Διάφορες αντιρρήσεις των επικριτών της Παλαιάς Διαθήκης, 6ο.

4. "Η Π.Διαθήκη είναι γεμάτη από ρατσιστικά διαδάγματα όπου ο «λαός του Γιαχβέ» παίρνει το δικαίωμα «από το θεό» να σφάξει όποιον θέλει".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: κατηγορείται ο Θεός της Π.Δ. ότι είναι ρατσιστής και ότι διατάζει εξαρχής και δίχως λόγο την εξολόθρευση των γειτονικών του Ισραήλ λαών: αυτό αποδεικνύεται ψέμμα. Η Π.Δ. δείχνει ότι δεν διέταξε ο Θεός από την αρχή το Ισραήλ να σκοτώσει όλους τούς κατοίκους της γης Χαναάν. Αντίθετα, υποσχέθηκε ότι εάν ο λαός του τον εμπιστεύονταν, αυτός ο ίδιος θα έδινε στους Χαναναίους λόγο να άφηναν βαθμιαία τη γη. Γιατί όμως τους έδιωξε, δεν μας το λένε οι Νεοπαγανιστές.

4a ΗΤΑΝ ΔΙΚΑΙΗ ΠΡΑΞΗ Η ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΤΗΣ ΧΑΝΑΑΝ/ΕΚΔΙΩΞΗ ΤΩΝ ΧΑΝΑΝΑΙΩΝ;

Να τι λέει η Π.Δ. για τους κατοίκους της Χαναάν:

ΣΟΦΙΑ ΣΟΛΟΜΩΝΤΟΣ ΙΒ' 4, Είχαν κάνει τις πιο βδελυρές πράξεις, δηλαδή μαγείες και μιαρές τελετές: 5 Θανάτωναν παιδιά χωρίς οίκτο, έκαναν συμπόσια όπου έτρωγαν ανθρώπινες σάρκες, σπλάγχνα και αίμα. 6 Τους γονείς εκείνους που θυσίαζαν με τα ίδια τους τα χέρια τ’ ανυπεράσπιστα παιδιά τους, εσύ αποφάσισες να τους θανατώσεις με τη δύναμη των δικών μας προγόνων. 8 Αλλά και αυτούς ακόμα τους διεφθαρμένους τους λυπήθηκες σαν ανθρώπους, κι έστειλες σαν ανιχνευτές του στρατού σου σφήκες για να τους καταστρέψουν λίγο λίγο. 10 Εκδηλώνοντας, όμως, την κρίση σου εναντίον τους λίγο λίγο, τους έδινες την ευκαιρία να μετανοήσουν. Εσύ ήξερες πως η γενιά τους ήταν αμαρτωλή με έμφυτη την κακία τους, και ότι δεν επρόκειτο ποτέ ν’ αλλάξουν νοοτροπία.

Ο Θεός έδωσε στους Χαναανίτες την ευκαιρία να φύγουν. Αυτοί είχαν μολύνει τη γη και γι’ αυτό έχασαν το δικαίωμα να ζουν σ’ αυτή την περιοχή. Οταν αυτοί διάλεξαν να αντισταθούν στον Θεό των στρατευμάτων του Ισραήλ....

ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Κ’' 10, Όταν πλησιάσετε σε μια πόλη για να της επιτεθείτε, πρώτα θα στείλετε σ’' αυτήν ειρηνικές προτάσεις. 11 Κι αν οι κάτοικοι σας απαντήσουν ότι θέλουν ειρήνη και σας ανοίξουν τις πύλες, τότε όλος ο πληθυσμός της πόλης θα σας είναι υποτελής και θα δουλεύσει για σας. 12 Αν όμως δεν κάνουν ειρήνη μαζί σας και σας πολεμήσουν, τότε θα πολιορκήσετε την πόλη. 13 Και όταν ο Κύριος, ο Θεός σας, θα την παραδώσει στην εξουσία σας, τότε θα κατασφάξετε όλους τους άνδρες της.

....μόνο τότε ο Θεός ζήτησε την καταστροφή όλων αυτών των κοινοτήτων και μάλιστα για τον λόγο ότι: «Γιατί θα απομακρύνουν τα παιδιά σας από τον Κύριο και θα λατρεύσουν άλλους θεούς» (ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ Ζ’', 4).

ΛΕΥΙΤΙΚΟΝ ΙΗ' 24, «Δεν πρέπει να μολύνεστε με καμιά απ’' όλες αυτές τις πράξεις˙ με τέτοιες πράξεις μολύνθηκαν τα έθνη, αυτά που εγώ τα διώχνω από μπροστά σας. 25 Μ’ε αυτές τις πράξεις μολύνθηκε η χώρα˙ γι’ αυτό θα την τιμωρήσω για την ανομία της και θα ξεράσει τους κατοίκους της.

Αλλά ποιες είναι αυτές οι αμαρτίες που έκαναν οι Χαναναίοι; Στο παραπάνω βιβλίο, στο ίδιο κεφάλαιο, στίχοι 6 ώς 24, περιγράφονται μερικά από όσα έκαναν οι Χαναναίοι: συνουσία με τις μητέρες τους (8), με τις αδελφές τους (9), με τις νύφες των γυιών τους (15), κτηνοβασία (23). Αν αυτά φαίνονται ανόητες απαγορεύσεις, τότε αυτά είναι σημαντικότερα:

ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΒ΄ 31, Μη λατρεύσετε τον Κύριο, το Θεό σας, με τον τρόπο που λατρεύουν εκείνοι τους θεούς τους, γιατί κατά τη λατρεία των θεών τους κάνουν αισχρές πράξεις, που τις μισεί ο Κύριος˙ ακόμα και τους γιους τους και τις κόρες τους, τους καίνε στη φωτιά, θυσία στους θεούς τους.

ΔΕΥΤΕΡΟΝΟΜΙΟΝ ΙΗ' 10, Δεν θα βρεθεί κανείς ανάμεσά σας, που να προσφέρει το γιο του ή την κόρη του να καούν θυσία (...). 12 Όποιος τα κάνει αυτά είναι μισητός στον Κύριο (...).

Αυτοί οι ισχυρισμοί μπορεί να φαίνονται ψεύτικοι και προπαγανδιστικοί ή απλώς αναληθείς. Η αλήθεια είναι ότι ανταποκρίνονται πλήρως στα ήθη και λατρεία των κατοίκων της Χαναάν (Παλαιστίνης).

α') Θυσίες βρεφών στους θεούς.

Στο θυσιαστήριο του Κρόνου στην Tanit της Καρχηδώνας (Φοινικικής πόλης) οι αρχαιολόγοι είχαν ανακαλύψει, εκτός από οστά προβάτων και αιγών, πολλά ανθρώπινα οστά παιδιών. Ο Διόδωρος Σικελιώτης (XX, 14) επίσης λέει τα ίδια. Οι Χαναναίοι επηρεάστηκαν από την Φοινικική παράδοση (William V. Harris, Ancient Literacy, Harvard: 1989, p. 445).

«Επιγραφές περιέχουν εκφράσεις όπως mlk ‘mr (mokhomor στα λατινικά) και mlk ‘dm. Πολύ πιθανόν, αυτές οι εκφράσεις σημαίνουν «προσφορά αρνιού» και «προσφορά ανθρώπου» και αναφέρονται σε θυσία βρέφους ή αρνιού ως υποκατάστατου» (William V. Harris, Ancient Literacy, Harvard: 1989, p. 445). Σκελετοί θυσιασμένων παιδιών, τα οποία θυσιάστηκαν από λάτρεις του Βάαλ, έχουν βρεθεί και στην Παλαιστίνη (φωτο. υπ. αριθμό 161 στο Tells Tombs and Treasure, Bonanza Books, N.Y. 1969, σ. 119).

Τα αρχαιολογικά στοιχεία είναι στο σημείο αυτό σαφή και συνεχώς αυξάνονται. Οι τόποι ενταφιασμού θυσιασμένων παιδιών καλούνται tophet, και εμφανίζονται σε όλη την Χαναάν και τη φοινικική αυτοκρατορία. Αναφέρονται οι περιοχές Atlit, Tell el-Far'a και Tell el Άjjul στην Παλαιστίνη (G.W. Ahlstrom, The History of Ancient Palestine, Fortress: 1993, p. 688), και πρόσφατα κοντά στην Τύρο και την Gezer (Hoerth, Mattingly, Peoples of the Old Testament World; Yamauchi (eds.), Baker: 1994, p.171).

«Για να πετύχουν τη βοήθεια των θεών, τα στρατεύματα έκαναν θυσίες προ των μαχών ορισμένες φορές και ανθρωποθυσίες (...) Αυτό το έθιμο φαίνεται ότι προέρχεται από παλιές Χαναανιτικές παραδόσεις, διότι σε πολλά αιγυπτιακά ανάγλυφα του ύστερου βασιλείου, αναπαριστώνται αλώσεις πόλεων της Χαναάν, και οι πολιορκημένοι φαίνονται να ρίχνουν τα παιδιά τους από τα τείχη της πόλης, για να ζητήσουν την προστασία των θεών» (Zondervan Pictorial Ency. of the Bible, 1986, p. 895).

Αξίζει προσοχής το γεγονός ότι το έθιμο να θυσιάζουν τα ίδια τους τα παιδιά είναι καθαρά Χαναανιτικό-Φοινικικό και δεν βρίσκεται σε άλλους πολιτισμούς της Μέσης Ανατολής εκείνης της εποχής. Πρόκειται, λοιπόν, για ένα παράδειγμα του χαρακτήρα των Χαναναίων.

β’) κτηνοβασία.

Ο θεός των Χαναναίων, ο Βάαλ συνήθως αναπαριστάται (σε επιγραφές ή εικόνες) με ανθρώπινη μορφή και συχνά συνοδεύεται από έναν ταύρο ή καβάλα σε ταύρο. Σε ένα κείμενο της Ugarit ο Βάαλ, πηγαίνοντας στον κάτω κόσμο έχει ερωτικές περιπέτειες με μια μικρή αγελάδα (James B. Pritchard, Ancient Near Eastern Texts, Relating to the Old Testament, with supplement, PrincetonUP, 1969, p. 139).

Ο κραταιός Βάαλ περιποιείται τον εαυτό του.

Επιθυμεί ένα μοσχαράκι στο Dubr.

Μια μικρή αγελάδα στο Shihlmemat.

Ξαπλώνει μαζί της 77 φορές.

[...] ...88 φορές.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι παγανιστικές τελετές των αρχαίων παραδόσεων ήταν γενικώς «επαναλήψεις» των θεϊκών δραστηριοτήτων. Για παράδειγμα, αν ένας μύθος ιστορούσε έναν θεό που συνευρισκόταν με άλλον αφήνοντάς την έγκυο, οι λάτρεις απλώς θα «επανελάμβαναν» αυτή την πράξη δια της θρησκευτικής πορνείας-ιεροδουλείας. Φαντάζεται κανείς πόσο διεστραμμένη αντίληψη πρέπει να έχει ένας λαός, ώστε να τιμά το θεό συνουσιαζόμενος με κατσίκες, αγελάδες, σκύλους κ.λπ., και να πιστεύει ότι έτσι ευχαριστεί το ανώτερο ον!

 

Πηγή: www.ierosolymitissa.org

Ρίζες και αποανθρωπισμός, μέρος πέμπτο.

 

Επειδη η καταγγελία είναι καλή αλλά αν είναι μόνο καταγγελία είναι ανάπηρη, ποία είναι η λύση στο εδώ και τώρα λοιπόν; Μόνο η επιστροφή στις ρίζες του Έθνους και της Πατρώας Πίστης; 

Βεβαίως, διότι η Εθνική ταυτότητα και η Πίστη στον Τριαδικό Θεό όπως μας έγινε γνωστός μέσα από την Γραφή είναι η μόνη λύση στην γκρίζα αλήθεια τους. Η νέα τάξη πραγμάτων θα είναι μία ενιαία κοινωνία άχρωμη, πολιτισμικώς θολή, κοινωνικώς συγκρουσιακή, ιδεολογικώς ανύπαρκτη, εθνικώς μέσω της μετανάστευσης και της επιμειξίας αντεθνική έναντι όλων των Εθνών, θρησκευτικώς πολεμούσα τον Χριστιανισμό θεσμικώς πια, αυτό ήδη γίνεται σε άλλες χώρες όπου ο Σταυρός διώκεται από υπαλλήλους σε εταιρείες που φορούν αυτόν, ως δήθεν προσβολή του διπλανού. Αν τολμήσει κάποιος να ξεστομίσει ότι προσβάλεται από την ισλαμική μαντήλα στο δρόμο, τότε αυτός είναι φασίστας. Μόνο όταν θίγεται κάποιος από κάτι Χριστιανικό είναι προοδευτικός αλλιώς είναι σκοταδιστής, νεοναζιστής, ρατσιστής και λοιπά προπαγανδιστικά αστεία.

