Ζεί Κύριος ο Θεός!

Πώς γιόρταζαν πριν από το 1991 οι Βορειοηπειρώτες το Πάσχα.

 

 

 Ο κομμουνιστικός πολιτισμός σε μία φωτογραφία. Ανθρώπινο χέρι φρόντισε η εικόνα του Κυρίου να καταστραφεί. Δεν ξέχασαν και τα μάτια.

 

Οι αλβανοί ιδεολόγοι από τότε που πλησίασε το τέλος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέχρι και σήμερα κατέβαλαν αμέτρητες προσπάθειες για την δημιουργία του εθνικού τους κράτους.
 

Για τον σκοπό αυτό οι ιδεολόγοι του αλβανικού εθνικισμού από την αφετηρία φρόντισαν να πλαστογραφήσουν τα εθνολογικά στοιχεία της Ηπείρου σχετικά με την γεωγραφική τηs διάσταση.
 

Το καθεστώς Χότζα από την στιγμή που απόκοψε όλες τις πηγές πληροφόρησης και πολύ πρώιμα είχε πετύχει το αδιαμφισβήτητο των αναπόδειχτων αληθειών του, η διαδικασία αυτή ήταν πλέον μια εύκολη υπόθεση.
 

Η νέα πλαστογράφηση αφορούσε ιδιαίτερα την διαχρονική ελληνικότητα της Ηπείρου από την μία πλευρά και από την άλλη, την αυτόχθονη καταγωγή, τους αδιάρρηκτους δεσμούς και σχέσεις ανάμεσα στο ελληνικό στοιχείο στην Αλβανία με την Ελλάδα. Επιδίωκε ταυτόχρονα την εξασθένηση του εθνικού ιστού του Ελληνισμού της Αλβανίας.
 

Πρώτο βήμα ήταν ο σφετερισμός και αποπροσανατολισμός από τις εθνικές υποχρεώσεις του ικανού και μορφωμένου ανθρώπινου δυναμικού του Ελληνισμού της Αλβανίας το οποίο και πέτυχε.

Δεύτερο βήμα ο Χότζας δανείστηκε την «λαογραφική» κατάσταση και τα λαογραφικά μέσα μυθοποίησης, ως τον καταλληλότερο τρόπο για να καλλιεργήσει το απαραίτητο υπόβαθρο για το αδιαμφισβήτητο είδωλό του.
 

Τρίτο βήμα στη δίνη της προσπάθειας αυτής ο Χότζας είδε ως εμπόδιο και την θρησκεία, ένιωσε ισχυρότερος του θεού και την κατήργησε.
 

Το έτος 1967 με νόμο πλέον απαγορεύεται η θρησκεία και θεωρούνταν ποινικό αδίκημα.
 

Με το άρθρο 55 του συντάγματος κάθε θρησκευτική δραστηριότητα θεωρούνταν εχθρική δραστηριότητα κατά του κόμματος και του κράτους με αποτέλεσμα την καταδίκη ως εχθρός του λαού.
 

Η κατήργηση της θρησκείας λειτούργησε για την Εθνική Ελληνική Μειονότητα όχι μόνο ως παραβίαση του θεμελιακού ανθρώπινου δικαιώματος, αλλά και ως βαρύ πλήγμα των αδιάρρηκτων σχέσεων με τον ελληνισμό και το βασικό πολιτιστικό θησαυροφυλακίου του.
 

Τόσο το περισσότερο όταν το καθεστώς προέβη σε μια εκστρατεία καταστροφής και εξάλειψης της θρησκευτικής δομής. Ταυτόχρονα αναπλήρωσε τα μεγάλα κενά που δημιουργώνταν στην παραδοσιακή εθιμική ψυχοσύνθεση των απλών ελλήνων και της κοινότητος τους με νέα ,τα οποία και όταν στηρίζονταν στην χριστιανική παράδοση εξυπηρετούσαν την ιδεολογία του καθεστώτος και τον αλβανικό εθνικισμό. 

 

 

Πριν το 1967 υπήρχε μια μεγαλύτερη θρησκευτική και εθνική συνέπεια στα πατροπαράδοτα κοινωνικά έθιμα και τις παραδόσεις για δυο λόγους :
 

1 - Υπήρχε κλειστή παραδοσιακή κοινωνία.
 

2 - Μέσω αυτών των εθίμων η κοινότητα αναζητούσε τον αυτοπροσδιορισμό της ως Έλληνες Ορθόδοξοι (σε σχέση με τους αλβανούς).

 

Μετά το 1967 πρώτον δεν υπήρχε ομαδική κοινή γιορτή.
 

Δεύτερον ο εορτασμός γινόταν οικογενειακά και μέσα στην οικογένεια υπήρχε διαχωρισμός που σχετίζεται με την ηλικία και την σχέση με την παράδοση και την Ελλάδα που σημαίνει ότι οι ηλικιωμένοι συνεχίζουν με φανατισμό τα έθιμα ενώ οι πιο νέοι σιγά σιγά παραιτούνταν και απομακρύνονταν από τα έθιμα αυτά.
 

Η κάθε οικογένεια αφού ενημερώνονταν για τις ημερομηνίες του εορτολογίου μέσω του ελληνικού ραδιοφώνου και της τηλεόρασης που άκουγαν κρυφά άρχιζε να προετοιμάζεται για το Πάσχα. Οι νοικοκυρές μετέτρεπαν ξεχωριστούς xώpους του σπιτιού σε ιερούς χώρους.
 

«Καταρχάς έπρεπε να κρατούσαμε μυστικά ότι συνέβαινε μέσα στο σπίτι, να σεβόμαστε τον ιερό χώρο πουδιαμόρφωνε εκείνες τις μέρες η μάνα και να αφήναμε τα μεγαλύτερα αδέρφια να έβγαιναν τη νύχτα να πετούσαν στους δρόμους τα τσόφλια από τα κόκκινα αυγά. -θυμάται ο κ. Α. Μαγκλάρας από το Βοδίνο.».
 

Στους χώρους αυτούς τελούνταν με αυτοσχέδιο τρόπο όλα τα μυστήρια μέχρι ακόμα και τα πάθη της μεγάλης εβδομάδος γιατί το καθεστώς Χότζα γκρέμισε τους ιερούς ναούς της περιοχής ή τους μετέτρεψε σε αποθήκες βγάζοντας τα μάτια των Αγίων και καταστρέφοντας τα τέμπλα. Οι Έλληνες της Αλβανίας είχαν στο σπίτι του ο καθένας από μία εικόνα της Παναγίας σε κρυφό μέρος και άναβαν το καντήλι στις γιορτές.
 

«Όταν ήταν το Πάσχα δεν μπορούσαμε να πάμε στην εκκλησία για να κάνουμε Ανάσταση εμείς όμωςανάβαμε το καντήλι δίπλα στην εικόνα της Παναγιάς και του Χριστού που είχε η γιαγιά κάτω από το κρεβάτιτης. Μερικοί όμως σε απομακρυσμένα χωριά έβαζαν κεριά έξω από τις εκκλησίες προκαλώντας την οργή τηςΑστυνομίας, η οποία πραγματοποιούσε έρευνες και αν συλλαμβάνονταν αυτός που το έκανε θεωρούντανεχθρός του λαού και καταδικαζόταν από τρία μέχρι δέκα χρόνια φυλάκιση. Ακόμα θυμάμαι το δικασμό του κ. Μ. Μάσιου από την Δερβιτσιάνη με τρία χρόνια φυλάκιση επειδή βρήκαν στην κατοχή του εικόνες θρησκευτικού περιεχομένου μας διηγείται ο κ. Λ. Μπούνταλης από τους Βουλιαράτες».
 

Ακόμα και για τα φαγητά που θα έφτιαχναν αυτή την ημέρα έπρεπε να υπάρχει μια δικαιολογία. Το παραδοσιακό φαγητό ήταν και είναι αρνί στη γάστρα πάνω σε κληματόβεργες και λαμπρόψωμο χωρίς αυγό όμως.
 

