Τί εἶναι ἡ Μασωνία; Μπορεῖ κάποιος ἱερωμένος νά ἀνήκει σ’ αὐτήν; Ἀπορία. 845/1017

Γκουλάγκ: τα σοβιετικά στρατόπεδα θανάτου και ο αρχιτέκτονάς τους.

Η μαρξιστική αντίληψη για το έγκλημα υποστηρίζει ότι η γενεσιουργός αιτία του είναι η «εκμετάλλευση των μαζών» και συνεπώς όταν αυτή θα παύσει να υφίσταται, θα εξαλειφθεί και η παραβατική συμπεριφορά των ανθρώπων. Μετά, όμως από την βίαιη κατάληψη της εξουσίας από τους μπολσεβίκους, ο Λένιν διατύπωσε την άποψη ότι η δημιουργία του σοβιετικού κράτους θα προκαλούσε την εμφάνιση ενός νέου είδους εγκληματία που θα αποκαλούνταν «ταξικός εχθρός».

Τα λαϊκά δικαστήρια που συστάθηκαν αμέσως μετά την «Οκτωβριανή Επανάσταση» δεν άργησαν να προσδιορίσουν και να στοχοποιήσουν ως τέτοιους τους τραπεζίτες, τους εμπόρους, τους ελεύθερους επαγγελματίες, τους φύλακες της τσαρικής περιόδου και γενικά κάθε άτομο που έδινε την εντύπωση του «ύποπτου», τους οποίους και καταδίκαζαν αυθαίρετα σε ποινές φυλάκισης, καταναγκαστικά έργα και σε θανατική ποινή.

 

Η αφορμή για την υλοποίηση του σχεδίου του Λένιν για εγκλεισμό των «εχθρών» σε «ειδικά στρατόπεδα» δόθηκε μετά την αποτυχημένη απόπειρα κατά της ζωής του από την Δώρα Καπλάν, τον Αύγουστο του 1918. Το σώμα που θα αναλάμβανε την εφαρμογή της πολιτικής του «Κόκκινου Τρόμου» ήταν η «Παν-Ρωσική Έκτακτη Επιτροπή για την Μάχη κατά των Αντεπαναστατικών Συνωμοσιών και της Δολιοφθοράς», γνωστή και ως «Τσεκά», δηλαδή η μυστική αστυνομία, υπό την ηγεσία του Πολωνού «επαναστάτη» Φέλιξ Ντζερζίνσκι (Felix Dzerzhinsky). Τον Σεπτέμβριο εξαπολύθηκε ένα ανηλεές κύμα τρομοκρατίας με συλλήψεις, φυλακίσεις και εκτελέσεις των «εχθρών» της επανάστασης. Το πρώτο διάταγμα που εκδόθηκε κατά την περίοδο του «Κόκκινου Τρόμου» δεν απαιτούσε απλά την σύλληψη και την φυλάκιση των εκπροσώπων της μπουρζουαζίας και των γαιοκτημόνων, των κληρικών και των αντεπαναστατικών στοιχείων, αλλά και τον εγκλεισμό τους σε «στρατόπεδα συγκέντρωσης». Μέχρι το τέλος του 1919 είχαν καταγραφεί 21 τέτοια στρατόπεδα, τα οποία αυξήθηκαν σε 107 στο τέλος του 1920. Οι διοικητές των στρατοπέδων αυτών επιδίωκαν περισσότερο να εξευτελίσουν και να χλευάσουν τους έγκλειστους, πρώην εύπορους αστούς, τους οποίους ανάγκαζαν να εκτελούν ταπεινωτικές δουλειές, παρά να τους εμφυσήσουν το πνεύμα της παραγωγικής εργασίας, όπως υποστήριζαν οι ηγέτες της «επανάστασης». 

 

Κρατούμενοι εργάζονται στην διάνοιξη της διώρυγας της Λευκής Θάλασσας. Η σημασία του έργου ήταν ασήμαντη, αλλά μέχρι την ολοκλήρωσή του πέθαναν τουλάχιστον 25.000 άνθρωποι.

Μέχρι το τέλος του εμφυλίου πολέμου, είχαν διαμορφωθεί δύο συστήματα φυλακών: Το Κομισαριάτο Δικαιοσύνης και αργότερα Κομισαριάτο Εσωτερικών ήταν υπεύθυνο για τις φυλακές, στις οποίες είχαν εγκλειστεί οι «ποινικοί» εγκληματίες. Η Τσεκά που μετέπειτα μετονομάσθηκε σε GPU, OGPU, NKVD και KGB ήλεγχε τα «ειδικά» ή «έκτακτα» στρατόπεδα, στα οποία φυλακίζονταν οι «πολιτικοί κρατούμενοι». Στις «ειδικές» φυλακές δεν κρατούνταν μόνο οι «αντιδραστικοί», αλλά και αναρχικοί, στελέχη αριστερών κομμάτων και κινημάτων, όπως οι μενσεβίκοι και οι σοσιαλεπαναστάτες, οι οποίοι είχαν λάβει μέρος στην «επανάσταση», αλλά μετά την επικράτησή της δεν τάχθηκαν με το μέρος του Λένιν. Οι συγκεκριμένοι κρατούμενοι οργάνωναν : διαμαρτυρίες και απεργίες πείνας, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες διαβίωσης, είχαν διασυνδέσεις στο εξωτερικό με «συγγενείς» ιδεολογικά ομάδες, τις οποίες ενημέρωναν για την άθλια κατάσταση των φυλακών και δέχονταν τις επισκέψεις του Ερυθρού Σταυρού Πολιτικών Κρατούμενων.

Η Τσεκά ήταν αδύνατο να ελέγξει τις εξεγέρσεις των «σοσιαλιστών» και των άλλων απείθαρχων κρατούμενων, που κρατούνταν στις πτέρυγες των φυλακών της Μόσχας. Γι’ αυτό, την Άνοιξη του 1923, αποφάσισε να τους μεταφέρει στα νησιά Σολοβέτσκι στην Λευκή Θάλασσα, όπου υπήρχε ένα μοναστικό συγκρότημα, που και στο παρελθόν είχε χρησιμοποιηθεί ως φυλακή για τους αντιπάλους των Τσάρων. Στα «βόρεια στρατόπεδα ειδικής σημασίας», γνωστά ως SLON, αρχικά οι «αντιδραστικοί» ιερείς και οι «σοσιαλιστές» κρατούμενοι δεν εργάζονταν και είχαν καταφέρει να διατηρήσουν αρκετά «προνόμια». Ζούσαν μακριά από τους υπόλοιπους κρατούμενους, οι οποίοι αντίθετα υποβάλλονταν σε σκληρά και άσκοπα βασανιστήρια από τους σαδιστές φρουρούς τους ή εκτελούνταν, όταν κρίνονταν ύποπτοι για υποκίνηση εξέγερσης ή πέθαιναν από τις επιδημίες τύφου και λιμού.

Ο αρχιτέκτονας των Γκουλάγκ

 

Οι φυλακές του Σολοβέτσκι ήταν ασύμφορες οικονομικά για το σοβιετικό κράτος και η ηγεσία του αναζητούσε τρόπους, ώστε από την λειτουργία τους να εξασφαλίζει κέρδος. Την αφορμή έδωσε μια επιστολή που έριξε στο «κυτίο παραπόνων» ο Νάφταλι Φρένκελ (Naftaly Frenkel), ένας Εβραίος κρατούμενος, στην οποία ανέλυε τα προβληματικά στοιχεία των παραγωγικών δραστηριοτήτων του στρατοπέδου και πρότεινε μια συντονισμένη μέθοδο κατανομής τροφίμων και οργάνωσης κρατούμενων. Ειδικότερα, οι κρατούμενοι του SLON θα χωρίζονταν σε τρεις ομάδες, ανάλογα με τις σωματικές τους ικανότητες: σε όσους ήταν ικανοί να εκτελούν βαριά εργασία, σε όσους ήταν ικανοί για ελαφριά εργασία και στους ανάπηρους. Συνεπώς, οι κρατούμενοι θα σιτίζονταν ανάλογα με τον όγκο της εργασίας τους. Οι αδύναμοι θα στερούνταν την τροφή, θα αποδυναμώνονταν ακόμη περισσότερό και τελικά είτε θα αρρώσταιναν είτε θα πέθαιναν.