Αυτά τα νέα πολιτικά δόγματα είναι ήδη εδώ. Ο κατεδαφιστής των Εθνών και του Χριστιανισμού εργάζεται με υπομονή δεκαετίες ώστε να φτιάξει έναν νέο κόσμο εν είδει κράματος. Η πραγματικότητα παγκοσμίως είναι πως η πιο πολεμούμενη Πίστη ακόμη και ως αναφορά σε κάποια κράτη όπως η Βόρεια Κορέα, είναι ο Χριστιανισμός, αλλά κάποιοι είναι κλεισμένοι στον πνευματικό νανισμό τους ουρλιάζοντας για να τραβήξουν την προσοχή στην τιποτένια αλήθεια τους. Εγχώριοι μυστακοφόροι προτεστάντες, με ορθόδοξο προσωπείο, σκίζουν τα ρούχα τους για ένα κομμάτι αντίδωρο, άλλοι φροντίζουν να δοξάζονται όσο μπορούν από τον θρόνο γλάστρα που κατέχουν, κάνοντας το φυτό με επιτυχία και μάλιστα ακριβοντυμένο, άλλοι ακριβολογούν για τον αγιασμό, άλλοι για την τυπική διάταξη της ακολουθίας, άλλοι κάνουν βόλτες στην Αθήνα κοιτάζοντας τις βιτρίνες και δίνοντας χρήματα για πανάκριβες στολές όταν οι επισήμως 17.000 άστεγοι Έλληνες, πεθαίνουν από έναν πυρετό στη μέση της πρωτεύουσας. Ανήμποροι, μόνοι, βρεγμένοι από τη βροχή, ψημένοι από τη ζέστη το καλοκαίρι και 'μείς στον άθλιο κόσμο μας να δαγκώνουμε ο ένας τον άλλον για έναν Κανόνα που τον κάναμε δόγμα στη θέση του Χριστού!

Κανείς δεν ξέρει πια αν πρέπει να κλαίει ή να γελάει με τέτοιους κομπάρσους της αποκαλούμενης ορθοδοξίας. Μόνο όταν ανοίξουμε τα μάτια μας και διαβάσουμε λίγα εδάφια από την Αγία Γραφή, ίσως γίνουμε άνθρωποι. Προς στιγμήν είμαστε αποχαυνωμένες μονάδες αστών, με ορθόδοξο περιτύλιγμα. 

Επιστροφή στον Ιησού Χριστό λοιπόν, την μόνη αλήθεια, την μόνη λύση. Την μόνη οδό για να αναγεννηθούμε εν Αγίω Πνεύματι και να ξανά αποκτήσουμε το Πρόσωπο που θέλει ο Σωτήρας μας Ιησούς. Να γίνουμε κατά χάριν θεοί.

Ρίζες και αποανθρωπισμός, μέρος τέταρτο.

Εφόσον λοιπόν επιστρέψει ο άνθρωπος στο Έθνος του και την Πατρώα Πίστη του, κάτι το οποίο σημαίνει την κάθαρση από κάθε μαρξιστικό και διεθνιστικό πνευματικό κατάλοιπο, όπως επίσης και από κάθε αντίληψη πολυτελούς διαβίωσης που ο καπιταλισμός γεννά ως διαφθορά της ψυχής, κατόπιν πρέπει να αναγεννηθεί μέσα από τη σπουδή απόκτησης γνώσης σε ό, τι αφορά την Ιστορία του Έθνους του και της Παράδοσης του. Διότι όποιος δεν γνωρίζει την ταυτότητα του, την Εθνική και Παραδοσιακή, είναι υποψήφιος προς αφανισμόν. Παραδείγματα έχουμε τους Ασσυρίους, τους Σουμερίους, τους Σαμαρείτες, από τους οποίους έχουν απομείνει 3.000 περίπου, τους Μάγια, τους Ολτέκας και άλλους.  Όλοι τους σχεδόν εξαφανίστηκαν.

Η διάσωση άλλωστε της Ελλάδος και του Ελληνικού πνεύματος συνετελέσθη αν και κάποιοι δεν μπορούν να το δουν, με την εμφάνιση του Χριστιανισμού στην Αθήνα από τον Ρωμαίο πολίτη Παύλο!  Ως τότε η Αθήνα ήταν μία Ρωμαϊκή αποικία, Βαβέλ θεών προερχομένων από την ανατολή, λόγω της εισαγωγής τους από τα κατακτημένα εδάφη του Μέγα στρατηλάτη Αλεξάνδρου, Βασιλέα των Ελλήνων, του Γ', ο οποίος με την εκστρατεία του θεμελίωσε ουσιαστικώς την άρξη της Ελληνιστικής Εποχής. Μία εποχή θρησκευτικού και πολιτισμικού συγκερασμού, που επέφερε με την σειρά του την παρακμή του Αρχαίου Φιλοσοφικού πνεύματος των Ελλήνων με επείσακτα στοιχεία θρησκευτικής λατρείας και σκοτεινών αντιλήψεων, προερχομένων και από την Ρωμαϊκή κοσμοαντίληψη. 

Κάτι το οποίο αντιμετώπισαν πρώτοι οι Ίωνες Φιλόσοφοι κατά το παρελθόν, λίγο πριν τον 6ο αιώνα π.Χ. Τότε κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν την ποιητική άποψη περί του θείου, η οποία κατασκεύασε θεούς απατεώνες, μοιχούς, δολοφόνους ακόμη και κατά των Ελλήνων όπως διαβάζουμε στην Ιλιάδα, όπου για κάποιους, Έλληνες θεοί σκότωναν Έλληνες της Χερσονήσου του Αίμου ως σύμμαχοι των Ελλήνων Τρώων της Μικράς Ασίας και το αντίστροφο!

Έτσι λοιπόν και σήμερα όπως τότε, πρέπει να αντιμετωπίσουμε την σκοτεινή κυρίαρχη αντίληψη περί των πραγμάτων, Λογικώς και με Πνεύμα κριτικής διάθεσης. Αλλά οι πολλοί έχουν συγχύσει την σκιά τους με το αληθινό ύψος τους. Δυστυχώς μέσα στην πνευματική λέπρα που κυριαρχεί στον τόπο μας δεν υπάρχουν εκείνοι οι Πολιτικοί ηγέτες και Πνευματικοί Ποιμένες που θα μπορούσαν να οδηγήσουν και πάλι τον Έλληνα στις πηγές των υδάτων. Οι του ενεστώτος χρόνου ταγοί, είναι έρμαια των περιστάσεων, πτωχοί μεταπράτες κάλπικων αντιγράφων παλαιοτέρων Ιερών Αξιών. Κοντόφθαλμοι ρασοφόροι που αναμένουν τον αντίχριστο ή μικροί Πάπες, κρατικοί υπάλληλοι, βίδες ενός μηχανισμού που εργάζεται για την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας και των αστών νοικοκυραίων. Άλλοι πάλι είναι υποκριτές μαυροφορεμένοι, με προσωπικές επιδιώξεις και μ' ένα σύμπαν στου οποίου το κέντρο ενθρονισμένοι οι ίδιοι, ευφραίνονται από την κοπρώδη δόξα τους. Άγιοι πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν μέχρι συντελείας του αιώνος. Όμως αποτελούν μειοψηφεία και ίσως προτιμούν την αφάνεια, την ταπεινή αφάνεια.

Η σωτήρια επιστροφή στην Εθνική και Ορθόδοξη κληρονομιά μας λοιπόν, μπορεί να επιτευχθεί μόνο κατ' ιδίαν και κατ' οίκον, εφόσον οι πνευματικοί πια είναι ανίκανοι να κοινωνήσουν με τις βασικές ωδύνες του Συνανθρώπου. Άλλοι εγκλωβισμένοι στην συναλληλία με τον Καίσαρα, άλλοι κόλακες του Καίσαρα ώστε να επικυρωθούν κι αυτοί, άλλοι τυφλοί να δούν την ανάγκη του Όντος που διψά για Θεό, φορτώνουν την Ψυχή φορτία δυσβάστακτα, εν είδει νέου φαρισαϊσμού, την πονούν επιπλέον με τις γελοίες απόψεις τους και την πνευματική τους ανυπαρξία. Καί όμως τέτοιοι νάνοι πνευματικώς, έγιναν οδηγοί ψυχών ή και Επίσκοποι ακόμη. Τραγικό; Μόνο;

Θλιβερό το να αναζητεί στηρίγματα το Όν από υποκριτή σε ανήθικο με την ψυχική διάσταση του όρου, από ανήθικο σε φαρισαίο, από δε τον φαρισαίο σε ανεγκέφαλο. Πού θα βρει ανάπαυση λοιπόν; Στους ορθοδόξους που εμπλέκουν στις ιδέες τους περί μεταναστών Τον Θεό; Στους νέους αθεολόγους που προωθούν την θρησκευτική ισοπέδωση των όλων; Στους αντιχριστολόγους που μιλούν για αριθμούς και ανύπαρκτα σφραγίσματα, όμως δεν λένε λέξη για Τον γλυκό μας Ιησού; Στους ρασοφόρους εκείνους που αντί για πνευματική και Εθνική κατήχηση αναλίσκονται σε κηρύγματα ανούσια με ξύλινο λόγο και πομπώδη στόμφο; Στους υπαλλήλους του κράτους που έχουν καθορισμένη ώρα υποδοχής για το μυστήριο της εξομολογήσεως; 

Στους ποιμένες εκείνους που αποπροσανατολισμένοι, αντί της εν Χριστώ αποστολής τους, έχουν θάψει το Ευαγγέλιο κάτω από τόνους σκουπιδιών ατομικών φιλοδοξιών και πνευματικής σκοτοδίνης, ενασχολούμενοι με την τρίχα και το κοντομάνικο του ενορίτη τους; Στους εύσωμους εκείνους ένθρονους που στέκονται δίπλα δίπλα με τον κάθε πολιτευτή και στήνονται για μία καλή φωτογραφία; Στους μεγαλοσχήμονες που αναβιώνουν το βυζαντινό θέατρο των πολυτελών αμφίων, όρθιοι πάνω σε δικέφαλα χαλάκια; Στους ποιμένες εκείνους που αν τολμήσεις να θίξεις τη ρομποτική ομοιομορφία τους, σου κλείνουν την πόρτα με το γνωστό τους πλαστικό χαμόγελο εν ονομάτι της ''αγάπης'' και του εγκλιματισμού υπό την σκιά του επίγειου πατέρα τους;

Αν ο Άνθρωπος χρειαζόταν σωτηρία από τα οικονομικά του προβλήματα, ο Θεός θα μας έστελνε έναν οικονομολόγο. Αν είχε ανάγκη ο Άνθρωπος την ξηροφαγία και την αποχή από δήθεν βλαβερές τροφές, ο Θεός θα μας έστελνε διαιτολόγο. Αν είχε ανάγκη ο Άνθρωπος από φαρισαίους με ράσα θα μας άφηνε στο έλεος των φαρισαίων της Ιουδαίας. Όμως επειδή ο Άνθρωπος ως ψυχοσωματική οντότητα έχει ανάγκη από καθολική σωτηρία με αιώνια προοπτική, ο Θεός μας έστειλε στον κόσμο, τον ίδιο Τον Υιό Του, Τον Λόγο Του, Τον Ιησού Χριστό, Τον Κύριο μας. Κατόπιν μας έστειλε στην Πατρίδα μας, τον απόστολο Παύλο να μας γνωρίσει τον αληθινό Θεό. Και οι Έλληνες Τον δέχτηκαν, η τοπική Χριστιανική εκκλησία της Κορίνθου είναι από τις αρχαιότερες παγκοσμίως!

