ΙΣΡΑΗΛ: Παραδοχή για φυλετικά διαχωρισμένα μαιευτήρια, μία είδηση από το 2016. Έτσι για την ιστορία...

Διαπιστώθηκε ότι το Ισραήλ διαχωρίζει τα μαιευτήρια με φυλετικά κριτήρια, με ένα μέλος του ισραηλινού κοινοβουλίου (Κνεσέτ) να λέει ότι αυτό γίνεται επειδή «οι Άραβες είναι οι εχθροί μου και γι’ αυτό δεν μου αρέσει να είμαι δίπλα τους».

Όπως και πολλά άλλα μέτρα φυλετικού διαχωρισμού στο Ισραήλ, το εβραϊκό κράτος κρατούσε κρυφή την είδηση ​​των διαχωρισμένων πτερύγων στα νοσοκομεία μέχρι τώρα - ένα απίστευτο κατόρθωμα, δεδομένου ότι οι περισσότεροι Εβραίοι έχουν έρθει σε επαφή με το νοσοκομειακό σύστημα εδώ και δεκαετίες.

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Times of Israel, οι αποκαλύψεις ξεκίνησαν με μια αναφορά στο ισραηλινό ραδιόφωνο που έλεγε ότι νοσοκομεία διαχωρίζουν μητέρες εβραίες και αράβισσες (παλαιστίνιες) στα μαιευτήρια, «όταν οι μητέρες το ζητούν».

Τότε, ένα μέλος της Κνεσέτ, ο Bezalel Smotrich, έγραψε στο Twitter, υποστηρίζοντας το φυλετικό μέτρο του διαχωρισμού.

«Η γυναίκα μου πραγματικά δεν είναι ρατσίστρια, αλλά μετά τον τοκετό θέλει να ξεκουραστεί, αντί να έχει ένα “hafla” - μια γιορτή από τους συγγενείς και τους φίλους που συχνά συνοδεύεται από μουσική και χορούς - όπως κάνουν οι Άραβες μετά από μία γέννα», έγραψε το μέλος της Κνεσέτ.

 

Μετά τα αρνητικά σχόλια που προκάλεσε το tweet του, ο Smotrich (φωτο) προχώρησε ένα βήμα παραπέρα, γράφοντας: «Είναι φυσικό η γυναίκα μου να μην θέλει να ξαπλώσει [σε ένα κρεβάτι] δίπλα σε μια γυναίκα που μόλις γέννησε ένα μωρό που μπορεί να θέλει να δολοφονήσει το μωρό της σε είκοσι χρόνια».

Στη συνέχεια πρόσθεσε ότι «οι Άραβες είναι οι εχθροί μου και γι’ αυτό δεν μου αρέσει να είμαι δίπλα τους».

Η σύζυγός του, Revital, είπε αργότερα στο Channel 10 του Ισραήλ ότι είχε «διώξει με τις κλωτσιές μια αράβισσα μαία από το δωμάτιο. Θέλω εβραϊκά χέρια να αγγίξουν το μωρό μου και δεν ένιωθα άνετα να βρίσκομαι στο ίδιο δωμάτιο με μια αράβισσα».

«Αρνούμαι να έχω μια αράβισσα μαία, γιατί για μένα ο τοκετός είναι μια στιγμή εβραϊκή και καθαρή», είπε.

Η δημοσιότητα που προέκυψε ανάγκασε το ισραηλινό υπουργείο Υγείας γρήγορα να κάνει πίσω από την πολιτική του διαχωρισμού και να εκδώσει μια δήλωση που έλεγε ότι μια τέτοια πρακτική «δεν επιτρέπεται».

Παρά την επίσημη καταδίκη, η πραγματικότητα παραμένει ότι υπήρξε - και πιθανότατα εξακολουθεί να υφίσταται - διαχωρισμός "κατόπιν αιτήματος".

Ο Smotrich (που είναι γνωστός για τις "ακραίες" δηλώσεις του, πριν ένα μήνα π.χ. είχε πει για τον εαυτό του ότι είναι "υπερήφανος ομοφοβικός"), ανήκει στο δεξιό σιωνιστικό κόμμα "Εβραϊκή Εστία", που έχει αρχηγό τον υπουργό Παιδείας Naftali Bennett, πρώην κομάντο των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων. Ο Bennett (φωτο) εξέφρασε την δυσαρέσκειά του για τα όσα είπε ο Smotrich, χαρακτηρίζοντας το σχόλιο "ρατσιστικό" και μιλώντας στη συνέχεια για τον Θεό που μας δημιούργησε όλους ίδιους κλπ. Είναι ο ίδιος που ως υπουργός, απαγόρευσε στα σχολεία, βιβλίο που έγραφε για μία ιστορία αγάπης μιας Εβραίας με έναν Παλαιστίνιο, καθώς ένα τέτοιο βιβλίο θα αποτελούσε απειλή για την "εβραϊκή ταυτότητα" (Διάβασε εδώ).

Η ουσία του ζητήματος εδώ είναι, για άλλη μια φορά, όχι αν οι Εβραίοι στο Ισραήλ θέλουν ή δεν θέλουν να διαχωρίζονται από τους Παλαιστίνιους και αν οι λόγοι που επικαλούνται είναι σωστοί ή όχι. Το θέμα είναι ότι οπουδήποτε αλλού (Ευρώπη, ΗΠΑ), αν τύχαινε να συμβεί κάτι τέτοιο, η είδηση θα έκανε πάταγο, τα media θα ζητούσαν να παραδοθεί στην «πυρά» ένα τέτοιο απεχθές άτομο, θα έτρεχαν οι πάντες να καταγγείλουν τον «ρατσισμό» και να μιλήσουν για «ναζιστικές μεθόδους», απαιτώντας φυσικά, εφόσον ο «ναζί» ήταν πολιτικός, την διαγραφή του, κάτι που με μαθηματική ακρίβεια θα γινόταν. Και ανάμεσα στις «αντιρατσιστικές» φωνές θα πρωτοστατούσαν «ακτιβιστές» εβραϊκής καταγωγής και εβραϊκές οργανώσεις (ειδικά στις ΗΠΑ). Ενώ τώρα, επικρατεί απόλυτη σιωπή από την Anti-Defamation League και άλλες εβραϊκές οργανώσεις για τα σχόλια του Smotrich και της συζύγου του. Ίδια γραμμή φυσικά, ακολουθείται και από τα media. Οι δε γνωστοί μας «αντιρατσιστές» που πετάγονται παντού και πάντοτε, φαίνεται ότι έχουν πιει άφθονη ποσότητα αμίλητου νερού και επί του παρόντος δυσκολεύονται να βγάλουν κιχ. 

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

OPEN SKYPE, AND DIALOGUE WITH "RABBI" LEWIS

Οι τραπεζίτες και οι ραβίνοι τους.

 http://redskywarning.blogspot.com/2015/07/blog-post_81.html

The Forbidden Chapter: Isaiah 53 in the Hebrew Bible.

 

Jewish Girl read Isaiah 53 & became follower of Yeshua: Lovely Testimony ✝️

 

Infants Contract Herpes From Oral Suction During Jewish Circumcision.

