Γκουλάγκ: τα σοβιετικά στρατόπεδα θανάτου και ο αρχιτέκτονάς τους.

Η μαρξιστική αντίληψη για το έγκλημα υποστηρίζει ότι η γενεσιουργός αιτία του είναι η «εκμετάλλευση των μαζών» και συνεπώς όταν αυτή θα παύσει να υφίσταται, θα εξαλειφθεί και η παραβατική συμπεριφορά των ανθρώπων. Μετά, όμως από την βίαιη κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους, ο Λένιν διατύπωσε την άποψη ότι η δημιουργία του σοβιετικού κράτους θα προκαλούσε την εμφάνιση ενός νέου είδους εγκληματία που θα αποκαλούνταν «ταξικός εχθρός».

Τα λαϊκά δικαστήρια που συστάθηκαν αμέσως μετά την «Οκτωβριανή Επανάσταση» δεν άργησαν να προσδιορίσουν και να στοχοποιήσουν ως τέτοιους τους τραπεζίτες, τους εμπόρους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους φύλακες της τσαρικής περιόδου και γενικά κάθε άτομο που έδινε την εντύπωση του «ύποπτου», τους οποίους και καταδίκαζαν αυθαίρετα σε ποινές φυλάκισης, καταναγκαστικά έργα και σε θανατική ποινή.

 

Η αφορμή για την υλοποίηση του σχεδίου του Λένιν για εγκλεισμό των «εχθρών» σε «ειδικά στρατόπεδα» δόθηκε μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατά της ζωής του από την Δώρα Καπλάν, τον Αύγουστο του 1918. Το σώμα που θα αναλάμβανε την εφαρμογή της πολιτικής του «Κόκκινου Τρόμου» ήταν η «Παν-Ρωσική Έκτακτη Επιτροπή για την Μάχη κατά των Αντεπαναστατικών Συνωμοσιών και της Δολιοφθοράς», γνωστή και ως «Τσεκά», δηλαδή η μυστική αστυνομία, υπό την ηγεσία του Πολωνού «επαναστάτη» Φέλιξ Ντζερζίνσκι (Felix Dzerzhinsky). Τον Σεπτέμβριο εξαπολύθηκε ένα ανηλεές κύμα τρομοκρατίας με συλλήψεις, φυλακίσεις και εκτελέσεις των «εχθρών» της επανάστασης. Το πρώτο διάταγμα που εκδόθηκε κατά την περίοδο του «Κόκκινου Τρόμου» δεν απαιτούσε απλά την σύλληψη και την φυλάκιση των εκπροσώπων της μπουρζουαζίας και των γαιοκτημόνων, των κληρικών και των αντεπαναστατικών στοιχείων, αλλά και τον εγκλεισμό τους σε «στρατόπεδα συγκέντρωσης». Μέχρι το τέλος του 1919 είχαν καταγραφεί 21 τέτοια στρατόπεδα, τα οποία αυξήθηκαν σε 107 στο τέλος του 1920. Οι διοικητές των στρατοπέδων αυτών επιδίωκαν περισσότερο να εξευτελίσουν και να χλευάσουν τους έγκλειστους, πρώην εύπορους αστούς, τους οποίους ανάγκαζαν να εκτελούν ταπεινωτικές δουλειές, παρά να τους εμφυσήσουν το πνεύμα της παραγωγικής εργασίας, όπως υποστήριζαν οι ηγέτες της «επανάστασης». 

 

Κρατούμενοι εργάζονται στην διάνοιξη της διώρυγας της Λευκής Θάλασσας. Η σημασία του έργου ήταν ασήμαντη, αλλά μέχρι την ολοκλήρωσή του πέθαναν τουλάχιστον 25.000 άνθρωποι.

Μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου, είχαν διαμορφωθεί δύο συστήματα φυλακών: Το Κομισαριάτο Δικαιοσύνης και αργότερα Κομισαριάτο Εσωτερικών ήταν υπεύθυνο για τις φυλακές, στις οποίες είχαν εγκλειστεί οι «ποινικοί» εγκληματίες. Η Τσεκά που μετέπειτα μετονομάσθηκε σε GPU, OGPU, NKVD και KGB ήλεγχε τα «ειδικά» ή «έκτακτα» στρατόπεδα, στα οποία φυλακίζονταν οι «πολιτικοί κρατούμενοι». Στις «ειδικές» φυλακές δεν κρατούνταν μόνο οι «αντιδραστικοί», αλλά και αναρχικοί, στελέχη αριστερών κομμάτων και κινημάτων, όπως οι μενσεβίκοι και οι σοσιαλεπαναστάτες, οι οποίοι είχαν λάβει μέρος στην «επανάσταση», αλλά μετά την επικράτησή της δεν τάχθηκαν με το μέρος του Λένιν. Οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι οργάνωναν : διαμαρτυρίες και απεργίες πείνας, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, είχαν διασυνδέσεις στο εξωτερικό με «συγγενείς» ιδεολογικά ομάδες, τις οποίες ενημέρωναν για την άθλια κατάσταση των φυλακών και δέχονταν τις επισκέψεις του Ερυθρού Σταυρού Πολιτικών Κρατούμενων.

Η Τσεκά ήταν αδύνατο να ελέγξει τις εξεγέρσεις των «σοσιαλιστών» και των άλλων απείθαρχων κρατούμενων, που κρατούνταν στις πτέρυγες των φυλακών της Μόσχας. Γι’ αυτό, την Άνοιξη του 1923, αποφάσισε να τους μεταφέρει στα νησιά Σολοβέτσκι στην Λευκή Θάλασσα, όπου υπήρχε ένα μοναστικό συγκρότημα, που και στο παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί ως φυλακή για τους αντιπάλους των Τσάρων. Στα «βόρεια στρατόπεδα ειδικής σημασίας», γνωστά ως SLON, αρχικά οι «αντιδραστικοί» ιερείς και οι «σοσιαλιστές» κρατούμενοι δεν εργάζονταν και είχαν καταφέρει να διατηρήσουν αρκετά «προνόμια». Ζούσαν μακριά από τους υπόλοιπους κρατούμενους, οι οποίοι αντίθετα υποβάλλονταν σε σκληρά και άσκοπα βασανιστήρια από τους σαδιστές φρουρούς τους ή εκτελούνταν, όταν κρίνονταν ύποπτοι για υποκίνηση εξέγερσης ή πέθαιναν από τις επιδημίες τύφου και λιμού.

Ο αρχιτέκτονας των Γκουλάγκ

 

Οι φυλακές του Σολοβέτσκι ήταν ασύμφορες οικονομικά για το σοβιετικό κράτος και η ηγεσία του αναζητούσε τρόπους, ώστε από την λειτουργία τους να εξασφαλίζει κέρδος. Την αφορμή έδωσε μια επιστολή που έριξε στο «κυτίο παραπόνων» ο Νάφταλι Φρένκελ (Naftaly Frenkel), ένας Εβραίος κρατούμενος, στην οποία ανέλυε τα προβληματικά στοιχεία των παραγωγικών δραστηριοτήτων του στρατοπέδου και πρότεινε μια συντονισμένη μέθοδο κατανομής τροφίμων και οργάνωσης κρατούμενων. Ειδικότερα, οι κρατούμενοι του SLON θα χωρίζονταν σε τρεις ομάδες, ανάλογα με τις σωματικές τους ικανότητες: σε όσους ήταν ικανοί να εκτελούν βαριά εργασία, σε όσους ήταν ικανοί για ελαφριά εργασία και στους ανάπηρους. Συνεπώς, οι κρατούμενοι θα σιτίζονταν ανάλογα με τον όγκο της εργασίας τους. Οι αδύναμοι θα στερούνταν την τροφή, θα αποδυναμώνονταν ακόμη περισσότερό και τελικά είτε θα αρρώσταιναν είτε θα πέθαιναν.

 

 

Η επιστολή αυτή τράβηξε την προσοχή του Γκένρικ Γιάγκοντα (Genrikh Yagoda - βλέπε εδώ) στελέχους και αργότερα επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας και η σταλινική ηγεσία δεν άργησε να υιοθετήσει το σύστημα σε όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
 

Ο Φρένκελ γρήγορα προβιβάσθηκε σε φύλακα του στρατοπέδου, αποφυλακίσθηκε το 1927, έγινε διοικητής του Σολοβέτσκι, συνάντησε τον Στάλιν κατά την δεκαετία του 1930 και επέζησε κατά την περίοδο των εκκαθαρίσεων. Το Σολοβέτσκι εξελίχθηκε σε μια οργανωμένη επικερδή επιχείρηση, η οποία αναλάμβανε την εκτέλεση εργασιών και λειτουργούσε ανταγωνιστικά με άλλες κρατικές επιχειρήσεις, που ασκούσαν τις ίδιες δραστηριότητες.

Μετά την εφαρμογή του συστήματος Φρένκελ έπαυσε πλέον ο διαχωρισμός μεταξύ ποινικών και πολιτικών κρατούμενων. Η «ειδική» μεταχείριση των σοσιαλιστών στο Σολοβέτσκ που δεν εργάζονταν αλλά λάμβαναν μεγάλες μερίδες τροφής, προκάλεσε την αντίδραση των σοβιετικών αρχών, oι οποίες αποφάσισαν να τερματίσουν το προνομιακό καθεστώς κράτησής τους. Το 1925 τους απομάκρυναν από το μοναστήρι του Σαβατίεβο στo νησί και τους μετέφεραν σε μακρινές κλειστές φυλακές στην Κεντρική Ρωσία, όπου αντιμετώπισαν χειρότερες συνθήκες διαβίωσης.

 

Ο Naftaly Aronovich Frenkel (στην άκρη δεξιά στην φωτογραφία) γεννήθηκε το 1883, στην Κωνσταντινούπολη σε οικογένεια Εβραίων της Τουρκίας. Αργότερα η οικογένεια μετακόμισε στην Οδησσό. Του απονεμήθηκε το βραβείο του «Τάγματος του Λένιν» τρεις φορές και τίτλος του «Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας». Ποτέ δεν παραπέμφθηκε σε δίκη για τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας.

