BREAKING: Pope Says It's Okay to Be Gay

Another Intelligent Atheist Changes His Mind.

Evangelism: Witnessing to a homosexual.

OPEN SKYPE, AND DIALOGUE WITH "RABBI" LEWIS

π. Στυλιανός Καρπαθίου: «Δεχόμαστε απειλές για να το κάνουμε... - Στοιχεία σύγχρονου διωγμού»

Sam Shamoun vs. Farhan Qureshi: "Is the Trinity in the Old Testament?"

 

Η Κοινωνική Ευθύνη των Χριστιανών.

+ π. Αντωνίου Αλεβιζοπούλου

 

Οι «εξουσίες» στον κόσμο.
 

Η βασιλεία τού Χριστού δεν είναι «εκ τού κόσμου τούτου», δεν είναι «εντεύθεν», δηλαδή από εδώ (Ιω. ιη' 36)˙ είναι βασιλεία πνευματική όχι υλική. Γι' αυτό και ο Χριστός δεν ανταποκρίθηκε στις χιλιαστικές μεσσιανικές προσδοκίες των Ιουδαίων, με αποτέλεσμα να απoγοητευθούν. Επροτίμησε να οδηγηθεί στον σταυρό, για να νικήσει όχι ένα κοσμικό εχθρό, αλλά τον προαιώνιο εχθρό τού ανθρώπου, τον θάνατο.

Ο Χριστός δεν είχε πρόβλημα να αποδώσει «τα τού καίσαρος τω καίσαρι» (Ματθ. κθ' 21. Μάρκ. ιθ' 17. Λουκ. κ' 25). Όμως υπογράμμιζε πως πρέπει να αποδίδονται «τα τού Θεού τω Θεώ»! Το θέλημα τού Θεού έχει προτεραιότητα για τον χριστιανό, ακόμη και εάν αυτό τον οδηγήσει σε ταλαιπωρίες. Η Εκκλησία δεν μπορεί λόγου χάρη να εγκαταλείψει το ευαγγέλιο της μεταμόρ­φωσης τού ανθρώπου και τού κόσμου για να κηρύξει «άλ­λο ευαγγέλιο», προσαρμοσμένο στις απόψεις τού καίσα­ρα ή των ανθρώπων «τού κόσμου τούτου». Η Εκκλησία δεν μπορεί να εκκοσμικεύσει το έργο της υπακούοντας σε οποιεσδήποτε εξουσίες.
 

Σε μια τέτοια περίπτωση οι απόστολοι δήλωσαν ενώπιον τού συνεδρίου: «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πράξ. ε' 29).
 

Οι χριστιανοί αναγνωρίζουν τις ανθρώπινες κυβερ­νήσεις, ανεξάρτητα από το αν οι κυβερνώντες είναι χρι­στιανοί ή όχι. Σέβονται τους νόμους και αποδίδουν τιμή στις κοσμικές εξουσίες (Ρωμ. ιγ' 1˙7. Α' Πέτρ. θ' 13˙16. Τίτ. γ' 1. Παροιμ. η' 15˙16. Σοφ. Σολ. στ' 1˙3. Ιερεμ. λδ' 6, εβραϊκό κείμενο: κζ' 7. Πράξ. κβ' 17˙29). Μάλιστα εύχονται για τους άρχοντες και τους αξιωματούχους της Πολιτείας, ώστε να επικρατεί ειρήνη και ευνομία, «ίνα ήρεμον και ησύχιον βίον διάγωμεν εν πάσι ευσεβεία και σεμνότητι» (Α' Τιμ. β' 1˙2).
 

Η δημοκρατία.
 

Η Ορθοδοξία συνιστά κατ' εξοχήν κοινωνία «μετά πάντων των αγίων», κοινωνία πίστεως, λατρείας, ζωής, που αποτελεί το κατ' εικόνα της ζωής τού Τριαδικού Θεού, δηλαδή ενότητα, αρμονία, αγάπη.
 

