ΙΣΠΑΝΙΑ: Θέλουν να βάλουν φυλακή τον ιερέα που είπε ότι «η ομοφυλοφιλία είναι αμαρτία»

Η Εισαγγελία της Καταλονίας στην Ισπανία, έχει ξεκινήσει μια διαδικασία που επιδιώκει την επιβολή ποινικών κυρώσεων κατά του π. Custodio Ballester, ο οποίος, στα πλαίσια του εορτασμού του λεγόμενου «Gay Pride» στη χώρα, είπε ότι η ομοφυλοφιλική πρακτική «είναι μια σοβαρή αμαρτία».

Σε μια ομιλία που πραγματοποιήθηκε στην ενορία του στις 24 Ιουνίου, ο καθολικός ιερέας εξέφρασε τη λύπη του ότι «έχουμε ξεχάσει ότι η ομοφυλοφιλία είναι μια σοβαρή αμαρτία, επειδή είναι ενάντια στην φύση του ανθρώπου».

Επίσης ο π. Ballester επέκρινε τις εκδηλώσεις για το Gay Pride στη Μαδρίτη και τη Βαρκελώνη ως «δημόσια ντροπή».

«Έχω ήδη πάρα πολλές αμαρτίες ώστε να προσθέσω και αυτή, του να μην λέω την αλήθεια», είπε ο ιερέας.

Πολλοί έσπευσαν να επικρίνουν τον π. Ballester, μεταξύ των οποίων και η δήμαρχος της L'Hospitalet de Llobregat της Βαρκελώνης, Núria Marin, του Σοσιαλιστικού Κόμματος της Καταλονίας (ΕΠΑ), η οποία περιέγραψε στο Twitter την ομιλία του ως «απαράδεκτη» και ότι η συμπεριφορά αυτή του ιερέα «προάγει το μίσος».

 

 

Σύμφωνα με ισπανικά μέσα ενημέρωσης, η κυβέρνηση της Καταλονίας ζητεί ο π. Ballester να κατηγορηθεί για «εγκλήματα μίσους» και η Εισαγγελέα να αξιολογήσει τις πιθανές ποινικές διώξεις, οι οποίες θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν στη φυλακή.

Υπάρχει ήδη μια εκστρατεία ηλεκτρονικής συλλογής υπογραφών υποστήριξης του ιερέα από την HazteOir.org η οποία σε μια μέρα συγκέντρωσε 20 χιλιάδες υπογραφές.

Για τον π. Ballester, η υπόθεση αυτή θα πρέπει να αφυπνίσει τους καθολικούς πιστούς. «Αν μπορούν να αποκαλέσουν εγκληματία έναν ιερέα, όχι για λόγους νομικής ή ηθικής φύσεως, επειδή αποκάλεσε μια ορισμένη συμπεριφορά ως αμαρτία, τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μια σταλινική δίωξη εναντίον της Εκκλησίας και μια προσπάθεια φίμωσής της», είπε.

«Θα συνεχίσω. Επειδή αυτή είναι μια αποφασιστική μάχη, για το κατά πόσο η εκκλησία μπορεί να κηρύξει το Ευαγγέλιο ή όχι», είπε ο π. Ballester.

«Αν είναι να πάω στο δικαστήριο, θα βάλω το ράσο μου και θα πάω να δικαστώ», είπε.

Ο ιερέας σημείωσε επίσης, ότι η ομοφυλοφιλική ατζέντα και η ιδεολογία του φύλου προωθείται από την ελίτ της χώρας, η οποία είναι διεφθαρμένη, ενώ ο λαός δεν είναι ακόμα.

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Muslims and Europe.

Muslims Try to Murder a Man for Handing Out Anti-Islam Pamphlets.

WOMEN MUST WATCH.

Προσοχή το βίντεο που ακολουθεί έχει σκληρές εικόνες βίας, ακατάλληλο κάτω των 18 ετών, βλέπετε με δική σας ευθύνη.

Απαγόρευσαν προσευχή σε νηπιαγωγείο.

ΣΟΥΗΔΙΑ: Απαγόρευσαν προσευχή σε νηπιαγωγείο. Την αντικατέστησαν με ευχαριστία στον ήλιο και την βροχή...

Ένα νηπιαγωγείο στην Σουηδία, που το διαχειρίζεται ο ‘Στρατός της Σωτηρίας’, θεωρήθηκε «πολύ χριστιανικό» στο εκπαιδευτικό του περιεχόμενο, όπως διαπίστωσε μια κυβερνητική επιθεώρηση, και αναγκάστηκε να σταματήσει τα μαθήματα της Βίβλου την ώρα του κολατσιού και την προσευχή πριν από τα γεύματα.

Ο σουηδικός νόμος περί Εκπαίδευσης απαγορεύει το «ομολογιακό» εκπαιδευτικό περιεχόμενο κατά τη διάρκεια της σχολικής φοίτησης. Αναφέρει επίσης ότι οι μαθητές πρέπει πάντα να έχουν τη δυνατότητα να εξαιρεθούν από αυτές τις δραστηριότητες.

«Γνωρίζαμε ότι δεν μπορούσαμε να έχουμε πλέον κάποιο χρόνο προσευχής, γιατί θα θεωρείτο "ομολογιακή δραστηριότητα", και έτσι προσθέσαμε μια μικρή προσευχή κατά τη διάρκεια των γευμάτων», δήλωσε η Britt Marie Mårtensson, διευθύντρια του νηπιαγωγείου. Αλλά και αυτό ακόμα θεωρήθηκε υπερβολικά ομολογιακό για τις προτιμήσεις της κυβέρνησης, επειδή τα παιδιά προσχολικής ηλικίας «δεν είχαν αρκετές επιλογές να αποχωρήσουν από αυτήν».

Τώρα, αντί για την προσευχή, τα παιδιά τραγουδούν ένα στιχάκι στο οποίο «ευχαριστούν τον ήλιο, τη βροχή και το φαγητό», ανέφερε ο SVT.

«Δεν είναι τόσο δύσκολο να γίνει διάκριση ανάμεσα στις δραστηριότητες που είναι εκπαιδευτικές και εκείνες που δεν είναι στα δημοτικά σχολεία, διότι η διδασκαλία συμβαίνει στην τάξη, αλλά όταν πρόκειται για προσχολική ηλικία είναι δύσκολο να γίνει αυτή διάκριση», δήλωσε η Pian Rosell του δήμου Umeå.

Τα παιδιά δεν λένε "αμήν", ούτε μιλούν για τη Βίβλο. Το σχολείο διαθέτει χώρο για 32 μαθητές, σύμφωνα με την SVT.

Πρόσφατα, ένα Ορθόδοξο Ιουδαϊκό σχολείο στο Λονδίνο απειλήθηκε με κλείσιμο επειδή δεν διδάσκει τα παιδιά ακόμα και στην ηλικία των τριών, την θεωρία του transgenderism. Ήδη στον Καναδά τα χριστιανικά σχολεία έχουν υποχρεωθεί να ενσωματώσουν και μαθήματα LGBT και υπέρ της άμβλωσης.

