Η κοινωνική φύση της ασκητικής ησυχίας.

Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών Ιωάννης Κορναράκης.

Είναι αλήθεια ότι η σκληρή θέση του ασκητού μπροστά στην ανθρώπινη συντυχία προκαλεί μια ποικιλία αντιφατικών και «αναπληρωματικών» αντιδράσεων μέσα στον ψυχικό κόσμο του τεχνολογικού ανθρώπου της εποχής μας!

Και πρώτα-πρώτα ο σύγχρονος άνθρωπος, που καταδικάζει αδυσώπητα τη σκληρή αυτή ασκητική θέση, ενδέχεται να βιώσει μια συγκλονιστική έκπληξη, εάν θα επιχειρούσε να αναλύσει τη δική του κοινωνικότητα. Γιατί, όπως μας αποκαλύπτει η ψυχολογία, ό,τι πολεμά κανείς έντονα, ό,τι απορρίπτει επίμονα, έχει μια εξάρτηση από το βαθύτερο εσωτερικό του κόσμο. Η έπιθετικότης, σαν ψυχαναγκαστική λειτουργία, επιβεβαιώνει την προσκόλληση του ανθρώπου σ’ αυτό κατά του οποίου επιτίθεται. Έτσι όσο αποκρουστική φαίνεται στα μάτια του σύγχρονου ανθρώπου η σκληρή μοναξιά του ασκητικού βιώματος, τόσο περισσότερο προδίδεται μια κάποια βαθύτερη σχέση του με τη μοναξιά αυτή. Γι’ αυτό θα ερωτούσε κανείς μήπως άραγε, όταν καταδικάζει ο σύγχρονος άνθρωπος την ασκητική ησυχία, καταδικάζει την προσωπική του μόνωση που κρύβει ασυνείδητα μέσα στο απύθμενο βάθος της ατομικής του υποστάσεως; Η ψυχολογική λειτουργία της απωθήσεως και της προβολής ασυνειδήτων ψυχικών περιεχομένων μπορεί να βοηθήσει τον σύγχρονο άνθρωπο να ξεκαθαρίσει τις συγκεχυμένες καταστάσεις που κλείνει μέσα του.

Αν η εξωτερική ψυχική πορεία του σύγχρονου τεχνολογικού ανθρώπου είναι «φυγόκεντρος», δηλ. έντονα εξωστρεφική, το ασυνείδητο μέρος της προσωπικότητάς του πάσχει από συσσώρευση απωθούμενων επιθυμιών που έχουν ένα «κεντρομόλο» χαρακτήρα, δηλ. εσωστρεφικό. Έτσι όταν ο σύγχρονος άνθρωπος ενδιαφέρεται να καταδικάσει τη σκληρότητα της ασκητικής ησυχίας, «διαλέγεται» κατ’ ουσίαν με το ασυνείδητο μέρος της προσωπικότητάς του, με την απωθούμενη εσωστρεφική του διάθεση. Εφ’ όσον δε την απωθεί, σημαίνει ότι την μισεί, γιατί αυτό του επιβάλλει η εξωστρεφική ένταση της σύγχρονης κοινωνικότητας. Αλλά και την επιθυμεί γιατί αντιλαμβάνεται ασυνείδητα τη λυτρωτική της λειτουργία.

Εξάλλου ποιός κατακύρωσε τελεσίδικα στην προσωπικότητα του σύγχρονου ανθρώπου την κοινωνικότητα σαν αυθεντικό και πηγαίο χαρακτηριστικό της; Είναι βέβαια αλήθεια ότι η επίφαση της σύγχρονης ζωής έχει ένα έντονο κοινωνικό χαρακτήρα. Ποιός όμως θα μπορούσε να αποδείξει τη γνησιότητα του χαρακτήρος αυτού;

Η αναμφισβήτητη τραγική καθημερινότητα του σύγχρονου βίου παρέχει αβίαστα πληθωρικές μαρτυρίες μιας συγκλονιστικής μονώσεως του σύγχρονου ανθρώπου. Η τεχνολογική πρόοδος προάγει μια κοινωνικότητα ακριβώς «τεχνική», «μηχανική» που σε πολλές περιπτώσεις διαφθείρει τα ανθρώπινα αισθήματα και υποβαθμίζει αθεράπευτα τις διανθρώπινες σχέσεις. Η σύγχρονη σκληρότητα, η αδιαφορία για τον «πλησίον», το έγκλημα, η ηθική αναλγησία και τόσα άλλα διαβρωτικά στοιχεία του ανθρώπινου βίου υπογραμμίζουν ζωηρά τη μισάνθρωπη όψη της σύγχρονης κοινωνικότητας. Έτσι η απόπειρα να ξεδιαλύνει μέσα του ο σύγχρονος άνθρωπος τις συγκεχυμένες καταστάσεις καταλήγει σ’ ένα έργο αυτογνωσίας, που συντρίβει τα ψεύτικα σύμβολα και γενικά τις ψευδαισθήσεις μιας «κοινωνικής» κοινωνικότητας. Ο σύγχρονος τεχνολογικός άνθρωπος, ενώ καταδικάζει την ασκητική μόνωση, αναζητεί ασυνείδητα την ικανοποίηση της μονώσεως που βιώνει ο ασκητής. Και ενώ καυχάται για την κοινωνική του συνείδηση, διαισθάνεται αναπόφευκτα την τραγική του μόνωση. Γι’ αυτό, ενώ φαίνεται σήμερα κοινωνικός, κατ’ ουσίαν «φεύγει μακριά από τους ανθρώπους». Οι συγκρούσεις που φιλοξενεί μέσα του τον εξαναγκάζουν σε μια μόνωση αντικοινωνική. Είναι λοιπόν ανώριμος να συνδιαλεχθεί με τον ασκητή που «ησυχάζει» και ανίκανος να καταδικάσει τη σκληρή θέση της αποφυγής της ανθρώπινης συντυχίας. Η κοινωνικότητα, εν ονόματι της οποίας κρίνει τις ασκητικές «υπερβολές», είναι λοιπόν μια φυγή από την μόνωση που συγχρόνως επιθυμεί!

Από την άλλη μεριά η ασκητική μόνωση έχει ένα αυθεντικά κοινωνικό περιεχόμενο που μπορεί να διδάξει πολλά στο σύγχρονο άνθρωπο που επιθυμεί να εκπαιδευτεί στην αδελφογνωσία! Η ασκητική φυγή προ της ανθρώπινης συντυχίας είναι βαθύτερη έκφραση της χριστιανικής κοινωνικότητας. Παράδοξος ισχυρισμός, αναμφίβολα, αλλά αληθινός! Ο ασκητικός «ατομισμός» είναι βίωση μιας αυθεντικής αφοσιώσεως στην αγάπη του αδελφού. Το ασκητικό αυτό παράλογο το κατανοεί, σε ορισμένη μόνο έκταση, εκείνος που γνωρίζει, έστω ενδεικτικά, το περιεχόμενο του βιώματος της «ησυχίας»! Αλήθεια, ο ασκητής της ερήμου, ο σκληρός εραστής της ησυχίας, είναι τέλειος τύπος του αδελφού!

Η βασική επιδίωξη του ασκητού είναι βέβαια η βίωση της θείας παρουσίας. Η άσκησή του αποβλέπει στο να καθαρίσει την ψυχή του, το νου του, απ’ ό,τι μπορεί να εμποδίσει ή να δυσκολεύσει την προσπάθεια αυτή. Η αγάπη προς τον πλησίον, προς τον «αδελφόν», κατανοείται από τον ασκητή σαν πολύτιμος καρπός της μυστικής βιώσεως του Θείου Έρωτος. Μόνον αφού η καρδιά του και ο νους του πληρωθεί από την παρουσία και την αγάπη του Θεού, θα μπορέσει να αγαπήσει με γνήσια αισθήματα αφοσιώσεως και ακόμη, αν χρειαστεί, αυτοθυσίας, τον αδελφό. Εάν η πρωταρχική του «εργασία», η βίωση της ενώσεως με το Θεό, διαταράσσεται ή εμποδίζεται, αδυνατεί ο ασκητής αυτός να εκπληρώσει το χρέος της αγάπης προς τον αδελφό, όπως ακριβώς το απαιτεί η αγάπη του Θεού. Γι’ αυτό παρατηρεί κανείς ότι, ενώ δεν παύει ποτέ ο ασκητής να εκδηλώνει φιλάδελφα αισθήματα προς τον πλησίον, όταν φθάσει μεγάλα μέτρα αρετής και άγιότητος είναι πιο πλούσιος σε εκδηλώσεις αδελφικής αγάπης και κατανοήσεως.

Οπωσδήποτε όμως είναι εμπειρία αναμφισβήτητη το γεγονός ότι «πάντοτε, όταν έλθη ο αγωνιστής προς την απάντησιν του κόσμου, ευθύς η ψυχή αυτού ατονεί». Αντίθετα, «όσον μακρύνεται ο άνθρωπος εκ της συνομιλίας των ανθρώπων, τοσούτον αξιούται της μετά του Θεού παρρησίας εν τω νοΐ αυτού». Η εμπειρία ακριβώς αυτή αποτελεί τον γνώμονα της συμπεριφοράς του ασκητού προς την ανθρώπινη συντυχία ή τις κοινωνικές σχέσεις, όπως ο σύγχρονος άνθρωπος τις κατανοεί.

Η λογική οργάνωση του εγκόσμιου πνεύματος δεν μπορεί λοιπόν να κατανοήσει, ότι και στις περιπτώσεις ακόμη που αποφεύγει ο ασκητής τη συνομιλία των ανθρώπων λανθάνει μια ανταπόκριση αγάπης και αφοσιώσεως προς αυτούς. Εάν ο ασκητής αποφεύγει τους ανθρώπους «διά τον Θεόν» και εάν ο Θεός είναι αγάπη, τότε πράγματι η βίωση της παρουσίας του Θεού, σαν ανεξάντλητη πηγή αυθεντικής αγάπης, θα ικανώσει τον ασκητή να αγαπήσει τον αδελφό με «αγάπη θεϊκή».

Και στην περίπτωση της αγάπης του αδελφού συναντά κανείς ένα ασκητικό «παράλογο» και μια «αντιφατική» ψυχολογική και πνευματική συμπεριφορά. «Θέλεις, ερωτά ο άγιος Ισαάκ, κτήσασθαι την αγάπην του πλησίον κατά την ευαγγελικήν εντολήν εντός της ψυχής σου; μάκρυνον εαυτόν εξ εαυτού και τότε κατακαί¬εται εν σοι η έκκαυσις της αγάπης αυτού, και χαρήση επί τη θέα αυτού, ώσπερ επί Αγγέλου φωτός». Η απόσταση από τον αδελφό καλλιεργεί την ευαγγελική αγάπη, μέσα στον ψυχικό κόσμο του ασκητού. Και πρόκειται εδώ για μια υπαρξιακή αντίφαση που θεμελιώνει αδιάσειστα την ψυχολογική και πνευματική αρμονία που είναι προϋπόθεση της αυθεντικής κοινωνικότητας. «Φίλος γενού πάσιν ανθρώποις και μόνος γενού εν τη διανοία σου». Ο ασκητής της ερήμου πρέπει να αγαπά όλους τους ανθρώπους, να προσφέρει σ’ αυτούς τα αισθήματα και την καρδιά του και συγχρόνως να βιώνει τη μόνωσή του, χωρίς την οποίαν δεν μπορεί να συναντήσει το Θεό. «Κοινωνός γενού τοις παθήμασι των πάντων, και τω σώματί σου μακράν γενού εκ πάντων».