Ο άνθρωπος της πτώσεως έχασε αυτή την αρμονική και αγαπητική σχέση, ακολούθησε ένα τρόπο ζωής «πα­ρά φύσει» και οδηγήθηκε σε μεγάλα υπαρξιακά κενά. Στην προσπάθεια του να ξεπεράσει υπαρξιακά αδιέξοδα στα οποία τον οδήγησε η αυτονομία του, κατεσκεύασε ειδικές δομές, μεταξύ των οποίων και διαφόρους τύπους δημοκρατίας.
 

Κατά την αρχαιοελληνική αντίληψη δημοκρατία εσήμαινε τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, με κριτή­ριο το «κοινώς δοκούν», δηλαδή τα χρηστά ήθη τού λαού. Αυτό που σήμερα ονομάζουμε δημοκρατία, δηλαδή η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, δεν έχει ουσιαστική σχέση με την αρχαιοελληνική δημοκρατία. Μάλιστα ό­ταν η δημοκρατία αυτή προσδιορίζεται από ένα δογματι­κό πλουραλισμό, στον οποίο καταργούνται όλες οι αξίες και οι Ιεραρχικές δομές ή ακόμη και η διάκριση ανάμεσα στο καλό και στο κακό, τότε έχουμε αντιστροφή ή μάλ­λον διαστροφή της δημοκρατίας με την πρώτης τη έννοια.
 

Η δημοκρατία ως επίτευγμα τού αυτονομημένου ανθρώπου με σκοπό να λύσει τα προβλήματα που εδημιούργησε η αυτονομία του αξιολογείται θετικά από την Ορθοδοξία. Όμως οι δομές αυτές δεν μπορούν να οδηγή­σουν τον άνθρωπο στην υπέρβαση τού εγωισμού του, α­τομικού, ομαδικού (κομματικού) ή και εθνικού. Αυτό που δεν μπορεί να επιτύχει ο αυτονομημένος άνθρωπος, επι­τυγχάνεται στη νέα πραγματικότητα της Εκκλησίας τού Χριστού.
 

Στο πρόσωπο τού Ιησού Χριστού ο Θεός οδήγησε τα διεσκορπισμένα τέκνα τού Θεού «εις εν» («εις εν Χριστώ») και τα κατέστησε «αλλήλων μέλη». Με αυτόν τον τρόπο η Εκκλησία υπερβαίνει κάθε είδος ολοκλη­ρωτισμού και όλες τις μορφές της σύγχρονης δημοκρα­τίας, που για το χριστιανό λογίζονται ως κάτι πολύ λίγο.
 

Το φρόνημα των πιστών είναι το ίδιο το φρόνημα τού Χριστού, που από αγάπη εκένωσε τον εαυτό του εν ελευ­θερία για να εξυψώσει τον άνθρωπο. Ο πιστός που μέσα στην Εκκλησία βιώνει αυτή την κενωτική αγάπη εν ε­λευθερία, ξεπερνάει την αντίληψη των «ατομικών δι­καιωμάτων» και παύει να θέτει στο κέντρο τον εαυτό του η αγάπη αυτή «ου ζητεί τα εαυτής».
 

Κάθε χριστιανός μετέχει ενεργά «στα κοινά», δηλαδή στη ζωή τού όλου Σώματος της Εκκλησίας. Τα χαρίσμα­τα που έλαβε δεν τα χρησιμοποιεί για τον εαυτό του, αλ­λα για την οικοδομή τού Σώματος της Εκκλησίας. Στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν υπάρχει τίποτε το ιδιωτικό στα πλαίσια της ζωής τού Σώματος˙ ο καθένας συμβάλλει στην αύξηση τού Σώματος και συναυξάνεται μ' αυτό.
 

Αυτή η συμμετοχή τού κάθε πιστού στη ζωή τού Σώ­ματος, στην οικοδομή και στην αύξηση του, που είναι καρπός αγάπης και ελευθερίας, δεν συνιστά μείωση τού ανθρωπίνου προσώπου αλλά εξύψωσή του.
 