 

Local rabbi accused of infecting babies with herpes.

 

Το dispensationalist εσχατολογικό θεολογικό υπόβαθρο πίσω από την μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ.

"Το Ισραήλ έχει ευλογήσει αυτόν τον κόσμο δείχνοντας μας Εσένα, τον αληθινό Θεό, μέσα από το μήνυμα των προφητών του, των Γραφών και του Μεσσία".

Αυτά τα λόγια είπε στην προσευχή του στα εγκαίνια της νέας πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ τη Δευτέρα, ο Robert Jeffress, ο ίδιος πάστορας που έκανε το "Make America Great Again" ύμνο.

Στην προσευχή του, ο Jeffress, που είναι πάστορας στην First Baptist Church στο Ντάλας, εξήρε επίσης τον Ντόναλντ Τράμπ ως εκείνον που «στέκεται στη σωστή πλευρά μαζί Σου, Θεέ, όταν πρόκειται για το Ισραήλ». Το 2014, ο Jeffress έγραψε ένα βιβλίο στο οποίο έλεγε ότι ο Ομπάμα ανοίγει το δρόμο για την έλευση του Αντίχριστου, αν δεν είναι ο ίδιος ο Αντίχριστος. Τον Τραμπ τον θεωρεί ως ένα είδος σύγχρονου βασιλιά Κύρου: έχει επιλεχθεί από τον Θεό ως ηγέτης που θα επιτελέσει ένα θεϊκό έργο.

 

Η επιλογή του Jeffress, που είναι ένα από τα πιο εξέχοντα μέλη του ανεπίσημου ευαγγελικού συμβουλευτικού συμβουλίου του προέδρου, για την προσευχή στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο νεύμα στις μακροχρόνιες προσπάθειες των χριστιανών σιωνιστών παγκοσμίως.

Πολλοί γνωρίζουν ότι η μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ δεν είναι μόνο μια πολιτική κίνηση, αλλά είναι η πεμπτουσία της premillennial dispensationalist εσχατολογίας των αμερικάνικων ευαγγελικών και πεντηκοστιανών κύκλων που έχουν ενσωματώσει στην πίστη τους τον χριστιανικό σιωνισμό. Είναι ένα απαραίτητο βήμα για τις Έσχατες Ημέρες και την πραγματοποίηση της Αποκάλυψης.

 

Για να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ εντάσσεται στην premillennial dispensationalist θεολογία - που μεταφράζεται σε προχιλιαστική θεολογία της θεωρίας των θείων οικονομιών – πρέπει να διευκρινιστεί τι πρεσβεύει αυτή η θεολογία. Είναι μια παράδοση που έγινε δημοφιλής μεταξύ των Άγγλων Πουριτανών τον 16ο και 17ο αιώνα, αλλά σήμερα συνδέεται στενότερα με την ευαγγελική αμερικανική παράδοση. Το πιο βασικό στην θεωρία των Οικονομιών είναι ότι κεντρική θέση στο σχέδιο του Θεού έχει ο Ισραήλ και όχι η Εκκλησία. Η θέση της Εκκλησίας κατανοείται μόνο ως «μεγάλη παρένθεση» στο όλο θεϊκό σχέδιο. Ο Ισραήλ αποτελεί τον επίγειο λαό του Θεού και στις έσχατες ημέρες θα εκπληρωθούν στο ακέραιο τα όσα αναφέρονται για αυτόν στην Αγ. Γραφή. Επίσης, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό, είναι ότι ο λαός Ισραήλ της Βίβλου συνδέεται ή ακόμη ταυτίζεται με το σημερινό κράτος του Ισραήλ.

Οι dispensationalists πιστεύουν ότι ο Θεός έχει διαιρέσει την ανθρώπινη ιστορία σε "οικονομίες" - περιόδους που φωτίζουν διάφορες πτυχές του σχεδίου του Θεού για την ανθρωπότητα. Για παράδειγμα, η περίοδος μεταξύ της παραλαβής των Δέκα Εντολών από τον Μωυσή και της Σταύρωσης του Ιησού Χριστού θεωρείται ως η περίοδος / οικονομία του "νόμου". Η περίοδος από τότε είναι η περίοδος / οικονομία της "χάριτος".

Στο τέλος, η τελική περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας θα είναι η «χιλιετής βασιλεία»: μια περίοδος 1.000 χρόνων κατά την οποία ο Χριστός θα κυβερνά στη γη μέσα από την Ιερουσαλήμ, μετά την οποία θα λάβει χώρα η τελική κρίση του Θεού. (Το “premillennial” αναφέρεται στο γεγονός ότι οι υποστηρικτές της πιστεύουν ότι οι αληθινοί πιστοί θα αρπαχθούν στον ουρανό πριν έρθει αυτή η περίοδος). 

 

 

Βιβλία όπως το “The Late, Great Planet Earth” του Hal Lindsey το 1970, καθώς και η εξαιρετικά δημοφιλής στο αμερικανικό κοινό σειρά εσχατολογικών μυθιστορημάτων “Left Behind”, έχουν επηρεάσει πολλούς ευαγγελικούς. Σε γενικές γραμμές, αυτά τα εσχατολογικά σενάρια βασίζονται σε ερμηνείες χωρίων των βιβλίων της Αποκάλυψης και του προφήτη Δανιήλ. Ο δεύτερος ερχομός του Ιησού δεν θα συμβεί εάν πρώτα δεν ανοικοδομηθεί ο Ιουδαϊκός Ναός (του Σολομώντα) στην Ιερουσαλήμ και δεν αποκατασταθεί το Ισραήλ ως ένα αποκλειστικά εβραϊκό κράτος.

 

Μέσα από μία τέτοια αντίληψη, η παγκόσμια πολιτική γίνεται ένα «σημάδι», ένα είδος καμπάνας για το θεϊκό σχέδιο. Αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή είναι σημαντικό στο βαθμό που δείχνει ότι η χιλιετής βασιλεία και η δεύτερη έλευση πλησιάζουν.

Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την τύχη της Ιερουσαλήμ. Για πολλούς φονταμενταλιστές ευαγγελικούς, μόνο μια πλήρως εβραϊκή Ιερουσαλήμ θα ικανοποιήσει τις προφητικές προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για να επιβεβαιωθούν όσα πρόκειται να γίνουν στις έσχατες ημέρες. Βασικό δόγμα του χριστιανικού σιωνισμού είναι η πεποίθηση ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι ουσιαστικά μέρος του σχεδίου του Θεού (επειδή φέρνει την Αποκάλυψη) και ότι ο Θεός θέλει το Ισραήλ να επιστρέψει στους Εβραίους κατά την περίοδο της χιλιετούς βασιλείας.