Πολλοί αδαείς, δαήμονες δυστυχώς, θεωρούν την σωτηρία μέσα από τυπολατρικά σχήματα εκδήλωσης πίστης. Κάτι που καταργεί την Χάρη και την Ελευθερία, όπως μας την παραδίδει η Αποστολική Παράδοση. Ποία σχέση δύνανται να έχουν όλοι όσοι καταργούν την διδαχή Του Ιησού όπως την παρέδωσε στους Αποστόλους; Ουδεμία. 

Ενώπιον της σχεδόν ανύπαρκτης ποιμαντικής λοιπόν, καλούνται οι Έλληνες Ορθόδοξοι να εξέλθουν από την ψυχολογική ειδωλοποίηση του κάθε περιφερόμενου τίποτα με ράσα και να κάνουν τα σπίτια τους κατ' οίκον εκκλησίες με ανάγνωση Ευαγγελίου καθημερινώς, ευχές και δεήσεις όσο δύνανται πιο πολύ και να μάθουν στα παιδιά τους Εκείνον. Τον προαιώνιο Χριστό. Να κλείσουν τις τηλεοράσεις και να τις πετάξουν στον κάδο. Να μελετούν τις ειδήσεις που διαβάζουν στο διαδίκτυο και να μην καταπίνουν κάθε πληροφοριακό σκουπίδι περί καταστροφής του κόσμου, αντιχρίστου, 666 και λοιπά παρανοϊκά που έχουν γεμίσει τον τόπο με δαίμονες, διαβόλους, τριβόλους και όλα αυτά εν ονόματι Του Χριστού!

Ρίζες και αποανθρωπισμός, μέρος τρίτο.

Όμως αυτά τα φαινόμενα δεν είναι νεογέννητα. Είναι τέκνα της πολιτικής σκέψης των πνευματικών πατέρων τους. Ο Ρώσσος Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνωφ, στην φυλετική καταγωγή ήταν Καλμούκος, Εβραίος, και είχε ρίζες από Σουηδία ή Γερμανία, ο γνωστός ως Λένιν, προήγαγε την τρομοκρατία μέσω του στρατού τον οποίον ήλεγχε σε μεγάλο βαθμό ακόμα και πριν τις εκλογές επί κύβερνήσεως Κερένσκυ. Μόλις έλαβε στις εκλογές ποσοστό που δεν του επέτρεπε να κατακτήσει την εξουσία, το κόμμα του ήρθε δεύτερο, προχώρησε σε δικτατορία που την ονόμασε ''δικτατορία του προλεταριάτου'', δανειζόμενος την γνωστή έκφραση του δασκάλου του Μάρξ. Στην πραγματικότητα όμως ήταν δικτατορία μίας μειοψηφίας κατά του Ρωσσικού λαού, με τρομοκρατία, πόλεμο, εκτελέσεις, εκτοπίσεις, φυλακίσεις.

Ο Αναρχικός Νετσιάγιεφ υποστήριζε την ατομική τρομοκρατία και την πάσης φύσεως δολιότητα με σκοπό την ανατροπή του αστικού κράτους. Ακόμα και ο Μπακούνιν διέκοψε σχέσεις μαζί του! Ο Στάλιν ξεκίνησε την πολιτική του πορεία ως ληστής τραπεζών και τρόφιμος φυλακών, με το ψευδώνυμο Κόμπα!

 Φωτογραφίες από τον φάκελο του Στάλιν στις αρχές της δεκαετίας του 1910. Αυτός ο άνθρωπος ήταν υπεύθυνος για εκατομμύρια θανάτους εργατών και αθώων γυναικών, παιδιών και γερόντων, πάντα εν ονόματι της εργατικής ταξης και του λαού.

Απο την άλλη πλευρά του νομίσματος η αστική οικονομικώς φιλελεύθερη δεξιά, μέσω της καπιταλιστικής ''ανάπτυξης'' κάνει κάτι ακόμη χειρότερο. Αποδομεί τα ιερά θέσμια Θρησκείας και Έθνους δια της υλικής ευμάρειας. Η ένυλη πραγματικότητα γίνεται αρχή και τέλος του κοινωνικού όντος που μετατρέπεται σταδιακώς σε μονάδα. Κατάργηση της οικογένειας μέσω της οικονομικής αυτονόμησης των δύο φύλων και της μεταξύ τους αποξένωσης. Αποκοινωνικοποίηση των παιδιών λόγω μη σταθερού κέντρου οικογενειακής εστίας και διαζυγίων. Το πρόγραμμα του Λένιν στην αρχή της δικτατορίας του, εμπεριείχε προς συζήτηση την κοινοκτημοσύνη των γυναικών. Όμως ακόμη και οι ίδιοι οι κομμουνιστές δεν θα δέχονταν κάτι τέτοιο και ο Λένιν απλώς το απέσυρε. Σήμερα αυτό εφαρμόζεται αθόρυβα μέσω των εναλλαγών ερωτικών εφήμερων συντρόφων στην δήθεν πολιτισμένη δύση. Πάλι οι δύο όψεις του αυτού νομίσματος. 

Ποία η λύση στην μυθική τελικώς, διπολική αυτή πολιτική κατάσταση; Η απάντηση είναι δύο λέξεις, Πίστη και Έθνος. Κατά πρώτον ο άνθρωπος πρέπει να στραφεί στις ρίζες του. Το Έθνος του και την πατρογονική του μεταφυσική Πίστη. Βεβαίως πατρογονική, στα καθ' ημάς, είναι η Πίστη που οικοδομήθηκε με ελληνικά στοιχεία Λόγου, δόμησης δόγματος και λατρείας. Ουδεμία σχέση με την Ελλάδα και τον Έλληνα είχε ο πολυθεϊσμός και η αρχαία αλλά και νέα ειδωλολατρεία. Αυτό αποδεικνύεται από την πολεμική που άσκησαν οι Φιλόσοφοι, όπου στην πλειοψηφία τους ήταν μονοθεϊστές και λοιδορούσαν, καταδίκαζαν και αποστρέφονταν τα είδωλα και τη λατρεία τους. 

Ο Ξενοφάνης ο Κολοφώνιος, 570-480 π.Χ. υποστήριζε ότι υπάρχει μόνο ένας Θεός και όχι πολλοί. Επίσης έλεγε ότι ο Όμηρος και ο Ησίοδος προσέδωσαν στους θεούς τους, χαρακτηριστικά τα οποία ήταν κατηγορητέα, όπως την κλοπή, την απάτη και την μοιχεία!

Ο Ηράκλειτος, 540-480 π.Χ. υποστήριζε ότι όλα προέρχονται από το Ένα και κήρυξε εξαγνισμό από τα είδωλα. Όσοι λοιπόν θέλουν να λέγονται Έλληνες και στην θρησκεία, εφόσον έτσι το έχουν μέσα στο μυαλό τους, πρέπει να αποκηρύξουν τα είδωλα ώστε να συντάσονται με τον Ηράκλειτο και όχι με τους αγρότες που έβλεπαν κεραυνό και έτρεχαν να κρυφτούν από τον Δία. 

Επίσης όσοι θέλουν να λέγονται Έλληνες και στην θρησκεία πρέπει να ακούσουν τον αρχαίο πρόγονο μας Ηράκλειτο, ο οποίος κατηγορούσε τους ποιητές Όμηρο και Ησίοδο για καταστροφική επίδραση στα ήθη των ανθρώπων. Μάλιστα απειλούσε όσους συμμετείχαν σε οργιαστικές τελετές! Ελάχιστη σχέση έχουν λοιπόν όσοι αυτοαποκαλούνται ''Έλληνες στη θρησκεία και όχι ιουδαιοχρστιανοί'', με την αρχαία ελληνική σκέψη των μεγάλων Φιλοσόφων μας. Διότι όχι μόνο οι προαναφερόμενοι δύο αλλά και δεκάδες άλλοι καταδίκασαν την πολυθεϊα. Για μελέτη του θέματος με παραπομπές κάνετε κλικ εδώ.

Ο πατέρας της Ιστορίας Ηρόδοτος, σίγουρα όχι Χριστιανός αφού έζησε προ Χριστού, έγραψε στο βιβλίο του Ιστορίαι ή Ευρισκόμενα Ιστορικά, ότι οι αρχαίοι Έλληνες πήραν τους θεούς και το τυπικό λατρείας τους από τους Αιγυπτίους! Όσοι λοιπόν απορρίπτουν τον Χριστιανισμό λόγω δήθεν ιουδαϊκής προέλευσης και στρέφονται στον νεοπαγανισμό, καλό θα ήταν να αναθεωρήσουν διότι γίνονται σύμφωνα με τη λογική τους Αιγύπτιοι. Για μελέτη εκτενή με παραπομπές κάνετε κλικ εδώ. 

Όσοι πιστεύουν ότι η μεταφυσική πεποίθηση, τούς καθορίζει και φυλετικώς, τί απαντούν στην ερώτηση, τί φυλής είναι ο Γάλλος που υιοθέτησε την Ιαπωνική θρησκεία Σίντο, προφέρεται Σίν'τοου, παρέμεινε Γάλλος ή μεταλλάχτηκε σε γαλλόφωνο Ιάπωνα;

Ρίζες και αποανθρωπισμός, μέρος δεύτερο.

Στην ιστορική περίοδο που διανύουμε πολλοί θεμελιοκράτες, Ορθόδοξοι και Διαμαρτυρόμενοι, υποστηρίζουν ότι βιώνουμε το τέλος της ιστορίας και προσμένουν τον αντίχριστο, την αποκάλυψη, άλλοι πολιτικώς ευαίσθητοι και ταγμένοι αναμένουν παγκόσμιες αλλαγές, άλλοι πολέμους, άλλοι εσχατολόγοι μία οικουμενική δικτατορία, άλλοι θεωρούν ότι η ιστορία κάνει κύκλους και δεν αναμένουν τίποτα διαφορετικό παρά μόνο ως κακέκτυπο. 

Στα εγχώρια πράγματα τώρα. Πολλοί υποστηρίζουν ότι η εισροή μεταναναστών άλλου θρησκεύματος στην τέως Ορθόδοξη Ελλάδα μας είναι στο σχέδιο Του Θεού ώστε να γίνουν Χριστιανοί! Βέβαια οι υποστηρίζοντες την παραπάνω αστεία θέση δεν κάνουν τον κόπο να μοιράσουν μία Αγία Γραφή πηγαίνοντας μία βόλτα εκεί που μένουν οι πτωχοί και θύματα εκμετάλλευσης συνάνθρωποι μας. Αλλά έχουν εφεύρει αυτό το παραμύθιον ώστε να παντρεύουν τις πιθανόν αριστερίζουσες ιδεοληψίες τους με την ορθόδοξη πίστη τους. Η αριστερά με τον Χριστιανισμό δεν συναντήθηκαν ποτέ, παρά μόνο στα κρατητήρια της μυστικής αστυνομίας των κομμουνιστικών κρατών και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης τους όπου άφησαν την τελευταία τους πνοή εκατομμύρια Χριστιανοί για την πίστη τους στον Χριστό. Επιπλέον όσοι είναι υπέρ της ελεύθερης προσέλευσης μεταναστών στην Πατρίδα μας δεν κατανοούν ότι με αυτήν τη πολιτική υποβοηθούνται οι δουλέμποροι, οι οποίοι πνίγουν παιδάκια, γυναίκες και άνδρες στα νερά της Μεσογείου, αφού η Ευρώπη δέχεται σιωπηλώς άνευ ανθρωπιστικής πολιτικής τους μετανάστες... Άλλοι θεωρούν την εισβολή μεταναστών στην Ευρώπη ως το τέλος της κατ' όνομα Χριστιανικής Ευρώπης και την κατάκτηση της από το ισλάμ. Άλλοι ερμηνεύουν την ιστορία κυκλικώς και μιλούν για επανάληψη της ισλαμικής απειλής υπό άλλο πρόσωπο. Προσωπική μου θέση είναι ότι κανένας πολιτισμός δεν εξαφανίζεται παρά μόνο αν παρηκμάσει πρώτα εκ των έσω. Η Ευρώπη βιώνει την ηθική παρακμή εδώ και δεκαετίες.