Στην υπαρξιακή αυτή ασκητική αντίφαση συναντά κανείς πράγματι μια εσωτερική ισορροπία επάνω στην οποία θεμελιώνεται αδιάσειστα η υγιής κοινωνικότητα. Πολλές φορές ο σύγχρονος τεχνολογικός άνθρωπος, που καυχάται για την κοινωνικότητά του, δεν βιώνει εσωτερική κοινωνική ισορροπία. Εφ’ όσον είναι μονόπλευρα κοινωνικός, δηλαδή έντονα εξωστρεφικός, διαλύεται, κατά την έκφραση του Jung, μέσα στο κοινωνικό σύνολο και χάνει έτσι την ατομικότητά του. Πώς μπορεί λοιπόν ένας διασκορπισμένος «κοινωνικά» άνθρωπος να βιώνει αγάπη αυθεντική προς τον πλησίον, αφού έχει χάσει την εσωτερική του ενότητα; Εάν ό,τι κάνει, το κάνει για να φαίνεται καλός ή απλώς και μόνο χάριν της κοινωνικότητας, πώς μπορεί να εξωτερικεύει πηγαία αισθήματα αγάπης; Η υπογράμμιση από τις αρμόδιες ανθρωπολογικές επιστήμες της στεγανής μονώσεως, που σε πολλές περιπτώσεις βιώνει ο σύγχρονος άνθρωπος, προδίδει την ποιότητα του περιεχομένου της κοινωνικότητας του ανθρώπου αυτού. Μόνο η βίωση της ιδίας ατομικότητας, σαν εμπειρία πνευματικής ενότητας και συγκροτήσεως, μπορεί να δημιουργήσει και να συντηρήσει μια πραγματική κοινωνική συμπεριφορά. Ο διασπασμένος και εσωτερικά αναρχούμενος από ποικίλες ψυχικές συγκρούσεις άνθρωπος δεν μπορεί να εκφραστεί κοινωνικά γιατί δεν μπορεί να «συναντήσει» το κοινωνικό σύνολο και δεν μπορεί να διαλεχθεί με τις ανθρώπινες μονάδες του.

Αντίθετα, ο ασκητής της ερήμου με την εσωτερική του «κοινωνική» ισορροπία, αν και ζει μακριά από το κοινωνικό σύνολο, είναι κυριευμένος από την αγάπη προς τον αδελφό. «Γινώσκομεν, λέει ο άγιος Ισαάκ, ότι χωρίς της του πλησίον αγάπης, ουδέ ο νους δύναται εν τη ομιλία και τη αγάπη τη θεία φωτισθήναι». Το αίτημα της ενώσεως με το Θεό είναι ένα αίτημα «κοινωνίας», αφού πρόκειται για τη βίωση της κατ’ εξοχήν διαπροσωπικής σχέσεως, της σχέσεως με τον Τριαδικό Θεό. Έτσι μέσα στην πνευματική περιοχή της κοινωνίας αυτής η αγάπη του αδελφού είναι μια ζωντανή παρουσία. Άλλωστε πώς θα μπορούσε «μόνος» ο ασκητής να βιώσει μια τέτοια κοινωνία; Αν ήταν πραγματικά απομονωμένος από τον αδελφό, δεν θα μπορούσε «ο νους εν τη ομι¬λία και τη αγάπη τη θεία φωτισθήναι». Γι’ αυτό ο ασκητής αγαπά πηγαία τον αδελφό και μέσα στην ερημιά της διαμονής του εκφράζει μια γνήσια κοινωνικότητα.

Η έμπρακτη αγάπη για τον αδελφό εκφράζεται πρώτα-πρώτα στη συμπαράσταση στο βασικό πρόβλημα της ζωής· τη βίωση της ενοχής. «Μη μισήσης τον αμαρτωλόν. Πάντες γαρ εσμέν υπεύθυνοι. Και εάν διά τον Θεόν κινήσαι κατ’ αυτού, κλαύσον υπέρ αυτού». Κι’ όχι μόνο αυτό, αλλά· «άπλωσον τον χιτώνα σου επί τον πταίοντα, και σκέπασον αυτόν». Και εάν δεν μπορείς, συνεχίζει ο άγιος Ισαάκ, να αναλάβεις εσύ τις αμαρτίες του και να βίωσης αντ’ αυτού την αισχύνη της ενοχής του, τουλάχιστον μη τον περιφρονείς γιατί είναι αδελφός σου. Ο ασκητής της ερήμου φρονεί, ότι, στις διαπροσωπικές και διανθρώπινες σχέσεις, πρέπει να εκδηλώνεται μια αγάπη βαθειά και πηγαία που μπορεί να σκεπάζει κάθε αδύνατη πλευρά του αδελφού. Έτσι αυτός που αγαπά δεν ωφελεί μόνο τον αδελφό αλλά γιατρεύει συγχρόνως και τη δική του ψυχή.

«Ο διορθούμενος τον αδελφόν αυτού εν τω ταμείω αυτού την ιδίαν κακίαν ιάται· και ο κατηγορών τινά εν συναθροίσματι ενισχύει τα ίδια τραύματα».

Στην ασκητική αυτή σκέψη μπορεί να δει ο σύγχρονος άνθρωπος τη δυναμική όψη της αγάπης. Η αγάπη δεν είναι εδώ μια συναισθηματική έξαρση μ’ ένα χαρακτήρα παθητικό ή ενεργητικά ουδέτερο. Είναι, πριν απ’ όλα, μια δυναμική αμοιβαία σχέση που το ιδιαίτερο γνώρισμά της είναι ότι όσο εκφράζεται τόσο θεραπεύει τον εαυτό της. Αυτός που γνωρίζει να σέβεται την αδυναμία του αδελφού ξεκινά από μια άμεση εμπειρία αυ¬τοσεβασμού. Και καθ’ ον χρόνο συμπεριφέρεται σ’ αυ¬τόν με ευγένεια «την ιδίαν κακίαν ιάται». Εδώ ακριβώς υπογραμμίζεται ζωηρά η οικοδομητική αξία της διαπροσωπικής σχέσεως. Την πνευματική του δηλαδή προκοπή θα την κατορθώσει κανείς μέσα στην κοινωνική αμοιβαιότητα. Και αν ακόμη απομονώνεται στην πιο σκληρή έρημο, δεν μπορεί να αποξενωθεί από την εμπειρία της αδελφικής αγάπης που οικοδομεί και «παιδεύει». Αρκεί η αδελφική αγάπη να μην εμποδίζει τη «συνομιλία» με το Θεό. Σε κάθε άλλη περίπτωση δεν μπορεί ο ασκητής της ερήμου να μην εκφράσει τη βαθειά του συμπάθεια για την κοινωνία με τον αδελφό. «Τί ωραία και επαινετή έστιν η αγάπη του πλησίον, εάν μη η μέριμνα αυτής περισπάση ημάς εκ της αγάπης του Θεού. Τί ηδεία έστιν η συντυχία των πνευματικών ημών αδελφών, εάν δυνηθώμεν φυλάξαι μετ’ αυτής και την μετά του Θεού!».

Η θέση του ασκητού έναντι της αδελφικής αγάπης δεν αποτελεί μόνο διδασκαλία για τους άλλους. Ο ασκητής της ερήμου δεν εκθειάζει την αγάπη αυτή για να προτρέψει τους άλλους να τη ζήσουν, ενώ αυτός παραμένει περιτειχισμένος μέσα στην απόλυτη «ησυχία» του. «Πολλοί εξ αυτών (των ασκητών) τοις θηρίοις, και τω ξίφει, και τω πυρί παρέδωκαν τα σώματα εαυ¬τών διά τον πλησίον». Δεν δίστασε ο ασκητής της ερήμου, όπου χρειάστηκε, να θυσιάσει την «ησυχία» του, αλλά και τη ζωή του χάριν της αγάπης του αδελφού. Έτσι σε πολλές ασκητικές διηγήσεις μάς παραδίδεται ένας απερίγραπτος και συγκλονιστικός πλούτος ζωντανής αδελφικής αγάπης.

Ο άββάς Αγάθων είχε διακριθεί πολύ στην εκδήλωση της αδελφικής αγάπης και δεν ησύχαζε αν δεν έκανε, όταν μπορούσε, κάτι καλό για τον πλησίον. «Ουκ έφερε μη αναπαύσαι τον πλησίον αυτού». Φροντίζοντας δε πάντα να ξεπεράσει τον εαυτό του σε έκφραση αγάπης, έλεγε· «Ήθελον ευρείν λωβόν και λαβείν το σώμα αυτού, και δούναι το εμόν». «Είδες αγάπην τελείαν»;

Κάποτε, διηγούνται οι ασκητικοί πατέρες, ο άγιος Μακάριος επισκέφθηκε ένα ασθενή αδελφό και, κατά τη διάρκεια της παραμονής του πλησίον του, τον ερώτησε αν είχε ανάγκη από κανένα πράγμα. Ο ασθενής απήντησε·«ολίγου τρυφερού άρτου». Στη μοναχική αδελφότητα του ασθενούς αδελφού έψηναν μια φορά το χρόνο το ψωμί όλης της χρονιάς. Κι’ ο άνθρωπος αυτός δεν μπορούσε φαίνεται να τραφεί με τόσο σκληρό παξιμάδι. Αμέσως τότε «αναστάς ο αξιομακάριστος εκείνος ανήρ, καίπερ τυγχάνων ετών ενενήκοντα», ξεκίνησε από τη σκήτη του ασθενούς αδελφού και επορεύθη εις την Αλεξάνδρειαν. Εκεί, αφού «ηλλάξατο τους ξηρούς άρτους εις απαλούς, τους έφερε, πάλιν πεζοπορών, στον ασθενή μοναχό». Στην αδελφική αυτή πράξη βλέπει κανείς ασφαλώς το γνήσιο κοινωνικό περιεχόμενο της ασκητικής ησυχίας.

Για τον αββά Αγάθωνα, που υπήρξε «ανήρ εμπειρότατος πάντων των κατ’ εκείνον τον καιρόν Μοναχών, και την σιωπήν και την ησυχίαν υπέρ πάντας τιμών», διηγούνται και τα εξής.

Όταν ήλθε ο καιρός να γίνει ένα πανηγύρι σε μια κοντινή στη σκήτη του πόλη, επήγε ο άγιος να πουλήσει το εργόχειρό του για να αγοράσει τα παξιμάδια της χρονιάς. Αλλά συνέβη να συναντήσει στην αγορά «ξένον τινά ερριμένον και ασθενούντα». Τότε δεν χάνει την ευκαιρία να εκδηλώσει και στην περίπτωση αυτή την πλούσια αδελφική του αγάπη. Αναλαμβάνει υπό την προστασία του τον εγκαταλελειμμένο και άρρωστο αδελφό. Μισθώνει οικία και τον στεγάζει, φροντίζοντας να κάνει το παν για να αναρρώσει το συντομότερο. Συγχρόνως εργάζεται «ταις ιδίαις χερσίν» για να πληρώνει τα έξοδα αυτής της συμπαραστάσεώς του στον ασθενή. Έτσι σε έξη μήνες έγινε ο ξένος υγιής και ο άγιος επέστρεψε στην ησυχία του. «Αύτη εστίν η τελεία αγάπη».

Τέλος σε μια επιστολή του υπενθυμίζει ο άγιος Ισα¬άκ ότι κάποιος από τους ασκητικούς πατέρες δίδαξε πως τίποτε άλλο δεν μπορεί να λυτρώσει τον Μοναχό από τον δαίμονα της υπερηφάνειας και της πορνείας εκτός από την άσκηση μιας «κοινωνικής» αποστολής. Δηλ. ο Μοναχός που περιποιείται ασθενείς και «κατατηχθέντας εν τη θλίψει της σαρκός» αναπληρώνει πολλές πνευματικές προσπάθειες, που θα εχρειάζετο να καταβάλλει, για να απαλλαγεί από τις ενοχλήσεις του πονηρού.

Αλλά και πολλές άλλες διηγήσεις και περιστατικά της μοναχικής πολιτείας δείχνουν πως η ασκητική τελειότητα εκφράζεται θαυμάσια στην αγάπη για τον αδελφό. Μάλιστα η αγάπη αυτή, σαν έμπρακτη βίωση, είναι κριτήριο της τελειότητας. «Των δε φθασάντων την τελειότητα τούτο εστί το τεκμήριον. Εάν καθ’ ημέραν δεκάκις εις καύσιν παραδοθώσιν υπέρ της αγάπης των ανθρώπων, ου κορέννυνται εκ τούτων» .

Έτσι η επιφανειακή αντικοινωνική μόνωση του ασκητικού βίου είναι το ταπεινό εξωτερικό ένδυμα που καλύπτει μια ασύγκριτη πνευματική ομορφιά. Το πνευματικό βάθος της ασκήσεως, και στη πιο σκληρή μορφή της «ακρότατης μονώσεως», είναι βίωση της αδελφικής αγάπης που γεννάται από τη μυστική ένωση με το Θεό, την απόλυτη και άπειρη Αγάπη!