Ο Πρωθυπουργός της Σουηδίας δήλωσε πρόσφατα ότι πιστεύει ότι όλοι οι ιερείς της Εκκλησίας της Σουηδίας πρέπει να τελούν «γάμους» ομοφυλόφιλων αλλιώς να βρουν άλλη δουλειά. 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Δεν είναι μακρυά ο καιρός που θα απαγορεύεται να μιλάς για τον Χριστό, αλλά ακόμη και πιο γενικά περί Θεού. Ως τότε μπορούν οι λαοί να ζουν στην ηρεμία που τους προσφέρει το σύστημα κοινωνικής μηχανικής. 

 

Ευχόμεθα μετάνοια και ξύπνημα από τον αμαρτωλό ύπνο. Όπλα του πιστού είναι η προσευχή και η ταπείνωση.)

Η Νίκη της Άμπλιανης (14 Ιουλίου 1824).

Δημήτρη Φωτιάδη

 

Η Πύλη, μη θέλοντας ν’ αφήσει ήσυχους τους επαναστατημένους Γιουνάνηδες πριν από τη μεγάλη συντονισμένη επίθεση, που θα έκδηλωνόταν όταν ο στρατός τού Μωχάμετ Άλη θάφτανε στο Μοριά, ανάθεσε, το καλοκαίρι τού 1824, στον Ντερβίς πασά να χτυπήσει τη Ρούμελη.

Με τ’ ασκέρι του, που έφτανε τις δώδεκα χιλιάδες, ξεκίνησε από το Ζητούνι, τη σημερινή Λαμία, στα μέσα τού Ιούνη. Αφού πέρασε το Σπερχειό κι έ­φτασε στις Θερμοπύλες, έστησε στρατόπεδο για να κρατήσει ανοιχτό το δρόμο τού ανεφοδιασμού του. Έμεινε ο ίδιος σ’ αυτό με 2500 πεζούς και 500 κα­βαλάρηδες κι έστειλε τις αποδέλοιπες δυνάμεις του, κάτω από τις διαταγές τού Αμπάζ πασά και τού Περκόφτσαλη, να χτυπήσουν τα Σάλωνα.
 

Οι Έλληνες ήταν στρατοπεδευμένοι, όπως είπα­με, στην Άμπλιανη, ανάμεσα δηλαδή στα Σάλωνα και το Χάνι της Γραβιάς. Βρίσκονταν εκεί ο Νάκος Πανουριάς, ο Γιώργης Δράκος, ο Γιώτης Δαγκλής, ο Διαμαντής Ζέρβας κι ο Περραιβός με διακόσιους πενήντα Σουλιώτες.
 

Η προφυλακή τού τούρκικου ασκεριού έπιασε, στις 6 τού Ιούλη, το Χάνι της Γραβιάς, αφού πριν ζώγρησε ως τρακόσιες φαμελιές από τα γύρω Βλα­χοχώρια. Την ίδια νύχτα ο Μήτσος Κοντογιάννης, ο Σκαλτσοδήμος κι ο Σιαφάκας ρίχνονται αιφνιδια­στικά στους εχθρούς, τους βάζουν σ’ αναταραχή κι ελευθερώνουν τις φαμελιές.
 

Στις 8 τού Ιούλη μια σημαντική τούρκικη δύναμη παράτησε το Χάνι της Γραβιάς και προχωρά προς το Λιδωρίκι, όπου βρισκόταν με λίγα παλικάρια ο Σκαλτσάς. Τους χτυπάνε οι Τούρκοι και θα τους έλιωναν όλους αν δεν έφτανε σε βοήθειά τους ο Σαφάκας με τρακόσιους πενήντα Κραβαρίτες. Τρεις φορές πάτησαν τις θέσεις των δικών μας οι εχθροί και τρεις φορές οι Έλληνες τους ξεφώλιασαν απ’ αυτές. Στο τέλος οι Τούρκοι πισωδρόμησαν παίρ­νοντας μαζί τους ίσαμε οχτώ χιλιάδες γιδοπρόβατα.
 

Ο Κίτσος Τζαβέλας βρισκόταν στα Τριζόνια της Λωρίδας. Απ’ αυτά γράφει στις 10 τού Ιούλη στην κυβέρνηση:
 

«Ενταύθα επληροφορήθην ότι επλησίαζον οι εχθροί εις τα Σάλωνα. Είδον τον κίνδυνον της πατρίδος και την απελπισίαν των αδυνάτων, και απεφάσισα να υπά­γω αυτός εγώ εναντίον των»133.
 

Στις 13 τού Ιούλη κινήθηκε από το Χάνι της Γραβιάς όλη η Τούρκικη δύναμη που είχε συναχτεί εκεί, πάνω από οχτώ χιλιάδες, έχοντας μαζί της και δυο κανόνια. Τράβαγαν για τα Σάλωνα. Σαν έφτασαν όμως στην Άμπλιανη βρήκαν το δρόμο φραγμένο μ’ έλατα. Πίσω απ’ αυτά ήταν αμπουρωμένοι ίσαμε τρεις χιλιάδες Έλληνες που θ’ αντιβγαίνανε σε τρι­πλάσιους σχεδόν εχθρούς.
 

Η μάχη άρχισε στις 9 το πρωί 14 τού Ιούλη, όταν χύθηκαν οι Τούρκοι να πάρουν με γιουρούσι τους δικούς μας. Μα ήταν τόση η φωτιά των Ελλήνων, που καρφώθηκαν μπροστά από τα έλατα, μη μπορώντας να κάνουν μήτε βήμα παραπέρα. Ο πόλεμος, πεισματικός κι από τα δυο μέρη, βάσταξε ως τ’ απόγευμα. Μα να, φτάνουν να συντρέξουν τους δικούς μας οι Σαλωνίτες με τον Καλμούκη. Και η ζυγαριά αρχίζει να γέρ­νει. Ο Γιώργος Τζαβέλας, ο Λάμπρος Ζάρμπας, ο Γιαννούσης Πανομάρας γκαρδιώνουν τα παλικάρια τους, παρατάνε τα πόστα τους και κάνουνε τώρα αυτοί από τα πλάγια γιουρούσι πάνω στους Τούρ­κους. Ο Κίτσος Τζαβέλας, ο Γ. Δράκος, ο Χρ. Περραιβός, ο Δ. Ζέρβας αδράχνουν την ευκαιρία, μπήγουν τις νικητήριες φωνές και ρίχνονται πάνω στην Τουρκιά. Ήτανε η νίκη.
 

