Κ.ΦΑΡΣΑΛΙΝΟΣ:"ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥΝ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕΒΟΝΤΑΙ TON ... || 29/10/21

ΦΑΡΣΑΛΙΝΟΣ ΓΙΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ:"ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΔΗΜΟΣΙΑ ΣΥΓΝΩΜΗ!!" || 29/10/2021

ΓΙΑΤΙ ΕΠΕΣΕ ΤΕΤΟΙΟ ΘΑΝΑΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ;

Η βάπτιση και ο γάμος στη Γαλλική Επανάσταση.

 

Ο βουλευτής και κομισάριος Ζαν-Μπατίστ Καριέ, ήταν ο άνθρωπος που είχε διατάξει τις περισσότερες σφαγές και εκτελέσεις στην πόλη της Νάντης και τη γύρω περιοχή. Δική του υπήρξε η περιβόητη φράση, «θα προτιμήσουμε να κάνουμε τη Γαλλία ένα νεκροταφείο από το να μην την αναγεννήσουμε με τον δικό μας τρόπο».

Μία από τις προσφιλείς πρακτικές του βουλευτή Καριέ ήταν να διασκεδάζει κατα κρεουργώντας παιδάκια των βασιλικών, τα οποία αποκαλούσε «κουταβάκια» και «μικρές οχιές».

Ενθουσιαζόταν τόσο πολύ στο θέαμα, λένε οι μαρτυρίες, που έφτανε να κυλιέται κάτω, ουρλιάζοντας από χαρά.

Στην Νάντη, η μαζικότερη θανάτωση του «ασυμμόρφωτου» λαού οργανώθηκε μέσω της μεθόδου των τρομακτικών ομαδικών πνιγμών στον Λίγηρα. Μαζικοί πνιγμοί βέβαια δεν έγιναν μόνο από τον Καριέ, στη Νάντη, αλλά και στην πόλη της Λυών.

Οι σαδιστικές επινοήσεις των Ιακωβίνων είχαν πάντα ως στόχο όχι μόνο τον θάνατο αλλά και την καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο Καριέ έδενε έναν άντρα κι ένα κορίτσι, γυμνούς, πλάτη με πλάτη, κι αφού τους άφηνε για μια ώρα μπροστά στον αφιονισμένο από τις Ιακωβινικές «αρετές» όχλο, που τους χλεύαζε και τους απειλούσε, τους πέταγε στον Λίγηρα, χτυπημένους με μια σπαθιά στο κεφάλι.

Καθώς ο κυνισμός των Ιακωβίνων συναγωνιζόταν τον σαδισμό τους, ο Καριέ είχε βαφτίσει την επινόηση του ρεπουμπλικανικό γάμο! Τους πνιγμούς που μαζικά εκτελούσαν τους είχε βαφτίσει ρεπουμπλικανική βάπτιση, ή κάθετους εξορισμούς, ενώ τον ποταμό Λίγηρα, όπου χιλιάδες άνθρωποι μαρτύρησαν, τον ονόμαζε εθνική μπανιέρα. Οι αναφορές στον γάμο και στη βάπτιση γινόταν βέβαια για να χλευάσουν τα χριστιανικά Μυστήρια...

Πηγή: Μνήμη Ολοκαυτώματος

Η Γενοκτονία της επαρχίας Βανδέα, (Vendee).

Οι κάτοικοι της Βανδέας αποφάσισαν να αντισταθούν στις "Δημοκρατικές Φάλαγγες" των Ιακωβίνων Επαναστατών που επέβαλλαν τον αποχριστιανισμό της Γαλλίας.

Οι Ιακωβίνοι εξοργίστηκαν και με δημοκρατικές διαδικασίες αποφάσισαν να εξαφανίσουν την Βανδέα και το λαό της, χαρακτηρίζοντάς τον ως ακάθαρτη ράτσα! (Δηλ. βρώμικη φυλή)

Και τι εννοούμε "δημοκρατικές διαδικασίες"; Αποφάσισαν μέσω της Εθνοσυνέλευσης που έλεγχαν πλήρως μέσω της "Τρομοκρατίας" να ψηφίσουν την Γενοκτονία των κατοίκων της Βανδέας. (Τρομοκρατία ονομάστηκε διότι όποιος εθεωρείτο εχθρός της γαλλικής επαναναστάσεως, καταδικάζετο σε αποκεφαλισμό στην γνωστή γκιλοτίνα. Χιλιάδες αποκεφαλίστησαν, αναμέσον αυτών και πολλοί επαναστάτες ιακωβίνοι! Ο οποιοσδήποτε ήταν υποψήφιος να αποκεφαλιστεί αν ο γείτονας ή όποιος άλλος τον κατέδιδε ως εχθρό της επαναναστάσεως).

 

Οι Ιακωβίνοι κατάφεραν να εξολοθρεύσουν το ένα τρίτο περίπου απ' τους 800.000 κατοίκους της μεγάλης αυτής επαρχίας!

 

Μετά την καθοριστική μάχη της Σαβεναί, ο στρατηγός Westermann υπέβαλε στην Εθνοσυνέλευση μια έκθεση η οποία αποτελεί μια από τις πιο ανατριχιαστικές «απολογίες» Γενοκτονίας στην Ιστορία.