Κατά τη διάρκεια των ετών 1937-1945 ο Frenkel ήταν ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Κατασκευής Σιδηροδρόμων.

Στις 28 Απριλίου 1947, ο Frenkel σταμάτησε για λόγους υγείας και του απονεμήθηκε σύνταξη. Πέθανε το 1960 στην Μόσχα.

Σταδιακά, από το καλοκαίρι του 1954 μέχρι την άνοιξη του 1956 αποφυλακίσθηκαν οι κρατούμενοι των στρατοπέδων του Γκουλάγκ. Όμως, η πλήρης κοινωνική αποκατάστασή τους, που περιλάμβανε την εξεύρεση εργασίας και στέγης και την εξασφάλιση σύνταξης, ήταν πολύ σπάνιο φαινόμενο και δημιουργούσε πρόσθετα προβλήματα ομαλής επανένταξής τους στο κοινωνικό σύνολο.

 

 

Ο Μπρέζνιεφ, ο οποίος αντιτίθετο στην αποσταλινοποίηση, δεν επανέφερε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ωστόσο οι «επικίνδυνοι» αντικαθεστωτικοί, όταν οδηγούνταν στις φυλακές, τελούσαν υπό αυστηρό καθεστώς επιτήρησης, αν και τους είχαν παραχωρηθεί κάποια στοιχειώδη δικαιώματα επικοινωνίας με τον «έξω κόσμο». Οι σοβιετικές αρχές χρησιμοποιούσαν, πλέον, τον εγκλεισμό των αντικαθεστωτικών σε ψυχιατρικά νοσοκομεία για να τους συκοφαντήσουν ως «διανοητικά άρρωστους» ή στην καλύτερη περίπτωση ως «προβληματικούς».

Αργότερα, η KGB, υπό την αρχηγία του μετέπειτα αρχηγού του κράτους Γιούρι Αντρόποφ, καταδίωκε όσους τάσσονταν υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων ή συμμετείχαν σε θρησκευτικές ή εθνικιστικές οργανώσεις. Τελικά, τα τέλη του 1986, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ έδωσε αμνηστία σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους, που παρέμειναν έγκλειστοι σε φυλακές.

Επίλογος:

Η ιστορική έρευνα μέχρι και σήμερα αναλύει τα στατιστικά στοιχεία, για να υπολογίσει τους ανθρώπους που πέρασαν από τα σοβιετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις αποικίες σωφρονιστικής εργασίας ή είχαν εκτοπιστεί στις αχανείς και έρημες εκτάσεις της Ρωσίας. Ο συνολικός αριθμός, πιθανόν να ανέρχεται σε 28.700.000. Για τους θανάτους οι ερευνητές μόνο εικασίες κάνουν. Άλλοι αναφέρουν ότι τα θύματα του σταλινισμού ανέρχονται σε 10-12.000.000, ενώ οι συγγραφείς της «Μαύρης Βίβλου του Κομμουνισμού» τα υπολογίζουν σε
20.000.000!

 

Μνημείο Γκουλάγκ

Οι Σοβιετικοί προσπάθησαν να σβήσουν από την συλλογική μνήμη τα στρατόπεδα Γκουλάγκ. Η ανθρωπότητα καταδικάζει δικαιολογημένα τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς όμως να έχει συνειδητοποιήσει ότι ανάλογες ή και μεγαλύτερες θηριωδίες διαπράχθηκαν στην Σοβιετική Ένωση, την περίοδο 1919-1956.Το κομμουνιστικό καθεστώς απαγόρευε την φωτογράφιση σε όλη την χώρα και η παραβίαση της απαγόρευσης διωκόταν αυστηρά, συνεπώς, χωρίς τις φωτογραφικές μαρτυρίες των θυμάτων τους η χαρακτηριστική βαρβαρότητα των σοβιετικών στρατοπέδων δεν εισέδυσε ποτέ στην συνείδηση του δυτικού κόσμου, όπου τέτοια ζητήματα καταδικάζονταν απερίφραστα. Ούτε η κινηματογραφική βιομηχανία ασχολήθηκε με τα σοβιετικά στρατόπεδα. Οι αριστεροί διανοούμενοι στην Δύση αντιδρούσαν στην αποκάλυψη της αλήθειας για το σύστημα Γκουλάγκ και υποστήριζαν ότι επρόκειτο για «αντισοβιετική προπαγάνδα».
 

Η σημερινή Ρωσία προσπαθεί να μην αναμοχλεύει το σταλινικό παρελθόν. Πολλοί Ρώσοι πιστεύουν ότι το καθεστώς ήταν απάνθρωπο, ωστόσο η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση ήταν ισχυρή και η κατάρρευσή της «πλήγωσε» την υπερηφάνειά τους. 

 

Πηγή: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / (από το περιοδικό ''Μάχες και Στρατιώτες'', τεύχος 18 άρθρο Μ. Ντασκαγιάννη και από το διαδίκτυο)

Δεν φαντάζεστε ποιοι κρύβονται πίσω από το δήθεν "Κέντρο "Μακεδονικής" Γλώσσας στην Ελλάδα"…

 

 Πηγή: aktines.blogspot.com

 

Ισλάμ: Ιστορία, επεκτατισμός και βία... Εν ονόματι του αλλάχ του πολυεύσπλαχνου του ελεήμονος...

«Ισλάμ: Ιστορία, επεκτατισμός και βία». Πως οι Άραβες μουσουλμάνοι κατέστρεψαν κάθε ίχνος πολιτισμού στο Ιράν.

Ο Ιρανός Dr. Arsham Momeni στο αξιόλογο βιβλίο του «Ισλάμ: Ιστορία, επεκτατισμός και βία» κάνει μια σύγκριση της συμπεριφοράς του Μ. Αλεξάνδρου όταν κατέκτησε την Περσία και τις συμπεριφοράς του Ισλάμ, όταν κατέκτησε το Ιράν.

Επί Μ. Αλεξάνδρου «ο άμαχος πληθυσμός δεν θεωρήθηκε μέρος του στρατού του εχθρού. Οι τραυματίες δεν εκτελέστηκαν στο πεδίο της μάχης. Όταν βρέθηκε η σορός του Δαρείου Γ’(336-330 π.Χ.) ο Μ. Αλέξανδρος διέταξε να γίνει η ταφή σύμφωνα με τους νόμους και τις τελετές των Περσών. Αυτό, γιατί η αποστολή που αισθανόταν ότι επιτελούσε δεν ήταν ο αφανισμός του πολιτισμού των άλλων λαών, αλλά ο εμπλουτισμός τους από τον Ελληνικό.

Γράφει χαρακτηριστικά ο Christensen: “Το Ιράν κατακτάται για δεύτερη φορά μέσα σε μία χιλιετία (ΣΣ. Εννοεί την κατάκτηση του Ιράν εκ μέρους των Αραβομουσουλμάνων), όμως αυτή τη φορά έχει πολύ σημαντική διαφορά από την προηγούμενη· διότι τότε οι (Έλληνες) εισβολείς διέθεταν έναν πολιτισμό, του οποίου η λάμψη έφτασε και σε αρκετούς μετέπειτα αιώνες, ενώ τώρα είχε νικήσει ένας απολίτιστος λαός...”».

Σε άλλο σημείο του πολύ σημαντικού βιβλίου του ο Dr. Arsham Momeni αναφέρει ότι όταν οι Άραβες μουσουλμάνοι νίκησαν τους Πέρσες και κατέλαβαν την πρωτεύουσα των Σασσανιδών, Κτησιφώντα, τεμάχισαν τον ανεκτίμητου αξίας μεγάλο τάπητα των ανακτόρων, «Άνοιξη του Χοσρόη», και τον μοίρασαν στους... πιστούς του Ισλάμ! «Η σύγχυση και η αλαζονεία τους ήταν τόσο μεγάλη, που οι εισβολείς θεώρησαν την καμφορά ένα είδος αλάτι και τη χρησιμοποιούσαν ως γευστική ουσία στις τροφές τους. Στην αγορά της πόλης οι νεοφώτιστοι αναζητούσαν να ανταλλάξουν τα κίτρινα (τα χρυσά) με τα λευκά (τα ασημένια) γιατί θεωρούσαν πιο αξιόλογα τα δεύτερα»!

Εξ άλλου, ενώ οι Μογγόλοι όταν κατέλαβαν το Ιράν υποστήριξαν την προώθηση της Περσικής τέχνης και των γραμμάτων, οι Άραβες μουσουλμάνοι έδειξαν μεγάλη αντιπάθεια και μίσος προς αυτά. Οι Ισλαμιστές «ουδέποτε υποστήριξαν την τέχνη επειδή θεωρούσαν τα δημιουργήματά της αντικείμενα ειδωλολατρικής φύσεως και σκοπού. Έτσι αποδεδειγμένα συνέβαλαν στην καταστροφή τόσο των έργων ζωγραφικής, όσο και αυτών της γλυπτικής και διακόσμησης».

Επίσης οι μουσουλμάνοι, πεπεισμένοι για την πληρότητα και απόλυτη επάρκεια του Κορανίου, κατέστρεψαν οποιοδήποτε άλλο γραπτό! Στο Ιράν κατέστρεψαν όποια βιβλιοθήκη ή βιβλία συναντούσαν, με αποτέλεσμα ν’ αφανιστεί ανυπολόγιστος αριθμός βιβλίων μεταξύ του 637 και του 750 μ.Χ.

Αλλά η καταστροφή των συγγραμμάτων δεν γινόταν αποκλειστικά και λόγω του θρησκευτικού τους περιεχομένου. Η περιγραφή του Α. R. Birouni ναι σαφής. Ο Abu al Rayhan Muhammad ibn Ahmad al Biruni (973-1048) φυσικός, αστρονόμος, μαθηματικός, χημικός, γεωγράφος και ιστορικός ανήκει στους ελληνίζοντες φιλοσόφους του Ισλάμ. Ήταν εμβριθής και πρωτότυπος και υπήρξε από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες του μεσαιωνικού Ισλάμ. Γράφει λοιπόν ο al Biruni: «Μετά από την επιβολή των Αράβων στις περιοχές (...), αυτοί σκότωσαν τους συγγραφείς και τους ιερείς και στη συνέχεια έκαψαν τα συγγράμματά τους (...), ώστε τελικά ό,τι απέμεινε από επιστήμη, τέχνη (...), μεταβιβάσθηκε από μνήμη σε μνήμη».