Πανικόβλητοι οι εχθροί έτρεχαν πίσω να φτά­σουν στο Χάνι της Γραβιάς και να γλιτώσουν. Μα οι δικοί μας δεν τους δίνανε καιρό μήτε ν’ ανασάνουν. Κι όπως οι εχθροί σπρώχνονταν ποιος θα προσπεράσει τον άλλον γκρεμίζονταν στο βάραθρο και τσα­κίζονταν πάνω στα βράχια. Οι Έλληνες στείλανε εκείνη τη μέρα «εις τον Άδην υπέρ τους πεντακοσίους»134. Από τους δικούς μας σκοτώθηκαν και πληγώθηκαν τριάντα εφτά.
 

Τούτη η λαμπρή νίκη γίνηκε αιτία να μη μπορέ­σουν οι Τούρκοι να κάνουν, το καλοκαίρι τού 1824, τίποτα τ’ αξιόλογο στη Ρούμελη.
 

Και σε λίγο, στις 14 τού Σεπτέμβρη, οι Έλληνες παρατάνε την άμυνα και περνάνε στην επίθεση. Μαζί τους είναι τώρα κι ο Καραϊσκάκης που έχει γυρίσει από τ’ Ανάπλι. Τράβηξαν να χτυπήσουν στον Παρνασσό το στρατόπεδο τού Περκόφτσαλη, που στ’ αναμεταξύ είχε ενισχυθεί με τέσσερεις χιλιά­δες Αρβανίτες. Η μάχη στάθηκε δύσκολη και σκλη­ρή, μα ξανά οι δικοί μας βγήκαν νικητές. «Έπεσον και από τους Έλληνας και επληγώθησαν ένδεκα. Μεταξύ δε των πεσόντων ήτο και ο Γκιόκας Χορμοβίτης, αξιωματικός τού Καραϊσκάκη, ο οποίος, αν και κατεπολεμείτο προ ολίγου από τον Μαυροκορδάτον ως προδότης, καταπολεμεί τους Τούρκους, πι­στός ων εις την θρησκείαν και εις την πατρίδα του»135.
 

Όσο για τον άλλο μεγάλο προδότη, τον Καραϊσκάκη, που αν και βαριά άρρωστος πήρε μέρος στη μάχη, «περιήλθεν εις τοιαύτην κατάστασιν, ώστε τον άφησαν, διότι ήτο αδύνατον να τον μεταφέρουν, εις την εκκλησίαν τού Προφήτου Ηλιού μεταξύ Σκάλας και Πάργιανης»136.
 

Από: «Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ 21» Β’ Έκδοση ‘Ν.ΒΟΤΣΗ’ 1977, σελ. 45-46, τόμ. ΙΙΙ 

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Ζητείται Επίσκοπος.

Κύριε Διευθυντά,
 

Δεν πρόλαβαν να περάσουν 2 μήνες από την βδελυρή επίσκεψι του Πάπα στην Κωνσταντινούπολι και έχουμε νέες προκλήσεις του Πατριάρχου Βαρθολομαίου.
 

Κατά την επίσκεψί του στη Γαλλία μετείχε εσπερινής ακολουθίας, στην Παναγία των Παρισίων, μετά του Καρδιναλίου των Παρισίων, φορώντας το ωμοφόριό του. Τα ίδια έγιναν και στον ιστορικό ναό του Στρασβούργου, ενώ απηύθυνε συμπροσευχές με τους εκπροσώπους των ρωμαιοκαθολικών, προτεσταντικών, ευαγγελικών και αγγλικανικών «εκκλησιών» και με τους εκπροσώπους των εκκλησιών της Ρωσίας, της Ρουμανίας και της Ελλάδος.
 

Όλη η πανσπερμία των αιρετικών συνόδευσε τον Πατριάρχη εν πομπή μέχρι την έξοδο του Ναού, ενώ τον συνόδευαν τα μεγάλα αρμόνια του καθεδρικού Ναού με τις χορωδιακές ψαλμωδίες του.
 

Έχει μπει στο εκκλησιαστικό πρωτόκολλο, πλέον, σε κάθε επίσκεψι του Πάπα της Ανατολής, να καταπατούνται οι Ιεροί Κανόνες που απαγορεύουν την συμπροσευχή μετά των αιρετικών.
 

Κι ενώ η κατρακύλα του Λατινόφρονος Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως δεν έχει τέλος ούτε σταματημό, στο περιβάλλον της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας «φύλλο δεν κουνιέται». Μία ανεξήγητη αδράνεια βασιλεύει και μία φοβερή άπνοια επικρατεί. Ουδέν κινείται. Τα πάντα είναι νεκρά η ναρκωμένα.
 

Οι, εις «τύπον και τόπον Χριστού» ευρισκόμενοι, επίσκοποι έχουν ως πρότυπό τους τον επίσκοπο των Σάρδεων (Αποκ. 3,1), ο οποίος όνομα είχε ότι ζου­σε ενώ πνευματικά ήταν νεκρός.
 

Φορούν τα εγκόλπια και τους σταυρούς τους, κρατούν τις αρχιερατικές ράβδους τους και ως «χρυσοστόλιστοι και μιτροφορούντες Μήδοι σατράπες της εποχής του Δαρείου, ποιούντες διάφορες άκοσμες και επιτηδευμένες κινήσεις» ανέρχονται εις τον επισκοπικόν θρόνον.
 

Δύο λέοντες βρίσκονται στη βάσι του δεσποτικού θρόνου, για να θυμίζουν στους ανερχομένους επισκόπους, ότι πρέπει να είναι λέοντες, όχι προς τους κατώτερούς τους κληρικούς και νεωκόρους, αλλά προς τους ασεβείς και αιρετικούς και αθέους και ισχυρούς του κόσμου τούτου.
 

Πρέπει να είναι λέοντες προς τους αιρετικά φρονούντες συνεπισκόπους τους, αρχιεπισκόπους και Πατριάρχες.
 

Κι όμως, φωνή δεν ακούγεται. Όχι βρυχηθμός λέοντος, αλλά ούτε λάκτισμα κυναρίου. Όλοι τους είναι «ως κύνες ενεοί» κατά τον Ησαΐα 56:10 «οι ου δυνήσονται υλακτείν», ποιμενικοί κύνες άφωνοι, που δεν γαυγίζουν, για να προστατεύσουν το ποίμνιο από τους λύκους και τους ληστές.
 

Λοιπόν, «ήλθον εις την Ιεράν Σύνοδον και ουκ ην επίσκοπος» θα έλεγε σήμερα ο Ησαΐας, εάν επισκεπτόταν τη Μονή Πετράκη, όπως επισκέφθηκε παλαιά τα Ιεροσόλυμα και ανεφώνησε «ήλθον και ουκ ην άνθρωπος».
 

Δεν υπάρχει επίσκοπος. Φοβερόν! Ούτε ένας δεν διαμαρτύρεται για τα τεκταινόμενα εις βάρος της Ορθοδοξίας.
 

Φωνάζουν για το νομοσχέδιο περί εκκλησιαστικής δικαιοσύνης, φωνάζουν, φωνάζουν υπέρ η κατά για το ποιός έχει το πάνω χέρι στις «Νέες Χώρες», φωνάζουν για «ψύλλου ζητήματα», και για τα θέματα της Ορθοδοξίας βασιλεύει «άκρα του τάφου σιωπή». Ως ιχθύες και ως βάτραχοι και ως λαγωοί. «Άγιοι»… σιώπιοι!!!
 

