έργα τους (Αποκ.20,12). Και ο Απόστολος Παύλος προσθέτει ότι εάν έχω τέτοια πίστη ώστε να μετακινώ και βουνά, αλλά δεν έχω έργα αγάπης, δεν είμαι τίποτα (Α΄Κορινθ.13,2).
3) Λένε, ότι ο Λούθηρος καθάρισε την Εκκλησία από τα πολλά σφάλματα που είχε. Και την γέμισε με καινούρια! Διότι, όλα αυτά τα σφάλματα, αφορούσαν την Παπική εκκλησία, τα συγχωροχάρτια της, και τις Ιερές εξετάσεις που έκαιγαν και βασάνιζαν τους ανθρώπους.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία ποτέ δεν διέπραξε τέτοια εγκλήματα.
Ο Λούθηρος, προερχόμενος από την Παπική Εκκλησία συγκρούσθηκε με αυτά, διαμαρτυρόμενος. Στους λόγους του μάλιστα εκθείαζε την Ορθόδοξη Εκκλησία γιατί αυτή μόνο κράτησε, έλεγε, την αρχαία Παράδοση. Εν τούτοις, έφτιαξε μία δική του ομολογία, αποφεύγοντας να γυρίσει στην αρχαία ρίζα.
Η Ορθόδοξος Εκκλησία, παρέμεινε ανόθευτη σύμφωνα με τα αρχαία, υπό του Χριστού και των Αγίων Αποστόλων παραδεδομένα πρότυπα, παραμένοντας ως εκ τούτου, και η μόνη αληθινή που μπορεί να προσφέρει σωτηρία!
4) Κατακρίνουν την προσκύνηση των Αγίων Εικόνων, Μιλούν για ειδωλολατρεία, ξύλα και χρώματα, μή μπορώντας να κατανοήσουν ότι προσκυνώντας ο πιστός τις εικόνες δεν προσκυνά ξύλα και χρώματα ούτε και τα λατρεύει, αλλά η τιμή του διαβαίνει στο πρόσωπο, που η εικόνα παριστάνει.
Όπως μια μάννα φιλώντας την φωτογραφία του ξενιτεμένου παιδιού της, φέρνει στο μυαλό της με αγάπη το πρόσωπό του, έτσι και ένας Χριστιανός τιμά την κάθε άγια Εικόνα. Εικόνες συναντάμε από τους πιο αρχαίους χρόνους των Χριστιανικών διωγμών μέσα στις κατακόμβες, και ορισμένες από αυτές θαυματουργούν μέχρι σήμερα.
Γνωστότερες θαυματουργές εικόνες είναι, η Παναγία της Τήνου, η Παναγία 20φοίνισσα στην Μακεδονία, η Παναγία η Μαλεβή στον Αγιο Πέτρο έξω από την Τρίπολη (μέ το Αγιο Μύρο να τρέχει, τρυπώντας το τζάμι στο κέντρο, και να ευωδιάζει ο τόπος, ή και τα αυτοκίνητα των προσκυνητών όπως έρχονται, από δεκάδες χιλιόμετρα μακρυά.
Κι ακόμη, πλαστικές μικρές εικονίτσες της Παναγίας Μαλεβή, να ευωδιάζουν αποπνικτικά σε πιστούς στον Καναδά, στην Αυστραλία κλπ. και να τρέχουν μύρο, όπως γράφουν πιστοί άνθρωποι σε επώνυμες αναφορές τους και σε αρκετά γράμματά τους...
Οι Άγιες εικόνες, με τα δεκάδες χρυσά αφιερώματα επάνω τους, που ασφαλώς δεν δόθηκαν έτσι «τσάμπα», αλλά σε ανταπόδοση θαύματος, κρύβουνε πάντα την μυστική αλήθεια της Ορθοδοξίας! Γιατί εμείς, είναι αλήθεια κι άς μη κρυβόμαστε, ούτε τον πυρετό μας δεν δίνουμε δωρεάν, εάν δεν πρόκειται κάτι να πάρουμε...
5) Κατακρίνουν την προσκύνηση και την τιμή των Αγίων λειψάνων.