Ενδεικτικό της νοοτροπίας του Ισλάμ για τα βιβλία είναι και η περιγραφή του Άραβα ιστορικού Haaj Khalifah, ο οποίος γράφει: «Όταν οι μουσουλμάνοι κατέλαβαν το ιρανικό κράτος και βρήκαν τα ιρανικά συγγράμματα, ρώτησαν τη γνώμη του Ομάρ για την τύχη των βιβλίων, και εκείνος σαν απάντηση διέταξε να τα ρίξουν στο νερό, διότι όπως είπε “αν αυτά είναι για καθοδήγηση, ο Αλλάχ μας έχει δώσει πολύ καλύτερο βιβλίο, και αν είναι να μας αποπροσανατολίζουν, ο Αλλάχ μας επιβεβαιώνει ότι δεν τα χρειαζόμαστε”.

Έτσι οι μουσουλμάνοι έριχναν στο νερό ή στη φωτιά και κατέστρεψαν όποιο βιβλίο έβρισκαν».

Κατά την ίδια περίοδο οι μουσουλμάνοι κατέστρεψαν και πολλά άλλα συγγράμματα, όπως π.χ. οι Μύθοι του Αισώπου, Τα ποιήματα του Ομήρου και πολλά Ιατρικά κείμενα, τα οποία είχαν μεταφρασθεί από τα ελληνικά στα περσικά εκατοντάδες χρόνια πριν εμφανισθούν στο ιστορικό προσκήνιο οι μουσουλμάνοι. Παράλληλα καταστράφηκαν και άλλα συγγράμματα Αστρολογίας, Ιστορίας, Περσικής μυθολογίας και διοικήσεως.

Από το βιβλίο του Ν. Βασιλειάδη «ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, ΙΣΛΑΜ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ».

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Ο όρος «Cis» επινοήθηκε από παιδόφιλο ιατρό...

Ο σεξολόγος που βρήκε τον όρο "cis" ισχυρίστηκε επίσης ότι "δεν υπάρχει τίποτα κακό με την παιδεραστία".

Ο όρος "cis gender" έχει αποκτήσει ευρεία δημοτικότητα τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της ώθησης από τρανς ακτιβιστές που ορίζουν τη λέξη ως το αντίθετο του "transgender". Ωστόσο, λίγοι χρήστες του όρου γνωρίζουν ότι προήλθε από έναν Γερμανό σεξολόγο που πιστεύει επίσης ότι η παιδεραστία είναι απλά μία σεξουαλικότητα.

Μια δημοσίευση του 1991 από τον Volkmar Sigusch, με τίτλο “Transsexuals and our Nosomorphic View”, ("Τρανσέξουαλς και η νορμοφοβική μας οπτική") πιστώνεται ως η πρώτη δημοσιευμένη περίπτωση του όρου «cisgender» ως αντώνυμο (αντίθετο) του transgender.

Ο Sigusch είναι Γερμανός σεξολόγος, γιατρός και κοινωνιολόγος που υπηρέτησε ως διευθυντής του Institut für Sexualwissenschaft (Ινστιτούτο Σεξουαλικής Επιστήμης) στην κλινική του Πανεπιστημίου Goethe, στην Φρανκφούρτη, από το 1973 έως το 2006.

Το "Cisgender" χρησιμοποιείται πλέον ευρέως για να αναφέρεται σε άτομα που λέγεται ότι έχουν μια "ταυτότητα φύλου" που ταιριάζει με το φύλο τους. Ωστόσο, η πιο ακριβής μετάφραση του γερμανικού όρου Sigusch "zissexuell" είναι "cissexual", αν και τώρα ο όρος "sex" (φύλο) - αναφερόμενος είτε στα γεννητικά όργανα είτε στη σεξουαλικότητα - έχει αντικατασταθεί από τον αόριστο και υποκειμενικό όρο “gender” ("φύλο"). (Σύμφωνα με αυτό τον παραλογισμό μπορείς ταυτόχρονα να έχεις άλλο "sex" και άλλο "gender", καθώς "sex" υποτίθεται είναι το «βιολογικό» σου φύλο, ενώ "gender" το «κοινωνικό»).

«Το γνήσιο νεολογικό χαρακτηριστικό του τρανσεξουαλισμού είναι ότι δίνει αυτό που ανέφερα ως cissexualism, στην πραγματικότητα το λογικό του αντίστοιχο, με ένα εξαιρετικά διφορούμενο φως. Διότι εάν υπάρχει ένα trans, ένα πέρα ​​(του φυσικού φύλου), πρέπει να υπάρχει και ένα cis, ένα από αυτήν την πλευρά, επίσης», έγραψε ο Sigusch το 1998, αναφερόμενος στο άρθρο του το 1991.

Οι απόψεις του σεξολόγου περιλαμβάνουν επίσης αμφιλεγόμενες απόψεις για την παιδεραστία. Ο Sigusch κάνει διάκριση μεταξύ των pedophiles (παιδεραστών-παιδόφιλων) που κακοποιούν παιδιά και των “pedosexuals” (“pedosexual” κατά το homosexual), που έχουν τις ίδιες παρορμήσεις αλλά δεν τις εξασκούν με αυτά.

Σε συνέντευξή του στο Spiegel το 2011, ο Sigusch δήλωσε ότι το πρόβλημα με τους “pedosexuals” δεν είναι η επιθυμία τους να κακοποιούν τα παιδιά, αλλά το να ενεργούν βάσει αυτής της παρόρμησης. Πρότεινε ότι το καλύτερο αποτέλεσμα για τη θεραπεία των παιδεραστών δεν είναι η απώλεια της επιθυμίας τους, αλλά η αποτροπή τους από το να έχουν «επαφή» με τα παιδιά.

Οι ισχυρισμοί του Sigusch μοιάζουν με τη σύγχρονη ρητορική γύρω από «ενάρετους παιδόφιλους» (“virtuous pedophiles”) ή «MAPs» (minor-attracted persons / άτομα που έλκονται από ανήλικα άτομα), τα οποία δίνουν προτεραιότητα στα συναισθήματα και τις ανάγκες ανδρών που ελκύονται από παιδιά, αντί να εστιάζουν στην προστασία των παιδιών.

Εξετάζοντας την ιστορία των πολιτικών και στάσεων υπέρ της παιδεραστίας στη Γερμανία κατά τις δεκαετίες του '60-'80, είναι σαφές ότι ο Sigusch απέχει πολύ από το να είναι κάποιος απομονωμένος υπέρμαχός της και ότι απλώς προσπαθούσε να εκλαϊκεύσει ιδέες που ήδη υπήρχαν.

Ένα πρόσωπο κλειδί πίσω από μια ανοιχτή πολιτιστική αποδοχή της παιδεραστίας στη Γερμανία ήταν ο σύγχρονος του Volkmar Sigusch, ο σεξολόγος Helmut Kentler με έδρα το Βερολίνο. Ο Kentler τοποθέτησε ανάδοχα παιδιά σε σπίτια παιδεραστών ξεκινώντας το 1969 με σκοπό τη διευκόλυνση της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, ένα έργο γνωστό αργότερα ως «Πείραμα Kentler» ή «Έργο Kentler» (“Kentler Experiment” ή “Kentler Project”). 

 

 

 

Αυτό το πείραμα εγκρίθηκε και επιχορηγήθηκε από τη Γερουσία του Βερολίνου. Το 1988, σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, ο Kentler περιέγραψε το έργο ως «πλήρη επιτυχία» σε μια έκθεση που υπέβαλε στη Γερουσία.

Ο Δρ. Joachim Häberlen του Πανεπιστημίου του Warwick, στο άρθρο του, “Feeling Like a Child: Dreams and Practices of Sexualality in the West German Alternative Left during the Long 1970s”, («Νιώθοντας σαν Παιδί: Όνειρα και Πρακτικές της Σεξουαλικότητας στην Δυτικογερμανική Εναλλακτική Αριστερά κατά τη διάρκεια της μακράς δεκαετίας του 1970»), λέει:

«Το 1970 μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου που ήταν επιφορτισμένοι με τη μεταρρύθμιση του ποινικού δικαίου άκουσαν ακόμη και τον ριζοσπαστικό μελετητή της εκπαίδευσης Helmut Kentler, τον σεξολόγο Volkmar Sigusch και άλλους κοινωνιολόγους και ψυχολόγους, οι οποίοι δήλωσαν ότι τα παιδιά δεν θα υποφέρουν από σεξουαλικές σχέσεις με ενήλικες και ότι αυτές οι σχέσεις δεν πρέπει να τιμωρηθούν, γιατί είναι ένα «έγκλημα χωρίς θύμα»».

Το 1972, ο Ολλανδός ακτιβιστής υπέρ των παιδεραστών Dr. Frits Bernard δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Παιδοφιλία – μια ασθένεια;» (“Pedophilia – a Disease?”), στην οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι παιδοφιλικές επαφές δεν βλάπτουν την ψυχική ανάπτυξη ενός παιδιού». Σύμφωνα με τη Δρ Sonja Levsen, στο δοκίμιό της, «Pedophile Apologism in the 1970's», ο Volkmar Sigusch ήταν ένας από τους «συμβούλους» στην έρευνα του Bernard.

Σύμφωνα με τον Dagmar Herzog, συγγραφέα του “Sex after Fascism: Memory and Morality in Twentieth-Century Germany”, ο Volkmar Sigusch και ο συνάδελφός του Gunter Schmidt, με τον οποίο δημοσίευσε έρευνα για την παιδική σεξουαλικότητα στη δεκαετία του '70, υποστήριξαν επίσης ότι η έκθεση των παιδιών στην πορνογραφία είναι ένα πηγάδι – μια γνωστή τακτική αλίευσης θυμάτων από τους παιδεραστές – ήταν εντελώς ακίνδυνη.