Λοιπόν, ζητείται επίσκοπος.
 

Επίσκοπος με ανδρικό και προφητικό φρόνημα.
 

Επίσκοπος με ορθόδοξη πίστη.
 

Επίσκοπος ευαίσθητος στις δογματικές παρεκκλίσεις.
 

Επίσκοπος που να τηρεί τους όρκους που έδωσε κατά την ώρα της χειροτονίας του.
 

Επίσκοπος που να ελέγξη και να επιτιμήση τους κακοδοξούντας αρχιερείς, αρχιεπισκόπους και πατριάρχες.
 

Επίσκοπος, ο οποίος, εφαρμόζοντας τους ιερούς κανόνες θα σταματήση το μνημόσυνο των Λατινοφρόνων Βαρθολομαίου και Χριστοδούλου.
 

Επίσκοπος με φόβο Θεού και πατερική συνείδησι.
 

Ας μη φορά μίτρα, εγκόλπια, σταυρούς και όλα τα συναφή της κοσμικής αυτοκρατορικής αμφιέσεως.
 

Ας μη είναι χρυσοστόλιστος και αδαμαντοπλουμιστός.
 

Ένα απλό ωμοφόριο αρκεί.
 

Μόνο να έχη αποστολικό ήθος, ορθόδοξο πιστεύω και βίωμα.
 

Θα βρεθή άραγε; Ας το ελπίσουμε και ας προσευχηθούμε εκτενώς να μας τον χαρίση.».
 

Μετά τιμής
 

Ευαγγελία Νικολαΐδου
 

(Περιοδικό «Ιερά Παρακαταθήκη», τ. 16/ Μάρτιος 2007).

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Holy Martyr Nectan of Hartland.

Dmitry Lapa

St. Nectan, whose only surviving Life dates back to the 12th century, was born in the second half of the 5th century in Wales. He was most probably the eldest son of the saintly Welsh King Brychan of Brecknock who had many sons and daughters who are venerated as saints and missionaries who evangelized parts of Wales and Cornwall. One of Nectan’s famous sisters was St. Morwenna who is still remembered by the faithful in the village of Morwenstow in Cornwall. St. Nectan is a saint of the present-day county of Devon in south-western England. The saint’s spiritual labors were carried out precisely in this county which at that time was part of the British kingdom of Dumnonia, stretching to Cornwall and Somerset.

As a young man, Nectan decided to become a monk and serve God for the rest of his life, imitating the Holy Fathers of Egypt, such as Anthony the Great. So together with a group of his pious relatives, Nectan boarded a boat, promising to lead an ascetic life at the site where his boat would land (it would be a sign from above to him). The boat stopped by the north-west coast of Devon at a place called Hartland. It was here that our ascetic settled and began to live a holy life—in the spot called Stoke, which is now a part of the large village of Hartland. (The old English word “stoc’”, or, the modern form “stoke”, means “an outlying farmstead”, “a stockaded place”, “a monastery” or “a cell”. Hence the word “stoke” in parts of many English settlements which had a monastery—such as Basingstoke in Hampshire or Stoke-by-Nayland in Suffolk).

At Hartland the venerable hermit for many years led a strict ascetic life, dwelling in a very dense forest near a spring located on the site of the present-day holy well of St. Nectan. He may have built a tiny hut for himself there in which he offered up fervent prayers day and night. He ate only berries and herbs. For some years absolutely nobody knew of this anchorite. With time relatives of Nectan also moved to live in Devon where they zealously preached the Gospel and converted many pagans to Christ. Nectan for a very long time prayed in his remote, isolated hermitage and the relatives regularly visited him there—exactly once a year at the period of Christmas in order to pray together and thank God for His mercy.

 

 

St. Nectan's Well in Hartland, Devon - the site of his martyrdom 

 

Once Nectan helped a swineherd named Huddon find his stray pigs that had run away. In his gratitude the swineherd gave Nectan two fine cows that provided milk for him. But soon afterwards a band of thieves stole these cows from the saint. However, the venerable hermit on the same day found the robbers and by means of his sermon attempted to convert them to Christ. But the evildoers did not wish to come to believe in Christ; instead, they cut off the saint’s head, and since then he has been venerated as a martyr. According to legend, the beheaded Nectan (to the astonishment of the murderers) took his severed head into his hands and walked towards the spring near which he bore his ascetic labors. Reaching this site, he reposed peacefully (interestingly, the same episode can be met with in the lives of a number of other Celtic martyrs). The tradition holds that this happened in the year 510, and that the saint then was about 42 years old. Seeing this miracle, one of the thieves at once embraced faith in the Savior and buried his body with honor and reverence. As for the rest of the thieves from this band, all of them later either went blind or met a brutal death.

Since that time Nectan has been known and loved in “the West Country” as a martyr and wonderworker. According to tradition, in the places where the innocent blood of Nectan was shed, foxgloves bountifully grew. Many ancient local traditions and stories are associated with Nectan. Thus, it is believed that for some while he lived as a hermit in the present-day village of Trethevy near the northern coast of Cornwall (close to the birthplace of the legendary King Arthur at Tintagel). Another interesting fact is that the Cornish wood called St Nectan’s Glen and the local waterfall are named after this saint. He presumably built a tiny cell above the waterfall where he lived as a recluse for several years in a very idyllic place in the wooded valley near the sea.

A legend relates that Nectan owned a small silver bell installed on the top of a tower there in Cornwall. During the gales, the saint used to ring this bell to prevent ships passing near that rocky valley where they would be wrecked. In Trethevy there are also a chapel and a holy well dedicated to another great Cornish saint—Piran. The village population of Hartland kept the memory that the saint especially hated the sin of ribaldry, so the people tried their best to avoid using foul language. There is a story that in the second half of the 20th century, one teenager did use foul language in the vicinity of this area and nearly died on the same day—only sincere repentance inside the church saved him, and he was healed.

After the martyrdom of Nectan, his relics were placed into a shrine and pilgrims flocked to it throughout the Middle Ages. Early in the 11th century, the church in Hartland received very rich donations, including a splendid new shrine for his relics, and his personal staff was adorned with gold and silver. There is a popular story that in 937 on the eve of the battle of Brunanburgh St. Nectan appeared at night to a young man in Hartland afflicted by the plague that was spreading among the soldiers at that time. The saint touched the young man and healed him completely. The following day the youth appeared before the pious King Athelstan and told him about the miracle, adding that St. Nectan was asking the king to pray to God and the saint during the battle, and then he would be victorious. The king, who had known very little about this saint before, promised to obey—and he won the battle with the saint’s help. And it was not the only miracle—at the same time the plague miraculously passed, and all the soldiers recovered. From that moment on, Athelstan always held St. Nectan in high esteem and became a benefactor of his church.