Εγραφε εκεί:

«Δεν υπάρχει πλέον Βανδέα. Πέθανε κάτω από το ελεύθερο σπαθί μας μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά της. Δεν υπάρχει πλέον Βανδέα, ρεπουμπλικάνοι πολίτες, μόλις την έθαψα στους βάλτους και στα δάση της Σαβεναί, συμφωνά με τις διαταγές που μου δώσατε [...] Συνέθλιψα τα παιδιά κάτω από τις οπλές των αλόγων, έσφαξα τις γυναίκες, που, τουλάχιστον αυτές, δεν θα γεννήσουν ξανά συμμορίτες [...] εξολόθρευσα τα πάντα»!

Πράγματι, ωστόσο, όπως φρόντιζε να το υπενθυμίζει ο Westermann, βρισκόταν σε απόλυτη αρμονία με τις διαταγές που είχε.

Ο συντάκτης του Διατάγματος της 1ης Αυγούστου 1793, που ήταν η απαρχή της Γενοκτονίας, ο διαβόητος Μπαρέρ, το είχε παρουσιάσει στην Εθνοσυνέλευση με τα εξής λόγια, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας:

«Η Επιτροπή, σύμφωνα με την άδεια σας, ετοίμασε τα μέτρα για την εξόντωση αυτής της απειθάρχητης ράτσας [...]»

Σήμερα στις δυτικές δημοκρατίες όποιες απόψεις δεν θεωρούνται απ' τις κυβερνήσεις "ορθές" ψηφίζουν νόμους και τις απαγορεύουν δημοκρατικά πάντα μέσα απ' τα κοινοβούλια. Μπορεί να μην υπάρχει πλέον η γκιλοτίνα, αλλά υπάρχουν οι πολιτικοί κρατούμενοι, υπάρχει η μαζική δυσφήμιση απ' τα ΜΜΕ, υπάρχουν τα διάφορα προοδευτικά "τάγματα εφόδου" που τσακίζουν όποιον αμφισβητεί το "πολίτευμα" και υπάρχει το χειρότερο απ' όλα τα δημοκρατικά μέσα καταστολής: η απομόνωση! oικονομική, κοινωνική κλπ. Σε ωθούν στην απομόνωση. Στην ανεργία. Δημοκρατικά!

Άρα ανέκαθεν στις Δημοκρατίες, απ' τη Γαλλική Επανάσταση και μετά, ποινικοποιούνταν με διάφορους τρόπους εξόντωσης η αντίθετη άποψη που αμφισβητούσε την κυρίαρχη ιδεολογία!

Ιακωβινικός μισανθρωπισμός! Έτσι θέλει η Δημοκρατία να ψήσει το ψωμί της! Με ανθρώπους για καύσιμη ύλη!

Η φρίκη των σαδιστικών τους εγκλημάτων υπήρξε ασύλληπτη:

Έγκυες γυναίκες οδηγούνταν σε πρέσες (!) οινοποιείων όπου συνθλίβονταν για να βγάλουν τους «μικρούς συμμορίτες» (από μέσα τους, δηλ. τα έμβρυά τους). Άλλες, αφού βιάζονταν, κρεμάζονταν ανάποδα και κόβονταν στα δύο ως τον λαιμό, άλλες ριχνόταν από τα παράθυρο πάνω σε κάθετα στημένες ξιφολόγχες, ή γινόταν «ανθρώπινα πυροτεχνήματα», αφού έχωναν μέσα τους φυσίγγια, τα οποία και άναβαν.

Οι Ρεπουμπλικάνοι εκτελούσαν επίσης συστηματικά και όλους τους αιχμαλώτους από τα πεδία των μαχών -κατά κανόνα με τις πιο σαδιστικές μεθόδους- κι αυτό παρά το γεγονός ότι οι Βανδεανοί, από την πλευρά τους, συστηματικά απελευθέρωναν τους σφαγείς των οικογενειών τους.

Είναι τρομερή η μαρτυρία, τον Ιανουάριο του 1794, του αξιωματικού της Αστυνομίας Gannet, ο οποίος συνέταξε μια έκθεση προς τους ανωτέρους του, διαμαρτυρόμενος επειδή το δεξί χέρι του Turreau, ο αντιστράτηγος Francois-Pierre Amey, δεν μπορούσε να σταματήσει να εγκληματεί, ακόμα και όταν είχε «τελειώσει» με της γυναίκες και τα παιδιά των αντιπάλων τους. Είχε γράψει τότε ο Gannet:

«Ο Amey ανάβει φούρνους και όταν πυρώσουν πετάει μέσα γυναίκες και παιδιά. Του υποβάλαμε διαμαρτυρίες μας απάντησε ότι έτσι θέλει η Δημοκρατία να ψήνει το ψωμί της. Αρχικά είχαν καταδικαστεί σε αυτού του είδους τη θανάτωση οι γυναίκες των συμμοριτών, και τότε δεν είπαμε τίποτα- όμως σήμερα οι κραυγές αυτών των δύστυχων έχουν τόσο πολύ διασκεδάσει τους στρατιώτες και τον Tureau, που θέλησαν να συνεχίσουν με αυτήν την ικανοποίηση. Καθώς έλειψαν τα θηλυκά (sic) των βασιλικών, στρέφονται στις γυναίκες των αληθινών πατριωτών. Ήδη, είκοσιτρεις υπέστησαν αυτό το φοβερό μαρτύριο [...]».

Ανέφερε μάλιστα στο τέλος της επιστολής και τα ονόματα από χήρες δικών τους ανθρώπων που είχαν αυτήν την τύχη, για να ικανοποιήσουν την έξη που εν τώ μεταξύ είχαν αποκτήσει ο Turreau και οι στρατιώτες του.