«Ο Volkmar Sigusch και ο Gunter Schmidt υποστήριξαν προκλητικά ότι η αναπαράσταση του σεξ, αυτή καθαυτή, δεν βλάπτει τη νεολαία ή τα παιδιά και ότι το είδος της πορνογραφίας στο οποίο το σεξ «αναπαρίσταται χωρίς προκαταλήψεις ως μια κοινωνική δραστηριότητα γεμάτη ευχαρίστηση… είναι ένα είδος που θα μπορούσε κανείς χωρίς ανησυχία να δώσει σε παιδιά και εφήβους», έγραψε ο Herzog.

Το 2010, ο Sigusch δημοσίευσε «διατριβές σεξολογίας για τη συζήτηση για την κακοποίηση» όπου επαίνεσε τον «παράδεισο της παιδικής ηλικίας» και ισχυρίστηκε ότι «η προσθήκη ταμπού στον παιδικό ερωτισμό δημιουργεί αυτό που όλοι θέλουμε να αποτρέψουμε: τη σεξουαλική βία».

«Δεν υπάρχει τίποτα κακό με την παιδεραστία με την έννοια της λέξης, δηλαδή ενάντια στο να μας αρέσουν, ακόμη και να αγαπάμε, τα παιδιά», έγραψε ο Sigusch. «Ο αισθησιασμός που ξεδιπλώνεται αυθόρμητα ανάμεσα σε ένα παιδί και έναν ενήλικα είναι κάτι υπέροχο. Τίποτα δεν μπορεί να μας θυμίσει πιο έντονα τους παραδείσους της παιδικής ηλικίας. Τίποτα δεν είναι πιο αγνό και πιο ακίνδυνο από αυτόν τον ερωτισμό του σώματος και της καρδιάς. Ο παιδικός ερωτισμός δεν είναι μόνο γεμάτος απολαύσεις, είναι και απαραίτητος».

Διάβασε: Η επίθεση στο Φύλο και στην Οικογένεια: Η κληρονομιά της Σχολής της Φρανκφούρτης

ΚΟ: Ο Volkmar Sigusch, γεννημένος το 1940 στο Bad Freienwalde (Oder) του Βρανδεμβούργου της Γερμανίας, γιος διευθυντή τράπεζας, αυτοπεριγράφεται ως "σεξολόγος," γιατρός και κοινωνιολόγος. Μετά την φυγή του από την Ανατολική Γερμανία, ο Sigusch σπούδασε ιατρική, ψυχολογία και φιλοσοφία στη Φρανκφούρτη, έχοντας καθηγητές τους Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο, οι οποίοι είχαν τότε επιστρέψει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και είχαν επανιδρύσει το περιβόητο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών της Φρανκφούρτης (Frankfurt Institute for Social Research). Με λίγα λόγια, ο Sigusch, υπήρξε άξιος μαθητής της περιβόητης Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurter Schule) που ιδρύθηκε από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, στην Φρανκφούρτη, το 1920, που είχε ως σκοπό την "αναίρεση" της παραδοσιακής δυτικής κοινωνίας, που θεωρείτο «καταπιεστική», μέσω της "Κριτικής Θεωρίας", της θεωρίας δηλ. του να επικρίνεις κάθε παραδοσιακό θεσμό, αρχής γενομένης από την οικογένεια. 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Βόρεια Κορέα: «Βασανίζουν χριστιανούς κρατουμένους αναγκάζοντάς τους να πίνουν νερό με ανθρώπινες στάχτες»

Πρώην τρόφιμος φυλακών καταγγέλλει την κόλαση που έζησε στη χώρα του Κιμ.

 

Όποιος κλειστεί σε φυλακή της Βόρειας Κορέας επειδή είναι πιστός του χριστιανισμού ή είδε τηλεοπτική παραγωγή ξένης χώρας θα περάσει τα πάνδεινα.

Η ανατριχιαστική καθημερινότητα αποκαλύφθηκε πρόσφατα σε έκθεση αμερικανικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τρόφιμοι φυλακών για πράγματα όπως η κατοχή της Βίβλου (Αγίας Γραφής) ή η παρακολούθηση σαπουνόπερας χώρας του εξωτερικού αντιμετωπίζουν ένα ιδιαίτερο βασανιστήριο: τους αναγκάζουν να πιουν νερό από το ποτάμι που σκορπίζουν τις στάχτες των νεκρών κρατουμένων.

Αυτό είπαν όσοι έζησαν τον εφιάλτη του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Chongori της Βόρειας Κορέας, ένα τρομακτικό κέντρο κράτησης που μπορεί να βρεθείς για αδικήματα όπως η προσωπική πίστη ή ένα τηλεοπτικό προϊόν που προέρχεται από τη Νότια Κορέα.

«Κάθε Δευτέρα καίγαμε τα πτώματα», ανακαλεί ένας πρώην τρόφιμος του κολαστηρίου, «μετά την καύση, μαζεύαμε τις στάχτες δίπλα στο κρεματόριο. Οι στάχτες χρησιμοποιούνται για λίπασμα στις φάρμες. (Αντιγραφή των μεθόδων του Χίτλερ που έκαιγε ανθρώπους στους φούρνους, κομμουνισμός και ναζισμός σε πορείες παράλληλες)

(Ο ψυχασθενής ηγέτης της κομμουνιστικής δικτατορίας στην Βόρεια Κορέα, Κίμ Γιόνκ Ούν. Ο παππούς του, ο πατέρας του, οι οποίοι έχουν πεθάνει, και ο ίδιος λατρεύονται σαν θεοί. Οι πολίτες της χώρας είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν στα δύο αγάλματα του παππού και του πατέρα και να κάνουν υπόκλιση 45 μοιρών. Τους έχουν ταριχεύσει και τους έχουν για να περνούν οι πολίτες και να τιμούν με υποκλίσεις, τα πτώματα αυτών που όταν κυβερνούσαν, βασάνιζαν και σκότωναν όποιον θεωρούσαν εχθρό... εν ονόματι πάντα του λαού και των εργατών... Κομμουνιστική αθεΐα με θεούς αγάλματα και ταριχευμένα πτώματα! Δείτε εδώ)

 

«Όταν έβρεχε, οι στάχτες κατέληγαν στο ποτάμι και οι φυλακισμένοι έπιναν το νερό του ποταμού και το χρησιμοποιούσαν για να κάνουν μπάνιο».

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Chongori, Κέντρο Επανεκπαίδευσης Kyo-hwa-so No. 12 , όπως το λένε επισήμως, είναι διαβόητο για τον υψηλό δείκτη θνησιμότητας εξαιτίας ασθενειών, τραυμάτων και σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης.

Ένας πρώην τρόφιμος των φυλακών που κατάφερε να το σκάσει από τη Βόρεια Κορέα -και δεν κατονομάζεται για λόγους ασφαλείας- ήταν αυτός που έκανε την ανατριχιαστική αποκάλυψη στην αμερικανική οργάνωση Committee for Human Rights in North Korea (HRNK).

Η HRNK χρησιμοποίησε δορυφορικά δεδομένα για να καταδείξει το στρατόπεδο και τα κτίσματά του, αλλά και τους χώρους της καταναγκαστικής εργασίας.

«Ξέρουμε ότι οι άνθρωποι υποφέρουν εκεί πέρα από κάθε φαντασία», δήλωσε ο Joseph Bermudez, επικεφαλής της ομάδας που συνέταξε την έκθεση, «οι θηριωδίες που γίνονται στο τεράστιο σύστημα των άδικων φυλακίσεων της Βόρειας Κορέας απαιτούν την άμεση προσοχή της διεθνούς κοινότητας».

Ο Greg Scarlatoiu, διευθυντής της HRNK, αποκάλυψε και τη φύση των εγκλημάτων για τα οποία στέλνεται εκεί ο κόσμος:

«Συμπεριφορές που είναι απόλυτα φυσιολογικές στις περισσότερες χώρες ποινικοποιούνται στη Βόρεια Κορέα. Αυτό περιλαμβάνει τη θρησκευτική πρακτική, κυρίως τον χριστιανισμό, και την κατοχή της Βίβλου και την πρόσβαση σε πληροφορίες από τον έξω κόσμο, ειδικά κάθε υλικό από τη Νότια Κορέα, όπως σαπουνόπερες.

Περιλαμβάνεται ακόμα και η κακομεταχείριση φύλλου εφημερίδας που περιέχει τη φωτογραφία του ηγέτη της Βόρειας Κορέας ή του πατέρα του ή του παππού του».

Οι φυλακές είναι πολύ κοντά στα σύνορα με την Κίνα και το 60% των 5.000 τροφίμων είναι άνθρωποι που προσπάθησαν να διαφύγουν από τη χώρα.

Το άλλο 40% αποτελείται ωστόσο από ανθρώπους που υπέπεσαν σε αδικήματα όπως η παρακολούθηση σαπουνόπερας...

 

Πηγή: newsbeast.gr

Πηγή φωτογραφιών: protothema.gr, clickatlife.gr

Φυλακές κολαστήρια στην κομμουνιστική Βόρεια Κορέα.

Βόρεια Κορέα: Η ανατριχιαστική αφήγηση πρώην κρατουμένων - Τι λένε για τα όσα βίωναν στις φυλακές κολαστήρια.

 

Πρώην κρατούμενες σε φυλακές της Βόρειας Κορέας περιέγραψαν με τα πιο μελανά χρώματα τα όσα βίωναν, στο BBC. Το «έγκλημά» τους; Προσπάθησαν να φύγουν από τη χώρα, ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή. Δεν τα κατάφεραν όμως και οδηγήθηκαν σε φυλακές που αν μη τι άλλο μπορούν να χαρακτηριστούν ως «κολαστήρια».

Βόρεια Κορέα, η συγκλονιστική αφήγηση πρώην κρατούμενης.

Αφού σύρθηκε στο κελί της, η Lee Young-joo διατάχθηκε να καθίσει σταυροπόδι με τα χέρια στα γόνατά της. Δεν της επιτρεπόταν να κινείται για έως και 12 ώρες την ημέρα. Ένα μικρό κούνημα ή ένας σιγανός ψίθυρος προς τους συγκρατούμενούς της τιμωρούνταν αυστηρά.