Η κοινωνική ευθύνη των χριστιανών.
 

Ο άνθρωπος καλείται σε ελευθερία απέναντι στον κόσμο. Τελικά τα πάντα είναι γι' αυτόν «σκουπίδια» («σκύβαλα») σε σχέση με το μοναδικό θησαυρό, τον Χρι­στό (Φιλιπ. γ' 8). Τούτο όμως δεν δίνει το δικαίωμα στον χριστιανό να διαχωρίσει την ευθύνη του για την τύχη τού κόσμου και για τα προβλήματα των αδελφών.
 

Το καθήκον αυτό απορρέει από την ίδια τη φύση τού ανθρώπου, από το γεγονός τού «κατ' εικόνα» τού Τριαδικού Θεού. Σκοπός τού χριστιανού είναι να ζήσει «κατ' εικόνα» Θεού, δηλαδή τριαδικά, με πρότυπο τη ζωή των τριών Θείων Προσώπων. Αυτό σημαίνει να ζήσει με τον αδελφό του ή καλλίτερα «μέσα στον αδελφό του», γιατί και ο Πατήρ είναι «εν τω Υιώ» και ο Υιός «εν τω Πατρί», όπως και το Πνεύμα το Άγιον βρίσκεται αιώνια «εν τω Πατρί και εν τω Υιώ» (πρβλ. Ιω. ιζ' 21).
 

Αυτή την πραγματικότητα καλούνται να ζήσουν οι πιστοί στη θεία λειτουργία και να την μεταβάλουν σε καθη­μερινή πράξη (πρβλ. Α' Κορ. Γ 16˙17).
 

Στη θεία λειτουργία ο πιστός ξαναζεί μαζί με ολόκληρη τη δημιουργία τη χαμένη ενότητα. Όλα προσλαμβά­νονται στο αγιασμένο σώμα του Χριστού. Όλα προσφέ­ρονται και πάλι ευχαριστία στον Θεό (πρβλ. Ζαχ. ιδ' 20˙21)· «εαυτούς και αλλήλους και πάσαν την ζωήν ημών Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα». Αυτή είναι μία ευχή που επαναλαμβάνεται στη θεία λειτουργία. Εδώ δεν υπάρ­χουν περιθώρια εγωιστικά. Το κέντρο γίνεται και πάλι «Χριστός ο Θεός ημών»· και τού εαυτού μας, και τού α­δελφού μας, ολόκληρης της ζωής μας.
 

Στο πρόσωπο τού αδελφού μας παρουσιάζεται καθημερινά ο Χριστός. Περιμένει τους καρπούς τού κόπου και τού μόχθου μας. Ο πιστός οφείλει να παραθέσει «Χριστώ τω Θεώ» όλη τη ζωή του και όλες τις δυνάμεις και δυνατότητες του με πολύ συγκεκριμένο τρόπο: μέσω των αδελφών (Ματθ. κε' 40)· θέτοντάς τις στην υπηρεσία των αδελφών τού Χριστού.
 

Αυτό σημαίνει πως οι δυνατότητες τού ανθρώπου, και εκείνες που απορρέουν από την πραγματική του φύση («κατ' εικόνα Θεού») δεν έχουν σαν κέντρο το δικό του εγωιστικό συμφέρον, αλλά την αγάπη τού Χριστού μέσω των αδελφών. Ο άνθρωπος ως «κατ' εικόνα Θεού» μετέ­χει της πανσοφίας και παντοδυναμίας τού Θεού (πρβλ. Γέν. α' 28. Ψαλμ. η' 1˙10. Σοφ. Σειρ. ιζ 2˙4. Σοφ. Σολ. Γ 2). Όμως η πανσοφία και η παντοδυναμία δεν είναι δυνα­τόν να λειτουργούν ανεξάρτητα από την αγάπη και να α­ποτελούν αυτοσκοπό. Αν τούτο γίνει, πρόκειται για δαι­μονική κατάσταση, για αλλοτρίωση τού ανθρώπου και παρά φύση επέμβαση του στη δημιουργία τού Θεού.
 