Όμως, τους Άγιους αυτούς ανθρώπους, και μάλιστα τους μάρτυρες, που κάηκαν, γδάρθηκαν, τηγανίσθηκαν, ή και αποκεφαλίσθηκαν, αρνούμενοι ως το τέλος να προδώσουν τον Χριστό και την πίστη τους, αυτούς που ο ίδιος ο Θεός τους πιστοποιεί μέχρι σήμερα με ευωδία λειψάνων και θαυμάτων θεραπείας, μπορούμε εμείς να τους περιφρονούμε σαν ένα τίποτα, θεωρώντας τους ίσους μας; Είμαστε εμείς στα ύψη τους;
Κάναμε εμείς, για τον Χριστό και την πίστη μας αυτά που έκαναν εκείνοι; Ασφαλώς όχι! Ας έχουμε τουλάχιστον την ταπεινοφροσύνη και το «γνώθι σ΄αυτόν» νά παραδεχθούμε τα «μείον» μας...
6) Απορρίπτουν νηστείες, μνημόσυνα, και αποστολικές παραδόσεις. Κατ’ αρχάς η νηστεία είναι η πρώτη εντολή του Θεού αλλά και η αιτία εκπτώσεως των πρώτων ανθρώπων από τον Παράδεισο, λόγω της ανυπακοής τους!
Την εντολή της νηστείας, (και μάλιστα της σαρκικής νηστείας), σαν πράξη προπαρασκευής και προετοιμασίας του ανθρώπου για να εισακουσθεί από τον Θεό, την συναντάμε τακτικά στην Αγία Γραφή. Ενδεικτικά την βλέπουμε, στην εμφάνιση του Θεού στο γεμάτο καπνούς και βροντές όρος του Σινά (Εξοδος 19,15), στον Ιωάννη τον Πρόδρομο, στην χειροτονία των πρεσβυτέρων (χειροτονήσαντες πρεσβυτέρους κατ’ εκκλησίαν, προσευξάμενοι μετά νηστειών), Πράξ. Αποστ.ΙΔ΄ 23, στο "νηστεύσαντες και προσευξάμενοι και επιθέντες αυτοίς τας χείρας" (Πράξ.Αποστ. ΙΓ¨3), κλπ.
Τα μνημόσυνα για τις ψυχές των πεθαμένων ανήκουν στην αρχαία τάξη, τόσο της Παλαιάς όσο και της Καινής Διαθήκης. Είναι μία τελευταία προσπάθεια παρακλήσεως προς τον Θεό, αλλά και πράξη αγάπης των ζωντανών προς τους πεθαμένους, για να τους λυπηθεί ο Θεός και να τους σώσει από αμαρτήματα που εμποδίζουν την σωτηρία τους, στον χώρο εκεί που βρίσκονται, αδυνατούντες προσωπικά πιά, νά πράξουν οτιδήποτε... Στο Β΄ Μακκαβαίων αναφέρεται "Υπέρ νεκρών προσεύχεσθαι " (12,44)
Η Ιερά Παράδοση που οι Προτεσταντικές ομολογίες απορρίπτουν, (δεχόμενοι μόνο την Αγία Γραφή), είναι ο άγραφος νόμος της Εκκλησίας. Ακόμη και τα κείμενα της Καινής Διαθήκης μέχρις ότου καταγραφούν από τους τέσσαρες Ευαγγελιστές ήσαν κι’ αυτά προφορική Παράδοση. Ο Απόστολος Παύλος αναφέρει "Καθώς παρέδωκα υμίν τας παραδόσεις κατέχετε" (Α΄Κορινθ.11,2), και αλλού γράφει, "Αδελφοί, στήκετε και κρατείτε τας παραδόσεις, άς εδιδάχθητε είτε διά λόγου είτε δι’ επιστολής ημών " (Β΄Θεσαλον.2,15).
7) Αρνούνται, την Παρθενία, αλλά και την αειπαρθενία, μετά την γέννηση του Χριστού, και αγνότητα της Θεοτόκου. Θεωρούν την Παναγία μας, σαν «μία καλή γυναίκα», που έκανε όμως και άλλα παιδιά, (επειδή το Ευαγγέλιο αναφέρει ως αδελφούς του Κυρίου τα παιδιά του χήρου Ιωσήφ, από προηγούμενο γάμο του).
Οι ισχυρισμοί όμως αυτοί είναι ανυπόστατοι, γιατί η Μαριάμ αναφέρεται ρητά σαν μνηστή του Ιωσήφ (Ματθ.1,18 και Λουκ.1,27. 2,5), και παρθένος (Λουκ.1,27). Βλέπουμε ακόμη τον σκανδαλισμό του Ιωσήφ σαν αντελήφθη την εγκυμοσύνη της Μαριάμ, και την θέλησή του να την διώξει (μιά και δεν είχε μαζί της τέτοια σχέση), ως ότου πληροφορείται από τον άγγελο τον υπερφυσικό τρόπο συλλήψεως του Χριστού (Ματθ.1, 18-20).