Οι χριστιανοί σιωνιστές πιστεύουν ακράδαντα ότι η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στο βιβλίο της Γένεσης (12:3) στον Αβραάμ «και θέλω ευλογήσει τους ευλογούντάς σε, και τους καταρωμένους σε θέλω καταρασθή», εξάπαντος έχει μεταφερθεί στο Ισραήλ και μάλιστα πιο συγκεκριμένα κράτος του Ισραήλ. Δηλαδή, όποιο έθνος δεν συντάσσεται με τις επιλογές της εκάστοτε ισραηλινής κυβέρνησης, θα δεχθεί την «κατάρα του Θεού».

 

Φυσικά, δεν υιοθετούν όλοι οι ευαγγελικοί τις θέσεις αυτές. Μια δημοσκόπηση διαπίστωσε ότι το 65 τοις εκατό συνυπογράφει αυτή την κοσμοθεωρία. Αλλά το σίγουρο είναι ότι η «κύρια γραμμή» είναι premillennial και από την άλλη είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι αυτές οι βαθιά ριζωμένες απόψεις δεν ασκούν επιρροή στην αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, ειδικά αυτής της κυβέρνησης. (Ο αντιπρόεδρος Pence πρεσβεύει τις θέσεις του χριστιανικού σιωνισμού. Ακόμα και ο Bannon, ο πρώην σύμβουλος του Trump, ο οποίος εργαζόταν ακόμα στον Λευκό Οίκο, όταν ο Trump ανακοίνωσε αρχικά την απόφασή του να μετακινήσει την πρεσβεία, είχε πει επίσης ανοιχτά ότι ήταν χριστιανός σιωνιστής. Ο πρώην πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ, που υποστηρίχθηκε από τους ευαγγελικούς κύκλους γιατί ήταν «αναγεννημένος», αναγνώρισε πως οι φιλο-χριστιανο-σιωνιστικές του πεποιθήσεις είχαν επηρεάσει την πολιτική του για την Μέση Ανατολή).

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Father Hanna spat on and insulted by Jewich settlers in J'lem.

Father Atallah Hanna, Archbishop of the Palestinian Orthodox Church in Occupied Jerusalem, was exposed last Tuesday evening to a spitting and verbal attack by Jewish students in the Old City of Occupied Jerusalem.

A statement has been released on his official Facebook page deploring the assault and settlers’ ongoing offensive and aggressive practices against the Christian clergy in Jerusalem.

Father Hanna was assaulted after he left the Church of the Flagellation in the Muslim Quarter of the Old City on his way to the Patriarchate, according to the statement.

He was spit on and verbally attacked by male and female students of a Jewish religious school in the Old City.

“They were more than 20 people, and they started spitting first and then cursing. They shouted vulgar remarks at the Reverend Archbishop and insulted the Holy Cross and the Christian faith,” the statement said.

“Some Palestinian young men in the area provided protection for the Archbishop and prevented the fanatics from physically assaulting him,” the statement added.

For his part, Father Hanna on Wednesday denounced what had happened with him in the Old City, stressing that “no power in the world can uproot the Palestinians from their holy land.”

“Such blind extremism and hatred will only increase our ties with our holy city, which is our spiritual and national capital and an incubator for our most important holy sites,” he said.

Πηγή: Read more at
https://english.palinfo.com/28554
@Copyright The Palestinian Information Center

Εβραίοι φοιτητές έφτυσαν και επιτέθηκαν λεκτικά τον Αρχιεπίσκοπο της χριστιανικής εκκλησίας στην Ιερουσαλήμ.

Ο πατέρας Atallah Hanna, Αρχιεπίσκοπος της Παλαιστινιακής Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Κατεχόμενη Ιερουσαλήμ, εκτέθηκε την περασμένη Τρίτη το βράδυ σε φτυσίματα και λεκτική επίθεση εβραίων φοιτητών στην Παλιά Πόλη της Κατεχόμενης Ιερουσαλήμ, μεταδίδει το The Palestinian Information Center.

Έχει δημοσιευθεί μια δήλωση στην επίσημη σελίδα του στο Facebook η οποία εκφράζει τη λύπη του για τις συνεχιζόμενες προσβλητικές και επιθετικές πρακτικές των επιθέσεων των εποίκων εναντίον του Χριστιανικού κλήρου στην Ιερουσαλήμ.

Ο πατέρας Hanna δέχτηκε επίθεση αφού έφυγε από την Εκκλησία στην Μουσουλμανική συνοικία της Παλαιάς Πόλης στο δρόμο προς το Πατριαρχείο, σύμφωνα με τη δήλωση.

Τον έφτυσαν και του επιτέθηκαν λεκτικά άντρες και γυναίκες φοιτητές μιας εβραϊκής θρησκευτικής σχολής στην Παλιά Πόλη.

“Ήταν περισσότεροι από 20 άνθρωποι, και άρχισαν να φτύνουν πρώτα και στη συνέχεια να φωνάζουν. Φώναζαν χυδαία σχόλια στον Αρχιεπίσκοπο και προσέβαλλαν τον Τίμιο Σταυρό και τη Χριστιανική πίστη”, ανέφερε η δήλωση.

“Κάποιοι Παλαιστίνιοι νέοι στην περιοχή παρείχαν προστασία στον Αρχιεπίσκοπο και εμπόδισαν τους φανατικούς να του επιτεθούν σωματικά”, πρόσθεσε η δήλωση.

Από την πλευρά του, ο πατέρας Hanna καταδίκασε την Τετάρτη αυτό που του είχε συμβεί στην Παλιά Πόλη, τονίζοντας ότι “καμία εξουσία στον κόσμο δεν μπορεί να ξεριζώσει τους Παλαιστίνιους από την αγία τους γη”.

“Αυτός ο τυφλός εξτρεμισμός και το μίσος θα αυξήσουν μόνο τους δεσμούς μας με την ιερή πόλη μας, η οποία είναι η πνευματική και εθνική μας πρωτεύουσα και ένα εκκολαπτήριο για τους σημαντικότερους ιερούς τόπους μας”, δήλωσε.

Πηγή: offtherecord.net.gr

Γιδεόν Λεβί: "Το Ισραήλ είναι χαμένη υπόθεση. Ξεχάστε το."

Πως η θρησκεία του Μωάμεθ επηρεάστηκε από τον ταλμουδικό Ιουδαϊσμό.

Από το “Note on a Possible Jewish Source for Muhammad's 'Night Journey'” του καθηγητή Mordechai Nisan, άρθρο του στην ‘Arabica’ (Journal of Arabic and Islamic Studies), τόμος 47, σελ. 274-277, (2000).

Συγκεντρωτική και πειστική έρευνα έχει αποδείξει ότι ιουδαϊκά υλικά έχουν γεμίσει εκτενώς το αφηγηματικό και το νομικό περιεχόμενο του Ισλάμ. Από την εποικοδομητική εργασία του Geiger και τα σχόλια του Hurgronje, μέσω των γραπτών άλλων μελετητών, μεταξύ των οποίων των Goldziher, Torrey και Lazarus-Yafeh, όχι λιγότερο από τις δεικτικές ερμηνείες των Crone και Cook, εξετάστηκαν τόσο το Κοράνι όσο και η Χαντίθ, με ένα βλέμμα στα ουσιαστικά και κεντρικά βιβλικά και ραββινικά στοιχεία. Αυτή η συγκριτική θρησκευτική έρευνα απαιτεί γνώση τόσο των ιουδαϊκών όσο και των ισλαμικών έργων και παραδόσεων, προκειμένου να προσφέρει μια αξιόπιστη παρουσίαση της ομοιότητας των υλικών μέσα στο κάθε ένα θρησκευτικό πλαίσιο.