Είχε περιορισμένη πρόσβαση σε νερό και της έδιναν μόνο λίγες αλεσμένες φλούδες καλαμποκιού για να φάει. «Ένιωθα σαν ζώο, όχι σαν άνθρωπος», είπε. Είπε στο BBC ότι πέρασε ώρες ανακρίσεων επειδή έκανε κάτι που πολλοί από εμάς θεωρούν δεδομένο - να εγκαταλείψει τη χώρα της. Προσπαθούσε να δραπετεύσει από τη Βόρεια Κορέα το 2007, συνελήφθη στην Κίνα και στάλθηκε πίσω.

Πέρασε τρεις μήνες στο κέντρο κράτησης Onsong στη Βόρεια Κορέα, κοντά στα κινεζικά σύνορα, περιμένοντας να καταδικαστεί. Καθώς καθόταν στο κελί της, άκουγε τους ήχους από τις μεταλλικές μύτες των παπουτσιών του φρουρού που περιπολούσε έξω. Πήγαινε μπρος και πίσω. Καθώς ο ήχος απομακρυνόταν, η Young-joo πήρε την ευκαιρία και ψιθύρισε σε έναν από τους συγκρατούμενούς της. «Συζητούσαμε για σχέδια για άλλη μια αποστασία, σχέδια για συναντήσεις με μεσίτες, αυτές ήταν μυστικές συζητήσεις».

Η φυλακή υποτίθεται ότι απέτρεπε τους ανθρώπους από το να δραπετεύσουν από τη Βόρεια Κορέα - είναι προφανές ότι δεν λειτούργησε στη Young-joo ή στους συγκρατούμενούς της. Οι περισσότεροι περίμεναν να καταδικαστούν για απόπειρα εξόδου από τη χώρα. Αλλά τα σχέδια της Young joo τελικά έγιναν γνωστά.

«Ο φύλακας μου ζητούσε να έρθω στα κάγκελα του κελιού και να απλώσω τα χέρια μου, και μετά άρχισε να χτυπάει τα χέρια μου με ένα μπρελόκ μέχρι που φούσκωσαν και έγιναν μπλε. Δεν ήθελα να κλάψω από υπερηφάνεια. Αυτοί οι φρουροί θεωρούν προδότες όσους από εμάς προσπάθησαν να φύγουν από τη Βόρεια Κορέα. Μπορούσες να ακούσεις ξυλοδαρμούς σε άλλα κελιά, πιο μακρινά. Εγώ ήμουν στο κελί τρία αλλά άκουγα τους ξυλοδαρμούς από το κελί 10».

Ένα σύστημα καταστολής.

Η Young-joo είναι μία από τους περισσότερους από 200 ανθρώπους που συνέβαλαν σε μια λεπτομερή έρευνα του Korea Future σχετικά με τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου στο σωφρονιστικό σύστημα της Βόρειας Κορέας.

Η μη κερδοσκοπική οργάνωση εντόπισε 597 δράστες που συνδέονται με 5.181 παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν σε βάρος 785 κρατουμένων σε 148 σωφρονιστικά καταστήματα. Τα αποδεικτικά στοιχεία έχουν συγκεντρωθεί και τοποθετηθεί σε μια βάση δεδομένων με την ελπίδα ότι μια μέρα οι υπεύθυνοι θα μπορέσουν να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη.

Η Βόρεια Κορέα ανέκαθεν αρνιόταν τους ισχυρισμούς για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το BBC προσπάθησε να επικοινωνήσει με εκπρόσωπο της Βόρειας Κορέας για να απαντήσει στην έρευνα αυτή, αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση.

Η ομάδα δημιούργησε επίσης ένα τρισδιάστατο μοντέλο του κέντρου κράτησης Onsong για να μπορέσει ο κόσμος να δει τις συνθήκες με τα μάτια του. Ο συνδιευθυντής του Korea Future στη Σεούλ, Suyeon Yoo, δήλωσε στο BBC ότι το σύστημα φυλακών και η βία στο εσωτερικό του χρησιμοποιείται για την «καταστολή ενός πληθυσμού 25 εκατομμυρίων ανθρώπων».

«Σε κάθε συνέντευξη που διεξάγουμε, γινόμαστε μάρτυρες του πώς αυτό έχει επηρεάσει τις ανθρώπινες ζωές. Μια συνεντευξιαζόμενη έκλαιγε καθώς εξιστορούσε ότι έγινε μάρτυρας της δολοφονίας ενός νεογέννητου μωρού».

Πολλαπλές καταγγελίες για καταχρήσεις.

Η Βόρεια Κορέα είναι σήμερα πιο απομονωμένη από τον κόσμο από ποτέ. Η χώρα κυβερνάται από την οικογένεια Κιμ εδώ και τρεις γενιές και οι πολίτες της οφείλουν να δείχνουν πλήρη αφοσίωση στην οικογένεια και στον σημερινό ηγέτη της, τον Κιμ Γιονγκ Ουν.

Η πανδημία κορονοϊού έχει φέρει ακόμη πιο αυστηρούς ελέγχους τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στα σύνορα. Αυστηρότερες ποινές φυλάκισης έχουν επιβληθεί σε όσους προσπαθούν να ρίξουν μια ματιά στον έξω κόσμο - συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παρακολουθούν ξένα δράματα ή ταινίες. Το μοτίβο της βίας εντός του συστήματος επαναλαμβάνεται στη μία μαρτυρία μετά την άλλη και στη μία φυλακή μετά την άλλη.

Υπάρχουν πολλαπλές καταγγελίες για βιασμούς και άλλες μορφές σεξουαλικής επίθεσης. Επιζώντες δήλωσαν επίσης στην οργάνωση ότι εξαναγκάστηκαν να υποβληθούν σε αμβλώσεις. Σε μια περίπτωση στο κέντρο κράτησης της επαρχίας Hamgyong, ένας ερωτώμενος είδε μια συγκρατούμενή του να εξαναγκάζεται σε έκτρωση ενώ ήταν οκτώ μηνών έγκυος. Ισχυρίζεται ότι το μωρό επέζησε, αλλά πνίγηκε σε μια λεκάνη με νερό.

Ένα βήμα πιο κοντά στη δικαιοσύνη.

Η Young-joo καταδικάστηκε τελικά σε τρεισήμισι χρόνια φυλάκισης. «Ανησυχούσα αν θα ήμουν ακόμα ζωντανή όταν θα τελείωνε η ποινή μου», δήλωσε. «Όταν πηγαίνεις σε αυτά τα μέρη, πρέπει να εγκαταλείψεις την ανθρώπινη υπόσταση για να αντέξεις και να επιβιώσεις», λέει.

Η Saerom ήταν επίσης στο κέντρο κράτησης Onsong το 2007, αλλά θυμάται ότι οι ξυλοδαρμοί στις φυλακές της Κρατικής Ασφάλειας ήταν χειρότεροι. «Σε χτυπούσαν στο μηρό με ένα ξύλινο ραβδί. Μπαίνεις μέσα αλλά βγαίνεις συρόμενος. Δεν μπορούσα να κοιτάξω άλλους ανθρώπους που ξυλοκοπούνταν και αν έστρεφα το κεφάλι μου αλλού με ανάγκαζαν να το κοιτάξω. Σου σκοτώνουν το πνεύμα».

Πηγή: ethnos.gr

Δρ Κωνσταντίνος Τσοπάνης - Αναφορά στα αρχεία Ρατσένκο.

Όταν 500 Έλληνες σταμάτησαν 6.000 Τούρκους.

Στις 15 Μαΐου του 1821 μαζεύονται στο Μοναστήρι του Άη-Γιώργη στο χωριό Βουργαρέλι Άρτας οι οπλαρχηγοί Γ. Καραϊσκάκης, Γιαννάκης και Μήτρος Κουτελίδας, Γώγος Μπακόλας, Αντρέας Ίσκος, Γιαννάκης Ράγκος, Μάρκος Μπότσαρης, Κουτσονίκας και πολλοί άλλοι αγωνιστές και κηρύσσουν την επανάσταση στα Τζουμέρκα και στο Ραδοβύζι, υπό τις ευλογίες του ηγούμενου του μοναστηριού π. Χριστοφόρου.

Τα Θεοδώριανα, κεφαλοχώρι στα Τζουμέρκα Άρτας, καθώς ήταν απομακρυσμένα και προστατεύονταν από τα φυσικά οχυρά των απόκρημνων βουνών, πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες στην Επανάσταση του 1821. Οι τσελιγκάδες ενισχύουν την προσπάθεια και oι Θεοδωριανίτες πυκνώνουν τις τάξεις των ενόπλων.

Ακολουθούν τους καπεταναίους και λαβαίνουν μέρος σε πολλές μάχες. Στόχος των Τούρκων η καταστολή της επανάστασης στην Πελοπόννησο. Τον Ιούλιο του 1821 ο Ισμαήλ πασάς με 2.000 Τουρκαλβανούς καταφτάνει στα Τζουμέρκα με σκοπό να ανοίξει δρόμο για τη Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο. Στόχος του ήταν να καταπνίξει την επανάσταση στην Πελοπόννησο. Αφού πυρπολούν το Συρράκο και τους Καλαρρύτες, τα Πράμαντα και τους Μελισσουργούς φτάνουν στην περιοχή «Αυτί».

Ο «Σταυρός» του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Οι Έλληνες οπλαρχηγοί αποφασίζουν να δώσουν την αποφασιστική μάχη στο στενό πέρασμα στη ράχη του Σταυρού. Η περιοχή οφείλει το όνομά της στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Στα 1777 είχε περάσει απ' τα Θεοδώριανα Άρτας ο Πατροκοσμάς, όπου σε περίοπτη θέση ανάμεσα στο Αθαμάνιο και στα Θεοδώριανα έστησε ξύλινο σταυρό. Από τότε η περιοχή αυτή ονομάζεται «Σταυρός». Κήρυξε στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και ίδρυσε το πρώτο σχολείο στα Θεοδώριανα στέλνοντας ο ίδιος τον πρώτο δάσκαλο από το Ζαγόρι.

