Праздничный хор Александро-Свирского монастыря.

Христос Воскресе - Византийский распев

Хор Александро-Свирского монастыря

Νέος δίσκος από τον Γεώργιο Γερμενή και το συγκρότημα του.

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γεώργιος Γερμενής κυκλοφόρησε νέο δίσκο με το συγκρότημα του. Στο παρακάτω βίντεο είναι βίντεο κλίπ από τραγούδι του νέου δίσκου.

Ευχόμεθα τα πλάσματα του Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, που απομακρύνθηκαν από Εκείνον, να επιστρέψουν γρήγορα κοντά του.

Agni Parthene - Valaam Brethren Choir!

Φωνές αγγελικές!!!

Photos of St. John Maximovitch.

Η φωτογραφία με τον επίσκοπο στο 1' και 30'', δεν είναι συμπροσευχή με παπικό όπως πολλοί νομίζουν, αλλά χειροτονία Επισκόπου σύμφωνα με το γαλλικανικό τυπικό αμφίων όπως ήταν από τον 5ο αιώνα στην χριστιανική Εκκλησία της Ευρώπης.

 

Ο Άγιος Ιωάννης ήθελε να φέρει την Ευρώπη κοντά στην Ορθοδοξία και γι' αυτό προώθησε το τυπικό που είχαν οι Χριστιανοί ευρωπαίοι πριν το σχίσμα του 1054. Η ανατολική ενδυμασία με βάση το βυζαντινό τυπικό τους ήταν κάτι άγνωστο.

Η αλλαγή των ιερών αμφίων του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς.

Ιερομάρτυς Ιλαρίων Τρόιτσκι: Ο θρυμματισμός του Προτεσταντισμού.

Ιερομάρτυς Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929)

 

Μ’ αυτή την ίδια νέκρα ρεζιλεύεται και η προτεσταντική ψευδοδιδασκαλία. Τί κατάφεραν οι προτεστάντες ατιμάζοντας με τις σοφιστείες τους την ιδέα της Εκκλησίας; Κατάφεραν μόνο τον διαμελισμό και μάλιστα ένα διαμελισμό χωρίς καμιά ελπίδα.

Ο Προ­τεσταντισμός συνεχώς θραύεται σε σέκτες. Εκκλησιαστική προτε­σταντική ζωή δεν υπάρχει. Υπάρχει κάποια «μισο-ζωή» χωρισμένων σεκτών και κοινοτήτων. Την κοινή εκκλησιαστική ζωή, για την οποία προσευχήθηκε ο Κύριος Ιησούς Χριστός στην Αρχιερατική προσευ­χή, ο Προτεσταντισμός τη φόνευσε. Πράγματι, οι ακραίοι «ορθό­δοξοι» προτεστάντες στέκονται πολύ εγγύτερα στους ορθοδόξους χριστιανούς παρά στους προτεστάντες των ακραίων ορθολογιστικών ομάδων, οι οποίες τίποτε κοινό δεν έχουν μεταξύ τους εκτός από αυθαίρετη, και χωρίς καμιά βάση, ιδιοποίηση απ’ αυτούς της ονο­μασίας «προτεστάντες» μιας και γι’ αυτό κανείς δεν θα τους διώξει δικαστικώς. Ποια ενότητα είναι δυνατή μεταξύ τους; Ποια κοινή ζωή μπορεί να υπάρχει σ’ αυτούς;
 

Αυτά που λέμε δεν είναι δικά μας. Σε στιγμές ειλικρίνειας αυτά τα ίδια και με ακόμα μεγαλύτερη οξύτητα τα λέγουν και οι ίδιοι οι προτεστάντες. «Η χώρα», γράφει ένας απ’ αυτούς, «η οποία ήταν η κοιτίδα της Μεταρρυθμίσεως, έγινε ο τάφος της πίστεως της Μεταρρυθμίσεως. Η προτεσταντική πίστη είναι ετοιμοθάνατη. Όλες οι νεότερες εργασίες για τη Γερμανία καθώς και όλες οι προσωπικές εκτιμήσεις είναι σύμφωνες μ’ αυτό». «Δεν παρατηρείται στη θεολο­γία μας το γεγονός ότι οι εκπρόσωποί της έχασαν κάθε απόλυτο;», ρωτάει κάποιος άλλος.
 

Ακόμη θλιβερότερα λόγια ενός τρίτου: «Η ζωτική δύναμη του Προτεσταντισμού εξαντλείται στη σύγχυση των δογματικών σχολών, των θεολογικών ερίδων, των εκκλησιαστικών δι­ενέξεων... Η Μεταρρύθμιση λησμονείται ή περιφρονείται. Ο λόγος του Θεού, για τον οποίο πέθαναν οι Πατέρες αμφισβητείται. Ο Προ­τεσταντισμός είναι σκόρπιος, ασθενής, αδύναμος».
 