Όμως, πέραν αυτών, θα ήταν ποτέ δυνατόν, και με την ελάχιστη ανθρώπινη λογική, ένα πρόσωπο που καθαγιάσθηκε με την γέννηση του ενανθρωπίσαντος Υιού του Μεγάλου Θεού, θα ήταν ποτέ δυνατόν η νύμφη του ανάρχου Θεού και Πατρός, να ψάχνει για επίγειο γαμπρό, για να παντρευτεί δηλαδή κάποιον κοινό ταλαίπωρο άνθρωπο, σαν μια συνηθισμένη γυναίκα του κόσμου που σήμερα ζούμε; Άς μην είμαστε αφελείς, οπωσδήποτε όχι! Ακόμη και στην αρχαία ειδωλολατρική εποχή, κάποια ξεχωριστά πρόσωπα διατηρούσαν την αγνότητά τους, και εδώ, στην ζωντανή μας θρησκεία, μετά από τέτοια μεγαλειώδη ένωση με τον ίδιο το Θεό, θα παντρευόταν κάποιον κοινό θνητό η Παναγία μας;
8) Αρνούνται πέντε από τα επτά μυστήρια της Εκκλησίας.
Ο Προτεσταντικές ομολογίες, γενικά, όσα από τον Χριστιανισμό δέχονται, τα δέχονται σαν απλές, κοσμικές τελετές συμβολικού, και όχι αγιαστικού χαρακτήρα.
Δεν δέχονται την ιερωσύνη, την εξομολόγηση, την Αγία Κοινωνία, το χρίσμα και την εκ τούτου μετάδοση του Αγίου Πνεύματος, το σημείο του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού, τον Μοναχισμό κλπ, ξεχνώντας την παράδοση χιλιάδων ετών, από τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, τον Άγιο Αντώνιο με τους χιλιάδες μοναχούς στην Αίγυπτο, καθώς και άλλα πολλά, που λόγω χώρου δεν μπορούμε εδώ να μεταφέρουμε.
Στο βιβλίο "Οι αιρετικοί Προτεστάντες" του Μητροπολίτου Κορινθίας κ. Παντελεήμονος, γίνεται μία συστηματική καταχώρηση δοξασιών και θέσεων 450 περίπου Προτεσταντικών ομάδων που υπάρχουν σήμερα, και μία συστηματική αγιογραφική αναίρεση αυτών των δογματικών εκτροπών, βάσει των κειμένων της Αγίας Γραφής και της αρχαίας ερμηνείας τους.
Η ΑΞΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ.
"Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα Έθνη, βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος" (Ματθ.κη΄19).
Γεννάται όμως το ερώτημα, με ποιόν τρόπο εβάπτιζαν οι Απόστολοι, μιά και τα Ευαγγέλια δεν
το διευκρινίζουν;
Απάντηση στο ερώτημα αυτό, μας δίνει η Ιερά Παράδοση μέσα από τα συγγράμματα των Αποστολικών Πατέρων και μάλιστα μέσα από την αδιάκοπη και επίσημη πράξη της Εκκλησίας από την ίδρυσή της έως σήμερα.
Η Αγία Γραφή μιλάει επίσης περί επιθέσεως χειρών (χειροτονία ιερέων), περί αλείψεως δι’ ελαίου (ευχέλαιον - χρίσμα), κλπ. Ερωτάται όμως, πρακτικώς πώς γίνονταν αυτά; Και αν η Ιερά Παράδοση μας πληροφορεί συμπληρωματικώς γι’ αυτά, σε τι αντιφάσκει με την Αγία Γραφή;
Όταν απορρίπτεται η Παράδοση ως «μύθευμα και εντάλματα ανθρώπων», και το κύρος της Εκκλησίας ως ανύπαρκτο, το ερώτημα είναι από που έχουν οι Προτεσταντικές ομολογίες την πληροφορία ότι αυτά τα βιβλία που κρατάνε και οι ίδιοι στα χέρια τους, ότι είναι η γνησία, αρχαία Καινή Διαθήκη;
Ασφαλώς από την αρχαία Χριστιανική Παράδοση, την οποίαν... αρνούνται. Και ακόμη:
Από που παρέλαβαν την αργία της Κυριακής, ενώ η Αγία Γραφή, μιλάει μόνο για αργία Σαββάτου; Ασφαλώς από την Ιερά Παράδοση! Και τέλος, σε ποιό μέρος της Καινής Διαθήκης αναφέρεται ότι τα βιβλία της είναι 27 (πού και οι ίδιοι παραδέχονται); Πουθενά!