Ενδεικτικό του σημείου αυτού είναι το γραπτό παράδειγμα της διαταγής του Κορανίου που απαγορεύει την κατανάλωση χοίρων και μανιταριών (Κοράνι 5: 3), η οποία έχει ακριβή αναλογία με τη βιβλική απαγόρευση (Λευιτικό 11: 7 και 39-40). Πολλές κορανικές διαταγές παρομοίως παραλληλίζονται με βασικούς ραβινικούς νόμους της ταλμουδικής αρχής. Για παράδειγμα, το εβραϊκό δίκαιο απαγορεύει σε μια διαζευγμένη γυναίκα να ξαναπαντρευτεί πριν από ένα διάστημα τριών μηνών, προκειμένου να προσδιορίσει με ποιον απέκτησε το επόμενο παιδί της (Tal. Yevamot 41a), όπως ακριβώς και στο Κοράνι (Sura 2:228). Ομοίως, ένας άνδρας μπορεί να παντρευτεί μέχρι και τέσσερις γυναίκες σύμφωνα με το Κοράνι (Siura 4:3), ένας περιορισμός που εμφανίζεται ήδη στο Ταλμούδ (Yevamot 44a). Η αναφορά στην μητέρα που θηλάζει το μωρό της για είκοσι τέσσερις μήνες έχει συζητηθεί ραβινικά (Tal Ketubot 60a), ενώ στη συνέχεια επιβάλλεται με το Κοράνι (Sura 2:233). Ένα άλλο παράδειγμα μιας ακριβούς ισλαμικής αναπαραγωγής του Ιουδαϊσμού αφορά ένα άτομο που προετοιμάζεται για προσευχή, το οποίο πρέπει πρώτα να πλύνει τα χέρια του, αλλά εάν δεν υπάρχει διαθέσιμο νερό, τότε να τρίψει τα χέρια του με λίγο χώμα από την γη (Tal Berakhot 15a και Siura 4:43 και 5: 6 ).

 

 

Είναι ενδιαφέρον ότι οι ισλαμικές πηγές στη δική τους αφήγηση, γνωστές ως isr'ilyyat, δεν αποκρύπτουν απαραιτήτως τη σαφή εβραϊκή πηγή της κανονιστικής μουσουλμανικής συμπεριφοράς, όπως είναι η αρχική υιοθέτηση από τον Μωάμεθ της νηστείας εξιλασμού της 10ης ημέρας του εβραϊκού μήνα Tishrei. Ένα άλλο παράδειγμα - όχι μικρής σημασίας - είναι η φαινομενική άμεση επίδραση του Ιουδαϊσμού στο Ισλάμ όσον αφορά την κατεύθυνση της προσευχής (qibla) προς την Ιερουσαλήμ. Αυτή είναι μια ταλμουδική ιδέα και μια αρχή της halakha (Berakhot 30a) πολύ πριν ο Μωάμεθ, τον καιρό που προωθούσε τη νέα ισλαμική πίστη στη Μεδίνα, είχε εγκρίνει την πρακτική της κατεύθυνσης του προσώπου προς την ιερή Ιερουσαλήμ κατά την προσευχή. Μετά από δεκαοκτώ μήνες, ωστόσο, η qibla (κατεύθυνση) άλλαξε για την Κάαμπα στη Μέκκα. Αυτή δεν είναι η μόνη περίπτωση όπου ένα εβραϊκό χαρακτηριστικό υιοθετήθηκε αρχικά, αν και αργότερα εγκαταλείφθηκε, από το Ισλάμ.

Υπάρχουν όμως και άλλες περιπτώσεις όπου κάποια διαφορά, μερικές φορές ελαφριά και συχνά έντονη, διακρίνει το Ισλάμ από τον Ιουδαϊσμό. Το Ταλμούδ δηλώνει ότι ένα άτομο ξέρει ότι έφθασε ο χρόνος για την πρωινή ‘Shm’a’ (‘Άκουε Ισραήλ’) προσευχή, όταν αρκετό φως του δίνει τη δυνατότητα να διαφοροποιήσει ανάμεσα σε ένα «μπλε και άσπρο νήμα» στα tzitzit κρόσσια του talit (σάλι) της προσευχής (Bera / diot 9b). Το Κοράνι χρησιμοποιεί την ίδια εικόνα, αλλά με αλλαγή του χρώματος, επισημαίνοντας ότι ένα άτομο ξέρει ότι η μέρα έχει φτάσει όταν είναι σε θέση να διαφοροποιήσει «ένα λευκό νήμα από ένα μαύρο» (Siura 2: 187).

Η διάσημη ιστορία της μαγευτικής ‘νυχτερινής πτήσης’ του Μωάμεθ φαίνεται επίσης να έχει ραβινική προέλευση.

 

Σίγουρα ένας από τους πιο αινιγματικούς αλλά διάσημους στίχους του Κορανίου σχετίζεται με το «νυχτερινό ταξίδι» (isra’) του Μωάμεθ από το ιερό τέμενος, μάλλον το masod al-haram στη Μέκκα, στο «πιο μακρινό τζαμί» που ονομάζεται masgid al-aksa. Αυτή η σκοτεινή αντίληψη της θαυματουργής νυχτερινής πτήσης του Μωάμεθ από τη Μέκκα στην Ιερουσαλήμ, όπως και η ανάληψη από το Ιερό Όρος στον ουρανό για να μιλήσει με τον Μωυσή ειδικότερα, προκάλεσε μια ποικιλία παραδοσιακών μουσουλμανικών απαντήσεων που περιελάμβαναν, όχι λιγότερο από απιστία και έκπληξη.
...