From the 10th century the land around Hartland was owned by the royal family members related to the Holy King Alfred the Great of Wessex. It was recorded that Countess Gytha (c. 997-1069), mother of the last English King Harold and wife of Earl Godwin of Wessex, founded a church at Stoke (Hartland) in 1050—most likely as a token of gratitude for the miraculous saving of her husband’s life in a storm at sea. In the second half of the 12th century (probably in 1160), on the site of Nectan’s hermitage in Hartland, an Augustinian Catholic Abbey appeared and the hermit’s relics were kept there until the Reformation. Hartland Abbey was the last monastic community closed by Henry VIII in 1539, during the dissolution of the monasteries in England. While the church remained virtually intact, the monastery buildings were either demolished or converted for secular uses. Today what is called “Hartland Abbey” is a country house belonging to the Stucley family, and is often visited by tourists for its furnishings and gardens. 

 

 

 

St. Nectan's Church in Welcombe, Devon 

 

 

 

St. Nectan's Church in Welcombe, Devon

 

 

 

St. Nectan's Well in Welcombe, Devon

No fewer than five ancient churches in Devon and Cornwall were dedicated to St. Nectan. Today a medieval church in the village of Welcombe on the Devon-Cornwall border just to the south of Hartland is dedicated to him, and there is St. Nectan’s holy well near the church; this was most likely originally founded by Nectan himself. Remarkably, the curate in this very church for some while was a wonderful English poet, antiquarian, very devout priest and visionary Robert Stephen Hawker (1803-1875), who for many years was rector of Morwenstow church, mentioned above, where he is still remembered and commemorated. Another Devon Church dedicated to this saint can be found in the tiny village of Ashcombe. An ancient church in the village Ashton in Devon situated on the edge of Devon’s Dartmoor national park was formerly dedicated to St. Nectan but its present patron is St. John the Baptist (a perfect match for a patron of hermits). In Cornwall a medieval 13th-15th century church (it is so small that is often referred to as a chapel) in honor of St. Nectan stands near the village of St Winnow. From ancient times this saint was venerated throughout Devon, in parts of Cornwall as well as in such towns and cities as Launceston, Exeter and Wells.

 

 

St. Nectan's Church in Ashcombe, Devon 

 

 

 

 

St. Nectan's Church in St Winnow, Cornwall 

 

But, undoubtedly, the principle center of his veneration always was and still is Hartland in Devon, where miracles occur on the site of this saint’s martyrdom to this day. The saint is the village’s patron. The village is situated on the Hartland Point peninsula near the Bristol Channel, which is referred to as a “sea” in the saint’s life. It is surrounded by very picturesque coastal countryside. The local 14th-century church is dedicated to St. Nectan, and is a destination for pilgrims as it has been for many centuries. It stands a short distance from the center of Hartland in the place called Stoke. This church is one of the finest and longest in Devon (its length is about 137 feet) and its tower, the highest in the whole of Devon, is between 130 and 140 feet high and it can be seen from miles away. This church is a gem and is often called “the cathedral of North Devon”. It is said that the relics of St. Nectan lie beneath the floor to this day. Mary Norton (1903-1992), the children’s writer, best known for her fantasy novels, The Borrowers, is buried in St. Nectan’s churchyard at Hartland.

 

 

St. Nectan's Church in Hartland, Devon - the site of his hermitage 

 

There is a holy well dedicated to St. Nectan located 100 meters (328 feet) from the church—this spot may correspond with the exact site of the saint’s spiritual labors. There was also a Roman Catholic parish Church of the Mother of God and St. Nectan in Hartland which, unfortunately, closed in 2010. There is an old custom of bringing foxgloves to Nectan’s well on his feast-day, June 17(June 30 OS). (In England there exists an old tradition of decorating, or “dressing” holy springs and wells with flowers and foliage on special church feasts). There are several stones near the well with red stains of the blood of the holy martyr on them—for some locals it is living evidence of the terrible crime and glorious martyrdom that occurred here fifteen centuries ago.1 Also, red streaks of blood can be spotted by the faithful at Nectan’s well. Every year on June 17 Hartland church holds a festal service in honor of the saint with children holding purple foxgloves in participation in the procession round the church (the purple color symbolizes the martyr’s blood). For every pilgrim who comes here, St. Nectan is still indeed present.

Two places in Brittany, France, are named after St. Nectan. Nectan, the holy offspring of the saintly King Brychan, surpassed all his numerous holy brothers and sisters by his God-pleasing life and martyrdom. He is one of a large number of Celtic saints who lived in the 5th-7th centuries—hermits and missionaries—in many districts of southwestern England, Wales, Ireland, Scotland and Brittany.

Holy hermit-martyr Nectan, pray to God for us!

1) Similar evidence can be found in the traditions of veneration of a number of other early English saints. For example, there is a tradition, first verified under the Archbishop of Canterbury in the 12th century, that in the Leicestershire village of Wistow, the hair of the holy martyred Prince Wistan of Mercia (d. c. 850, feast: June 1) grows from the ground every year on his feast day. Another example is connected with holy Virgin-Martyr Arilda of Gloucestershire (6th or 7th century, feast: July 20): water from the holy well which is dedicated to her in a spot between the village of Kington and the town of Thornbury in Gloucestershire is believed to contain her blood; at its outflow this well stains the surrounding stones red. 

 

Πηγή: pravoslavie.ru

Η αυτομεμψία στην εν Χριστώ ζωή.

Οι Άγιοι πατέρες της Εκκλησίας μας λένε πως το να πέσει ο άνθρωπος στην αμαρτία είναι ανθρώπινο, αλλά το να παραμένει συνεχώς στην αμαρτία εκουσίως είναι δαιμονικό και κολάσιμο. Η λέξις αμαρτία σημαίνει ο εκούσιος εκτροχιασμός από το στόχο, σημαίνει εκούσια αποτυχία, επίσης αμαρτία σημαίνει το να πράττει ο άνθρωπος παν ότι μισεί ο Τριαδικός Θεός μας. Για οποιαδήποτε αμαρτία που πράττει ο άνθρωπος έχει ο ίδιος την ευθύνη εξ’ ολοκλήρου.

Ο εχθρός διάβολος δεν έχει καμία εξουσία να σπρώξει στην αμαρτία τον άνθρωπο και ειδικά τον ορθόδοξο χριστιανό, αλλά το μόνο που μπορεί να κάνει κι έχει το ελεύθερο είναι να προσβάλει το νου μας με πονηρές σκέψεις και φαντασίες.
 

Όμως εάν στην πρώτη προσβολή που μας κάνει ο διάβολος εμείς δεν υπακούσουμε, τότε δεν κινδυνεύουμε να πράξουμε την αμαρτία που είναι ο στόχος του πονηρού. Αν όμως δεχθούμε την προσβολή που είναι μια πονηρή σκέψη για ένα πράγμα, τότε σιγά σιγά οδηγούμαστε στην διάπραξη της αμαρτίας. Άρα λοιπόν, ο ίδιος ο άνθρωπος έχει πλήρη την ευθύνη της αμαρτίας που διέπραξε, κανείς δεν τον ανάγκασε.