Και ο ορθόδοξος ερευνητής του Λουθηρανισμού τελειώνει την εργασία του μ’ αυτό το λυπηρό συμπέρασμα: «Εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους, στην υποκειμενική τους λογική και πίστη οι λουθηρανοί προχώρησαν τολ­μηρά σε λαθεμένο δρόμο. Ο αυτονομημένος και αυτοδίδακτος ατομισμός διέστρεψε τον Χριστιανισμό, διέστρεψε την ίδια τη συμβολική διδασκαλία της πίστεως και έφερε τον λουθηρανισμό στο χείλος της καταστροφής. Όλο και περισσότερο απορρίπτονται στον λουθηρανι­σμό οι αυθεντίες των πρώτων μεταρρυθμιστών, όλο και περισσότερο εξαφανίζεται το κοινό πιστεύω, όλο και περισσότερο πλησιάζει ο λουθηρανισμός στον πνευματικό του θάνατο»[1].
 

Τον τελευταίο καιρό προέκυψαν στον Προτεσταντισμό όχι και λίγα φαινόμενα τα οποία αποκάλυψαν όλη την καταστροφικότητα και την ψευτιά του χωρισμού χριστιανισμού και Εκκλησίας που ο ίδιος προκάλεσε. Μεταξύ των παστόρων εμφανίστηκαν κάποιοι οι οποίοι στους πιστούς τους όχι μόνο δεν εκήρυτταν Χριστόν εσταυρωμένον, αλλά αρνούνταν ακόμη και την ύπαρξη προσωπικού Θεού. Κάποιοι άλλοι εξέφρασαν ανοιχτά τη συμπάθειά τους σε κάποιον κακόβου­λο εχθρό του χριστιανισμού[2], ο οποίος καλυπτόμενος πίσω από την επιστήμη, «απέδειξε» ότι ο Χριστός ποτέ μα ποτέ δεν έζησε στη γη, ότι, επομένως, όλο το Ευαγγέλιο είναι μόνο μύθος. Σ’ εμάς υπάρχουν πολλοί που έχουν την τάση να ονομάζουν τους προτεστάντες χριστιανούς. Γι’ αυτούς είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι έχουν υγιή τον νου τους (δες παραπάνω τους λόγους του Μ. Αθανασίου).
 

Πράγματι, τώρα είναι στον καθένα σαφές ότι χάνοντας την Εκκλησία οι προτε­στάντες χάνουν και τον Θεάνθρωπο Χριστό. Σήμερα οι προτεστάντες παραδέχονται ανοιχτά ότι στη Γερμανία αναγνωρίζει τη θεότητα του Χριστού όχι περισσότερο από το ένα τρίτο των παστόρων. Αυτό δεν είναι τίποτε άλλο από πνευματικός θάνατος διότι «ο μη έχων τον υιόν του Θεού, την ζωήν ουκ έχει» (Α Ιω. 5,12).
 

__________________
 

[1] ΤΕΡΕΝΤΙΕΦ Ν., Τό σύστημα τής λουθηρανικής ομολογίας πίστεως στά συμβολικά βιβλία τοϋ λουθηρανισμού, Καζάν σ. 460 (έπ. ρωσ. έκδ.).
 

[2] Paul Drews (1858-1912): Γερμανός προτεστάντης θεολόγος Εκ του βιβλίου «Αρχιεπίσκοπος Ιλαρίων Τρόϊτσκι (1886-1929) Ιερομάρτυς και πρόμαχος της Εκκλησίας του Χριστού» Του Πρωτ. Ιωάννη Φωτόπουλου.

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Σαν σήμερα πέθανε ο Ήρωας Κωνσταντίνος Κανάρης!

Ο Κωνσταντίνος Κανάρης είναι ένας από τους γνωστότερους πρωταγωνιστές της Επανάστασης του 1821. Ήρωας, αγωνιστής αλλά και πολιτικός συνέδραμε τα μέγιστα στον αγώνα των Ελλήνων κατά του Τουρκικού ζυγού. Το που γεννήθηκε δεν μας είναι γνωστό. Ξέρουμε σίγουρα όμως ότι η οικογένειά του κατοικούσε στα Ψαρά. Πιθανολογείται ότι γεννήθηκε στα Ψαρά το 1790.

Ο Κανάρης πριν την επανάσταση εργαζόταν σε εμπορικά πλοία. Το 1807 μετέφερε τους Σουλιώτες και τους Ηπειρώτες στη Λευκάδα με το καράβι του, για να πολεμήσουν τον Αλή Πασά. Το 1810, ενώ βρισκόταν σε εμπορικό ταξίδι στην Οδησσό, έμαθε για την Φιλική Εταιρεία αλλά δεν έγινε μέλος της. Στο πρώτο κάλεσμα της πατρίδας του να αγωνιστεί στην επανάσταση, για την ελευθερία, ανταποκρίθηκε άμεσα και εντάχθηκε στο στόλο των Ψαρών και πιο συγκεκριμένα στα πυρπολικά.