 

 

Η επιστολή αυτή τράβηξε την προσοχή του Γκένρικ Γιάγκοντα (Genrikh Yagoda - βλέπε εδώ) στελέχους και αργότερα επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας και η σταλινική ηγεσία δεν άργησε να υιοθετήσει το σύστημα σε όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
 

Ο Φρένκελ γρήγορα προβιβάσθηκε σε φύλακα του στρατοπέδου, αποφυλακίσθηκε το 1927, έγινε διοικητής του Σολοβέτσκι, συνάντησε τον Στάλιν κατά την δεκαετία του 1930 και επέζησε κατά την περίοδο των εκκαθαρίσεων. Το Σολοβέτσκι εξελίχθηκε σε μια οργανωμένη επικερδή επιχείρηση, η οποία αναλάμβανε την εκτέλεση εργασιών και λειτουργούσε ανταγωνιστικά με άλλες κρατικές επιχειρήσεις, που ασκούσαν τις ίδιες δραστηριότητες.

Μετά την εφαρμογή του συστήματος Φρένκελ έπαυσε πλέον ο διαχωρισμός μεταξύ ποινικών και πολιτικών κρατούμενων. Η «ειδική» μεταχείριση των σοσιαλιστών στο Σολοβέτσκ που δεν εργάζονταν αλλά λάμβαναν μεγάλες μερίδες τροφής, προκάλεσε την αντίδραση των σοβιετικών αρχών, oι οποίες αποφάσισαν να τερματίσουν το προνομιακό καθεστώς κράτησής τους. Το 1925 τους απομάκρυναν από το μοναστήρι του Σαβατίεβο στo νησί και τους μετέφεραν σε μακρινές κλειστές φυλακές στην Κεντρική Ρωσία, όπου αντιμετώπισαν χειρότερες συνθήκες διαβίωσης.

 

Ο Naftaly Aronovich Frenkel (στην άκρη δεξιά στην φωτογραφία) γεννήθηκε το 1883, στην Κωνσταντινούπολη σε οικογένεια Εβραίων της Τουρκίας. Αργότερα η οικογένεια μετακόμισε στην Οδησσό. Του απονεμήθηκε το βραβείο του «Τάγματος του Λένιν» τρεις φορές και τίτλος του «Ήρωα της Σοσιαλιστικής Εργασίας». Ποτέ δεν παραπέμφθηκε σε δίκη για τα εγκλήματά του κατά της ανθρωπότητας.

Κατά τη διάρκεια των ετών 1937-1945 ο Frenkel ήταν ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Κατασκευής Σιδηροδρόμων.

Στις 28 Απριλίου 1947, ο Frenkel σταμάτησε για λόγους υγείας και του απονεμήθηκε σύνταξη. Πέθανε το 1960 στην Μόσχα.

Σταδιακά, από το καλοκαίρι του 1954 μέχρι την άνοιξη του 1956 αποφυλακίσθηκαν οι κρατούμενοι των στρατοπέδων του Γκουλάγκ. Όμως, η πλήρης κοινωνική αποκατάστασή τους, που περιλάμβανε την εξεύρεση εργασίας και στέγης και την εξασφάλιση σύνταξης, ήταν πολύ σπάνιο φαινόμενο και δημιουργούσε πρόσθετα προβλήματα ομαλής επανένταξής τους στο κοινωνικό σύνολο.

 

 

Ο Μπρέζνιεφ, ο οποίος αντιτίθετο στην αποσταλινοποίηση, δεν επανέφερε τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, ωστόσο οι «επικίνδυνοι» αντικαθεστωτικοί, όταν οδηγούνταν στις φυλακές, τελούσαν υπό αυστηρό καθεστώς επιτήρησης, αν και τους είχαν παραχωρηθεί κάποια στοιχειώδη δικαιώματα επικοινωνίας με τον «έξω κόσμο». Οι σοβιετικές αρχές χρησιμοποιούσαν, πλέον, τον εγκλεισμό των αντικαθεστωτικών σε ψυχιατρικά νοσοκομεία για να τους συκοφαντήσουν ως «διανοητικά άρρωστους» ή στην καλύτερη περίπτωση ως «προβληματικούς».

Αργότερα, η KGB, υπό την αρχηγία του μετέπειτα αρχηγού του κράτους Γιούρι Αντρόποφ, καταδίωκε όσους τάσσονταν υπέρ των ανθρώπινων δικαιωμάτων ή συμμετείχαν σε θρησκευτικές ή εθνικιστικές οργανώσεις. Τελικά, τα τέλη του 1986, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ έδωσε αμνηστία σε όλους τους πολιτικούς κρατούμενους, που παρέμειναν έγκλειστοι σε φυλακές.

Επίλογος:

Η ιστορική έρευνα μέχρι και σήμερα αναλύει τα στατιστικά στοιχεία, για να υπολογίσει τους ανθρώπους που πέρασαν από τα σοβιετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και τις αποικίες σωφρονιστικής εργασίας ή είχαν εκτοπιστεί στις αχανείς και έρημες εκτάσεις της Ρωσίας. Ο συνολικός αριθμός, πιθανόν να ανέρχεται σε 28.700.000. Για τους θανάτους οι ερευνητές μόνο εικασίες κάνουν. Άλλοι αναφέρουν ότι τα θύματα του σταλινισμού ανέρχονται σε 10-12.000.000, ενώ οι συγγραφείς της «Μαύρης Βίβλου του Κομμουνισμού» τα υπολογίζουν σε
20.000.000!

 

Μνημείο Γκουλάγκ

Οι Σοβιετικοί προσπάθησαν να σβήσουν από την συλλογική μνήμη τα στρατόπεδα Γκουλάγκ. Η ανθρωπότητα καταδικάζει δικαιολογημένα τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, χωρίς όμως να έχει συνειδητοποιήσει ότι ανάλογες ή και μεγαλύτερες θηριωδίες διαπράχθηκαν στην Σοβιετική Ένωση, την περίοδο 1919-1956.Το κομμουνιστικό καθεστώς απαγόρευε την φωτογράφιση σε όλη την χώρα και η παραβίαση της απαγόρευσης διωκόταν αυστηρά, συνεπώς, χωρίς τις φωτογραφικές μαρτυρίες των θυμάτων τους η χαρακτηριστική βαρβαρότητα των σοβιετικών στρατοπέδων δεν εισέδυσε ποτέ στην συνείδηση του δυτικού κόσμου, όπου τέτοια ζητήματα καταδικάζονταν απερίφραστα. Ούτε η κινηματογραφική βιομηχανία ασχολήθηκε με τα σοβιετικά στρατόπεδα. Οι αριστεροί διανοούμενοι στην Δύση αντιδρούσαν στην αποκάλυψη της αλήθειας για το σύστημα Γκουλάγκ και υποστήριζαν ότι επρόκειτο για «αντισοβιετική προπαγάνδα».
 

Η σημερινή Ρωσία προσπαθεί να μην αναμοχλεύει το σταλινικό παρελθόν. Πολλοί Ρώσοι πιστεύουν ότι το καθεστώς ήταν απάνθρωπο, ωστόσο η πάλαι ποτέ Σοβιετική Ένωση ήταν ισχυρή και η κατάρρευσή της «πλήγωσε» την υπερηφάνειά τους. 

 

Πηγή: ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΟΥΡΑΝΟΣ / (από το περιοδικό ''Μάχες και Στρατιώτες'', τεύχος 18 άρθρο Μ. Ντασκαγιάννη και από το διαδίκτυο)

Δεν φαντάζεστε ποιοι κρύβονται πίσω από το δήθεν "Κέντρο "Μακεδονικής" Γλώσσας στην Ελλάδα"…

 

 Πηγή: aktines.blogspot.com

 

«Αν καταργηθεί η άμβλωση θα αυξηθεί η θνησιμότητα στις έγκυες…» Το ψέμα στην πρώτη γραμμή για να κρατηθεί όρθια η άμβλωση.

LifeNews.com

Σάββατο 23 Ιουλίου 2022

Μεγάλη αντίδραση σε όλο το κόσμο μετά την άρση της Συνταγματικής υποστήριξης της άμβλωσης από το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ. Για να στηρίξουν ιδεολογικά την ανεύθυνη αντίδρασή τους, οι υποστηρικτές της έκτρωσης χρησιμοποιήσαν και το ψευδές επιχείρημα πως αν χαθεί το «δικαίωμα» στην άμβλωση θα αυξηθεί πολύ η θνησιμότητα στις έγκυες γυναίκες. (1)

Το ψέμα μπήκε στην πρώτη γραμμή για να κρατηθεί η άμβλωση όρθια...

Και δεν είναι η πρώτη φορά. Στην πραγματικότητα για να νομιμοποιηθεί και να κερδίσει το σάπιο έδαφος στο οποίο κινείται οι υποστηρικτές της είπαν σωρεία ψεμάτων... 