Το οικονομικό οικοδόμημα υπό το οποίο όλοι εκβιαστικώς ζούμε, είναι ένα κράμα αριστερών ιδεοληψιών και κεφαλαιοκρατικού τραπεζικού οικονομισμού. Η Κίνα είναι το παράδειγμα. Παιδική εργασία και όχι μόνο, με οικονομική αμοιβή σκλάβου, μονολιθική σκέψη πέραν της οποίας απαγορεύεται η έκφραση, ελεγχόμενος από το μονοκομματικό κράτος κατάλογος τίτλων βιβλίων προς κυκλοφορίαν, βασανιστήρια σε φυλακές, κατάργηση όσων συμβόλων θυμίζουν θρησκεία, έθνος, και άλλα πολλά... Στην κομμουνιστική Βόρειο Κορέα, Χριστιανοί εκτελούνται ή κρατούνται σε στρατόπεδα, ως δήθεν ανατροπείς του καθεστώτος επειδή έχουν την Αγία Γραφή σπίτι τους!

Με άλλο πρόσωπο το αυτό συμβαίνει και στην καπιταλιστική δύση. Μέσω νόμων διώκεται κυρίως ο Χριστιανισμός, δείτε εδώ. Παγκοσμίως η αριστερή αντιθρησκευτική ιδεοληψία κτυπά κυρίως τον Χριστιανισμό. Έχετε ακούσει σε κάποιο δυτικό κράτος να φονεύουν ακραίοι Χριστιανοί τους μουσουλμάνους ή να φονεύουν τους αριστερούς; Αντιθέτως στην Γαλλία κυκλοφορούν ελεύθερα, βιβλία που προτρέπουν στον φόνο Χριστιανών, δείτε εδώ. Στην Κολομβία ένοπλοι αριστεροί βάζουν βόμβα σε σπίτι Χριστιανού, δείτε εδώ. Στα μουσουλμανικά κράτη οι Χριστιανοί δολοφονούνται, δείτε εδώ και στην δύση οι αριστεροί που υποστηρίζουν επιλεκτικά τα ανθρώπινα δικαιώματα, δεν δείχνουν ανάλογη ευαισθησία και για τις σφαγές αμάχων Χριστιανών στην μουσουλμανική Ανατολή. 

Επιπλέον ενώ έχουν εφευρεθεί λέξεις όπως ''ισλαμοφοβία'' και ''ισλαμοφοβικός'', για όποιον είναι αρνητικά διακείμενος προς την αθρόα μετανάστευση μουσουλμάνων στην Ευρώπη, δεν χρησιμοποιεί κανείς την λέξη ''χριστιανοφοβία'' όταν διάφοροι ανά τον κόσμο επιτίθενται σε χριστιανικούς ναούς ή σε Χριστιανούς. Ενώ παγκοσμίως η Χριστιανική θρησκεία διώκεται περισσότερο των άλλων ουδείς το έχει ανάγει σε κεφαλαιώδες ζήτημα συζήτησης. Έχει εφευρεθεί η λέξη ''ομοφοβία'' ή ''ομοφοβικός'' για όποιον διαφωνεί με αυτή τη μορφή οικογένειας και ερωτικής συνεύρεσης, όμως ουδείς χρησιμοποιεί την λέξη ''εθνοφοβία'' ή ''εθνοφοβικός'' για όποιον βρίζει το έθνος όπως φαίνεται στην παρακάτω φωτογραφία.

Στη Πατρίδα μας ως αποτέλεσμα της υλιστικής αντίληψης της, η αναρχική αριστερά χτυπά και βεβηλώνει εθνικά και θρησκευτικά σύμβολα, αλλά τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τους Αναρχικούς τους κατονομάζουν ως Αγνώστους! Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες από πρόσφατα δείγματα του πολιτισμού των Αναρχικών...
 

 

Οι Αναρχικοί αφήνουν το σήμα τους στην βεβήλωση του αγάλματος του Εθνομάρτυρος Αθανασίου Διάκου.

Αναρχικοί βεβηλώνουν το άγαλμα του ποιητή Παλαμά. Το σήμα με το κεφαλαίο Α είναι το κατατεθέν σήμα των Αναρχικών, όχι των Αγνώστων...

Αναρχικοί βεβήλωσαν τα αγάλματα, όχι Άγνωστοι.

Ο  τοίχος του Ορθοδόξου Ναού έγινε επιφάνεια συνθημάτων στο μυαλό κάποιων Αναρχικών, όχι κάποιων ανεγκέφαλων.

 

Εδώ οι Αναρχικοί το έγραψαν και ολογράφως εκτός του κεφαλαίου Α. Όμως το ρεπορτάζ επιμένει να τους ονομάζει Ασυνείδητους, όχι Αναρχικούς.

Οι Αναρχικοί δεν σέβονται ούτε τα θρησκευτικά πιστεύω των άλλων. Αυτό σηματοδοτεί ένα άλλο είδος άσκησης εξουσίας την οποίαν δήθεν καταδικάζουν οι Αναρχικοί.

Τι κομίζουν αυτά τα πρόσωπα λοιπόν ως πολιτική και δράση; Βανδαλισμούς, ιεροσυλίες ιερών τόπων, βεβηλώσεις ιστορικών προσωπικοτήτων. Αυτό δεικνύει έλλειψη παιδείας, αντικοινωνική συμπεριφορά και τρομοκρατική αντεπίθεση σε έναν φανταστικό εχθρό. Αυτή η συνομοσιωλογικού χαρακτήρος πολιτική αντίδραση στην δήθεν πολιτική σκευωρία, στο μυαλό ενός ιδεοληπτικού συνανθρώπου μας μπορεί να χωρέσει τον οποιονδήποτε... Ναί, και εσένα.

Ρίζες και αποανθρωπισμός, μέρος πρώτο.

 

Ιερομονάχου Αλεξάνδρου

Η αριστερά εξ αρχής σχεδόν χωρίστηκε σε επιστημονική και ουτοπική. Στο συνέδριο του 1872 κυριάρχησε η διαμάχη ανάμεσα στη φράξια γύρω από τον Κάρολο Μαρξ, 1818-1883, που στήριζε την συμμετοχή στις κοινοβουλευτικές εκλογές και την φράξια γύρω από τον Μιχαήλ Μπακούνιν, που αντιτάχτηκε σε μια τέτοια συμμετοχή. Η φράξια αυτή έχασε την ψηφοφορία, ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό για τον Μαρξ. Στο τέλος του συνεδρίου ο Μπακούνιν και διάφοροι άλλοι που ανήκαν στη φράξια του, αποβλήθηκαν για υποτιθέμενη συγκρότηση μυστικής οργάνωσης μέσα στη Διεθνή. Έτσι επήλθε οριστικός χωρισμός. Το σκουλήκι της συνομοσιωλογίας έκτοτε, ήταν η καραμέλα των σοβαρών Κομμουνιστικών κομμάτων απανταχού της γης!

Η μεν επιστημονική αριστερά είχε πατέρες τον Εβραίο Κάρολο Μαρξ, και τον Γερμανό Φρίντριχ Ένγκλες, 1820-1895. Η δε ουτοπική αριστερά είχε πατέρα τον Ρώσσο Μιχαήλ Αλεξάντροβιτς Μπακούνιν, 1814-1876. Εξ αυτών των δύο βασικών ρευμάτων, επιστημονικού σοσιαλισμού-Κομμουνισμού και ουτοπικού σοσιαλισμού-Αναρχίας, προέκυψαν συγκυριακώς και ιστορικώς συμπτωματικά πολλά άλλα υποδυέστερα αλληλοακυρούμενα κινήματα θεωρητικού επιπέδου, ένοπλης πάλης, ακόμα και κινήματα πολέμων, κομμουνιστών κατά των Εθνών τους, όπως στην Πατρίδα μας τα έτη 1944-1949 και στην Ισπανία τα έτη 1936-1939.

Επιπλέον πολλές αριστερές τρομοκρατικές ομάδες δρούσαν και δρούν ακόμη σε διάφορα κράτη του κόσμου με θύματα αθώους πολίτες, π.χ. στο Νεπάλ όπου τώρα πια το Μαοϊκό κομμουνιστικό κόμμα χωρίστηκε σε έξι κομμάτια, στην Ινδία, στο Μπουτάν, στις Φιλιππίνες και στην Κολομβία. Παλαιότερα στην Γερμανία, την Ιταλία, την Ισπανία αλλά και την Πατρίδα μας δρούσαν ένοπλες αριστερές τρομοκρατικές ομάδες οι οποίες κάποιοι ισχυρίζονταν ότι ήταν ελεγχόμενες από τον παρακράτος ή από την οργάνωση Κλάντο, χρηματοδοτούμενη ούσα από δυτικές χώρες, συγκεκριμένα για την οργάνωση Ερυθρές Ταξιαρχίες που έδρασαν στην Ιταλία.

Στην Ισπανία μάλιστα κατά την περίοδο 1933-36, σημειώθηκε το φαινόμενο της εφαρμογής της αχρήματης κοινωνίας που φαντάζονταν οι αναρχικές και κομμουνιστικές ένοπλες ομάδες, στις περιοχές που ήταν υπό τον έλεγχο τους. Ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τζώρτζ Όργουελ περιγράφει την κατάσταση που έζησε στις περιοχές αυτές, συμμετέχοντας στην αυτοαποκαλούμενη Δημοκρατική Πολιτοφυλακή των κομμουνιστών Ισπανών. Βασικά είδη ανάγκης έλειπαν απολύτως. Τα χρήματα δε τα οποία έπεφταν στα χέρια των αναρχικών, που δρούσαν κάπως αυτόνομα σε σχέση με τις λοιπές κομμουνιστικές ομάδες, καίγονταν μαζικά. Οι άμαχοι ήταν τα θύματα ενός παράλογου πολέμου που ξεκίνησαν οι αριστεροί Ισπανοί.

 

Η "εκτέλεση" του Χριστού από αναρχοκομμουνιστές της Ισπανίας: ένα απόσπασμα "εκτελεί" το άγαλμα της Ιερής Καρδιάς του Χριστού πυροβολώντας το. Το περιστατικό συνέβει στο Λόφο των Αγγέλων, 10 χλμ νότια της Μαδρίτης την 7η Αυγούστου 1936. Η φωτογραφία πρωτοδημοσιεύτηκε στην αγγλική εφημερίδα Daily Mail. Ανέκαθεν οι κομμουνιστές είχαν ένα μεγάλο ψυχολογικό πρόβλημα με τη θρησκεία γενικότερα και τους ιερείς ειδικότερα. Στην Ισπανία δεν είχαμε κάποια εξαίρεση, μέχρι να τελειώσει ο Ισπανικός Εμφύλιος οι δυνάμεις των κομμουνιστών "Δημοκρατικών" είχαν δολοφονήσει περίπου το 20% των κληρικών της χώρας (6.832 ιερείς)! Όποιος είχε συγγενή ρασοφόρο, ιερέα ή μοναχό, βαπτιζόταν φασίστας και τον εκτελούσαν οι αναρχικοί ή οι κομμουνιστές, αναλόγως ποιοί τον συλλάμβαναν πρώτοι. Αυτή ήταν η δημοκρατία των αριστερών.

Οι αριστεροί ως επί το πλείστον ήταν και είναι υπέρ της υλιστικής και διεθνιστικής θεώρησης της κοινωνικής πραγματικότητας, αν και ο Στάλιν εθνικοποίησε ουσιαστικώς την μπολσεβικική δικτατορία. Λόγω αυτής της ελευθεριακής εντός εισαγωγικών θεώρησης της ζωής, οι ανά τις δεκαετιές αριστεροί διαφωνούν και στον τρόπο επιβολής της δικτατορίας του προλεταριάτου. Άλλοι δέχονται την σταδιακή κατάργηση του αστικού κράτους, αρχικώς μέσω της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής, κατόπιν της δημιουργίας κομμουνιστικού συνοριακού κράτους και τέλος, της κατάργησης του οικονομισμού μέσω της ωρίμανσης του κομμουνισμού σε σοσιαλισμό. Δηλαδή την απόλυτη αταξική κοινωνία η οποία δεν χρησιμοποιεί χρήματα αλλά πορίζονται τα μέλη της μέσω ανταλλαγών ή διανομής αγαθών μέσω λαϊκών επιτροπών.

