ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ, 4o.

51. "Με τον Μονοθεϊσμό δημιουργήθηκε ένας Θεός που δημιουργεί τον κόσμο, ενώ η αλήθεια είναι πως ο κόσμος δεν δημιουργήθηκε ποτέ, από κανέναν, αλλά υπάρχει αιωνίως, όπως διδάσκουν τόσο οι Έλληνες Φιλόσοφοι (Ηράκλειτος, Πλάτων κ.ά.) όσο και η Ελληνική Θρησκεία".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δηλαδή, επειδή διδάσκουν κάτι οι Φιλόσοφοι έτσι είναι; Όχι βέβαια! Τα τελευταία πορίσματα της Επιστήμης και της Φυσικής λένε ακριβώς το αντίθετο από ό,τι λέει η αρχαιοελληνική θρησκεία και οι φιλόσοφοι. Η Επιστήμη λέει πως ο κόσμος, δηλαδή ο χωροχρόνος, είχε αρχή, πως είναι πεπερασμένος, ότι διαστέλλεται συνεχώς και ότι δεν πρόκεται να συσταλεί ποτέ (οπότε απορρίφθηκε οριστικά η ιδέα πως το σύμπαν είναι περιοδικά συστελλόμενο και διαστελλόμενο άρα και αιώνιο, όπως λένε οι αρχαίες και ανατολικές θρησκείες), και δεν είναι άπειρος ούτε χρονικά ούτε χωρικά, κι ότι κάποτε θα επέλθει (λόγω μη αντιστρεπτής αύξησης της εντροπίας) ο θερμικός θάνατός του. Συγκεκριμένα:

Αν το σύμπαν υπήρχε αιώνια, θα έπρεπε και να είχε φτάσει στην τελική κατάσταση θερμοδυναμικής ισορροπίας πριν από άπειρο χρόνο. Όμως, το σύμπαν μας είναι πεπερασμένο χωρικά και υλοενεργειακά, έχει μετρηθεί κι η ίδια η μάζα του είναι πεπερασμένη, δηλαδή και η ενέργειά του δεν είναι άπειρη αλλά πεπερασμένη κι αυτή και συνεπώς είναι αδύνατο, αν το (χωρικά πεπερασμένο) σύμπαν ήταν απείρου ηλικίας, να μην έχει ήδη φτάσει σε θερμοδυναμική ισορροπία (θερμικό θάνατο). Ο ισχυρισμός λοιπόν, πως ένα πεπερασμένης υλοενέργειας σύμπαν (το δικό μας) είναι απείρου ηλικίας ή αιώνιο ή άφθαρτο, είναι ενάντιος στον Β' Θερμοδυναμικό νόμο και συνεπώς απορρίπτεται. Αποδεικνύεται επίσης βάσει του μη αντιστρεπτού γεγονότος της αύξησης της εντροπίας ότι ο χρόνος είναι γραμμικός κι όχι κυκλικός, όπως επιμένουν οι νεοπαγανιστές.

«Ο δορυφόρος ΜΑΡ, που το 2002 εξερεύνησε τα βάθη του διαστήματος, βοήθησε τη NASA να ανακαλύψει ένα σχηματισμό «θερμών σημείων», που σύμφωνα με την αμερικανική υπηρεσία αποδεικνύει ότι το Σύμπαν επιταχύνεται. Αυτό σημαίνει ότι η «σκοτεινή ενέργεια» -η μοναδική δύναμη που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτήν την επιτάχυνση- υπάρχει και ότι το Σύμπαν επεκτείνεται τόσο γρήγορα που δεν μπορεί να καταρρεύσει από τη δύναμη της βαρύτητας. Έτσι, αποκλείεται το ενδεχόμενο της «Μεγάλης Συντριβής».»

Από την ιστοσελίδα του Ινστιστούτου Αστρονομίας και Αστροφυσικής, του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών (www.astro.noa.gr/journal/Periodic/journal_03plionis.htm) διαβάζουμε:

«Τα κύρια στοιχεία που υποστηρίζουν την ορθότητα του γενικού πλαισίου της θεωρίας της Μεγάλης Έκρηξης είναι:

 
(α) Διαστολή Σύμπαντος
 

(β) Η ακτινοβολία μικροκυμάτων
 

(γ) Η γένεση και τα ποσοστά των ελαφρών χημικών στοιχείων.

Διαστολή Σύμπαντος

Μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις που βοήθησαν στην θεμελίωση της σύγχρονης κοσμολογίας είναι η διαστολή του Σύμπαντος. Πρώτος ο Hubble το 1929 με παρατηρήσεις δικές του αλλά και του Shlipher από το 1914, ανακάλυψε ότι το φάσμα του φωτός των γαλαξιών είναι μετατοπισμένο προς το ερυθρό, που σύμφωνα με το φαινόμενο Doppler σημαίνει ότι οι γαλαξίες απομακρύνονται από τον παρατηρητή και επιπλέον ότι η ταχύτητα απομάκρυνσης των γαλαξιών είναι τόσο μεγαλύτερη όσο πιο μακριά βρίσκονται οι γαλαξίες. Η διαπίστωση αυτή ονομάστηκε νόμος του Hubble, και η σταθερά της αναλογίας ονομάστηκε σταθερά του Hubble. Ο πρόσφατος υπολογισμός της σταθεράς του Hubble, με την χρήση παρατηρήσεων μακρινών υπερκαινοφανών αστέρων με το διαστημικό τηλεσκόπιο, έδωσε τιμή γύρω στα 14 δισεκατομμύρια χρόνια. (Οι αριθμοί αυτοί είναι συζητήσιμοι και δεν σχετίζονται με την θεωρία της εξελίξεως των ειδών του Δαρβίνου)

Η ακτινοβολία μικροκυμάτων

Μία από τις σημαντικότερες ανακαλύψεις του δεύτερου μισού του αιώνα μας, ανακάλυψη που ουσιαστικά επιβεβαίωσε την Θεωρία της "Μεγάλης Έκρηξης" και έδωσε στους Penzias και Wilson το βραβείο Νόμπελ το 1965, είναι η ύπαρξη μιας διάχυτης ακτινοβολίας μικροκυμάτων που είναι αποτέλεσμα της υπέρπυκνης και υπέρθερμης κατάστασης του πρώιμου Σύμπαντος. Σε αυτήν την κατάσταση, η ακτινοβολία και η ύλη ήταν συζευγμένες λόγω των ελεύθερων ηλεκτρονίων που δρούσαν σαν ανακλαστήρες της ακτινοβολίας. Όταν η θερμοκρασία του Σύμπαντος έπεσε περίπου στους 3000 βαθμούς Kelvin (380.000 χρόνια μετά την "Μεγάλη Έκρηξη"), τα ηλεκτρόνια απορροφήθηκαν από τους πυρήνες και έτσι η ακτινοβολία ελεύθερα διεχύθη στο Σύμπαν. Αυτή η θεωρία προβλέπει ότι λόγω της διαστολής του Σύμπαντος η θερμοκρασία της ακτινοβολίας αυτής ελαττώνεται και πρέπει να είναι σήμερα 2.7 βαθμοί Kelvin καθώς και ότι το φάσμα της ακτινοβολίας πρέπει να έχει την μορφή φάσματος θερμικής προέλευσης. Και οι δύο προβλέψεις επιβεβαιώθηκαν περίτρανα και με την μεγαλύτερη δυνατή ακρίβεια στις αρχές της δεκαετίας του ‘'90 από τα παρατηρησιακά δεδομένα του δορυφορικού παρατηρητηρίου COBE της ΝΑSΑ.

Η γένεση και τα ποσοστά των ελαφρών χημικών στοιχείων

Στην υπέρπυκνη και υπέρθερμη κατάσταση του πρώιμου Σύμπαντος τα πρωτόνια και νετρόνια, που είναι τα στοιχειώδη σωμάτια από τα οποία αποτελούνται οι πυρήνες των ατόμων όλων των στοιχείων της φύσης, όντας μη συζευγμένα σε άτομα, δημιουργούν τους πυρήνες των ελαφρύτερων στοιχείων της ύλης (Υδρογόνου, Ήλιου, Δευτέριου, Λίθιου). Οι συγκεκριμένες αρχικές αναλογίες αυτών των στοιχείων εξαρτώνται από πολλούς παράγοντες μεταξύ των οποίων είναι ο ρυθμός διαστολής του Σύμπαντος δηλαδή ο ρυθμός ψύξης του, ο λόγος πρωτονίων νετρονίων κ.α. Η θεωρία του "Μεγάλης Έκρηξης" προβλέπει συγκεκριμένες αναλογίες των ελαφρών αυτών στοιχείων, πρόβλεψη που και αυτή έχει επιβεβαιωθεί από τις παρατηρήσεις (...).

Η σημαντικότερη άλλη Κοσμολογική θεωρία διατυπώθηκε το 1948 και είναι αυτή της Σταθεράς Κατάστασης των Hoyle, Bondi & Gold . Αυτή η θεωρία υποστηρίζει ότι το Σύμπαν είναι άπειρο, παντού και πάντοτε το ίδιο (στατιστικά), δηλαδή παραμένει αμετάβλητο στο χρόνο, με την μέση πυκνότητα της ύλης να είναι σταθερή. Η διαστολή και σε αυτό το μοντέλο είναι κατά κάποιο τρόπο επιβεβλημένη επειδή σε ένα άπειρο και στατικό Σύμπαν τα φυσικά συστήματα θα έφταναν πολύ σύντομα σε θερμοδυναμική ισορροπία (κάτι που δεν παρατηρείται φυσικά). Το σημαντικότερο πρόβλημα αυτής της θεωρίας είναι ότι υποχρεώνει το Σύμπαν να παράγει νέα ύλη από το μηδέν! Η θεωρία αυτή, πέραν της διαστολής του Σύμπαντος που την δέχεται, απέτυχε εκεί που η θεωρία της Μεγάλης έκρηξης πέτυχε. Δηλαδή, αυτή η θεωρία -δεν μπορεί να εξηγήσει την ακτινοβολία μικροκυμάτων- δεν μπορεί να εξηγήσει την δημιουργία αλλά και τα παρατηρούμενα στο Σύμπαν ποσά ελαφρών στοιχείων (αφού δεν υπήρξε σε αυτή τη θεωρία αρχική υπέρθερμη κατάσταση απαραίτητη προϋπόθεση για την πυρηνογένεση),

- και τέλος η γένεση ύλης εκ του μηδενός είναι μια αυθαίρετη παραδοχή που δεν βασίζεται σε κανένα παρατηρησιακό δεδομένο.

Συμπερασματικά από τις πιο πρόσφατες παρατηρήσεις του WMAP, τις μελέτες της κατανομής των γαλαξιών και των σμηνών γαλαξιών στο Σύμπαν και τον υπολογισμό της σταθεράς του Hubble, αποδεικνύεται ότι το Σύμπαν είναι Ευκλείδειο, και έχει ηλικία 13.7 δισεκατομμυρίων χρόνων (με περιθώριο σφάλματος μόλις 1%). Η σύσταση του είναι εντυπωσιακή: μόλις το 4% της μάζας του αποτελείται από βαρυόνια (δηλαδή την ύλη από την οποία είναι φτιαγμένη η Γη και εμείς οι ίδιοι). Το 23% αποτελείται από σκοτεινή ύλη (άγνωστα μέχρι στιγμής σωματίδια που αλληλεπιδρούν μόνο βαρυτικά με την γνωστή μας ύλη), ενώ το υπόλοιπο 73% σχετίζεται με την ενέργεια του κενού (την λεγόμενη Κοσμολογική Σταθερά). Τα παραπάνω αποτελέσματα σημαίνουν ότι το Σύμπαν θα συνεχίσει να διαστέλλεται για πάντα και μάλιστα με επιταχυνόμενο ρυθμό.»

Βλέπουμε πως η θεωρία περί αιώνιου και άπειρου σύμπαντος, όπως το δεχόταν η αρχαία θρησκεία, ή περί σύμπαντος που διαστέλλεται και συστέλεται αιωνίως, παραβιάζει μια ντουζίνα θεμελιώδεις φυσικούς νόμους και επιστημονικές παρατηρήσεις που έγιναν κατά τον 20ο αιώνα. Υπάρχει, βέβαια, και η θεωρία των πολλαπλών συμπάντων, την οποία χρησιμοποιούν οι νεοπαγανιστές, προκειμένου να αρνηθούν ότι το σύμπαν είναι πεπερασμένο και ότι έχει αρχή. Φυσικά, αποδεχόμενοι αυτήν τη θεωρία έχουν ήδη κάνει ένα βήμα πίσω, και, αντί να δέχονται ένα ενιαίο άπειρο σύμπαν που πάντα υπήρχε, δηλαδή αντί να δέχονται άπειρο χώρο και άπειρο χρόνο, δέχονται πολλά πεπερασμένα σύμπαντα. Η θεωρία αυτή είναι, πρώτον αναπόδεικτη και δεύτερον δεν αλλάζει τίποτε.

Έστω ότι υπάρχουν πολλά πεπερασμένα σύμπαντα. Είτε αυτά θα επικοινωνούν μεταξύ τους είτε όχι (όπως τα δύο μέρη της κλεψύδρας επικοινωνούν μέσω της λεπτής σύραγγας, δια της οποίας μεταφέρεται το υλικό από τη μία στην άλλη). Αν δεν επικοινωνούν, τότε το καθένα είναι απομονωμένο και, σύμφωνα με τον Β'’ νόμο της θερμοδυναμικής, δεν μπορεί να υπάρχει για πάντα. Εάν πάλι δύο διαφορετικά, μεμονωμένα σύμπαντα επικοινωνούν μεταξύ τους, τακτικώς ή συνέχεια, τότε στην πραγματικότητα είναι σαν να αποτελούν ένα σύμπαν με υλοενέργεια ίση με το άθροισμα των υλοενεργειών των δύο συμπάντων. Οπότε είναι η ίδια περίπτωση με το να έχουμε ένα απομονωμένο και πεπερασμένο σύμπαν. Όσα σύμπαντα και να υπάρχουν, το καθένα από αυτά είναι πεπερασμένο και έχει αναγκαστικά χρονική αρχή, σύμφωνα με το Β' θερμοδυναμικό νόμο. Αν επικοινωνούν όλα, τότε πάλι έχουμε ένα σύμπαν.

Φυσικά, δεν μπορεί να αποδειχθεί αν υπάρχουν άλλα σύμπαντα, ώστε το σύμπαν μας να μπορεί να «δανείζεται» ενέργεια από αυτά και έτσι, η εντροπία του να μην αυξάνεται. Πρέπει να αποδείξουν πρώτον, ότι υπάρχουν άπειρα (κι όχι απλώς «πολλά», αν και αυτό είναι επίσης αδύνατον ν' αποδειχτεί) σύμπαντα, και δεύτερον, ότι αυτά επικοινωνούν μεταξύ τους. Πρέπει να αποδείξουν (με τί επιστημονικές μεθόδους, άραγε;) ότι υπάρχει κάτι έξω από τα όρια (!) του σύμπαντός μας. Εννοείται πως κάτι τέτοιο δεν αποδεικνύεται, διότι, αν βρεθεί πως υπάρχει κάτι στην «άκρη», κάτι πέρα από την «άκρη» του γνωστού σε εμάς σύμπαντος, αυτό απλούστατα θα σημαίνει ότι το σύμπαν μας είναι μεγαλύτερο απ' ό,τι νομίζαμε και ότι τα όρια του είναι διαφορετικά (μεγαλύτερα) από αυτά που ώς τώρα γνωρίζαμε, κι όχι ότι υπάρχει ένα δεύτερο σύμπαν έξω από το δικό μας σύμπαν. Φυσικά, οι νεοπαγανιστές είναι απολύτως ελεύθεροι να προτιμούν την άποψη περί αιωνίων συμπάντων αντί του Ακτίστου Θεού. Όμως, σε αυτήν την περίπτωση η επιλογή τους είναι αποτέλεσμα πίστης κι όχι επιστημονικής παρατήρησης. Ας αφήσουν κατά μέρους, λοιπόν, την «Επιστήμη».