Κρυφά οι νοικοκυρές έβαφαν τα αυγά κόκκινα την Μεγάλη Πέμπτη. Επειδή δεν μπορούσαν να αγοράσουν βαφή από το εμπόριο γιατί κινούσαν υποψίες, το βάψιμο των αυγών γινόταν με φυσικά μέσα:
 

1- τσεφλοκρέμμυδα.
 

2- φυτό φράξος.
 

3- βελανίδια.
 

«Έβραζα τα αυγά μαζί με φλούδες από στεγνά κρεμμύδια. Δεν μπορούσα να αγοράσω βαφή από το μαγαζί γιατί αν με έπιαναν με ρωτούσαν τι την ήθελα και μετά παρακολουθούσαν το σπίτι. -διηγείται η κ. Γ. Ντάκου από την Δερβιτσιάνη».
 

«Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή η γιαγιά έβαφε τα αυγά με τσεφλοκρόμμυδα και μας έλεγε ότι τα έκανε όμορφαγια να τα φάμε. Μετά μάζευε τα τσόφλια των αυγών στην ποδιά της και τα έριχνε στο μπάνιο και όχι στασκουπίδια γιατί μπορεί να τα έβρισκαν. -θυμάται η εγγονή της κ.Ντάκου».
 

Το κομουνιστικό καθεστώς όπως και για τις άλλες γιορτές είχε φροντίσει να καλύψει το εθιμικό κενό που προκάλεσε η κατάργηση της εορτής του Πάσχα. Λόγω χρονικής εγγύτητας και κοινών λαϊκών παραδόσεων της Πρωτομαγιάς με το Πάσχα γιατί κατά την λαϊκή παράδοση και οι δυο γιορτές φανερώνουν την αναγέννηση της φύσης.
 

Μετέφερε λοιπόν την γιορτή του Πάσχα στην Πρωτομαγιά καταφέρνοντας ταυτόχρονα να δώσει στην παραδοσιακή πρωτομαγιά την ιδεολογική κομουνιστική χροιά πετυχαίνοντας έτσι μερικούς σκοπούς.
 

Και οι απλοί όμως άνθρωποι επωφελήθηκαν από αυτό και λόγω της χρονικής εγγύτητος κρατούσαν τα αυγά του Πάσχα για την πρωτομαγιά δικαιολογώντας το χρώμα με την Κόκκινη Πρωτομαγιά.
 

«Η μητέρα έβαφε τα αυγά την Μεγάλη Πέμπτη, τα φύλαγε και τα έβγαζε την Πρωτομαγιά λέγοντας πως τα έβαψε κόκκινα για τον εορτασμό της εργατικής Πρωτομαγιάς, θυμάται ο N. Κώτσιας από το Δέλβινο».
 

Την Καθαρά Δευτέρα δεν είχε μαζική έξοδο, αλλά τα μέλη άρχιζαν την Σαρακοστή μέσα στην οικογένεια που όμως πάλι θα πρέπει να έβρισκαν μια δικαιολογία.
 

Οι απόκριες δεν είχαν ιδιαίτερη έμφαση στο χώρο μας επειδή είναι μια γιορτή που απαιτεί μαζική και συλλογική έξοδο και δεν μπορούσε να πραγματοποιηθεί.
 

Η κατάσταση αυτή όμως άλλαξε το 1991, όπου με το άνοιγμα των συνόρων οι Έλληνες της EMM μπορούν να γιορτάζουν την μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης, την Ανάσταση του Κυρίου Υμών Χριστού ΕΛΕΥΘΕΡΑ.
 

Έλενα ΚΑΛΟΥΔΗ (Η φωνή της ΟΜΟΝΟΙΑΣ, Απρίλιος 2009) 

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Ο κομμουνισμός δεν σεβάστηκε την πίστη των πολιτών, όχι μόνο στην Αλβανία αλλά σε όλα σχεδόν τα κομμουνιστικά κράτη. Οι Έλληνες έπεσαν στο μέγα αμάρτημα να εκλέξουν άθεη και αριστερή κυβέρνηση. Δεν διάβασαν οι Έλληνες ποτέ τους τί διωγμούς έζησαν οι αδελφοί τους σε πρώην ΕΣΣΔ και Αλβανία; Μέγιστη πτώση για αυτοαποκαλούμενους Ορθοδόξους.)

Επίκαιρες παραινέσεις του εγγονού του Γέρου του Μοριά.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (1829-1894), γιος του Γενναίου και εγγονός του Γέρου του Μοριά, που έμεινε στην Iστορία με το παρατσούκλι Φαλέζ, με το οποίο υπέγραφε τα άρθρα του στον Τύπο, υπήρξε μια σπουδαία προσωπικότητα. Πέρασε μια ζωή ανεπίληπτη, υπηρέτησε ως αξιωματικός του Στρατού και βουλευτής, αλλά ήταν ο πρώτος που επιτέθηκε με σφοδρότητα στο σάπιο πολιτικό σύστημα και μάλιστα από το βήμα της Βουλής. Λειτούργησε ως πραγματικός θεματοφύλακας της δοξασμένης οικογένειάς του. Ο ρόλος που διαδραμάτισε κατά την εποχή του παραμένει άγνωστος. Όπως άγνωστο παραμένει το τεράστιο συγγραφικό έργο του, πολύτιμο και στους ιστορικούς ερευνητές που αναζητούν την αλήθεια κυρίως για τα τελευταία χρόνια της Οθωνικής περιόδου, αλλά και γι’ αυτήν καθαυτή την έξωση του βαυαρικής καταγωγής πρώτου βασιλιά των Ελλήνων. Στον γραπτό πλούτο που άφησε πίσω του, περιλαμβάνεται και μια από τις επιστολές του, παραινετική προς τους συγχρόνους του.

Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα όταν έγραψε την επιστολή, μέσω της οποίας εμμέσως κατηγορούσε τους συμπατριώτες του, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του, ότι είχαν πέσει θύματα της πλαστής ευημερίας και του πλουτισμού. «Μας δίδαξαν ότι το χρήμα είναι η μόνη θεότητα και απέναντί της μηδενίζονται οι τίμιοι δεσμοί αίματος, αγχιστείας, αγάπης, φιλίας και ευγνωμοσύνης», ανέφερε σε μια αποστροφή του και ως αντίδοτο για να σωθούμε πρότεινε να «χωνέψουμε» την ιδέα ότι το χρήμα είναι ανάγκη και όχι θεότητα, όπως θέλουν να το χαρακτηρίζουν «οι σύγχρονοι Φαρισαίοι σταυρωταί». Αυτούς πιστέψαμε και χάσαμε κάθε ευγενικό αίσθημα, μαραθήκαμε.
 

Δημιουργούμε ανάγκες ανώτερες των μέσων που διαθέτουμε, τρέχοντας έτσι κατευθείαν στον όλεθρο. Μας οδήγησαν στη «σουφρωφέλεια του ψευδοπολιτισμού», όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Φαλέζ ο οποίος καλούσε τους συμπατριώτες του να απορρίψουν τις περιττές και ανόητες δαπάνες και ορκιζόταν πως τότε όλα θα ήταν καλύτερα. Στην αισχροκέρδεια, τις νοθεύσεις και την αρπαγή των πάντων που χαρακτηρίζει την ελληνική ζωή, ο Θ. Κολοκοτρώνης συνιστούσε ως αντίδοτο ξερό ψωμί και αναπαυμένη συνείδηση! Αναφερόταν στην ολιγάρκεια ως φάρμακο απέναντι στις σπατάλες, υποστηρίζοντας πως έτσι θα μπορούσαν οι Έλληνες να αναπνεύσουν, να είναι γαλήνιοι, ευτυχείς αλλά και υγιείς.
 

«Αδελφοί μου, ας είπωμεν από ψυχής δόξα σοι ο Θεός, αντί να σκεπτώμεθα πώς να νοθεύωμεν και ας αγαπηθώμεν αντί να ληστευόμεθα αμοιβαίως», ανέφερε σε μια αποστροφή του, τονίζοντας πως μια περίεργη κατάρα έχει χτυπήσει τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Μα δεν βλέπετε ότι παντού επικρατούν οι αρνητικές σκέψεις και το έγκλημα, έγραφε ο Φαλέζ, επισημαίνοντας πως η Μεγάλη Εβδομάδα και τα Πάθη του Χριστού μας δίνουν την ευκαιρία να συλλογιστούμε γιατί είναι παγωμένα τα χαμόγελα του ελληνικού λαού. Ως αρνητικό χαρακτηριστικό της εποχής του, δηλαδή πριν από περίπου 120 χρόνια, ανέφερε τη χαλάρωση των πατροπαράδοτων ελληνικών δεσμών συγγένειας, φιλίας και αλληλεγγύης.
 