Μία πιθανή εβραϊκή πηγή για αυτό το ασυνήθιστο «νυχτερινό ταξίδι» προς την Ιερουσαλήμ εμφανίζεται στην ραβινική μεταφραστική εξήγηση της Βίβλου στα αραμαϊκά, αν και αυτό αμφισβητείται, στον R. Yonatan Ben Uziel από την Τανναϊτική περίοδο (10-220 μΧ). Θεωρείται ότι αυτή η μετάφραση / σχολιασμός από την περίοδο μετά την καταστροφή του Ναού αποκλίνει με μια ισχυρή midrashic-ομιλητική κλίση από το εβραϊκό βιβλικό κείμενο. Αυτό το χαρακτηριστικό είναι εμφανές στην υπόθεσή μας εδώ. Η σχετική αφήγηση από το βιβλίο της Εξόδου (19: 4) αναφέρει τι έκανε ο Θεός στην Αίγυπτο κατά τη διάρκεια της ‘εβραϊκής πτήσης’ προς την ελευθερία και πώς έθεσε τα παιδιά του Ισραήλ «σε φτερά αετών» (Al kanfei nesharim) για να τους φέρει κοντά Του. Η αραμαϊκή μετάφραση περιγράφει πώς ο Θεός έβαλε τους Ισραηλίτες στα σύννεφα, σαν σε φτερά πουλιών, και τους μετέφερε από το Pilusin, για να ταυτιστεί με τον Ραμσή στην Αίγυπτο και τους έφερε στο χώρο του Beit Mukdasha (Ναού) που βρίσκεται στην Ιερουσαλήμ . Έτσι, όπως εξηγεί ο Yonatan Ben Uziel, οι Ισραηλίτες ήρθαν στο Ναό για να σφαγιάσουν εκεί το ζώο που θυσίασαν το Πάσχα εκείνη την ίδια νύχτα που επέστρεφαν στο Pilusin στην Αίγυπτο. Έτσι, οι Ισραηλίτες που βρίσκονταν στην έρημο μεταφέρθηκαν στο όρος Μοριά, όπου αργότερα θα χτιζόταν ο (ιουδαϊκός) Ναός και εκεί πρόσφεραν τον πασχάλιο αμνό στο θυσιαστήριο. Από εκεί, επέστρεψαν γρήγορα την ίδια νύχτα στην Αίγυπτο. 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

People burning me and spitting on me while I preach Jesus in Jerusalem

Jew kicked Christian Woman Preacher in stomach--Jerusalem Israel

Χριστιανοφοβικός Ραβίνος καίει την Αγία Γραφή.

ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Ραβίνος υποψήφιος με το UKIP καίει την Αγία Γραφή και δεν του απαγγέλλεται καμία κατηγορία για έγκλημα «μίσους»

 

Ένας Ορθόδοξος Ιουδαίος ραβίνος, ο οποίος μάλιστα είναι υποψήφιος δήμαρχος με το Κόμμα Ανεξαρτησίας του Ηνωμένου Βασιλείου (UKIP), την περασμένη εβδομάδα δημοσίευσε φωτογραφίες στο Twitter με τον ίδιο να καίει μια Αγία Γραφή, αλλά, σε αντίθεση με μη-Εβραίους που συνελήφθησαν επειδή έκαψαν ένα Κοράνι διαδικτυακά ή επειδή τοποθέτησαν σάντουιτς με μπέικον έξω από ένα τζαμί, δεν αντιμετωπίζει καμία αστυνομική έρευνα ή κατηγορία.

 

Σύμφωνα με δημοσίευμα των Times of Israel, υποψήφιος δήμαρχος του UKIP στο Μάντσεστερ, Shneur Odze, δημοσίευσε μια φωτογραφία της καμένης Βίβλου την περασμένη Δευτέρα.
 

«Είμαι ευγνώμων σε όποιον έβαλε μια προσηλυτιστική Βίβλο ανάμεσα στα βιβλία της συναγωγής μας. Αναρωτιόμουν με τι κάψω το Chametz μου», (Chametz = το ψωμί με προζύμι που καταστρέφεται την παραμονή της γιορτής του Ιουδαϊκού Πάσχα).

 

Ο Odze ισχυρίστηκε ότι το βιβλίο περιείχε όχι μόνο την Παλαιά Διαθήκη, την οποία οι Ορθόδοξοι Εβραίοι θεωρούν ιερή, αλλά και τη χριστιανική Καινή Διαθήκη.

 
Είπε ότι δεν είχε «καμία άλλη επιλογή παρά να το κάψει», δεδομένου ότι παρήχθη από «μια ακραία προσηλυτιστική χριστιανική αίρεση πρώην Ιουδαίων Εβραίων που προσπαθούν να προσηλυτίσουν Εβραίους στο να πιστέψουν ότι ο Χριστός είναι ο προφητευμένος Μεσσίας».

Εάν την πέταγε μακριά, είπε, η «δόλια» Αγία Γραφή θα πήγαινε σε κάποιον άλλο, επιδεινώνοντας το πρόβλημα.

 

Ένας εκπρόσωπος του UKIP, δήλωσε αργότερα ότι «Αν και κατανοούμε την πράξη, θα ήταν λάθος να βάλει μια φωτογραφία του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάτι που ήταν επίσης προκλητικό και είναι πιθανό να παρεξηγηθεί».

Μέχρι στιγμής, πάνω από μία εβδομάδα μετά την πράξη, κανείς από το βρετανικό κατεστημένο δεν έχει πει τίποτα για το περιστατικό, μια σιωπή που έρχεται σε μεγάλη αντίθεση με το ανθρωποκυνηγητό από την αστυνομία που πάντα παραγγέλνεται για οποιονδήποτε ποστάρει στο Διαδίκτυο μία εικόνα με ένα καμένο Κοράνι ή οτιδήποτε, ακόμη και αόριστα θεωρηθεί ως «αντισημιτικό».

 

Για παράδειγμα, το 2010, η βρετανική αστυνομία ξεκίνησε ένα πανεθνικό ανθρωποκυνηγητό για έξι Βρετανούς που εμφανίστηκαν σε βίντεο να ρίχνουν βενζίνη σε κάτι που έμοιαζαν αντίγραφα του Κορανίου και να τους βάζουν φωτιά, για την επέτειο της 11ης Σεπτεμβρίου.

Η αστυνομία σάρωσε τη χώρα έως ότου τελικά συνέλαβε έξι άνδρες και τους κατηγόρησε για έγκλημα με «ρατσιστικό υπόβαθρο». Οι κατηγορίες τελικά αποσύρθηκαν, επειδή οι αρχές δεν μπορούσαν «να εντοπίσει ποιος είχε καταγράψει και δημοσιεύσει το βίντεο στο διαδίκτυο, και δεν υπήρχε καμία απόδειξη ότι χρησιμοποιήθηκε απειλητική συμπεριφορά, ούτε υπήρχε απόδειξη ότι κάποιος ενοχλήθηκε από αυτό που είδε».

 

Δεν ήταν τόσο τυχερός ο Kevin Crehan, ένα 35χρονος από το Μπρίστολ, που καταδικάστηκε σε 12 μήνες φυλακή επειδή έβαλε σάντουιτς με μπέικον στο κατώφλι του τζαμιού Jamia της πόλης. Η φάρσα, που η οποία αστυνομία και τα ελεγχόμενα μέσα μαζικής ενημέρωσης περιέγραψαν ως μια «επίθεση» στο τζαμί – είχε ως αποτέλεσμα ο Crehan και τρεις άλλοι να φυλακιστούν με τον Crehan να πεθάνει (!...) στη φυλακή, αφότου εξέτισε έξι μήνες από την ποινή του.

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του ως προς την διαφορετική αντιμετώπιση από την αστυνομία.

 

* Ο Odze είναι μέλος της υπερ-ορθόδοξης Χασιδικής αίρεσης Χαμπάντ (Chabad Lubavitch) και πρόεδρος της ομάδας "Φίλοι του Ισραήλ" του UKIP. 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

ΤΟ ΞΕΣΚΕΠΑΣΜΑ ΤΩΝ ΙΕΧΩΒΙΤΩΝ - ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ

Τέρμα στον μύθο του «ιουδαιο-χριστιανισμού»!