(Ιωαν.Κορναράκη, «Ανταύγειες της Πατερικής ερήμου μέσα στο σύγχρονο κόσμο», εκδ. Π. Πουρναρά, Θεσ/νίκη, σ. 41-50) 

 

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Η αγία Νέα Οσιομάρτυς Μαργαρίτα! (+25 Ιανουαρίου 1918)

Η μοναχή Μαργαρίτα, ηγουμένη της Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου Προδρόμου στην πόλη Μενζελίνσκ, είχε ελληνική καταγωγή. Διακρινόταν για την εξαίρετη μόρφωση της, τη σύνεση, αλλά και την αυστηρή ασκητική ζωή της. Όργάνωσε το μοναστήρι της κατά τα πρότυπα των παλιών μοναστηριών της Ελλάδος. Μια από τις μοναχές πού επέζησε ως τις μέρες μας, η μοναχή Αλεφτίνα, τυφλή στα τελευταία της χρόνια, διέσωσε τις πληροφορίες πού καταγράφουμε. Οι μοναχές, με την έμπνευση και καθοδήγηση της ηγουμένης Μαργαρίτας, ζούσαν αυστηρή μοναχική ζωή, τελώντας ανελλιπώς τις ακολουθίες και το μοναχικό τους κανόνα. Όλες εργάζονταν με πνεύμα θυσίας και πολύ φιλότιμο στα διακονήματά τους. Το μοναστήρι είχε πολλούς κήπους με οπωροφόρα δέντρα, λαχανόκηπους, χωράφια, μελίσσια κ.λ.π. Ακόμη διέθετε εργαστήριο καλλιτεχνικών φωτογραφιών, κάτι σπάνιο και πρωτοποριακό για τότε.

Όπως θυμόταν η μοναχή Αλεφτίνα, όταν τον Σεπτέμβριο του 1918 έφυγαν τα στρατεύματα των «λευκών» από το Καζάν και τις γύρω πόλεις, η ηγουμένη Μαργαρίτα, φοβούμενη τους μπολσεβίκους, αποφάσισε να φύγει προσωρινά μαζί με τους άλλους πρόσφυγες. Έφτασε μέχρι το λιμάνι του ποταμού, όπου οι πρόσφυγες επιβιβάζονταν στα ποταμόπλοια. Εκεί όμως εμφανίστηκε ο άγιος Νικόλαος και της είπε: ''Γιατί φεύγεις από το στεφάνι πού σε περιμένει;''

Η ηγουμένη Μαργαρίτα συγκλονίστηκε. Αμέσως πήρε το δρόμο της επιστροφής. Γύρισε στο μοναστήρι και αμέσως κάλεσε εναν ιερέα. Πεπεισμένη πλέον ότι την περιμένει το μαρτύριο, παρακάλεσε τον ιερέα να ετοιμάσει το φέρετρο και τον τάφο της και, αν μπορέσει, να τη θάψει την ίδια μέρα. Ο ιερέας την άκουσε απορημένος.

Την επόμενη μέρα, κατά τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας, ομάδα επαναστατών μπήκαν στο καθολικό του μοναστηριού και τη συνέλαβαν. Η γερόντισσα Μαργαρίτα παρακάλεσε να την αφήσουν να κοινωνήσει. Οί επαναστάτες όμως δέν γνώριζαν τέτοιες ευγένειες. Την έσυραν στον εξωνάρθηκα και χωρίς άλλες εξηγήσεις την εκτέλεσαν ως αντεπαναστάτρια.

Οι μοναχές λυπημένες παρέλαβαν το σκήνωμα της, τέλεσαν τη νεκρώσιμη ακολουθία και την έθαψαν πίσω από το ιερό του καθολικού.

Την επόμενη μέρα ο ιερέας κατάλαβε τί σήμαινε αυτή η παράξενη παράκληση και επιμονή της ηγουμένης να τη θάψουν την ϊδια μέρα. Οι μπολσεβίκοι έφεραν ένα μουσουλμάνο χότζα και τον εκτέλεσαν στο μοναστήρι. Ήθελαν, λοιπόν, να τον θάψουν στον ίδιο τάφο με την ορθόδοξη μοναχή. Όμως δεν μπόρεσαν.

Αργότερα το μοναστήρι έκλεισε και ερήμωσε. Στη δεκαετία του 70 συνέβη ένα θαυμαστό γεγονός. Όπως διηγείται η Μαρίνα Μιχαήλοβνα, η όποια ήταν κόρη ιερέα, οι αρχές αποφάσισαν τότε να σκάψουν κοντά στο ιερό. Δεν γνώριζαν τίποτα για τον τάφο της ηγουμένης Μαργαρίτας. Καθώς έσκαβαν, ξαφνικά βρήκαν άφθαρτο το σώμα μιας μοναχής ντυμένης με το ράσο, το μοναχικό σχήμα και το σταυρό στο στήθος. Φαινόταν ολοζώντανη σα να κοιμόταν. Το σώμα της δέν έφερε σημάδια φθοράς. Οί εργάτες τρόμαξαν. Δεν πείραξαν το λείψανο. Έκλεισαν γρήγορα τον τάφο και άρχισαν να σκάβουν σε άλλο σημείο.

Το ΙΘ’ αιώνα ο μεγάλος στάρετς της Ρωσίας, άγιος Αμβρόσιος της Όπτινα, ο οποίος μεταξύ των άλλων διακρινόταν για το προορατικό του χάρισμα, είχε πει τα εξής:«Στην πόλη Μενζελίνσκ θα λειτουργήσει ένα μοναστήρι. Θα αποκτήσει φήμη και δόξα. Όταν θα προΐσταται η πρώτη ηγουμένη, θα κτιστεί νέος ναός. Η δεύτερη ηγουμένη θά γίνει μάρτυρας. Και όταν θα έρθει η τρίτη ηγουμένη, τότε θά πέσουν οι καμπάνες τοϋ μοναστηριού».

Πράγματι, η πρόρρηση του αγίου Αμβροσίου εκπληρώθηκε. Το καθολικό του μοναστηρίου κτίσθηκε κατά τη διάρκεια της ήγουμενίας της πρώτης ηγουμένης. Η δεύτερη ηγουμένη ήταν η γερόντισσα Μαργαρίτα, η νεομάρτυς. Κατά τη διάρκεια της ηγουμενίας της διαδόχού της, το μοναστήρι έκλεισε βίαια, οι μοναχές διώχθηκαν και οι επαναστάτες έριξαν κάτω κι έσπασαν τις καμπάνες του μοναστηρίου.

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Ο Νεομάρτυς Κορνήλιος Νίτσα...

Ο Νεομάρτυς Κορνήλιος Νίτσα. Το πρώτο θύμα του τρομερού Τσουρκάνου στις φυλακές Πιτέστι...

Ήταν τέλη του φεβρουαρίου 1950. Κάποια μέρα φέρανε μέσα στο δωμάτιο έναν νέο φοιτητή με παιδικό πρόσωπο. Πρέπει να ήταν 19-20 χρόνων. Το όνομά του: Νίτσα Κορνήλιος.

Μπήκε κατ΄ευθείαν μαζί μας στο πύρ της «αναμόρφωσης», δηλαδή σε φοβερά βάσανα. Όλη την νύχτα μάς έκαναν τρομερά βάσανα, ο ίδιος ο Τσουρκάνου και η ομάδα του, που είχε περισσότερο από τριάντα τραμπούκους. Το πάτωμα ήταν βρεγμένο με αίμα, τα ρούχα των βασανισμένων το ίδιο. Ο Τσουρκάνου βγήκε από το δωμάτιο, αλλά μετά από ένα ή δύο λεπτά ξαναπέρασε μέσα σαν σίφουνας:

- Ρέ, προσέχετε! Έχουμε έλεγχο. Όταν φωνάξω «όρθιοι!», όλοι να σηκωθείτε!

Η πόρτα άνοιξε διάπλατα καί στο δωμάτιο μπήκαν δύο λαϊκοί καί δύο με στρατιωτική στολή. Τον πρώτο λαϊκό, που στεκόταν μπροστά, τον αναγνώρισα αμέσως βλέποντας το πρόσωπό του. Ήταν ο Ιωσήφ Κισινεύσκι, εβραϊκής καταγωγής.

- Ε, πώς είναι; ρώτησε κοροϊδευτικά ο Ιωσήφ Κισινεύσκι.

Εκείνη την στιγμή ο νέος φοιτητής που μόλις ήρθε την προηγούμενη μέρα, πετάχτηκε από την θέση του που ήταν δίπλα από το ξύλινο κρεβάτι καί είπε:

- Είμαι ο κρατούμενος Νίτσα Κορνήλιος. Πώς να είναι; Εσείς δέν βλέπετε; Μάς βασανίζουν...

Ο μάρτυς Κορνήλιος Νίτσα.

Μόλις τότε τόλμησα να κοιτάξω τα πρόσωπα τών βασανισμένων. Ήταν παραμορφωμένοι στην κυριολεξία. Πρόσωπα πρισμένα, μάτια φουσκωμένα καί μαύρα από τα κτυπήματα. Σε μερικούς τους έτρεχε ακόμα αίμα από το στόμα. Ήταν ένα φοβερό θέαμα.

- Τι, παραπονιέσαι ότι σας βασανίζουν; Αυτό δέν είναι τίποτε! Σάς φέρανε εδώ να σάς σκοτώσουν! Να μας πείτε ευχαριστώ γιά τις ανθρώπινες συνθήκες που σας προσφέρουμε! Λέγοντας αυτά, γύρισαν όλοι όπισθεν καί βγήκανε βιαστηκά από το δωμάτιο.

Μείναμε όλοι κατάπληκτοι ακούγοντας την απάντηση. Δέν είχαμε πιά σε ποιόν να κάνουμε παράπονα. Αισθανόμασταν ότι είμαστε χαμένοι.

Ο Τσουρκάνου έκλεισε ήρεμα την πόρτα πίσω από τους ελεγκτές. Μετά, κοιτάζοντας άγρια τον Νίτσα Κορνήλιο, άρχισε να τον βρίζει, λέγοντας τις πιό άσχημες βρισιές που γνώριζε.

- Γδύσου αμέσως!

Έτσι ο καημένος Νίτσα έβγαλε τα ρούχα του και έμεινε εντελώς γυμνός. Δύο από τα ρομπότ τού Τσουρκάνου του δέσανε πίσω τα χέρια. Ανάμεσα στα χέρια βάλανε ένα ξύλο χονδρό γιά να αντέξει καί οι δύο τον σήκωσαν στο ύψος του πάνω ξύλινου κρεβατιού, μέχρι που έμεινε κρεμασμένος έτσι, στην πιο οδυνηρή θέση. Μετά ο Τουρκάνου πήρε ένα ρόπαλο (περίπου σάν το χέρι μου) και άρχισε να κτυπάει τον Νίτσα. Τον κτυπούσε στο πρόσωπο με αυξανομένη αγριότητα. Σε κάθε κτύπημα, το κεφάλι του πεταγότανε δεξιά ή αριστερά. Είχαμε την εντύπωση ότι ο λαιμός, που φαινότανε ότι δεν έχει σάρκα πλέον, θα σπάσει καί το κεφάλι θα πεταχτεί μακριά, κατακυλώντας.

Άκουσα πως, σε ένα πιό δυνατό κτύπημα, τα κόκαλα του προσώπου του σπάσανε. Διέκρινα έναν κρότο σβηστό καί βουβό, σάν να είχε σπάσει η φλούδα ενός λεπτού καρυδιού. Σε ένα άλλο κτύπημα, περισσότερα δόντια πεταχτήκανε από το στόμα του. Τα μάτια του ματώσανε, φουσκωμένα, έτοιμα να βγούνε από τα βαθουλώματά τους, έχοντας τον φόβο και τον τρόμο τυπωμένους πάνω τους. Άρχισε να κάνει εμετό θρόμβους αίματος, ενώ μία στάγονα αίματος έτρεχε από το αυτί του.