Ο Νικήτα Χρουτσώφ υποσχόταν στην Σοβιετική Ένωση την δεκαετία του '60, ότι εντός δέκα ετών θα είχε καταργηθεί το χρήμα στα πλαίσια των συναλλαγών μεταξύ των Σοβιετικών Κρατών! Το μόνο που πραγματοποίησε επί της διακυβέρνησης του ήταν η αναβίωση των βασανιστηρίων και των διωγμών κατά των Χριστιανών. Εγκλεισμoί σε ψυχιατρεία, υποχρεωτικό ηλεκτροσόκ μεχρι καταστροφής της προσωπικότητος, υποχρεωτική κατάποση χαπιών που οδηγούσαν ακόμα και στο θάνατο, φυλακίσεις, ξυλοδαρμοί και άλλα πολιτισμένα του υπαρκτού σοσιαλισμού.

Οι βασισμένες στον υλιστικό αθεϊσμό κοινωνικές ιδέες της αριστεράς και οι βασισμένες στον φιλελεύθερο τραπεζικό κεφαλαιοκρατισμό ιδέες της δεξιάς, οδήγησαν ενίοτε σε πολεμικές συγκρούσεις και μόνιμη φορολόγηση των πτωχών. Παράδειγμα φέρουμε από το ταξίδι που είχε πραγματοποιήσει κάποτε ο αριστερός Χρόνης Μίσσιος στην τότε Σοβιετική Ένωση και είδε ένα ζευγάρι γυναικεία υποδήματα σε τιμή ίση με τον μηνιαίο μισθό εργάτη, βλέπε βιβλίο του, ''Χαμογέλα ρε τί σου ζητάνε''; Το ίδιο σημειώνεται και στον καπιταλιστικό κόσμο όπου αρκετά αγαθά είναι απρόσιτα στους πολλούς. Η διεθνιστική αριστερά και η δεξιά φιλελεύθερη οικονομία είναι οι δύο όψεις του αυτού νομίσματος. Αντιλαμβάνονται την ιστορία μόνο δια των μέσων παραγωγής και της διαχείρισης του πλούτου. Έχουν κοινό κεντρικό αντικείμενο τον οικονομισμό, όχι τον Άνθρωπο ή τον Θεό. Αποτελούν οικονομικά φιλοσοφικά συστήματα και όχι κοσμοθεωρίες όπως ιδιαιτέρως τονίζουν οι Μαρξιστές για την κοσμοθέαση του Καρόλου Μάρξ, τον οποίον κάποιοι οπαδοί του τοποθετούν υπεράνω ακόμη και του Αριστοτέλους!

Δεν έχουν πνευματικά ιδεώδη παρά μόνο ως μέσα προπαγάνδας, π.χ. ο Γεωργιανός Ιωσήφ Τζιουγκασβίλι, γνωστός ως Στάλιν, εφηύρε και χρησιμοποίησε τον ''Σοσιαλιστικό Ρεαλισμό'' ως μέσον προπαγάνδας ώστε να επιβάλει την τέχνη που θα προήγαγε το οικονομικό μοντέλο και τον τρόπο σκέψης που εκείνος ήθελε. Βρήκε αφορμή μάλιστα να διώξει όσους καλλιτέχνες δεν ακολουθούσαν τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό του, ώς αντικαθεστωτικούς, αναθεωρητές και αστικώς εκφυλισμένους. Κάποιοι ζωγράφοι αυτοκτόνησαν βλέποντας να κάθονται τα έργα τους απούλητα και οι ίδιοι να φοβούνται να ζωγραφίσουν όσα επιθυμούσαν. Μάλιστα τα έκρυβαν στις σοφίτες ώστε όταν εισέβαλε στο σπίτι τους η μυστική αστυνομία να μην τα εντοπίσει... Κάποιοι ποιητές, όπως ο Ουκρανός Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι, αυτοκτόνησαν αηδιασμένοι από το μίσος του σταλινισμού απέναντι στην ελεύθερη έκφραση της τέχνης και της σκέψης εν γένει. 

(Πολλοί ένιωσαν προδομένοι διότι όσα έταζαν οι κομμουνιστές επαναστάτες, τα έκαναν με μεγαλύτερη μανία κατά των εργατών όταν απέκτησαν δύναμη και σταθερότητα στην εξουσία. Να αναφέρουμε μόνο ότι ο αποκαλούμενος πατερούλης των εργατών Στάλιν, διέμενε στα ανάκτορα του Τσάρου, του άρεσαν οι αμερικάνικες ταινίες γουέστερν και είχε ιδιωτικό κινηματογράφο για να βλέπει ταινίες με την παρέα του! Εννοείται ότι όποιος Σοβιετικός πολίτης τολμούσε να συζητήσει γι' αυτά τα φαινόμενα και γινόταν αντιληπτός, βρισκόταν σε κάποιο στρατόπεδο συγκεντρώσεως να σπάει πέτρες μέχρι να πεθάνει από την πείνα, το κρύο ή το όπλο του δεσμοφύλακα. Επισης για την ιστορία να αναφέρουμε ότι στην Ουκρανία επειδή οι μικρο-ιδιοκτήτες γής ήταν κατά της δικτατορίας του Στάλιν, αρνήθηκαν να παραδώσουν τη γη τους στο κόμμα για να γίνουν κρατικά, έτσι με απόφαση του ιδίου του πατερούλη των εργατών, το χειμώνα του 1932 προς 1933 δημεύθηκαν όλες οι παραγωγές των αγροτών. Τους κατασχέθηκαν από τον κόκκινο στρατό τα πάντα, μέχρι και το τελευταίο κιλό σιτάρι. Αποτέλεσμα περίπου 7.000.000 νεκροί από την πείνα, κάθε ηλικίας, βρέφη, παιδιά, ηλικιωμένοι... Αυτή η γενοκτονία δεν έγινε γνωστή παρά μόνο μετά το 1990. Δεν θα συμφωνήσει κάποιος οπαδός του Στάλιν με την ιστορία βεβαίως αλλά αυτό είναι αναμενόμενο. Δείτε εδώ βίντεο με ντοκουμέντα για τα εγκλήματα του κομμουνισμού εναντίον της ανθρωπότητος σε συνεργασία με τον Χίτλερ!)

Στον καπιταλιστικό κόσμο πάλι, η τέχνη κινείται με βάση τους νόμους της ελεύθερης αγοράς. Τί είναι εμπορεύσιμο και τί όχι, από αυτό εξαρτάται καθολικώς η πώληση ενός έργου τέχνης. Δεν καθορίζεται η αισθητική έλξης από ένα καλλιτέχνημα βάσει πνευματικών αφετηριών αλλά βάσει του τί προωθεί η αγορά τέχνης αυτήν ή την άλλην εποχή. Αναλόγως τί κενό υπάρχει την κάθε περίοδο στη αγορά τέχνης, προωθούνται και τα  αντίστοιχα έργα από τους κατάλληλους ανθρώπους! Σκοπός κυρίως και πάντα είναι το μέγιστο κέρδος!

Σκοταδισμός εναντίον Γραφής.

Υπό Ιερομονάχου Αλεξάνδρου 
 

Πόσο μας αγάπησε ο Κύριος, ώστε καταδέχτηκε να εργάζεται το ταπεινό επάγγελμα του ξυλουργού για να βγάζει το ψωμί του. Ποιός; Εκείνος, ο μόνος αληθινός Θεός και Ποιητής του παντός, ο Δημιουργός των αμέτρητων γαλαξιών και των απέραντων συμπάντων. Αυτός να δουλεύει το κοπίδι για να φτιάξει το άροτρο και την ρόδα από την άμαξα του συγχωριανού του!

Αυτός, ο Θεός της απόλυτης αγάπης, η ίδια η Αυτοαγάπη, ο Κύριος πάσης κτίσεως ορατής και αοράτου, καταδέχτηκε να πεινάσει και να διψάσει, να νηστεύσει 40 ημέρες, καταδέχτηκε να έχει ανάγκη τον ύπνο και την ξεκούραση για να εκπληρώσει την υπακοή στον Πατέρα όλων μας, ώστε να ολοκληρωθεί το έργο της θείας Οικονομίας για την σωτηρία μας.

Πώς στεκόμεθα εμείς έναντι αυτής της αληθείας; Πόσο έντιμοι είμαστε απέναντι στο πρόσωπο Εκείνου που άνοιξε τα χέρια Του πάνω στο σταυρό και αγκάλιασε όλο τον κόσμο, ακριβώς την στιγμή που Του τα κάρφωναν με σιδερένια καρφιά; Πόσο άξιοι μαθητές Του είμαστε όταν Εκείνος πάνω στο ξύλο ματωμένος φώναζε στον ουράνιο Πατέρα μας να συγχωρέσει τους σταυρωτές Του διότι δεν γνωρίζουν τι κάνουν; Πόσο άξιοι ακόλουθοί Του είμαστε όταν εκείνος με περασμένα τα καρφιά πέρα ως πέρα στα πανάχραντα πόδια Του, προσευχόταν για τους εχθρούς Του μέσα σε φρικτούς πόνους;

Είμαστε Χριστιανοί, όταν στην μικρή αναποδιά της ζωής ρωτάμε τον Θεό γιατί σε μένα αυτό; Βάζουμε τον Θεό τιμωρό εκεί που δεν είναι, υπεύθυνο εκεί που έθεσε εμάς προ των ευθυνών μας. Διότι έτσι δεν αντιμετωπίζουμε τον κακό εαυτό μας αλλά κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλο μας και δακτυλοδεικτούμε μονίμως κάποιον άλλον, ακόμη και τον ίδιο τον Θεό... Όμως την Κυριακή, αν ξυπνήσουμε, θα πάμε στο Ναό να κάνουμε μερικούς σταυρούς, να ανάψουμε δυο κεριά και σαν άλλοι φαρισαίοι φρονούμε πως κάναμε το καθήκον μας. Έχει ανάγκη μήπως ο Θεός από τα υλικά κεριά μας και τις τυπικές μετάνοιες μας;

Η Πίστη μας δεν είναι καθήκον και δωρεά υλικών πραγμάτων στον Κύριο, αλλά Αγάπη. Αφού κι Εκείνος είναι Αγάπη. Δεν είναι η Πίστη μας εκτέλεση πράξεων για να εξευμενίσουμε κάποιον θεό που μας περιμένει στη γωνία να κάνουμε το λαθος, αλλά ανακαίνιση του έσω Ανθρώπου με πορεία από το κατ' εικόνα στο καθ' ομοίωσιν. Αυτό δεν επιτυγχάνεται με τυπολατρείες και μεσαιωνικής εμπνεύσεως δοξασίες, ''κάνε τόσες νηστείες, δώσε τόσα στο ναό για λειτουργίες και ευχέλαια και είσαι εντάξει απέναντι στον Θεό''... Αυτή είναι μία νέα τυπολατρική θρησκεία στη θέση της αληθείας του Ευαγγελίου. 

Πολλοί Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες την εποχή του Ιησού Χριστού φρονούσαν το ίδιο, πως με τις πράξεις τους κερδίζουν την εύνοια του θείου, μία καλή σοδειά, ένα καλό γάμο, μία εργασία με πολλά έσοδα. Θυσίες ζώων από την πλευρά των Ιουδαίων αλλά και των ειδωλολατρών, καθόριζαν σχεδόν όλες τις πτυχές ζωής ενός μέλους των τότε κοινωνιών. Όλα αυτά τα κατήργησε δια παντός η μία και μοναδική υπέρτατη θυσία του Δεσπότου Χριστού μας. Εκείνος με την προσωπική του θυσία επάνω στο καταραμένο για τους εβραίους ξύλο, απελευθέρωσε μία για πάντα το ανθρώπινο γένος από την μόνη ουσιαστική σκλαβιά, της αμαρτίας, της παρά φύσιν βιωτής.

Δεν έχει ανάγκη από εμάς τίποτα ο Κύριος. Εμείς έχουμε ανάγκη το λυτρωτικό του έργο για να γίνουμε κληρονόμοι της Βασιλείας του. Μαθητές του όμως αληθινοί θα είμαστε αν ακολουθήσουμε τα βήματα του. Πίστη και Έργα. Διότι Πίστη χωρίς Έργα αρετής είναι Πίστη νεκρή, όπως θεόπνευστα μας διδάσκει ο απόστολος Του Παύλος. Πόσοι όμως σήμερα ''πιστεύουν'' αλλά τελικώς δεν Πιστεύουν; Πόσοι νομίζουν ότι με ένα απόδειπνο και με μία τυπική κίνηση εδαφιαίων μετανοιών κάνουν κάτι σπουδαίο; Σπουδαίο θα ήταν αν αυτά γίνονταν με επίγνωση ότι είναι τα εργαλεία εκείνα που υπό προϋποθέσεις οδηγούν στον αγιασμό. Σπουδαίο θα ήταν αν τα διαχειριζόμασταν ώστε να γίνουμε κατά χάριν θεοί. 