Η εβδομάδα των Παθών οδηγεί στην ημέρα της Ανάστασης επιτρέποντας στους Έλληνες να ανταλλάξουν ευχές με ειλικρίνεια ως αληθινά αδέλφια, κάτω από τις σκιές των προγόνων του 1821, οι οποίοι πίστευαν βαθιά και αγωνίζονταν χωρίς δόλο για την ελευθερία και την ανεξαρτησία τους. Μόνον τότε θα νιώσουμε τη χαρά της Ανάστασης, την οποία συμβολίζουν και τα χαρούμενα χρώματα των αβγών του Πάσχα και θα φύγει το σύννεφο της πλήξης και της μελαγχολίας που σκιάζει τις ψυχές μας. Το τελικό μήνυμα που έστελνε ο εγγονός του Γέρου του Μοριά ήταν ελπιδοφόρο. Εξέφραζε την πίστη και τη βεβαιότητα ότι, όπως ανατέλλει η Ανάσταση, έτσι θα ανατείλει και θα μας εμπνεύσει η διδασκαλία του Θεανθρώπου και θα ευτυχήσουμε, και έκλεινε το κείμενό του με το «όθεν, Καλό Πάσχα»!

 

Πηγή: stoxos.gr

Τι λένε οι επιστήμονες για την διαρρηγμένη κολόνα στο Ναό της Αναστάσεως;

Το Μεγάλο Σάββατο του 1579, σύμφωνα με τα εκκλησιαστικά χρονικά της πόλης των Ιεροσολύμων, οι Τούρκοι κυβερνήτες απαγόρευσαν στον Έλληνα πατριάρχη και στους ορθοδόξους πιστούς να εισέλθουν στον Ναό της Αναστάσεως για την καθιερωμένη τελετή του Αγίου Φωτός.
 

Τα συγγράμματα που αναφέρονται στο γεγονός δεν προσδιορίζουν το ακριβές έτος. Αναφέρουν, όμως, ότι την περίοδο εκείνη πατριάρχης Ιεροσολύμων ήταν ο Σωφρόνιος, ενώ πατριάρχες Κων/πόλεως, Αλεξανδρείας και Αντιοχείας ήταν αντιστοίχως ο Ιερεμίας, ο Σιλβέστρος και ο Ιωακείμ· τέλος, σουλτάνος της οθωμανικής αυτοκρατορίας ήταν ο Μουράτ Γ΄.
 

Αν ανατρέξουμε στους επίσημους καταλόγους (ή στις ιστοσελίδες) των τεσσάρων αυτών Πατριαρχείων, διαπιστώνουμε πως οι τέσσερις ελληνορθόδοξοι πατριάρχες πράγματι διετέλεσαν τα καθήκοντά τους στο δεύτερο μισό του 16ου αιώνα· και αν εξετάσουμε την ακριβή περίοδο πατριαρχίας του καθενός, και την αντίστοιχη περίοδο βασιλείας του σουλτάνου Μουράτ Γ', προκύπτει ότι το μοναδικό έτος που συνέπεσε η διοίκηση των πέντε αντρών είναι το 1579. 

 

 

Το προαύλιο και η είσοδος του Ναού της Αναστάσεως.
 

Σύμφωνα με τις γραπτές πηγές, το Μεγάλο Σάββατο εκείνης της χρονιάς, μια ομάδα Τούρκων στρατιωτών, ύστερα από διαμεσολάβηση των Αρμενίων, απαγόρευσε τη διέλευση των ορθοδόξων στον Ναό της Αναστάσεως. Το πλήθος των πιστών παρέμεινε στο προαύλιο του ναού καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας, αλλά ακόμη και μετά τη δύση του ηλίου.
 

Ο Πατριάρχης Σωφρόνιος Δ΄, που διήνυε το πρώτο έτος της πατριαρχίας του, ανέλαβε για πρώτη φορά να φέρει εις πέρας την πιο σημαντική τελετή τoυ έτους, όμως, οι Τούρκοι τού στέρησαν το νόμιμο δικαίωμα.
 

Ο πατριάρχης στεκόταν προσευχόμενος στο αριστερό μέρος της πύλης του ναού, πλησίον ενός κίονα. Και ξαφνικά, ενώ είχε ήδη πέσει η νύχτα, ο κίονας διερράγη και το Άγιο Φως ξεπήδησε από το εσωτερικό του.
 

Ο πατριάρχης άναψε αμέσως τη λαμπάδα του και μεταλαμπάδευσε το Άγιο Φως στους πιστούς. Μέσα σε λίγα λεπτά, η ιερή φλόγα εξαπλώθηκε σε όλους τους παρευρισκόμενους και το προαύλιο του ναού φωτίστηκε. Οι έκπληκτοι Τούρκοι φρουροί άνοιξαν τότε τις πύλες του ναού και ο πατριάρχης, μαζί με το πλήθος των ορθοδόξων, κατευθύνθηκαν πανηγυρικά προς τον Πανάγιο Τάφο. 

 

Ο κίονας που διερράγη αριστερά της πύλης του Ναού της Αναστάσεως και δίπλα του ο κ. Χαράλαμπος Σκαρλακίδης. Η ρωγμή έχει ύψος 1.20 μ. και μοιάζει με ανερχόμενη φλόγα. 

 

 

Τα γεγονότα εκείνης της ημέρας καταγράφονται σε όλα τα αποκαλούμενα Προσκυνητάρια Ιεροσολύμων, που είναι οδηγοί για τους προσκυνητές των Αγίων Τόπων.
 

Τι λένε όμως οι επιστήμονες για την κολόνα αυτή;
 

Ο κ. Χαράλαμπος Σκαρλακίδης, Αρχιτέκτων και καθηγητής σχεδιαστικών προγραμμάτων μέσω Η/Υ στο βιβλίο του, «Άγιον Φως. Το θαύμα του Μεγάλου Σαββάτου στον Τάφο του Χριστού· σαράντα δύο ιστορικές μαρτυρίες (9ος – 16ος αι.)», αναφέρει τα εξής:
 

Το Πάσχα του 2008, η ρωγμή του κίονα αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης του Αντρέι Βολκόβ. Ο Ρώσος φυσικός απέστειλε υψηλής ανάλυσης φωτογραφίες της ρωγμής σε έναν συμπατριώτη του ειδικό επιστήμονα, τον καθηγητή Εβγκένι Μιχάηλοβιτς Μορόζοβ, ο οποίος θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ερευνητές στον κόσμο στο επιστημονικό πεδίο της Μηχανικής των Θραύσεων (Fracture Mechanics) και της Φυσικής της Αντοχής των Υλικών (Physics of Strength of Materials).
 

Η Μηχανική των Θραύσεων είναι η επιστήμη που ασχολείται με τη μελέτη των θραύσεων και του σχηματισμού ρωγμών στα υλικά. Χρησιμοποιεί μεθόδους αναλυτικής μηχανικής για να υπολογίσει τη δύναμη που ασκείται κατά τον σχηματισμό μιας ρωγμής, καθώς και πειραματικές μεθόδους που υπολογίζουν την αντοχή ενός υλικού στη θραύση και τη ρηγμάτωσή του.
 

Ο καθηγητής Εβγκένι Μορόζοβ, αφού εξέτασε αναλυτικά τις φωτογραφίες της ρωγμής, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι αυτή θα μπορούσε να παραχθεί μόνο ως αποτέλεσμα ηλεκτρικής εκκένωσης! 