Δεν μπορώ να καταλάβω πόσο κράτησαν τα βάσανα αυτού του μάρτυρα, γιατί κάθε στιγμή φαινότανε μία αιωνιότητα. Κάποια στιγμή άφησε το κεφάλι του κάτω, δίνοντας σήμα θανάτου. Όμως καί έτσι, ο Τσουρκάνου κτύπησε ακόμα μερικές φορές το κεφάλι που κρεμότανε χωρίς ζωή. Το νεκρό σώμα, με εκείνο το τρυφερό παιδικό πρόσωπο, φοβερά συντετριμμένο, αίμα ανακατεμένο με σάρκα, βρισκόταν τώρα στην μέση του δωματιού. Αμέσως φέρανε μία κουβέρτα, τύλιξαν το πτώμα και το βγάλανε στο διάδρομο. Από εκεί το απομάκρυναν οι επόπτες. (Μάλλον το πέταξαν σε ένα κοινό λάκκο. Έτσι συνήθιζαν…).

Ο σατανικός αρχιβασανιστής Εουτζέν Τσουρκάνου.

Τελικά ο Τσουρκάνου μετά απο λίγα χρόνια συνελήφθη από τους κομμουνιστές επειδή ήξερε πολλά για τα κτηνώδη βασανιστήρια των φυλακών του Πιτέστι. Λέγεται ότι όταν τον βασάνιζαν ούρλιαζε ζητώντας συγνώμη από τα θύματά του.

Καταγόνταν από το Ρανταούτσι (Β.Α. Ρουμανία). Ο γείτονάς του Τεόντορ Μιτρίτς διηγείται πως το 1940 προσπαθούσε να τον μυήσει στα χριστιανικά ιδανικά και να τον κάνει μέλος της χριστιανικής κίνησης των Legionari. (Μία χριστιανική-πατριωτική ομάδα στην οποία ανήκαν όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί άνθρωποι αλλά και μοναχοί, ιερείς και φοιτητές την εποχή εκείνη, οι οποίοι όλοι συνελήφθησαν και οι πιο πολλοί άφησαν την τελευταία τους πνοή στις κομμουνιστικές φυλακές). Το 1945, όταν ο Μιτρίτς επέστρεψε από την Γερμανία βρήκε τον 20χρονο τότε Τσουρκάνου ριζικά αλλαγμένο. Κάποιος θείος του τον είχε μυήσει στην κομμουνιστική ιδεολογία. Το 1948 ο Μιτρίτς συνάντησε στην φυλακή τον Τσουρκάνου και έμεινε έκπληκτος απο αυτά που άκουσε από το στόμα του. Τότε ο Μιτρίτς είπε στους συγκρατούμενούς του: «Δεν ξέρω ποιός τον άλλαξε τόσο βαθιά, αλλά έχει υποστεί μία πλύση εγκεφάλου και πάνω του έχουν δράσει σατανικές δυνάμεις. Έχει ποτιστεί από την κομμουνιστική ιδεολογία μέχρι τον νωτιαιο μυελό. Προσέξτε μην πέσετε στα χέρια του. Έχει γίνει ένα θηρίο.»

Το 1948 για ένα περίπου εξάμηνο είχε εξαφανιστεί. Ούτε η οικογένειά του γνώριζε που βρίσκεται. Ήταν η περίοδος της «σατανοποίησής» του. Στις σατανικές μεθόδους βασανιστηρίων που χρησιμοποίησε δεν λάθεψε. Αυτό σημαίνει ότι είχε κάνει εντατικά μαθήματα. Μην ξεχνάμε ότι την εποχή εκείνη ο σταλινισμός ήταν σε άνθηση. Στην Σ.Ένωση υπήρχαν πολλοί ''Τσουρκάνοι''για να τον μυήσουν.

Τελικά οι κομμουνιστές τον εκτέλεσαν με μία σφαίρα στο κεφάλι.

Ο Θεός να τον ελεήσει...

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

(Σχόλιο Εγκολπίου: Για να μην ξεχνάμε και την ιστορία των εν Ελλάδι προδοτών κομμουνιστών, να υπενθυμήσουμε πως μετά το σχίσμα στο Κ.Κ.Ε. το 1968, το λεγόμενο Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού χρηματοδοτείτο από το άθεο και εγκληματικό καθεστώς του αιμοσταγούς Τσαουσέσκου, πνευματικού τέκνου του Στάλιν. Το τότε Κ.Κ.Ε. Εσωτερικού μετεξελίχθηκε στον σημερινό Συ.Ρι.ζα. Καθόλου τυχαία η αποστροφή του εν λόγω κόμματος απέναντι σε ο,τιδήποτε Χριστιανικό...

Το καθεστώς Τσαουσέσκου ανηλεώς σκότωσε όσους ήταν μέλη της οργάνωσης ''Λεγωνάριοι'' που αναφέρεται στο άνω άρθρο. Οι λεγεωνάριοι ήταν απλοί πολίτες και ρασοφόροι από όλες τις βαθμίδες. Επίσκοποι, ιερείς, διάκονοι, μοναχοί, όλοι διακρίνονταν για την Ορθόδοξη Πίστη τους και την αγάπη προς το Έθνος τους. Και έτσι ανέλαβε δράση ο εβραιοκομμουνισμός και στην Ρουμανία, ώστε να εξαφανίσει κάθε τί Εθνικό και Χριστιανικό... Λέτε να συμβεί και στην Ελλάδα διωγμός εναντίον των Ορθοδόξων αν αναλάβουν την εξουσία οι εβραικομμουνιστές;;;)

Η Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι Σιωνισμός.

«Η Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι Σιωνισμός», λέει σε βιβλίο του Αμερικάνος Καθολικός.

 

 

«Ο Σιωνισμός δεν επιδιώκει τίποτα λιγότερο από μια Παγκόσμια Σατανική Δημοκρατία κάτω από το Ταλμούδ» λέει ο συγγραφέας Hugh Akins.

 
Του James B. Phillips J.D. (henrymakow.com) / ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ

 
Σχόλιο του Makow : Το 1917, ο Illuminati Εβραίος τραπεζίτης Louis Marshall είπε, «ο σιωνισμός δεν είναι παρά ένα περιστατικό ενός πιο μεγαλόπνοου σχεδίου. Είναι απλώς μια βολική βάση στην οποία τοποθετείται ένα ισχυρό όπλο».

 
Ο Σιωνισμός είναι σαν τη βασίλισσα σε ένα παιχνίδι σκάκι. Πρόκειται για ένα σημαντικό όπλο, αλλά ο τελικός στόχος είναι το σατανικό μονοπώλιο πάνω από τις ανθρώπινες ζωές – στον πολιτικό, τον οικονομικό και τον πνευματικό τομέα. Ο οργανωμένος Εβραϊσμός και ο Τεκτονισμός συνεργάζονται, αλλά η Νέα Παγκόσμια Τάξη είναι πραγματικά το πνευματικό τέκνο των Σαββατιανών / Φρανκιστών τραπεζιτών και Καμπαλιστών ["Sabbatean-Frankist" = οπαδοί του ψευτομεσσία ραβίνου Σαμπατάι Ζεβί (1626–1676) και του Jacob Frank (1726 – 1791) που θεωρούσε τον εαυτό του μετενσάρκωση του Ζεβί].

 

 

Το βιβλίο “Synagogue Rising” (Η Άνοδος της Συναγωγής) είναι ένα δυνατό έργο του Hugh Akins, Καθολικού συγγραφέα και ακτιβιστή ο οποίος για πολύ καιρό υπήρξε ηγέτης στην οργάνωση ‘Καθολική Δράση’ (Catholic Action).* (Στην φωτογραφία: Ο Hugh Akins, αριστερά, στο Βιετνάμ το 1968)

 
Στον υπότιτλο του βιβλίου διαβάζουμε: «Μια καθολική κοσμοθεωρία του Αντι-Χριστιανικού Ιουδαϊσμού και της Αντεπαναστατικής Αντίστασης» ("A Catholic Worldview of Anti-Christian Judaism and Counterrevolutionary Resistance").

 
Το βιβλίο μοιάζει σαν ένα ισχυρό κάλεσμα στα όπλα, ένα έσχατο σάλπισμα, ένα κάλεσμα ζωής ή θανάτου σε όλους τους ανθρώπους καλής θέλησης να συσπειρωθούν στην πρώτη γραμμή - ενώ είμαστε ακόμα ελεύθεροι και να διώξουμε τον εχθρό μακριά από τις γραμμές μας.

 

 

Σίγουρα, δεν είναι ένα αντισημιτικό βιβλίο, καθώς ο συγγραφέας αυτού του 750 σελίδων βιβλίου, επιμένει ότι δεν είναι όλοι οι Εβραίοι εχθροί μας, μόνο οι ένοχοι, μόνο εκείνοι που κινούμενοι από έναν εμπνευσμένο από το Ταλμούδ αντιχριστιανικό φανατισμό, δεν θα ησυχάσουν μέχρι ο κάθε μη Εβραίος στη γη ή να σκοτωθεί ή να γίνει σκλάβος κάτω από μια Νέα Παγκόσμια Τάξη Ταλμουδικής κατασκευής.

 
Σύμφωνα με τον συγγραφέα του βιβλίου, εξάγονται τα παρακάτω συμπεράσματα :

 
Αυτού του είδους οι Εβραίοι - και σαφώς όχι ο Εβραϊκός λαός στο σύνολό του – κρύβονται πίσω από τη γαλλική και τη ρωσική επανάσταση, τους δύο παγκόσμιους πολέμους, το Βατικανό ΙΙ, την 9/11 και το ψεύτικο πόλεμο κατά της τρομοκρατίας και πρέπει, όπως υποστηρίζει ο Akins, να ξεσκεπαστούν, να πολεμηθούν και να νικηθούν, πριν να είναι αργά.

 
Σύμφωνα με τον καθολικό συγγραφέα, δεν βρίσκεται σε όλη την ιστορία άλλος σαν την Καθολική Εκκλησία στο να διεξάγει μια ισχυρή αντεπίθεση εναντίον της "Συναγωγής του Σατανά", σε κάθε μέτωπο.

 
Όμως, συνεχίζει ο συγγραφέας, ο σύγχρονος καθολικός παπισμός, οι κληρικοί και οι ηγέτες, όχι μόνο έχουν υπαναχωρήσει από το ηθικό καθήκον τους να αντιστρατεύονται τον Παγκόσμιο Ιουδαϊσμό, αλλά έχουν επιτρέψει στον εαυτό τους να δεχτεί - το μυαλό, το σώμα και η ψυχή τους - την τεράστια μηχανή προπαγάνδας των διαβολικών Σοφών της Σιών.

Από την εσωτερική ρήξη που πραγματοποιήθηκε στο Δεύτερο Συμβούλιο του Βατικανού (1962-1965), κατά τη διάρκεια του οποίου η ανθρώπινη ιεραρχία της Καθολικής Εκκλησίας, στην ουσία, πούλησε την ψυχή της στον Ταλμουδικό Ιουδαϊσμό, τον Τεκτονισμό και τον Ραββινικό μπολσεβικισμό, και η σημερινή ‘ορατή’ εκκλησία σε μεγάλο βαθμό απομακρύνθηκε από την ‘άφθαρτη’ Εκκλησία, παρουσιάζεται μια ‘νέα εκκλησία’, η οποία αντιστρέφει όχι μόνο τη βιβλική διδασκαλία για τους Εβραίους αλλά και τους 20 αιώνες της Καθολικής αντίστασης στο εωσφορικό Σχέδιο του Ιουδαϊσμού που έχει στόχο την καταστροφή του Χριστιανισμού και την οικοδόμηση μιας Νέας Παγκόσμιας Τάξης που θα έχει ως βάση «το κατ’ εξοχήν βιβλίο μίσους όλων των εποχών», το Ταλμούδ.

 

 

 

Αυτή η Νέα Παγκόσμια Τάξη κάτω από ιουδαϊκή ηγεμονία, είναι ό, τι οραματίστηκε σχεδόν κάθε εμφανής φανατικός του Ταλμούδ Ιουδαίος στην ιστορία, από τον πρώτο αιώνα και τον ραβίνο Simon ben Yohai, μέχρι τον εξαιρετικά σεβαστό ραβίνο Moses ben-Maimon (και οι δύο κορυφαίοι υποστηρικτές της εξόντωσης όλων των μη Εβραίων), και τον Baruch de Spinoza («τον πατέρα του Διαφωτισμού του 18ου αιώνα»), τον Mayer Amschel Rothschild ("ιδρυτή της δυναστείας που κυβερνά τον κόσμο κυριολεκτικά"), το ραβίνο Shneur Zalman (ιδρυτή μίας από τις σημερινές πιο ισχυρές αντι-χριστιανικές σέκτες στη γη, την Chabad-Lubavitch), τον Moses Hess ("πρωτοπόρο του σύγχρονου σοσιαλισμού »), τους Isaac Roenbourg, William Renau και Reuben Rodacher (συν-ιδρυτών της εξαιρετικά ισχυρής ιουδαϊκο-μασονικής B'nai B'rith).