Όταν ο ανώριμος όμως πνευματικός δεν οδηγεί από τα μέσα του αγιασμού, στον σκοπό που είναι ο αγιασμός, αλλά αντιθέτως τα μέσα τα έχει κάνει αυτοσκοπό, τότε φτιάχνει Χριστιανούς μισούς, τυπολάτρες, παιδιά που ακόμη πίνουν γάλα όπως γράφει ο απόστολος των Εθνών. Δυστυχώς πολλοί σημερινοί γέροντες και πνευματικοί, δεν οδηγούν τα παιδιά τους στο σταυρικό Ευαγγέλιο, στην θυσία του καταραμένου ξύλου. Δεν κάνουν μύηση ουσιαστική στο πρόσωπο του Λόγου. Έχουν αντ' αυτού μία προσωπολατρική θεώρηση του θρησκεύματος που έχουν κατασκευάσει. Βεβαίως το κεντρικό πρόσωπο του θρησκεύματος αυτού δεν είναι ο Χριστός, αλλά οι ίδιοι αυτοί γέροντες και πνευματικοί. Ευτυχώς όχι όλοι.

Θλιβερά φαινόμενα φανατισμένων οπαδών του δείνα ή του τάδε γέροντος με ενδυμασία που παραπέμπει σε παραστρατιωτικό τάγμα, με γένια, άγρια μάτια, που τα παιδιά τους τα σταματούν από το σχολείο, που δεν κάνουν εμβόλια στα παιδιά τους, διότι τα εμβόλια τα έχουν φτιάξει οι πολυεθνικές για να σκοτώνουν τον κόσμο και άλλες παρανοϊκές ιδεοληψίες και εμμονές με κρατικά έγγραφα που τα βαπτίζουν χαράγματα του αντιχρίστου, με πλήθος εσχατολογικές πλάνες κατά νου, είναι πια συχνό θέμα συζήτησης σε κύκλους Ορθοδόξων. 

Πολλοί γελούν με τέτοιου είδους ορθοδόξους και ίσως ως ψυχολογική άμυνα να μην έχουν άδικο. Αλλά το να διαστρέφεται το Ευαγγέλιο της ειρήνης, του γλυκού αγώνα με τον Χριστό και για τον Χριστό, και να ξεπέφτει σ' ένα ιδεολόγημα φανατισμού, εμμονών, ανθρωπίνων παραδόσεων που ουδεμία σχέση έχουν με την Αποστολική διδαχή είναι καταδικαστέο, αντιευαγγελικό και λίαν καταστροφικό για τις ψυχές που παγιδεύονται σε τέτοιες αντίχριστες σέκτες με μανδύα Ορθοδοξίας!

Όπως όλες οι παράλογες διδαχές και ιδεολογίες, έτσι και αυτές έχουν κατασκευάσει, ασυνειδήτως ίσως, εχθρούς, ώστε να επιβιώσει η καθέδρα του ηγήτορος και η απαραίτητη οπαδοκρατία, εν ονόματι βεβαίως της διαφύλαξης της πίστης. Οι Εβραίοι, ο Πάπας, οι αιρετικοί, οι διαφωνούντες, οι άλλοι και όχι οι ημέτεροι, οι άλλοι και όχι εμείς, αυτοί πάντα ευθύνονται για όλα, για το τάδε σχίσμα, για την τάδε διχοστασία, για το τάδε μοναστήρι που αποστάτησε.  

Όταν ο φανατισμός και η αμάθεια συμπλέουν δεν έχουν ώρες για αυτοκριτική και ανάληψη ευθυνών. Πάντα φταίνε οι άλλοι, οι κακοί. ''Εμείς είμαστε οι καλοί, μας πολεμούν όλοι γιατί είμαστε οι τελευταίοι''. Με τέτοια πρόσωπα είναι αδύνατον να μιλήσει κάποιος που σκέπτεται.

 
Μέσα σε όλα αυτά που είναι ο Χριστός μας; Πουθενά. Αν τολμήσετε να το πείτε αυτό σε κάποιον οπαδό γέροντος ή πνευματικού θα του χαλάσετε την γυάλινη πραγματικότητα. Οπότε μία ώριμη αντιμετώπιση, είναι η σιωπή και η καρδιακή προσευχή υπέρ φωτίσεως του εν λόγω αδελφού, μήπως κατανοήσει ότι απέχει πολύ από τον Κύριο, Τον οποίον οι πνευματικοί στων οποίων έπεσε τα χέρια, Τον παραποίησαν και του Τον γνώρισαν μέσα από τα δικά τους μυωπικά πνευματικώς μάτια. Αποτέλεσμα; Να φτιάχνονται Χριστιανοί που ουδεμία σχέση έχουν με τους Χριστιανούς της αρχαίας Εκκλησίας του 2ου αιώνος μ.Χ.

Εκείνοι έλαμπαν στο διάβα τους ανάμεσα στους ειδωλολάτρες και ιουδαίους συμπολίτες τους. Άθελα τους ακόμη και οι εχθροί τους, μιλούσαν με θαυμασμό για την ζωή αυτών των άσαρκων Ναζωραίων ή Γαλιλαίων όπως τους ονόμαζαν περιπαικτικώς τότε. Ο Αυτοκράτορας μάλιστα Ιουλιανός, ο γνωστός και ως Παραβάτης, τον 4ο αιώνα, σε επιστολή του απαιτεί από τους ιερείς των ειδώλων να μιμηθούν τους ιερείς των Χριστιανών! 

Σήμερα αντί να κατανοήσουν κάποιοι ότι ο χώρος της αποκαλουμένης Ορθοδοξίας μόνο παράδειγμα προς μίμηση δεν είναι, εθελοτυφλούν, και όλοι από την πλευρά τους, υποστηρίζουν ότι είναι εν τάξει και με ανοικτή την αγκάλη να δεχτούν τον οποιονδήποτε έρθει να τους χτυπήσει την πόρτα. Πολλοί έχουν κλειστεί στο προσωπικό τους σύμπαν και την ιεραποστολή την έχουν κλείσει στο ερμάριο της λήθης. Άλλοι πάλι αυτοπροβάλλονται ως ''πνευματική άνοιξη'' με μία απαξιωτική διάθεση έναντι άλλων, που ουσιαστικώς τους συγκαταλέγουν στον πνευματικό χειμώνα, με την απαραίτητη πάντα ευγένια ύφους. Άλλοι πάλι αναμένουν τον αντίχριστο όπου νά' ναι και έχουν και την ανάλογη ποιμαντική.

Πού βρίσκεται η απάντηση σε όλα αυτά; Πού αλλού παρά στον Κύριο; Τί έκανε Εκείνος, ώστε να λάβουμε πυξίδα πορείας και εμείς; Έτρεξε να βρει το χαμένο πρόβατο, δεν είπε και δεν υπενόησε πουθενά ότι οι άλλοι πρέπει να ψάξουν να τον βρουν. Εκείνος έτρεξε να μας βρει, ενσαρκώθηκε, ταπεινώθηκε, έγινε υπήκοος μέχρι θανάτου σταυρικού, ώστε εμείς να χαιρόμαστε την ελπίδα της σωτηρίας! Ποιοί είμαστε λοιπόν με την σειρά μας εμείς που αρνούμαστε ή και αδιαφορούμε για τα πλανηθέντα αδέλφια μας; Ποιός ή τί μας δίνει το δικαίωμα να κρίνουμε τα πάντα με τρόπο άτσαλο και άκαμπτο, όταν τα δικά μας τα κρίνουμε πάντα με δικαιολογίες και εσωτερική άρνηση της πραγματικότητας μας; 

Δυστυχώς η σημερινή αποκαλούμενη Ορθοδοξία έχει εκπέσει σε μία κατεδαφιστική ιδεολογική εμμονή της απολύτου κατάργησης των απ' αιώνων παραδεδομένων από την μία πλευρά, και από την άλλη στην εσωστρεφή φοβική λήθη της ζώσας Παράδοσης, με αποτέλεσμα να μην βρίσκει ο πιστός παρηγορία παρά μόνο ψυχολογικά δεκανίκια σε διάφορους αυτοπρόβλητους γέροντες. 

Ο Αδαμάντιος Κοραής είχε πει ότι μόνο το Ευαγγέλιο δύναται να σώσει την Ελλάδα. Αυτό το Ευαγγέλιο όμως οι πιστοί το λησμόνησαν και τρέχουν να βρούν την ευτυχία στις έτοιμες συνταγές του κάθε γέροντα που ενώ χρειάζεται θεραπεία κάνει τον θεραπευτή ψυχών, δημιουργώντας ψυχολογικά τέρατα από τα ανυποψίαστα θύματα του. Σπανίζουν οι πνευματικοί που όντως βοηθούν ψυχές και σχεδόν πάντα τέτοιες μορφές είναι αφανείς και καθόλου γνωστές. Διότι αποφεύγουν την υπερηφάνεια ως κάτι πολύ ανήθικο. Αντιθέτως οι κατά καιρούς ονομαστοί γέροντες είναι συνήθως άδεια κουτιά υποσχέσεων και φερέφωνα του εγώ τους. Συνήθεια μάλιστα επικρατεί να εκδίδουν και περιοδικά στα οποία οι φωτογραφίες τους είναι πιο πολλές κι από τις σελίδες του περιοδικού!

Από τους καρπούς τους μπορεί κάποιος, που έχει εντρυφήσει λίγο στο Ευαγγέλιο, να καταλάβει πόσο ορθόδοξοι δεν είναι όλοι αυτοί οι υποκριτές της Πίστης. Συνήθως τα πνευματικά παιδιά τέτοιων άρρωστων, διάσημων όμως, πνευματικών ή γερόντων, είναι χωρίς να το γνωρίζουν προσωπολάτρες αφού έχουν ανάγει τον γέροντα σε έναν αλάθητο μικρό Πάπα. Όλα τους τα λόγια παραπέμπουν σε εκείνον και όχι στον Κύριο μας. ''Ο γέροντας είπε αυτό'', ή ''ο γέροντας δεν μας έδωσε ευλογία για εκείνο''... Δικαιολογούν το γέροντα τους ακόμη κι όταν τον βλέπουν να φορά στολή πιο ακριβή από ιταλικό κοστούμι ή όταν αντικρίζουν πολυτελή ενδυμασία με μανικετόκουμπα και ενδυματολογική αισθητική ρασοφόρου επαγγελματία. Άνθρωποι έγγαμοι θεωρούν υγιές να ρωτούν για ο,τιδήποτε τον γέροντα και δυστυχώς ο γέροντας, δεν σταματά αυτήν την νοσηρή διαδικασία, αλλά αντιθέτως πολλοί πνευματικοί και γέροντες την καλλιεργούν και την χρησιμοποιούν προς ίδιον όφελος. Πόσο δύσκολο είναι για τον γέροντα να διακόψει αυτά τα θλιβερά φαινόμενα ψυχολογικής εξάρτησης, με μία του λέξη αφού τον υπακούν σε βαθμό απόλυτο;

Υπήρξε στο παρελθόν περίπτωση κατά τα λεγόμενα κάποιων, που ζητούσαν ευλογία από τον γέροντα τους για να πάνε στη λαϊκή για ψώνια, έψαχναν στο τηλέφωνο να μιλήσουν με τον γέροντα για να τους δώσει ευχή να ξεκινήσουν το ταξίδι τους στο χωριό. Το χειρότερο δε είναι, η εξάπλωση αυτής της αντιευαγγελικής και αντιχριστιανικής συνήθειας και στις πρεσβυτέρες, από γυναίκες της ενορίας! ''Πρεσβυτέρα έχουμε ευλογία να ανοίξουμε το παράθυρο''; Και αντί η πρεσβυτέρα να κόψει αυτήν την τακτική του δούλου προς τον κύριο του, την συντηρεί με το να δίνει την άδεια της!