 

Είπαν ψέματα για τη Norma McCorvey, την «Jane Roe» της ομόλογης απόφασης και χρησιμοποίησαν αυτά τα ψέματα για να σκοτωθούν με άμβλωση 63 εκ. μωρά (μόνο στις ΗΠΑ), αλλά τα ψέματά τους αποκαλύφθηκαν όπως και η αληθινή ιστορία της Norma Mc Corvey.
 

Είπαν ψέματα και ισχυρίστηκαν ότι τα αγέννητα μωρά δεν είναι ανθρώπινα όντα, αλλά οι υπέρηχοι έγιναν το παράθυρο της μήτρας και απέδειξαν ότι το παιδί πριν τη γέννησή του είναι ένας άνθρωπος, είναι ένα αθώο μικρό μωρό.
 

Είπαν ψέματα και ισχυρίστηκαν ότι υπήρχε συνταγματικό δικαίωμα να σκοτώνονται μωρά σε εκτρώσεις αλλά το Ανώτατο Δικαστήριο πρόσφατα κατέστησε σαφές ότι δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα και ανέτρεψε την «Roe v.Wade».
 

Είπαν ψέματα όταν ισχυρίστηκαν ότι οι γυναίκες θα πέθαιναν αν απαγορευθούν οι αμβλώσεις. Το Τέξας έχει απαγορεύσει τις αμβλώσεις για 326 ημέρες, η Οκλαχόμα έχει απαγορεύσει τις αμβλώσεις για 60 ημέρες και πολλές άλλες πολιτείες έχουν απαγορεύσει τις αμβλώσεις για 30 ημέρες. Και έχουν πεθάνει ΜΗΔΕΝ γυναίκες.
 

Επιπλέον, στις χώρες που η άμβλωση απαγορεύθηκε η μητρική θνησιμότητα έγινε χαμηλότερη. Στη Χιλή η άμβλωση απαγορεύτηκε απόλυτα το 1989 και μέχρι το 2008 η μητρική θνησιμότητα έπεσε από το 70 στο 21 ανά 100.000 γεννήσεις ζώντων. Στη Πολωνία απαγορεύτηκε σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις το 1989, και η μητρική θνησιμότητα έπεσε από το 17 στις 2 ανά 100.000 γεννήσεις ζώντων. Στο Ελ Σαλβαδόρ απαγορεύτηκε απόλυτα το 1998 και η μητρική θνησιμότητα έπεσε από το 155 στο 46 ανά 100.000 γεννήσεις ζώντων. Στη Νικαράγουα η άμβλωση απαγορεύτηκε το 2006, και έως το 2017 η μητρική θνησιμότητα έπεσε από το 190 στο 98. Στις ΗΠΑ πριν τη Roe v. Wade η μητρική θνησιμότητα ήταν 18.8. Μετά την νομιμοποίηση της άμβλωσης η μητρική θνησιμότητα αυξήθηκε στο 23,8...(2)
 
Για την ερμηνεία του φαινομένου αυτού, ας λάβουμε υπόψιν τις επιπλοκές της άμβλωσης στην υγεία της γυναίκας. Κατά τη διάρκεια μιας έκτρωσης γνωρίζουμε πως τουλάχιστον ένα άτομο πεθαίνει σίγουρα. Η άμβλωση οδηγεί σε 100% βρεφική θνησιμότητα, ενώ πολλές γυναίκες επίσης υφίστανται ιατρογενείς κακώσεις κατά τη διάρκειά της. Δηλαδή η διαδικασία ΔΕΝ είναι ασφαλής. Σύμφωνα με το CDC, 5,4 νεογνά πεθαίνουν ανά 1.000 γεννήσεις ζώντων νεογνών. Ενώ το 5,4 εξακολουθεί να είναι πάρα πολύ, ωστόσο είναι πολύ καλύτερο από την άμβλωση που σκοτώνει το κάθε βρέφος. Και επιπλέον ο αριθμός 5,4 είναι θάνατος από επιπλοκή, αλλά η άμβλωση είναι σκόπιμη δολοφονία του αγέννητου παιδιού. Οπότε μπορούμε να κρίνουμε το ποιο είναι «πιο ασφαλές».(1) Είπαν ψέματα καθώς ισχυρίστηκαν ότι οι γυναίκες θα πέθαιναν επειδή οι απαγορεύσεις των αμβλώσεων θα σταματούσαν τις υψηλού κινδύνου θεραπείες στις εγκυμονούσες. (χημειοθεραπείες, ακτινοβολίες, χειρουργικές επεμβάσεις, εισαγωγή σε εντατικές κ.α.) Αλλά οι pro-life γιατροί αποκάλυψαν τα ψέματά τους και απέδειξαν ότι φροντίζουν και τις έγκυες γυναίκες κάθε μέρα.
 

Έλεγαν ψέματα και ισχυρίστηκαν ότι οι γυναίκες θα πέθαιναν επειδή οι απαγορεύσεις των αμβλώσεων θα σταματούσαν τη θεραπεία εάν υπήρχαν αποβολές. Αλλά οι έλεγχοι των ιατρικών στατιστικών στοιχείων έχουν αποδείξει ότι αυτοί οι ισχυρισμοί είναι ψευδείς .

Το ζήτημα με αυτά τα ψέματα είναι πως, δημιουργούν ψεύτικες εντυπώσεις και ενισχύουν τη δημόσια στήριξη για τη διατήρηση της νομιμότητας τω αμβλώσεων σε πολλές χώρες στο κόσμο. Βοηθούν την Big Abortion να συγκεντρώσει δισεκατομμύρια δολάρια για να διατηρήσει την ακμή της.
 

Αναγκάζουν την Big Tech να λογοκρίνει τις pro-life ομάδες και τους ανθρώπους που εργάζονται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κάνει τις κυβερνήσεις να παίρνουν πολιτικές αποφάσεις και να ψηφίζουν νόμους που σκοτώνουν τα παιδιά τους και αφανίζουν τις πατρίδες τους. Και το πιο σημαντικό, θέτουν σε κίνδυνο τη ζωή των γυναικών και των αγέννητων παιδιών, κρατώντας τις αμβλώσεις νόμιμες για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε πολλές χώρες σε ολόκληρο το κόσμο.

Γιατί σήμερα, εμείς που αναζητούμε την αλήθεια στη ζωή μας εξακολουθούμε να πιστεύουμε και να στηρίζουμε όλο αυτό το θανατηφόρο ψέμα;

Πηγές:

https://www.instagram.com/liveactionorg/?hl=el

https://www.lifenews.com/2022/07/22/they-claim-abortion-is-safer-than-giving-birth-but-thats-totally-false/  

https://www.afistemenaziso.gr/texts/epikairotita/an-katargithei-i-amvlosi-tha-afksithei-i-thnisimotita-stis-egkyes-to-psema-stin-proti-grammi-gia-na-kratithei-orthia-i-amvlosi

Πηγή: aktines.blogspot.com

Γιατροί σε δημόσια κλινική του Λονδίνου άλλαζαν φύλο σε μικρά παιδιά...

Επειδή έτρεμαν μην τους πουν «ομοφοβικούς»!

Θαρραλέοι υπάλληλοι, που έσπασαν την υγειονομική «ομερτά», μετανιωμένοι τρανσέξουαλ και εξοργισμένοι γονείς κατάφεραν να βάλουν λουκέτο στη δημόσια «κλινική της ντροπής» στη Βρετανία, στην οποία με συνοπτικές διαδικασίες οι γιατροί άλλαζαν φύλο σε μικρά παιδιά, διότι έτρεμαν μην τους κολλήσουν τη ρετσινιά του «ομοφοβικού».

Η κλινική Gender Identity Development Service στο νοσοκομείο του Λονδίνου Tavistock and Portman NHS Foundation Trust ανήκει στο βρετανικό Εθνικό Σύστημα Υγείας NHS. Από το 1989, οπότε άρχισε να λειτουργεί ως μοναδική κλινική αλλαγής φύλου σε παιδιά, έως το κλείσιμό της, στο τέλος της περασμένης εβδομάδας, πρόσφερε τις υπηρεσίες της σε 9.000 ανήλικα, ακόμη και 10 ετών.

Οι αμέτρητες καταγγελίες ότι οι γιατροί έκαναν πλύση εγκεφάλου σε γκέι παιδιά για να πιστέψουν ότι είναι τρανσέξουαλ, έσπευδαν να χορηγήσουν αναστολείς της εφηβείας, τα υπέβαλαν σε μαστεκτομές και αδιαφορούσαν για πιθανά ψυχολογικά προβλήματα των μικρών ασθενών δεν άφησαν άλλη επιλογή στην ελεγκτική επιτροπή του NHS, με επικεφαλής τη διακεκριμένη παιδίατρο Hilary Cass, από το να κλείσει την κλινική.