 
Ήταν ο στόχος του Asher Zvi Hirsch Ginzberg («του δυνατού ονόματος του σιωνιστικού φανατισμού» που πιστεύεται ότι είναι, «μαζί με τον Λόρδο Rothschild, ένας από τους συντάκτες των Πρωτοκόλλων των Σοφών της Σιών»), του Theodor Herzl («του ανθρώπου που είναι υπεύθυνος για τη μετατροπή του Σιωνισμού σε μια παγκόσμια πολιτική δύναμη»), των Max και ο Paul Warburg («οι λεφτάδες που δημιούργησαν το οικονομικό μονοπώλιο και τη δικτατορία της εβραϊκής ιδιοκτησίας Federal Reserve"), του ραβίνου Judah Magnes (συν-ιδρυτή της American Jewish Committee και του Τάγματος ‘Order of B'nai-Zion’»), του Felix Lazerus Pinkus («ενός από τους κύριους ιδρυτές της ιουδαϊκό-μασονικής OTO - ή Ordo Templi Orientis»), του Isaiah "Si" Kenan («ιδρυτή της AZCPA, της Αμερικανικής Σιωνιστικής Επιτροπής Δημοσίων Υποθέσεων, που άλλαξε το όνομά της σε AIPAC, Αμερικανική Ισραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων, η οποία σήμερα ελέγχει το Λευκό Οίκο και το Κογκρέσο και τις εθνικές επιτροπές τόσο των Ρεπουμπλικάνων όσο και των Δημοκρατών επιτροπές».)

 

Ήταν ο στόχος του ραβίνου Marc Tennenbaum και του Jules Isaac («οι οποίοι έπαιξαν μεγάλο ρόλο στην υπονόμευση της Καθολικής Εκκλησίας στο Συμβούλιο του Βατικανού ΙΙ και το ξεπούλημα της Καθολικής Εκκλησίας στον Διεθνές Ιουδαϊσμό»), του Gyorgy Schwartz (πιο γνωστού ως George Soros, που φαίνεται στον κόσμο ως «ένας εγκληματίας οικονομικού πολέμου»), του "Lucky" Larry Silverstein («πρωταθλητή της εξόντωσης του πληθυσμού και συνωμότη της 9/11»), του Lloyd Blankfein (προέδρου της Goldman Sachs με την επάξια κερδισμένη φήμη του ως "Δρ. Evil (Κακό) της Wall Street") και η λίστα συνεχίζεται.

 
* Η Καθολική Δράση είναι μια οργάνωση άρτια εκπαιδευμένων και πειθαρχημένων λαϊκών καθολικών, που με Παπικό διορισμό και σε συνεργασία με επισκόπους και ιερείς, είτε άμεσα είτε έμμεσα, προσηλυτίζουν ή κατηχούν στον Καθολικισμό μη-Καθολικούς, ή ‘αδιάφορους’ Καθολικούς.

Πηγή: Κόκκινος ουρανός

 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Καλό θά' ταν να διαβάσει το βιβλίο και ο νεοημερολογίτης Πατριάρχης Βαρθολομαίος αφού αρέσκεται τόσο πολύ στο να συμπροσεύχεται με τον Πάπα και τους Εβραίους. Ποιός ξέρει ίσως αποφασίσει να επιστρέψει στην Ορθόδοξη Ομολογία εκ της οποίας απείχε πάντοτε... Ευχόμεθα... )

Ο φθόνος προσκολλάται στον κόλπο της ψυχής.

Aγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου.

Είναι προτιμότερο να έχει κανείς ένα φίδι να περιστρέφεται στα σπλάχνα του παρά να έχει φθόνο, ο οποίος να σύρεται μέσα του.

Διότι, το μεν φίδι μπορεί κανείς πολλές φορές και να το εμέση με φάρμακο και με τροφή να το καταπραΰνει·

Ο φθόνος όμως δεν περιστρέφεται στα σπλάχνα, αλλά προσκολλάται στον κόλπο της ψυχής και είναι πάθος το οποίο δύσκολα εξαλείφεται και το μεν φίδι που βρίσκεται μέσα δεν θα έκανε κακό στα ανθρώπινα σώματα αν υπήρχε τροφή πλησίον του, ο φθόνος όμως, κι αν ακόμα παραθέσει σ’αυτόν πλουσιότατη τράπεζα, την ίδια την ψυχή κατατρώγει, δαγκώνει από παντού, σπαράσσει, ξεσχίζει.

Και δεν είναι δυνατό να βρει ο φθονερός κάποια άλλη ανακούφιση με την οποία να απαλλαγεί από το δράμα του που είναι μανία πραγματική παρά μόνο μία την δυστυχία εκείνου που ευημερεί και δι’ αυτό τον φθονεί.

Πηγή: vatopaidi.wordpress.com

Μπορούμε να κρίνουμε τους άλλους;

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος.

 

 

«Πως όμως έδωσε εις αυτούς και τα κλειδιά των ουρανών; Διότι εάν δεν πρόκειται να κρίνουν, δεν θα έχουν καμμίαν δύναμιν και μάταια έλαβαν εξουσίαν του να μη συγχωρούν και του να συγχωρούν αμαρτίας. Εξ άλλου δε, εάν αυτό ήθελεν ισχύσει, όλα θα ανατραπούν, και εις τας Εκκλησίας και εις τα πόλεις και εις τα οικίας. Καθόσον εάν δεν κρίνουν ο κύριος τον δούλον και η κυρία την υπηρέτριαν και ο πατέρας τον υιόν και ο φίλος τον φίλον, θα αυξηθούν τα της κακίας. Και τι λέγω, ο φίλος τον φίλον; Εάν δεν κρίνωμεν τους εχθρούς μας, δεν θα ημπορέσωμεν ουδέποτε να καταργήσωμεν την έχθραν, αλλ' όλα θα γίνουν άνω-κάτω. [...]

Διότι εδώ, καθώς εγώ νομίζω, δεν παραγγέλει απλώς να μη κρίνει κανείς όλα τα αμαρτήματα, ούτε απλώς απαγορεύει να κάμνη κανείς αυτό, αλλά εννοεί αυτούς που είναι γεμάτοι απο αμέτρητα κακά και ελέγχουν άλλους δια τελείως ασήμαντα αμαρτήματα. [...]

Τι λοιπόν; Eάν κάποιος πορνεύει, λέγει, να μη είπω ότι είναι κακόν πράγμα η πορνεία, ούτε να διορθώσω αυτόν που κάμνει αισχράς πράξεις; Να τον διορθώσεις βέβαια, αλλά όμως όχι ωσάν αντίπαλος, ούτε ωσάν εχθρός που θέλει εκδίκησιν, αλλά ωσάν ιατρός παρασκευάζων φάρμακα. Διότι δεν είπε να μη συγκρατήσεις αυτόν που αμαρτάνει, αλλά να μη τον κρίνεις, δηλαδή να μη γίνεις αυστηρός δικαστής. Άλλωστε αυτό δεν έχει λεχθή, όπως προηγουμένως είπα, δια τα μεγάλα και απαγορευμένα, αλλά δι' αυτά που ούτε καν θεωρούνται αμαρτήματα. Δια τούτο και έλεγε, "τί δὲ βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου;". Καθόσον πολλοί τώρα το κάμνουν αυτό. Και αν ιδούν μοναχόν να έχη περιττόν ένδυμα, προβάλλουν εις αυτόν τον νόμον του Κυρίου, ενώ οι ίδιοι αρπάζουν μύρια και καθημερινώς επιδίδονται εις την πλεονεξίαν, και αν τον ιδούν ν'απολαμβάνη αφθονωτέραν τροφήν, γίνονται αυστηροί κατήγοροι, ενώ οι ίδιοι καθημερινά μεθούν και κάνουν ζωή οργιώδη. [...]

"Υποκριτά". Διότι αυτού του είδους η κρίσις δεν γίνεται από ενδιαφέρον, αλλά από μισανθρωπίαν, και φέρει μεν το προσωπείον της φιλανθρωπίας, διαπράττει όμως πράξιν χειρίστης πονηρίας, αποδίδων εις τους συνανθρώπους του περιττάς ύβρεις και κατηγορίας, και αρπάζων την θέσιν του διδασκάλου, ενώ δεν είναι άξιος ούτε για μαθητής, ακριβώς δι' αυτό τον ωνόμασεν υποκριτήν. Διότι εσύ που είσαι τόσο αυστηρός προς τους άλλους, ώστε να βλέπης και τα μικρά παραπτώματα, πως δείχνεις τόσην αδιαφορίαν δια τα ιδικά σου, ώστε να παραβλέπεις και τα μεγάλα; "ἔκβαλε πρῶτον τὴν δοκὸν ἐκ τοῦ ὀφθαλμοῦ σου". Βλέπεις ότι δεν απαγορεύει το να κρίνει κανείς, αλλά προτρέπει πρώτα να βγάζει το δοκάρι από τον οφθαλμόν του και τότε να διορθώνει τα παραπτώματα των άλλων; [...]

Ώστε αν το κάμνεις από φροντίδα, φρόντισε πρώτα τον εαυτό σου, όπου είναι καθαρώτερον και μεγαλύτερον το αμάρτημα. Εάν όμως αδιαφορείς δια τον εαυτόν σου, είναι ολοφάνερον ότι και τον αδελφόν σου τον κρίνεις όχι από φροντίδα, αλλά επειδή τον μισείς και θέλεις να τον εξευτελίσεις. [...]

Η εντολή λοιπόν που έδωσε δια των λεχθέντων σημαίνει το εξής. Αυτός δηλαδή που είναι ένοχος δια μύρια κακά δεν πρέπει να είναι αυστηρός δικαστής των αμαρτημάτων των άλλων και προ πάντων όταν αυτά είναι μικρά. Μ' αυτό δεν καταργεί τον έλεγχον, ούτε την διόρθωσιν, αλλά απαγορεύει το να αδιαφορεί κανείς δια τα ιδικά του και να διαλαλεί τα ξένα παραπτώματα».

(Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, ΕΠΕ, τόμος 10, εκδ. "Γρηγόριος ο Παλαμάς")

 

Πηγή: Alopsis.gr

Ρέικι, μία ἀνορθόδοξη θεραπεία με ἀποκρυφιστικά στοιχεῖα.

Τοῦ Πρωτ. Βασιλείου Ἀ. Γεωργοπούλου, Λέκτωρος Θεολογικῆς Σχολῆς Α.Π.Θ.

 
Βασικός τρόπος ἔκφρασης και παρουσίας τοῦ ἄκρως ἀντιχριστιανικοῦ φαινομένου τῆς “Νέας Ἐποχῆς” στό χῶρο τῆς ὑγείας ἀποτελοῦν οἱ λεγόμενες Ἀνορθόδοξες ἤ ἐνεργειακές “θεραπεῖες”, οἱ ὁποῖες στεροῦνται ἐπιστημονικοῦ χαρακτήρα. Μεταξύ αὐτῶν τῶν ἀνορθόδοξων “θεραπειῶν” συγκαταλέγεται καί τό «Ρέϊκι» 1.

1. Τί εἶναι τό Ρέϊκι.