 

 

Ο καθηγητής Εβγκένι Μορόζοβ

 

Ο Αντρέι Βολκόβ, ο οποίος συνεργάστηκε με τον Εβγκένι Μορόζοβ για το συγκεκριμένο ζήτημα, αναφέρει τα εξής σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Βέρα:
 

Вот это совпадение, что именно на Пасху, когда Огонь не сошёл, появилась трещина, – разве не чудо? Можно, конечно, усомниться, мол, всё было подстроено и трещину на колонне сделали искусственным путём. Мы обратились за консультацией к Евгению Михайловичу Морозову – он ведущий специалист в области механики разрушения не только в России, но и в мире, автор более 800 научных работ по этой теме. Евгений Михайлович исследовал предоставленные ему подробные снимки трещины и однозначно заключил, что она могла появиться только в результате электрического разряда, такова её структура. О чём это говорит? Что подделать трещину никак не могли: это ж какой электрогенератор нужно иметь, да ещё в XVI веке, когда о существовании электричества понятия не имели!11
 

«Αυτή η σύμπτωση, ότι το Πάσχα ακριβώς, όταν δεν κατήλθε το Φως, εμφανίστηκε η ρωγμή – δεν είναι ένα θαύμα; Βεβαίως, μπορεί να πει κανείς, ότι όλα ήταν στημένα και ότι η ρωγμή στον κίονα είχε παραχθεί με τεχνητό τρόπο. Απευθυνθήκαμε για πληροφορίες στον Εβγκένι Μιχάηλοβιτς Μορόζοβ που είναι κορυφαίος ειδικός στον τομέα της Μηχανικής των Θραύσεων όχι μόνο στη Ρωσία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο και έχει γράψει πάνω από 800 επιστημονικά συγγράμματα για το θέμα αυτό. Ο Εβγκένι Μιχάηλοβιτς εξέτασε τις αναλυτικές φωτογραφίες της ρωγμής και δήλωσε ρητά ότι αυτή μπορούσε να εμφανιστεί μόνο ως αποτέλεσμα ηλεκτρικής εκκένωσης, τέτοια είναι η δομή της. Τι σημαίνει αυτό; Ότι ήταν πλήρως αδύνατον να κατασκευάσει κανείς τη ρωγμή αυτή: φανταστείτε, πόσο δυνατό μετασχηματιστή θα έπρεπε να είχε κανείς, και ιδίως τον 16ο αιώνα, όταν οι άνθρωποι δεν είχαν ιδέα για την ύπαρξη της ηλεκτρικής ενέργειας!»
Η επιστημονική άποψη του Εβγκένι Μορόζοβ έχει αναμφισβήτητα μεγάλη βαρύτητα. Ήθελα να έχω όμως και μία δεύτερη γνώμη επί του θέματος. Γι’ αυτό, αποτάθηκα σε έναν από τους κορυφαίους Έλληνες επιστήμονες του κλάδου της Μηχανικής των Θραύσεων, τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γεώργιο Α. Παπαδόπουλο,12 στον οποίο απέστειλα αναλυτικές φωτογραφίες της ρωγμής.

 

 

Ο καθηγητής Γεώργιος Α. Παπαδόπουλος

 

Ο καθηγητής Παπαδόπουλος, αφού εξέτασε τις φωτογραφίες, αποφάνθηκε ότι η ρωγμή του κίονα παράχθηκε πράγματι από μία ηλεκτρική εκκένωση, η οποία εκδηλώθηκε ταυτοχρόνως με ένα σεισμικό κύμα που είχε κατεύθυνση από κάτω προς τα πάνω!
 

Αυτή τη συνδυασμένη καταπόνηση του κίονα –ηλεκτρική εκκένωση+σεισμικό κύμα– την θεωρεί ανεξήγητη και γι’ αυτό καταλήγει στο συμπέρασμα ότι «θα μπορούσε κανείς να ομιλεί περί θαύματος και μόνο»!
 

Από πού προήλθε η εκκένωση, επιστημονικώς, παραμένει άγνωστο.
 

Ο καθηγητής Παπαδόπουλος, σε απαντητική του επιστολή, μετά από σχετικό αίτημά μου μέσω email, αναφέρει τα εξής:

«Αγαπητέ κύριε Σκαρλακίδη,

Σας ευχαριστώ για το e-mail σας την 31/1/2010. Πιστεύω να βοηθήσω στο αξιόλογο έργο σας. Επί 35 έτη ασχολούμαι με την Πειραματική Μηχανική των Θραύσεων στο Εργαστήριο Αντοχής των Υλικών του ΕΜΠ και πιστεύω ότι εκεί που δεν υπάρχει επιστημονική εξήγηση υπάρχει Θαύμα.
 

Δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω το χειρόγραφο της βιβλιοθήκης του Μονάχου του έτους 1634 όπου αναφέρεται ο θαυματουργικός τρόπος σχισίματος του κίονα καθώς και τα επακόλουθα· δηλαδή το ότι ο Έλληνας πατριάρχης άναψε τη δάδα του από το Φως αυτό. Ένα θαύμα δεν νομίζω ότι είναι δυνατόν να αμφισβητηθεί και μάλιστα όταν υπάρχουν σχετικές μαρτυρίες, όπως αναφέρετε.
 

Παρατηρώντας από τις φωτογραφίες τη ρωγμή θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι είναι αποτέλεσμα μιας μικτής καταπόνησης. Συνδυασμός ηλεκτρικής εκκένωσης (πιθανώς ισχυρός κεραυνός) και ισχυρής σεισμικής δόνησης. Η ηλεκτρική εκκένωση, λόγω υψηλής στιγμιαίας θερμοκρασίας, ψαθυροποίησε το υλικό του κίονα κατά μήκος μιας στενής ζώνης (γενέτειρας). Το επιφανειακό σεισμικό κύμα καταπόνησε τον κίονα σε στρεπτική ταλάντωση (κόπωση). Η ταυτόχρονη αυτή καταπόνηση είχε σαν αποτέλεσμα να ξεκινήσει η ρωγμή από τη βάση του κίονα προς τα επάνω με ζικ-ζακ πορεία (όπως φαίνεται στη φωτογραφία η πορεία της ρωγμής δεν είναι ευθύγραμμη) κατά μήκος της ψαθυροποιημένης από την ηλεκτρική εκκένωση ζώνης. Εάν πράγματι συνέβησαν τα ανωτέρω, ανεξήγητο παραμένει κατά την άποψή μου η ταυτόχρονη αυτή μικτή (συνδυασμένη) καταπόνηση του κίονα.
 

Επομένως, θα μπορούσε κανείς να ομιλεί περί θαύματος και μόνο.

Αγαπητέ κύριε Σκαρλακίδη σας συγχαίρω για την προσπάθειά σας και σας εύχομαι ολόψυχα καλή επιτυχία.

Με εκτίμηση,

Γεώργιος Παπαδόπουλος

Καθηγητής Μηχανικής

Εργαστήριο Αντοχής των Υλικών

Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο

 

Πηγή: yiorgosthalassis.blogspot.com

Τέρμα στον μύθο του «ιουδαιο-χριστιανισμού»!

 

Ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» είναι ένα κατασκεύασμα που εξυπηρετεί πολιτικές ατζέντες. Δεν έχει καμία θεολογική και ιστορική βάση. Στις ΗΠΑ, όπου είναι ευρύτερα διαδεδομένος και εν γένει «αποδεκτός» ο όρος, γίνεται συχνά επίκλησή του όταν πρέπει να νομιμοποιηθεί ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» από την υπερατλαντική «υπερδύναμη» ή όταν ανακύπτουν θέματα «ηθικής» στην δημόσια σφαίρα. Συχνά ο όρος ταυτίζεται με τον «συντηρητισμό», ακόμα και με την «παλιά», «χρυσή» εποχή του καπιταλισμού (!) στις ΗΠΑ, ως αντίθεση στην μετα-χριστιανική επί Ομπάμα λίμπεραλ Αμερική.