Όλα αυτά τα λέω, διότι στις μέρες μας, ακούμε πάρα πολλά παράξενα, δηλαδή πολλοί άνθρωποι, ορθόδοξοι χριστιανοί, προσπαθούν να αποδείξουν, πως δεν φταίνε αυτοί οι ίδιοι που διέπραξαν την αμαρτία, αλλά την ευθύνη την έχει κάποιος άλλος και όχι αυτοί οι ίδιοι.
 

Και πολλές φορές, ακόμα και στην εξομολόγηση που πάνε, ενώ ομολογούν πως έκαναν οι ίδιοι την αμαρτία, δεν παραδέχονται όμως ότι φταίνε οι ίδιοι. Όχι, αλλά πως τους παρέσυρε κάποιος άνθρωπος ή κάποια περίεργη κατάσταση.
 

Έτσι δυστυχώς, παρά πολλοί πνευματικοί πατέρες της Εκκλησίας μας που εξομολογούν δυσκολεύονται κι υποφέρουν από τέτοιους ανθρώπους, κυρίως από γυναίκες που φοβούνται να πάρουν την ευθύνη της διαπράξεως της αμαρτίας, με αποτέλεσμα να μην μπορούν να τους διαβάσουν συγχωρητική ευχή. Διότι η συγχωρητική ευχή δίνεται από τον πνευματικό μόνο σε όσους ομολογήσουν με συντριβή και μετάνοια το αμάρτημά τους και ομολογήσουν ότι αυτοί οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι της αμαρτίας. Διότι αν είναι άλλος, ο οποίος ευθύνεται για την αμαρτία που οι ίδιοι διέπραξαν, τότε πρέπει να έρθει εκείνος να λάβει συγχώρηση! Καταλαβαίνουμε λοιπόν πως περιπλέκονται πολύ τα πράγματα, όταν δεν παραδεχτούμε την ευθύνη των πράξεών μας.

Το δυσάρεστο αυτό γεγονός έγινε πρώτα μέσα στον Παράδεισο από τους πρωτοπλάστους, τον Αδάμ και την Εύα. Ενώ οι πρωτόπλαστοι πήραν την εντολή από τον Θεό μας να μην φάγουν από τον απαγορευμένο καρπό, αυτοί όχι μόνο φάγανε, αλλά αρνήθηκαν να πάρουν την ευθύνη της αμαρτίας πάνω τους. Ο δε Αδάμ, στην ερώτηση που του έκανε ο Θεός, αν έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό, απάντησε πως δε φταίει ο ίδιος, αλλά η γυναίκα που του έδωσε, αυτή τον παρέσυρε. Και η Εύα απάντησε με τον ίδιο τρόπο, πως το φίδι την παρέσυρε!! Και το αποτέλεσμα ήταν ότι εκδιώχθησαν από τον Παράδεισο.

Βλέπουμε τελικά, πως δεν τους ωφέλησαν καθόλου οι δικαιολογίες του Αδάμ και της Εύας, αλλά αντιθέτως εκδιώχθησαν από τον Παράδεισο. Και όπως μας λένε οι Άγιοι πατέρες, ο Θεός μας όταν τους ρώτησε αν έφαγαν από τον απαγορευμένο καρπό, τους έδινε αφορμή και καιρό μετανοίας, αφού εκ των προτέρων ο Θεός γνώριζε την πτώση τους.
 

Κι αφού γνώριζε την πτώση τους, γιατί τους ρωτούσε αν έφαγαν από τον απαγορευμένο καρπό; Μα γι’ αυτό ακριβώς, επειδή μόνο η ομολογία και η μετάνοια θα τους έσωζε, γι’ αυτό τους έδωσε αφορμή και χρόνο, αλλά δυστυχώς και ο Αδάμ και η Εύα εδικαίωσαν τον εαυτό τους και χάσανε τη δικαίωση τους από τον Θεό μας, με αποτέλεσμα να γίνουν τα γεγονότα που όλοι γνωρίζουμε. Και για χάρη αυτής της συμφοράς του Αδάμ και της Εύας χρειάστηκε το δεύτερο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο Ιησούς Χριστός να πάρει σάρκα και οστά για να σώσει τον Αδάμ και την Εύα μαζί με όλο το ανθρώπινο γένος από τα δεσμά του παμμόχθηρου Άδου.

Ώστε λοιπόν χρειάζεται μεγάλη προσοχή, δεν μας σώζει μόνο η συνομιλία μας με τον πνευματικό μας, αλλά πρέπει να ομολογήσουμε πως εμείς οι ίδιοι πράξαμε την αμαρτία με τη δική μας ευθύνη και κανείς δε μας φταίει, ούτε άνθρωπος ούτε διάβολος, ούτε κανένα άλλο πλάσμα. Και να γνωρίζουμε καλά, πως όσες φορές δικαιολογούμε τον εαυτό μας εν ώρα εξομολογήσεως, άφεση αμαρτιών δεν παίρνουμε από τον Θεό και η απόδειξη είναι πως φεύγουμε από το μυστήριο της εξομολογήσεως χωρίς να είμαστε αναπαυμένοι.

Δηλαδή με λίγα λόγια, κάτι ανάλογο συνέβη και με τους πρωτοπλάστους που εν ώρα εξομολογήσεως με τον Θεό ομολόγησαν μεν ότι φάγανε από τον απαγορευμένο καρπό, αλλά είπανε πως δεν ευθύνονται οι ίδιοι για την πτώση τους και έτσι δεν λάβανε τη συγχώρηση από τον Θεό. Επαναλαμβάνω, κάτι ανάλογο συμβαίνει και με εμάς όταν δεν παραδεχόμαστε την ευθύνη της αμαρτίας που διαπράξαμε αλλά επιρρίπτουμε σε άλλους την ευθύνη. Ας μην αυταπατώμεθα λοιπόν, διότι η σωτηρία μας από αυτό το γεγονός κρέμεται.

Ας αναφέρουμε ένα χαριτωμένο παράδειγμα, ως γεγονός που συνέβη με έναν πνευματικό ιερέα. Κάποτε όταν εξομολογούσε πήγε μια ευσεβής γυναίκα να εξομολογηθεί και σε όλη τη διάρκεια της εξομολογήσεως, η γυναίκα αυτή έλεγε στον πνευματικό πως δεν ευθύνεται η ίδια για τα αμαρτήματα που διέπραξε, αλλά η αιτία είναι η πεθερά της που της έριχνε τη διάθεση και γι’ αυτό αμάρτανε! Οπότε, όταν τέλειωσε η εξομολόγηση ο πνευματικός είπε στη γυναίκα να στείλει την πεθερά της να της διαβάσει συγχωρητική ευχή, διότι η ίδια ισχυριζόταν πως είναι ανεύθυνη.