Ο απόστολος Παύλος αναφέρει χαρακτηριστικά πως αν μιλάει όλες τις ανθρώπινες και τις αγγελικές γλώσσες, αν γνωρίζει όλα τα μυστήρια και όλη τη γνώση, και αν έ­χει τη δύναμη να μετακινεί βουνά, όμως δεν έχει αγάπη, δεν είναι απολύτως τίποτα (Α' Κορ. ιγ' 1˙2). Και ο Ιάκω­βος ο αδελφόθεος διακρίνει τη «σοφία» σε «άνωθεν κατερχομένην» και σε «επίγειο, ψυχική, δαιμονιώδη». Η σοφία η «άνωθεν κατερχόμενη», λέγει, είναι «πρώτον μεν αγνή, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, μεστή ελέους και καρπών αγαθών» (Ιακ. γ' 16˙17).
 

Η κοινωνική ευθύνη των χριστιανών απορρέει από την ίδια τη φύση τού ανθρώπου, από τη χριστιανική αν­θρωπολογία. Θεμελιώνεται βαθιά στην ίδια την ύπαρξη τού ανθρώπου ως «κατ' εικόνα Θεού». Σε αυτό το βάθος πρέπει να θεμελιώσουμε τη συμμετοχή που έχει κάθε χρι­στιανός στην αντιμετώπιση των προβλημάτων τού αδελ­φού και ολόκληρης της ανθρώπινης κοινωνίας.
 

Ο λόγος τού Θεού μας καλεί να κλαίομε με εκείνους που κλαίουν (Ρωμ. ιθ' 15). Αλλά η προσπάθεια μας για αποτελεσματική βοήθεια του αδελφού αποτελεί καθήκον που δεν πηγάζει απλώς από το συναίσθημα, αλλά από την ίδια τη φύση μας.

Η κοινωνική ευθύνη των πιστών είναι μεγάλη και μεταφράζεται σε πράξη για την αντιμετώπιση συγκεκριμέ­νων αναγκών: «Εάν ένας αδελφός ή μια αδελφή δεν έ­χουν επαρκή ενδύματα και στερούνται της καθημερινής τροφής, τους είπει δε κάποιος από σάς, πηγαίνετε στο κα­λό, ζεσταίνεσθε και χορταίνετε, και δεν τους δώσει τα αναγκαία δια το σώμα, ποια η ωφέλεια;» (Ιακ. β' 15˙16, πρβλ. Ης. νη' 1˙14).

Από το βιβλίο: Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ -impantokratoros

Πηγή: aktines.blogspot.gr

MY HOMOSEXUAL TESTIMONY: the Love of God

Η αναμαρτησία του Χριστού.

 

 

Κάθε τόσο, μέσα στήν περίοδο τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, προβάλλονται παγκο­σμί­ως καινούργιες ταινίες πού ἀναφέρονται μέ ὑβριστικό τρόπο στό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Ἐνδεικτικά ἀναφέρουμε τόν «Τελευταῖο πειρασμό», τόν «Κώδικα Da Vinci», τήν «Ὥ­ρα τοῦ διαβόλου», καί τόσα ἄλλα. Ἔργα πού βρίζουν μέ χυδαιότητα τόν Κύριό μας καί τόν παρουσιάζουν ὡς ἕνα κοινό ἁμαρτωλό ἄνθρωπο. Καί μάλιστα ἐπιλέγουν τόν κατάλ­ληλο χρόνο γιά νά προβάλλουν τά βλάσφημα καί διεστραμμένα ἔργα τους: λίγο πρίν τή Μεγάλη Ἑβδομάδα. Γιατί ἄραγε; Γιατί τούς ἐνοχλεῖ τόσο πολύ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ; Γιατί δέν πολεμοῦν τούς ἱδρυτές τῶν ἄλλων θρησκειῶν; Γιατί θέλουν μέ τόση μανία νά πο­λεμήσουν τόν Χριστό μας καί συγκεκριμμένα τήν ἀναμαρτησία του; Διότι ἡ ἀναμαρ­τησία τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ τέλεια καί ἅγια ζωή του, εἶναι ἕνα ἀτράνταχτο στοιχεῖο πού μᾶς ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Χριστός μας δέν εἶναι ἕνας ἁπλός ἄνθρωπος, ἀλλά ὁ ἴδιος ὁ Θεός. Κι ἄν ὁ Χριστός εἶναι Θεός, τότε θά πρέπει νά ζοῦμε ὅπως Ἐκεῖνος θέλει. Αὐτό ὅμως δέν τό θέλουν. Γι’ αὐτό καί τόν πολεμοῦν.