Τον 19ο αιώνα, εποχή κατά την οποία ο αθεϊσμός έκανε θραύση μεταξύ των διανοουμένων της Δύσης, οι επιστήμες δεν είχαν προοδεύσει πολύ και το σύμπαν θεωρείτο αιώνιο. Τώρα ας ψάξουν άλλες προφάσεις οι νεοπαγανιστές. Το σύμπαν δεν είναι αιώνιο ούτε άπειρο. Φυσικά, οι εθνικιστές «αρχαιολάτρες», με την ψυχολογίστικη ερμηνεία κάθε φυσικομαθηματικής θεωρίας που έχουν, αποδίδουν «εξουσιαστικές σκοπιμότητες» στο Μπίγκ Μπάνγκ ή στο Νεύτωνα ή σε όποια ανακάλυψη δε συμφωνεί με τον αρχαίο Προκρούστη τους (ο εξουσιαστής βλέπει παντού εξουσιασμούς). Είναι προφανές: όταν κάποιος δεν μπορεί να αντικρούσει τα επιστημονικά επιχειρήματα, τότε ανακαλύπτει συνωμοσίες αιώνων, εξουσιασμούς, τερατολογίες και ο,τιδήποτε άλλο, που δήθεν «αποδεικνύει» λανθασμένους τους επιστημονικούς συλλογισμούς. Είναι δύσκολο βέβαια, κάποιος που πιστεύει ότι κάποιοι επί αιώνες κάνουν αστρονομικές και φυσικοχημικές ανακαλύψεις με σκοπό να τον εξαπατήσουν και να τον εξουσιάζουν, να αποδεχτεί την ανακάλυψη ότι το σύμπαν διαστέλλεται αιώνια και θα διαστέλλεται αιώνια, χωρίς να ισχύει η άποψη του Ηράκλειτου περί διαδοχικών διαστολών-συστολών.

Οι νεοπαγανιστές από τη μία κατηγορούν την Εκκλησία ότι είναι κατά της Γνώσης, κατά της Επιστήμης κ.λ.π., και από την άλλη, όταν η Επιστήμη καταρρίπτει τα κοσμολογικά δόγματα (διότι δόγματα ήταν, άνευ πειραμάτων ή αποδείξεως επιστημονικής) της αρχαίας μυθολογίας, αυτοί να ανακαλύπτουν σκοτεινές συνωμοσίες και εξουσιασμούς και άλλες παρόμοιες αστειότητες. Όποτε τους αρέσει, είναι καλή η Επιστήμη λοιπόν. Όταν δεν τους αρέσει, τότε πρόκειται περί Συνωμοσίας. Είναι πραγματικά εκπληκτικό το πώς οι νεοπαγανιστές απορρίπτουν τα πορίσματα της Φυσικής και των νεώτερων επιστημών για χάρη της κάθε αντιεπιστημονικής ιδέας που ισχυριζόταν η αρχαία θρησκεία, και ταυτόχρονα να παριστάνουν τους «ορθολογιστές».

Εννοείται πως δεν κατηγορούνται οι Αρχαίοι Έλληνες πρόγονοί μας, οι οποίοι είχαν αυτές τις εσφαλμένες απόψεις περί αιωνιότητας του σύμπαντος και κυκλικότητας του χρόνου. Οι Αρχαίοι Έλληνες ούτε πειράματα έκαναν ούτε και τους νόμους της φυσικής γνώριζαν, ώστε να υποστηρίζουν αυτά που λέει η επιστήμη σήμερα. Τέτοια ήταν η εξέλιξη της επιστήμης τότε˙ αναμενόμενο ήταν να υποστηρίζουν λανθασμένες ερμηνείες. Αλλά το ότι κατανοούμε τους λόγους για την έλλειψη σωστών επιστημονικών απόψεων, δεν σημαίνει πως αποδεχόμαστε ό,τι έλεγαν οι Αρχαίοι. Άλλο το ένα κι άλλο το άλλο. Οι νεοπαγανιστές είναι που κατηγορούνται, διότι υποστηρίζουν αρχαιοελληνικές απόψεις οι οποίες έχουν αποδειχθεί οριστικά εσφαλμένες. Στον 21ο αιώνα οι νεοπαγανιστές αναμασούν τις λαθεμένες απόψεις των Αρχαίων προγόνων μας. Βέβαια, για έναν εθνικιστή οι Αρχαίοι δεν είπαν τίποτε λανθασμένο, και με αυτή τη λογική υβρίζουν και συκοφαντούν οι νεοπαγανιστές σήμερα ως «ανθέλληνα» όποιον τους υποδεικνύει τα λάθη της αρχαίας θρησκείας.

Είναι άξιο απορίας, πώς πιστεύουν οι «Εθνικοί Ελληνες» ότι το σύμπαν είναι Αιώνιο και Τέλειο (τού αποδίδουν δηλαδή ως σύνολο θεών-ανθρώπων-υλοενέργειας ιδιότητες Θεού, ήτοι τελειότητα, απειρότητα κ.λ.π.) αφού κάποτε, όπως λέει η Επιστήμη, θα καταλήξει σε κατάσταση θερμοδυναμικής ισορροπίας, η οποία είναι μη αναστρέψιμη διαδικασία, καθώς η ενέργεια δεν θα είναι διαθέσιμη. Θα υπάρχει ακριβώς η ίδια με πάντοτε συνολικά ενέργεια, αλλά δεν θα είναι χρησιμοποιήσιμη. Πού είναι λοιπόν η τελειότητα; Και πού η αιωνιότητα ενός συστήματος που τείνει προς το μηδέν; Το σύμπαν-φύση λοιπόν, το οποίο οι νεοπαγανιστές δέχονται ως «θεό», όχι δεν είναι αγέννητο ή τέλειο ή άφθαρτο, ως Ολότητα.

Να διευκρινήσουμε πως δεν εννοούμε σε καμμιά περίπτωση ότι η Επιστήμη αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεού. Η Επιστήμη εξηγεί το «πώς» και η Πίστη το «γιατί» και μεταξύ τους αλληλοσυμπληρώνονται. Αυτό που αποδεικνύει η Επιστήμη με τις ανακαλύψεις αυτές, είναι ότι η – ενάντια στην ιδέα του ενός Ακτίστου Θεού – παγανιστική μυθολογία περί «αιώνιου, άφθαρτου σύμπαντος» και «σύμπαντος-θεού» είναι εντελώς λανθασμένη. 

Πηγή: ierosolymitissa.org

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ, 3o.

50. «Οι Θεοί λοιπόν είναι μη προσωπικά όντα που κατέχουν την Αθανασία και τη Γνώση. (...) Δεν εμπλέκονται σε ζώνες δράσεως άλλων Θεών. Υπόκεινται στη νομοτέλεια του Φυσικού Κόσμου και υπηρετούν τους Νόμους του. (...) Οι Θεοί είναι ελεύθερες και ανεξάρτητες υπάρξεις. Είναι όλοι τους εξίσου θείοι και δεν εξουσιάζονται από καμμία άλλη οντότητα ή δύναμη. (...…) Οι Θεοί, χαίρονται όταν κατώτερα όντα ΕΛΕΥΘΕΡΑ αναγνωρίζουν την ύπαρξή τους.»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

1) Είναι δυνατόν να υπάρχει ένα μη προσωπικό ον; Το «Μη προσωπικό όν» είναι «πράγμα» κι όχι «ον». Οι πέτρες, το χώμα κλπ δεν έχουν συνείδηση. Συνείδηση, δηλαδή προσωπικότητα, έχουν μόνο τα όντα και οι υπάρξεις, όχι τα πράγματα.

Θα μπορούσαν ας πούμε οι νεοπαγανιστές να γράψουν, ότι οι Θεοί είναι ένα συλλογικό ον (τύπου Βουδισμού). Κάτι τέτοιο όμως χαλάει από το ότι μιλούν για «όντα» και «υπάρξεις» στον πληθυντικό. Οπότε δεν έχει νόημα τίποτα από αυτά που λένε.

2) Μπορεί να υπάρξει ον, που να κατέχει τη Γνώση, αλλά να μην είναι προσωπικό; Γνώση σημαίνει επεξεργασία και κατανόηση πληροφοριών από ένα συνειδητό όν. Ο ηλεκτρονικός υπολογιστής π.χ., που είναι ένα «πράγμα» κι όχι «προσωπικό ον», δεν «κατέχει την Γνώση», αλλά την «αποθηκεύει», ή καλλίτερα, η Γνώση αποθηκεύεται από κάποιο προσωπικό ον σε αυτό.

3) Οι «θεοί», μας λένε οι νεοπαγανιστές, δεν εμπλέκονται αναμεταξύ τους σε ζώνες δράσεως άλλων θεών. Επαναλαμβάνουμε το ερώτημα που έθεσε προς τους πολυθεϊστές ο Άγιος Ιωάννης Δαμασκηνός τον 8ο αι. : Αν ο καθένας θεός κυβερνά ένα μέρος του κόσμου και δεν εμπλέκεται σε ζώνες δράσης άλλων θεών, τότε Τί ή Ποιός είναι αυτός που έβαλε και όρισε αυτήν την τάξη και έκανε στους θεούς αυτή τη συγκεκριμένη διανομή κι όχι κάποια άλλη; Και γιατί αυτό το «κάτι» ή αυτός «ο κάποιος» όρισε αυτήν τάξη; Με ποιο σκοπό; Αν είναι η τύχη που τα έκανε όλα αυτά, τότε οι ειδωλολάτρες παραδέχονται ότι όλα είναι τυχαία και κατ' ουσίαν παραδέχονται ένα τυχαίο σύμπαν δίχως σκοπό (ή με «τυχαίο σκοπό»!) και με τυχαίους κυβερνήτες. Τότε είναι αξιολύπητοι. Αν όμως δεχτούν Σκοπό για την εκλογή αυτή, τότε αυτός ο σκοπός βρίσκεται Υπεράνω των θεών και του σύμπαντος και είναι σχέδιο. Λογικό Σχέδιο όμως δεν γίνεται από «μη όντα», αλλά από Προσωπικό όν.

4) Ούτε η ίδια η νεοπαγανιστική άποψη πως οι θεοί δεν επεμβαίνουν στον χώρο ή την αρμοδιότητα άλλων θεών ισχύει. Ο Τρωικός Πόλεμος, θα έπρεπε να είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του Άρη, όμως σε αυτόν παίρνουν μέρος όλοι οι θεοί βοηθώντας όποια παράταξη επιθυμούν. Επίσης μια θεότητα μπορεί να κατέχει-συμβολίζει περισσότερες από μία ιδιότητες, πολλές απ' τις οποίες είναι ταυτόχρονα ιδιότητες άλλων θεοτήτων. Για παράδειγμα, η Αφροδίτη δεν είναι μόνο η θεά του έρωτα, αλλά υπήρχε και η «πελάγια» ή «εύπλοια» Αφροδίτη, που είχε δικαιοδοσία στη θάλασσα, ανταγωνιζόμενη τον Ποσειδώνα˙ ακόμη, υπήρχε η χθόνια Αφροδίτη, των νεκρών, που έμπαινε στα χωράφια του Πλούτωνα (Ν. Παπαχατζή, Η θρησκεία στην Αρχαία Ελλάδα, Εκδοτικής Αθηνών A.E., σ. 138). Η Ήρα ξεκίνησε ως χθόνια θεότητα και κατέληξε γυναίκα του Δία. Η παρθένα Αθηνά λατρευόταν ως Αθηνά Μητέρα στην Ηλεία (Παυσανίας, 5, 3,3). Ο Δίας, η Ήρα, η Άρτεμη, η Αθηνά κ.ά. ήταν αρχικά υποχθόνιοι θεοί (π.χ. ο Δίας λεγόταν λαφύστιος, σκοτίτας, δηλαδή του σκότους, καταχθόνιος, σύζυγος της Περσεφονείας-Περσεφόνης, όπως λέει η Ιλιάδα Ι 456, ενώ η Αθηνά είχε το γοργόνειο και τα φίδια ως ανάμνηση της καταχθόνιας αρχικής θέσης της και στη Κορωνεία συλλατρευόταν με τον Άδη, όπως λέει ο Στράβων (9, 411) προτού γίνουν Ολύμπιοι, δηλαδή ουράνιοι. Ενώ ο Ασκληπιός θεωρείται ο θεός της ιατρικής, ο Περικλής (Πλουτάρχου, Περικλής, 13) έστησε άγαλμα της «Αθηνάς Υγείας» στην Ακρόπολη. Ο Απόλλων υποκατέστησε τον μυκηναϊκό θεό Πα.jα.Fο.νε (Παιάνονα ή Παιήνονα) παίρνοντας την ιδιότητα του θεραπευτή θεού, αλλά όχι ακόμη στην Ιλιάδα, η οποία ξέρει τον Παινίονα ως γιατρό των θεών (Ιλιάδας Ε 401). Άρα ο Ασκληπιός έχει κι άλλους να μπλέκονται στα πόδια του. Σύμφωνα με μερικούς (Όμηρος, Ύμνων XIX) ο Προμηθέας κι ο Ήφαιστος ήταν κάποτε το ίδιο πρόσωπο. Άλλοι πιστεύουν ότι ο Προμηθέας κι ο Ασκληπιός ήταν το ίδιο πρόσωπο (Παυσανίας, 10, 4, 3). Σύμφωνα με τον Πλούταρχο (Εκ των περί εν Πλαταιοίς δαιδάλων) ο Απόλλων ήταν ο Άρης, η Λητώ η Ήρα, η Άρτεμη ήταν η Ειλείθυια. Ο Δίας κι ο Διόνυσος ήταν το ίδιο πρόσωπο (Αριστ. Ρήτωρ Or. IV, παρά Δινδορφίω, τ. 41) (J. Burckhardt, Οι Έλληνες και οι θεοί τους, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, σ. 67). «Και τι να σκεφθή τέλος πάντων κανείς για εκείνον τον Ζηνο-ποσειδώνα, ιερό του οποίου υπήρχε, κατά τον Αθηναίο, στην Καρία» (J. Burckhardt, Οι Έλληνες και οι θεοί τους, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, σ. 68) Έτσι, αντίθετα από όσα ισχυρίζονται οι νεοεποχίτες νεοπαγανιστές, ένας χώρος δράσης ανήκει σε δύο ή περισσότερους «θεούς», οι οποίοι εις πείσμα των νεοπαγανιστών, εμπλέκονται στις ζώνες δράσης των άλλων θεών. Εκτός κι αν υπάρχουν πολλές, διαφορετικές μεταξύ τους, Αφροδίτες, πολλές Ήρες, πολλοί Δίες κ.ο.κ.

5) Πώς παραδέχονται ότι οι «θεοί» τους είναι ελεύθεροι και ταυτόχρονα είναι μη προσωπικά όντα; Ελευθερία σημαίνει και συνεπάγεται δυνατότητα επιλογής, δυνατότητα σύγκρισης, σκέψης, απόφασης. Ελευθερία με άλλα λόγια προϋποθέτει προσωπικότητα. Δίχως προσωπικότητα, πώς έχουν «ελευθερία» και «ανεξαρτησία» οι θεοί τους; Άρα πρέπει να παραδεχτούν ότι οι θεοί τους είναι πρόσωπα κι όχι «απρόσωπα όντα».

6) «Οι Θεοί χαίρονται, όταν κατώτερα όντα αναγνωρίζουν την ύπαρξή τους», αλλά μόνο συνειδητά, προσωπικά όντα μπορούν να χαίρονται. Γι' αυτό άλλωστε κι όλες οι αρχαίες επικλήσεις, ύμνοι, κ.λ.π. απευθύνονταν σε πρόσωπα κι όχι σε Ιδέες π.χ. ή σε αντικείμενα και Σύμβολα. Εκτός, κι αν οι νεοπαγανιστές πιστεύουν ότι οι Αρχαίοι Έλληνες απηύθυναν ύμνους σε πράγματα.