 

Στην Ευρώπη από την άλλη, παρατηρείται τελευταίως δυτικά πατριωτικά και αντι-ισλαμιστικά κινήματα και κόμματα να αποθεώνουν το κράτος του Ισραήλ και να έχουν ενσωματώσει στον λόγο τους φιλο-ισραηλινές (ή φιλο-σιωνιστικές) θέσεις με την δικαιολογία του «κοινού μετώπου» κατά του τζιχαντισμού και της ισλαμοποίησης. Την ίδια ώρα βέβαια, οι επίσημοι φορείς των εβραϊκών κοινοτήτων στις χώρες τους, όχι μόνο δεν… συγκινούνται, αλλά τείνουν χέρι συμμαχίας προς τους μουσουλμάνους ομόλογούς τους για τον «κοινό μέτωπο» κατά του «ρατσισμού» και της «ισλαμοφοβίας»…

 

Στον αχανή χώρο του διαδικτύου (και στο ελληνόφωνο κομμάτι του) είναι σύνηθες ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» να εκτοξεύεται με ευκολία ως δηλητηριώδες «τσιτάτο» από άτομα που γνωρίζουν ελάχιστα ή τίποτα περί πίστεως. Ο ΚΟ είχε παρουσιάσει παλαιότερα δύο αναλυτικότατα άρθρα για τον "μύθο της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης»" (Μέρος 1ο και Μέρος 2ο). Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για το θέμα, ας σπεύσει να διαβάσει. Ο όρος είναι εξαιρετικά προσβλητικός για τους Χριστιανούς και όμως αναπαράγεται συνεχώς ως «μομφή» εναντίον του Χριστιανισμού από αδαείς που θεωρούν τους εαυτούς τους «γνώστες». Στην παγκόσμια ιστορία, είναι αμέτρητες οι μορφές του - υπό ευρεία έννοια – χριστιανικού κόσμου (κληρικοί, ομολογητές, πολιτικοί, στρατιωτικοί, συγγραφείς, καλλιτέχνες κλπ), που έχουν σταθεί σκληρά επικριτικοί στον Ιουδαϊσμό και στην εν γένει εβραϊκή επιρροή σε πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο στις χώρες τους και στον ευρωπαϊκό ή δυτικό, γενικότερα, πολιτισμό. Μερικές τέτοιες μορφές και η σκέψη τους έχουν παρουσιαστεί από τον ΚΟ. Είναι περίεργο με πόση αφέλεια (;) υιοθετούν κάποιοι έναν τόσο αδόκιμο όρο όπως είναι ο «ιουδαιο-χριστιανισμός», την στιγμή που είναι μόνιμη η κατηγορία ότι ο Χριστιανισμός «γέννησε» τον αντισημιτισμό, αν και αυτό ιστορικά δεν ισχύει. Δεν θα μας φτάσει ο καιρός να θυμηθούμε τόσους και τόσους ανθρώπους που ήταν ενσυνείδητα χριστιανοί ή προέρχονταν από ένα βαθύ χριστιανικό περιβάλλον (πέρα από θεολογικά - δογματικά κριτήρια) σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, οι οποίοι κατηγορήθηκαν ως “αντισημίτες” (θυμηθείτε τον ά. Κοσμά τον Αιτωλό) και μέχρι σήμερα λογίζονται ως τέτοιοι (χαρακτηριστική περίπτωση ο Κορνήλιος Κοντρεάνου στην Ρουμανία). Να ήταν ταυτόχρονα και «ιουδαιο-χριστιανοί»;

 

Είναι προκλητικό και ίσως ύποπτο, εάν δεν οφείλεται στην βαθιά αμάθεια, να επιμένει κάποιος μετά από όλα αυτά, στον μύθο του «ιουδαιο-χριστιανισμού». Από τις βλάσφημες και λυσσαλέες επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού (και όχι την απλή άρνηση της χριστιανικής πίστης – δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει ή να μην πιστεύει τίποτα), η μόνη που ωφελείται είναι η Νέα Τάξη. Στην Ελλάδα μόνον οι ενσυνείδητα ανιστόρητοι ή οι διασπαστές της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού ή οι εθνομηδενιστές, αμφισβητούν την συμβολή της Ορθοδοξίας στην διατήρηση του Ελληνισμού και σε όλους τους αγώνες του έθνους. Πολλοί κρίνουν την Εκκλησία βλέποντας το σήμερα. Η εκκοσμίκευση, η αλλοίωση του εθνικού – θρησκευτικού φρονήματος του λαού μας, η αποσάθρωση των αξιών, η επέλαση της αριστερής ιδεοληψίας σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, η ενοχοποίηση του πατριωτισμού (πολλώ μάλλον του εθνικισμού) μπόρεσαν να βρουν χώρο και και να επηρεάσουν και τον κόσμο της Εκκλησίας. Αλλά, ιστορικά και θεολογικά δεν γεννήθηκε, ούτε υπήρξε ποτέ κάποιος «ιουδαιο-χριστιανισμός».

 

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού όμως, στην Αμερική, η καλλιεργημένη μαζική κουλτούρα των τελευταίων δεκαετιών, η «συνεισφορά» του εβραϊκού στοιχείου στον «επηρεασμό της δημόσιας συζήτησης» και τα γεωπολιτικά παιχνίδια, ευνόησαν την υποστήριξη τέτοιων μυθευμάτων. «Συντηρητικοί», Neocons, Χριστιανοί Σιωνιστές (φονταμενταλιστές ευαγγελικοί) και όσοι εντάσσονται στην άλλοτε κραταιά «Χριστιανική Δεξιά», θεωρούν τους εαυτούς τους υπερασπιστές των «Ιουδαιο-Χριστιανικών αξιών». Στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τα σιωνιστικά οράματα.

 

Ήδη το 1845, ο πρωτο-σιωνιστής «αφομοιωμένος» Εβραίος και βαφτισμένος χριστιανός, μετέπειτα πρωθυπουργός της Αγγλίας (το 1866 και την εξαετία 1874-80), Benjamin Disraeli, στο βιβλίο του “Sybil” αρχίζει και μιλάει για «Εβραιο-Χριστιανισμό» και να διακηρύττει ότι μια «ιουδαιο-χριστιανική» εκκλησία θα «αναζωογονούσε» την πνευματικότητα της Αγγλίας, ενώ ο ίδιος οραματιζόταν μία «ανακαινισμένη Σιών». Ο ίδιος, σε όλη την πορεία του, θεωρούσε τον εαυτό του «Ιουδαιο-χριστιανό», αν και πίστευε ότι οι Εβραίοι αποτελούσαν την εκλεκτή τάξη του Θεού.

Αν και ο όρος πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, κέρδισε την δημοτικότητα του στη δεκαετία του 1940. Ο Αϊζενχάουερ υπό το πρόσχημα της υπεράσπισης των «δυτικών αξιών» μίλησε για την «ιουδαιο-χριστιανική ιδέα», σύμφωνα με την οποία “όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι” (φράση που περιέχεται στην αμερικάνικη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας).

Αλλά ο όρος είναι θεολογικά και ιστορικά αδόκιμος.

 

Ιουδαίοι και Χριστιανοί είχαν και εξακολουθούν να έχουν θεολογικά, ιστορικά και πολιτιστικά «θέματα», με τους Ιουδαίους να επικεντρώνονται στους διωγμούς που υπέστησαν οι Εβραίοι από ορισμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες στο παρελθόν. (Αν και ιστορικά, προηγήθηκαν οι διωγμοί της Χριστιανικής Εκκλησίας στο ξεκίνημά της, από τους Ιουδαίους). Οι κύριες χριστιανικές πεποιθήσεις, ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος εν Χριστώ και έγινε ιλασμός των αμαρτιών όλων των ανθρώπων επάνω στον Σταυρό του Γολγοθά, είναι απόλυτη βλασφημία από ιουδαϊκή ή και μουσουλμανική σκοπιά. Να μην αναφέρουμε τις δηλητηριώδεις και εξαιρετικά βλάσφημες ραββινικές επιθέσεις κατά του Χριστού και κατά των Χριστιανών που βρίσκονται στο Ταλμούδ, το οποίο παρεμπιπτόντως, είναι αυτό που «καθοδηγεί τη ζωή και το πνεύμα του εβραϊκού λαού» (ραβίνος Ben Zion Bokser, 1966) και όχι… η Παλαιά Διαθήκη, που δέχεται τόσες επιθέσεις. Οι ραββινικές επιθέσεις εναντίον των χριστιανικών πεποιθήσεων όμως, δεν ήταν μια απάντηση στις χριστιανικές διώξεις, όπως θα νόμιζε κάποιος, δεδομένου ότι παρήχθησαν στην Βαβυλωνία, σε μια κυρίως ζωροαστριστική κοινωνία και ως εκ τούτου οι συγγραφείς του Ταλμούδ ήταν πιθανό να είχαν συναντήσει αιρετικούς Μονοφυσίτες, οι οποίοι ζούσαν στη Βαβυλωνία, και όχι Χριστιανούς.