Την έκθεση του Gannet επιβεβαιώνει και σωζόμενη επιστολή των κομισάριων Morel και Carpenty, στις 24 Μαρτίου 1794, όπου γράφουν ότι, «ο Amey ρίχνει σε φούρνους γυναίκες και παιδιά, στο Montournais, στις Epesses και σε πολλά (!) άλλα μέρη...»

 

Πηγή: Μνήμη ολοκαυτώματος

 

(Εγκόλπιον: Συμμορίτες ονόμαζαν οι Γάλλοι επαναστάτες όσους αντιστέκοντο στην επανάσταση και όσα πρέσβευε. Η επαρχία Vendee, Βανδέα, δεν δέκτηκε την πίστη σε ένα ακαθόριστο θείο όν, όπως απαιτούσαν οι επαναστάτες, οι οποίοι με νόμο απαγόρευαν την χριστιανική πίστη και λατρεία. Προστάτευαν τους ιερείς τους και είχαν ως σημαία τους την καρδιά με τον Τίμιο Σταυρό που έγραφε από κάτω την έκφραση: Θεός ο Βασιλεύς.) Υπάρχουν ιστορικές αναφορές, όχι αποδεδειγμένες, πως οι Γάλλοι επαναστάτες οι οποίοι είχαν σύνθημα τους το ''Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη'', εκτός του ότι έψηναν σε φούρνους γυναικόπαιδα, είχαν προβεί και σε ανθρωποφαγία αυτών. 

 

Η γαλλική επανάσταση ήταν μία ολέθρια εμφύλια διαμάχη μεταξύ Γάλλων, την οποίαν ξεκίνησαν εκείνοι που ήθελαν την πλήρη αναδιάρθρωση της γαλλικής κοινωνίας με δέλεαρ την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη, τα οποία δεν αφήρμοσαν ούτε μεταξύ τους, αφού κατέληξαν οι επαναστάτες να αλληλοδολοφονούνται.)

ΗΠΑ: Ακόμα και ομοφυλόφιλοι ιστορικοί παραδέχονται ότι κανένας δεν «γεννιέται ομοφυλόφιλος».

Είτε πρόκειται για το "Same Love" του Macklemore (“τραγούδι που θεωρείται ύμνος των gay”) ή το "Born This Way" της Lady Γκα-γκά, η κουλτούρα του σύγχρονου δυτικού ανθρώπου έχει «πειστεί» ότι η ομοφυλοφιλία είναι κάτι το εγγενές από τη γέννηση ενός ανθρώπου.

Αλλά, όπως αποδεικνύεται, εκείνοι που βρίσκονται μέσα στο LGBT (ομοφυλοφιλικό) κίνημα δεν είναι οι ίδιοι τόσο πεπεισμένοι.

 

 

 

Σε ένα άρθρο του στην ‘Daily Caller’, ο εβραϊκής καταγωγής ομοφυλόφιλος συγγραφέας David Benkof παρουσιάζει έναν ικανό αριθμό ιστορικών – πολλοί εκ των οποίων ανήκουν επίσης στην LGBT κοινότητα - οι οποίοι υποστηρίζουν ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός της ομοφυλοφιλίας δεν υπήρχε μέχρι περίπου πριν από 150 χρόνια.

Ενώ οι σχέσεις ατόμων του ίδιου φύλου και η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά έχει συμβεί κατά καιρούς σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, LGBT επιστημονικές μελέτες δείχνουν μηδέν στοιχεία οποιουδήποτε πολιτισμού με άτομα που δηλώνουν «ομοφυλοφιλικό προσανατολισμό» σε οποιοδήποτε σημείο της ιστορίας.

Ένα βουνό επιστημονικής έρευνας συνεχίζει επίσης να αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κάποιο «ομοφυλοφιλικό γονίδιο» που να αντιπροσωπεύει τον σεξουαλικό προσανατολισμό κάποιου ατόμου από τη γέννησή του.

Η βάση των ισχυρισμών αυτών είναι ότι ο σεξουαλικός προσανατολισμός, ως μέρος της ταυτότητας ενός ατόμου, είναι εντελώς μια σύγχρονη εφεύρεση. Ακόμη και στον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, όπου είναι γνωστό ότι υπήρχε η ομοφυλοφιλική συμπεριφορά, η συλλογιστική λέει ότι δεν υπάρχει τίποτα που να δείχνει ότι ακόμη και μια μειοψηφία ατόμων αναγνωρίσθηκαν ως «ομοφυλόφιλοι» ή “gay” με οποιονδήποτε τρόπο. Αντίθετα, η ομοφυλοφιλία θεωρείτο συμπλήρωμα σε κανονικές ετεροφυλόφιλες σχέσεις σε κάποια άτομα.

ΚΟ: Όσον αφορά τα τις διαδεδομένες απόψεις έως και μυθεύματα περί ομοφυλοφιλίας και αρχαίων Έλληνων αναλυτικό είναι το βιβλίο του Α. Γεωργιάδη "Ομοφυλοφυλία στην Αρχαία Ελλάδα. Ο Μύθος Καταρρέει".

Το σκεπτικό αυτών των ιστορικών αποκαλύπτει επίσης ότι δεν υπήρχε κανένας «ετεροφυλόφιλος προσανατολισμός» στους πολιτισμούς του παρελθόντος. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπήρχε κανείς να ελκύεται από το αντίθετο φύλο (!), αλλά ότι η ιδέα της ετεροφυλοφιλίας ως ένα αναγνωριστικό δεν μπορούσε να υπάρξει σε έναν κόσμο που ούτε η ομοφυλοφιλία (ως ταυτότητα) υπήρχε. (Τα ψάρια δεν ξέρουν ότι είναι βρεγμένα).