 
α) Σύμφωνα μέ ἔντυπo τοῦ χώρου: «Τό Ρέϊκι εἶναι μία καθαρή θεραπευτική ἐνέργεια καί δέν ἔχει καμμία σχέση μέ ὁποιαδήποτε θρησκεία ἤ κοσμοθεωρία, οὔτε ἀνταγωνίζεται ἄλλης μορφῆς θεραπευτικές ἀγωγές. Τό Ρέϊκι ἀποκαθιστᾶ τήν ἐπαφή μας μέ τήν ξεχασμένη ἀπό καιρό, ἀλλά πανίσχυρη ζωτική ἐνέργεια». Εὐσταθεῖ ὁ ἰσχυρισμός, ὅ τι τό Ρέϊκι δέν ἔχει καμμία σχέση μέ ὁποιαδήποτε θρησκεία; Ἀναμφιβόλως ὄχι. Δεν ἐπιβεβαιώνεται. Πῶς προῆλθε το σύστημα Ρέϊκι Mikao Usui, σκαπανέας τοῦ ὁποίου ὑπῆρξε ἀργότερα γιά τήν περαιτέρω διάδοσή του στίς Η.Π.Α καί ἀπό ἐκεῖ στήν Εὐρώπη ἡ Hawayo Takata (1900-1980), ἀφοῦ διαδέχθηκε τήν Chujiro Hayashi; Σύμφωνα μέ τούς ἐκπροσώπους τοῦ χώρου, καί ἐφόσον δε θεωρήσουμε μῦθο τά περί τοῦ ἱδρυτῆ τοῦ συστήματος, ὅπως ὑποστηρίζουν πολλοί εἰδικοί, προέκυψε μέσα ἀπό μία διαδικασία ἐσωτερικῆς ἀναζήτησης τοῦ Ἰάπωνα ἐμπνευστῆ του Mikao Usui (1862-1926).

 

 

 Mikao Usui

 

Τί περιελάμβανε αὐτή ἡ διαδικασία; Περιελάμβανε διαλογισμό, νηστεία, προσευχή, μελέτη ἱερῶν θρησκευτικῶν βιβλίων ἀπωανατολιτικῆς θρησκευτικότητας σέ βουδιστικό μοναστήρι στήν Ἰαπωνία καί ἀπόσυρση στό Κουριγιάμα, πού θεωρεῖται ἱερό βουνό στήν Ἰαπωνία. Καί τελικά μία ἀποκαλυπτική ἐμπειρία-ὅραμα πού εἶχε, πάντα κατά τούς ἰσχυρισμούς τους, ὡς ἀποτέλεσμα νά τοῦ ἀποκαλυφθοῦν ὁρισμένα σανσκριτικά ἱερά σύμβολα. Τί διαπιστώνουμε ἐν προκειμένῳ; Ὅτι ὅλη ἡ διαδικασία ἐσωτερικῆς ἀναζήτησης τοῦ ἱδρυτῆ τοῦ Ρέϊκι Mikao Usui ἔχει ἔκδηλο το θρησκευτικό στοιχεῖο 2.

 
β) Ὑπάρχει καί μία ἄλλη παρουσίαση πιό ἀποκαλυπτική γιά τό χαρακτήρα τοῦ Ρέϊκι, γιά τήν παρουσία τοῦ νεοεποχίτικου καί ἀποκρυφιστικοῦ στοιχείου.

 

Αποκρυφιστικά σύμβολα και ανάμεσα η εβραϊκή εξάλφα... 

 

Διαβάζουμε σέ ἔντυπο τοῦ χώρου: «Τό Ρέϊκι ἔχει σκοπό νά περιβάλλει μέ τήν θεϊκή του οὐσία τά μπλοκαρισμένα μας ἐνεργειακά κέντρα καί νά μᾶς ἀφυπνίσει σταδιακά, ὥστε νά διευρύνουμε τη συνειδητότητά μας, πέρα ἀπό ὅ,τι ἐμεῖς θεωροῦμε φυσιολογικό. (…) νά ἐμπιστευόμαστε τήν ἐσωτερική μας καθοδήγηση, αὐτήν τήν ἐσωτερική μας φωνή, πού δέν προέρχεται ἀπό τήν προσωπικότητα, ἀλλά ἀπό τόν Ἀνώτερο ἑαυτό μας καί μᾶς ὁδηγεῖ στήν ἐπίγνωση τοῦ ποιοί ἀκριβῶς εἴμαστε» (σ.Σ. οἱ ὑπογραμμίσεις δικές μας). Τί βλέπουμε σ’ αὐτό τό ἀπόσπασμα; Διαπιστώνουμε ξεκάθαρα μία κλασική νεοεποχίτικη ὁρολογία καί θέσεις πού βρίσκουμε στόν εὐρύτερο ἀποκρυφιστικό χῶρο.

 
2. Οἱ βαθμοί και οἱ μυήσεις τοῦ Ρέϊκι.

 
Τό Ρέϊκι ὡς σύστημα ἔχει τρεῖς βαθμούς μύησης (κατ’ ἄλλους 4) μέ ἀντίστοιχες μυήσεις καί τή χορήγηση συμβόλων. Τί προϋποθέτουν ὅμως καί ποῦ ἀποβλέπουν οἱ βαθμοί καί οἱ μυήσεις; Μᾶς πληροφορεῖ σχετικά ἔντυπο τοῦ χώρου:

 
Ἡ ἐνέργεια Ρέϊκι διοχετεύεται ἀπό τό Σύμπαν καί περνάει μέσα ἀπό τόν διοχετευτή, πού λειτουργεῖ σάν κανάλι. Γιά νά γίνει κανείς ”κανάλι” τῆς ἐνέργειας Ρέϊκι πρέπει νά ἔχει πάρει τίς ἀντίστοιχες μυήσεις ἀπό κάποιον μυημένο, πού συνηθίζεται νά λέγεται “Ρέϊκι Μαστερ” ἤ “δάσκαλος Ρέϊκι”».

 

 

 Δωμάτιο θεραπείας ''ρέικι'' με αγάλματα του Βούδα...

 

Καί οἱ μυήσεις; Ἀφοῦ ἐπισημάνουμε ὅτι, ἰδίως στό δεύτερο και περισσότερο στόν τρίτο βαθμό, κοστίζουν καί ἀρκετά χρήματα, θεωροῦνται σύμφωνα μέ τήν τυπικῶς νεοεποχίτικη καί ἀποκρυφιστική ὁρολογία τοῦ χώρου «ἐνεργειακοί συντονισμοί», μέσῳ τοῦ δάσκαλου, γιά νά μεταφερθεῖ ἡ συμπαντική ἐνέργεια στόν μυούμενο 3.

 
Γιά τόν χαρακτήρα τῶν μυήσεων διαβάζουμε πάλι σέ ἔντυπο τοῦ χώρου τά ἑξῆς ἀποκαλυπτικά: «Οἱ μυήσεις στό Ρέϊκι εἶναι μυστικές. (…) Τά σύμβολα πού χρησιμοποιοῦνται στίς μυήσεις εἶναι μυστικά καί μόνο μυημένοι σέ αὐτά μποροῦν νά τά χρησιμοποιήσουν κατάλληλα. Ἀκόμα, σύμβολα πού ἀλλάχτηκαν καί πού δέν μεσολάβησε σωστή μύηση σέ αὐτά, ὁδηγοῦν σέ ἐνεργειακούς χώρους ἄγνωστους, πού κανείς δέν ξέρει τις συνέπειες. (…) Ἡ χρήση τῶν συμβόλων τοῦ Mikao Usui εἶναι ἀπαραίτητη γιά τήν πρόσβαση στην παγκόσμια ἐνέργεια, πού ὀνομάζουμε Reiki».

 
Τί εἶναι αὐτά τά σύμβολα; Ἕνα εἶδος μάντρας, δηλαδή, μαγικῶν στοιχείων 4. Στή συνάφεια αὐτή ὁ Ηansjorg Hemminger, ἕνας γερμανός εἰδικός ἐρευνητής τοῦ χώρου τῶν Σεκτῶν καί τῶν Κοσμοθεωριῶν τῆς Εὐαγγελικῆς Ἐκκλησίας τῆς Γερμανίας καί μέλος τῆς εἰδικῆς ἐπιτροπῆς τοῦ γερμανικοῦ κοινοβουλίου γιά τῆς Σέκτες, ὁμιλεῖ σαφῶς γιά ἕνα εἶδος μαγικῆς χρήσης τῶν συμβόλων ἀπό τους ἐμπλεκόμενους στή διαδικασία μύησης τοῦ Ρέικι 5.

 

 

 

Καί ἡ προέλευση τῶν συμβόλων; Σύμφωνα μέ ἕνα ξένο δάσκαλο τοῦ Ρέϊκι καί συγγραφέα εἰδικοῦ ἐγχειριδίου γι’ αὐτό: «Ἡ προέλευση τῶν Συμβόλων τοῦ Δεύτερου Βαθμοῦ τοῦ Ρέϊκι παραμένει ἀνεξιχνίαστη, μιά καί ἐμφανίζονται καί στόν ἀρχαῖο σιντοϊσμό,(…) και στόν ἀρχαῖο βουδισμό». Καί στό ἐρώτημα γιατί τόση μυστικότητα γύρω ἀπό τό Ρέϊκι, ὁ ἴδιος ὁ δάσκαλος ἀπαντᾶ: «δέν εἶναι κάτι πού μπορεῖ νά συζητηθεῖ ἀνοιχτά μέ ἀνθρώπους πού δέν εἶναι μυημένοι».

 
3. Περίεργα φαινόμενα στά πλαίσια τῆς μύησης...

 

 

 

Δέν ἀπουσιάζουν οὔτε αὐτά. Οἱ ὀπαδοί τοῦ Ρέϊκι τά ὀνομάζουν ἐνεργειακά φαινόμενα. Ποιά εἶναι αὐτά; Μᾶς πληροφορεῖ εἰδικό ἐγχειρίδιο τοῦ Ρέϊκι, μέ τήν προτροπή στούς μυούμενους νά μή δώσουν περαιτέρω σημασία σ’ αὐτά, γιατί εἶναι ἁπλῶς παρενέργειες: «Μετά τή μύηση, μπορεῖ τά χέρια μας, ἡ σπονδυλική στήλη ἤ τά ἄκρα μας ν’ ἀρχίσουν νά ζεσταίνονται ἤ νά καῖνε. Μπορεῖ ν’ ἀρχίσουμε νά νιώθουμε πράγματα, πού ποτέ δέν εἴχαμε νιώσει πρίν. Μερικοί μπορεῖ ν’ ἀρχίσουν νά διακρίνουν αὖρες, νά ἀκούνε καινούργιους ἤχους ἤ μυρίζουν νέες ὀσμές». Ἐμεῖς θά ἀναρωτηθοῦμε ὅλα αὐτά εἶναι μόνο παρενέργειες ἤ καί κάτι ἄλλο;

 
4. Τά Πνεύματα θεραπείας τοῦ Ρέϊκι.

 
Σέ ἑλληνικά ἔντυπα τοῦ χώρου δέν γίνεται, τουλάχιστον δημοσίως, λόγος γι’ αὐτή τήν παράμετρο, πλήν ὅμως εἶναι καί αὐτή ὑπαρκτή καί ἐξόχως ἀποκαλυπτική γιά τό τί ὑπάρχει πίσω ἀπό τό Ρέϊκι. Θά παραθέσουμε μία δημοσιευμένη μαρτυρία κάποιας κυρίας, πού κατέφυγε σέ θεραπεία Ρέϊκι καί συνέχισε νά ἀσχολεῖται μέ αὐτό. Προϊόντος τοῦ χρόνου αἰσθανόταν μία παράξενη παρενέργεια. Κάποιος μιλοῦσε ἀπό μέσα της. Μία φωνή πού δέν μποροῦσε να τήν ἐλέγχει. Ὅταν τηλεφώνησε μέ ἀγωνία στόν θεραπευτή Ρέϊκι, αὐτός τῆς ἀπάντησε: «Αὐτό εἶναι θαυμάσιο Jill. Ἔχετε ἐπιλεγεῖ ἀπό τά πνεύματα θεραπείας τοῦ Ρέϊκι. Θά εἶναι οἱ σύντροφοί σας για πάντα τώρα» 6. Τά δικά μας σχόλια ἐν προκειμένῳ περιττεύουν. Εἶναι εὔκολο νά ἀντιληφθεῖ κάποιος περί τίνος πρόκειται. Ἁπλῶς νά ὑπενθυμίσουμε ὅτι καί αὐτό τό περιστατικό ἐπιβεβαιώνει τό χαρακτηρισμό τοῦ Ρέϊκι, ἀπό τόν εἰδικό γερμανό ἐρευνητή γιά θέματα αἱρέσεων καί παραθρησκείας Reinhart Hummel (1930-2007), ὡς μορφή «“θεραπευτικῆς“ μαγείας ἀπό τήν Ἰαπωνία» 7 .

 
5. Συνδυασμός τοῦ Ρέϊκι καί μέ ἄλλες ἀποκρυφιστικές πρακτικές.