 

Περαιτέρω, για τους Ιουδαίους, οι Μουσουλμάνοι ποτέ δεν αντιπροσώπευαν ένα θρησκευτικό πρόβλημα, όπως αυτό που αντιπροσώπευε ο Χριστιανισμός, διότι οι θεολογικές και τελετουργικές διαφορές μεταξύ Ιουδαίων και Μουσουλμάνων είναι πολύ λιγότερο σημαντικές. Όπως ο Maimonides (ένας από τους σπουδαιότερους ραβίνους) επεσήμανε τον 13ο αιώνα, οι Εβραίοι μπορούν να προσευχηθούν στον Αλλάχ, επειδή η μουσουλμανική και ιουδαϊκή αντίληψη της θεότητας είναι η ίδια. Οι μουσουλμανικοί διατροφικοί και τελετουργικοί νόμοι και ο αυστηρός διαχωρισμός των φύλων μοιάζουν επίσης με τους αντίστοιχους ιουδαϊκούς. Σε αντίθεση με τους Ορθόδοξους Ιουδαίους, ένας μουσουλμάνος επιτρέπεται να φάει κρέας ζώου που σφάχτηκε με εβραϊκό τελετουργικό (Kosher), αλλά ένας Ορθόδοξος Ιουδαίος δεν επιτρέπεται την φάει κρέας Halal. Ενώ είναι αλήθεια ότι μερικοί Εβραίοι προκειμένου να αποφύγουν την Καθολική Ιερά Εξέταση κατέφυγαν στην Καλβινιστική Ολλανδία και στο ολλανδικό New Amsterdam στο Μανχάταν, πολύ περισσότεροι Εβραίοι κατέφυγαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου είχαν τη δυνατότητα να ζήσουν για αιώνες ειρηνικά («Σε όλη την διάρκεια της ιστορίας,Τούρκοι και Εβραίοι είχαμε άριστες σχέσεις», Αρχιραβίνος του Τελ Αβίβ Yisrael Meir Lau, σε τούρκικο κανάλι). Μέχρι την έκρηξη των εχθροπραξιών μεταξύ Εβραίων και Αράβων Μουσουλμάνων για το θέμα του κράτους του Ισραήλ, οι Εβραίοι στη Δύση συνέχιζαν να μιλάνε πολύ πιο ευνοϊκά για τους μουσουλμάνους από ό, τι για τους Χριστιανούς.

 

Ακόμη και ο «πολύς» μαρξιστής φιλόσοφος Slavoj Zizek τόλμησε να πει:

«Συνήθως μιλάμε για τον εβραϊο-χριστιανικό πολιτισμό - ίσως, έχει έρθει η ώρα, ιδιαίτερα καθώς βλέπουμε τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, να μιλήσουμε για τον εβραϊο-μουσουλμανικό πολιτισμό, ως έναν άξονα που βρίσκεται σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό».

Ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» και τα παράγωγά του (ιουδαιο-χριστιανική ηθική, ιουδαιο-χριστιανικές αξίες κλπ) έχει δεχθεί επίθεση από τον εβραϊκό κόσμο. Τουλάχιστον από εκείνους που θέλουν να τον κρίνουν με βάση τους κανόνες της πίστης και την ιστορία.

 

 

O Adam Zagoria-Moffet, ραβινικός φοιτητής σε Ιουδαϊκή Θεολογική Σχολή των ΗΠΑ με ειδικότητα στον Ιουδαϊκό Μυστικισμό και την Καμπάλα, αντιπαρέρχεται το επιχείρημα Αϊζενχάουερ περί «ιουδαιο-χριστιανικής ιδέας» ως πυλώνα των «δυτικών αξιών» και αντιθέτως γράφει ότι ολόκληρο το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού βασίζεται στην αντίθεση προς τον Ιουδαϊσμό και επικαλείται το έργο του David Nirenberg “Anti-Judaism: The Western Tradition” («Αντι-Ιουδαϊσμός: Η Δυτική Παράδοση»). Στο βιβλίο αυτό ο Nirenberg επιδιώκει να δείξει πόσο θεμελιωδώς «αντι-ιουδαϊστική» είναι η ιστορία της Δύσης.

Όπως και άλλοι λόγιοι της ιουδαϊκής θρησκείας, ο Zagoria-Moffet επικαλείται την αντίθεση μεταξύ αξιών του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού, την μακραίωνη ιστορία της «χριστιανικής θρησκευτικής βίας κατά των Εβραίων», από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των λίβελων του αίματος, των Σταυροφοριών, των πογκρόμ, των απελάσεων, και του καψίματος των ιουδαϊκών βιβλίων, όλα αυτά που μαρτυρούν την βαθιά ριζωμένη απόρριψη και αποστροφή των Εβραίων από τους Χριστιανούς. Ακόμη και εξέχοντες Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Τερτυλλιανός ορίζουν ότι ο Χριστιανισμός βρίσκεται σε αντίθεση με τον Ιουδαϊσμό. Επικαλείται στη συνέχεια την ομιλία «Κατά Ιουδαίων» (“Adversus Judaeos” στα λατινικά) του ιερού Χρυσοστόμου, μία ομιλία που παρεμπιπτόντως είναι «χαμένη» από τα χριστιανικά και μη βιβλιοπωλεία και ουδέποτε μεταφράστηκε στα νεοελληνικά.

Επικαλείται επίσης, τον πανεπιστημιακό καθηγητή ποινικού δικαίου Stephen Feldman που λέει : «Για τους Χριστιανούς, η έννοια της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης δείχνει ότι ο Ιουδαϊσμός ‘εξελίχθηκε’ στον χριστιανισμό και ότι ο Ιουδαϊσμός κατά κάποιο τρόπο ‘ολοκληρώθηκε’ με τον Χριστιανισμό. Η έννοια της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης ρέει από τη χριστιανική ‘θεολογία της αντικατάστασης’, σύμφωνα με την οποία η χριστιανική Καινή Διαθήκη αντικαθιστά την εβραϊκή (Παλαιά). Ως εκ τούτου, πρώτον, ο Ιουδαϊσμός χρειάζεται αναμόρφωση και αντικατάσταση, και, δεύτερον, ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός παραμένει ένα “λείψανο”».

Ο Feldman τονίζει «Ο μύθος της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής» παράδοσης παραβλέπει ύπουλα τις πραγματικές και σημαντικές διαφορές μεταξύ Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού».

 

 

Οι ίδιοι οι ραβίνοι ανοιχτά διδάσκουν ότι «ο Ιουδαϊσμός είναι Ιουδαϊσμός διότι απορρίπτει τον Χριστιανισμό, και ο Χριστιανισμός είναι Χριστιανισμός, διότι απορρίπτει τον Ιουδαϊσμό» (ραβίνος Eliezer Berkovits, “Disputations and Dialogue: Readings in the Jewish Christian Encounter”, ed. F.E. Talmadge, Katv, 1975, σελ. 291).

Ο καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας που ειδικεύτηκε στο θέμα του Ιουδαϊσμού Jacob Neuser, δηλώνει ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός «αφορούν διαφορετικούς ανθρώπους να μιλούν για διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους» (Jacob Neuser, 1990. Jews and Christians: The Myth of a Common Tradition. New York and London: Trinity Press International and SCM Press, σελ. 28).

Ο Neusner θα πει επίσης: «Θεολογικά και ιστορικά, δεν υπάρχει πράγμα που λέγεται “ιουδαιο-χριστιανική παράδοση”. Είναι ένας κοσμικός μύθος που ευνοείται από ανθρώπους που δεν είναι πραγματικά οι ίδιοι πιστοί».