 

Όλα τα δεινά ξεκινούν, λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, από την έλλειψη γνώσης της Γραφής. Επειδή οι Χριστιανοί σήμερα δεν γνωρίζουν διότι δεν μελετούν την Αγία Γραφή, έχουν παρηκμάσει, έχουν πέσει από το επίπεδο των παλαιοτέρων Χριστιανών. Σημειώστε μάλιστα ότι οι μουσουλμάνοι διαβάζουν κάθε μέρα το κοράνι, οι μάρτυρες του Ιεχωβά μελετούν κάθε μέρα την Γραφή τους, το ίδιο και οι Διαμαρτυρόμενοι. Όμως από εμάς τους Ορθοδόξους, είναι ζήτημα αν ένας στους δέκα έχει διαβάσει μία φορά όλη την Γραφή! Έτσι εξηγείται η κατηφόρα μας και το σκοτάδι στο οποίο ζούμε πνευματικώς, δηλαδή δεν ζούμε.

Πρέπει επειγόντως να ξεκινήσουμε όλοι μας να μελετούμε την Γραφή. Να κλείσουμε την διαβολική τηλεόραση που χαζεύει κυριολεκτικώς το μυαλό και να ρίξουμε όλη μας την ενέργεια στη μελέτη των Αγίων Γραφών. Εκεί θα βρούμε απαντήσεις για όλα και θα μπορούμε να διακρίνουμε τον ''αλάθητο'' γέροντα από τον πνευματικό που υπηρετεί το Ευαγγέλιο. Βεβαίως μέχρι να φτάσουμε σε αυτό το σημείο πρέπει να έχουμε αγωνιστεί πολύ στην προσευχή, ζητώντας να μας δωρίσει ταπείνωση και μετάνοια για τις αμαρτίες μας ο Χριστός μας, να έχουμε κοκκινίσει τα μάτια μας από την καθημερινή μελέτη των Γραφών πάντα με πνεύμα ταπείνωσης και βαθυτάτης ευλάβειας πριν ακόμη ανοίξουμε την Γραφή για να ξεκινήσουμε την μελέτη. Καλή αρχή σε όλους μας, αμήν!

Θεμελιοκρατία, καταστροφή ένδοθεν.

Ιερομονάχου Αλεξάνδρου.

''Πρέπει κάποιος να βαδίζει στη μέση, πιο φιλοσοφικά από τους εντελώς άσχετους και πιο ανθρώπινα από όσους φιλοσοφούν δίχως μέτρο''.

Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος.

Η εποχή μας ίσως χειρότερα από άλλες, κατακλύζεται από σαρκολατρεία, ηδονολατρεία, θεοποίηση των υλικών αγαθών, έλλειψη πνευματικότητος, έλλειψη δημιουργικότητος, έλλειψη πνεύματος φιλοσοφίας και αναζήτησης, άμεση εκπλήρωση των τεχνητών ή μη αναγκών μας, απώλεια του ευγενούς κόπου που οδηγεί σε δόμηση προσωπικότητος. Η εποχή μας πάσχει από την πλήρη κατάργηση της Παράδοσης, ή την φαρισαϊκή και θεμελιοκρατική ερμηνεία της. Συνέπεια των παραπάνω συνισταμένων αλλά και πολλών άλλων που αν αναφερθούν θα αναγκάσουν το άρθρο να γίνει βιβλιαρίδιο, είναι η μετά δυσκολίας, σε σημείο αβάσταχτο και επώδυνο, εύρεση παρηγορίας. Με την στενή αλλά και την εν γένει έννοια της.

Ο αναζητών μία σανίδα παρακλήσεως και παραμυθίας απογοητεύεται βλέπων την ανυπαρξία των λογικών και βασικώς σκεπτομένων όντων γύρωθεν του. Ειρωνία, ανοησία με κακία σε δυναμικό αλλά γελοίο συνδυασμό, μίσος, αηδία, κορεσμός, είναι κάποια από τα διεγνωσμένα συναισθήματα της εν τω μικροσκοπίω αναλύσεως κοινωνίας. Η στεγνή βιολογική κατάληξη της εμπειρίας αποτέλεσμα της αναπτύξεως μόνο του υλικοτεχνικού πολιτισμού εις βάρος των ηθικών αξιών, μεταμόρφωσε το Ανθρώπινο Πρόσωπο σε Μονάδα και Άτομο. Μονάδα ως προς την εσωτερική του ζωή, Άτομο ως προς την εκδηλουμένη έπαρση η οποία δεν επιδέχεται τομή, εν είδει αλάθητης συνταγής ιδίας εκάστου εμπνεύσεως.

Οι ξεχωριστοί άκοσμοι κόσμοι που πηγάζουν από την εκ βαθέων ετερότητα των πολλαπλών πρώην Προσώπων, και νύν Μονάδων-Ατόμων, βρίσκονται σε διαρκή συγκρουσιακή θέση έναντι του πλησίον τους. Η Αγάπη ως απαξία πια δεν αιματώνει τις φλέβες και αρτηρίες των κοινωνικών δομών. Η αποδόμηση του κοινωνικού ενιαίου κάποτε ιστού, που κέντρο του ήταν η εκκλησιά, ο πλάτανος στη πλατεία, το μάτι που κοίταζε με αιδώ, επήλθε από την υιοθέτηση νέων μη αξιών, στη θέση των όντως αξιών. Η νέα αυτή απαξιακή ιεράρχηση που δέλεαρ της ήταν και είναι η ύλη, το εφήμερο, η στιγμή, η αίσθηση, η απόλαυση, αυτοκτονικά αγκαλιασμένη από τον βιομηχανικό άνθρωπο, δολοφόνησε κάθε ομορφιά της Πίστης, της Τιμής, του γνωστού και ως Ελληνικού Φιλότιμου.

Αποφατικά αποφαινόμενος ο οικονομικός κατόπιν Άνθρωπος, αυτοταυτοποιήθηκε με το θήραμά του το χαρτονόμισμα. Πίσω από το επιχείρημα, ''Δεν είναι ζωή αυτή'', εκουσίως αντήλλαξε την ελευθερία της γης του με τις ανέσεις του διαμερίσματος μη αντιλαμβανόμενος ότι μερίζει εαυτόν. Στον αυγερινό του 20ου αιώνα οι γενετικές πια αλλαγές στο σκέπτεσθαι, πορίζεσθαι, τεκνοποιείν, θρησκεύειν, πολιτεύεσθαι, με αχνοφαίνοντα τα πρώτα ίχνη της παγκοσμιοποίησης, γέννησαν μικρά ηφαίστεια που εξερράγησαν πολλαχού. Ήταν εστίες αντίδρασης, ονομαζόμενες υπό τινών δήθεν προοδευτικών, συντήρηση, αγραμματοσύνη, σκοταδισμός, σχίσμα. Με την λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου οι δύο νέες σφαίρες επιρροής των δήθεν διάφορων οικονομικών συστημάτων, εν αληθεία όμως αδιάφορων αφού τον οικονομισμό υπηρετούσαν και τα δύο, καλπάζοντας αποτελείωσαν την ισοπέδωση της Παράδοσης, δημιουργώντας τις συνθήκες εκείνες που οδήγησαν στην από το 1945, διάθεση για ψηφιοποίηση της πληροφορίας, ψηφιοποίηση της Ψυχής. Η γνώση αντικαταστάθηκε επιτυχώς από την διαδικτυακή ενημέρωση, πληροφόρηση, αποχαύνωση, έλεγχο, ηλιθιοποίηση.

Παρατηρείται το φαινόμενο της μοναδικής συντροφιάς, δηλαδή Μονάδων-Ατόμων που κάθονται σε ένα τραπέζι αλλά ο καθένας μιλά με το κινητό του, είτε όντως μιλώντας, είτε κοιτάζοντας απλώς το κοινωνικό του προφίλ... Όλα τελούνται μέσω της ψηφιακής πραγματικότητος, μίας παράλληλης ζωής που σκοτώνει την όντως ζωή. Οι επαναστάσεις, η ιδεολογικοποίηση, καλώς ή κακώς, κινημάτων για καλύτερη ποιότητα ζωής, οι τεχνητές ή μη κοινωνικές εκρήξεις, ποτέ δεν έγιναν από το σαλόνι, τον καναπέ, την καρέκλα, την τηλεόραση ή την οθόνη του επιτραπέζιου υπολογιστή. Η Μοναδικοποίηση του Ανθρωπίνου Προσώπου είναι το τέλειο όπλο ώστε ο Άνθρωπος μεταλλαγμένος σε Άτομο-Μονάδα να μην είναι ποτέ μόνος του. Αντιφατικό αλλά αληθές. Μόνη της η Μονάδα-Άτομο στην οθόνη εμπρός, αλλά παρέα δήθεν με χιλιάδες άλλους, έτοιμη μέσα στην ανύπαρκτη ζωή της να εκπληρώσει κάθε επιθύμια της, αισχρή, ηθική, παράνομη, νόμιμη, εγκληματική, παραβατική, αγαθή, μεταπηδώντας από κόσμους σε κόσμους με ένα πάτημα κομβίου.

Εκεί επέρχεται μία από τις πολλές παρενέργειες. Η Μονάδα-Άτομο κρυμμένη πίσω από την αφάνεια και ασφάλεια της ανωνυμίας, αποφαίνεται και καταφαίνεται ως αυθεντία. Μιλά ως διδάσκαλος για όλα. Εκφράζεται ελεύθερα, αλλά το χωρίς πλαίσια και όρια ελεύθερο της έκφρασης, μετατρέπεται σε χυδαιότητα, παρρησία, ύβρη, ειρωνία, απόρριψη, εξάσκηση λεκτικής βίας και έκφραση απειλών. Σπανίως εκφράζεται σε Ανθρωπιά. Αυτό καθίσταται σχεδόν αδύνατο άλλωστε από την κατ' ουσίαν δομή της ψηφιακής επικοινωνίας. Το Άτομο-Μονάδα εχει το ''αναμάρτητο''. Ουδείς το ελέγχει, ουδείς το συνετίζει, ουδείς το συνεφέρει. Εφόσον με τα κουμπιά κάνει όσα θέλει, άρα είναι αλάθητο καθ' εαυτόν. Η εκ του μακρόθεν ακοινωνία των χρηστών της ψηφιακής τεχνολογίας, μεταφραζομένη ως επικοινωνία δεν πληρεί, ίσως επίτηδες, τους όρους εκείνους που θα επέτρεπαν μία ανάσταση του τριδύναμου της Ψυχής, της μετά του σώματος ενωμένης.

Αντιθέτως η συνεχής εξάπλωση της χρήσης ψηφιακής τεχνολογίας αποανθρωποποιεί το εναπομείναν ανθρώπινο στοιχείο. Το τραγικό είναι πως αντιδραστικά, στην παγκοσμιοποίηση, κινήματα και αντίθετα στον οικουμενισμό θρησκευτικά σχήματα, δεν έχουν άλλη επιλογή από το να δρούν μέσω του μέσου εκείνου που δημιουργήθηκε δια την επίτευξην της πολιτικής, οικονομικής και πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης, και της θρησκευτικής εκφρασής της του οικουμενισμού. Αυτό έχει ως εγγενές στοιχείο την αντίφαση. Αλλά εφόσον το ψηφιακό πιά Άτομο-Μονάδα, λειτουργεί μόνο μέσω της ψηφιακής τεχνολογίας τί πιθανότητα έχουν οι αντιτιθέμενοι να κοινωνήσουν τις ιδέες τους στους εν δυνάμει συναγωνιστές ή ομοπίστους τους; Ουδεμία. Οπότε η επιλογή ως μόνη είναι ήδη αυτή.