Λέει συγκεκριμένα ο Benkof : «Δεν υπήρχαν ούτε οι “straight”. Μόνο η κοινωνία μας πιστεύει ότι οι άνθρωποι είναι προσανατολισμένοι σε μία μόνο κατεύθυνση, όπως εξηγεί στο βιβλίο του “Η εφεύρεση της ετεροφυλοφιλίας” (“The Invention of Heterosexuality”) ο πρωτοπόρος της ‘gay ιστορίας’ JonathanNed Katz (φωτο), που έχει διδάξει στο Yale, και είναι ο εμπνευστής και διευθυντής του ‘OutHistory.org’, ενός site αφιερωμένο στην “ιστορία των λεσβιών, γκέι, αμφισεξουαλικών, τρανσεξουαλικών, queer, (LGBTQ) και ετεροφυλόφιλων”».

Και: «Για παράδειγμα, ο ιστορικός Δρ Martin Duberman, ιδρυτής του ‘Center for Lesbian and Gay Studies’, δήλωσε: “καμία καλή επιστημονική εργασία δεν αποδεικνύει ότι οι άνθρωποι γεννιούνται gay ή straight”. Και ο πολιτιστικός ανθρωπολόγος Δρ Esther Newton (University of Michigan) ονόμασε μια μελέτη που συνέδεε τον γενετήσιο προσανατολισμό με τα βιολογικά χαρακτηριστικά “γελοία”: “Κάθε ανθρωπολόγος ο οποίος εξέτασε διαπολιτισμικά (ξέρει) ότι είναι αδύνατο να είναι αυτό αλήθεια, γιατί η σεξουαλικότητα είναι δομημένη σε τόσο διαφορετικούς τρόπους σε τόσους διαφορετικούς πολιτισμούς».

Με άλλα λόγια, ο "σεξουαλικός προσανατολισμός" δεν είναι ένα βασικό αναγνωριστικό όπως η φυλή ή το φύλο, όπως θέλουν να μας περάσουν. Είναι πλήρως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα. Και όμως σήμερα όποιος δεν δέχεται ότι δεν γεννιέται κάποιος “gay” κατηγορείται ότι έχει «μίσος» και στιγματίζεται ως «ομοφοβικός».

Πάντως ο Benkof υποστηρίζει στο τέλος, ότι ο σκοπός του LGBT κινήματος μπορεί να επιβιώσει παρά αυτές τις διαπιστώσεις...

Πηγή: redskywarning.blogspot.com/2014/04/blog-post_16.html

Της είπαν να βγάλει τον σταυρό της... Για να μην ξεχάσουμε πώς φτάσαμε στο σήμερα.

Δευτέρα, 12 Απριλίου 2010

 

 

 

Στη διάρκεια της Μεγ. Εβδομάδας πραγματοποιήθηκε ένα Εργατικό Δικαστήριο (Employment Tribunal) στην Αγγλία.

Η νοσοκόμα Shirley Chaplin αντιμετώπισε στο δικαστήριο αυτό τους εργοδότες της, γιατί πριν από λίγο καιρό της ζήτησαν να βγάλει τον επιστήθιο σταυρό που φορούσε κι εκείνη αρνήθηκε.

Το νοσοκομείο στο Έξετερ, όπου εργαζόταν η εν λόγω νοσοκόμα την υποχρέωσε να πάψει να εργάζεται στους θαλάμους των ασθενών, γιατί φορώντας τον σταυρό παραβίαζε τους κανονισμούς υγείας και ασφάλειας του νοσοκομείου.

Την μετέθεσαν δε σε γραφειοκρατική εργασία.

Εκείνη θεώρησε πως η συμπεριφορά αυτή των εργοδοτών της ήταν στην ουσία απαράδεκτη και επιθετική ενάντια στην χριστιανική της ταυτότητα. Έτσι, κατήγγειλε το Εθνικό Σύστημα Υγείας και προχώρησε σε ένδικα μέσα.

 

Η νοσοκόμα είχε τον σταυρό αυτό στο λαιμό της από την ημέρα του χρίσματός της και τον φορούσε στην εργασία της για 31 ολόκληρα χρόνια, μέχρι που πριν λίγο καιρό της ζητήθηκε να τον βγάλει.

Η ίδια ερμήνευσε την εντολή του νοσοκομείου ως επίθεση ενάντια στην χριστιανική της πίστη. Αντέδρασε μάλιστα αναφέροντάς πως δύο μουσουλμάνες ιατροί που εργάζονταν στο ίδιο νοσοκομείο φορούσαν μαντήλες στο κεφάλι χωρίς να ενοχλείται το νοσοκομειακό κατεστημένο.

 

Όταν ξεκίνησε η δίκη οι δικαστές ζήτησαν από την κατηγορουμένη «να προσκομίσει αποδείξεις ότι οι χριστιανοί φορούν επιστήθιο σταυρό, ο οποίος είναι ορατός από τους άλλους ανθρώπους»!!!

Όταν το διάβασα στις καθημερινές εφημερίδες της Αγγλίας αναρωτήθηκα από ποιό πλανήτη άραγε να ήλθαν οι δικαστές αυτοί στην Αγγλία, για να εκδικάσουν την υπόθεση αυτή.