Ὁ Κύριος δέν δίδαξε ἁπλῶς ἀλήθειες ὑψηλές καί ὑπερκόσμιες ἀλλά καί τίς ἔζησε. Ὑπῆρξε δηλαδή ὁ τελείως ἅγιος καί τελείως ἀναμάρτητος. Οἱ ἱδρυτές τῶν θρησκειῶν καί πολλοί φιλόσοφοι εἶπαν καί κάποιες ἀλήθειες σοφές, ἀλλά δέν τίς ἔζησαν. Ὁ Χριστός εἶ­πε ἀλήθειες τίς ὁποῖες καί ἔζησε ἐξ ὁλοκλήρου. Ναί, ὁ Ἰησοῦς Χριστός δέν ἦταν ἕνας κα­λός ἄνθρωπος, δέν ἦταν ὁ καλύτερος τῶν ἀνθρώπων, οὔτε ἦταν μόνο ὁ καλύτερος καί ἁγι­ότερος ὅλων τῶν Ἁγίων καί τῶν δικαίων τῆς Παλαιᾶς καί Καινῆς Διαθήκης. Ὁ Ἰη­σοῦς Χριστός ἦταν τό κάτι ἄλλο. Ἦταν ὁ μοναδικός Ἅγιος, ὁ Τέλειος. Οἱ ἄλλοι Ἅγιοι, δέν εἶναι τίποτε συγκρινόμενοι μέ τόν Χριστό μας. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ τελείως ἀναμάρ­τη­τος. Εἶναι ὁ μόνος γιά τόν ὁποῖο λέχθηκε ὅτι «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α´ Πέτρ. β´22).
 

Καί ἦταν ἀναμάρτητος, διότι ἦταν Θεός ἀληθινός. 

 

Διαβάζοντας τήν Καινή Διαθήκη μένουμε κατάπληκτοι μπροστά στό μεγαλεῖο τῆς τελειότητος τοῦ Κυρίου μας.
 

Ἀπό τίς πρῶτες σελίδες τῶν Εὐαγγελίων διαβάζουμε γιά τήν τέλεια ἁγιότητα τοῦ Χρι­στοῦ καί πρίν γεννηθεῖ. Θυμηθεῖτε τί εἶπε ὁ ἀρχάγγελος Γαβριήλ πρός τήν Παρθένο, ὅταν τῆς ἀνήγγειλε ὅτι θά γεννήσει υἱό· (Λουκ. α´ 35). Τό παιδίον πού θά γεννηθεῖ ἀπό σένα, Μαρία, θά εἶναι ἀπολύτως ἅγιο καί ἀναμάρτητο. Θά ἀναγνωρισθεῖ ὡς υἱός τοῦ Θεοῦ. Γιά κανένα δέν λέχθηκε κάτι παρόμοιο, παρά μόνο γιά τόν Χριστό μας, ὁ ὁποῖος ἦταν καί ἀπό τό προπατορικό ἀκόμη ἁμάρτημα τελείως ἀπαλλαγμένος.
 