Αν και ο ιστορικός Χριστιανισμός προσδοκεί και αποβλέπει στην αιώνια Βασιλεία του Θεού, σύμφωνα με τους σιωνιστές ηγέτες, ο Ταλμουδικός Ιουδαϊσμός αποβλέπει στην «τελειοποίηση του επίγειου βιότοπου του ανθρώπου» (Gershon Mamlak, Midstream, Ιαν., 1989, σελ.31).

Ο Δρ Mamlak γράφοντας στο περιοδικό του Ιδρύματος Theodor Herzl, παραδέχεται ότι «πολλοί Εβραίοι γέμισαν τις τάξεις των διαφόρων “επαναστατικών κινημάτων” (βλ. κομμουνιστικά κόμματα, Σχολή της Φραγκφούρτης, φεμινιστικό κίνημα, κίνημα υπέρ των αμβλώσεων, κίνημα υπέρ των “δικαιωμάτων” των ομοφυλόφιλων κλπ) προκειμένου να ικανοποιηθεί αυτή τους η επιθυμία».

 

«Και η μεσσιανική εποχή», υποστηρίζει ο εύγλωττος Σιωνιστής συγγραφέας Leon Simon, «σημαίνει για τον Εβραίο όχι μόνο την εδραίωση της ειρήνης επί της γης και την ευημερία για τους ανθρώπους, αλλά και την καθολική αναγνώριση του Εβραίου και του Θεού του». . .

Και συνεχίζει: «Γιατί ο Ιουδαϊσμός δεν έχει κανένα μήνυμα προσωπικής σωτηρίας, όπως έχει ο Χριστιανισμός. Όλες του οι ιδέες συνδέονται με την ύπαρξη του εβραϊκού έθνους» (“Studies in Jewish Nationalism” / «Σπουδές στον Εβραϊκό Εθνικισμό», 1920).

«Ο Ιουδαιο-Χριστιανισμός είναι ουσιαστικά μια εφεύρεση της αμερικανικής πολιτικής», θα παραδεχθεί ο Εβραίος θεολόγος Arthur A. Cohen.

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Τα της νίκης σύμβολα φέροντες.

 

Θεολογικό σχόλιο στο περιεχόμενο και το νόημα της Κυριακής των Βαίων

 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου Καθηγητού

 

Μετά την θαυμαστή ανάσταση του Λαζάρου οι ευσεβείς αδελφές του παρέθεσαν στον Κύριο και τους μαθητές Του μεγάλο και λαμπρό δείπνο για να ευχαριστήσουν τον Μεγάλο Ευεργέτη τους. Η Μάρθα φρόντιζε να μη λείψει τίποτε από το πλούσιο τραπέζι. Μαζί τους καθόταν και ο Λάζαρος. Η Μαρία, κατά τη διάρκεια του δείπνου, πήρε ένα πολύτιμο δοχείο γεμάτο πανάκριβο μύρο και άρχισε να πλένει με αυτό τα πόδια του Χριστού. Κατόπιν ξέπλεξε τα πλούσια μαλλιά της και μ’ αυτά σκούπισε τα πόδια του Λυτρωτή. Η ευώδης οσμή του μύρου γέμισε την οικία. Το γεγονός αυτό δημιούργησε αισθήματα εκπλήξεως στους παραβρισκόμενους. Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης, ο μελλοντικός προδότης του Κυρίου είπε: «Διατί τούτο το μύρον ουκ επράθη τριακοσίων δηναρίων και εδόθη τοις πτωχοίς;». Και σχολιάζει ο ιερός ευαγγελιστής: «είπε δε τούτο ουχ ότι περί των πτωχών έμελεν αυτώ, αλλ΄ότι κλέπτης ην, και το γλωσσόκομον είχε και τα βαλλόμενα εβάσταζεν» (Ιωάν.12,6).

Ο άνθρωπος της ανομίας, απόλυτα υπόδουλος στα ταπεινά του πάθη, έμεινε εντελώς ανέγγιχτος από την τρίχρονη παρουσία του θείου Διδασκάλου του. Η ωφελιμιστική υλιστική σκοτοδίνη του, τον κρατούσε δέσμιο του πάθους της φιλαργυρίας. Αυτό το πάθος θα τον οδηγήσει, κατόπιν, σε λίγες ημέρες στην προδοσία του Δασκάλου του και στον προσωπικό του τραγικό αφανισμό. Το όνομά του θα γίνει στους αιώνες συνώνυμο της προδοσίας.
 

Ο Κύριος με προφανή λεπτότητα αντιπαρήλθε την πρόκληση του Ιούδα και είπε: «Άφες αυτήν, εις την ημέραν του ενταφιασμού μου τετήρηκεν αυτό. Τους πτωχούς γαρ πάντοτε έχετε μεθ’ εαυτών, εμέ δε ου πάντοτε έχετε» (Ιωάν.12,7-8). Φυσικά τα λόγια αυτά ήταν ακατανόητα για τους μαθητές Του, διότι, προσκολλημένοι ακόμη στην εθνικιστική ιουδαϊκή περί Μεσσία αντίληψη, πίστευαν σε μια λαμπρή προέλαση προς την Ιερουσαλήμ, προκειμένου να πάρουν την εξουσία και να απελευθερώσουν το έθνος από τον ξένο δυνάστη.
 

Την ίδια ώρα κατέφθασε στην οικία του δείπνου όχλος πολύς από τους Ιουδαίους, οι οποίοι ήθελαν να δουν τον θαυμαστό ραβίνο που ανάστησε το Λάζαρο. Ήθελαν επίσης να δουν με τα ίδια τους τα μάτια τον αναστημένο. Ταυτόχρονα οι αρχιερείς και οι άρχοντες του Ιουδαϊκού λαού έκαναν συμβούλιο και συζητούσαν το ενδεχόμενο να φονεύσουν τον Λάζαρο, διότι διαπίστωναν με ανησυχία ότι πολλοί άνθρωποι είχαν πιστέψει στην θεϊκή δύναμη του Ιησού, εξαιτίας του εξαίσιου θαύματος! Ήδη είχε αποφασισθεί η θανάτωση του Κυρίου (Ιωάν.11,47-57) και ο προδότης μαθητής βρισκόταν σε επικοινωνία με το ιουδαϊκό ιερατείο (Ιωάν.12,3-8, Ματθ.26,14-16) για την παράδοση του Διδασκάλου του.
 

Την άλλη μέρα ο Χριστός μπήκε στην Ιερουσαλήμ με τους μαθητές του. Το μεγάλο νέο της ανάστασης του Λαζάρου είχε φτάσει από τη Βηθανία στην αγία πόλη και δημιούργησε αισθήματα ενθουσιασμού και ευφορίας στο λαό. Λόγω δε της επικείμενης εορτής του Πάσχα είχαν συρρεύσει εκεί πολλοί ξένοι προσκυνητές. Όταν πληροφορήθηκαν οι όχλοι την άφιξη του ανθρώπου που ανάστησε το Λάζαρο, πήραν στα χέρια κλαδιά φοινίκων και βγήκε στους δρόμους για να Τον προϋπαντήσουν τραγουδώντας τον νικητήριο παιάνα: «Ωσαννά ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου, ο βασιλεύς του Ισραήλ» (Ιωάν.12,13). Κάποιοι έστρωναν τα ενδύματά τους στο δρόμο για να περάσει ο μεγάλος θριαμβευτής. Η σκηνή αυτή ήταν συνηθισμένη στους χρόνους εκείνους. Οι νικητές βασιλείς έμπαιναν τροπαιούχοι στις πόλεις, αποθεωμένοι από τα πλήθη.
 