 

Ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» είναι ένα κατασκεύασμα που εξυπηρετεί πολιτικές ατζέντες. Δεν έχει καμία θεολογική και ιστορική βάση. Στις ΗΠΑ, όπου είναι ευρύτερα διαδεδομένος και εν γένει «αποδεκτός» ο όρος, γίνεται συχνά επίκλησή του όταν πρέπει να νομιμοποιηθεί ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» από την υπερατλαντική «υπερδύναμη» ή όταν ανακύπτουν θέματα «ηθικής» στην δημόσια σφαίρα. Συχνά ο όρος ταυτίζεται με τον «συντηρητισμό», ακόμα και με την «παλιά», «χρυσή» εποχή του καπιταλισμού (!) στις ΗΠΑ, ως αντίθεση στην μετα-χριστιανική επί Ομπάμα λίμπεραλ Αμερική.

 

Στην Ευρώπη από την άλλη, παρατηρείται τελευταίως δυτικά πατριωτικά και αντι-ισλαμιστικά κινήματα και κόμματα να αποθεώνουν το κράτος του Ισραήλ και να έχουν ενσωματώσει στον λόγο τους φιλο-ισραηλινές (ή φιλο-σιωνιστικές) θέσεις με την δικαιολογία του «κοινού μετώπου» κατά του τζιχαντισμού και της ισλαμοποίησης. Την ίδια ώρα βέβαια, οι επίσημοι φορείς των εβραϊκών κοινοτήτων στις χώρες τους, όχι μόνο δεν… συγκινούνται, αλλά τείνουν χέρι συμμαχίας προς τους μουσουλμάνους ομόλογούς τους για τον «κοινό μέτωπο» κατά του «ρατσισμού» και της «ισλαμοφοβίας»…

 

Στον αχανή χώρο του διαδικτύου (και στο ελληνόφωνο κομμάτι του) είναι σύνηθες ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» να εκτοξεύεται με ευκολία ως δηλητηριώδες «τσιτάτο» από άτομα που γνωρίζουν ελάχιστα ή τίποτα περί πίστεως. Ο ΚΟ είχε παρουσιάσει παλαιότερα δύο αναλυτικότατα άρθρα για τον "μύθο της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης»" (Μέρος 1ο και Μέρος 2ο). Όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για το θέμα, ας σπεύσει να διαβάσει. Ο όρος είναι εξαιρετικά προσβλητικός για τους Χριστιανούς και όμως αναπαράγεται συνεχώς ως «μομφή» εναντίον του Χριστιανισμού από αδαείς που θεωρούν τους εαυτούς τους «γνώστες». Στην παγκόσμια ιστορία, είναι αμέτρητες οι μορφές του - υπό ευρεία έννοια – χριστιανικού κόσμου (κληρικοί, ομολογητές, πολιτικοί, στρατιωτικοί, συγγραφείς, καλλιτέχνες κλπ), που έχουν σταθεί σκληρά επικριτικοί στον Ιουδαϊσμό και στην εν γένει εβραϊκή επιρροή σε πολιτικό, οικονομικό και πολιτιστικό επίπεδο στις χώρες τους και στον ευρωπαϊκό ή δυτικό, γενικότερα, πολιτισμό. Μερικές τέτοιες μορφές και η σκέψη τους έχουν παρουσιαστεί από τον ΚΟ. Είναι περίεργο με πόση αφέλεια (;) υιοθετούν κάποιοι έναν τόσο αδόκιμο όρο όπως είναι ο «ιουδαιο-χριστιανισμός», την στιγμή που είναι μόνιμη η κατηγορία ότι ο Χριστιανισμός «γέννησε» τον αντισημιτισμό, αν και αυτό ιστορικά δεν ισχύει. Δεν θα μας φτάσει ο καιρός να θυμηθούμε τόσους και τόσους ανθρώπους που ήταν ενσυνείδητα χριστιανοί ή προέρχονταν από ένα βαθύ χριστιανικό περιβάλλον (πέρα από θεολογικά - δογματικά κριτήρια) σε όλη την ανθρώπινη ιστορία, οι οποίοι κατηγορήθηκαν ως “αντισημίτες” (θυμηθείτε τον ά. Κοσμά τον Αιτωλό) και μέχρι σήμερα λογίζονται ως τέτοιοι (χαρακτηριστική περίπτωση ο Κορνήλιος Κοντρεάνου στην Ρουμανία). Να ήταν ταυτόχρονα και «ιουδαιο-χριστιανοί»;

 

Είναι προκλητικό και ίσως ύποπτο, εάν δεν οφείλεται στην βαθιά αμάθεια, να επιμένει κάποιος μετά από όλα αυτά, στον μύθο του «ιουδαιο-χριστιανισμού». Από τις βλάσφημες και λυσσαλέες επιθέσεις κατά του Χριστιανισμού (και όχι την απλή άρνηση της χριστιανικής πίστης – δικαίωμα του καθενός να πιστεύει ό,τι θέλει ή να μην πιστεύει τίποτα), η μόνη που ωφελείται είναι η Νέα Τάξη. Στην Ελλάδα μόνον οι ενσυνείδητα ανιστόρητοι ή οι διασπαστές της ιστορικής συνέχειας του ελληνισμού ή οι εθνομηδενιστές, αμφισβητούν την συμβολή της Ορθοδοξίας στην διατήρηση του Ελληνισμού και σε όλους τους αγώνες του έθνους. Πολλοί κρίνουν την Εκκλησία βλέποντας το σήμερα. Η εκκοσμίκευση, η αλλοίωση του εθνικού – θρησκευτικού φρονήματος του λαού μας, η αποσάθρωση των αξιών, η επέλαση της αριστερής ιδεοληψίας σε κάθε επίπεδο της ζωής μας, η ενοχοποίηση του πατριωτισμού (πολλώ μάλλον του εθνικισμού) μπόρεσαν να βρουν χώρο και και να επηρεάσουν και τον κόσμο της Εκκλησίας. Αλλά, ιστορικά και θεολογικά δεν γεννήθηκε, ούτε υπήρξε ποτέ κάποιος «ιουδαιο-χριστιανισμός».

 

Στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού όμως, στην Αμερική, η καλλιεργημένη μαζική κουλτούρα των τελευταίων δεκαετιών, η «συνεισφορά» του εβραϊκού στοιχείου στον «επηρεασμό της δημόσιας συζήτησης» και τα γεωπολιτικά παιχνίδια, ευνόησαν την υποστήριξη τέτοιων μυθευμάτων. «Συντηρητικοί», Neocons, Χριστιανοί Σιωνιστές (φονταμενταλιστές ευαγγελικοί) και όσοι εντάσσονται στην άλλοτε κραταιά «Χριστιανική Δεξιά», θεωρούν τους εαυτούς τους υπερασπιστές των «Ιουδαιο-Χριστιανικών αξιών». Στην πραγματικότητα εξυπηρετούν τα σιωνιστικά οράματα.