Λέει ἐπίσης τό Εὐαγγέλιο: «Τό δέ παιδίον ηὔξανε καί ἐκραταιοῦτο πνεύματι πληρούμενον σο­­φίας, καί χάρις Θεοῦ ἦν ἐπ᾿ αὐτό» (Λουκ. β´ 40).
 

Ὅταν ὁ Χριστός μας ἔφθασε σέ ἡλικία τριάντα ἐτῶν καί προκειμένου ν᾿ ἀρχίσει τό δη­μόσιο ἔργο του, πηγαίνει στόν Ἰορδάνη ποταμό γιά νά βαπτισθεῖ ἀπό τόν Ἰωάννη. Καί ὁ Τί­μιος Πρόδρομος τί αἰσθάνεται, ὅταν ἀντικρύζει τό Χριστό μας; Τόν θεωρεῖ τόν κατ᾿ ἐξο­χήν ἀναμάρτητο. Καί ὅταν ὁ Χριστός μας τοῦ ζητᾶ νά τόν βαπτίσει, ὁ Πρόδρομος ἀρνεῖ­ται. Τί βλέπουμε ἐδῶ; Ὅτι γιά τόν Ἰωάννη τόν Πρόδρομο ὁ Χριστός μας ἦταν ὁ τελείως ἀναμάρτητος. Κι ὅταν ὁ Κύριος βαπτίζεται στόν Ἰορδάνη, «ἀνέβη εὐθύς ἀπό τοῦ ὕδατος» διότι δέν εἶχε ἀπολύτως καμμία ἁμαρτία νά ἀναφέρει στόν Βαπτιστή του.
 

Οἱ μαθητές τοῦ Χριστοῦ μας μένουν κοντά του τρία χρόνια, στίς χαρές καί τίς λύ­πες, μέρα νύχτα εἶναι κοντά του. Τόν εἶδαν, τόν πρόσεξαν, τόν παρακολούθησαν λεπτομε­ρῶς, κάθε λόγο Του, κάθε ἐνέργεια, κάθε πράξη, κάθε κίνηση. Δέν τούς ξέφυγε τίποτε. Καί τί γνώμη σχημάτισαν γιά τό Δάσκαλό τους οἱ μαθητές; «Ἁμαρτίαν», θά γράψουν ἀρ­γό­τερα, «οὐκ ἐποίησεν, οὐδέ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ» (Α´ Πέτρ. β´ 22). Δέν ἔκανε καμμιά ἁμαρτία, οὔτε μικρός δόλος στό στόμα του, λέξις ἀπρεπής δέ βρέθηκε. Χα­ρακτηρίζεται ὡς «μή γνούς ἁμαρτίαν» (Β´ Κορ. ε´ 21).
 

Τό θαυμαστό εἶναι ὅτι τήν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ μας καί τήν ἀναμαρτησία του τήν ὁμολόγησαν κι αὐτοί πού ἦταν ἄσπονδοι ἐχθροί του.
 

Ὁ Ἰούδας πρῶτος, ὁ προδότης, «μεταμεληθείς», ἀφοῦ δηλαδή συναισθάνθηκε τό ἁμάρτημά του, «ἀπέστρεψε τά τριάκοντα ἀργύρια» στούς Ἀρχιερεῖς λέγοντάς τους «ἥμαρ­τον παραδούς αἷμα ἀθῶον». Ἁμάρτησα, τούς λέει. Ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἀθῶος, ἅγιος.
 

Τό Συνέδριο ὅταν δίκαζε τόν Χριστό μας, ψάχνει καί δέν βρίσκει μιά κατηγορία ἐναντίον του. Ἀναζητᾶ ψευδομάρτυρες, καί τίποτε. Φαίνεται καθαρά ἡ ἀθωότητά του.
 

Ὁ Πιλᾶτος. Ἀνακρίνει τόν Χριστό, ψάχνει ἀπό δῶ, ἐρευνᾶ ἀπό κεῖ, ἀλλά δέν βρί­σκει τίποτε ἐνοχοποιητικό γι’ Αὐτόν, καί στό τέλος ζητᾶ μιά λεκάνη νερό καί κεῖ πλέ­νοντας τά χέρια του λέει· «ἀθῶός εἰμι ἀπό τοῦ αἵματος τοῦ δικαίου τούτου» (Ματθ. κζ´ 24).
 