Το βασανιστικά αργό ξήλωμά της άρχισε το 2005, όταν η νοσοκόμα Σου Εβανς κατήγγειλε ότι μικρά παιδιά διαγιγνώσκονταν με συνοπτικές διαδικασίες με «δυσφορία φύλου» και υποβάλλονταν στη διαδικασία αλλαγής φύλου. Ακολούθησαν καταγγελίες γιατρών, όπως του δρ Ντέιβιντ Μπελ και Μάρκους Εβανς το 2019. Εκαναν λόγο για «κλίμα φόβου» σε όσους αμφισβητούσαν τις παραπάνω πρακτικές, το οποίο δημιουργούσαν συνάδελφοί τους και οι μάνατζερ της κλινικής, οι οποίοι με τη σειρά τους φοβούνταν μήπως τους θεωρήσουν «ομοφοβικούς». Η 25χρονη πλέον Κίρα Μπελ, ένα από τα αμέτρητα παιδιά που μετάνιωσαν που έγιναν τρανσέξουαλ μέσω της κλινικής, δήλωσε δικαιωμένη από το κλείσιμό της.

newsbreak,1-08-2022

Πηγή: aktines.blogspot.com

ΗΠΑ: Διάσημος τρανς ακτιβιστής συνελήφθη με την κατηγορία της σεξουαλικής κακοποίησης εφήβου.

  

 

Reduxx / ΚΟ

Ένας διάσημος τρανς ακτιβιστής του οποίου την οδυνηρή ιστορία για διακρίσεις ταυτότητας φύλου που υπέστη, παρουσίασαν οι New York Times, είναι αντιμέτωπος τώρα με 16 κατηγορίες κακουργηματικού χαρακτήρα που σχετίζονται με τη σεξουαλική κακοποίηση και εκβίαση ενός έφηβου.

Ο Carlos Arturo Aparicio Hernandez, 36 ετών, κατηγορήθηκε την περασμένη εβδομάδα για τα κακουργήματα της επιβαρυντικής περίπτωσης σεξουαλικού εκβιασμού και έξι κατηγορίες για βίαιο σοδομισμό και άλλες τρεις κατηγορίες για βίαια σεξουαλική κακοποίηση, προσέλκυση ανηλίκου και πέντε κατηγορίες για σεξουαλική εκμετάλλευση ανηλίκου – που όλα αφορούν την κακοποίηση ενός εφήβου το 2021.

Τον Ιανουάριο του περασμένου έτους, το 15χρονο θύμα δέχθηκε αίτημα φιλίας στο Facebook από κάποιον που πίστευε ότι ήταν ένα κορίτσι της ηλικίας του. Ο Hernandez επικοινωνούσε με το αγόρι για αρκετούς μήνες και κέρδισε την εμπιστοσύνη του, ζητώντας τελικά γυμνές φωτογραφίες από αυτόν.

Αφού έλαβε τις φωτογραφίες, ο Hernandez ζήτησε να συναντήσει το θύμα, προσκαλώντας το σε ένα σπίτι στο Taylorsville της Γιούτα.

Στη συνέχεια, ο Hernandez αφού εκβίασε το αγόρι με τις φωτογραφίες που αυτό του είχε στείλει, του επιτέθηκε σεξουαλικά. Σύμφωνα με την δικογραφία, ο Hernandez κατέγραψε επίσης τη σεξουαλική επίθεση.

Το θύμα είπε στην αστυνομία ότι ο Hernandez του είχε δείξει επίσης εικόνες σεξουαλικής εκμετάλλευσης «πολύ νεαρών» κοριτσιών και του είπε ότι τα είχε κακοποιήσει σεξουαλικά επίσης.

Μετά τη σύλληψή του, ο Hernandez παραιτήθηκε από το δικαίωμά του να μην μιλήσει και είπε στην αστυνομία ότι τον έλκυαν ανήλικοι από τότε που ήταν μικρός. Είπε επίσης ότι σκοπός του από τη συνάντηση με το αγόρι ήταν να τον κακοποιήσει σεξουαλικά.

Σύμφωνα με το Τμήμα του Σερίφη της κομητείας Σολτ Λέικ, ο Hernandez καταγράφηκε ως γυναίκα με το νόμιμο όνομά του, αλλά παρείχε το ψευδώνυμο Raiza Daniela Aparicio Hernandez. Καταγράφηκε επίσης ως πολίτης του Ελ Σαλβαδόρ.

Ο Hernandez είναι διάσημος τρανς ακτιβιστής που κάποτε εμφανιζόταν στους New York Times και μάλιστα μίλησε στο κτίριο γραφείων Cannon House, (πρόκειται για το παλαιότερο κτίριο γραφείων του Κογκρέσου), στην Ουάσιγκτον για τους LGBTQ μετανάστες.

Στην πατρίδα του, το Ελ Σαλβαδόρ, ο Hernandez ήταν ενεργός στην κοινότητα των τρανς ακτιβιστών και υπηρέτησε στο Διοικητικό Συμβούλιο της Asociacion Aspidh Acoiris Trans (AAAT), μιας πολιτικής οργάνωσης που υποστηρίζει τους τρανς-αναγνωρισμένους άνδρες.

Λόγω της θέσης του στην AAAT, ο Hernandez εκπροσώπησε την LBTQ κοινότητα σε διάφορες εκδηλώσεις, πορείες, πολιτικές συναντήσεις, ακόμη και στο Διαμερικανικό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (Inter-American Court of Human Rights ή I.C.H.R.) στην Κόστα Ρίκα, όπου ο Hernandez άσκησε πίεση για ψήφιση νόμων περί αυτοπροσδιορισμού.

Το IACHR έχει δικαιοδοσία σε 25 από τα 35 κράτη μέλη του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών (OAS). Ο Hernandez επισκέφθηκε το Δικαστήριο το 2016 για να προωθήσει την ευρύτερη διάδοση των νόμων περί αυτοπροσδιορισμού. Το 2018, το IACHR δήλωσε ότι «η αλλαγή ονόματος και η διόρθωση δημοσίων αρχείων και εγγράφων ταυτότητας ώστε να συμμορφώνονται με την ταυτότητα φύλου ενός ατόμου» αποτελούν προστατευόμενα δικαιώματα. Μόλις πέρυσι, το IACHR διέταξε την κυβέρνηση της Ονδούρας να εφαρμόσει πολιτικές που θα διευκολύνουν τον αυτοπροσδιορισμό του φύλου και την παραποίηση του βιολογικού φύλου στα επίσημα έγγραφα.

Τον Φεβρουάριο του 2017, ο Hernandez εθεάθη με τον Hugo Martinez (φώτο), ο οποίος ήταν υπουργός Εξωτερικών του Ελ Σαλβαδόρ εκείνη την εποχή. Ο Hernandez είχε πιέσει στον Martinez για υποστήριξη στους νόμους αυτοπροσδιορισμού.

Το 2018, οι New York Times παρουσίασαν το προφίλ του Hernandez σε ένα άρθρο σχετικά με τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν οι LGBTQ μετανάστες.

Στο άρθρο, ο Hernandez παρουσιαζόταν ως «διαφυλικός ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα» που είχε φύγει από το Ελ Σαλβαδόρ τον Ιούνιο του 2017 μετά από παρενόχληση και σωματική επίθεση από την αστυνομία. Έλαβε άσυλο στις Ηνωμένες Πολιτείες την ίδια χρονιά και εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες.

Η υπόθεση του Hernandez απέκτησε φήμη μεταξύ των ακτιβιστών, με τον ίδιο να προσκαλείται να μιλήσει σε μια εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε από το Συμβούλιο για την Παγκόσμια Ισότητα στο κτήριο γραφείων Cannon House στην Ουάσιγκτον, με βάση τη σεξουαλικότητα και την ταυτότητα φύλου του από το προσωπικό της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων.

Τον Μάρτιο του 2020, ο Hernandez μίλησε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας (USC) με θέμα «Άσυλο, Αναπηρία και Ψυχική Υγεία».

Όπως επιβεβαιώνει το Reduxx, ο Hernandez κρατείται στο γυναικείο τμήμα της φυλακής της Salt Lake City. 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Ο όρος «Cis» επινοήθηκε από παιδόφιλο ιατρό...

Ο σεξολόγος που βρήκε τον όρο "cis" ισχυρίστηκε επίσης ότι "δεν υπάρχει τίποτα κακό με την παιδεραστία".

Ο όρος "cis gender" έχει αποκτήσει ευρεία δημοτικότητα τα τελευταία χρόνια, κυρίως λόγω της ώθησης από τρανς ακτιβιστές που ορίζουν τη λέξη ως το αντίθετο του "transgender". Ωστόσο, λίγοι χρήστες του όρου γνωρίζουν ότι προήλθε από έναν Γερμανό σεξολόγο που πιστεύει επίσης ότι η παιδεραστία είναι απλά μία σεξουαλικότητα.