 

Τελικά το δικαστήριο έβγαλε προχθές την απόφασή του, σύμφωνα με την οποία το νοσοκομείο έκανε καλά που απαίτησε από τη νοσοκόμα να μην φορά το σταυρό στο λαιμό της. Σύμφωνα με τη νομική ορολογία η νοσοκόμα «έχασε την υπόθεση της θρησκευτικής διάκρισης».

Το δικαστήριο αποφάσισε επίσης πως το να φορά κανείς το σταυρό του δεν είναι απαίτηση της χριστιανικής πίστης (wearing the inch-long symbol was not a “mandatory requirement” of Shirley Chaplin’s faith).

 

Ο Αγγλικανός Αρχιεπίσκοπος του Κάντερμπουρυ μίλησε για το θέμα αυτό στο Πασχαλινό του κήρυγμα, και χαρακτήρισε την στάση των εργοδοτών της νοσοκόμας ως «ξυλοκέφαλη γραφειοκρατική ανοησία».

Η ίδια η κα. Chaplin, χρησιμοποιώντας μάλιστα και επίκαιρη ορολογία, ανέφερε χαρακτηριστικά πως αισθάνεται ότι «σταυρώθηκε από το σύστημα», πως «οι χριστιανοί θα φοβούνται από δω και πέρα να αναφέρονται στον εργασιακό τους χώρο σε θέματα της πίστης τους» και πως το αποτέλεσμα της δίκης σημαίνει μια «πολύ κακή ημέρα για τον Χριστιανισμό».

Πηγή: redskywarning.blogspot.com/2010/04/blog-post_12.html

Β.Πούτιν: «Αυτό που συμβαίνει στη Δύση είναι παλαβό - Είναι ρατσισμός αλλά από την αντίθετη πλευρά»

Οι Χριστιανοί εδίωξαν τους Έλληνες; 10o.

-Για το έτος 542 μ.Χ. γράφεται: «542 Ο Γιουτπράδα-Ιουστινιανός αναθέτει καθήκοντα αυτοκρατορικού προσηλυτιστού (“επισκόπου τιτουλαρίου”) στον Ιωάννη Ασιακό. Επί 35 ολόκληρα χρόνια ο τελευταίος εφαρμόζει μαζικούς και βιαίους εκχριστιανισμούς των εθνικών της Φρυγίας, Καρίας και Λυδίας και κτίζει 99 εκκλησίες και 12 μοναστήρια πάνω στα συντρίμμια των εθνικών Ιερών».

Για το όνομα «Γιουτπράδα» μιλάμε στην παράγραφο περί Ακαδημίας των Αθηνών. Πηγή για την ιστορία είναι ο ίδιος ο Ιωάννης Ασιακός που έγραψε την «Ιστορία της Εκκλησίας».

1) Όντως αυτές οι τακτικές δε συμβαδίζουν με τη Χριστιανική πίστη και είναι απάνθρωπες με τα σημερινά δεδομένα.

2) Συμβαίνουν όμως γύρω στα 542-577 (αν όντως ήταν επί 35 χρόνια), δηλαδή για πρώτη φορά σε 2,5 αιώνες από την απαρχή της παροχής βοήθειας των Αυτοκρατόρων προς τον Χριστιανισμό. Και δεν υπάρχει άλλη περίπτωση αναγκαστικού εκχριστιανισμού τέτοιου είδους. Είναι ένα μεμονωμένο γεγονός.

3) Ένα μεμονωμένο γεγονός που αφορά τη βάφτιση, όλων κι όλων, 70 χιλιάδων εθνικών σε 35 χρόνια. Δηλαδή, σε σύνολο 7-8 εκατομμυρίων της Μικράς Ασίας, μόνο 70 χιλιάδες, μόνο το 1% του μικρασιατικού πληθυσμού δεν είχε εκχριστιανιστεί. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι τα μέτρα αυτά του Ιουστινιανού ήταν ουσιαστικώς περιττά, γιατί χωρίς βία, πολύ πριν τον Ιουστινιανό, είχε εκχριστιανιστεί το 99%. Επίσης φανερώνεται η προσπάθεια μεγαλοποίησης των χρονικά επόμενων «διωγμών» και γενικότερα των διωγμών αυτού του τύπου, διότι:

4) ο Ιω. Ασιακός δεν ενδιαφερόταν να σφάξει τους εθνικούς, αλλά να τους εκχριστιανίσει.

5) Οι πηγές είναι κατά κύριο λόγο του ίδιου του προσηλυτιστή. Δεν υπάρχει λόγος να μην πιστέψουμε, ότι ο Ιωάννης Ασιακός στην πραγματικότητα αυτοπαινεύεται φουσκώνοντας τους αριθμούς. Τόσοι και τόσοι το έκαναν, γράφοντας για άλλους. Γιατί να μη το κάνει κι ο ίδιος γράφοντας για τον εαυτό του;

6) Ο ίδιος λέει ότι έκτισε 99 εκκλησίες και 12 μοναστήρια σε 35 χρόνια. Αν ισχύει αυτό, τότε έκτιζε 3 περίπου εκκλησίες (ή γκρέμιζε 3 ναούς) το χρόνο σε μια έκταση τριπλάσια ή τετραπλάσια της σημερινής Ελλάδας. Δεν είναι και τίποτε σπουδαίο αυτό. Περισσότερες εκκλησίες χτίζονται σήμερα στην Ελλάδα, παρά επί του «διωγμού» του Ιωάννη Ασιακού!