Το αναφέρει όμως η Ιερά Παράδοση, την οποία δυστυχώς, (επιλεκτικά), την έχουνε καταργήσει...Παραθέσαμε, αυτή την μικρή κατάθεση για τις Προτεσταντικές ομολογίες, με την ελπίδα προβληματισμού και αναθεωρήσεως κάποιων θέσεων, που μπορούν να φανούν επιζήμιες στην εν Χριστώ σωτηρία μας…
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΧΙΛΙΑΣΜΟΥ
(Από το βιβλίο «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΕΡΙ ΧΙΛΙΑΣΜΟΥ» του Ιωάννη Αργέντη, 1955, πρώην ανώτερου στελέχους των Ιεχωβάδων στην Ελλάδα): ΥΠΗΡΞΑ ανώτερο στέλεχος ( «Υπηρέτης Ομάδος» ) των Μαρτύρων του Ιεχωβά, 10 και πλέον χρόνια. Εργάσθηκα στα άδυτα της εσωτερικής υπηρεσίας, στόν «Οίκο Μπέθελ».
Είμαι ένας από τους 5 ή 6 σε ολόκληρη την Ελλάδα, που έχουν ειδικό διορισμό κήρυκος (έγγραφο), απ΄ ευθείας από τον πρόεδρο των Μαρτύρων του Ιεχωβά, τον Αμερικανοεβραίο Nathan Knor. ΦΥΛΑΚΙΣΘΗΚΑ για την δράση μου στον Χιλιασμό, γιατί ήμουνα απολύτως ειλικρινής στις προθέσεις μου τότε...
ΞΥΠΝΗΣΑ όταν άρχισα να βλέπω, να διακρίνω διδασκαλίες, πρόσωπα και πράγματα, που δεν συμφωνούσαν όχι μόνο με την Χριστιανική πίστη, αλλά ούτε και με την ανθρώπινη λογική, και βεβαίως ούτε με την συμπεριφορά του καλού πατριώτη και πολίτη...
ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΩ την παγίδα του Χιλιασμού προσπαθώντας να βοηθήσω 1ον) Όλους εκείνους τους Χιλιαστές που θέλουν να φύγουν και δεν το αποφασίζουν και 2ον) εκείνους, που βλέπουν τα πράγματα μόνο επιφανειακά μέχρι τώρα, ώστε ναμπορέσουν να τα ιδούν πιο βαθειά, όπως πραγματικά είναι...
ΤΡΟΠΟΙ " ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ..."
Η πρώτη κουβέντα που θα σας πουν είναι, ότι πιστεύουν στην Αγία Γραφή. Μερικοί την κρατάνε και στο χέρι, κάνοντας και τους ευσεβείς Χριστιανούς. Συνήθως, στις πρώτες, ή τελευταίες σελίδες θα δεις σαν τόπο εκδόσεως το Μπρούκλιν της Αμερικής (Παγκόσμια έδρα των Ιεχωβάδων), το Λονδίνο, ή της Βιβλικής Εταιρείας των Προτεσταντών, και βεβαίως χωρίς σφραγίδα της Ορθοδόξου Εκκλησίας και του Πατριαρχείου.
Για πολλά χρόνια είχαν ένα φανταχτερό τίτλο στις ομάδες τους: "Σπουδαστές των Γραφών". Σήμερα λέγονται μάρτυρες (δηλ. κήρυκες, που δίνουν τη μαρτυρία τους) του Ιεχωβά, ή και Χριστιανοί (;) μάρτυρες του Ιεχωβά...
Η Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία, όπως, από τους Αγίους Αποστόλους διαδόθηκε, γραπτώς και προφορικώς, έχει φοβερές διαφορές αλλά και αρκετές συμφωνίες με όλες τις Χριστιανικές ομολογίες και αιρέσεις. Με τους Χιλιαστές όμως συμβαίνει το εξής ύποπτο. Π ο υ θ ε ν ά, μα πουθενά δεν συμφωνούμε! Κι αν προς στιγμήν υποτεθεί, για να δείξουν ότι κι’ αυτοί είναι "Χριστιανοί", ότι κάπου συμφωνούν, την επόμενη στιγμή σου ανατρέπουν τα πάντα!