Μια δημοσίευση του 1991 από τον Volkmar Sigusch, με τίτλο “Transsexuals and our Nosomorphic View”, ("Τρανσέξουαλς και η νορμοφοβική μας οπτική") πιστώνεται ως η πρώτη δημοσιευμένη περίπτωση του όρου «cisgender» ως αντώνυμο (αντίθετο) του transgender.

Ο Sigusch είναι Γερμανός σεξολόγος, γιατρός και κοινωνιολόγος που υπηρέτησε ως διευθυντής του Institut für Sexualwissenschaft (Ινστιτούτο Σεξουαλικής Επιστήμης) στην κλινική του Πανεπιστημίου Goethe, στην Φρανκφούρτη, από το 1973 έως το 2006.

Το "Cisgender" χρησιμοποιείται πλέον ευρέως για να αναφέρεται σε άτομα που λέγεται ότι έχουν μια "ταυτότητα φύλου" που ταιριάζει με το φύλο τους. Ωστόσο, η πιο ακριβής μετάφραση του γερμανικού όρου Sigusch "zissexuell" είναι "cissexual", αν και τώρα ο όρος "sex" (φύλο) - αναφερόμενος είτε στα γεννητικά όργανα είτε στη σεξουαλικότητα - έχει αντικατασταθεί από τον αόριστο και υποκειμενικό όρο “gender” ("φύλο"). (Σύμφωνα με αυτό τον παραλογισμό μπορείς ταυτόχρονα να έχεις άλλο "sex" και άλλο "gender", καθώς "sex" υποτίθεται είναι το «βιολογικό» σου φύλο, ενώ "gender" το «κοινωνικό»).

«Το γνήσιο νεολογικό χαρακτηριστικό του τρανσεξουαλισμού είναι ότι δίνει αυτό που ανέφερα ως cissexualism, στην πραγματικότητα το λογικό του αντίστοιχο, με ένα εξαιρετικά διφορούμενο φως. Διότι εάν υπάρχει ένα trans, ένα πέρα ​​(του φυσικού φύλου), πρέπει να υπάρχει και ένα cis, ένα από αυτήν την πλευρά, επίσης», έγραψε ο Sigusch το 1998, αναφερόμενος στο άρθρο του το 1991.

Οι απόψεις του σεξολόγου περιλαμβάνουν επίσης αμφιλεγόμενες απόψεις για την παιδεραστία. Ο Sigusch κάνει διάκριση μεταξύ των pedophiles (παιδεραστών-παιδόφιλων) που κακοποιούν παιδιά και των “pedosexuals” (“pedosexual” κατά το homosexual), που έχουν τις ίδιες παρορμήσεις αλλά δεν τις εξασκούν με αυτά.

Σε συνέντευξή του στο Spiegel το 2011, ο Sigusch δήλωσε ότι το πρόβλημα με τους “pedosexuals” δεν είναι η επιθυμία τους να κακοποιούν τα παιδιά, αλλά το να ενεργούν βάσει αυτής της παρόρμησης. Πρότεινε ότι το καλύτερο αποτέλεσμα για τη θεραπεία των παιδεραστών δεν είναι η απώλεια της επιθυμίας τους, αλλά η αποτροπή τους από το να έχουν «επαφή» με τα παιδιά.

Οι ισχυρισμοί του Sigusch μοιάζουν με τη σύγχρονη ρητορική γύρω από «ενάρετους παιδόφιλους» (“virtuous pedophiles”) ή «MAPs» (minor-attracted persons / άτομα που έλκονται από ανήλικα άτομα), τα οποία δίνουν προτεραιότητα στα συναισθήματα και τις ανάγκες ανδρών που ελκύονται από παιδιά, αντί να εστιάζουν στην προστασία των παιδιών.

Εξετάζοντας την ιστορία των πολιτικών και στάσεων υπέρ της παιδεραστίας στη Γερμανία κατά τις δεκαετίες του '60-'80, είναι σαφές ότι ο Sigusch απέχει πολύ από το να είναι κάποιος απομονωμένος υπέρμαχός της και ότι απλώς προσπαθούσε να εκλαϊκεύσει ιδέες που ήδη υπήρχαν.

Ένα πρόσωπο κλειδί πίσω από μια ανοιχτή πολιτιστική αποδοχή της παιδεραστίας στη Γερμανία ήταν ο σύγχρονος του Volkmar Sigusch, ο σεξολόγος Helmut Kentler με έδρα το Βερολίνο. Ο Kentler τοποθέτησε ανάδοχα παιδιά σε σπίτια παιδεραστών ξεκινώντας το 1969 με σκοπό τη διευκόλυνση της σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, ένα έργο γνωστό αργότερα ως «Πείραμα Kentler» ή «Έργο Kentler» (“Kentler Experiment” ή “Kentler Project”). 

 

 

 

Αυτό το πείραμα εγκρίθηκε και επιχορηγήθηκε από τη Γερουσία του Βερολίνου. Το 1988, σχεδόν δύο δεκαετίες αργότερα, ο Kentler περιέγραψε το έργο ως «πλήρη επιτυχία» σε μια έκθεση που υπέβαλε στη Γερουσία.

Ο Δρ. Joachim Häberlen του Πανεπιστημίου του Warwick, στο άρθρο του, “Feeling Like a Child: Dreams and Practices of Sexualality in the West German Alternative Left during the Long 1970s”, («Νιώθοντας σαν Παιδί: Όνειρα και Πρακτικές της Σεξουαλικότητας στην Δυτικογερμανική Εναλλακτική Αριστερά κατά τη διάρκεια της μακράς δεκαετίας του 1970»), λέει:

«Το 1970 μέλη του γερμανικού κοινοβουλίου που ήταν επιφορτισμένοι με τη μεταρρύθμιση του ποινικού δικαίου άκουσαν ακόμη και τον ριζοσπαστικό μελετητή της εκπαίδευσης Helmut Kentler, τον σεξολόγο Volkmar Sigusch και άλλους κοινωνιολόγους και ψυχολόγους, οι οποίοι δήλωσαν ότι τα παιδιά δεν θα υποφέρουν από σεξουαλικές σχέσεις με ενήλικες και ότι αυτές οι σχέσεις δεν πρέπει να τιμωρηθούν, γιατί είναι ένα «έγκλημα χωρίς θύμα»».

Το 1972, ο Ολλανδός ακτιβιστής υπέρ των παιδεραστών Dr. Frits Bernard δημοσίευσε μια εργασία με τίτλο «Παιδοφιλία – μια ασθένεια;» (“Pedophilia – a Disease?”), στην οποία κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «οι παιδοφιλικές επαφές δεν βλάπτουν την ψυχική ανάπτυξη ενός παιδιού». Σύμφωνα με τη Δρ Sonja Levsen, στο δοκίμιό της, «Pedophile Apologism in the 1970's», ο Volkmar Sigusch ήταν ένας από τους «συμβούλους» στην έρευνα του Bernard.

Σύμφωνα με τον Dagmar Herzog, συγγραφέα του “Sex after Fascism: Memory and Morality in Twentieth-Century Germany”, ο Volkmar Sigusch και ο συνάδελφός του Gunter Schmidt, με τον οποίο δημοσίευσε έρευνα για την παιδική σεξουαλικότητα στη δεκαετία του '70, υποστήριξαν επίσης ότι η έκθεση των παιδιών στην πορνογραφία είναι ένα πηγάδι – μια γνωστή τακτική αλίευσης θυμάτων από τους παιδεραστές – ήταν εντελώς ακίνδυνη.

«Ο Volkmar Sigusch και ο Gunter Schmidt υποστήριξαν προκλητικά ότι η αναπαράσταση του σεξ, αυτή καθαυτή, δεν βλάπτει τη νεολαία ή τα παιδιά και ότι το είδος της πορνογραφίας στο οποίο το σεξ «αναπαρίσταται χωρίς προκαταλήψεις ως μια κοινωνική δραστηριότητα γεμάτη ευχαρίστηση… είναι ένα είδος που θα μπορούσε κανείς χωρίς ανησυχία να δώσει σε παιδιά και εφήβους», έγραψε ο Herzog.

Το 2010, ο Sigusch δημοσίευσε «διατριβές σεξολογίας για τη συζήτηση για την κακοποίηση» όπου επαίνεσε τον «παράδεισο της παιδικής ηλικίας» και ισχυρίστηκε ότι «η προσθήκη ταμπού στον παιδικό ερωτισμό δημιουργεί αυτό που όλοι θέλουμε να αποτρέψουμε: τη σεξουαλική βία».