Αρχηγός των Ελλήνων ορίζεται ο θείος του Καραϊσκάκη

Αρχηγός των Ελλήνων ορίζεται ο Γώγος Μπακόλας. Ο Γώγος Μπακόλας γεννήθηκε το 1751 στη Σκουληκαριά Άρτας και ήταν θείος του Καραϊσκάκη από τη μητέρα του. Το '21 ήταν εβδομηντάρης περίπου. Ήταν σεβαστός από όλους για τη σύνεση, την παλικαριά του, αλλά και την εμπειρία της ηλικίας του. Στην πολιορκία της Άρτας το φθινόπωρο του 1821 διακρίθηκε για την τόλμη του...

Το σχέδιο του Μπακόλα

Ο Γώγος Μπακόλας γνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία της θέσης «Σταυρός» σε υψόμετρο 1.250 μέτρων βιάζεται να φτάσει και να οργανώσει την άμυνα. Φτάνει στο Σταυρό τη νύχτα της 2ας προς 3ης Αυγούστου μαζί με άλλους Καπεταναίους. Αρχικά φροντίζει να φυγαδέψει τον άμαχο πληθυσμό και να εκκενώσει το παρακείμενο χωριό των Θεοδώριανων. Έτσι, οι Τούρκοι φτάνουν στα έρημα Θεοδώριανα.

Η πρώτη μάχη στο Σταυρό αρχίζει στις 4 Αυγούστου 1821

Από τη μια μεριά 2.000 Τουρκαλβανοί και από την άλλη λιγοστοί Έλληνες που καταφέρνουν όμως να τους αντιμετωπίσουν. Το βράδυ καταφθάνουν ενισχύσεις και στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα....

Δεύτερη επίθεση

Οι Τούρκοι είχαν υπεροπλία αλλά οπισθοχωρούν Την επόμενη μέρα ξεκινά η μεγάλη επίθεση. Οι Τούρκοι πλέον αριθμούν 6.000, ενώ οι Έλληνες είναι 500. Η μάχη κρατά όλη μέρα, αλλά οι Τούρκοι δεν καταφέρνουν να περάσουν το Σταυρό. Οι απώλειες των Τούρκων είναι μεγάλες και αναγκάζονται να οπισθοχωρήσουν και να επιστρέψουν στα Γιάννενα. Η νίκη στο Σταυρό είχε μεγάλη σημασία για την εξέλιξη της επανάστασης γιατί εμπόδισε τους Τούρκους να περάσουν προς τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, δίνοντας χρόνο να εδραιωθεί η επανάσταση.

«Όπου Γώγος εκεί και νίκη»

Στη μάχη πήραν μέρος και οι Κουτελιδαίοι, Ράγκος, Καραϊσκάκης, Τσαρακλής, γέρο Μπαλωμένος κ.α. Μάλιστα ο Μακρυγιάννης που συμμετείχε στη μάχη εξαίρει την ανδρεία του Γώγου Μπακόλα:

«Και ο χειρότερος Έλλην έκαμε με ανδρείαν το χρέος του, όμως προτιμάται και δοξάζεται ο Γώγος ο αθάνατος, δε στοχάζεται θάνατο ο αγνός πατριώτης... Ήταν πολλά άξιος και τυχερός ο Γώγος». «Ήταν τίμιος άνθρωπος και γενναίος πατριώτης κι αγαθός. Αρρώστησε σε κάμποσον καιρόν κι από την πίκρα του απέθανε. Η πατρίς χάριτες χρωστάγει εις αυτόν τον γενναίο άντρα».

«Τέτοιους αξιωματικούς θέλει η Κυβέρνησή μας να λευτερώση την πατρίδα, νέους, τους παλιούς σκότωμα. Μπεζέρισαν ν' ακούνε Γώγο με ογδοήντα ένα άνθρωπον να βαστάξη έξι χιλιάδες και να γιομίση ο τόπος σκοτωμένους». «Όπου Γώγος εκεί και νίκη»

Το μνημείο που έχει ανεγερθεί σε αυτή τη θέση τιμά τους πεσόντες, διαφυλάσσει την ιστορική μνήμη και προσφέρει στους ταξιδιώτες εκπληκτική θέα. 

 

Πηγή: defencenet.gr

Η βάπτιση και ο γάμος στη Γαλλική Επανάσταση.

 

Ο βουλευτής και κομισάριος Ζαν-Μπατίστ Καριέ, ήταν ο άνθρωπος που είχε διατάξει τις περισσότερες σφαγές και εκτελέσεις στην πόλη της Νάντης και τη γύρω περιοχή. Δική του υπήρξε η περιβόητη φράση, «θα προτιμήσουμε να κάνουμε τη Γαλλία ένα νεκροταφείο από το να μην την αναγεννήσουμε με τον δικό μας τρόπο».

Μία από τις προσφιλείς πρακτικές του βουλευτή Καριέ ήταν να διασκεδάζει κατα κρεουργώντας παιδάκια των βασιλικών, τα οποία αποκαλούσε «κουταβάκια» και «μικρές οχιές».

Ενθουσιαζόταν τόσο πολύ στο θέαμα, λένε οι μαρτυρίες, που έφτανε να κυλιέται κάτω, ουρλιάζοντας από χαρά.

Στην Νάντη, η μαζικότερη θανάτωση του «ασυμμόρφωτου» λαού οργανώθηκε μέσω της μεθόδου των τρομακτικών ομαδικών πνιγμών στον Λίγηρα. Μαζικοί πνιγμοί βέβαια δεν έγιναν μόνο από τον Καριέ, στη Νάντη, αλλά και στην πόλη της Λυών.

Οι σαδιστικές επινοήσεις των Ιακωβίνων είχαν πάντα ως στόχο όχι μόνο τον θάνατο αλλά και την καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ο Καριέ έδενε έναν άντρα κι ένα κορίτσι, γυμνούς, πλάτη με πλάτη, κι αφού τους άφηνε για μια ώρα μπροστά στον αφιονισμένο από τις Ιακωβινικές «αρετές» όχλο, που τους χλεύαζε και τους απειλούσε, τους πέταγε στον Λίγηρα, χτυπημένους με μια σπαθιά στο κεφάλι.

Καθώς ο κυνισμός των Ιακωβίνων συναγωνιζόταν τον σαδισμό τους, ο Καριέ είχε βαφτίσει την επινόηση του ρεπουμπλικανικό γάμο! Τους πνιγμούς που μαζικά εκτελούσαν τους είχε βαφτίσει ρεπουμπλικανική βάπτιση, ή κάθετους εξορισμούς, ενώ τον ποταμό Λίγηρα, όπου χιλιάδες άνθρωποι μαρτύρησαν, τον ονόμαζε εθνική μπανιέρα. Οι αναφορές στον γάμο και στη βάπτιση γινόταν βέβαια για να χλευάσουν τα χριστιανικά Μυστήρια...

Πηγή: Μνήμη Ολοκαυτώματος

Η Γενοκτονία της επαρχίας Βανδέα, (Vendee).

Οι κάτοικοι της Βανδέας αποφάσισαν να αντισταθούν στις "Δημοκρατικές Φάλαγγες" των Ιακωβίνων Επαναστατών που επέβαλλαν τον αποχριστιανισμό της Γαλλίας.

Οι Ιακωβίνοι εξοργίστηκαν και με δημοκρατικές διαδικασίες αποφάσισαν να εξαφανίσουν την Βανδέα και το λαό της, χαρακτηρίζοντάς τον ως ακάθαρτη ράτσα! (Δηλ. βρώμικη φυλή)

Και τι εννοούμε "δημοκρατικές διαδικασίες"; Αποφάσισαν μέσω της Εθνοσυνέλευσης που έλεγχαν πλήρως μέσω της "Τρομοκρατίας" να ψηφίσουν την Γενοκτονία των κατοίκων της Βανδέας. (Τρομοκρατία ονομάστηκε διότι όποιος εθεωρείτο εχθρός της γαλλικής επαναναστάσεως, καταδικάζετο σε αποκεφαλισμό στην γνωστή γκιλοτίνα. Χιλιάδες αποκεφαλίστησαν, αναμέσον αυτών και πολλοί επαναστάτες ιακωβίνοι! Ο οποιοσδήποτε ήταν υποψήφιος να αποκεφαλιστεί αν ο γείτονας ή όποιος άλλος τον κατέδιδε ως εχθρό της επαναναστάσεως).

 

Οι Ιακωβίνοι κατάφεραν να εξολοθρεύσουν το ένα τρίτο περίπου απ' τους 800.000 κατοίκους της μεγάλης αυτής επαρχίας!

 

Μετά την καθοριστική μάχη της Σαβεναί, ο στρατηγός Westermann υπέβαλε στην Εθνοσυνέλευση μια έκθεση η οποία αποτελεί μια από τις πιο ανατριχιαστικές «απολογίες» Γενοκτονίας στην Ιστορία.

Εγραφε εκεί:

«Δεν υπάρχει πλέον Βανδέα. Πέθανε κάτω από το ελεύθερο σπαθί μας μαζί με τις γυναίκες και τα παιδιά της. Δεν υπάρχει πλέον Βανδέα, ρεπουμπλικάνοι πολίτες, μόλις την έθαψα στους βάλτους και στα δάση της Σαβεναί, συμφωνά με τις διαταγές που μου δώσατε [...] Συνέθλιψα τα παιδιά κάτω από τις οπλές των αλόγων, έσφαξα τις γυναίκες, που, τουλάχιστον αυτές, δεν θα γεννήσουν ξανά συμμορίτες [...] εξολόθρευσα τα πάντα»!

Πράγματι, ωστόσο, όπως φρόντιζε να το υπενθυμίζει ο Westermann, βρισκόταν σε απόλυτη αρμονία με τις διαταγές που είχε.