7) Όσο για το γκρέμισμα διάφορων αρχαίων ναών, εφόσον οι παγανιστές ήταν ελάχιστοι στην Μ. Ασία (στο σύνολο των 7-8 εκατομμυρίων Χριστιανών της Μικράς Ασίας), οι (περισσότεροι τουλάχιστον) εθνικοί ναοί ήταν ουσιαστικώς εγκαταλελλειμένοι. Δεν ήταν λοιπόν τόσο τρομερή πράξη το γκρέμισμα άδειων και αχρησιμοποίητων ναών.

8) Ο Ιω. Ασιακός ήταν Μονοφυσίτης και όχι Ορθόδοξος.

-Για το έτος 590 μ.Χ. γράφεται «590 Στον παπικό θρόνο ανεβαίνει ο Πάπας Γρηγόριος ο λεγόμενος “Μέγας” (590- 604), που θα κάψει σε λίγο την Βιβλιοθήκη του Παλατίνου Απόλλωνος “για να μη στερήσει τους πιστούς η θύραθεν σοφία της από την Βασιλεία των Ουρανών».

Η πρώτη αναφορά ότι ο Πάπας Γρηγόριος ο Μέγας έκαψε την βιβλιοθήκη του Παλατίνου είναι από τον Ιωάννη του Salisbury (Αγγλία) τον 13ο αιώνα. Αυτός γράφει στο έργο του Policraticus ότι: 

«Επίσης, αυτός ο άνδρας, ο Γρηγόριος, που ενέπνευσε όλη την εκκλησία, όχι μόνο διέταξε τα μαγικά έργα να πεταχτούν έξω από το παλάτι του, αλλά, όπως οι πρόγονοί μας λεν, έκαψε απαγορευμένα γραπτά ο,τιδήποτε περιεχόταν στο ναό του Απόλλωνα στο Παλατίνο, έργα που περιείχαν διδασκαλίες οι οποίες φαίνεται να αποκάλυπταν στους ανθρώπους το νου του ουρανού και υπερφυσικές προφητείες»

Από τον 13ο ώς τον 7ο αιώνα μεσολαβούν 600 χρόνια. Εάν πρόκειται να πιστέψουμε κάτι που πρωτοειπώθηκε 600 χρόνια μετά από το γεγονός αυτό, γιατί να μην πιστέψουμε επίσης και τον άραβα του 12ου αιώνα που αναφέρει ότι οι Άραβες έκαψαν τη βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας; Όμως όλα αυτά είναι φήμες, διότι ο Αύγουστος, κατά τον Σουητώνιο έκαψε 2000 προφητικά βιβλία και άφησε μόνο τα συβιλλικά βιβλία, τα οποία κλείδωσε στο ναό του Απόλλωνα στο Παλατίνο, για να μη τα συμβουλεύεται κανείς εκτός από εκείνους που ήταν έμπιστοι να δώσουν επίσημη επεξήγηση. Επίσης, ο Ρουτίλιος Ναματιανός στο έργο του Περί της επανόδου μου, 2, 52, αναφέρει ότι ο Στιλίχων, στα τέλη του 4ου αι «έκαψε τις προφητείες που είχαν ειπωθεί από τη Σύβιλλα». Επομένως, ό,τι «μαγικό» και «προφητικό» υπήρχε στη βιβλιοθήκη του Παλατίνο είχε καεί αιώνες πριν. Όσο για την υποτιθέμενη αιτιολόγηση του φημολογούμενου εμπρησμού από τον Γρηγόριο, την «για να μη στερήσει τους πιστούς η θύραθεν σοφία της από τη βασιλεία των Ουρανών», αυτή είναι ακόμη ένα νεοπαγανιστικό κατασκεύασμα.

-Και τώρα ακολουθεί η κριτική των Ν/Π για τα όσα ισχυρίζονται σχετικά με τη Σκυθόπολη.

Οι Νεοπαγανιστές ισχυρίζονται ότι: «359. Στη Σκυθόπολη της Συρίας στήνονται τα πρώτα "στρατόπεδα θανάτου", οργανωμένα δηλαδή κέντρα βασανισμού και θανατώσεως των εθνικών.» και «Στη Σκυθόπολη της Συρίας, τόπο που, όπως είδαμε, πρωτοκαθιέρωσε το 359 ως κέντρο βασανισμών κι εκτελέσεων "ειδωλολατρών" ο Κωνστάντιος, οργανώνεται τώρα [σημ.: για τα έτη 385-388] ειδικό "στρατόπεδο θανάτου" μπροστά στο οποίο φαίνονται ασήμαντα τα ναζιστικά αντίστοιχα του αιώνος μας. Να πώς ο Αμμιανός Μαρκελλίνος (ΙΘ, 12) περιγράφει αυτό το Ελληνικό Ολοκαύτωμα (...) "Και από τα πιό απομακρυσμένα σημεία της Αυτοκρατορίας σέρνονταν δεμένοι με αλυσίδες αμέτρητοι πολίτες κάθε ηλικίας και κάθε κοινωνικής τάξεως. Και από αυτούς πολλοί πέθαιναν στη διαδρομή ή στις ανά τόπους φυλακές. Και όσοι κατόρθωναν να επιζήσουν, κατέληγαν στη Σκυθόπολη, μία απόκεντρη πόλη της Παλαιστίνης, όπου είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων" γράφει ο Αμμιανός Μαρκελλίνος» (Βλάση Ρασσιά, Υπέρ Της Των Ελλήνων Νόσου, β' έκδοση, εκδ. Ανοιχτή πόλη, 2000, τ. 3, σ. 37).