 
Δάσκαλοι καί ὀπαδοί τοῦ παραδοσιακοῦ Ρέϊκι, προϊόντος τοῦ χρόνου, δέν ἀρκέστηκαν μόνο στήν παραδοσιακή του μορφή. Προχώρησαν στό συνδυασμό τοῦ Ρέϊκι και μέ ἄλλες ἀποκρυφιστικές πρακτικές. Ἔτσι, βλέπουμε σέ νεοποχίτικα ἔντυπα καί διαδικτυακούς τόπους νά διαφημίζονται: Ἀγγελικό Ρέϊκι, Κρυσταλλικό Ρέϊκι, Λαιτάριαν Ρέϊκι, Καρούνα Ρέϊκι, Σαμπάλλα Ρέϊκι κ.ἄ.

 
6. Μία εὔλογη ἀπορία.

 
Ἐάν τό Ρέϊκι ἦταν ἄχρωμο θρησκευτικά, ὅπως ἰσχυρίζονται κάποιοι, καί εἶχε ὅλα αὐτά τά τόσο ἑλκυστικά και εὐεργετικά ἀποτελέσματα, τά ὁποῖα συνοδεύουν τήν προβολή του, τότε πῶς δικαιολογεῖται τό γεγονός ὅτι εἰδικά λεξικά, πού ἀναφέρονται στόν ἀποκρυφιστικό χῶρο, περιέχουν, σύν τοῖς ἄλλοις, καί τό λῆμμα Ρέικι 8;

 
Εἶναι γνωστό ὅτι σέ τέτοια ἔργα καταγράφονται κινήσεις, ὁμάδες, πρακτικές, θεωρίες, ἀρχές, γεγονότα, τά ὁποῖα ἔχουν ἄμεση ἤ ἔμμεση σχέση μέ τόν συγκεκριμμένο χῶρο. Εἶναι προφανές, λοιπόν, ὅτι κάποια σχέση ὑπάρχει μεταξύ τῆς ἐν λόγῳ ἀνορθόδοξης νεοεποχίτικης “θεραπείας” καί τοῦ εὐρύτερου ἀποκρυφιστικοῦ χώρου.

 
7. Μία τελική ἐπισήμανση.

 
Τό Ρέϊκι, ὅσο καί ἄν προβάλλεται μέ ἕνα ἑλκυστικό λεξιλόγιο ὡς «ἐνεργειακή θεραπεία» οὐδέτερη ἤ ἄχρωμη θρησκευτικῶς στήν πραγματικότητα ἀποτελεῖ μία νεοεποχίτικη σύνθεση μέ συγκρητιστικά θρησκευτικά στοιχεῖα, ἀποκρυφιστικές πρακτικές μέ ἕνα μονιστικό προσανατολισμό. Εἶναι αὐτονόητο ὅτι ὁ χριστιανός δέν μπορεῖ νά ἔχει καμμία σχέση μέ τό Ρέϊκι.

 

 

 

Το ρέικι ξεκινά με διαλογισμό...

 

Ἡ ὁποιαδήποτε ἐμπλοκή μέ το Ρέϊκι ἐνέχει τεράστιους πνευματικούς κινδύνους, ἐνῶ ἡ τυχόν χρήση καί ἐπίκληση μυστικῶν συμβόλων-μάντρας, στά πλαίσια τῶν μυήσεων καί τῶν διαφόρων συντονισμῶν, προερχόμενα ἀπό ὁποιοδήποτε ἐξωχριστιανικό μεταπτωτικό θρησκευτικό χῶρο, συνιστᾶ οὐσιαστικά ἐκ μέρους τοῦ χριστιανοῦ και χωρίς, ἴσως, νά τό ἔχει συνειδητοποιήσει ἀποδοχή καί ἐπιστροφή στά ὅσα ἀποτάχθηκε κατά τήν ἱερή στιγμή τοῦ ἁγίου βαπτίσματός του.
 

 

__________________________________________________
Σημειώσεις:

 
1. Βλ. Μ.York, Historical Dictionary of New Age Movements, 2004, σσ. 154-155.

2. Τά θρησκευτικά στοιχεῖα, τά ὁποῖα περιέχει ἀπό διαφορετικές θρησκευτικές παραδόσεις τῆς Ἄπω Ἀνατολῆς στό ὑπόβαθρό του τό Ρέϊκι Βλ. R. Hempelmann u.a (Hrsg), Panorama der neuen Religiositat, 2001, σσ. 384-385.

3. Γιά τήν ἀποκρυφιστική κατανόηση τοῦ ὅρου ἐνέργεια και στήν περίπτωση τοῦ Ρέϊκι βλ. Cl. Knepper, Energie (Esoterik), στό Materialdienst EZW9 (2012), σσ. 351-355.

 
4. Πρβλ. Reiki, στο R. Hauth(Hrsg), Kompaktlexikon Religionen, 1998, σσ. 290-291.

5. Βλ. H. Hemminger, Geister, Hexen, Halloween. Esoterik und Okkultismusim Alltag. Ein Ratgeber fur Eltern, 2004, σ. 134.

6. Βλ. Ρέϊκι, στό Περ. Ὁ Ἐρευνητής τῆς Ἀλήθειας, τ. 25, Ἰαν-Φεβρ. 2004, σ. 16.

7. Βλ. R. Hummel, Reiki- Heilungs magie aus Japan, στο Materialdienst EZW 549 (1991), 163-164)

8. Βλ. π.χ. R. Biewald, Kleines Lexikon des Okkultismus, 2005, σ. 150. L. Gassman- M. Kotsch(Hrsg), Kleines Esoterik Handbuch 2007, σσ.223 -226.

 
(Πηγή: alopsis.gr, «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», φ. 1943)

Ο Τεκτονισμός εις την καθ' ημάς Ανατολήν.

Τοῦ πρωτ. Γεωργίου Δ. Μεταλληνού.

 
1. Ὁ Τεκτονισμὸς/Μασονία εἶναι ἐμβόλιμο μέγεθος στὴν ἑλληνορθόδοξη κοινωνία, ποὺ παρασιτεῖ στὸ σῶμα της, μὲ συνέπειες ὀδυνηρὲς γιὰ τὴν συνοχὴ καὶ ταυτότητά της. Τὸ σημαντικότερο: Ὁ Τεκτονισμὸς εἶναι τοκετὸς ξένων ὠδίνων, ξένος τελείως πρὸς τὴν ταυτότητα τοῦ Γένους/Ἔθνους μας, καὶ μάλιστα στὴν οὐσία του μὴ συμβατὸς μὲ αὐτήν. Ἔτσι, ἐνεργεῖ τὸν ἰδεολογικὸ διαμελισμὸ τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, κυρίως στὰ «ὑψηλότερα» κοινωνικὰ στρώματά της, συμβάλλοντας στὴ διαιώνιση καὶ τὸ βάθεμα τοῦ ἰδεολογικοῦ μας διχασμοῦ. Ἡ δράση του (ἀπὸ τὸν 18ο αἰώνα) στὸν δικό μας γεωγραφικὸ χῶρο ἐθεμελίωσε τὴν βεβαιότητα ὅτι ἡ Μασονία ταυτίζεται μὲ τὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ τὴν σκοτεινότητα λειτουργίας καὶ ἐνέργειας, κάτι ποὺ ὑποστασιώνεται στὴ γνωστὴ στὰ Ἰόνια Νησιὰ καὶ ἀπαξιωτικὴ γιὰ κάποιον διατύπωση’ «σὰν μασόνος»...

 
Ὁ Ἑλλαδικὸς Τεκτονισμὸς ἔχει προέλευση ἀγγλική. Τὸ βρετανικὸ στοιχεῖο, ὅποια καὶ ἂν ἦταν ἡ δραστηριότητά του ἐπιδόθηκε στὴν ἵδρυση (ἀγγλικῶν) τεκτονικῶν στοῶν. Ἡ «ἱεραποστολικὴ» αὐτὴ κινητικότητα ἐνίσχυε οὐσιαστικὰ καὶ τὴν προώθηση τῆς βρετανικῆς πολιτικῆς. Τὰ ἀρχειακὰ στοιχεῖα διαψεύδουν τὸν περὶ τοῦ ἀντιθέτου ἰσχυρισμὸ τῶν δικῶν μας τεκτόνων, πρὸ πάντων τὰ ἀρχεῖα τοῦ Colonial Office (ὑπουργείου ἀποικιῶν) γιὰ τὰ Ἑπτάνησα (1814-1864). Ἡ πρώτη Στοὰ στὴν «καθ΄ ἡμᾶς Ἀνατολὴν» ἱδρύθηκε στὴ Σμύρνη μὲ πρωτοστάτη σὲ αὐτὴν τὴν κατεύθυνση τὸν ἐπιφανή τέκτονα Ἀλέξανδρο Ντρυμόν. Ἀπὸ τὴ Σμύρνη ἐξαπλώθηκαν οἱ Στοὲς στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὴν ἵδρυση καὶ ἐκεῖ Στοᾶς τὸ 1848. Τὸ εὐρωπαϊκὸ πολιτιστικὸ κλίμα καὶ ἡ κοσμοπολίτικη πληθυσμιακὴ σύνθεση εὐνοοῦσαν τὴν εἰσαγωγὴ νέων ἰδεῶν, ποὺ ἔβαινε παράλληλα μὲ τὴν ἀποδυνάμωση τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ τοῦ συνδέσμου μὲ τὴν ὀρθόδοξη παράδοση. Δὲν εἶναι συνεπῶς περίεργο, ποὺ τέκτονες κατεῖχαν θέσεις καὶ σὲ αὐτὸ τὸ Φανάρι καὶ τὸ Πατριαρχεῖο ἤδη περὶ τὸ 1755. Στὰ τέλη τοῦ 18ου αἰώνα, ἐξ ἄλλου, εἶχαν ἱδρυθεῖ Στοὲς στὴν Ἀθήνα, τὴν Ζαγορά, τὰ Ἀμπελάκια, τὰ Ἰωάννινα καὶ τὰ Ἰόνια Νησιὰ (πρῶτος «ἀπολογητὴς» τοῦ τεκτονισμοῦ στὴν Ζάκυνθο ὁ κληρικὸς Ἀντώνιος Κατήφορος). Ὁ Τεκτονισμὸς στηριζόταν κυρίως στὸ ἀστικὸ στοιχεῖο, κινήθηκε δὲ στὸν χῶρο τῶν λογίων, τῶν ἐμπόρων καὶ τῶν Φαναριωτῶν.

 
2. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, στὸ ἑλληνόφωνο τμῆμα της, ἔλαβε νωρὶς θέση ἀπέναντι στὸ Τεκτονισμὸ καὶ τὴν ἀπειλή του, γιὰ τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, τὴν ὁποία ἀναιρεῖ καὶ μόνη ἡ παρουσία του. Ἡ πρώτη θεωρητικὴ καταδίκη τοῦ Μασονισμοῦ στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἔγινε σχεδὸν σύγχρονα μὲ τὴν ἵδρυση Στοῶν του. Μαρτυρία ἁγιορείτικου χειρογράφου ὑποστηρίζει τὴν ἔκδοση συνοδικοῦ καταδικαστικοῦ γράμματος τὸ 1745. Ἀποκήρυττε τοὺς τέκτονες ὡς «ἀθέους», μὲ τὴν γνωστὴ ἔννοια ποὺ εἶχε ἡ λέξη ἤδη στὴν Καινὴ Διαθήκη (Ἐφεσ. 2, 12), ὡς ἀρνούμενους δηλαδὴ τὸν μόνο ἀληθινὸ Θεό, στὸ πρόσωπο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ πατριαρχικὸς ἀφορισμός, ἐξ ἄλλου, τοῦ 1793 (Νεόφυτος Β΄) συμπεριελάμβανε «τοὺς Βολταίρους καὶ Φρανκμαζόνας καὶ Ροσσοὺς καὶ Σπινόζας» –τοὺς πρωτεργάτες δηλαδὴ τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης. Πρέπει δὲ ἐδῶ νὰ ὑπογραμμιστεῖ ὅτι ὁ Τεκτονισμὸς καὶ ἡ εἰσβολή του στὸ χῶρο τῆς Ρωμαίϊκης Ἐθναρχίας ἐπηρέασαν καὶ τὴ στάση της ἔναντι τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης καὶ τῶν Ἰδεῶν της. Ἄλλωστε, καὶ ὁ Ναπολέων μὲ τοὺς ἀδελφούς του ἦσαν διακεκριμένοι τέκτονες. Κατὰ τὸν καλὸ γνώστη τῶν πραγμάτων Στῆβεν Ράνσιμαν, «οἱ ἰδέες τοῦ Τεκτονισμοῦ τὸν ΙΘ΄ αἰ. ἦσαν ἐχθρικὲς πρὸς τὶς ἀρχαῖες ἐκκλησίες». Μὲ τὴν εἰσχώρηση μάλιστα καὶ μερικῶν Ἑλλήνων ἐκκλησιαστικῶν στὴ Μασονία ἐπιτεύχθηκε ἡ «ἐξασθένιση τῆς ἐπιρροῆς τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας».