«Δεν υπάρχει τίποτα κακό με την παιδεραστία με την έννοια της λέξης, δηλαδή ενάντια στο να μας αρέσουν, ακόμη και να αγαπάμε, τα παιδιά», έγραψε ο Sigusch. «Ο αισθησιασμός που ξεδιπλώνεται αυθόρμητα ανάμεσα σε ένα παιδί και έναν ενήλικα είναι κάτι υπέροχο. Τίποτα δεν μπορεί να μας θυμίσει πιο έντονα τους παραδείσους της παιδικής ηλικίας. Τίποτα δεν είναι πιο αγνό και πιο ακίνδυνο από αυτόν τον ερωτισμό του σώματος και της καρδιάς. Ο παιδικός ερωτισμός δεν είναι μόνο γεμάτος απολαύσεις, είναι και απαραίτητος».

Διάβασε: Η επίθεση στο Φύλο και στην Οικογένεια: Η κληρονομιά της Σχολής της Φρανκφούρτης

ΚΟ: Ο Volkmar Sigusch, γεννημένος το 1940 στο Bad Freienwalde (Oder) του Βρανδεμβούργου της Γερμανίας, γιος διευθυντή τράπεζας, αυτοπεριγράφεται ως "σεξολόγος," γιατρός και κοινωνιολόγος. Μετά την φυγή του από την Ανατολική Γερμανία, ο Sigusch σπούδασε ιατρική, ψυχολογία και φιλοσοφία στη Φρανκφούρτη, έχοντας καθηγητές τους Μαξ Χορκχάιμερ και Τέοντορ Αντόρνο, οι οποίοι είχαν τότε επιστρέψει από τις Ηνωμένες Πολιτείες και είχαν επανιδρύσει το περιβόητο Ινστιτούτο Κοινωνικών Ερευνών της Φρανκφούρτης (Frankfurt Institute for Social Research). Με λίγα λόγια, ο Sigusch, υπήρξε άξιος μαθητής της περιβόητης Σχολής της Φρανκφούρτης (Frankfurter Schule) που ιδρύθηκε από μπολσεβίκους, κατά κύριο λόγο εβραϊκής καταγωγής, στην Φρανκφούρτη, το 1920, που είχε ως σκοπό την "αναίρεση" της παραδοσιακής δυτικής κοινωνίας, που θεωρείτο «καταπιεστική», μέσω της "Κριτικής Θεωρίας", της θεωρίας δηλ. του να επικρίνεις κάθε παραδοσιακό θεσμό, αρχής γενομένης από την οικογένεια. 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.com

Κ. Γουργουλιάνης, Καθ. Πνευμονολογίας, όλοι οι θανόντες με κορονοϊό δηλώνονται ότι πέθαναν από κορονοϊό...

Βόρεια Κορέα: «Βασανίζουν χριστιανούς κρατουμένους αναγκάζοντάς τους να πίνουν νερό με ανθρώπινες στάχτες»

Πρώην τρόφιμος φυλακών καταγγέλλει την κόλαση που έζησε στη χώρα του Κιμ.

 

Όποιος κλειστεί σε φυλακή της Βόρειας Κορέας επειδή είναι πιστός του χριστιανισμού ή είδε τηλεοπτική παραγωγή ξένης χώρας θα περάσει τα πάνδεινα.

Η ανατριχιαστική καθημερινότητα αποκαλύφθηκε πρόσφατα σε έκθεση αμερικανικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Τρόφιμοι φυλακών για πράγματα όπως η κατοχή της Βίβλου (Αγίας Γραφής) ή η παρακολούθηση σαπουνόπερας χώρας του εξωτερικού αντιμετωπίζουν ένα ιδιαίτερο βασανιστήριο: τους αναγκάζουν να πιουν νερό από το ποτάμι που σκορπίζουν τις στάχτες των νεκρών κρατουμένων.

Αυτό είπαν όσοι έζησαν τον εφιάλτη του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Chongori της Βόρειας Κορέας, ένα τρομακτικό κέντρο κράτησης που μπορεί να βρεθείς για αδικήματα όπως η προσωπική πίστη ή ένα τηλεοπτικό προϊόν που προέρχεται από τη Νότια Κορέα.

«Κάθε Δευτέρα καίγαμε τα πτώματα», ανακαλεί ένας πρώην τρόφιμος του κολαστηρίου, «μετά την καύση, μαζεύαμε τις στάχτες δίπλα στο κρεματόριο. Οι στάχτες χρησιμοποιούνται για λίπασμα στις φάρμες. (Αντιγραφή των μεθόδων του Χίτλερ που έκαιγε ανθρώπους στους φούρνους, κομμουνισμός και ναζισμός σε πορείες παράλληλες)

(Ο ψυχασθενής ηγέτης της κομμουνιστικής δικτατορίας στην Βόρεια Κορέα, Κίμ Γιόνκ Ούν. Ο παππούς του, ο πατέρας του, οι οποίοι έχουν πεθάνει, και ο ίδιος λατρεύονται σαν θεοί. Οι πολίτες της χώρας είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν στα δύο αγάλματα του παππού και του πατέρα και να κάνουν υπόκλιση 45 μοιρών. Τους έχουν ταριχεύσει και τους έχουν για να περνούν οι πολίτες και να τιμούν με υποκλίσεις, τα πτώματα αυτών που όταν κυβερνούσαν, βασάνιζαν και σκότωναν όποιον θεωρούσαν εχθρό... εν ονόματι πάντα του λαού και των εργατών... Κομμουνιστική αθεΐα με θεούς αγάλματα και ταριχευμένα πτώματα! Δείτε εδώ)

 

«Όταν έβρεχε, οι στάχτες κατέληγαν στο ποτάμι και οι φυλακισμένοι έπιναν το νερό του ποταμού και το χρησιμοποιούσαν για να κάνουν μπάνιο».

Το στρατόπεδο συγκέντρωσης στο Chongori, Κέντρο Επανεκπαίδευσης Kyo-hwa-so No. 12 , όπως το λένε επισήμως, είναι διαβόητο για τον υψηλό δείκτη θνησιμότητας εξαιτίας ασθενειών, τραυμάτων και σωματικής και ψυχολογικής κακοποίησης.

Ένας πρώην τρόφιμος των φυλακών που κατάφερε να το σκάσει από τη Βόρεια Κορέα -και δεν κατονομάζεται για λόγους ασφαλείας- ήταν αυτός που έκανε την ανατριχιαστική αποκάλυψη στην αμερικανική οργάνωση Committee for Human Rights in North Korea (HRNK).

Η HRNK χρησιμοποίησε δορυφορικά δεδομένα για να καταδείξει το στρατόπεδο και τα κτίσματά του, αλλά και τους χώρους της καταναγκαστικής εργασίας.

«Ξέρουμε ότι οι άνθρωποι υποφέρουν εκεί πέρα από κάθε φαντασία», δήλωσε ο Joseph Bermudez, επικεφαλής της ομάδας που συνέταξε την έκθεση, «οι θηριωδίες που γίνονται στο τεράστιο σύστημα των άδικων φυλακίσεων της Βόρειας Κορέας απαιτούν την άμεση προσοχή της διεθνούς κοινότητας».

Ο Greg Scarlatoiu, διευθυντής της HRNK, αποκάλυψε και τη φύση των εγκλημάτων για τα οποία στέλνεται εκεί ο κόσμος:

«Συμπεριφορές που είναι απόλυτα φυσιολογικές στις περισσότερες χώρες ποινικοποιούνται στη Βόρεια Κορέα. Αυτό περιλαμβάνει τη θρησκευτική πρακτική, κυρίως τον χριστιανισμό, και την κατοχή της Βίβλου και την πρόσβαση σε πληροφορίες από τον έξω κόσμο, ειδικά κάθε υλικό από τη Νότια Κορέα, όπως σαπουνόπερες.

Περιλαμβάνεται ακόμα και η κακομεταχείριση φύλλου εφημερίδας που περιέχει τη φωτογραφία του ηγέτη της Βόρειας Κορέας ή του πατέρα του ή του παππού του».

Οι φυλακές είναι πολύ κοντά στα σύνορα με την Κίνα και το 60% των 5.000 τροφίμων είναι άνθρωποι που προσπάθησαν να διαφύγουν από τη χώρα.

Το άλλο 40% αποτελείται ωστόσο από ανθρώπους που υπέπεσαν σε αδικήματα όπως η παρακολούθηση σαπουνόπερας...

 

Πηγή: newsbeast.gr

Πηγή φωτογραφιών: protothema.gr, clickatlife.gr

Φυλακές κολαστήρια στην κομμουνιστική Βόρεια Κορέα.