Καταλαβαίνουμε λοιπόν από αυτό το περιστατικό, πόσο γελοιοποιούμαστε όταν ομολογούμε ότι κάνουμε μεν την αμαρτία, αλλά στην ουσία ισχυριζόμαστε ότι δε φταίμε εμείς οι ίδιοι, αλλά κάποιος άλλος που δήθεν μας παρέσυρε. Δυστυχώς για την εποχή μας, αυτό έχει γίνει εκούσια αρρώστια, γι’ αυτό και δεν έχουμε ειρήνη μέσα μας, διότι δεν έχουμε λάβει συγχώρηση από τον Θεό.

Φυσικά δεν γνωρίζουμε ποσό μεγάλο είναι το ποσοστό αυτών των ανθρώπων, αλλά δόξα τω Θεώ υπάρχουν και οι κατά Θεόν σοφοί, ανδρείοι χριστιανοί που όταν εξομολογούνται προξενούν μεγάλη χαρά και ξέσπασμα δακρύων στους πνευματικούς, διότι βλέπουν πνεύμα μετανοίας, όπως του προφήτου και βασιλέως Δαβίδ, της αγίας Μαρίας της Αιγυπτίας και τόσων άλλων αγίων που παραδεχόταν πως οι ίδιοι είναι η αιτία που αμάρτησαν. Κάποιοι μάλιστα ερευνητές λένε πως η σωστή και καθαρή εξομολόγηση που προαναφέραμε είναι το μοναδικό φάρμακο για τις ψυχολογικές αρρώστιες και συμφωνούμε απόλυτα με αυτούς.

Όσοι λοιπόν διακατεχόμαστε από αυτό το παμπόνηρο πάθος να ρίχνουμε σε άλλους την ευθύνη της αμαρτίας που διαπράξαμε, δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά να πάρουμε τη γενναία απόφαση και να δοκιμάσουμε την ειλικρινή κατά Θεόν εξομολόγηση και να ομολογήσουμε ενώπιον του Πνευματικού μας Πατρός, πως εμείς κάναμε την αμαρτία, εμείς φταίμε γι΄ αυτήν, κανείς δεν μας έσπρωξε, αλλά η ίδια μας η προαίρεση αυτή και μόνο. Και όταν το κατορθώσουμε αυτό, με τη βοήθεια του Θεού μας, ας είμαστε βέβαιοι πως τα ψυχολογικά μας θα εξαφανιστούν από την ψυχή μας.

Το συμπέρασμα λοιπόν που βγαίνει είναι, πως αν ο Αδάμ και η Εύα έλεγαν στον Θεό «ημάρτομεν ενώπιον Σου, συγχώρησε μας» δε θα τους έδιωχνε από τον Παράδεισο, αλλά κάποια άλλη λύση θα έδινε ο Θεός.
 

Ώστε λοιπόν ο Παράδεισος έκλεισε, όχι τόσο επειδή φάγανε από τον απαγορευμένο καρπό, αλλά επειδή δεν μετανόησαν και δεν είπανε στον Θεό το «ήμαρτον». Και τόσο πολύ θρήνησε ο Αδάμ αυτήν την αμετανοησία που, όταν έγινε η εις Άδου κάθοδος του Χριστού μας, το πρώτο που είπε ο Αδάμ όταν αντίκρισε τον Κύριό μας ήταν το «ήμαρτον», παρόλο που το έλεγε τόσα χρόνια στη γη εκτός του Παραδείσου. Έτσι λοιπόν και εμείς δεν έχουμε καμία άλλη επιλογή εκτός της μεγάλης λέξεως που λέγεται «ήμαρτον», διότι όπως λένε οι Άγιοι Πατέρες μας ως άνθρωποι που είμαστε αμαρτάνουμε καθημερινά.

Πολλοί μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας που δεν είχαν κάνει μεγάλα και θανάσιμα αμαρτήματα με πολύ χαρά και προθυμία ονόμαζαν τον εαυτό τους χειρότερο αμαρτωλό από όλους και το κάνανε αυτό, διότι εννοήσανε σε βάθος τη μεγάλη αξία της αληθινής μετάνοιας που αρχίζει με τη λέξη «ήμαρτον», όπως την εκφώνησε ο άσωτος υιός της παραβολής του Ευαγγελίου. Πόσο μάλλον πρέπει να χαιρόμαστε, όσοι από εμάς έχουμε πέσει σε μεγάλες και θανάσιμες αμαρτίες και να λέμε με ανδρεία γεμάτοι θάρρος τη λέξη «ήμαρτον»;
 

Διότι δεν υπάρχει κανένα άλλο φάρμακο πάνω στη γη για τις τύψεις που νιώθει η ψυχή μας από θανάσιμες αμαρτίες, παρά μόνο η αληθινή μετάνοια που είναι γεμάτη από ελπιδοφόρα συντριβή με τις λέξεις «ήμαρτον Κύριε, συγχώρησέ με».

Ώστε λοιπόν, ο Θεός μάς ζητάει μόνο να αναγνωρίσουμε πως εμείς οι ίδιοι ευθυνόμαστε για την αμαρτία. Αν δεν χρειαζότανε αυτή η αναγνώριση, δε θα μας τη ζητούσε ο Θεός. Διότι όταν ο άνθρωπος που αμαρτάνει και δεν παραδέχεται ότι φταίει ο ίδιος για την πράξη του, χωρίς να το καταλαβαίνει σιγά-σιγά αρχίζει να ομοιάζει με τον διάβολο, διότι μόνο ο διάβολος δεν παραδέχεται την αμαρτωλότητά του, αλλά πιστεύει πως είναι ένας θεός! Γι’ αυτό ακριβώς θέλει να μας προφυλάξει ο Θεός από την πονηρία του διαβόλου και μας ζητάει να παραδεχτούμε και να αναγνωρίσουμε πως εμείς ευθυνόμαστε για την αμαρτία που διαπράξαμε. Επίσης αξίζει να αναφέρουμε, πως με την έξοδο του Αδάμ και της Εύας από τον Παράδεισο, το πρώτο και φυσικό επακόλουθο που έγινε στον άνθρωπο είναι να πέφτει στην αμαρτία.

Έτσι αργότερα για τον αγαπημένο λαό του Θεού, τον Ισραήλ, νομοθετήθηκαν κάποιες πράξεις εξιλέωσης και θυσίες με τις οποίες καθαριζόταν ο λαός από την αμαρτία. Τώρα στην Καινή Διαθήκη που διανύουμε, όσοι έχουν λάβει το άγιο βάπτισμα πέφτουν μεν καθημερινά στην αμαρτία, όμως ο Θεός έχει δώσει στον ορθόδοξο λαό του το μυστήριο της μετανοίας και της εξομολογήσεως για να καθαρίζεται από τις αμαρτίες και διάμεσου αυτού του μεγάλου μυστηρίου αξιωνόμαστε και μεταλαμβάνουμε το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Όμως επαναλαμβάνω δεν θα μας ωφελήσει καθόλου το μυστήριο της εξομολογήσεως, αν δεν παραδεχτούμε πως εμείς οι ίδιοι έχουμε την ευθύνη της αμαρτίας που διαπράξαμε.