 

Ήδη το 1845, ο πρωτο-σιωνιστής «αφομοιωμένος» Εβραίος και βαφτισμένος χριστιανός, μετέπειτα πρωθυπουργός της Αγγλίας (το 1866 και την εξαετία 1874-80), Benjamin Disraeli, στο βιβλίο του “Sybil” αρχίζει και μιλάει για «Εβραιο-Χριστιανισμό» και να διακηρύττει ότι μια «ιουδαιο-χριστιανική» εκκλησία θα «αναζωογονούσε» την πνευματικότητα της Αγγλίας, ενώ ο ίδιος οραματιζόταν μία «ανακαινισμένη Σιών». Ο ίδιος, σε όλη την πορεία του, θεωρούσε τον εαυτό του «Ιουδαιο-χριστιανό», αν και πίστευε ότι οι Εβραίοι αποτελούσαν την εκλεκτή τάξη του Θεού.

Αν και ο όρος πρωτοεμφανίστηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, κέρδισε την δημοτικότητα του στη δεκαετία του 1940. Ο Αϊζενχάουερ υπό το πρόσχημα της υπεράσπισης των «δυτικών αξιών» μίλησε για την «ιουδαιο-χριστιανική ιδέα», σύμφωνα με την οποία “όλοι οι άνθρωποι δημιουργήθηκαν ίσοι” (φράση που περιέχεται στην αμερικάνικη Διακήρυξη Ανεξαρτησίας).

Αλλά ο όρος είναι θεολογικά και ιστορικά αδόκιμος.

 

Ιουδαίοι και Χριστιανοί είχαν και εξακολουθούν να έχουν θεολογικά, ιστορικά και πολιτιστικά «θέματα», με τους Ιουδαίους να επικεντρώνονται στους διωγμούς που υπέστησαν οι Εβραίοι από ορισμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες στο παρελθόν. (Αν και ιστορικά, προηγήθηκαν οι διωγμοί της Χριστιανικής Εκκλησίας στο ξεκίνημά της, από τους Ιουδαίους). Οι κύριες χριστιανικές πεποιθήσεις, ότι ο Θεός έγινε άνθρωπος εν Χριστώ και έγινε ιλασμός των αμαρτιών όλων των ανθρώπων επάνω στον Σταυρό του Γολγοθά, είναι απόλυτη βλασφημία από ιουδαϊκή ή και μουσουλμανική σκοπιά. Να μην αναφέρουμε τις δηλητηριώδεις και εξαιρετικά βλάσφημες ραββινικές επιθέσεις κατά του Χριστού και κατά των Χριστιανών που βρίσκονται στο Ταλμούδ, το οποίο παρεμπιπτόντως, είναι αυτό που «καθοδηγεί τη ζωή και το πνεύμα του εβραϊκού λαού» (ραβίνος Ben Zion Bokser, 1966) και όχι… η Παλαιά Διαθήκη, που δέχεται τόσες επιθέσεις. Οι ραββινικές επιθέσεις εναντίον των χριστιανικών πεποιθήσεων όμως, δεν ήταν μια απάντηση στις χριστιανικές διώξεις, όπως θα νόμιζε κάποιος, δεδομένου ότι παρήχθησαν στην Βαβυλωνία, σε μια κυρίως ζωροαστριστική κοινωνία και ως εκ τούτου οι συγγραφείς του Ταλμούδ ήταν πιθανό να είχαν συναντήσει αιρετικούς Μονοφυσίτες, οι οποίοι ζούσαν στη Βαβυλωνία, και όχι Χριστιανούς.

 

Περαιτέρω, για τους Ιουδαίους, οι Μουσουλμάνοι ποτέ δεν αντιπροσώπευαν ένα θρησκευτικό πρόβλημα, όπως αυτό που αντιπροσώπευε ο Χριστιανισμός, διότι οι θεολογικές και τελετουργικές διαφορές μεταξύ Ιουδαίων και Μουσουλμάνων είναι πολύ λιγότερο σημαντικές. Όπως ο Maimonides (ένας από τους σπουδαιότερους ραβίνους) επεσήμανε τον 13ο αιώνα, οι Εβραίοι μπορούν να προσευχηθούν στον Αλλάχ, επειδή η μουσουλμανική και ιουδαϊκή αντίληψη της θεότητας είναι η ίδια. Οι μουσουλμανικοί διατροφικοί και τελετουργικοί νόμοι και ο αυστηρός διαχωρισμός των φύλων μοιάζουν επίσης με τους αντίστοιχους ιουδαϊκούς. Σε αντίθεση με τους Ορθόδοξους Ιουδαίους, ένας μουσουλμάνος επιτρέπεται να φάει κρέας ζώου που σφάχτηκε με εβραϊκό τελετουργικό (Kosher), αλλά ένας Ορθόδοξος Ιουδαίος δεν επιτρέπεται την φάει κρέας Halal. Ενώ είναι αλήθεια ότι μερικοί Εβραίοι προκειμένου να αποφύγουν την Καθολική Ιερά Εξέταση κατέφυγαν στην Καλβινιστική Ολλανδία και στο ολλανδικό New Amsterdam στο Μανχάταν, πολύ περισσότεροι Εβραίοι κατέφυγαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, όπου είχαν τη δυνατότητα να ζήσουν για αιώνες ειρηνικά («Σε όλη την διάρκεια της ιστορίας,Τούρκοι και Εβραίοι είχαμε άριστες σχέσεις», Αρχιραβίνος του Τελ Αβίβ Yisrael Meir Lau, σε τούρκικο κανάλι). Μέχρι την έκρηξη των εχθροπραξιών μεταξύ Εβραίων και Αράβων Μουσουλμάνων για το θέμα του κράτους του Ισραήλ, οι Εβραίοι στη Δύση συνέχιζαν να μιλάνε πολύ πιο ευνοϊκά για τους μουσουλμάνους από ό, τι για τους Χριστιανούς.

 

Ακόμη και ο «πολύς» μαρξιστής φιλόσοφος Slavoj Zizek τόλμησε να πει:

«Συνήθως μιλάμε για τον εβραϊο-χριστιανικό πολιτισμό - ίσως, έχει έρθει η ώρα, ιδιαίτερα καθώς βλέπουμε τις συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, να μιλήσουμε για τον εβραϊο-μουσουλμανικό πολιτισμό, ως έναν άξονα που βρίσκεται σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό».

Ο όρος «ιουδαιο-χριστιανισμός» και τα παράγωγά του (ιουδαιο-χριστιανική ηθική, ιουδαιο-χριστιανικές αξίες κλπ) έχει δεχθεί επίθεση από τον εβραϊκό κόσμο. Τουλάχιστον από εκείνους που θέλουν να τον κρίνουν με βάση τους κανόνες της πίστης και την ιστορία.