Βόρεια Κορέα: Η ανατριχιαστική αφήγηση πρώην κρατουμένων - Τι λένε για τα όσα βίωναν στις φυλακές κολαστήρια.

 

Πρώην κρατούμενες σε φυλακές της Βόρειας Κορέας περιέγραψαν με τα πιο μελανά χρώματα τα όσα βίωναν, στο BBC. Το «έγκλημά» τους; Προσπάθησαν να φύγουν από τη χώρα, ψάχνοντας μια καλύτερη ζωή. Δεν τα κατάφεραν όμως και οδηγήθηκαν σε φυλακές που αν μη τι άλλο μπορούν να χαρακτηριστούν ως «κολαστήρια».

Βόρεια Κορέα, η συγκλονιστική αφήγηση πρώην κρατούμενης.

Αφού σύρθηκε στο κελί της, η Lee Young-joo διατάχθηκε να καθίσει σταυροπόδι με τα χέρια στα γόνατά της. Δεν της επιτρεπόταν να κινείται για έως και 12 ώρες την ημέρα. Ένα μικρό κούνημα ή ένας σιγανός ψίθυρος προς τους συγκρατούμενούς της τιμωρούνταν αυστηρά.

Είχε περιορισμένη πρόσβαση σε νερό και της έδιναν μόνο λίγες αλεσμένες φλούδες καλαμποκιού για να φάει. «Ένιωθα σαν ζώο, όχι σαν άνθρωπος», είπε. Είπε στο BBC ότι πέρασε ώρες ανακρίσεων επειδή έκανε κάτι που πολλοί από εμάς θεωρούν δεδομένο - να εγκαταλείψει τη χώρα της. Προσπαθούσε να δραπετεύσει από τη Βόρεια Κορέα το 2007, συνελήφθη στην Κίνα και στάλθηκε πίσω.

Πέρασε τρεις μήνες στο κέντρο κράτησης Onsong στη Βόρεια Κορέα, κοντά στα κινεζικά σύνορα, περιμένοντας να καταδικαστεί. Καθώς καθόταν στο κελί της, άκουγε τους ήχους από τις μεταλλικές μύτες των παπουτσιών του φρουρού που περιπολούσε έξω. Πήγαινε μπρος και πίσω. Καθώς ο ήχος απομακρυνόταν, η Young-joo πήρε την ευκαιρία και ψιθύρισε σε έναν από τους συγκρατούμενούς της. «Συζητούσαμε για σχέδια για άλλη μια αποστασία, σχέδια για συναντήσεις με μεσίτες, αυτές ήταν μυστικές συζητήσεις».

Η φυλακή υποτίθεται ότι απέτρεπε τους ανθρώπους από το να δραπετεύσουν από τη Βόρεια Κορέα - είναι προφανές ότι δεν λειτούργησε στη Young-joo ή στους συγκρατούμενούς της. Οι περισσότεροι περίμεναν να καταδικαστούν για απόπειρα εξόδου από τη χώρα. Αλλά τα σχέδια της Young joo τελικά έγιναν γνωστά.

«Ο φύλακας μου ζητούσε να έρθω στα κάγκελα του κελιού και να απλώσω τα χέρια μου, και μετά άρχισε να χτυπάει τα χέρια μου με ένα μπρελόκ μέχρι που φούσκωσαν και έγιναν μπλε. Δεν ήθελα να κλάψω από υπερηφάνεια. Αυτοί οι φρουροί θεωρούν προδότες όσους από εμάς προσπάθησαν να φύγουν από τη Βόρεια Κορέα. Μπορούσες να ακούσεις ξυλοδαρμούς σε άλλα κελιά, πιο μακρινά. Εγώ ήμουν στο κελί τρία αλλά άκουγα τους ξυλοδαρμούς από το κελί 10».

Ένα σύστημα καταστολής.

Η Young-joo είναι μία από τους περισσότερους από 200 ανθρώπους που συνέβαλαν σε μια λεπτομερή έρευνα του Korea Future σχετικά με τις παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου στο σωφρονιστικό σύστημα της Βόρειας Κορέας.

Η μη κερδοσκοπική οργάνωση εντόπισε 597 δράστες που συνδέονται με 5.181 παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που διαπράχθηκαν σε βάρος 785 κρατουμένων σε 148 σωφρονιστικά καταστήματα. Τα αποδεικτικά στοιχεία έχουν συγκεντρωθεί και τοποθετηθεί σε μια βάση δεδομένων με την ελπίδα ότι μια μέρα οι υπεύθυνοι θα μπορέσουν να οδηγηθούν στη δικαιοσύνη.

Η Βόρεια Κορέα ανέκαθεν αρνιόταν τους ισχυρισμούς για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το BBC προσπάθησε να επικοινωνήσει με εκπρόσωπο της Βόρειας Κορέας για να απαντήσει στην έρευνα αυτή, αλλά δεν έλαβε καμία απάντηση.

Η ομάδα δημιούργησε επίσης ένα τρισδιάστατο μοντέλο του κέντρου κράτησης Onsong για να μπορέσει ο κόσμος να δει τις συνθήκες με τα μάτια του. Ο συνδιευθυντής του Korea Future στη Σεούλ, Suyeon Yoo, δήλωσε στο BBC ότι το σύστημα φυλακών και η βία στο εσωτερικό του χρησιμοποιείται για την «καταστολή ενός πληθυσμού 25 εκατομμυρίων ανθρώπων».

«Σε κάθε συνέντευξη που διεξάγουμε, γινόμαστε μάρτυρες του πώς αυτό έχει επηρεάσει τις ανθρώπινες ζωές. Μια συνεντευξιαζόμενη έκλαιγε καθώς εξιστορούσε ότι έγινε μάρτυρας της δολοφονίας ενός νεογέννητου μωρού».

Πολλαπλές καταγγελίες για καταχρήσεις.

Η Βόρεια Κορέα είναι σήμερα πιο απομονωμένη από τον κόσμο από ποτέ. Η χώρα κυβερνάται από την οικογένεια Κιμ εδώ και τρεις γενιές και οι πολίτες της οφείλουν να δείχνουν πλήρη αφοσίωση στην οικογένεια και στον σημερινό ηγέτη της, τον Κιμ Γιονγκ Ουν.

Η πανδημία κορονοϊού έχει φέρει ακόμη πιο αυστηρούς ελέγχους τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στα σύνορα. Αυστηρότερες ποινές φυλάκισης έχουν επιβληθεί σε όσους προσπαθούν να ρίξουν μια ματιά στον έξω κόσμο - συμπεριλαμβανομένων εκείνων που παρακολουθούν ξένα δράματα ή ταινίες. Το μοτίβο της βίας εντός του συστήματος επαναλαμβάνεται στη μία μαρτυρία μετά την άλλη και στη μία φυλακή μετά την άλλη.

Υπάρχουν πολλαπλές καταγγελίες για βιασμούς και άλλες μορφές σεξουαλικής επίθεσης. Επιζώντες δήλωσαν επίσης στην οργάνωση ότι εξαναγκάστηκαν να υποβληθούν σε αμβλώσεις. Σε μια περίπτωση στο κέντρο κράτησης της επαρχίας Hamgyong, ένας ερωτώμενος είδε μια συγκρατούμενή του να εξαναγκάζεται σε έκτρωση ενώ ήταν οκτώ μηνών έγκυος. Ισχυρίζεται ότι το μωρό επέζησε, αλλά πνίγηκε σε μια λεκάνη με νερό.

Ένα βήμα πιο κοντά στη δικαιοσύνη.

Η Young-joo καταδικάστηκε τελικά σε τρεισήμισι χρόνια φυλάκισης. «Ανησυχούσα αν θα ήμουν ακόμα ζωντανή όταν θα τελείωνε η ποινή μου», δήλωσε. «Όταν πηγαίνεις σε αυτά τα μέρη, πρέπει να εγκαταλείψεις την ανθρώπινη υπόσταση για να αντέξεις και να επιβιώσεις», λέει.

Η Saerom ήταν επίσης στο κέντρο κράτησης Onsong το 2007, αλλά θυμάται ότι οι ξυλοδαρμοί στις φυλακές της Κρατικής Ασφάλειας ήταν χειρότεροι. «Σε χτυπούσαν στο μηρό με ένα ξύλινο ραβδί. Μπαίνεις μέσα αλλά βγαίνεις συρόμενος. Δεν μπορούσα να κοιτάξω άλλους ανθρώπους που ξυλοκοπούνταν και αν έστρεφα το κεφάλι μου αλλού με ανάγκαζαν να το κοιτάξω. Σου σκοτώνουν το πνεύμα».

Πηγή: ethnos.gr

Former Abortionist’s Remarkable Conversion Story.