7) «Οι Θεοί», λένε οι νεοπαγανιστές, «κατέχουν τη Γνώση». Οι θεοί όμως, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι οι νεοπαγανιστές, είναι ατελή όντα κι όχι «παντοδύναμοι» και «πάνσοφοι», όπως ο ιουδαιοχριστιανικός Θεός. Η «Γνώση» είτε είναι πλήρης και απόλυτη, είτε είναι μερική και ατελής, δηλαδή ημιμάθεια. Όταν, λοιπόν, κάνουμε λόγο για Γνώση, εξυπακούεται ότι μιλάμε για την τέλεια, απόλυτη γνώση, γιατί μόνο αυτή μπορεί να ονομάζεται Γνώση. Ατελή όντα λοιπόν, τα οποία δεν έχουν παρά μόνο μία ζώνη ευθύνης και κυριαρχίας στον κόσμο (κι αυτή τους έλαχε τυχαίως...), δεν δύνανται να κατέχουν τη Γνώση του παντός (είτε το παν αφορά την ζώνη ευθύνης τους είτε το σύμπαν όλο), ούτε και δύνανται να κατέχουν την απόλυτη Γνώση για ο,τιδήποτε: η (απόλυτη και πλήρης) Γνώση είναι κτήμα μόνον αυτού που δημιουργεί τους φυσικούς νόμους και την ύλη. (Παρομοίως, μόνο ο κατασκευαστής π.χ. ενός πλυντηρίου γνωρίζει απολύτως πώς κατασκευάζεται ένα πλυντήριο, δηλαδή μόνον αυτός κατέχει την πλήρη Γνώση κι όχι την ημιμάθεια της μερικής γνώσης.) Οι «θεοί» δεν δημιουργούν τίποτε - σύμφωνα με τους νεοπαγανιστές - αλλά απλώς υπόκεινται υποχρεωτικά στη νομοτέλεια φυσικών νόμων, τους οποίους δεν δημιούργησαν - άρα και δεν τους γνωρίζουν πλήρως = δεν κατέχουν τη Γνώση των. Δηλαδή, οι «θεοί» ΔΕΝ κατέχουν τη Γνώση, διότι, ως μη κατασκευαστές φυσικών νόμων και ύλης, αρκούνται στην ημιμάθεια.

8) Πώς ισχυρίζονται οι νεοπαγανιστές ότι οι «θεοί» τους είναι «ελεύθεροι», αφού υπόκεινται στην νομοτέλεια του κόσμου; Βάσει του ερωτήματος 3), οι «ελεύθεροι» θεοί Α’) βρίσκονται ο καθένας σε ζώνες ευθύνης, τις οποίες δεν επέλεξαν (αφού είναι κάτι τυχαίο η μοιρασιά των ζωνών) από μόνοι τους, και Β’) είναι υποχρεωμένοι να υπακούν σε φυσικούς νόμους, τους οποίους φυσικά ούτε κι αυτούς επέλεξαν να είναι όπως είναι. Τι ελευθερία είναι αυτή τώρα, μόνο οι Ν/Π μπορούν να το εξηγήσουν. Φανταστείτε έναν άρχοντα που υποχρεώνεται να πάει σε έναν τόπο να τον εξουσιάσει, και εκεί να υπόκειται σε νόμους τους οποίους δεν όρισε ο ίδιος. Πόσο ελεύθερος είναι αυτός; Ένας φτωχός υπαλληλάκος αυτών που τον διόρισαν άρχοντα είναι. Και τί σημασία, αλήθεια, πρέπει να δίνουμε σε τέτοιους αδύναμους ψευτοθεούς, που ούτε ελεύθεροι είναι ούτε προσωπικά όντα είναι; Και τί ανάγκη έχουμε από αδύναμα «απρόσωπα όντα» που ούτε επέλεξαν τον χώρο ευθύνης τους ούτε καν τους νόμους που διέπουν αυτόν; Καμμία. Εξαρτάται η ζωή μας από την λατρεία τέτοιων ανίσχυρων «θεών», που δεν ελέγχουν-μεταβάλλουν ούτε δημιούργησαν τους φυσικούς νόμους; Απολύτως όχι. Συμπέρασμα: στο σύμπαν των νεοπαγανιστών, στον κόσμο τους, δεν υπάρχει καμμιά όντοτητα, η οποία να είναι πραγματικά και πλήρως ελεύθερη. Γι' αυτό και οι ειδωλολάτρες πίστευαν στην Ειμαρμένη και τις Μοίρες.

Αντιφάσεις επί αντιφάσεων. Προφανώς ό,τι υποστηρίζουν το έχουν «ράψει» από διάφορες πηγές, κι έτσι τούς βγαίνει αντιφατικό. Μιλούν υποθετικά, και δεν μπαίνουν στον κόπο να αναλύσουν αυτά που λένε. Η θρησκεία τους είναι μυθεύματα. Οι θεοί είναι δικά τους δημιουργήματα. Οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα αντιφάσεων. Προφανώς είναι θέμα οπτικής και σοβαρότητας. Σε θεούς που δεν είναι πραγματικοί αλλά φανταστικοί, δεν υπάρχει ανάγκη καμμίας θεολογικής συνέπειας. Τη μια λέμε πως είναι έτσι, την άλλη πως είναι αλλιώς, αδιαφορώντας για το συνολικό αποτέλεσμα: ανάλογα με το τι θέλουμε να δικαιολογήσουμε. Άλλωστε, κι ο Στωικός Επίκτητος τα ίδια έκανε. Γράφει «ο κόσμος είναι καλά οργανωμένος»˙ και «ο κόσμος έχει ατέλειες». «Ο κόσμος είναι έτσι όπως τον θέλησε ο θεός»˙ «ο θεός δεν είναι παντοδύναμος».

Όσο για την περίφημη λέξη, το «θείον», αυτή δεν συνεπάγεται διόλου ότι οι αρχαίοι «θεοί» ήταν «απρόσωπες οντότητες», αποπροσωποποιημένα όντα ή δυνάμεις, όπως ισχυρίζονται οι νεοπαγανιστές. Όταν π.χ. ο Ηρόδοτος λέει ότι «το θείον φθονερόν εστί» εννοεί ότι ο φθόνος (κατά των ανθρώπων) είναι μια γενική ιδιότητα όλων των «θεών». Όλοι οι θεοί είναι φθονεροί αναφορικά με την ευτυχία των ανθρώπων, εννοεί ο Ηρόδοτος. Αντί να πει «όλοι οι θεοί», λέει «το θείον». Το «θείον», λοιπόν, δεν σημαίνει απρόσωπη οντότητα ή το θεϊκό πνεύμα-δύναμη που διαχέεται στη φύση και είναι αυτή (πανθεϊσμός), αλλά το σύνολο των θεών. Ακόμη κι αν «το ελληνικό πάνθεο συγκροτήθηκε σε μιαν εποχή, όπου η σκέψη αγνοούσε την αντίθεση ανάμεσα σε ανθρώπινο υποκείμενο και σε φυσική δύναμη και δεν είχε ακόμη επεξεργαστεί την έννοια μιας μορφής ύπαρξης, καθαρά πνευματικής, μιας εσωτερικής διάστασης του ανθρώπου», αυτό δε συνιστά αντίρρηση ότι μετέπειτα, για τους ίδιους τους Αρχαίους, οι θεοί ήταν πρόσωπα κι όχι φυσικές δυνάμεις. Επιπλέον, αν δεχτούμε την υπόθεση, τότε δεχόμαστε ότι οι θεοί ήταν εξαρχής όμοιοι με τους ανθρώπους, ψυχικά. Όταν οι Έλληνες έγιναν συνειδητά «πρόσωπα», τότε και οι θεοί απέβαλαν τα μη προσωπικά στοιχεία της προσωπικότητάς τους. Όταν οι Έλληνες απέκτησαν συνείδηση της ατομικότητάς τους, θεωρούσαν τους θεούς τους πρόσωπα, ανεξαρτήτως του αν οι θεοί αρχικώς, σε μια πολύ μακρινή εποχή, θεωρούνταν σύμβολα (η υπόθεση είναι αναπόδεικτη, βεβαίως). Αλλά, όπως και να ‘χει, η ίδια η ονοματοδοσία των θεών, η οποία έγινε από πολύ νωρίς αν όχι εξαρχής, δηλώνει προσωπικότητα. Ονόματα παίρνουν μόνο προσωπικές οντότητες. Η άποψη ότι «μια θεϊκή δύναμη δεν έχει στην πραγματικότητα αυτόνομη ύπαρξη. Υπάρχει μονάχα χάρη στο πλέγμα των σχέσεων που την ενώνουν με το θεϊκό σύστημα στο σύνολό του», δε συνεπάγεται ότι ο θεός δεν είναι πρόσωπο, διότι ακριβώς τα ίδια συμβαίνουν με μια ανθρώπινη προσωπικότητα, που «δεν έχει στην πραγματικότητα αυτόνομη ύπαρξη», με την έννοια ότι «υπάρχει μονάχα χάρη στο πλέγμα των σχέσεων που την ενώνουν με την κοινωνία στο σύνολό της», δηλαδή δεν υπάρχει αυτόνομος άνθρωπος απομονωμένος. Επίσης το ότι «η Αφροδίτη αυτή η συγκεκριμένη ομορφιά, είναι μία ομορφιά, αλλά είναι συνάμα και η ομορφιά – αυτό που θα ονομάζαμε η ουσία της ομορφιάς» δεν συνεπάγεται ότι η μία ομορφιά, η ανώτερη μορφή ομορφιάς και αιτία της ομορφιάς στον κόσμο, δεν έχει ετερότητα σε σχέση με τις υπόλοιπες ομορφιές. Είναι μία, ανώτερη ομορφιά, ξεχωριστή (άρα πρόσωπο) από τις υπόλοιπες ομορφιές, όσο κι αν αυτή τις δημιουργεί. Τέλος, το ανθρώπινο σώμα των θεών συνιστά την καλύτερη απόδειξη ότι αυτοί είναι ανθρωπόμορφα πρόσωπα, με «εγώ». Αν οι αρχαίοι θεοί ήταν δυνάμεις, αν δεν θεωρούνταν «πρόσωπα», τότε οι Έλληνες θα χρησιμοποιούσαν γι' αυτούς όχι ανθρώπινα σώματα αλλά σώματα φανταστικών ή πραγματικών ζώων. Το αστείο της υπόθεσης είναι ότι, ενώ οι Αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τους θεούς τους πρόσωπα, με εγώ, με επιθυμίες, με δυνατότητα παρέμβασης στην ιστορία και την καθημερινή ζωή (θαύματα), έρχονται οι νεοπαγανιστές να ισχυριστούν το αντίθετο.

Το πιο κωμικό είναι ότι οι διαφορετικές αρχαιοκεντρικές ομάδες αλληλοσφάζονται για το τι είναι οι θεοί. Ο κ. Ρασσιάς αποκαλεί, με το γνωστό μισαλλόδοξο ύφος του, «γελοιότητα» τον Ευημερισμό. Ωστόσο ο Παν. Κουβαλάκης, εκπροσωπώντας ουσιαστικά το Δαυλό γράφει (Δαυλός, τ. 288, σ. 14522): «οι θεοί των Αρχαίων Ελλήνων δεν είναι απλή "προσωποποίηση των δυνάμεων της φύσης", όπως δηλώνεται συχνά. Αν ίσχυε μόνο αυτό, τότε η ελληνική θρησκεία θα βρισκόταν στο επίπεδο των δοξασιών των πρωτόγονων λαών, που σε διάφορες παραλλαγές "θεοποιούσαν" τις δυνάμεις της ζωής και της φύσης (...). Πολλοί από τους θεούς και προεξάρχοντος του Διός εμφανίζονται στην ελληνική παράδοση και ως σύμβολα φυσικών δυνάμεων αλλά και ως ιστορικά πρόσωπα, που άφησαν πίσω τους μεγάλα έργα, με τα οποία ευεργέτησαν την ανθρωπότητα. Ο Ζεύς ως σύμβολο της Παγκόσμιας Τάξης είναι ταυτόχρονα και μέγας εκπολιτιστής της ανθρωπότητας και Έλλην παγκόσμιος βασιλέας "ἐπελθὼν τὴν οἰκουμένην ἅπασαν..." (Διόδωρος Σικελιώτης, Ζ, 71, 2)». Ο Δαυλός εδώ λέει ότι η περί θεών αντίληψη του κ. Ρασσιά και του ΥΣΕΕ είναι αντίληψη πρωτόγονων ανθρώπων. Ανταποδίδοντας, ο κ. Ρασσιάς ουσιαστικώς αποκαλεί «γελοίους» όσους πιστεύουν ότι ο Ευήμερος είχε δίκαιο πως οι θεοί ήταν θεοποιηθέντες θνητοί, βασιλείς. Εμείς χαιρόμαστε που συνειδητοποιούν τις διαφορές τους. Απλώς παρατηρούμε ότι είναι πραγματικά αξιοθρήνητη ειδωλολατρία η αντίληψη του Δαυλού, που δεν βρίσκει τίποτε κακό στη θεοποίηση θνητών και μάλιστα βασιλιάδων (ταξική τοποθέτηση, καθότι οι μη αριστοκρατικής-βασιλικής καταγωγής προϊστορικοί Έλληνες θνητοί δεν θεοποιήθηκαν ποτέ). Δυστυχώς όμως, οι Έλληνες της κλασσικής εποχής παραδέχονταν ως φυσιολογική τη μεταθανάτια θεοποίηση ανθρώπων από τις αρχαίες πόλεις. Δηλαδή μόλις πέθαινε κάποιος άρχοντας, γινόταν θεός, με «μεγάλες δυνάμεις», φυσικά, ικανός να προστατέψει τον κόσμο. Συνεπώς, ο Δαυλός έχει περισσότερο δίκαιο. Πάντως όλα αυτά συνιστούν εντυπωσιακή θεολογία. Τα πτώματα ανακηρύσσονται σε θεούς ισχυρούς.

Με τόσες, πάντως, διαφορές μεταξύ των αρχαιολατρών για το «τί είναι οι θεοί» (παρακάτω παρουσιάζουμε κι άλλες διαφορετικές απόψεις, άλλων αρχαιολατρών) προκύπτει το ερώτημα τι είδους θρησκεία είναι αυτή, της οποίας οι οπαδοί εδώ και 2500 χρόνια δεν κατέληξαν σε μια κοινή, πάνω-κάτω, αντίληψη περί θεών. Πάντως, επειδή υπάρχουν τόσες απόψεις περί των αρχαίων θεών, κι επειδή δεν μπορούμε να περιμένουμε άλλα 2500 χρόνια τους ειδωλολάτρες να αποφασίσουν τι στο καλό είναι οι θεοί τους, μπαίνουμε στον πειρασμό να αναφέρουμε μία ακόμη˙ αυτήν που αναφέρεται σε ένα παλιό τραγούδι των Στρούμφ: «-Ποιοι ήταν οι Αρχαίοι Θεοί;/ -Το Σάββατο κι η Κυριακή!». Μπορεί αυτή να ‘ναι η σωστή. 

 

Πηγή: ierosolymitissa.org

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ, 2o.

49. «Ενας εσωκοσμικός Θεός -ή πολλοί εξ Ενός, το ίδιο κάνει...- που γεννήθηκε από τη Φύση, ζεί μέσα στη Φύση και συνεπώς υπόκειται στους Νόμους της, ταυτίζεται αναγκαστικά με αυτήν για να μην απορριφθεί, ΕΙΝΑΙ τελικά αυτή, τουλάχιστον με την έννοια που δίνει η Παν-Θεϊστική αντίληψη. Αντίθετα, ένας εξωκοσμικός Θεός -ή πολλοί εξ Ενός, το ίδιο κάνει...- που τάχα προϋπήρξε της Φύσης, δεν υπόκειται σε κανέναν από τους Νόμους της, οι οποίοι άλλωστε όπως και αυτή δεν είναι παρά θνητά «κτίσματά» του -και μπορεί να ασυδοτεί πάνω τους επιδεικνύοντας «θαύματα», ήτοι βίαιες εκτροπές της Φυσικής Τάξης-, στέκει αιωνίως έξω από αυτήν -υποτιμώντας την συνάμα ως χυδαία υλικοπνευματική διαδικασία- και την εξουσιάζει απόλυτα διατηρώντας πάνω της κάθε δικαίωμα για κάποιον ανα πάσα στιγμή αυθαίρετο «τερματισμό» της.»