Το πρώτο ανδραγάθημά του Κανάρη, το οποίο είναι και το πιο γνωστό, είναι η πυρπόληση της Τουρκικής ναυαρχίδας στο λιμάνι της Χίου. Τον Ιούνιο του 1822 ο Τουρκικός στόλος ήταν αραγμένος στο λιμάνι της Χίου. Είχαν περάσει μόλις δύο μήνες από την «σφαγή της Χίου». Οι Έλληνες αγωνιστές αποφάσισαν να καταφέρουν ένα πλήγμα στον τουρκικό στόλο. Την αποστολή αυτή ανέλαβαν τα πυρπολικά του Κανάρη και του Πιπίνου. Ο Κανάρης ανέλαβε να πυρπολήσει τη ναυαρχίδα ενώ ο Πιπίνος την αντιναυαρχίδα των Τούρκων. Ήταν ξημερώματα 7ης Ιουνίου όταν ο Κανάρης κατάφερε να αγκιστρώσει το πλοίο του στην ναυαρχίδα και να της βάλει φωτιά. Αυτή τη νύχτα σκοτώθηκε ο ναύαρχος Καράλης όταν ένα φλεγόμενο κατάρτι έπεσε στο κεφάλι του.

Ο ιστορικός Τόμας Γκόρντον αναφέρει ότι η πυρπόληση της Τουρκικής ναυαρχίδας ήταν ένα «από τα πιο καταπληκτικά στρατιωτικά κατορθώματα που αναφέρει η ιστορία». Η ηρωική πράξη του Κανάρη πτόησε το ηθικό των Τούρκων και προκάλεσε τον θαυμασμό όλης της Ευρώπης. Στον αντίποδα το ηθικό των Ελλήνων αναπτερώθηκε παρ’ όλο που οι Τούρκοι σαν αντίποινα στην πράξη του σφαγίασαν εκ νέου την Χίο και ιδιαίτερα τα Μαστιχοχώρια που είχαν μείνει ως τότε απείραχτα.

 

 

Στις 28 Οκτωβρίου του ίδιου έτους ο Κανάρης πυρπόλησε την αντιναυαρχίδα του Τουρκικού στόλου η οποία ήταν αγκυροβολημένη στην Τένεδο. Δύο χρόνια αργότερα στις 5 Αυγούστου 1824 πυρπόλησε στη Σάμο μια φρεγάτα και στη Μυτιλήνη μια κορβέτα. Σταθμός στην δράση του κατά τη διάρκεια της επανάστασης είναι η επίθεση στο λιμάνι της Αλεξάνδρειας κατά του Αιγυπτιακού στόλου.

Μετά την απελευθέρωση του γένους ανατέθηκε στον Κανάρη η αρχηγία των πυρπολικών από τον Ιωάννη Καποδίστρια. Όταν δολοφονήθηκε ο Καποδίστριας ο Κανάρης πήγε να ζήσει στην Σύρο. Ο βασιλιάς Όθωνας τον επανέφερε στην Αθήνα και τον έκανε ναύαρχο του Ελληνικού ναυτικού. Έγινε δύο φορές υπουργός Ναυτιλίας μετά την επανάσταση της 3ης Σεπτεμβρίου του 1843. Κατά την διάρκεια της ψήφισης του Συντάγματος το 1864, είχε αναλάβει την ηγεσία των «ορεινών». Στις κρίσιμες τότε ώρες για το έθνος, ανέλαβε τρεις φορές πρωθυπουργός και τελικά πέθανε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1877.

Η ζωή, οι αγώνες, το ήθος και ο ηρωισμός του Κανάρη ενέπνευσαν πολλούς ποιητές οι οποίοι θέλησαν να υμνήσουν τον ήρωα, τον Έλληνα, τον άνθρωπο:

Κάποιοι δαιμόνοι
τον είχαν στείλει.
Έγινε αχείλη
κόσμου που επόνει.

(Ήρωες χρόνοι!)

Και πως εμίλει
με το φιτίλι,
με το τρομπόνι!

Το πέρασμά του,
μήνυμα κρύο
μαύρου θανάτου.
Κι είχε το θείο
χέρι που φλόγα
κράταε κι ευλόγα.

Κώστας Καρυωτάκης

 

Όλη η βουλή των προεστών στο μόλο συναγμένη
είπε πως όξω στη στεριά τους Τούρκους θα προσμένει.
Τότε έβγαλα το φέσι
και να μιλήσω θάρρεψα προβάλλοντας στη μέση:
«Τίποτα, αρχόντοι, δε φελά, μονάχα το καράβι!»
Σα μ’ άκουσε ένα απ’ τα τρανά καλπάκια μας, ανάβει
και το φαρμάκι χύνει:

«Ποιος είναι αυτός, και πώς τον λέν, που συμβουλές μας δίνει;» 

Να τα Ψαρά πως χάθηκαν. Κ’ εγώ φωτιά στο χέρι
πήρα, και πέρα τράβηξα κατά της Χιός τα μέρη,
κ΄ είπα από κεί -δε βάσταξα- με χείλια πικραμένα:
«Να πώς με λέν έμενα».

Α. Πάλλης

Πηγή: stoxos.gr