Οι κίνδυνοι του απρόσωπου της κατ' ουσίαν ακοινωνίας των χρηστών της ψηφιακής τεχνολογίας, ενυπάρχουν και δεν αποφεύγονται. Η Αρετή του ιδεολόγου αλλά και η Αρετή του Πιστού προϋποθέτουν την ασφαλή κοινωνία ιδεών ή πίστεως. Δυστυχώς οι κενές ζωές εδράζουν στην ψηφιακή τεχνολογία ως βάση και όχι ως εργαλείο. Αυτό συνεπάγεται την διδασκαλική αυθεντία που αυθαίρετα ο καθείς κενός ενστερνίζεται δι' εαυτόν. Αυτό δημιουργεί παρερμηνείες. Από τη μία πλευρά η κατάργηση της Παράδοσης μέσω της ψηφιακής επαφής με άλλες εργοτεχνίες, (κουλτούρες), ομάδες ιδεολογιών, θρησκείες, με νέα πρότυπα συμβίωσης, νέες ηθικές θεωρήσεις, οδηγεί σε πλήρη αποσύνθεση των ανεπτυγμένων υλικοτεχνικώς πολιτισμών, συνοδεία έπαρσης και νομικής επιβολής της διάλυσης. 

Από την άλλη η Φιλοσοφημένη τοποθέτηση  έναντι της νέας αυτής πολεμικής κατά της Ανθρωπότητος είναι σπάνια. Αντιθέτως η παρερμηνεία συνεχίζεται αλλά τώρα στον αντίποδα, οδηγημένη στη θεμελιοκρατική ερμηνεία του Γράμματος της Παράδοσης. Αυτή η θεμελιοκρατία, γνωστή και ως Φονταμενταλισμός, στη μεν Ανατολή εκφράζεται συνήθως μέσω του Ισλάμ όπου ίδρυσε και ένα Χαλιφάτο στα μεσαιωνικά πρότυπα, με θύματα αθώους Ανθρώπους, στη δε ανεπτυγμένη υλικοτεχνικώς Δύση, οι Διαμαρτυρόμενοι και Ορθόδοξοι Θεμελιοκράτες αρκούνται στις εντός ενοριακών ορίων ιδεοληψίες τους, κείμενοι μακρόθεν εκ του γνησίου Ευαγγελικού Πνεύματος, αλληλοαποσχισθέντες, εκφράζοντας τον Φονταμενταλισμό τους στην επαγγελματική, συζυγική, κοινωνική τους στάση, η οποία αντανακλάζουσα την εσωτερική τους άμυνα σε όσα αντιπαραδοσιακά συμβαίνουν γύρω τους, αναδίδει την επιθετικότητα του εν φόβω ευρισκομένου ζώου. Αυτό δεν νοείται ως Πίστη στην Παράδοση αλλά μόνιμη ψυχική υστερία εκδηλουμένη με υπεκφυγές έναντι δύσκολου αντιπάλου, παράθεση εδαφίων άνευ Καθολικής επικύρωσης εκ της Παράδοσης, αλλά αποκεκομένων εξ αυτής, ως σύμβολα αυτοϊκανοποιήσεως της έπαρσης, μίσος για την άλλη δόξα, επανάληψη συνθημάτων υπό την επήρεια ίσως διαφημιστικών εκστρατειών, αδιέξοδη εν τέλει ρητορία άνευ ενστάλαξης, στην ετέρα ψυχή, Αγάπης. Οι δε Φονταμενταλιστές του λεγομένου Επιστημονικού Σοσιαλισμού, του αυτοαποκαλουμένου Ουτοπικού Σοσιαλισμού και τα εκατοντάδες θεωρητικά παρακλάδια τους, επιδίδονται σε αέναα σχίσματα και σχήματα, διαλεγόμενοι παράλληλους μονολόγους και ενίοτε παίζοντας κυνηγητό στο κέντρο μεγαλουπόλεων, όπως κάναμε παιδιά στη γειτονιά, χωρίς να καίμε την περιουσία κάποιου ή την εθνική σημαία. Η δε ακραία τους μορφή εμπεριέχει την κατά γράμμα ερμηνεία του Νόμου περί ένοπλης πάλης.

Αντιπαραδοσιακοί προοδευτικοί και Θεμελιοκράτες Παραδοσιακοί έχουν κοινά στοιχεία δυστυχώς. Το μίσος είναι το πρώτο στοιχείο που τους ταυτοποιεί Ηθικώς. Μη φιλοσοφημένοι και οι μεν και οι δε, ετεροπροσδιορίζονται από την θέα του απεχθούς εχθρού. Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος στο έργο του με τίτλο, Ασκητικά, στον ΠΑ' λόγο του ''Περί διαφοράς των αρετών, και περί τελειότητος παντός δρόμου της αρετής'', γράφει: ''Καρδιά ελεήμων είναι να καίγεται η καρδιά για όλη την κτίση, δηλαδή υπέρ των ανθρώπων, και των ορνέων, και των ζώων, και των δαιμόνων και για όλα τα κτίσματα, τα οποία όταν τα βλέπει και τα θυμάται τρέχουν δάκρυα τα μάτια της, και από την πολλή συμπάθεια και ελεημοσύνη που αισθάνεται η καρδιά μικραίνει και δε μπορεί να υποφέρει ή να δεί ή να ακούσει οποιαδήποτε βλάβη ή κάτι λυπηρό ότι συνέβη στη πλάση, για αυτό το λόγο προσεύχεται με δάκρυα συνεχώς για τα ζώα, για τους εχθρούς της αλήθειας, για εκείνους που την έβλαψαν αυτήν την ίδια, να τους φυλάει Ο Θεός και να τους ελεήσει, επίσης προσεύχεται υπέρ των ερπετών από την πολλή ελεημοσύνη που 'χει μέσα της''.

Οι Παραδοσιακοί λίγοι στον αριθμό και αφανείς ήρωες της Πίστεως, έτσι πράττουν. Οι Θεμελιοκράτες Παραδοσιακοί θεωρούν αντιθέτως, οι αντίθεοι, χρέος τους την πικρή συμπεριφορά η οποία πολλές φορές συμβαδίζει με την εξωτερική αγνότητα, όπως μας διδάσκει ο μέγας καθηγητής του Μοναχισμού, Άγιος Ιωάννης ο Σιναϊτης στο έργο του με τίτλο, Πλάκες Πνευματικές, γνωστό όμως ως Κλίμακα, στο κεφάλαιο ΚΣΤ', ''Περί διακρίσεως'', συνήθως δε, η πικρή συμπεριφορά κρύβεται πίσω από τις εξόχως ταλαιπωρημένες λέξεις-συνθήματα, Πίστη, Ομολογία, Παράδοση, Αλήθεια. Ποιά καρδιά σήμερον είναι διατεθειμένη να κλάψει για την κατάντια των αγγέλων που εξέπεσαν εκ του ουρανού γενόμενοι δαίμονες λόγω έπαρσης; Ποιά καρδιά κλαίει σήμερον για τους εχθρούς της αληθείας να τους ελεήσει Ο Θεός; Αλήθεια είναι πως οι μάχες των πολιτικών έχουν θύματα εκατόμβες αθώων αμάχων, γυναικών, παίδων, νέων, γερόντων. Αλλά οι μάχες των δοξασιών έχουν θύματα εκείνους που αναζητούν, έξω από το γράμμα του Νόμου, την Αγάπη και απορρίπτονται λόγω θρησκευτικων γραφειοκρατιών.

Πόσοι Άνθρωποι Πρόσωπα με την καρδιά που περιγράφει ο Άγιος Ισαάκ, έκλαψαν γιατί δεν έγιναν δεκτοί και όταν βρήκαν ένα σπιτικό κατακρίθηκαν που στέγασαν το είναι τους εκεί; Πότε θα μετατραπούν οι δαήμονες σε αδαείς ώστε να ανακουφιστούν οι Φιλόσοφοι; Πόσα χιλιόμετρα διήνυσαν κάποιοι να βρούν Παράδοση και Πίστη και βρήκαν νομικισμό και φαρισαϊσμό; Αν το αλάτι χάσει την αλμύρα του, λέει Ο Κύριος, σε τί χρησιμεύει πια; Σε τίποτα το πετάνε έξω. Αν πεταχτούν εκτός οι δαήμονες εκεί μην απορήσουν, είναι ήδη εκτός κι ας μη το γνωρίζουν από εδώ.

Η διδασκαλική τροφή με την οποίαν αναπτύσσονται οι μικροί αλάθητοι πάπες, είναι η απροϋπόθετος κοινωνία των ιδεών ή της πίστης τους, στους απέναντι και εν δυνάμει ομού, η αφάνεια της οθόνης και η εκπλήρωση της αυτοϊκανοποίησης της έπαρσης εν ονόματι της ακριβείας, της διάσωσης δήθεν της Παράδοσης, αλλά εν αληθεία της διάσωσης του παχύσαρκου εγωκεντρικού εαυτού τους, που άνευ ουσιαστικού νοήματος ζωής αμόναχης, πληρούται ψηφιακώς. Οι Θεμελιοκράτες βρίσκουν έδαφος στις μικρές πληθυσμιακώς αντιδράσεις των Παραδοσιακών. Περιθωριακοί πνευματικώς οδηγούν εαυτούς στις παρυφές. Στο πλήθος δεν επιβιώνουν λόγω ανοησιαρχίας, αλλά και διότι στους Παραδοσιακούς που λόγω κενοδοξίας έπαψαν να είναι τέτοιοι και μεταλάχθηκαν σε ουνίτες της παγκοσμιοποίησης με δήθεν αντιοικουμενιστικά πρότυπα, δεν βρίσκουν ώτα ακουόντων, δεν βρίσκουν οπαδούς. Οπότε εισβάλουν σε μικρότερες ομάδες Παραδοσιακών, αποφεύγοντας την σύγκριση με το εκεί σπανίως ευρισκόμενο Φιλοσοφών πνεύμα και αρχίζοντας το διαβρωτικό κήρυγμα τους εν ονόματι πάντα της διάσωσης της Παράδοσης.

Κινούνται ελεγκτικώς κατά οποιουδήποτε δεν τηρεί την δική τους πεπατημένη πλανεμένη. Φωνασκούν μη έχοντες θεμέλιο το Πνεύμα του Νόμου αλλά το Γράμμα που μόνο του καταστρέφει. Αγάπη δεν είναι ικανοί να νιώσουν πια, και δικαιολογούνται ταυτίζοντας την Αγάπη με τις οικουμενιστικές αγαπολογίες, εγκληματώντας σε αυτή καθ' εαυτή την βασίλισσα των Αρετών που δίδαξε Ο Κύριος. Σε επιχειρήματα ιστορικού κύρους δεν απαντούν ποτέ όταν αυτά αναιρούν τις ερμηνείες τους ψευδολογίες τους. Ρίχνουν την μελάνη της σουπιάς και δυστυχώς με αυτήν γράφουν σύγχρονη πολιτική και εκκλησιαστική ιστορία αδαείς ηγήτορες, που την δανείζονται ως ελλιπείς προσωπικότητες ούσες. Η στάση τους έναντι ουσιαστικών ζητημάτων θυμίζει εντόνως την στάση των Φαρισαίων όταν Ο Κύριος έκανε θαύματα αλλά εκείνοι τον κατηγορούσαν ότι τα έκανε ημέρα Σάββατο! Ποία λύση υπάρχει όταν σε καιρούς αγνωσίας, αμάθειας, ημιμάθειας, έπαρσης, κυβερνούν και υπολογίζονται εκείνοι που έχουν τα προαναφερθέντα αντιπροσόντα; Μόνο η Προσευχή.

Όσο οι ηγήτορες είναι ακατάλληλοι για ηγεσία τόσο χώρο βρίσκουν οι συμπλεγματικοί για άσκηση επιρροής. Η ανοησιαρχία κυριαρχεί διότι αποδίδει άμεσα αποτελέσματα ψευδαίσθησης δυνάμεως στον κάτοχο αυτής. Η Σκέψη θέλει προσωπικότητα, πλήρωση, Ταπείνωση, Ευσπλαχνία, Αγάπη. Πολλοί πέρασαν τα εναέρια τελώνια, αλλά κατά την διήγηση, τους έριξε στην αιώνια Κόλαση το τελευταίο τελώνιο, το της Ασπλαχνίας. Η επιτυχία του διαβάλοντος το Θείο Σχέδιο Σωτηρίας, είναι πως καλύπτει την Ασπλαχνία υπό τον μανδύα της Αλάθητης ερμηνείας αντιχριστιανών φωνασκούντων δια την σωτηρία της Πίστεως... Όσο ούτοι γίνονται δεκτοί μετά της αρρώστιας που μεταδίδουν τόσο η Ασπλαχνία θα βασιλεύει εν ονόματι της Παραδόσεως.