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Πώς γίνεται να είναι κάποιος θεός και να υπόκειται στον καταναγκασμό της Φύσης; Ο θεός είναι τέλειος και πρέπει να είναι ανεξάρτητος από οποιανδήποτε εξωτερική ή εσωτερική δουλεία και εξάρτηση. Οι θεοί που αναφέρουν και πιστεύουν οι Ν/Π δεν είναι ελεύθεροι διότι δεν είναι ανεξάρτητοι από τον κόσμο. Τί δύναμη έχει κάποιος που εξαρτάται από άλλους; Επιπλέον, το «αντιεξουσιαστικό» επιχείρημα ότι είναι κακό ο Θεός να είναι παντοδύναμος, γιατί είναι ανεξέλεγκτος, μπερδεύει την πολιτική με τη μεταφυσική. Και είναι φυσικό να τις μπερδεύει διότι στην κοσμοαντίληψή του ο θεός είναι τμήμα του κτιστού κόσμου, ενώ στη χριστιανική κοσμοαντίληψη ο Θεός είναι Άκτιστος και συνεπώς καμμία ομοιότητα δεν υπάρχει μεταξύ Άκτιστου και Κτιστού. Όμως δεν είναι σωστό να εφαρμόζεται η πανθεϊστική κοσμοαντίληψη στα χριστιανικά δόγματα. Φυσικά και ο Θεός, όντας παντοδύναμος, δύναται ανά πάσα στιγμή να τερματίσει «αυθαίρετα» την φυσική τάξη ή την ύπαρξη του σύμπαντος. Ωστόσο, ισχύει ότι «ο Θεός μπορεί να κάνει ό,τιδήποτε θέλει, αλλά δεν θέλει να κάνει ό,τιδήποτε μπορεί». Επιπλέον, μέσω της αποκάλυψής του δεν φαίνεται ότι έχει τέτοιο σκοπό. Δεν δημιούργησε τον κόσμο για να παίζει μαζί του καταστρέφοντάς τον στο μέλλον κάποια στιγμή, διότι αν έπαιζε, θα ήταν ατελής θεός (όπως οι παγανιστικοί ψευτοθεοί) και θα πήγαινε ενάντια στη θέλησή του. Είναι περίεργο το πώς μπορούν οι στωϊκοί νεοπαγανιστές, που δέχονται –όπως και οι αρχαίοι στωικοί – την ύπαρξη Ειμαρμένης, δηλαδή πεπρωμένου ή συμπαντικού σκοπού ή μοίρας, να μιλούν για τον χριστιανικό Θεό χρησιμοποιώντας αντιεξουσιαστικά επιχειρήματα. Τί σχέση έχει η Ειμαρμένη με τον αντιεξουσιασμό;

Τέλος, είναι τελείως αστήρικτη η σύνδεση της ιδέας του «εξωκοσμικού» Θεού από τη μιά με την περιφρόνηση της ύλης-κόσμου από την άλλη. Ο Χριστιανισμός ποτέ δεν απέρριψε τον κόσμο-ύλη, ούτε την υποτίμησε ως κάτι το κακό και χυδαίο επειδή πιστεύει σε «εξωκοσμικό», υπερκοσμικό Θεό. Αντίθετα, τονίζει εξ αρχής (στη Γένεση) ότι ο κόσμος δημιουργήθηκε «λίαν καλός». Αν υπάρχουν κάποιοι που τόνιζαν ότι η ύλη και το σώμα είναι η φυλακή της ψυχής και του πνεύματος, αυτοί ήταν οι Αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, οι οποίοι περιφρονούσαν την ύλη. Χυδαίος, λοιπόν, είναι ο κόσμος μόνο για όποιον δεν θεωρεί την ύλη ισότιμη με το πνεύμα˙ για όποιον θεωρεί κατώτερο το κορμί που μετά θάνατον σαπίζει σε σχέση με την ψυχή που τάχα μετεμψυχώνεται σε άλλο κορμί.

Όπως και νά ‘χει, το «ψυχολογικό-αντεξουσιαστικό» επιχείρημα κατά της ύπαρξης του Ενός «εξωκοσμικού Θεού», πως δηλαδή «επειδή ο ένας αυτός εξωκοσμικός Θεός θα είναι τύραννος, άρα δεν υπάρχει», δεν είναι σοβαρό φιλοσοφικό επιχείρημα. Είναι σαν να λέμε «Οι φονιάδες είναι τόσο κακοί, γι' αυτό άλλωστε και δεν υπάρχουν», ή «η ύπαρξη σεισμών θα ήταν κάτι το ανυπόφορο ψυχικά, άρα οι σεισμοί δεν υπάρχουν». Ποιο είναι δηλαδή το βασικό και αρχικό ζήτημα επί τέλους; Το αν υπάρχει Θεός; Ή αν υπάρχει και είναι ένας μπαμπούλας; Θεός που δεν δημιούργησε αυτοβούλως, δίχως καταναγκασμό ή άλλον περιορισμό τον κόσμο, κατά την ελεύθερη θέληση του, απλούστατα δεν είναι θεός: ο θεός είναι τέλειος και συνεπώς ένας θεός που αλυσσοδένεται από «ιδέες» ή την «ύλη», προκειμένου όχι να δημιουργήσει όπως θέλει, αλλά να εξαναγκαστεί να δημιουργήσει κατά έναν συγκεκριμένο τρόπο, είναι μαριονέτα, ψευδοθεός, ανάξιος λόγου και ύπαρξης, με άλλα λόγια ένα κατασκεύασμα ανθρώπων. Θεός που δεν δημιούργησε τον κόσμο (με την παραπάνω, απολύτως ελεύθερη και αυτεξούσια έννοια της δημιουργίας), δεν είναι θεός. Είναι ανύπαρκτος. Είναι θεός δούλος. Οι νεοπαγανιστές νομίζουν πως επειδή είναι τέλειος και παντοδύναμος ο Θεός, η σχέση ανθρώπου-Θεού είναι εξουσιαστική. Όμως ο Θεός, όντας α’) πρόσωπο, β’) ελεύθερος και γ') πλάθοντας κατ' εικόνα τον άνθρωπο δηλαδή επίσης πρόσωπο και ελεύθερο, έχει προσωπική σχέση ελευθερίας με αυτόν, αφού μόνο αυτή είναι δυνατή μεταξύ δύο ελεύθερων προσώπων. Προσωπική σχέση σημαίνει ότι σέβομαι το δικαίωμα του άλλου να με απορρίψει, και σε αυτήν δεν παίζει ρόλο το «μέγεθος», δηλαδή η διαφορετική φύση.

Και βέβαια, οι παγανιστές έχουν μπερδέψει τα δόγματα τους, και άλλοι είναι πανθεϊστές ενώ άλλοι είναι πολυθεϊστές: ισχυρίζονται ότι οι θεοί «είναι αντικειμενικά υπαρκτές οντότητες των οποίων η ύπαρξη δεν εξαρτάται από τις πεποιθήσεις ή τις πράξεις κατωτέρων όντων», ότι «είναι συνάμα και ανώτατες οντότητες που δεν δεσμεύονται από καμμία υλική μορφή», κι ότι (ΚΥΡΙΩΣ) «Δεν είναι φανταστικά σύμβολα των ανθρωπίνων δραστηριοτήτων ή της ανθρωπίνης διανοίας. Ούτε είναι αλληγορικές αναπαραστάσεις φυσικών συμβάντων και διαδικασιών» (Διιπετές, τ. 55, σ. 12). Πώς γίνεται,

- από τη μία να λέγεται ότι «οι θεοί ταυτίζονται με τη Φύση» και ότι «οι θεοί υπόκεινται στους νόμους της»,

- ενώ από την άλλη να λέγεται ότι «οι θεοί δεν είναι αλληγορικές αναπαραστάσεις φυσικών συμβάντων και διαδικασιών», και ότι «οι θεοί είναι αδέσμευτοι από υλική μορφή»;

ΔΗΛΑΔΗ:

Αν οι νεοπαγανιστικοί θεοί ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ με τη Φύση, τότε είναι φανερό πως δεν αποτελούν παρά «προσωποποίηση» της, και δεν είναι καν πραγματικές οντότητες. Είναι αλληγορίες και σύμβολα. Αν πάλι οι θεοί ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΗΓΟΡΙΕΣ, ούτε αναπαραστάσεις ή προσωποποίηση της Φύσης, αλλά «αντικειμενικά υπαρκτές οντότητες», τότε ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ με αυτήν.

Επίσης, είναι ολοφάνερο ότι δεν γίνεται μια οντότητα που «υπόκειται στους φυσικούς νόμους», να είναι ταυτοχρόνως «αδέσμευτη από υλική μορφή». Είτε οι φυσικοί (άρα και υλικοί) νόμοι σε δεσμεύουν, είτε όχι. Δεν μπορείς να υπόκεισαι στους φυσικούς νόμους, κάνοντας ταυτόχρονα ό,τι θέλεις, αλλάζοντας μορφές κ.λ.π. Φαίνεται, οι ιδεολόγοι των νεοπαγανιστών τα έχουν λίγο μπερδέψει και δεν έχουν καταλήξει «ακόμη» αν οι θεοί τους είναι αλληγορικά σύμβολα της Φύσης (πανθεϊσμός), ή αν είναι αντικειμενικά υπαρκτές οντότητες (πολυθεϊσμός).

Η έλλειψη κοινής άποψης των νεοπαγανιστών για τους «θεούς» τους οφείλεται 1) στο ότι συνολικά οι νεοπαγανιστές είναι νεοεποχίτικο (New Age) κίνημα των τελευταίων ετών και συνεπώς ακολουθούν τον πανθεϊσμό της Νέας Εποχής, και 2) στο ότι οι νεοπαγανιστές λανθασμένα ταυτίζουν την πανθεϊστική άποψη ορισμένων Αρχαίων φιλοσόφων με την κοινώς επικρατούσα πολυθεϊστική άποψη περί θεότητας στην αρχαία θρησκεία.

Οι νεοπαγανιστές θα ισχυριστούν πως υπήρχαν φιλόσοφοι όπως ο Ξενοφάνης ή ο Ηράκλειτος που φαίνονται να πιστεύουν σε ένα είδους πανθεϊσμό, όπου «έν το πάν». Όμως αυτές ήταν απόψεις μερικών (κι όχι όλων) φιλοσόφων κι όχι της λαϊκής θρησκείας, και δεν επηρέαζαν παρά ένα στενό φιλοσοφικό κύκλο ανθρώπων. Αντίθετα, αν μπορούμε να έχουμε μια ιδέα για την κοινή περί θείου αντίληψη του μέσου Αρχαίου Ελληνα της εποχής κατά την οποία η αρχαία θρησκεία ήκμαζε, αυτή βρίσκεται στον Όμηρο και τον Ησίοδο. Σε αυτούς, οι θεοί είναι, δρουν, σκέπτονται, συνεδριάζουν, έχουν συναισθήματα, ως ενσυνείδητες οντότητες. Ούτε «ιδέες» ή αρχέτυπα είναι, ούτε «σύμβολα» της φύσης, ούτε «ενέργειες» και φυσικές δυνάμεις. Στον Όμηρο και τον Ησίοδο βρίσκει κανείς «τον Δία που ρίχνει τον κεραυνό του όπου θέλει αυτός» (οντότητα), κι όχι «το Δία που είναι κεραυνός και πέφτει όπου ορίζουν οι φυσικοί νόμοι» (φυσικός συμβολισμός) ή «το Δία που είναι κεραυνός και αυτορίχνεται όπου θέλει» (φυσική ενέργεια και οντότητα). Και οι Ιλιάδες, Οδύσσειες, και Θεογονίες ήταν βιβλία τα οποία, σε αντίθεση με τις ιδέες μερικών φιλοσόφων που ήταν πανθεϊστές, διαβάζονταν από όλους τους Έλληνες από μικρή ηλικία, ήταν τα διασημότερα «θεο-λογικά» κείμενά τους, και συνεπώς αν υπήρχαν κάποιες λαϊκές απόψεις περί θείου στην αρχαία κλασσική εποχή, αυτές ήταν οι απόψεις του Ομήρου και του Ησιόδου, κι όχι των φιλοσόφων. Προς επιβεβαίωση των παραπάνω, ο Πλάτων παραθέτει την άποψη του πολύ κόσμου της αρχαιότητας για τους θεούς: «...Αν πάλι υπάρχουν οι θεοί και ενδιαφέρονται, δεν γνωρίζουμε ούτε από αλλού έχουμε ακούσει για την ύπαρξή τους παρά από τους λόγους των ποιητών που μας έκαμαν και τη γενεαλογία τους˙ μα αυτοί οι ίδιοι οι ποιητές μάς διδάσκουν πως είναι τέτοιοι οι θεοί..» (Πολιτεία, 366e).

Όλοι οι φιλόσοφοι μίλησαν περί θρησκείας και αρκετοί προσπάθησαν να την αναμορφώσουν και να αλλάξουν την περί θείου αντίληψη, αλλά κανείς τους δεν το πέτυχε. Μόνο οι αγνωστικιστές και οι σοφιστές ουσιαστικά αναίρεσαν την πίστη στους θεούς. Κανενός όμως φιλοσόφου (Ξενοφάνη, Πλάτωνα, Επίκουρου κ.ά.) δεν επικράτησε η άποψη στις μάζες και καμμιά αναμόρφωση ή θεωρητικοποίηση (διότι η θρησκεία ήταν λαϊκή δίχως δόγματα και γι' αυτό δεν επιδεχόταν τον δογματισμό των φιλοσόφων, πανθεϊστών ή μη, επικούρειων κ.ά.) της αρχαιοελληνικής θρησκείας δεν πέτυχε από τα άνω, ούτε κατά το τέλος της αρχαίας εποχής. Όσοι πίστευαν, πίστευαν στους θεούς της θεογονίας και του Ομήρου που ούτε σύμβολα ούτε ιδέες ήταν.

Είναι ξεκάθαρο λοιπόν πως η θρησκεία των νεοπαγανιστών είναι νεοεποχίτικη και καμμία σχέση δεν έχει με την αρχαιοελληνική θρησκεία. Το κακό είναι ότι οι νεοπαγανιστές δεν βλέπουν ότι η ιδέα περί θεών εξελίσσεται ακόμη και στους αρχαίους Έλληνες. Πάντως, είναι διαφορετικό πράγμα να λες ότι ένα ποτάμι είναι θεός όντας μια αντικειμενικώς υπαρκτή ενσυνείδητη οντότητα (ή ότι ο θεός είναι μεταμορφωμένος σε ποτάμι ή ότι κατέχει τη δύναμη του ποταμού, αλλά είναι ο ίδιος κάτι το συνειδητό άρα και αυτόνομο εν σχέσει με το ποτάμι εν τέλει), κι άλλο πράγμα ότι υπάρχει κάτι τις «θεϊκό» (αλλά όχι συνειδητό) σε όλα τα πράγματα στον κόσμο, από τις μύγες και τις πέτρες ώς τους πλανήτες. Το πρώτο είναι αρχαιοελληνική θρησκεία. Το δεύτερο είναι αυτό που μερικοί νεοεποχίτες νομίζουν πως έλεγε η αρχαιοελληνική θρησκεία. Δεν το έλεγε η θρησκεία. Το έλεγαν μερικοί φιλόσοφοι. Το κακό επίσης είναι πως οι νεοπαγανιστές είναι Νεοεποχίτες και νομίζουν πως είναι αρχαίοι Έλληνες. Είναι πραγματικά παράξενο οι νεοπαγανιστές να θεωρούν πως οι αρχαίοι Έλληνες έβλεπαν τους θεούς τους ως αλληγορίες και σύμβολα της Φύσης κι όχι ως οντότητες, παραβλέποντας (οι νεοπαγανιστές) π.χ. τις τόσες και τόσες εμφανίσεις (στα όνειρα και στην πραγματικότητα π.χ. στον Πάρη) θεών σε ανθρώπους. Αλήθεια, πιστεύουν οι νεοπαγανιστές πως η ίδια η Φύση εμφανιζόταν στα όνειρα του Πρόκλου αυτοπροσώπως «υπό την μορφή» (!!) της θεάς Αθηνάς; Ο φιλόσοφος Στίλπων ο Μεγαρεύς καταδικάστηκε σε εξορία όταν είπε πως το άγαλμα της Παλλάδας Αθηνάς του Φειδία δεν ήταν θεά.