 

 

O Adam Zagoria-Moffet, ραβινικός φοιτητής σε Ιουδαϊκή Θεολογική Σχολή των ΗΠΑ με ειδικότητα στον Ιουδαϊκό Μυστικισμό και την Καμπάλα, αντιπαρέρχεται το επιχείρημα Αϊζενχάουερ περί «ιουδαιο-χριστιανικής ιδέας» ως πυλώνα των «δυτικών αξιών» και αντιθέτως γράφει ότι ολόκληρο το θεμέλιο του δυτικού πολιτισμού βασίζεται στην αντίθεση προς τον Ιουδαϊσμό και επικαλείται το έργο του David Nirenberg “Anti-Judaism: The Western Tradition” («Αντι-Ιουδαϊσμός: Η Δυτική Παράδοση»). Στο βιβλίο αυτό ο Nirenberg επιδιώκει να δείξει πόσο θεμελιωδώς «αντι-ιουδαϊστική» είναι η ιστορία της Δύσης.

Όπως και άλλοι λόγιοι της ιουδαϊκής θρησκείας, ο Zagoria-Moffet επικαλείται την αντίθεση μεταξύ αξιών του Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού, την μακραίωνη ιστορία της «χριστιανικής θρησκευτικής βίας κατά των Εβραίων», από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, συμπεριλαμβανομένων των λίβελων του αίματος, των Σταυροφοριών, των πογκρόμ, των απελάσεων, και του καψίματος των ιουδαϊκών βιβλίων, όλα αυτά που μαρτυρούν την βαθιά ριζωμένη απόρριψη και αποστροφή των Εβραίων από τους Χριστιανούς. Ακόμη και εξέχοντες Πατέρες της Εκκλησίας, όπως ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος και ο Τερτυλλιανός ορίζουν ότι ο Χριστιανισμός βρίσκεται σε αντίθεση με τον Ιουδαϊσμό. Επικαλείται στη συνέχεια την ομιλία «Κατά Ιουδαίων» (“Adversus Judaeos” στα λατινικά) του ιερού Χρυσοστόμου, μία ομιλία που παρεμπιπτόντως είναι «χαμένη» από τα χριστιανικά και μη βιβλιοπωλεία και ουδέποτε μεταφράστηκε στα νεοελληνικά.

Επικαλείται επίσης, τον πανεπιστημιακό καθηγητή ποινικού δικαίου Stephen Feldman που λέει : «Για τους Χριστιανούς, η έννοια της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης δείχνει ότι ο Ιουδαϊσμός ‘εξελίχθηκε’ στον χριστιανισμό και ότι ο Ιουδαϊσμός κατά κάποιο τρόπο ‘ολοκληρώθηκε’ με τον Χριστιανισμό. Η έννοια της ιουδαιο-χριστιανικής παράδοσης ρέει από τη χριστιανική ‘θεολογία της αντικατάστασης’, σύμφωνα με την οποία η χριστιανική Καινή Διαθήκη αντικαθιστά την εβραϊκή (Παλαιά). Ως εκ τούτου, πρώτον, ο Ιουδαϊσμός χρειάζεται αναμόρφωση και αντικατάσταση, και, δεύτερον, ο σύγχρονος Ιουδαϊσμός παραμένει ένα “λείψανο”».

Ο Feldman τονίζει «Ο μύθος της κοινής «ιουδαιο-χριστιανικής» παράδοσης παραβλέπει ύπουλα τις πραγματικές και σημαντικές διαφορές μεταξύ Ιουδαϊσμού και του Χριστιανισμού».

 

 

Οι ίδιοι οι ραβίνοι ανοιχτά διδάσκουν ότι «ο Ιουδαϊσμός είναι Ιουδαϊσμός διότι απορρίπτει τον Χριστιανισμό, και ο Χριστιανισμός είναι Χριστιανισμός, διότι απορρίπτει τον Ιουδαϊσμό» (ραβίνος Eliezer Berkovits, “Disputations and Dialogue: Readings in the Jewish Christian Encounter”, ed. F.E. Talmadge, Katv, 1975, σελ. 291).

Ο καθηγητής Πανεπιστημίου και συγγραφέας που ειδικεύτηκε στο θέμα του Ιουδαϊσμού Jacob Neuser, δηλώνει ότι ο Ιουδαϊσμός και ο Χριστιανισμός «αφορούν διαφορετικούς ανθρώπους να μιλούν για διαφορετικά πράγματα σε διαφορετικούς ανθρώπους» (Jacob Neuser, 1990. Jews and Christians: The Myth of a Common Tradition. New York and London: Trinity Press International and SCM Press, σελ. 28).

Ο Neusner θα πει επίσης: «Θεολογικά και ιστορικά, δεν υπάρχει πράγμα που λέγεται “ιουδαιο-χριστιανική παράδοση”. Είναι ένας κοσμικός μύθος που ευνοείται από ανθρώπους που δεν είναι πραγματικά οι ίδιοι πιστοί».

Αν και ο ιστορικός Χριστιανισμός προσδοκεί και αποβλέπει στην αιώνια Βασιλεία του Θεού, σύμφωνα με τους σιωνιστές ηγέτες, ο Ταλμουδικός Ιουδαϊσμός αποβλέπει στην «τελειοποίηση του επίγειου βιότοπου του ανθρώπου» (Gershon Mamlak, Midstream, Ιαν., 1989, σελ.31).

Ο Δρ Mamlak γράφοντας στο περιοδικό του Ιδρύματος Theodor Herzl, παραδέχεται ότι «πολλοί Εβραίοι γέμισαν τις τάξεις των διαφόρων “επαναστατικών κινημάτων” (βλ. κομμουνιστικά κόμματα, Σχολή της Φραγκφούρτης, φεμινιστικό κίνημα, κίνημα υπέρ των αμβλώσεων, κίνημα υπέρ των “δικαιωμάτων” των ομοφυλόφιλων κλπ) προκειμένου να ικανοποιηθεί αυτή τους η επιθυμία».

 

«Και η μεσσιανική εποχή», υποστηρίζει ο εύγλωττος Σιωνιστής συγγραφέας Leon Simon, «σημαίνει για τον Εβραίο όχι μόνο την εδραίωση της ειρήνης επί της γης και την ευημερία για τους ανθρώπους, αλλά και την καθολική αναγνώριση του Εβραίου και του Θεού του». . .

Και συνεχίζει: «Γιατί ο Ιουδαϊσμός δεν έχει κανένα μήνυμα προσωπικής σωτηρίας, όπως έχει ο Χριστιανισμός. Όλες του οι ιδέες συνδέονται με την ύπαρξη του εβραϊκού έθνους» (“Studies in Jewish Nationalism” / «Σπουδές στον Εβραϊκό Εθνικισμό», 1920).

«Ο Ιουδαιο-Χριστιανισμός είναι ουσιαστικά μια εφεύρεση της αμερικανικής πολιτικής», θα παραδεχθεί ο Εβραίος θεολόγος Arthur A. Cohen.

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Ραβίνος μιλά για τους εβραίους.

Μία ενδιαφέρουσα ομιλία ενός ραβίνου που δεν ανταποκρίνεται όμως ο τίτλος με τον οποίον την εντοπίσαμε στο διαδίκτυο, με το περιεχόμενο της ομιλίας.

Μητροπολίτης Σεραφείμ - Σατανάς και Μασονία.

Τί λέει το ιουδαϊκό Ταλμούδ για τον Χριστό μας;