Ο συντάκτης του Διατάγματος της 1ης Αυγούστου 1793, που ήταν η απαρχή της Γενοκτονίας, ο διαβόητος Μπαρέρ, το είχε παρουσιάσει στην Εθνοσυνέλευση με τα εξής λόγια, που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας:

«Η Επιτροπή, σύμφωνα με την άδεια σας, ετοίμασε τα μέτρα για την εξόντωση αυτής της απειθάρχητης ράτσας [...]»

Σήμερα στις δυτικές δημοκρατίες όποιες απόψεις δεν θεωρούνται απ' τις κυβερνήσεις "ορθές" ψηφίζουν νόμους και τις απαγορεύουν δημοκρατικά πάντα μέσα απ' τα κοινοβούλια. Μπορεί να μην υπάρχει πλέον η γκιλοτίνα, αλλά υπάρχουν οι πολιτικοί κρατούμενοι, υπάρχει η μαζική δυσφήμιση απ' τα ΜΜΕ, υπάρχουν τα διάφορα προοδευτικά "τάγματα εφόδου" που τσακίζουν όποιον αμφισβητεί το "πολίτευμα" και υπάρχει το χειρότερο απ' όλα τα δημοκρατικά μέσα καταστολής: η απομόνωση! oικονομική, κοινωνική κλπ. Σε ωθούν στην απομόνωση. Στην ανεργία. Δημοκρατικά!

Άρα ανέκαθεν στις Δημοκρατίες, απ' τη Γαλλική Επανάσταση και μετά, ποινικοποιούνταν με διάφορους τρόπους εξόντωσης η αντίθετη άποψη που αμφισβητούσε την κυρίαρχη ιδεολογία!

Ιακωβινικός μισανθρωπισμός! Έτσι θέλει η Δημοκρατία να ψήσει το ψωμί της! Με ανθρώπους για καύσιμη ύλη!

Η φρίκη των σαδιστικών τους εγκλημάτων υπήρξε ασύλληπτη:

Έγκυες γυναίκες οδηγούνταν σε πρέσες (!) οινοποιείων όπου συνθλίβονταν για να βγάλουν τους «μικρούς συμμορίτες» (από μέσα τους, δηλ. τα έμβρυά τους). Άλλες, αφού βιάζονταν, κρεμάζονταν ανάποδα και κόβονταν στα δύο ως τον λαιμό, άλλες ριχνόταν από τα παράθυρο πάνω σε κάθετα στημένες ξιφολόγχες, ή γινόταν «ανθρώπινα πυροτεχνήματα», αφού έχωναν μέσα τους φυσίγγια, τα οποία και άναβαν.

Οι Ρεπουμπλικάνοι εκτελούσαν επίσης συστηματικά και όλους τους αιχμαλώτους από τα πεδία των μαχών -κατά κανόνα με τις πιο σαδιστικές μεθόδους- κι αυτό παρά το γεγονός ότι οι Βανδεανοί, από την πλευρά τους, συστηματικά απελευθέρωναν τους σφαγείς των οικογενειών τους.

Είναι τρομερή η μαρτυρία, τον Ιανουάριο του 1794, του αξιωματικού της Αστυνομίας Gannet, ο οποίος συνέταξε μια έκθεση προς τους ανωτέρους του, διαμαρτυρόμενος επειδή το δεξί χέρι του Turreau, ο αντιστράτηγος Francois-Pierre Amey, δεν μπορούσε να σταματήσει να εγκληματεί, ακόμα και όταν είχε «τελειώσει» με της γυναίκες και τα παιδιά των αντιπάλων τους. Είχε γράψει τότε ο Gannet:

«Ο Amey ανάβει φούρνους και όταν πυρώσουν πετάει μέσα γυναίκες και παιδιά. Του υποβάλαμε διαμαρτυρίες μας απάντησε ότι έτσι θέλει η Δημοκρατία να ψήνει το ψωμί της. Αρχικά είχαν καταδικαστεί σε αυτού του είδους τη θανάτωση οι γυναίκες των συμμοριτών, και τότε δεν είπαμε τίποτα- όμως σήμερα οι κραυγές αυτών των δύστυχων έχουν τόσο πολύ διασκεδάσει τους στρατιώτες και τον Tureau, που θέλησαν να συνεχίσουν με αυτήν την ικανοποίηση. Καθώς έλειψαν τα θηλυκά (sic) των βασιλικών, στρέφονται στις γυναίκες των αληθινών πατριωτών. Ήδη, είκοσιτρεις υπέστησαν αυτό το φοβερό μαρτύριο [...]».

Ανέφερε μάλιστα στο τέλος της επιστολής και τα ονόματα από χήρες δικών τους ανθρώπων που είχαν αυτήν την τύχη, για να ικανοποιήσουν την έξη που εν τώ μεταξύ είχαν αποκτήσει ο Turreau και οι στρατιώτες του.

Την έκθεση του Gannet επιβεβαιώνει και σωζόμενη επιστολή των κομισάριων Morel και Carpenty, στις 24 Μαρτίου 1794, όπου γράφουν ότι, «ο Amey ρίχνει σε φούρνους γυναίκες και παιδιά, στο Montournais, στις Epesses και σε πολλά (!) άλλα μέρη...»

 

Πηγή: Μνήμη ολοκαυτώματος

 

(Εγκόλπιον: Συμμορίτες ονόμαζαν οι Γάλλοι επαναστάτες όσους αντιστέκοντο στην επανάσταση και όσα πρέσβευε. Η επαρχία Vendee, Βανδέα, δεν δέκτηκε την πίστη σε ένα ακαθόριστο θείο όν, όπως απαιτούσαν οι επαναστάτες, οι οποίοι με νόμο απαγόρευαν την χριστιανική πίστη και λατρεία. Προστάτευαν τους ιερείς τους και είχαν ως σημαία τους την καρδιά με τον Τίμιο Σταυρό που έγραφε από κάτω την έκφραση: Θεός ο Βασιλεύς.) Υπάρχουν ιστορικές αναφορές, όχι αποδεδειγμένες, πως οι Γάλλοι επαναστάτες οι οποίοι είχαν σύνθημα τους το ''Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη'', εκτός του ότι έψηναν σε φούρνους γυναικόπαιδα, είχαν προβεί και σε ανθρωποφαγία αυτών. 

 

Η γαλλική επανάσταση ήταν μία ολέθρια εμφύλια διαμάχη μεταξύ Γάλλων, την οποίαν ξεκίνησαν εκείνοι που ήθελαν την πλήρη αναδιάρθρωση της γαλλικής κοινωνίας με δέλεαρ την ελευθερία, την ισότητα και την αδελφοσύνη, τα οποία δεν αφήρμοσαν ούτε μεταξύ τους, αφού κατέληξαν οι επαναστάτες να αλληλοδολοφονούνται.)

Dr. Tony Martin: The Jewish Role in the African Slave Trade.

Jan Palach (1948 - 1969): Ο Τσέχος φοιτητής που θυσιάστηκε για να αφυπνιστεί ο λαός του.

Τον Αύγουστο του 1968, η Σοβιετική Ένωση του Λεονίντ Μπρέζνιεφ, εισέβαλε στην Τσεχοσλοβακία για να συντρίψει τις μεταρρυθμίσεις φιλελευθεροποίησης της κυβέρνησης του Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ (Alexander Dubček) κατά τη διάρκεια της Άνοιξης της Πράγας και να επαναφέρει την χώρα στον «σωστό, σοσιαλιστικό δρόμο». Ο γεννημένος στην Πράγα Jan Palach (Γιαν Πάλαχ), φοιτητής Ιστορίας και Πολιτικής Οικονομίας, αποφάσισε να θυσιαστεί σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την εισβολή και αυτοπυρπολήθηκε στην πλατεία Wenceslas, στις 16 Ιανουαρίου 1969.

 

 

 

Σύμφωνα με επιστολή που έστειλε σε διάφορες δημόσιες προσωπικότητες, μια ολόκληρη μυστική αντιστασιακή οργάνωση είχε συσταθεί με σκοπό παρόμοιες αυτο-θυσίες, μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματά τους. Ωστόσο, φαίνεται ότι μια τέτοια ομάδα δεν υπήρξε ποτέ. Οι απαιτήσεις που περιγράφονταν στην επιστολή ήταν η κατάργηση της λογοκρισίας και η παύση της διανομής της ''Zpráva'', της επίσημης εφημερίδας των σοβιετικών δυνάμεων κατοχής. Επιπλέον, η επιστολή ζητούσε από τον λαό της Τσεχοσλοβακίας να κηρύξει μια γενική απεργία σε υποστήριξη αυτών των αιτημάτων. 

 

 

 

Ένα προηγούμενο προσχέδιο της επιστολής Palach έκανε επίσης έκκληση για την παραίτηση ενός αριθμού φιλο-σοβιετικών πολιτικών, αλλά η έκκληση δεν υπήρχε στην τελική έκδοση, η οποία έλεγε ότι «οι απαιτήσεις μας δεν είναι ακραίες, αντίθετα». Ο Palach πέθανε από τα εγκαύματά του αρκετές ημέρες μετά την πράξη του, στο νοσοκομείο. Στο νεκροκρέβατό του, τον επισκέφτηκε μια γνωστή του κοπέλα από το πανεπιστήμιο και ένας ηγέτης των φοιτητών, στους οποίους είχε απευθύνει ένα από τα δύο αντίγραφα της επιστολής του. Αναφέρθηκε ότι ο ίδιος είχε ζητήσει από τους άλλους να μην κάνουν ό, τι είχε κάνει ο ίδιος, αλλά αντίθετα να συνεχίσουν τον αγώνα με άλλα μέσα, αν και αμφισβητείται αν το είπε πράγματι αυτό. 

 

Ήδη σε λίγες ώρες μετά τον αυτοπυρπολισμό του Palach, η κλινική περικυκλώθηκε από δημοσιογράφους που ζητούσαν πληροφορίες για την υγεία του. Η επικεφαλής γιατρός, Jana Dolezalova, αποφάσισε να κλείσει την κλινική και να αφήσει μόνο την η μητέρα του Palach και τον αδελφό του Jiří. 