Η αναμαρτησία είναι αποκλειστική ιδιότητα μόνο του Τριαδικού Θεού μας, κανένα πλάσμα ούτε στη γη, ούτε στον ουρανό δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι είναι αναμάρτητο, παρά μόνο ο Τριαδικός Θεός μας που είναι φύσει αναμάρτητος. Το δε πλάσμα Του, ο άνθρωπος, κατορθώνει μεν και φθάνει στην απάθεια, αλλά όχι στην αναμαρτησία. Ο απαθής άγιος δέχεται την προσβολή της αμαρτίας με λογισμούς από τον διάβολο, αλλά δεν ενδίδει σε καμία προσβολή και έτσι μένει απαθής από την αμαρτία. Όμως αυτό είναι χάρις και δωρεά από τον Θεό μας, δεν είναι δύναμη που έχει ο Άγιος, ούτε πηγάζει από τον εαυτό του.
 

Δηλαδή, όσο ενωμένος είναι ένας Άγιος με τον Τριαδικό Θεό, τόσο πιο απαθής είναι προς την αμαρτία. Περιττό είναι να πούμε, πως ο Θεός μας δεν έχει προσβολές από αμαρτίες, όπως εμείς οι άνθρωποι, διότι αλήθεια, πώς θα μπορούσε ο Πλάστης να έχει προσβολή από το πλάσμα του; Αυτό έγινε μόνο μια φορά κατά παραχώρηση στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό με τους τρεις πειρασμούς και αυτά μας τα ερμηνεύουν οι μεγάλοι Άγιοι της Εκκλησίας μας, για ποιον λόγο παραχώρησε ο Θεός μας να γίνουν αυτοί οι τρεις πειρασμοί στον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό. Σε άλλη περίπτωση ποτέ δεν μπορεί ένα πλάσμα να προσβάλλει τον Πλάστη.

Άρα λοιπόν, δεν έχει ο Θεός μας την απαίτηση από το πλάσμα του τον άνθρωπο να είναι αναμάρτητο, όμως περιμένει την εκούσια αναγνώριση για την αμαρτία του για να τον συγχωρέσει και στη συνέχεια να χαίρεται ο άνθρωπος. Διότι αν δε λάβει συγχώρηση ο άνθρωπος από τον Θεό, δεν έχει καμία χαρά μέσα του. Και όντως λυπάται πολύ ο Θεός μας, όταν μας βλέπει να μην έχουμε τη χαρά που πηγάζει από το τον Ίδιο.

 
Διότι άλλο είναι οι ψεύτικες και ψυχοφθόρες χαρές του κόσμου και άλλο είναι οι χαρές που πηγάζουν από τον Τριαδικό Θεό μας. Οι χαρές του κόσμου τούτου μοιάζουν με τις πέτρες που τις συναντάμε και τις πατάμε στο δρόμο μας, οι δε χαρές του Θεού μοιάζουν με υπερπολύτιμα και σπανιότατα μαργαριτάρια!! Νομίζω πως δε χωράει καμιά απολύτως σύγκριση ανάμεσα στις δυο αυτές χαρές.

Πρέπει να πούμε πως η νέα εποχή εργάζεται πυρετωδώς να εξαλείψει από τον άνθρωπο τη συναίσθηση της ευθύνης για την αμαρτία που πράττει. Το δόγμα της νέας εποχής είναι, πως ο άνθρωπος πρέπει να ανακαλύψει μέσα του την κρυμμένη θεότητά του. Φυσικά το δόγμα αυτό προέρχεται από τις ανατολικές θρησκείες. Σε καμία περίπτωση δε θέλει να ακούσει η νέα εποχή για μετάνοια, για συντριβή και για δάκρυα αμαρτιών. Και δεν θέλει να ακούσει, διότι το αφεντικό της νέας εποχής είναι ο διάβολος.

Δυστυχώς βλέπουμε και στην πατρίδα μας τα τελευταία χρόνια πολλά αίσχη της νέας εποχής. Βλέπουμε με περισσό θράσος και αναίδεια να ονομάζει τις θανάσιμες αμαρτίες πράξεις υπερηφανείας! Και όχι μόνο, αλλά τις επιδεικνύουν με σατανικές παρελάσεις στις πόλεις μας, τις οποίες και μαγαρίζουν. Έτσι λοιπόν η νέα εποχή διδάσκει και επιχειρεί με κάποια κεκαλυμμένη βία να πείσει τον άνθρωπο ότι είναι ένας θεός! Και αν το καταφέρει αυτό έστω και σε μικρό βαθμό, είναι αδύνατον μετά ο άνθρωπος να έρθει σε συναίσθηση ότι αμαρτάνει. Έτσι θα αμαρτάνει καθημερινά με θανάσιμες αμαρτίες και θα τις θεωρεί μάλιστα κατόρθωμα!! Διότι θα θεωρεί τον εαυτό του έναν θεό.

Ώστε λοιπόν, χρειάζεται πολύ μεγάλη προσοχή να μη χάσουμε τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας που είναι το δόγμα και η ουσία της Ορθόδοξης Πίστης μας. Διότι ως πιστοί του αληθινού Τριαδικού Θεού που είμαστε δεν έχουμε τίποτε άλλο να προσφέρουμε στον Θεό μας εκτός από τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας. Για όλα και όσα καλά έργα επιτελούμε, η Θεία Χάρις είναι αυτή που μας βοηθάει και τα επιτελούμε. Ο Θεός μας μόνο αυτό περιμένει από εμάς, τη συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας και το χρέος μας απέναντι Του.

Ένας άγιος λέει πως «όταν έχουμε βαθιά μέσα μας την αίσθηση πως είμαστε χρεωμένοι στον Θεό μας, εξαιτίας των πολλών μας αμαρτιών, ο Θεός μας πλουτίζει μυστικώς»! Μακριά λοιπόν από το παμπόνηρο και επάρατο πάθος που μας συμβουλεύει να επιρρίπτουμε σε άλλους την ευθύνη της αμαρτίας που διαπράξαμε.

Είθε, όλοι οι Άγιοι μας που βάδισαν τη γνήσια οδό της μετανοίας και είχαν συναίσθηση της αμαρτωλότητας να βοηθήσουν και εμάς τους εκουσίως αδυνάτους να συνέλθουμε από την ψεύτικη δικαίωση που δίνουμε στον εαυτό μας, ώστε του λοιπού με ανδρεία και πίστη να παίρνουμε την ευθύνη της αμαρτίας που διαπράξαμε εξολοκλήρου στον εαυτό μας, για να γευθούμε επιτέλους την πολυπόθητη δικαίωση του Τριαδικού μας Θεού. Αμήν!

 

Πηγή: pemptousia.gr