Όπως έχουμε πει, οι Νεοπαγανιστές δεν λένε την αλήθεια, όταν παραθέτουν κείμενο του Αμμιανού Μαρκελλίνου για τα έτη 385-388, διότι, όπως αποδείξαμε παραπάνω, ο Αμμιανός Μαρκελλίνος δεν έγραψε για τα έτη 385-388. Επιπλέον, ο υπεύθυνος για τις δίκες που διεξάγονταν στη Σκυθόπολη, ο Παύλος, που –όπως θα δούμε – είχε διορισθεί από τον Κωνστάντιο Β’, θανατώθηκε δια της πυράς από τον Ιουλιανό, αμέσως μόλις αυτός ανέλαβε την εξουσία, το 361 (Ammianus Marcellinus, XXII, 3, 11). Συνεπώς, αυτός είναι ένας δεύτερος λόγος που συνηγορεί ότι οι δίκες στη Σκυθόπολη σταμάτησαν οριστικά το 361, και αποτελεί φαντασία η εικασία ότι γίνονταν το 385-388. Επίσης οι Νεοπαγανιστές δεν λένε την αλήθεια, διότι ο Αμμιανός Μαρκελλίνος δεν γράφει πουθενά στην ιστορία του ότι «στη Σκυθόπολη είχαν στηθεί τα όργανα των βασανιστηρίων και των εκτελέσεων», όπως φαίνεται στο παραποιημένο παραπάνω απόσπασμα του Α.Μ. Παραθέτουμε ολόκληρο το επίμαχο κείμενο του Rerum Gestarum του Αμμιανού Μαρκελλίνου (XIX, 12, 3-15 και 17), και το σχολιάζουμε λεπτομερώς αμέσως μετά.

3. Επιπλέον, ένα μικρό και ασήμαντο γεγονός τού έδωσε την ευκαιρία να επεκτείνει τις έρευνές του κατά τρόπο ανεξέλεγκτο. Υπάρχει μια πόλη ονόματι Άβυδος, στο πιο απόμακρο μέρος της Θηβαίδας˙ εκεί το μαντείο ενός θεού που στα μέρη εκείνα τον λένε Besa αποκάλυπτε το μέλλον και ήταν συνήθειο να τιμάται στις αρχαίες τελετές των παρακείμενων περιοχών.

4. Και, μια που, μερικοί αυτοπροσώπως, ενώ ένα μέρος μέσω άλλων, στέλνοντας μια γραπτή λίστα με τις επιθυμίες τους, ρωτούσαν για τη θέληση των θεοτήτων, έχοντας αναφέρει ρητά τις επιθυμίες τους, τα έγγραφα αυτά που περιείχαν τις αιτήσεις τους και τις λίστες με τις επιθυμίες τους παρέμεναν, καμμιά φορά, στον ναό του μαντείου, ακόμη κι όταν οι απαντήσεις του θεού είχαν δοθεί.

5. Μερικές από αυτές τις γραπτές λίστες με επιθυμίες στάλθηκαν, με κακό σκοπό, στον αυτοκράτορα, ο οποίος, παρόλο που κώφευε σε άλλα πολύ σοβαρά ζητήματα, στο σημείο αυτό ήταν «μαλακότερος από λοβό αυτιού», όπως λέει η παροιμία, και όντας ύποπτος και στενόμυαλος, άρχισε να μαίνεται. Αμέσως φώναξε τον Παύλο να έρθει στην Ανατολή, δίνοντάς του, σα να ήταν ηγέτης διάσημος για την εμπειρία του, την εξουσία να διεξάγει δίκες σύμφωνα με το κέφι του.

6. Άδεια τέτοια δόθηκε επίσης στον Μόδεστο (εκείνη την εποχή κόμη στην Ανατολή), άνθρωπο που ήταν κατάλληλος για τέτοια ζητήματα. Διότι ο Ερμογένης του Πόντου, πραιτοριανός έπαρχος εκείνη την εποχή, απορρίφθηκε ως πολύ ήπιος στον χαρακτήρα.

7. Εφυγε, όπως διετάχθη, ο Παύλος, με βιασύνη και όντας γεμάτος από θανατηφόρα μανία, και δεδομένου ότι η συκοφαντία ήταν ανεξέλεγκτη, άνθρωποι, ευγενείς καθώς και άσημοι, μεταφέρθηκαν από σχεδόν ολόκληρο τον κόσμο. Και μερικοί εξ αυτών σύρθηκαν υπό το βάρος των αλυσίδων˙ άλλοι αδυνάτισαν από την αγωνία της φυλάκισης.

8. Καθώς διαλέχθηκε το θέατρο των βασανιστηρίων και του θανάτου, η Σκυθόπολη, μια πόλη της Παλαιστίνης, η οποία για δύο λόγους φάνηκε πιο κατάλληλη από οποιαδήποτε άλλη: επειδή είναι απομονωμένη και επειδή βρίσκεται στη μέση μεταξύ της Αντιόχειας και της Αλεξάνδρειας, των πόλεων εκ των οποίων προέρχονταν οι περισσότεροι άνθρωποι που κλήθηκαν να δικαστούν.