Βέβαια οι «Εθνικοί Ελληνες» έχουν κι άλλα αντιφατικά στοιχεία. Παραδείγματος χάριν από την μια χαρακτηρίζουν τους νεοπαγανιστικούς θεούς τους «πάνσοφους» και «δίκαιους» και «παντοδύναμους», παρ' όλο που οι θεοί της αρχαίας Ελλάδας ούτε πανσοφοι, ούτε παντοδύναμοι ήταν, ούτε ενάρετοι, αλλά ούτε και «τέλειοι» ήταν καθότι είχαν ένα σωρό ανθρώπινες αδυναμίες. Από την άλλη, μερικοι νεοπαγανιστές δικαιολογούν τις ανθρώπινες αδυναμίες – μοιχεία, παιδοφιλία, βιασμοί, φόνοι, ψευδορκία, αρπαγές, ως χαρακτηριστικό των θεών λέγοντας πως έτσι είναι προσιτοί στον άνθρωπο. Πώς γίνεται να είναι μια οντότητα γεμάτη ανθρώπινα πάθη, κακίες και αδυναμίες, και ταυτόχρονα να είναι τέλεια;

Οι «Εθνικοί Ελληνες» ίσως πουν πως όταν λέγονται στα έπη και στα ποιήματα άσχημα πράγματα για την φύση και το χαρακτήρα των θεών, φταίει ο ποιητής και δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα. Όμως, δεδομένου ότι στην αρχαία θρησκεία δεν υπήρχαν ιερά βιβλία και η μόνη πηγή για τις λαϊκές θρησκευτικές αντιλήψεις ήταν οι ποιητές και οι ραψωδοί, αν απορριφθεί η μαρτυρία των ποιητών τότε από πού κατάλαβαν οι νεοπαγανιστές ότι οι αρχαίοι θεοί θεωρούνταν από τον τότε κόσμο αγαθοί; Από την «Λογική»; Μα δεν υπάρχει μία Λογική.

Αυτή η ασυνέπεια των νεοπαγανιστών στο περί θεών τους δόγμα οφείλεται στο ότι είναι Νεοεποχίτες που θέλουν να συνδυάσουν τόσο Α’) την καθιερωμένη χριστιανική αντίληψη περί θεότητας=τέλειου, ενάρετου όντος, πηγής της αρετής, όσο και Β’) την αρχαιοελληνική αντίληψη περί θεότητας στην οποία η ηθική κανένα ρόλο δεν παίζει. Το σωστότερο είναι να ειπωθεί πως οι αρχαιοελληνικοί θεοί ήταν πέραν του καλού και του κακού, και δεν δρούσαν σύμφωνα με κάποιον απόλυτο ηθικό κανόνα, και το Καλό-Κακό δεν είχαν μεταφυσική χροιά ούτε ήταν η ύψιστη, απόλυτη αξία στην αρχαία θρησκεία. Αλλά αυτά δεν τα γνωρίζουν. Ας αποφασίσουν κάποτε οι «Εθνικοί Ελληνες», είναι ο Δίας ενάρετος και τέλειος ή βάζει τους ανθρώπους σε πόλεμο για να μη βαριέται;

Όπως άλλωστε επισημαίνει και ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός «Αν λοιπόν παραδεχτούμε πολλούς θεούς, είναι ανάγκη να επισημάνουμε κάποιες διαφορές ανάμεσα στους πολλούς. Γιατί αν δεν υπάρχει καμμιά διαφορά σ' αυτούς, μάλλον θα είναι ένας κι όχι πολλοί. Αν πάλι υπάρχει διαφορά σ' αυτούς, πού είναι η τελειότητα;»

Και φυσικά, μεσα σ' όλους αυτούς τους δεκάδες νεοπαγανιστικούς ορισμούς του «τί είναι οι θεοί» υπάρχει κι ο εξής εκπληκτικής σαφήνειας ορισμός: «πανταχού παρούσες και παντοδύναμες κοσμικές Ενέργειες και ζώσες Οντότητες και Ιδέες». Τα νεοεποχίτικα «παντοδύναμες» και «πανταχού παρούσες» σχολιάστηκαν ήδη, είναι κλοπή εκ του Χριστιανισμού. Αλλά με τις «Ενέργειες» οι οποίες είναι ταυτόχρονα και «Οντότητες» και μαζί «Ιδέες»; «Ζώσα Οντότητα» σημαίνει πρόσωπο, αυτοσυνείδηση. «Ενέργεια» σημαίνει κάτι το απρόσωπο κι ασυνείδητο, και ταυτιζόμενο με τη Φύση. «Ιδέα» είναι ένα αρχέτυπο, ούτε πρόσωπο, ούτε ταυτιζόμενο με τη Φύση. Πόσο λογικό είναι π.χ. ο κεραυνός (ένα φυσικό φαινόμενο) να έχει συνείδηση οντότητας; Και πώς γίνεται, στον 21ο αιώνα οι νεοπαγανιστές να θεωρούν ποτάμια και ουράνια σώματα ως οντότητες με συνείδηση, δίχως να είναι δεισιδαίμονες; Και πώς γίνεται – να δίνεται λογική εξήγηση – ένα «σύμβολο» φυσικών φαινομένων να έχει συνείδηση; Είναι δυνατόν τα ηλεκτρόνια να έχουν προσωπικότητα και συνείδηση; Να προσεύχεται κανείς στα ηλεκτρόνια ή στην φυγόκεντρο δύναμη; Και καλά οι Αρχαίοι, οι οποίοι δεν είχαν ιδέα από τη σύγχρονη επιστήμη, να πιστεύουν κάτι τέτοιο, αλλά να τα πιστεύουν και στον 21ο αιώνα οι νεοπαγανιστές!; Αλλά τί να περιμένει κανείς από Νεοεποχίτες που όλες τις αντίθετες κι άσχετες λέξεις τις ρίχνουν στο καζάνι τους, και βγάζουν τον ορισμό των θεών. Αλλά όταν αποκαλούν τον Όλυμπο «θεοβάδιστο όρος» (κατ' αντιγραφή των ορθοδόξων που λένε κάτι τέτοιο για το Σινά), μήπως βλασφημούν ή είδαν τον Δία να περπατά εκεί; Κι αν τον είδαν, μήπως είναι λίγο δύσκολο μια «Ιδέα» ταυτιζόμενη με τη Φύση, ή η ίδια η Φύση, να περπατά;

«Οι θεοί των νεοπαγανιστών είναι είδωλα, δηλαδή ψευδοθεοί, διότι είτε ως ιδέες και έννοιες εκλαμβάνονται, είτε ως λατρευόμενες φυσικές δυνάμεις και ενέργειες, είτε ως οντότητες ή εξελιγμένοι και θεοποιηθέντες άνθρωποι, είτε ως σύμβολα και ηθικοπλαστικά μορφώματα χωρίς οντολογική ύπαρξη, είναι έργα χειρών ανθρώπων, κατασκευάσματα της ανθρώπινης διανοίας, θεοί καθ' ομοίωσιν ανθρώπων πλασθέντες. Ακόμα και η αντίληψη ότι οι αρχαίοι θεοί είναι «αρχέτυπα» και «ιδέες» μπορεί να θεωρηθεί ένα είδος ήπιας ειδωλολατρίας, διότι και πάλι είναι αυθαίρετες υποκειμενικές νοηματικές συλλήψεις, ανύπαρκτα όντα, πλάσματα ευφάνταστων ανθρώπων, τα οποία δεν έχουν δώσει κανένα απτό σημείο της ύπαρξής τους» (Νεοπαγανισμός, η απειλή από το παρελθόν, εκδ. Αποστολικής διακονίας, σ. 34).

«Αν πάλι οι θεοί είναι «προϊόντα» της φύσης και όχι αιώνια αυθύπαρκτα όντα (βασική έννοια που καθορίζει το θείον), δημιουργημένα κι όχι δημιουργοί του κόσμου και αμέτοχα της κοσμικής διεργασίας, τότε ποια είναι η θέση τους στον κόσμο και ο λόγος υπάρξεώς τους; Η «θεά» Φύση, η οποία υποτίθεται ότι δημιούργησε τις φυσικές δυνάμεις, για ποιο λόγο να τις ταυτίσει με τους θεούς, τους οποίους επίσης αυτή δημιούργησε;» (Νεοπαγανισμός, η απειλή από το παρελθόν, εκδ. Αποστολικής διακονίας, σ. 35). Άλλωστε, η ιδέα πως η Φύση δημιούργησε τους θεούς κάποια στιγμή, προϋποθέτει ότι οι θεοί δεν είναι αιώνιοι. Αν ισχύει ότι «οι Έλληνες Θεοί δεν έφτιαξαν τον Σύμπαντα Κόσμο, αντιθέτως εγεννήθησαν από αυτόν και μέσα σε αυτόν και σε κάποια δεδομένη στιγμή τον έβαλαν απλώς κάτω από τον έλεγχό τους», τότε έχουμε την περίπτωση, το τμήμα να εξουσιάζει το Όλον, πράγμα που είναι τόσο αδύνατο όσο και παράλογο. Πώς θα μπορούσε να θέσει μια οντότητα τον κόσμο υπό τον έλεγχό της, την στιγμή που δεν κατέχει τις απαιτούμενες δυνάμεις για να τον δημιουργήσει; Θα χρειαζόταν τουλάχιστον ίση δύναμη με την δύναμη που απαιτείται για τη δημιουργία του Κόσμου, ώστε να τεθεί το σύμπαν υπό τον έλεγχο κάποιου.

Κι αφού οι θεοί ήταν κοσμικές, απρόσωπες δυνάμεις και λειτουργίες, σε ποιον απευθύνονταν οι επικλήσεις, οι ύμνοι, οι προσευχές; Δεν απευθύνεται ούτε προσεύχεται κανείς π.χ. σε μια καρέκλα˙ μόνο σε πρόσωπο.

Αλλά είναι δύσκολο, ταυτόχρονα να ισχύει «ο κόσμος είναι το Παν» και «ο κόσμος προϋπάρχει του Παντός». Κι όμως αυτά τα δύο βρίσκονται δίπλα δίπλα, μέσα στην ίδια φράση, του Βλ. Ρασσιά (Περιοδικό Ανιχνεύσεις, τ. 22, σ. 26). Τόσο λογικά. Α=Β και Α>Β. Αντίφαση παρόμοια με εκείνη του αιωνίου σύμπαντος το οποίο έχει εξελικτικό σκοπό. Είτε θα υπάρχει το Παν μετά τον κόσμο είτε ο κόσμος θα είναι το Παν. Δεν μπορεί ο κόσμος να... προϋπάρχει του εαυτού του.

Η έννοια «άνθρωπος» καθορίζει την έννοια «ανθρωπιά» και την έννοια «ανθρώπινο» κι όχι το αντίθετο (ανθρώπινο είναι ό,τι έκαναν και κάνουν οι άνθρωποι). Αντίστοιχα, δεν υπάρχει-προηγείται κάτι τι νεφελώδες «θείον», αυθύπαρκτο και απρόσωπο, όπως οι νεοπαγανιστές πιστεύουν: υπάρχει η έννοια (και ύπαρξη!) «Θεός», η οποία καθορίζει και «παράγει» το «θείον» ή την «θεϊκότητα», κι όχι το αντίστροφο (το «θείον» να προσωποποιείται σε «θεό» για λόγους απλού ανθρωπομορφισμού ή κατανόησης). Διαφορετικά, είναι σαν να μιλάμε για «ανθρωπότητα» ή «ανθρωπιά» δίχως άνθρωπο-ανθρώπους.

Εν πάσει περιπτώσει, οι «φυσικές δυνάμεις και ενέργειες» δεν είναι αριθμητικώς άπειρες, όσοι και οι «θεοί» των νεοπαγανιστών (περίπου 700), ούτε καν δώδεκα, αλλά τέσσερις: η βαρυτική, η ηλεκτρομαγνητική, η ισχυρή πυρηνική και η ασθενής πυρηνική. Τις βασισμένες στα επιστημονικά δεδομένα τις εποχής του Πορφύριου αντιλήψεις καθώς και τις δικές τους νεοεποχίτικες ιδέες τους, οι νεοπαγανιστές ας τις αφήσουν κατά μέρους. 

 

Πηγή: ierosolymitissa.org

Ο όρος «Cis» επινοήθηκε από παιδόφιλο ιατρό...

Ο σεξολόγος που βρήκε τον όρο "cis" ισχυρίστηκε επίσης ότι "δεν υπάρχει τίποτα κακό με την παιδεραστία".

Ο όρος "cis gender" έχει αποκτήσει ευρεία δημοτικότητα τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της ώθησης από τρανς ακτιβιστές που ορίζουν τη λέξη ως το αντίθετο του "transgender". Ωστόσο, λίγοι χρήστες του όρου γνωρίζουν ότι προήλθε από έναν Γερμανό σεξολόγο που πιστεύει επίσης ότι η παιδεραστία είναι απλά μία σεξουαλικότητα.

Μια δημοσίευση του 1991 από τον Volkmar Sigusch, με τίτλο “Transsexuals and our Nosomorphic View”, ("Τρανσέξουαλς και η νορμοφοβική μας οπτική") πιστώνεται ως η πρώτη δημοσιευμένη περίπτωση του όρου «cisgender» ως αντώνυμο (αντίθετο) του transgender.

Ο Sigusch είναι Γερμανός σεξολόγος, γιατρός και κοινωνιολόγος που υπηρέτησε ως διευθυντής του Institut für Sexualwissenschaft (Ινστιτούτο Σεξουαλικής Επιστήμης) στην κλινική του Πανεπιστημίου Goethe, στην Φρανκφούρτη, από το 1973 έως το 2006.

Το "Cisgender" χρησιμοποιείται πλέον ευρέως για να αναφέρεται σε άτομα που λέγεται ότι έχουν μια "ταυτότητα φύλου" που ταιριάζει με το φύλο τους. Ωστόσο, η πιο ακριβής μετάφραση του γερμανικού όρου Sigusch "zissexuell" είναι "cissexual", αν και τώρα ο όρος "sex" (φύλο) - αναφερόμενος είτε στα γεννητικά όργανα είτε στη σεξουαλικότητα - έχει αντικατασταθεί από τον αόριστο και υποκειμενικό όρο “gender” ("φύλο"). (Σύμφωνα με αυτό τον παραλογισμό μπορείς ταυτόχρονα να έχεις άλλο "sex" και άλλο "gender", καθώς "sex" υποτίθεται είναι το «βιολογικό» σου φύλο, ενώ "gender" το «κοινωνικό»).

«Το γνήσιο νεολογικό χαρακτηριστικό του τρανσεξουαλισμού είναι ότι δίνει αυτό που ανέφερα ως cissexualism, στην πραγματικότητα το λογικό του αντίστοιχο, με ένα εξαιρετικά διφορούμενο φως. Διότι εάν υπάρχει ένα trans, ένα πέρα ​​(του φυσικού φύλου), πρέπει να υπάρχει και ένα cis, ένα από αυτήν την πλευρά, επίσης», έγραψε ο Sigusch το 1998, αναφερόμενος στο άρθρο του το 1991.

Οι απόψεις του σεξολόγου περιλαμβάνουν επίσης αμφιλεγόμενες απόψεις για την παιδεραστία. Ο Sigusch κάνει διάκριση μεταξύ των pedophiles (παιδεραστών-παιδόφιλων) που κακοποιούν παιδιά και των “pedosexuals” (“pedosexual” κατά το homosexual), που έχουν τις ίδιες παρορμήσεις αλλά δεν τις εξασκούν με αυτά.

Σε συνέντευξή του στο Spiegel το 2011, ο Sigusch δήλωσε ότι το πρόβλημα με τους “pedosexuals” δεν είναι η επιθυμία τους να κακοποιούν τα παιδιά, αλλά το να ενεργούν βάσει αυτής της παρόρμησης. Πρότεινε ότι το καλύτερο αποτέλεσμα για τη θεραπεία των παιδεραστών δεν είναι η απώλεια της επιθυμίας τους, αλλά η αποτροπή τους από το να έχουν «επαφή» με τα παιδιά.

Οι ισχυρισμοί του Sigusch μοιάζουν με τη σύγχρονη ρητορική γύρω από «ενάρετους παιδόφιλους» (“virtuous pedophiles”) ή «MAPs» (minor-attracted persons / άτομα που έλκονται από ανήλικα άτομα), τα οποία δίνουν προτεραιότητα στα συναισθήματα και τις ανάγκες ανδρών που ελκύονται από παιδιά, αντί να εστιάζουν στην προστασία των παιδιών.