Σύμφωνα με τον Jaroslava Moserová, ειδικό στα εγκαύματα ο οποίος ήταν ο πρώτος που φρόντισε τον Palach στο Νοσοκομείο του Πανεπιστήμιο του Καρόλου, ο Palach δεν αυτοπυρπολήθηκε για να διαμαρτυρηθεί για την σοβιετική κατοχή, αλλά το έκανε για να διαμαρτυρηθεί για την "κατάπτωση του ηθικού" των Τσεχοσλοβάκων πολιτών που είχε προκληθεί από την κατοχή. 

 

 

 

Η κτηνώδης εισβολή των σοβιετικών στρατευμάτων τον Αύγουστο του 1968 και η κατοχή που ακολούθησε, κράτησε όσο χρειάστηκε για να εκδιωχθεί ο Ντούπτσεκ από την εξουσία, να αντικατασταθεί από τον Γκούσταβ Χούσακ (θλιβερή μαριονέτα των σοβιετικών ηγετών) και να επανέλθει στη χώρα «η ασφάλεια και η τάξη» του κομμουνιστικού νεκροταφείου. Ο Χούσακ στραγγάλισε την «Άνοιξη της Πράγας» και επέβαλε στη χώρα την απογοήτευση και την απάθεια. Έτσι, ενώ οι Τσεχοσλοβάκοι πολίτες στην αρχή έφτυναν, γιουχάιζαν και συχνά πετούσαν βόμβες μολότοφ κατά των πάνοπλων εισβολέων, προοδευτικά κατέφυγαν στην αδιαφορία και στη μοιρολατρία. 

 

«Δεν ήταν τόσο εξ αιτίας της αντίθεσής του στη σοβιετική κατοχή, αλλά της απογοήτευσης που έβλεπε ότι είχε πιάσει τον λαό που ήταν στα πρόθυρα να κάνει συμβιβασμούς και ήθελε να σταματήσει αυτή την πτώση του ηθικού του» λέει ο Moserová. 

 

Η κηδεία του Palach μετατράπηκε σε μια μεγάλη διαδήλωση ενάντια στην κατοχή, και ένα μήνα αργότερα (στις 25 Φεβρουαρίου 1969) ένας άλλος φοιτητής, ο Jan Zajíc, αυτοπυρπολήθηκε και πέθανε στο ίδιο μέρος, και τον Απρίλιο του ίδιου έτους έκανε το ίδιο ο Evžen Plocek στην πόλη Jihlava.

 

 

 

Ο Palach αρχικά τάφηκε στο νεκροταφείο Olšany. Καθώς το μνήμα του άρχισε να γίνεται σε εθνικό ιερό, η μυστική αστυνομία της Τσεχοσλοβακίας (StB) έβαλε στόχο να καταστρέψει κάθε μνήμη της πράξης του Palach και να προβεί σε εκταφή των λειψάνων του, τη νύχτα της 25ης Οκτωβρίου 1973. Το σώμα του στη συνέχεια αποτεφρώθηκε και εστάλη στη μητέρα του στην γενέτειρά του πόλη Vsetaty ενώ μια άγνωστη ηλικιωμένη γυναίκα τοποθετήθηκε στον τάφο του. Η μητέρα του Palach δεν είχε τη δυνατότητα να τοποθετήσει τη λάρνακα στο νεκροταφείο του χωριού μέχρι το 1974. 

 

 

 

Κατά την 20η επέτειο του θανάτου του Palach, οι διαμαρτυρίες στη μνήμη του Palach κλιμακώθηκαν. Στην «εβδομάδα Πάλαχ» που ακολούθησε, έλαβαν χώρα μια σειρά αντικομμουνιστικών διαδηλώσεων στην Πράγα μεταξύ 15 και 21 Ιανουαρίου 1989 που κατεστάλησαν από την αστυνομία με την βία. Η «εβδομάδα Palach» θεωρείται καταλύτης της πτώσης του κομμουνισμού στην Τσεχοσλοβακία μετά από 10 μήνες. 

 

Μετά από τη Βελούδινη επανάσταση (1989) ο Πάλαχ τιμήθηκε στην Πράγα με ένα χάλκινο σταυρό στο δάπεδο της πλατείας. 

 

 

 

Η ακραία πράξη αντίστασης του Palach σύντομα έγινε ένα κομβικό σημείο για την αντιπολίτευση στη σοβιετική κατοχή της Τσεχοσλοβακίας και στην κηδεία του παραβρέθηκαν δεκάδες χιλιάδες λαού. Ένας από αυτούς ήταν ο πρώην αντιφρονούντας Jiří Navrátil, ο οποίος θυμάται τις ημέρες εκείνες ως μια στιγμή εθνικής αλληλεγγύης κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα ζοφερής περιόδου στην ιστορία της χώρας: 

 

 

 

«Ήταν πραγματικά μια πολύ ειδική εκδήλωση, γιατί μόνο δύο ή τρεις φορές στη ζωή μου, έχω διατελέσει μέλος μιας κοινωνίας που ήταν μια ψυχή και μια γνώμη. Ήταν κάτι φανταστικό και αξιοθαύμαστο. Δεν ήταν μόνο αξέχαστο αλλά και εντυπωσιακό, και εξακολουθεί να είναι για μένα μέχρι σήμερα».

 

  

 

Αν και ο Jan Palach είναι πλέον απλώς ένα σύμβολο για τους περισσότερους Τσέχους, ο Jiří Navratil τον ήξερε προσωπικά. Θυμάται τον Palach ως έναν ιδεαλιστή νεαρό άνδρα ο οποίος ήταν ενθουσιώδης υποστηρικτής της Άνοιξης της Πράγας και της ιδέας της δημιουργίας ενός «σοσιαλισμού με ανθρώπινο πρόσωπο», την οποία οι ηγέτες της εποχής εκείνης υποστήριζαν. 

 

 

 

«Πρέπει να πω ότι ήταν ένας πολύ ωραίος και ευφυής νεαρός άνδρας. Ήταν η αρχή του 1968. Ήμασταν όλοι γεμάτοι ελπίδα. Ήμασταν φυσικά πολύ αφελείς, διότι δεν ήταν δυνατόν να κάναμε έναν «καλύτερο κομμουνισμό». Αλλά εκείνη η γενιά της δεκαετίας του 1960 ήταν της γνώμης ότι είναι εφικτό να γίνει κάτι με αυτή την ανόητη ιδέα». 

 

Ο σκηνοθέτης Ivan Biel κατέγραψε αξέχαστες σκηνές από την κηδεία του Palach και έφτιαξε μια ταινία για την κληρονομιά του. Κατά τη γνώμη του, ο νεαρός φοιτητής απογοητεύτηκε βαθύτατα όταν η Σοβιετική εισβολή συνέθλιψε βάναυσα τα ιδανικά της Άνοιξης της Πράγας και αυτό τον ανάγκασε να διαμαρτυρηθεί με έναν τέτοιο ακραίο τρόπο. 

 

 

 

«Ο Palach ήταν ένας πολύ έξυπνος νεαρός άνδρας. Είχε ένα αναλυτικό μυαλό. Μελετούσε τα πράγματα σε βάθος και είχε μια πολύ ισχυρή κοινωνική και πολιτική συνείδηση​​. Δεν ήταν δεξιός, πίστευε στα ιδανικά του σοσιαλισμού, τουλάχιστον στην αρχή. Αλλά νομίζω ότι η σοβιετική κατοχή στην Τσεχοσλοβακία άλλαξε τα πάντα μέσα του. Ξαφνικά, είδε τι συνέβαινε. Και όχι μόνο αυτό, είδε επίσης τον αντίκτυπο που είχε στην τσεχική κοινωνία». 

 

Το 2013 η Agnieszka Holland (Ανιέσκα Χόλαντ) σκηνοθέτησε την τηλεοπτική σειρά “Burning Bush”. Η τηλεοπτική σειρά εστιάζει στη μάχη που έδωσε η μητέρα του νεαρού με τη δικηγόρο της, προκειμένου να αποδοθεί δικαιοσύνη ενάντια στην κομμουνιστική κυβέρνηση που προσπάθησε να ατιμάσει την θυσία του γιου της, μέσω ενός βουλευτή ο οποίος είχε υποστηρίξει ότι ο Πάλαχ χρησιμοποίησε ψεύτικη φωτιά συνωμοτώντας με την Δύση. 

 

Για τη Χόλαντ η ιστορία του Γιαν Πάλαχ είχε μεγάλη σημασία σε προσωπικό επίπεδο, καθώς ως φοιτήτρια βρισκόταν στην Πράγα και μετείχε στο φοιτητικό κίνημα τη δεκαετία του 60, όταν τα σοβιετικά στρατεύματα εισέβαλαν στην Τσεχοσλοβακία. 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.com/2014/04/jan-palach-1948-1969.html

 

Εγκόλπιον: Το παραπάνω άρθρο το αναδημοσιεύουμε για να καταδείξουμε ιστορικώς όσα δεινά επέφερε η άθεη κομμουνιστική θηριωδία ανά τον κόσμο, όπου επικράτησε ή όπου προσπάθησε να επικρατήσει με την βία και την ψευδή εικόνα του κόμματος που υπερασπίζεται τα δίκαια του εργάτη και του απλού λαού. Εν ονόματι αυτών των ψευδών, εκατομμύρια άνθρωποι δολοφονήθηκαν εν ονόματι του υπαρκτού σοσιαλισμού, δηλ. του κομμουνισμού. 

 

Δεν επιτρέπεται ο άνθρωπος να θέτει τέρμα στη ζωή του και διαφωνούμε απολύτως με τον οποιοδήποτε τρόπο αυτοκτονίας, είναι κολάσιμο αμάρτημα. Επειδή οι κομμουνιστικές δικτατορίες έφεραν ένα μαύρο σκοτάδι στις ζωές των ανθρώπων πρέπει να αναδείξουμε τα ιστορικά εκείνα γεγονότα που οδήγησαν πολλούς στην αυτοκτονία εξ αιτίας του ότι δεν άντεξαν την ασφυξία σε όλους τους τομείς που επέφερε η κομματική κομμουνιστική απολυταρχία η οποία ήταν όμοια με τα φασιστικά καθεστώτα απλώς άλλαζε και αλλάζει το όνομα.