9. Από τους πρώτους, τότε, που έφεραν, ήταν ο Σιμπλίκιος, ο γιος του Φιλίππου, πρώην Έπαρχος και Ύπατος, ο οποίος κατηγορήθηκε ότι (όπως ελέχθη) είχε ζητήσει να μάθει από το μαντείο, για να κερδίσει το αυτοκρατορικό αξίωμα. Και από μια σημείωση του αυτοκράτορα, που σε τέτοιες περιπτώσεις δεν συγχωρούσε κανένα λάθος λόγω της αφοσιωμένης υπηρεσίας, διετάχθη να τον βασανίσουν. Αλλά προστατευμένος από καλή τύχη, εξορίστηκε.

10. Μετά, ο Παρνάσιος (πρώην Έπαρχος της Αιγύπτου), άνθρωπος με απλό χαρακτήρα, βρέθηκε σε τέτοιο κίνδυνο που δικάστηκε για τη ζωή του, αλλά κι αυτός εξορίστηκε. Είχε, αρκετά πριν από αυτά τα συμβάντα, συχνά ακουστεί πως έλεγε, ότι όταν, προκειμένου να αποκτήσει κάποιο αξίωμα, εγκατέλειψε την Πάτρα, μια πόλη της Αχαΐας όπου είχε γεννηθεί και ζούσε, είχε ονειρευτεί πολλές σκιώδεις οπτασίες που τον συνόδευαν με τραγική ενδυμασία.

11. Αργότερα, ο Ανδρόνικος, γνωστός για τις ελευθέριες σπουδές του και τη φήμη των ποιημάτων του, σύρθηκε στο δικαστήριο. Αλλά επειδή είχε καθαρή συνείδηση, δεν ήταν καθόλου ύποπτος, και με βεβαιότητα πιστοποίησε την αθωότητά του, αφέθηκε ελεύθερος.

12. Επίσης ο Δημήτριος, ο επωνομαζόμενος Κυθράς, ένας μεγάλης ηλικίας φιλόσοφος, πράγματι, αλλά με σκληραγωγημένο σώμα και νου, κατηγορούμενος ότι προσέφερε θυσία αρκετές φορές, δεν μπόρεσε να το αρνηθεί. Ωστόσο, διακήρυξε ότι έτσι έκανε από την νεότητά του με σκοπό να εξευμενίσει τη θεότητα [το Besa], κι όχι για να αποκτήσει υψηλότερο αξίωμα. Διότι, δεν ήξερε κανέναν που είχε τέτοιες φιλοδοξίες. Γι’ αυτό, αφού βασανίστηκε πολύ καιρό, βοηθούμενος από την αμετάβλητη συνείδησή του, άφοβα απολογήθηκε το ίδιο, χωρίς να επιβεβαιωθεί η κατηγορία. Και τότε του επετράπη να επιστρέψει, χωρίς καμμιά επιπλέον βλάβη στην γενέτειρα του πόλη, την Αλεξάνδρεια.

13. Αυτούς και μερικούς άλλους η δίκαιη τύχη μαζί με την αλήθεια, τους έσωσαν από τον επικείμενο κίνδυνο. Αλλά καθώς αυτές οι κατηγορίες εκτείνονταν περισσότερο με την εμπλοκή παγίδων και δολομάτων, μερικοί πέθαναν από την παραμόρφωση των κορμιών τους, άλλοι καταδικάστηκαν σε επιπλέον τιμωρία και δημεύθηκαν οι περιουσίες τους, ενώ ο Παύλος ήταν ο παρακινητής αυτών των σκηνών σκληρότητας, παρέχοντας, σαν από κανένα μαγαζί, κάθε είδος εξαπάτησης και σκληρότητας˙ και από το νεύμα του (σχεδόν, μπορώ να πω) εξαρτόταν η ζωή όλων όσοι περπατούν τη γη.

14. Διότι, αν κάποιος φορούσε στο λαιμό φυλακτό κατά του τεταρταίου ελώδη πυρετού ή οποιασδήποτε άλλης αρρώστειας, ή αν κατηγορούνταν βάσει της μαρτυρίας των κακώς διακείμενων ότι περνούσε από έναν τάφο το απόγευμα, επειδή ήταν έμπορος στα δηλητήρια ή ότι συγκέντρωνε όλα τα φρικτά των τάφων και τις μάταιες παραισθήσεις των φαντασμάτων που περπατούν εκεί, καταδικαζόταν σε αποκεφαλισμό και έτσι χανόταν.

15. Στην πραγματικότητα, το ζήτημα αντιμετωπίστηκε ακριβώς σαν να είχαν πολλοί άνθρωποι ζητήσει από το μαντείο του Κλάρου, από τις βελανιδιές της Δωδώνης και το διάσημο κάποτε μαντείο των Δελφών, το θάνατο του αυτοκράτορα. (...)

17. Το να γίνεται αυστηρή έρευνα δεν το θεωρεί λανθασμένο κανείς σωστός άνθρωπος. Διότι, δεν διαφωνούμε πως η ασφάλεια ενός νόμιμου ηγεμόνα, του προστάτη και του υπερασπιστή των καλών ανθρώπων, από τον οποίο βασίζεται η ασφάλεια των υπολοίπων, πρέπει να διασφαλίζεται από την κοινή επιμέλεια όλων μας. Και, προκειμένου αυτός να υποστηριχθεί εντονότερα, όταν υπερασπίζεται η παραβιασμένη μεγαλειότητά του, οι Κορνήλιοι νόμοι δεν απαλλάτουν κανέναν, αδιακρίτως τάξης, από ανάκριση με βασανιστήρια, ακόμη και από το χύσιμο αίματος.

 

Πηγή: ierosolymitissa.org