Εξετάζοντας την ιστορία των πολιτικών και στάσεων υπέρ της παιδεραστίας στη Γερμανία κατά τις δεκαετίες του '60-'80, είναι σαφές ότι ο Sigusch απέχει πολύ από το να είναι κάποιος απομονωμένος υπέρμαχός της και ότι απλώς προσπαθούσε να εκλαϊκεύσει ιδέες που ήδη υπήρχαν.

Ένα πρόσωπο κλειδί πίσω από μια ανοιχτή πολιτιστική αποδοχή της παιδεραστίας στη Γερμανία ήταν ο σύγχρονος του Volkmar Sigusch, ο σεξολόγος Helmut Kentler με έδρα το Βερολίνο. Ο Kentler τοποθέτησε ανάδοχα παιδιά σε σπίτια παιδεραστών ξεκινώντας το 1969 με σκοπό τη διευκόλυνση της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, ένα έργο γνωστό αργότερα ως «Πείραμα Kentler» ή «Έργο Kentler» (“Kentler Experiment” ή “Kentler Project”). 

 

 

 

Αυτό το πείραμα εγκρίθηκε και επιχορηγήθηκε από τη Γερουσία του Βερολίνου. Το 1988, σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, ο Kentler περιέγραψε το έργο ως «πλήρη επιτυχία» σε μια έκθεση που υπέβαλε στη Γερουσία.

Ο Δρ. Joachim Häberlen του Πανεπιστημίου του Warwick, στο άρθρο του, “Feeling Like a Child: Dreams and Practices of Sexualality in the West German Alternative Left during the Long 1970s”, («Νιώθοντας σαν Παιδί: Όνειρα και Πρακτικές της Σεξουαλικότητας στην Δυτικογερμανική Εναλλακτική Αριστερά κατά τη διάρκεια της μακράς δεκαετίας του 1970»), λέει:

«Το 1970 μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου που ήταν επιφορτισμένοι με τη μεταρρύθμιση του ποινικού δικαίου άκουσαν ακόμη και τον ριζοσπαστικό μελετητή της εκπαίδευσης Helmut Kentler, τον σεξολόγο Volkmar Sigusch και άλλους κοινωνιολόγους και ψυχολόγους, οι οποίοι δήλωσαν ότι τα παιδιά δεν θα υποφέρουν από σεξουαλικές σχέσεις με ενήλικες και ότι αυτές οι σχέσεις δεν πρέπει να τιμωρηθούν, γιατί είναι ένα «έγκλημα χωρίς θύμα»».

Το 1972, ο Ολλανδός ακτιβιστής υπέρ των παιδεραστών Dr. Frits Bernard δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Παιδοφιλία – μια ασθένεια;» (“Pedophilia – a Disease?”), στην οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι παιδοφιλικές επαφές δεν βλάπτουν την ψυχική ανάπτυξη ενός παιδιού». Σύμφωνα με τη Δρ Sonja Levsen, στο δοκίμιό της, «Pedophile Apologism in the 1970's», ο Volkmar Sigusch ήταν ένας από τους «συμβούλους» στην έρευνα του Bernard.

Σύμφωνα με τον Dagmar Herzog, συγγραφέα του “Sex after Fascism: Memory and Morality in Twentieth-Century Germany”, ο Volkmar Sigusch και ο συνάδελφός του Gunter Schmidt, με τον οποίο δημοσίευσε έρευνα για την παιδική σεξουαλικότητα στη δεκαετία του '70, υποστήριξαν επίσης ότι η έκθεση των παιδιών στην πορνογραφία είναι ένα πηγάδι – μια γνωστή τακτική αλίευσης θυμάτων από τους παιδεραστές – ήταν εντελώς ακίνδυνη.

«Ο Volkmar Sigusch και ο Gunter Schmidt υποστήριξαν προκλητικά ότι η αναπαράσταση του σεξ, αυτή καθαυτή, δεν βλάπτει τη νεολαία ή τα παιδιά και ότι το είδος της πορνογραφίας στο οποίο το σεξ «αναπαρίσταται χωρίς προκαταλήψεις ως μια κοινωνική δραστηριότητα γεμάτη ευχαρίστηση… είναι ένα είδος που θα μπορούσε κανείς χωρίς ανησυχία να δώσει σε παιδιά και εφήβους», έγραψε ο Herzog.

Το 2010, ο Sigusch δημοσίευσε «διατριβές σεξολογίας για τη συζήτηση για την κακοποίηση» όπου επαίνεσε τον «παράδεισο της παιδικής ηλικίας» και ισχυρίστηκε ότι «η προσθήκη ταμπού στον παιδικό ερωτισμό δημιουργεί αυτό που όλοι θέλουμε να αποτρέψουμε: τη σεξουαλική βία».

«Δεν υπάρχει τίποτα κακό με την παιδεραστία με την έννοια της λέξης, δηλαδή ενάντια στο να μας αρέσουν, ακόμη και να αγαπάμε, τα παιδιά», έγραψε ο Sigusch. «Ο αισθησιασμός που ξεδιπλώνεται αυθόρμητα ανάμεσα σε ένα παιδί και έναν ενήλικα είναι κάτι υπέροχο. Τίποτα δεν μπορεί να μας θυμίσει πιο έντονα τους παραδείσους της παιδικής ηλικίας. Τίποτα δεν είναι πιο αγνό και πιο ακίνδυνο από αυτόν τον ερωτισμό του σώματος και της καρδιάς. Ο παιδικός ερωτισμός δεν είναι μόνο γεμάτος απολαύσεις, είναι και απαραίτητος».

Διάβασε: Η επίθεση στο Φύλο και στην Οικογένεια: Η κληρονομιά της Σχολής της Φρανκφούρτης

ΚΟ: Ο Volkmar Sigusch, γεννημένος το 1940 στο Bad Freienwalde (Oder) του Βρανδεμβούργου της Γερμανίας, γιος διευθυντή τράπεζας, αυτοπεριγράφεται ως "σεξολόγος," γιατρός και κοινωνιολόγος. Μετά την φυγή του από την Ανατολική Γερμανία, ο Sigusch σπούδασε ιατρική, ψυχολογία και φιλοσοφία στη Φρανκφούρτη, έχοντας καθηγητές τους Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο, οι οποίοι είχαν τότε επιστρέψει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και είχαν επανιδρύσει το περιβόητο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών της Φρανκφούρτης (Frankfurt Institute for Social Research). Με λίγα λόγια, ο Sigusch, υπήρξε άξιος μαθητής της περιβόητης Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurter Schule) που ιδρύθηκε από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, στην Φρανκφούρτη, το 1920, που είχε ως σκοπό την "αναίρεση" της παραδοσιακής δυτικής κοινωνίας, που θεωρείτο «καταπιεστική», μέσω της "Κριτικής Θεωρίας", της θεωρίας δηλ. του να επικρίνεις κάθε παραδοσιακό θεσμό, αρχής γενομένης από την οικογένεια. 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΑ ΔΟΓΜΑΤΑ, 1o.

48. «Σκοπός του Κόσμου είναι η εξέλιξη και η παραγωγή της Ανωτέρας Συνειδήσεως. Δια του θείου νόμου της εξελίξεως και με επανειλημμένες μετεμψυχώσεις οι ατομικότητες που γεννιούνται μέσα στον Κόσμο κατακτούν την Ανωτέρα Συνείδηση και γίνονται Θεοί αθάνατοι που φροντίζουν για την εύρυθμη λειτουργία της Φύσεως…. Η ψυχή εξελίσσεται, δέχεται εγγραφές και αποκτά την συνείδηση δια επανειλημμένων μετεμψυχώσεων που αρχίζουν από το ορυκτό βασίλειο για να περάσουν στα φυτά, στα ζώα και τέλος στον άνθρωπο. Όταν ο κύκλος αυτός κλείσει επιτυχώς, τότε η ψυχή έχει αποκτήσει την Ανωτέρα Συνείδηση οπότε και εισέρχεται στους Ανωτέρους Κόσμους όπου και συνεχίζει διηνεκώς την εξέλιξη της καθισταμένη, ήρως, δαίμων, Θεός, Θεός Ολύμπιος, κ.ο.κ.».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Τα ερωτήματα που τίθενται εδώ είναι δύο. Το ένα αφορά τον Λόγο-Σκοπό του Κόσμου και το άλλο αφορά την μετεμψύχωση των ψυχών.

Πόθεν γνωρίζουν οι νεοπαγανιστές ότι σκοπός του κόσμου είναι «η παραγωγή της Ανωτέρας Συνειδήσεως»; Και για ποιο λόγο να μην έχει σκοπό την παραγωγή της Κατωτέρας Συνειδήσεως ή του σιδηρού γένους; Και γιατί να μην έχει κανένα σκοπό; Πώς το κατάλαβαν ότι Α') ο κόσμος έχει σκοπό κι ότι Β') ο σκοπός είναι αυτός που υποστηρίζουν; Μήπως τους το... αποκάλυψαν οι θεοί;

Ο κόσμος είτε είναι τυχαίος και δίχως σκοπό είτε έχει ένα Σκοπό. Αλλά αυτός ο Σκοπός δεν μπορεί να είναι εκ του σύμπαντος. Αν ο Σκοπός βρίσκεται εντός του κόσμου, τότε υπόκειται στον χρόνο, δηλαδή μεταβάλλεται, δηλαδή δεν είναι πάντοτε ο ίδιος Σκοπός, αλλά μπορεί π.χ. σήμερα να είναι «η παραγωγή Ανωτέρας Συνειδήσεως» και μετά από ένα εκατομμύριο χρόνια να είναι η Καταστροφή του Κόσμου. Μόνο εάν ο Σκοπός βρίσκεται, δηλαδή έχει την αιτία του, εκτός του κόσμου, δηλαδή εκτός και υπεράνω του χρόνου και της αλλοιώσεως που προκαλεί ο χρόνος, μπορεί να παραμένει ο ίδιος και αναλλοίωτος και αιώνιος.

Ο Wittgenstein γράφει: «το νόημα του κόσμου πρέπει να βρίσκεται έξω από τον κόσμο. Στον κόσμο όλα είναι όπως είναι, και όλα συμβαίνουν όπως συμβαίνουν˙ μέσα στον κόσμο δεν υπάρχει καμμιά αξία, και αν υπήρχε, δεν θα είχε καμμιά αξία. Αν υπάρχει μια αξία, που να έχει αξία, πρέπει να βρίσκεται έξω από όλα όσα συμβαίνουν και είναι έτσι. Γιατί όλα όσα συμβαίνουν και είναι έτσι, είναι συμπτωματικά. Αυτό που τα κάνει να μην είναι συμπτωματικά δεν μπορεί να βρίσκεται μέσα στον κόσμο, γιατί τότε θα ήταν κι αυτό συμπτωματικό» (Tractatus Logico-Philosophicus, εκδ. Παπαζήση, σ. 128).

Όσον αφορά την μετεμψύχωση: σε αντίθεση με την αντίληψη των Χριστιανών ότι η ψυχή δεν είναι κατά φύση αιώνια, αλλά έχει αρχή εντός του χρόνου και γίνεται αιώνια μόνον κατά χάριν (με τη θέληση, δηλαδή, του Θεού), οι νεοπαγανιστές ισχυρίζονται πως η «ψυχή» είναι εκ φύσεως, κατά φύση αιώνια. Αυτός όμως ο ισχυρισμός τους κάνει αδύνατη την άποψη περί μετενσάρκωσης.

Όπως ξέρουμε από το Β’ θερμοδυναμικό νόμο (βλ. παρακάτω), κάθε τι που βρίσκεται εντός ενός υλοενεργειακά πεπερασμένου σύμπαντος έχει χρονική αρχή (δεν υπήρχε πάντα), διότι το ίδιο το πεπερασμένο σύμπαν έχει αρχή και δεν υπήρχε από πάντα. Άρα, ό,τι περικλείεται εντός του έχει και αυτό αρχή μέσα στο χρόνο. Προκύπτουν τότε δύο πιθανότητες για την προέλευση της ψυχής, αν δηλαδή η «ψυχή» έχει την αιτία της ύπαρξής της εντός ή εκτός του σύμπαντος.

1) Αν η ψυχή δεν έχει αιτία ύπαρξης εντός του σύμπαντος, τότε η ψυχή δεν υπόκειται στον χρόνο-χώρο, δηλαδή είναι αμετάβλητη, άτρεπτη, οπότε δεν γίνεται να υπόκειται σε εξέλιξη-μετενσάρκωση, διότι η εξέλιξη προϋποθέτει χρόνο εντός του οποίου αυτή να συμβαίνει.

2) Εάν πάλι η ψυχή έχει αιτία ύπαρξης εντός του σύμπαντος, τότε αναγκαστικά η «ψυχή» έχει χρονική αρχή, αφού το (πεπερασμένο) σύμπαν έχει χρονική αρχή. Ό,τι περικλείεται εντός ενός σύμπαντος που είναι χρονικά πεπερασμένο, καθώς και ό,τι έχει ως αιτία γενέσεως ένα σύμπαν χρονικά πεπερασμένο, θα έχει και αυτό το ίδιο αναγκαστικώς χρονική αρχή. Άρα η ψυχή δεν υπήρχε απο πάντα, αλλά γεννήθηκε, εν χρόνω.

Δηλαδή, και στις δύο περιπτώσεις, η νεοπαγανιστική «ψυχή», είτε δεν μπορεί να εξελιχθεί, άρα και να μετεμψυχωθεί, είτε δεν είναι άπειρη χρονικά και φύσει αιώνια, όπως ισχυρίζονται οι Ν/Π, αλλά έχει χρονική αρχή, δηλαδή γεννιέται με το σώμα και δεν προϋπάρχει από αυτό.

Ακόμη κι αν υποθέταμε, ότι – κατά κάποιο μυστηριώδη και παράλογο τρόπο – κάθε ψυχή είναι χρονικώς άναρχη (άπειρη) εντός ενός μη αιώνιου σύμπαντος (σύμπαντος χρονικά πεπερασμένου), δηλαδή ότι μια άπειρη χρονικά ψυχή έχει αιτία ύπαρξης εντός ενός χρονικά πεπερασμένου κόσμου, τότε θα έπρεπε να είχε εξελιχθεί-μετεμψυχωθεί απείρως, έχοντας στη διάθεσή της άπειρο χρόνο. Οπότε, σε αυτήν την περίπτωση, έχοντας άπειρο χρόνο, όλες οι «ψυχές» θα έπρεπε να είχαν φτάσει στην Τέλεια, Ανώτερη Κατάσταση, πράγμα που διαφωνεί ακόμη και με την ίδια την εμπειρία των νεοπαγανιστών, η οποία λέει ότι δεν έχουν γίνει-εξελιχθεί όλες οι ψυχές σε Ολύμπιους Θεούς (Εκτός κι αν οι νεοπαγανιστές με τους οποίους διαφωνούμε έχουν φτάσει στην ύψιστη εξέλιξη και δεν το γνωρίζουν ούτε αυτοί ούτε εμείς). Άρα απορρίπτεται και η περίπτωση να υπάρχει χρονικώς άναρχη ψυχή εντός ενός (πεπερασμένου χωροχρονικά) σύμπαντος.

Η μόνη περίπτωση που απομένει είναι να υποστηρίξουν οι νεοπαγανιστές ότι η ψυχή είναι αιώνια και ότι έχει την αιτία ύπαρξής της εκτός του κόσμου. Αλλά αυτό είναι αντιφατικό. Οι νεοπαγανιστές, αρνούνται με λύσσα την ύπαρξη του «εξω-κοσμικού Θεού» (Ο όρος «εξωκοσμικός» είναι λανθασμένος και συνιστά αφελή νεοπαγανιστική κατανόηση του Ορθόδοξου δόγματος περί Ακτίστου Θεού). Πώς μπορούν να δεχτούν εξωκοσμική ψυχή και εξωκοσμική αιτία ύπαρξής της; Κι αν υπήρχε κάτι τέτοιο, πώς δημιουργείται αυτή; Από εξωκοσμικό θεό μήπως; Μα εκτός χωροχρόνου, δηλαδή σύμπαντος, δεν υπάρχει δυνατότητα γέννησης ή εξέλιξης. Διότι, αν η ψυχή υπήρχε αιωνίως εκτός σύμπαντος, πράγμα αντιφατικό κι αντίθετο με την νεοπαγανιστική απόρριψη της ύπαρξης εξωκοσμικών όντων, τότε είναι αντιφατικό να υποστηρίζεται πως έχει κάποια αιτία ύπαρξης. Κι αν δεν έχει αιτία ύπαρξης, τότε είναι αιώνια υπαρκτή, ήδη τέλεια (διότι δεν θα ήταν λογικό να είναι αιωνίως ατελής), πάντοτε άτρεπτη-αμετάβλητη κι επομένως δεν έχει ανάγκη εξέλιξης ή μετενσάρκωσης. Διότι, κι αν παρ' όλο που είναι αιώνια – μεταβάλλεται, τότε θα έπρεπε ήδη να έχει φτάσει στην τελειότητα.