Ο Κύριος καθισμένος πάνω σε πουλάρι όνου έμπαινε ήσυχα, ατάραχος και αδιαφορώντας για τους πανηγυρισμούς, στην αγία πόλη, εκπληρώνοντας την προφητεία του Ζαχαρίου: «Χαίρε σφόδρα θύγατερ Σιών, ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι δίκαιος και σώζων αυτός πραϋς και επιβεβηκώς επί υπόζυγιον και πώλον νέον» (Ζαχ.9,9). Ο κόσμος επισημαίνει ο ιερός ευαγγελιστής ομολογούσε ότι «τον Λάζαρον εφώνησεν εκ του μνημείου και ήγειρεν αυτόν εκ νεκρών. Δια τούτο και ηπήντησεν αυτώ ο όχλος, ότι ήκουσαν τούτο αυτόν πεποιηκέναι το σημείον» (Ιωάν.12,17-18). Αντίθετα με τους ενθουσιασμούς του πλήθους, οι Φαρισαίοι με εμφανή ανησυχία και μίσος είπαν μεταξύ τους: «θεωρείτε ότι ουκ ωφελείτε ουδεν; Ίδε ο κόσμος οπίσω αυτού απήλθεν» (Ιωάν.12,19).
 

Η είσοδος του Κυρίου στα Ιεροσόλυμα είναι η τελευταία σκηνή του δραματικού έργου της επί γης ζωής Του. Μπήκε ταπεινά επάνω στο ονάριο, παρ’ όλο ότι ο όχλος τον ζητωκραύγαζε και συμπεριφερόταν ως να είχε μπροστά του κάποιο εγκόσμιο βασιλιά, ο οποίος μπαίνει θριαμβευτής στην πρωτεύουσα του βασιλείου του. Γνωρίζει πολύ καλά πως οι ιαχές και οι πανηγυρισμοί των όχλων είναι πρόσκαιρες και λαθεμένες εκδηλώσεις. Όλοι αυτοί οι ενθουσιώδεις άνθρωποι οι οποίοι τον αποθέωναν, εκδήλωναν εκείνη τη στιγμή την μικρο- εθνικιστική τους αντίληψη για Εκείνον. Τα κίνητρά τους ήταν ιδιοτελή και φτηνά. Η απουσία πνευματικότητας ήταν διάχυτη σ’ αυτούς.
 

Γνώριζε επίσης ο Κύριος ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι, οι οποίοι τον δόξαζαν με την είσοδό Του στην Ιερουσαλήμ, θα είναι οι ίδιοι, οι οποίοι θα φωνάζουν πέντε ημέρες μετά κάτω από το πραιτώριο και θα απαιτούν από τον εκπρόσωπο του Ρωμαίου δυνάστη τους «σταύρωσον σταύρωσον αυτόν» (Λουκ.23:22)! 

 

Για μας τους πιστούς η είσοδος του Κυρίου στην Ιερουσαλήμ αποτελεί την απαρχή της εκούσιας πορείας Του για το θείο Πάθος. Εορτάζουμε την ημέρα αυτή με ανάκατα αισθήματα χαράς και λύπης. Γιορτάζουμε με αισθήματα χαράς, διότι ο Λυτρωτής μας Χριστός οδεύει προς τα σωτήρια παθήματα για την δική μας σωτηρία. Γιορτάζουμε με αισθήματα λύπης, διότι ο Κύριός μας θα υποστεί για χάρη μας, και εξαιτίας της δικής μας κακουργίας, τα επώδυνα παθήματα και θα υποφέρει και θα πονέσει ως άνθρωπος. Θα ανέβει στον Γολγοθά, θα πεθάνει ως κακούργος και θα ταφεί ως κοινός θνητός. Σε ανάμνηση της μεγαλειώδους και θριαμβευτικής εισόδου του Κυρίου μας στην αγία πόλη, κρατάμε και εμείς κατά την αγία αυτή ημέρα κλάδους δάφνης, υποδεχόμενοι τον Κύριο ως νικητή και θριαμβευτή βασιλέα, όχι βέβαια κοσμικό, όπως τον περίμεναν οι Ιουδαίοι, αλλά ως αιώνιο πνευματικό άνακτα. 

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Διπλό ισλαμικό χτύπημα σήμερα στους χριστιανούς της Αιγύπτου.

Ματωμένη Κυριακή των Βαΐων για τους Χριστιανούς της Αιγύπτου σήμερα, καθώς δύο βομβιστικές επιθέσεις σε εκκλησίες Κοπτών στις πόλεις Τάντα και Αλεξάνδρεια, κόστισαν την ζωή σε 31 ανθρώπους προς το παρόν.

Στην πόλη Τάντα, κοντά στο Δέλτα του Νείλου μια βόμβα εξερράγη μέσα στην εκκλησία των Κοπτών, την ώρα της Θείας Λειτουργίας, με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους 25 άνθρωποι και να τραυματιστούν περισσότεροι από 50. Η έκρηξη σημειώθηκε λίγο πριν από τις 10:00 μέσα στην κοπτική εκκλησία Μαρ Γκίργκις (του Αγίου Γεωργίου) της Τάντα.

Λίγες ώρες αργότερα, δεύτερη έκρηξη σε εκκλησία Κοπτών στην Αίγυπτο, έγινε στην Αλεξάνδρεια, στην εκκλησία του Αγίου Μάρκου. Σύμφωνα με τις πληροφορίες έξω από την εκκλησία ανατινάχθηκε ένας καμικάζι αυτοκτονίας, ενώ από την έκρηξη υπάρχουν τουλάχιστον έξι νεκροί και πολλοί τραυματίες, σύμφωνα με τα αιγυπτιακά μμε.
 

Ακολουθούν βίντεο μετά την έκρηξη, προσοχή βλέπετε με δική σας ευθύνη, εικόνες ακατάλληλες κάτω των 18 ετών.

 

Δείτε τα βίντεο κάνοντας κλικ εδώ και εδώ

 

Πηγή: stoxos.gr

Δεύτερη βομβιστική επίθεση σε χριστιανική εκκλησία από ισλαμιστές.

Έξι είναι οι νεκροί και 31 οι τραυματίες από την επίθεση αυτοκτονίας έξω από κοπτική εκκλησία στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, μεταδίδει το κινεζικό πρακτορείο ειδήσεων Xinhua, επικαλούμενο το υπουργείο Υγείας της Αιγύπτου.

Όπως αναφέρει η κρατική τηλεόραση της χώρας, την επίθεση έκανε ένας βομβιστής αυτοκτονίας. Το γεγονός της δεύτερης έκρηξης στην Αλεξάνδρεια επιβεβαίωσε με δηλώσεις του πριν από λίγο στο κανάλι «ON TV» ο γραμματέας του κόπτη Πατριάρχη.

Σύμφωνα με πληροφορίες, που επικαλείται η «Αλ Αχράμ», η δεύτερη έκρηξη φαίνεται να έχει σημειωθεί κοντά στον Κοπτικό Καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου, στην περιοχή Μανσέια.

Ο ναός αυτός βρίσκεται σε μικρή σχετικά απόσταση από το ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.

 

Πηγή: stoxos.gr

Bομβιστική επίθεση σε εκκλησία Χριστιανών.

Πολύνεκρη βομβιστική επίθεση σε εκκλησία Χριστιανών Κοπτών στην Αίγυπτο σημειώθηκε το πρωί της Κυριακής (09.04.2017). Οι πρώτες πληροφορίες κάνουν λόγο για τουλάχιστον 13 νεκρούς, υπάρχουν όμως κι άλλες που μιλούν 21 νεκρούς. Ένα video που ανέβηκε στο twitter φέρεται να δείχνει τη στιγμή που εκρήγνυται η βόμβα που είχε τοποθετηθεί μέσα στην εκκλησία!

13 νεκροί και 42 τραυματίες είναι ο πρώτος απολογισμός που δίνουν οι πηγές ασφαλείας και τα κρατιμά ΜΜΕ της Αιγύπτου μετά την έκρηξη βόμβας στην εκκλησία Χριστιανών Κοπτών στην πόλη Τάντα στο Δέλτα του Νείλους. Σύμφωνα με εκπρόσωπο της υπηρεσίας πρώτων βοηθειών του πανεπιστημιακού νοσοκομείου της Τάντα, όπου διακομίσθηκαν τα θύματα, οι νεκροί ξεπερνούν τους 13, μεταδίδει το AFP.

Η έκρηξη σημειώθηκε τη στιγμή που η χριστιανική κοινότητα ετοιμάζεται για τη Μεγάλη Εβδομάδα που αρχίζει σήμερα, Κυριακή των Βαΐων.

 

Πηγή: stoxos.gr