Pro-Life vs. Pro-Abortion Debate on Campus – Feminists Lose.

Δρ Κωνσταντίνος Τσοπάνης - Αναφορά στα αρχεία Ρατσένκο.

Όταν 500 Έλληνες σταμάτησαν 6.000 Τούρκους.

Στις 15 Μαΐου του 1821 μαζεύονται στο Μοναστήρι του Άη-Γιώργη στο χωριό Βουργαρέλι Άρτας οι οπλαρχηγοί Γ. Καραϊσκάκης, Γιαννάκης και Μήτρος Κουτελίδας, Γώγος Μπακόλας, Αντρέας Ίσκος, Γιαννάκης Ράγκος, Μάρκος Μπότσαρης, Κουτσονίκας και πολλοί άλλοι αγωνιστές και κηρύσσουν την επανάσταση στα Τζουμέρκα και στο Ραδοβύζι, υπό τις ευλογίες του ηγούμενου του μοναστηριού π. Χριστοφόρου.

Τα Θεοδώριανα, κεφαλοχώρι στα Τζουμέρκα Άρτας, καθώς ήταν απομακρυσμένα και προστατεύονταν από τα φυσικά οχυρά των απόκρημνων βουνών, πρόσφεραν μεγάλες υπηρεσίες στην Επανάσταση του 1821. Οι τσελιγκάδες ενισχύουν την προσπάθεια και oι Θεοδωριανίτες πυκνώνουν τις τάξεις των ενόπλων.

Ακολουθούν τους καπεταναίους και λαβαίνουν μέρος σε πολλές μάχες. Στόχος των Τούρκων η καταστολή της επανάστασης στην Πελοπόννησο. Τον Ιούλιο του 1821 ο Ισμαήλ πασάς με 2.000 Τουρκαλβανούς καταφτάνει στα Τζουμέρκα με σκοπό να ανοίξει δρόμο για τη Στερεά Ελλάδα και Πελοπόννησο. Στόχος του ήταν να καταπνίξει την επανάσταση στην Πελοπόννησο. Αφού πυρπολούν το Συρράκο και τους Καλαρρύτες, τα Πράμαντα και τους Μελισσουργούς φτάνουν στην περιοχή «Αυτί».

Ο «Σταυρός» του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού

Οι Έλληνες οπλαρχηγοί αποφασίζουν να δώσουν την αποφασιστική μάχη στο στενό πέρασμα στη ράχη του Σταυρού. Η περιοχή οφείλει το όνομά της στον Άγιο Κοσμά τον Αιτωλό. Στα 1777 είχε περάσει απ' τα Θεοδώριανα Άρτας ο Πατροκοσμάς, όπου σε περίοπτη θέση ανάμεσα στο Αθαμάνιο και στα Θεοδώριανα έστησε ξύλινο σταυρό. Από τότε η περιοχή αυτή ονομάζεται «Σταυρός». Κήρυξε στην αυλή της εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου και ίδρυσε το πρώτο σχολείο στα Θεοδώριανα στέλνοντας ο ίδιος τον πρώτο δάσκαλο από το Ζαγόρι.

Αρχηγός των Ελλήνων ορίζεται ο θείος του Καραϊσκάκη

Αρχηγός των Ελλήνων ορίζεται ο Γώγος Μπακόλας. Ο Γώγος Μπακόλας γεννήθηκε το 1751 στη Σκουληκαριά Άρτας και ήταν θείος του Καραϊσκάκη από τη μητέρα του. Το '21 ήταν εβδομηντάρης περίπου. Ήταν σεβαστός από όλους για τη σύνεση, την παλικαριά του, αλλά και την εμπειρία της ηλικίας του. Στην πολιορκία της Άρτας το φθινόπωρο του 1821 διακρίθηκε για την τόλμη του...

Το σχέδιο του Μπακόλα

Ο Γώγος Μπακόλας γνωρίζοντας τη στρατηγική σημασία της θέσης «Σταυρός» σε υψόμετρο 1.250 μέτρων βιάζεται να φτάσει και να οργανώσει την άμυνα. Φτάνει στο Σταυρό τη νύχτα της 2ας προς 3ης Αυγούστου μαζί με άλλους Καπεταναίους. Αρχικά φροντίζει να φυγαδέψει τον άμαχο πληθυσμό και να εκκενώσει το παρακείμενο χωριό των Θεοδώριανων. Έτσι, οι Τούρκοι φτάνουν στα έρημα Θεοδώριανα.

Η πρώτη μάχη στο Σταυρό αρχίζει στις 4 Αυγούστου 1821

Από τη μια μεριά 2.000 Τουρκαλβανοί και από την άλλη λιγοστοί Έλληνες που καταφέρνουν όμως να τους αντιμετωπίσουν. Το βράδυ καταφθάνουν ενισχύσεις και στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα....

Δεύτερη επίθεση

Οι Τούρκοι είχαν υπεροπλία αλλά οπισθοχωρούν Την επόμενη μέρα ξεκινά η μεγάλη επίθεση. Οι Τούρκοι πλέον αριθμούν 6.000, ενώ οι Έλληνες είναι 500. Η μάχη κρατά όλη μέρα, αλλά οι Τούρκοι δεν καταφέρνουν να περάσουν το Σταυρό. Οι απώλειες των Τούρκων είναι μεγάλες και αναγκάζονται να οπισθοχωρήσουν και να επιστρέψουν στα Γιάννενα. Η νίκη στο Σταυρό είχε μεγάλη σημασία για την εξέλιξη της επανάστασης γιατί εμπόδισε τους Τούρκους να περάσουν προς τη Στερεά Ελλάδα και την Πελοπόννησο, δίνοντας χρόνο να εδραιωθεί η επανάσταση.

«Όπου Γώγος εκεί και νίκη»

Στη μάχη πήραν μέρος και οι Κουτελιδαίοι, Ράγκος, Καραϊσκάκης, Τσαρακλής, γέρο Μπαλωμένος κ.α. Μάλιστα ο Μακρυγιάννης που συμμετείχε στη μάχη εξαίρει την ανδρεία του Γώγου Μπακόλα:

«Και ο χειρότερος Έλλην έκαμε με ανδρείαν το χρέος του, όμως προτιμάται και δοξάζεται ο Γώγος ο αθάνατος, δε στοχάζεται θάνατο ο αγνός πατριώτης... Ήταν πολλά άξιος και τυχερός ο Γώγος». «Ήταν τίμιος άνθρωπος και γενναίος πατριώτης κι αγαθός. Αρρώστησε σε κάμποσον καιρόν κι από την πίκρα του απέθανε. Η πατρίς χάριτες χρωστάγει εις αυτόν τον γενναίο άντρα».

«Τέτοιους αξιωματικούς θέλει η Κυβέρνησή μας να λευτερώση την πατρίδα, νέους, τους παλιούς σκότωμα. Μπεζέρισαν ν' ακούνε Γώγο με ογδοήντα ένα άνθρωπον να βαστάξη έξι χιλιάδες και να γιομίση ο τόπος σκοτωμένους». «Όπου Γώγος εκεί και νίκη»

Το μνημείο που έχει ανεγερθεί σε αυτή τη θέση τιμά τους πεσόντες, διαφυλάσσει την ιστορική μνήμη και προσφέρει στους ταξιδιώτες εκπληκτική θέα. 

 

Πηγή: defencenet.gr

ΒΟΜΒΑ:ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΜΒΟΛΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟΙ ΠΛΗΘΥΣΜΟΙ;;; Μαυραγάνης στην ΕΡΤ Κομοτηνής.

ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ.ΝΑΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΠΟ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΕΣ ΔΟΣΕΙΣ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΟΥ.ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΣΟΚ

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕΙΣΜΟΣ! ΑΥΞΑΝΟΥΝ ΕΠΙΤΗΔΕΣ ΤΑ ΚΡΟΥΣΜΑΤΑ ΙΔΟΥ ΟΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΧΑΜΟΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ

ΒΟΜΒΑ ΜΠΟΥΡΛΑ! ΠΑΡΑΔΕΧΕΤΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΒΑΛΟΥΝ ΤΣΙΠ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ!

ΕΙΔΗΣΗ ΤΡΟΜΟΣ ΑΠΟ ΚΟΡΥΦΑΙΟ ΚΑΘΗΓΗΤΗ! ΟΙ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΤΟΥ ΕΜΒΟΛΙΟΥ ΘΑ ΑΠΟΚΑΛΥΦΘΟΥΝ ΑΠΟ ....

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΚΟΥΒΕΛΑ ΓΙΑ ΤΑ ΕΜΒΟΛΙΑ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ! ΡΑΓΔΑΙΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΓΙΑ "Ο"