Η «ψυχή», λοιπόν, εάν είναι αιώνια, τότε είτε θα έπρεπε να έχει ήδη εξελιχθεί προ αιώνων (εάν κατά παράλογο τρόπο δεχτούμε ότι ήταν «αρχικά» ατελής) είτε δεν θα είχε ανάγκη να εξελιχθεί-μετενσαρκωμένη πλέον (εάν ήταν πάντα τέλεια) είτε δεν θα μπορούσε καν να εξελιχθεί, αφού εκτός χρόνου δεν υπάρχει εξέλιξη.

Εάν ο αριθμός των ψυχών είναι συγκεκριμένος και αμετάβλητος, και κάθε ψυχή έχει μετενσαρκωθεί σε πολλά ανθρώπινα σώματα, αυτό είναι παράλογο, διότι ο πληθυσμός της ανθρωπότητας, δηλαδή ο αριθμός των ανθρώπινων σωμάτων, ήταν πολύ μικρός στην αρχή της προϊστορίας συγκριτικά με τον σημερινό πληθυσμό. Δεν γίνεται ταυτόχρονα, να παραμένει σταθερός ο αριθμός των μετενσαρκωνόμενων ψυχών, και να αυξάνεται ο αριθμός των διαθέσιμων προς μετενσάρκωση σωμάτων. Εάν, στην αρχή της ανθρωπότητας ο αριθμός των ψυχών ήταν ίσος με τον αριθμό των σωμάτων, σήμερα, δεδομένου της σταθερότητας του αριθμού των ψυχών, οι ψυχές είναι πολύ λιγότερες από τα σώματα. Θα περίσσευαν τα ζωντανά ανθρώπινα σώματα, αφού οι ψυχές είναι πολύ λίγες ως προς τα σώματα. Τί συμβαίνει με τα περισσευούμενα σώματα; Κοίτονται άψυχα; Οι 100.000 αρχικές ψυχές, πώς μοιράζονται σε 6 δις. σώματα; Αν, λοιπόν, οι ψυχές γεννώνται, ώστε να είναι ίσες προς τον αριθμό των σωμάτων, τότε δεν προϋπάρχουν του σώματος.

Αν πάλι, το σύμπαν είναι αιώνιο, αλλά οι ψυχές δημιουργούνται εκ του μηδενός εν χρόνω (αλλά να προϋπάρχουν του σώματος), τότε θα έπρεπε να υπάρχουν ήδη άπειρες ψυχές συγκριτικά με τα 7-8 δισεκατομμύρια ανθρώπινα σώματα. Σε αυτήν την περίπτωση, δηλαδή, οι ψυχές θα περίσσευαν ως προς τα σώματα. Τί συμβαίνει με όσες ψυχές περισσεύουν, χωρίς να έχουν ακόμη ενσαρκωθεί ποτέ; Άρα κάθε ψυχή έχει ένα σώμα μόνο, διότι αλλιώς είναι παράλογο, τόσο να περισσεύουν οι ψυχές ως προς τα σώματα, όσο και να περισσεύουν τα σώματα ως προς τις ψυχές.

Ο λόγος που οι Χριστιανοί διαφωνούν ριζικά με την ιδέα τόσο της μετεμψύχωσης όσο κυρίως της φύσει αθάνατης ψυχής (η οποία συνεπάγεται την μετεμψύχωση) δεν είναι επειδή δήθεν θέλουν να υποτιμήσουν και να υποβιβάσουν τον άνθρωπο μπροστά στον Τέλειο Θεό, αλλά επειδή κάθε σκέψη περί φύσει αιωνιότητας της ψυχής είναι εντελώς παράλογη και άτοπη.

Όμως ο Χριστιανισμός δεν αρνείται την εξέλιξη της ψυχής ούτε την αιωνιότητά της. Απλώς ισχυρίζεται πως η ψυχή (μαζί με το σώμα), παρ' όλο που είναι φύσει θνητή, γίνεται κατά χάρη αιώνια, και εάν ο άνθρωπος θέλει, μπορεί να είναι αιώνιος και άναρχος, ενώ αν δεν θέλει, ζει αιώνιο θάνατο. Είναι χαρακτηριστική η ιδέα και η αίσθηση της ελευθερίας που διέπει τον Χριστιανισμό. Το σώμα, όντας τμήμα του ανθρώπου, ο άνθρωπος είναι ψυχοσωματική ενότητα κι όχι μόνο σώμα ή μόνο συνείδηση, συμμετέχει στην μετεξέλιξη του ανθρώπου. Ναι, είναι αιώνια η ψυχή του ανθρώπου, από τη στιγμή που γίνεται η σύλληψη και μετά, αλλά όχι φύσει αιώνια, παρά χάριτι. Διότι ο άνθρωπος δεν είναι παρά το ανώτερο ζώο (Ζώο με την έννοια του όρου που του αποδίδει ο Άγιος Βασίλειος ο Μέγας, δηλ. αυτό που έχει ζωή). Αν ο Θεός δεν του έδινε αιώνια ζωή, η ψυχή του θα είχε τη μοίρα των «ψυχών» των ζώων. (Αιώνια η ψυχή μας από την στιγμή της κτίσεως της, όχι αιώνια ως προς το παρελθόν, αλλά από την κτίση της και ως προς το μέλλον)

Ο αρχαίος φιλόσοφος Ξενοφάνης ειρωνευόταν τη μετεμψύχωση και έγραψε το ακόλουθο κείμενο για τον Πυθαγόρα που ήταν οπαδός της μετεμψύχωσης: «Λένε πως ο Πυθαγόρας προσπερνώντας κάποτε κάποιον που χτυπούσε ένα σκυλί, συμπόνεσε και τέτοιο λόγο είπε: "Πάψε να το χτυπάς γιατι είναι η ψυχή ενός αγαπημένου ανθρώπου που την αναγνώρισα ακούοντας το γαύγισμα του"» (Απόσπ. 7).

Έχουμε λοιπόν το παράδοξο οι ίδιοι οι Αρχαίοι Έλληνες να είναι ενάντια στις απόψεις των αυτόκλητων υπερασπιστών τους, των δήθεν συνεχιστών της αρχαίας θρησκείας, των νεοπαγανιστών. Εκτός, κι αν βγάλουν τον Ξενοφάνη ανθέλληνα και αμέτοχο του «ελληνίζειν». Σε τέτοια συμπεράσματα καταλήγει όποιος αρχαιολάτρης αγνοεί ότι η αρχαιοελληνικότητα δεν ήταν ούτε ενιαία ούτε συγκεκριμένη. Τί σχέση έχει, άραγε, η Ομηρική θρησκεία, όπου, όταν πεθάνει κάποιος, η ψυχή πηγαίνει στον Άδη, όπου μένει για πάντα εκεί, με τις θεωρίες περί μετενσάρκωσης, όπου η ψυχή συνεχώς μετενσαρκώνεται μέχρι να ενωθεί με το «όλον»;

«Η αποκορύφωση της απληστίας είναι να ζητήσει κανείς να εξισωθεί με τον θεό του, το ιδεώδες δηλαδή της ευδαιμονίας και της δύναμης. Αυτό ζήτησε ο Τάνταλος. Το τόλμημα φυσικά ήταν πολύ μεγάλο, και μάλιστα κατά την αντίληψη των αρχαίων, οι οποίοι και την ανθρώπινη ευτυχία, όταν μεγάλωνε πολύ, θεωρούσαν επικίνδυνη διότι κατά αυτό τον τρόπο πλησίαζε κανείς τους θεούς και προκαλούσε το φθόνο τους. Στην ελληνική μυθολογία αναφέρεται πλήθος θνητών, που τιμωρήθηκαν ακριβώς διότι τόλμησαν να συγκριθούν προς ένα θεό: Νιόβη, Μαρσύας, Αγαμέμνων, αι Προιτίδες, Ακταίων, Μέδουσα, Θάμυρις, Κασσιέπεια, ο Σαλμονεύς, η Σίδη κ.α. Και οι δελφίνες πρώτα ήταν άνθρωποι και θέλησαν να θεοποιηθούν και ο Ζευς τους μετέβαλε γι' αυτό σε ιχθύες» (Πηγή: Αραι, Ι. Θ. Κακριδή, σελ. 51, Εκδόσεις Ραδάμανθυ Αναστασάκη Ιδεοθέατρον, Αθήνα 2000).

Αφού είναι η κορύφωση της απληστίας να θελήσεις να γίνεις θεός, τότε πώς οι Ν/Π δογματίζουν ότι οι άνθρωποι μέσω διαδοχικών μετενσαρκώσεων θεοποιούνται; Οι προηγούμενοι, ήδη θεοποιημένοι, άνθρωποι τούς τιμωρούν αυστηρώς, όπως τιμώρησαν όλα τα πρόσωπα που αναφέρει ο Κακριδής. Άρα, ενάντια στην αρχαία θρησκεία ο νεοπαγανισμός.

«Επανερχόμαστε για να βαδίσουμε μέσα από αυτές τις συνεχείς παλιγγενεσίες στην αυτογνωσία και στην αποθέωσή μας, για τον απλό και μόνο λόγο ότι σκοπός του σύμπαντος είναι η δημιουργία συνειδήσεων, των δε συνειδήσεων η τελείωση και αποθέωσή τους μέσα από τη γνώση όλων των αληθινών αιτιών και των φαινομένων», γράφει ο Βλ. Ρασσιάς (Περί των Πατρώων Θεών, σ. 125). Αφού υπήρχε από πάντα το σύμπαν, πώς έχει σκοπό τη δημιουργία συνειδήσεων; Αν το σύμπαν είναι αιώνιο, τότε και οι εντός αυτού συνειδήσεις είναι συναιώνιες μαζί του, αιωνίως μετενσαρκωνόμενες και σε καμμία περίπτωση δημιουργημένες σε κάποια χρονική στιγμή. Ένα αιώνιο σύμπαν δεν γίνεται να έχει σκοπό τη δημιουργία συνειδήσεων, για τον απλό λόγο ότι αυτές ήδη υπάρχουν προαιωνίως και ισόχρονα μαζί του, αφού όλα έχουν προαιωνίως δημιουργηθεί. Άλλωστε, η ψυχή είναι αιώνια, σύμφωνα με τους ίδιους τους νεοπαγανιστές. Πώς μπορεί, λοιπόν, να δημιουργούνται συνεχώς νέες συνειδήσεις; «Δημιουργία ψυχής» σημαίνει, πως η ψυχή υπάρχει μόνο από ένα χρονικό σημείο κι έπειτα. Αυτό είναι αδιανότητο, αν δεχτούμε ότι «η ψυχή προϋπάρχει του σώματος και υπάρχει από πάντα». Αλλά και πάλι, πώς γνωρίζει κανείς, ότι αυτός κι όχι άλλος είναι ο σκοπός του σύμπαντος; Πώς μπορεί να το αποδείξει; Αν δεν αποδεικνύεται και είναι απλώς ζήτημα πίστης, τότε να αφήσουν κατά μέρους την προπαγάνδα τους οι νεοπαγανιστές, ότι η δική τους θρησκεία συμβαδίζει με την επιστήμη, ενώ ο Χριστιανισμός με την τυφλή πίστη.

Επιπλέον η ιδέα του σκοπού σε ένα αιώνιο σύμπαν παρουσιάζει τις εξής αντιφάσεις. Αν ο κόσμος υπάρχει (αιωνίως) με βάση κάποιο Πρότυπο ή κάποιον Σκοπό ή κάποια Λογική-Νόημα, τότε αυτό το πρότυπο ή Σκοπός ή Λογική-Νόημα προϋπήρχε του Κόσμου. Δεν γίνεται αλλιώς. Το σχέδιο ενός αυτοκινήτου προϋπάρχει του αυτοκινήτου. Το σχέδιο ενός σπιτιού προϋπάρχει του σπιτιού˙ αν υπήρχε πάντοτε το σπίτι, τότε δεν θα υπήρχε λόγος να υπάρχει σχέδιο δημιουργίας σπιτιού. Ο Σκοπός συνεπάγεται Σχέδιο και σε ένα αιώνιο σύμπαν, το μεν Σχέδιο, που λογικά θα έπρεπε να προϋπάρχει του σύμπαντος, δεν προϋπάρχει, ο δε Σκοπός, αφού πέρασαν άπειρα χρόνια, θα έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί, άρα να μην υπάρχει πλέον ως (ανεκπλήρωτος) Σκοπός. Πρόκειται για παραλογισμό να μιλάμε για Σκοπό-Σχέδιο σε αιώνιο σύμπαν. Ή το αιώνιο σύμπαν δεν έχει σκοπό (όπως το εξηγούμε παρακάτω) ή δεν είναι αιώνιο. Ο «Σκοπός» συνεπάγεται πως κάτι, το σύμπαν, δεν είναι αυτάρκες ούτε τέλειο, αλλά πρέπει να βελτιωθεί, τείνοντας προς τον Σκοπό του. Η Βελτίωση συνεπάγεται την απουσία Αιωνιότητας, διότι η Αιωνιότητα συνεπάγεται την απουσία ανάγκης Βελτίωσης. Δεν γίνεται να υπάρχει το σύμπαν αιωνίως το ίδιο, και ταυτόχρονα να λέμε πως το (αιωνίως ίδιο) σύμπαν έχει σκοπό. Άρα υπάρχει κάτι πέρα από τον κόσμο. Σε ένα αιώνιο σύμπαν, κάθε σκοπός έχει ήδη συντελεστεί προαιωνίως (άρα δεν υπάρχει πλέον στο σύμπαν Σκοπός – προς εκπλήρωση). Εάν αυτό δεν συμβαίνει ήδη τώρα, τότε δεν θα συμβεί ποτέ, αφού μέχρι τώρα, σε χρονικά άπειρο διάστημα, δεν συνέβη.

Όμως κάθε αντίληψη ότι «σκοπός του σύμπαντος είναι η δημιουργία συνειδήσεων, των δε συνειδήσεων η τελείωση και αποθέωσή τους μέσα από τη γνώση όλων των αληθινών αιτιών και των φαινομένων», όπως την παραθέτει ο κ. Ρασσιάς, είναι ανθελληνική, διότι απλούστατα όχι μόνο 1) οι «Θεοί» αντιτίθενται στην ισοθεΐα και τη θεοποίηση των ανθρώπων (ή, έστω, όλων των ανθρώπων, ως είδους), πολεμώντας όσους θνητούς προσπάθησαν να την πετύχουν, όπως αποδείξαμε με μυθολογικά παραδείγματα, αλλά 2) αν υπάρχει κάποιος «Σκοπός» σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, αυτός είναι η ασταμάτητη κατάπτωση και παρακμή, και όχι η άνοδος. Γι'’ αυτό άλλωστε ο Ησίοδος μας περιγράφει πώς από το Χρυσό γένος των ανθρώπων περάσαμε στο Αργυρό, έπειτα στο Χάλκινο, έπειτα στο των Ηρώων και τέλος στο Σιδηρούν, το οποίο πρόκειται είτε να αφανιστεί είτε να παρακμάζει αθεράπευτα και ασταμάτητα. Κανέναν «αισιόδοξο» Σκοπό του Κόσμου δεν έχει η ελληνική μυθολογία, ούτε φυσικά την «τελείωση» και την «αποθέωση» των συνειδήσεων. Αυτό, ειδικά, θα ήταν βλασφημία προς τους «θεούς».