Μέχρι το 1931 παραδέχονταν τον Σταυρό, όπως το βλέπουμε σε εξώφυλλα της ΣΚΟΠΙΑΣ του 1931. Σήμερα τον αρνούνται! Έχουν επανειλημμένως διαψευσθεί, και μάλιστα παταγωδώς και μετά θορύβου, στις αποκαλύψεις και προφητείες τους, δήθεν από τον Ιεχωβά, για επικείμενη Β΄ Παρουσία.
Την μία μάλιστα φορά ντυθήκανε με λευκά σάβανα και συγκεντρώθηκαν σε κάποιο λόφο μιας Αμερικανικής Πολιτείας περιμένοντας το... τέλος. Από αυτή και μόνο την γελοιοποίηση, χάσανε χιλιάδες οπαδούς...
Είπανε για το 1914, μετά για το 1918, το 1925, τό1931, το 1984, κλπ στο τέλος είπανε ότι έγινε η Β΄ Παρουσία αλλά... αοράτως, αν και ο ίδιος ο Χριστός αναφέρει χαρακτηριστικά στο κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο, ότι η Β΄ Παρουσία Του θα είναι ορατή όπως η αστραπή, από το ένα άκρο της Γης ως το άλλο... (Ματθ.24,27 και Λουκ.17,2)
Χρησιμοποιούν σαν πρόσχημα την Αγία Γραφή για να επεκτείνουν την Οργάνωσή τους, δημιουργώντας έτσι νέους πωλητές - πλασιέ των βιβλίων τους. Νέους και νέες αφελείς, που θα στέκονται σαν αγάλματα, σιωπηλοί και ακίνητοι στην βροχή, στο κρύο, και τον ήλιο, για τα συμφέροντα της Εταιρείας.
Ένας πρόσθετος λόγος που στέκονται με τις ώρες στους δρόμους είναι, ότι πρέπει να συμπληρώσουν μηνιαίως στις καρτέλες τους, 100 ώς 150 παρουσίες (υπηρεσία στον... "αγρό" όπως λένε), για να έχουν έτσι το δικαίωμα να ανήκουν στους εκλεκτούς της Οργανώσεως.
Να ανήκουν δηλαδή, στους... 144.000 πιστούς που τελικά θα σωθούν, (παρερμηνεύοντας και σ’ αυτό το σημείο τον συμβολικό αυτό αριθμό της Αποκαλύψεως, (δηλ. 12 φυλές του Ισραήλ επί 12.000 πιστούς = 144.000!)
Τους λένε ακόμη, ότι όσοι δεν πετύχουν να μπουν στον αριθμό αυτό θα τιμωρηθούν όταν έλθη ο Χριστός ως Βασιλέας στην Γη, μια και δεν πιστεύουν σε μετά θάνατο ζωή, σε ψυχή,σε πνεύματα, σε Αγίους, σε Ανάσταση, κλπ.
Περιμένουν τον Χριστό σαν επίγειο βασιλέα, που όταν έλθει θα έχεi... πρωθυπουργό τον Αβραάμ, και... υπουργούς τον Μωϋσή, τον προφήτη Ηλία κλπ. Τώρα, το πώς ξέρουν ποιοί θα είναι μέσα και ποιοί απ’ έξω από την... "Κυβέρνηση", αυτό είναι και μυστικό της Εταιρείας...
ΕΠΙΛΟΓΟΣ.
ΓΕΝΙΚΑ, αν κάποια μέρα, ανοίγοντας την πόρτα σου διαπράξεις το λάθος και συζητήσεις μαζί τους, χωρίς να γνωρίζεις καλά την Αγία Γραφή, μάθε ότι θα σε γράψουν στην λίστα τους. Θα ενοχλείσαι συνέχεια με επισκέψεις, βιβλία και περιοδικά, προσπαθώντας να σε κάνουν οπαδό τους... Εσύ, θα το δεχθείς;
(Διαμαρτύρηση, στα αγγλικά πρότεσταντ, διαμαρτυρόμενος, δηλ. προτεστάντης.)
Πηγή: http: www.imdleo.gr/ht/2_epitomos_parts.htm
(Διαμαρτύρηση, στα αγγλικά πρότεσταντ, διαμαρτυρόμενος, δηλ. προτεστάντης.)
Πηγή: http: www.imdleo.gr/ht/2_epitomos_parts.htm
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)