 
Πρό ἐτῶν συνεξέδωσα μὲ τὸν ἐκλεκτὸ φιλόλογο κ. Χαράλαμπο Μηνάογλου πολλὰ καὶ καλὰ ὑποσχόμενο, ἕνα ἔργο τοῦ 1782, γραμμένο ἀπὸ τὸν Ἀγάπιο Κολλυβὰ Παπαντωνάτο, μὲ τίτλο «Ἀνατροπὴ τῆς Φραγμασονικῆς πίστεως». Τὸ ὀγκῶδες αὐτό ἔργο δείχνει μία προχωρημένη καὶ τεκμηριωμένη γνώση τοῦ Μασονισμοῦ, ποὺ μάλιστα ἀντιμετωπίζεται ὡς θρησκεία, ἀναιρετική τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ γενικά τοῦ Χριστιανισμοῦ.

 
Τὸν 19ο αἰώνα ὁ Τεκτονισμός, ἡ φιλοσοφία καὶ οἱ ἐπιδιώξεις του, ἀλλὰ καὶ ἡ μέθοδός του, ἔγιναν πλέον σαφῆ στὰ ἀγγλοκρατούμενα Ἑπτάνησα. Τὸ 1839 συνέταξε πολυσέλιδη (ἀνέκδοτη ἀκόμη, ἀλλὰ παρουσιασμένη ἐπιστημονικὰ) ἀναίρεση τοῦ Τεκτονισμοῦ, ὁ τότε Ἔφορος (1837-1839) –πρύτανις– τῆς Ἰονίου Ἀκαδημίας καθηγητὴς τῆς Θεολογίας, ἱερομόναχος Κωνσταντῖνος Τυπάλδος- Ἰακωβάτος (1795-1867), ὁ μετέπειτα πρῶτος σχολάρχης τῆς Ἱ. Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης (Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο). Εἶναι γνωστή ἐπίσης ἡ ἀντιμασονικὴ δράση τοῦ Κοσμᾶ Φλαμιάτου (†1852) καὶ τοῦ Ἀποστ. Μακράκη (†1905), ὅπως κατὰ τὸν 20ο αἰώνα τὰ ἀντιμασονικά ἔργα τοῦ Καθηγητοῦ Παν. Τρεμπέλα, τοῦ π. Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου, τοῦ Ν. Ψαρουδάκη, τοῦ Κ. Τσαρούχα, τοῦ Β. Λαμπρόπουλου, τοῦ Ν. Φιλιππόπουλου κ.ἄ.

 
3. Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν πολυδημοσιευμένη Ἐγκύκλιό της τοῦ 1933, μετὰ τὴν γνωμάτευση τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Ἀθηνῶν, τηρεῖ στάση σαφῆ καὶ ρωμαλέα. Μὲ βάση τὰ κείμενα τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης καὶ τὰ βιβλία τοῦ Τεκτονισμοῦ ἀκολουθεῖ τὴν ἄποψη τῆς Διορθόδοξης Ἐπιτροπῆς (Ἅγιον Ὄρος, 1930) και «καταδικάζει» τὸν Τεκτονισμό, ὅπως θὰ πράξει καὶ μὲ ἄλλα κείμενά της τὸ 1972, 1984 καὶ 1996. Ἤδη, τὸ 1933 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος δέχεται τὸν χαρακτήρα τοῦ Τεκτονισμοῦ ὡς θρησκείας, ἐπιμένοντας στὴν ἐπικινδυνότητά του. «Ἡ Μασονία -δηλώνεται- δὲν εἶναι ἁπλῆ τις φιλανθρωπικὴ ἕνωσις ἢ φιλοσοφικὴ σχολή, ἀλλ΄ ἀποτελεῖ μυσταγωγικὸν σύστημα, ὅπερ ὑπομιμνήσκει τὰς παλαιάς ἐθνικάς θρησκείας ἢ λατρείας, ἀπὸ τῶν ὁποίων κατάγεται καὶ τῶν ὁποίων συνέχειαν καὶ ἀναβίωσιν ἀποτελεῖ. Τοῦτο ὄχι ἁπλῶς ὁμολογοῦσιν, ἀλλὰ καὶ ἐναβρυνόμενοι διακηρύττουσιν αὐτοὶ οἱ πρόκριτοι τῶν ἐν ταῖς Στοαῖς διδασκάλων…». Τὰ συμπέρασμα: «Οὕτως ἡ Μασονία ἀποδεδειγμένως τυγχάνει θρησκεία μυστηριακή, ὅλως διάφορος, κεχωρισμένη καὶ ξένη τῆς Χριστιανικῆς Θρησκείας».

 
Βέβαια αὐτὰ τὰ ἀρνοῦνται ἐπισήμως οἱ Τέκτονες, διαφωνοῦν ὅμως πρὸς τὰ ἴδια τὰ κείμενα καὶ τὶς κατὰ καιροὺς διακηρύξεις γνωστῶν τεκτόνων. Ἀλλὰ καὶ ἡ Διορθόδοξη Διάσκεψη τοῦ 1930 ἐχαρακτήρισε τὴν Μασονία «ὡς σύστημα ἀντιχριστιανικὸν καὶ πεπλανημένον». Ὑπάρχει δηλαδὴ ἀδιατάρακτη συνέχεια στὴν περὶ Μασονίας ἀντίληψη καὶ στάση τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὸ 1782 καὶ ὁ Ἀγάπιος Παπαντωνάτος εἶχε δηλώσει: «Ἡ φραγμασονικὴ πίστις εἶναι ἡ πλέα ἀσεβεστέρα καί ἡ πλέα ἐπιβλαβεστέρα εἰς τὸ ἀνθρώπινον γένος ἀπὸ ὅσας ἀσεβείας ἐστάθησαν ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τοῦ αἰῶνος ἕως τῆς σήμερον». Καταλήγει δὲ στὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ Τεκτονισμὸς εἶναι ἀντιχριστιανικὸς καὶ πλήρης ἀνατροπὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ.

 
Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἡ Μασονία μὲ τὸν συγκρητιστικὸ της χαρακτήρα («ὅλα στὸ ἴδιο τσουκάλι») λειτουργεῖ ὡς ὑπερθρησκεία ὑπέρθεος ὁ θεὸς της Μ.Α.Τ.Σ.=Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος), πού καταβροχθίζει τὰ διάφορα θρησκεύματα ὅσο καὶ ἂν ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν τὰ θίγει. Ἰδιαίτερα τὸ ἀσυμβίβαστο μὲ τὴν Μασονία ἰσχύει γιὰ τὸν (ὀρθόδοξο) Χριστιανό, διότι ἰσοπεδώνει τὸν Χριστό μας, ταυτίζοντάς τον μὲ διάφορους «μύστες», ἀρνούμενη βάναυσα τὴν μοναδικότητα καὶ ἀποκλειστικότητα (Πράξ. 4,12) στὴ σωτηρία, τοῦ μόνου Ἀληθινοῦ Θεοῦ, τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ΜΟΝΟΣ μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει στὴν θέωση ὡς ἕνωση μαζί Του. Διότι ὁ Χριστός δίνει στὸν ἄνθρωπο ὡς Θεάνθρωπος, ὅ,τι Αὐτὸς ἔχει, δηλαδὴ θεότητα, τὴν ἄκτιστη καὶ θεοποιὸ Χάρη Του. Ἀντίθετα, ὁ Χριστὸς μας χαρακτηρίζεται ἀπὸ ἐπιφανή τέκτονα (Βρατσάνος) «ὁ μεγάλος Ναζωραῖος Μύστης». Στὸ βιβλίο του («Τὸ βιβλίο τοῦ Μαθητοῦ») σημειώνει: «Ὁ σημερινὸς τέκτων γνωρίζει καλά, ὅτι ἡ μύησίς του στὰ τεκτονικὰ μυστήρια τὸν ἔκαμε τέκτονα ὅμοιο μὲ τὸν Ποσειδῶνα καὶ τὸν Ἀπόλλωνα καὶ τὸν Ἀμφίωνα καὶ τὸν Χριστό». Ὁ ἰσχυρισμὸς ἄρα Ἑλλήνων τεκτόνων, ὅτι παραμένουν πιστοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, ἀποδεικνύει ἤ ὅτι ἀγνοοῦν τὸν Χριστιανισμὸ στὸ σύνολό του ἢ ὅτι εἶναι ἀπατεῶνες. Τρίτον δὲν ὑπάρχει! Γι’ αὐτὸ καὶ ἰσχύει πάντοτε τὸ ἀσύμπτωτο καὶ ἀσυμβίβαστο τῆς ἰδιότητας τοῦ Τέκτονος μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ (ὀρθοδόξου) Χριστιανοῦ, κατὰ τὶς διακηρύξεις τῆς Ἱερᾶς Συνόδου μας, ποὺ ἐπαναβεβαιώθηκαν ἀπὸ τὸν μακαριστὸ Ἀρχιεπίσκοπο κυρὸ Χριστόδουλο τὸ 1988 μὲ ἕνα ἐγκύκλιο κείμενό του μὲ τίτλο: «Γιατί δὲν μπορεῖ νὰ εἶμαι μασῶνος. Ὡς Ἕλλην καὶ Ὀρθόδοξος Χριστιανὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀνήκω στὴν Μασωνία». Τὸ κείμενο αὐτὸ παραθέτει δέκα σημεῖα, ποὺ αἰτιολογοῦν τὴν ἀποστροφή του στὴ μασονικὴ ἰδιότητα. Στὸ σημεῖο 10 γράφει συμπερασματικά: «Ἡ Μασωνία κατὰ τὴν Ἐκκλησία μας, εἶναι σύστημα ἀντιχριστιανικὸν καὶ πεπλανημένον, διὰ τοῦτο καὶ δὲν συμβιβάζεται ἡ ἰδιότης τοῦ Χριστιανοῦ μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ Μασώνου. Οἱ πιστοὶ ὀφείλουν νὰ ἀπέχουν τῆς Μασωνίας, καὶ ὅσοι παρεπλανήθησαν καλοῦνται νὰ μετανοήσουν καὶ ἐπανέλθουν στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας». Καὶ ἡ ἀκροτελεύτια φράση τοῦ κειμένου: «Ἂν γίνω μασῶνος, πρέπει νὰ παύσω νὰ εἶμαι Ὀρθόδοξος καὶ Ἕλλην»! Συνεπῶς, οὐδὲν πρόβλημα θὰ ὑπάρξει, ἂν ἡ Ἱεραρχία μας, γιὰ μία ἀκόμη φορά, ἀνανεώσει τὶς παλαιότερες διακηρύξεις της γιὰ τὴν Μασονία.

Συμπερασματικά, δέν μπορεῖ νά τίθεται τό ἐρώτημα, ἄν ὁ Μασονισμός ἔχει καταδικασθεῖ ἀπό τήν Ἐκκλησία μας. Διότι ἔχει ἐλεγχθεῖ ἐπανειλημμένα, καί μάλιστα ὡς συγκρητιστική πολιτικοθρησκευτική πολυεθνική Ὀργάνωση, ἀσυμβίβαστη πρός τόν Χριστιανισμό ὡς Ὀρθοδοξία. Τόν πολιτικό του ρόλο σήμερα πραγματοποιεῖ ἡ Λέσχη Bilderberg, πού ἔχει αἰχμαλωτίσει τήν πλειονότητα τῶν πολιτικῶν δυνάμεων τοῦ τόπου μας.

 

Πηγή: alopsis.gr