Αλλά η μετενσάρκωση, εκτός από παράλογη είναι και ανήθικη. Βλέποντας κάποιον να υποφέρει, θα μπορούσαμε, αντί να τον βοηθήσουμε, να σκεφτούμε «καλά παθαίνει και υποφέρει˙ πληρώνει τώρα τις αμαρτίες μιας προηγούμενης ζωής. Αν δεν εξαγνιστεί με τον πόνο, δηλαδή αν εμείς τον βοηθήσουμε, τότε δεν θα ανέλθει σε ανώτερο επίπεδο». Επίσης, η μετενσάρκωση οδηγεί στην ηθική αναισθησία. Αν η ζωή αυτή δεν είναι μία και μοναδική, τότε ο κάθε εγκληματίας θα σκεφτεί: «αφού πρόκειται να έχω κι άλλες ζωές, άπειρες, στη συνέχεια, ώστε να εξαγνιστώ, ποιος ο λόγος να ζήσω από τώρα ηθική ζωή; Ας το αφήσω για την επόμενη» κι έτσι δικαιολογείται η εγκληματικότητα.

Στο κάτω κάτω, δεν ακούσαμε κανέναν οπαδό της μετενσάρκωσης να υποστηρίζει ότι σε προηγούμενες ζωές του ήταν δούλος ή πόρνη ή βάρβαρος ή άσημος γεωργός. Όλοι τους υποστηρίζουν ότι ήταν φιλόσοφοι (μικροί ή μεγάλοι), νομοθέτες, ηγέτες, στρατιωτικοί, πολιτικοί κ.ά. Και μόνο αυτή η λεπτομέρεια γελοιοποιεί τις απόψεις για ύπαρξη μετεμψύχωσης. Διότι δεν γίνεται όλοι τους να ήταν διάσημοι ή Έλληνες. Θα ήταν οπωσδήποτε και άσημοι και βάρβαροι, αλλά «παραδόξως» θυμούνται μόνο τις διάσημες προσωπικότητες. 

 

Πηγή: ierosolymitissa.org

ΝΕΟΠΑΓΑΝΙΣΤΙΚΗ ΑΡΧΑΙΟΠΛΗΞΙΑ, 9ο.

47. "Ο Χριστιανισμός απαγόρευσε τα ελληνικά ονόματα, τόσο κατά την αρχή της επικράτησής του, όσο και κατά την Τουρκοκρατία. Ιεράρχες και Πατριαρχικές Εγκύκλιοι απαγόρευαν την ελληνική ονοματοδοσία. Η γελοιότητα και πονηριά των Χριστιανών έφτασε σε τέτοια όρια, ώστε εφηύραν ακόμη και «άγιους» που είχαν ονόματα των Θεών, ενώ είναι γνωστό ότι οι αρχαίοι Έλληνες ποτέ δεν χρησιμοποίησαν τα ονόματα αυτά ως βαπτιστικά".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

α') Αφού απαγόρευσαν οι Πατέρες της Εκκλησίας τα ελληνικά ονόματα, πώς υπάρχουν τόσοι Βασίλειοι, Νικόλαοι, Δημήτριοι κ.ο.κ.; Άρα δεν τα απαγόρευσαν στην πράξη. Στην αρχή της εξάπλωσης του Χριστιανισμού δεν υπήρχαν ακόμη αμιγώς χριστιανικά ονόματα. Η Εκκλησία τότε αποδεχόταν τα εθνικά ονόματα όσων εθνικών βαφτίζονταν Χριστιανοί και δεν έφερνε αντίρρηση. Σιγά σιγά «συσσωρεύθηκε» ικανός αριθμός «αμιγώς» χριστιανικών ονομάτων (έστω κι αν αυτά είχαν προέλευση παγανιστική), οπότε υπήρχαν πλέον χριστιανικά ονόματα, από τα οποία μπορούσε να διαλέξει κανείς˙ δεν χρειαζόταν πλέον η προσφυγή σε μη χριστιανικά ονόματα. Γι' αυτό οι Ιεράρχες προέτρεπαν τους (Χριστιανούς, άλλωστε) πιστούς να εκλέγουν ονόματα χριστιανικά, δηλαδή ονόματα αγίων, κι όχι ονόματα που δεν συνδέονταν με αγίους. Αν αυτά τα χριστιανικά ονόματα ήταν ελληνικής ή άλλης προέλευσης, αυτό ήταν δευτερεύον. Η Εκκλησία δηλαδή δεν είχε πρόβλημα με την ελληνική καταγωγή καθ' εαυτή ενός ονόματος. Αν το ελληνικό όνομα ήταν και όνομα αγίου, δεν υπήρχε πρόβλημα.

β') Κατηγορούν οι Ν/Π την Εκκλησία ότι με αυτόν τον τρόπο ξεχάστηκαν πολλά ελληνικά ονόματα και δεν χρησιμοποιούνται. Αλλά μια ματιά στα χριστιανικά ονόματα μάς αποδεικνύει ότι υπάρχουν εξίσου πάμπολλα χριστιανικά ονόματα, τα οποία δεν χρησιμοποιούνται πλέον και έχουν ξεχαστεί. Δεν ξέρουμε πολλούς με το όνομα Κύριλλος, ή Μεθόδιος, ή Ονούφριος, ή Μεθόδιος, ή Θεόδουλος, ή Αγάπιος, ή Πίστη, ή Ευτρόπιος ή Αγαπητός κ.λ.π. Τί έγινε με αυτά τα ονόματα; Όπως ξεχάστηκαν και έπαψαν να είναι της μόδας, από αιτίες πολλές και διάφορες, όχι θρησκευτικές όμως, με τον ίδιο τρόπο ξεχάστηκαν κι έπαψαν να είναι της μόδας πολλά αρχαία ελληνικά ονόματα.

γ') Μια πρόχειρη ματια σε ένα ημερολόγιο τσέπης δείχνει πόσα αρχαιοελληνικά και λατινικά ονόματα επιβίωσαν μέσα στην Εκκλησία (εξαιρούνται ονόματα ελληνικά που δημιουργήθηκαν μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού):

Απολλιναρία, Γόρδιος, Διονύσιος, Ελλάδιος, Ερμογένης, Ερμύλος, Ζώσιμος Θεαγένης, Θεωνάς, Στρατόνικος, Μέσιππος, Νεονύλλη, Θύρσος, Φιλιππικός, Απολλώς, Ξενοφών, Δημήτριος, Παλλάδιος, Ολύμπιος, Διόδωρος, Τρύφων, Θείων, Αγαθόδωρος, Λυκαρίων, Παγκράτιος, Βασίλειος, Ζήνων, Πλωτίνος, Σέλευκος, Πορφύριος, Ασκληπιοδότης, Φιλοθέη, Κόνων, Αγάθων, Ανδρόνικος, Ανθούσα, Γοργία, Αντίοχος, Νέστωρ, Ευθαλία, Κορδάτος, Αιθέριος, Δίων, Αριστόβουλος, Νίκανδρος, Δαρεία, Ιάσων, Μύρων, Σεραπίων, Καλλινίκη, Νίκων, Αρτέμων, Ατέρμων, Κήρυκος, Υπάτιος, Πλάτων, Καλλιόπιος, Νήφων, Αντύπας, Αρίσταρχος, Λεωνίδας, Νέαρχος, Αντίπατρος, Αφροδίσιος, Γορδιανός, Αχίλλιος, Μένανδρος, Αλύπιος, Ελικωνίς, Ερμείας, Χαρίτων, Ιέραξ, Άτταλος, Τύχων, Αλέξανδρος, Αριστοκλής, Διομήδης, Μένιγνος, Μενέδημος, Άρχιππος, Απολλώνιος, Παγκράτιος, Αλέξανδρος, Ερμογένης, Ολυμπία, Ερμόλαος Ερμοκράτης, Τίμων, Ιάμβλιχος, Ιππόλυτος, Ήρων, Αλκιβιάδης, Χαιρήμων, Φίλιππος, Στράτων, Ηλιόδωρος, Αγαθόνικος, Αριστίων, Φιλάδελφος, Ερμιόνη, Λουκιανός, Λεόντιος, Πηλεύς, Αρίσταρχος, Δορυμέδων, Δάναξ, Δάμαρις, Ερωτηίς, Κυρμιδώλη, Κλεοπάτρα, Αρτέμιος, Σωκράτης, Απελλής, Ερμάς, Ιέρων, Αθηνόδωρος, Ολυμπάς, Ροδίων, Έραστος, Σωσίπατρος, Ωρίων, Αμφιλόχιος, Ηρακλαίμων, Νικόλαος, Μιλτιάδης, Σωσθένης, Απολλώς, Ορέστης, Αρριανός, Απολλώνιος, Θεμιστοκλής, Φιλέταιρος, Ολυμπιοδώρα, Βούσιρις, Κύρος, Μαρκιανός, Μάξιμος, Αρχίππας, Κλεόνικος, Αρχέλαος, Αρκάδιος, Φιλητός, Φιλίππας, Ιουλία, Λυδία, Ερμείος, Ιουστίνος, Καλλιόπη, Ιουλιανός, Αγριπίννα, Αριστοκλής, Πρόκλος, Βερονίκη, Φαύστος, Παρμενάς, Καλλίνικος, Παμφίλος, Αδριανός, Φοίβη, Αριστείδης, Ξανθίππη, Καλλίστρατος, Αγαθονίκη, Λουκιανός, Κλεώπας, Αρτεμάς, Ζηνόβιος, Ζηνοβία, Ερμαίος, Ροδίωνας, Λεύκιος, Αχαϊκός.

Συνεπώς, ακόμη κι αν «απαγόρευαν τα ελληνικά ονόματα» οι Πατριάρχες και οι ιεράρχες, αυτά εδώ δεν τα απαγορεύουν. Και υπάρχουν τόσα ιστορικά ονόματα που προέρχονται από την ένδοξη εποχή της αρχαίας Ελλάδας. Όμως την Εκκλησία δεν την ενδιαφέρει να απαγορεύσει τα ονόματα βάσει της εθνικότητας˙ απλώς θέλει να χρησιμοποιούνται τα υπάρχοντα χριστιανικά ονόματα, πολλά από τα οποία είναι και ελληνικά. Και κατά την Τουρκοκρατία, παρόλο που προέτρεπε να μην δίνονται αρχαία ονόματα, ωστόσο στην πράξη δεν έκανε τίποτα κατά του φαινομένου. Διότι, όπως τα παραπάνω ονόματα καθαγιάστηκαν από τους άγιους που τα είχαν, παρόλο που αρχικώς ήταν παγανιστικά, έτσι και οποιοδήποτε όνομα ανεξαρτήτως προέλευσης, μπορεί να καθαγιαστεί κι αυτό. Κατά την Τουρκοκρατία η Εκκλησία ήταν αντίθετη στη μόδα των αρχαίων ονομάτων, γιατί αυτή η μόδα προερχόταν από την «αρχαιολατρία» της Δύσης, μια επίπλαστη και ψεύτικη αρχαιολατρία που καμμιά αυθεντική ελληνικότητα δεν περιείχε. Η αρχαιολατρία της Δύσης πήγαζε από πολιτικές επιδιώξεις και ήταν φιλτραρισμένη και αλλοιωμένη μέσω της σκέψης, της ερμηνείας και του πολιτισμού των βορειοδυτικών ευρωπαϊκών λαών, γι' αυτό και δεν ήταν η «επιστροφή στην αρχαία Ελλάδα». Γι' αυτό και οι νεοπαγανιστές αγανακτούν με τις προτροπές της Εκκλησίας: διότι, ως εκδυτικισμένοι θαυμάζουν ό,τι θαυμάζει η Δύση και δεν κατανοούν τα κίνητρα της Εκκλησίας. Άλλωστε και η δική τους δυτική ελληνολατρία ψεύτικη είναι, νεοεποχίτικη και προϊόν της μόδας της Δύσης.

δ') Λένε οι Ν/Π ότι δημιουργήθηκαν ανύπαρκτοι άγιοι με τα ονόματα των «θεών», για να ξεγελάσει τάχα η Εκκλησία τους πρώην εθνικούς και να τους πείσει ότι ο Χριστιανισμός είναι η συνέχεια της παλιάς θρησκείας τους. Μπορεί λόγου χάρη να είναι πλέον ο Άγιος Νικόλαος προστάτης των ναυτικών κι όχι ο «θεός» Ποσειδώνας, αλλά δεν υπάρχει Άγιος Ποσειδώνας. Όπως κι ο Άγιος Τρύφων είναι προστάτης των γεωργών, αλλά όχι κάποια «αγία Δήμητρα», ενώ ο Άγιος Δημήτριος ουδεμία σχέση έχει με τη γεωργία. Υπάρχει δηλαδή «συνέχεια» (κάποιος είναι προστάτης των ναυτικών) αλλά δεν έγινε ο «θεός» άγιος.

ε') Στο θέμα των «ανύπαρκτων αγίων με ονόματα θεών», ας μην είναι οι επικριτές της Εκκλησίας τόσο σίγουροι ότι οι αρχαίοι δεν έπαιρναν τα ονόματα των θεών από σεβασμό. Υπάρχουν παγανιστικοί κατάδεσμοι όπως ο Νο 2 από το Defixionum tabellae του A. Audollent, στον οποίο διαβάζουμε για κάποια Άρτεμη που ζητά κάτι από τη Δήμητρα. Πώς γίνεται να έχει μια θνητή, γυναίκα, όνομα μιας θεάς, αφού αυτό «δεν γινόταν»; «Η Άρτεμις αφιερώνει στη Δήμητρα, στην Κόρη, και σε όλους τους θεούς που παραστέκονται στη Δήμητρα εκείνον που, ενώ του είχα αφήσει τα ρούχα μου, χιτώνα και ιμάτιο, και του τα ζητούσα πίσω, δεν μου τα επέστρεψε (...) .» Αλλά επιπλέον, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι βασική αρχή του Χριστιανισμού είναι ο εξαγιασμός της κτίσης. Αυτό σημαίνει ότι κι αν ακόμη δεν έφεραν οι Αρχαίοι τα ονόματα θεών, μπορεί να τα έλαβαν οι Χριστιανοί, για να τα εξαγιάσουν.

Οι Ν/Π διαστρεβλώνουν φρικτά ένα ακόμη κείμενο του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου. Συγκεκριμένα, λένε ότι ο Χρυσόστομος προτρέπει τους γονείς να μην δίνουν ελληνικά ονόματα στα παιδιά τους. Ας δούμε όμως τί γράφει ο ίδιος ο Χρυσόστομος.

Ιωάννου Χρυσοστόμου, Περί κενοδοξίας και ανατροφής των τέκνων, 47 «Κανένας λοιπόν ας μη σπεύδει να δώσει στα παιδιά τα ονόματα των προγόνων, του πατέρα δηλαδή, της μητέρας, του πάππου και του προπάππου, αλλά να δίνονται τα ονόματα των δίκαιων, των μαρτύρων, των επισκόπων, των αποστόλων.»

Να πώς παραποιούν οι Ν/Π το κείμενο του Αγίου:

«Κανείς δεν πρέπει στα παιδιά του, των (Ελλήνων) προγονών να καλεί τα ονόματα, του πατέρα, της μητέρας, του παππού και του προπάππου, αλλά αυτά των δικαίων, (της Παλαιάς Διαθήκης).»

Οι νεοπαγανιστές διαστρεβλώνουν το κείμενο και να βαφτίσουν των παιδιών τον «πατέρα», την «μητέρα», τον «παππού» και τον «προπάππου» ως καθαρόαιμους παγανιστές "Έλληνες", ενώ όλοι αυτοί ήταν Χριστιανοί, μιας και προς Χριστιανούς γονείς, κι όχι προς ειδωλολάτρες, γράφει ο Χρυσόστομος το κείμενο αυτό! Και με δολιότητα κόβουν απότομα το κείμενο, ώστε να φανεί ότι ο Χρυσόστομος θέλει μόνο τα ονόματα των δικαίων (των Εβραίων της Παλαιάς Διαθήκης), ενώ ο Χρυσόστομος προσθέτει: «και τα ονόματα των μαρτύρων, των επισκόπων, των αποστόλων», πολλά από τα οποία φυσικά ήταν ελληνικά. 

Πηγή: ierosolymitissa.org

Κ. Γουργουλιάνης, Καθ. Πνευμονολογίας, όλοι οι θανόντες με κορονοϊό δηλώνονται ότι πέθαναν από κορονοϊό...