Ὁ ληστής. Σταυρώνονται μέ τόν Ἰησοῦ καί οἱ δυό κακοῦργοι λη­στές. Ὁ ἕνας ἀπό τούς δυό ληστές κατάπληκτος μπροστά στή γαλήνη καί τήν ἁγιότητα τοῦ Χριστοῦ μας, ἐπιπλήττει τόν ἄλλο ληστή. Καί τί τοῦ λέει; Δέν φοβᾶσαι τόν Θεό; Καί μεῖς δίκαια πάσχουμε· μά αὐτός ὁ Ἰησοῦς δέν ἔκανε κανένα κακό. Τί συγκινητικά πράγ­ματα! Ἕνας ληστής, ἕνας κακοῦργος καί φονιᾶς νά ἀναγνωρίζει τόν Χριστό μας ἅγιο, Κύριο καί Θεό τοῦ οὐρανοῦ.
 

Ὁ λαός. Καί ὁ λαός ἀναγνώρισε τήν ἀνα­μαρ­τησία καί τέλεια ἁγιότητα τοῦ Ἰησοῦ, γιατί ὅταν σταύρωσαν τόν Χριστό μας ἦταν πλῆθος λαοῦ πού στέκονταν κάτω ἀπό τό Σταυρό. Τόν περιέπαιζαν. Ὅταν ὅμως ἄκουσαν τήν προσευχή τοῦ Χριστοῦ γιά τούς σταυρωτές, ὅταν εἶδαν τό σεισμό καί τό σκοτάδι μέ τό θάνατο τοῦ ἀναμαρτήτου Ἰησοῦ, τότε ὁ λαός ἐκεῖνος κατάλαβε τό ἔγκλημά του. Καί τί ἔκανε; «Τύπτοντες ἑαυτῶν τά στήθη ὑπέστρεφον» (Λουκ. κγ´ 48).
 

Ὁ Ρωμαῖος ἑκατόνταρχος, τό ἀποκορύφωμα ὅλων. Ὁ ἀξιωματικός, ὁ ἀρ­χη­γός τοῦ ἐκτελεστικοῦ ἀποσπάσματος, εἶδε τήν ἁγία μορφή τοῦ Ἰησοῦ, τήν πραότητά του, τήν ἀνεξικακία του, εἶδε τόν σεισμό καί τό σκοτάδι. Εἶδε… καί τελικῶς δέν ἄντεξε ὁ σκλη­ρός Ρωμαῖος ἀξιωματικός. Συγκλονισμένος φώναξε· «Ὄντως ὁ ἄνθρωπος οὗτος δί­καιος ἦν» (Λουκ. κγ´ 47). Αὐτός πού σταυρώσαμε ἦταν ἅγιος καί υἱός τοῦ Θεοῦ.
 

Τό σπουδαιότερο ὅμως εἶναι ἡ αὐτοσυνειδησία τοῦ Ἰησοῦ. Κάθε ἄνθρωπος ὅσο προκόβει στήν ἀρετή καί προχωρεῖ στό καλό, τόσο καί περισ­σό­τερο βλέπει στόν ἑαυτό του ἐλλείψεις καί ἐλαττώματα καί ζητᾶ τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Ὁ Ἀπό­στολος Παῦλος, ὅταν ἔφθασε σέ τέτοια ἁγιότητα, πού «ἁρπάχθηκε» μάλιστα καί ζω­ντανός στόν Παράδεισο, τότε ἀκριβῶς εἶχε τήν πιό ταπεινή ἰδέα γιά τόν ἑαυτό του. Τί εἶ­πε; Ὁ Χριστός ἦλθε νά σώσει στόν κόσμο τούς ἁμαρτωλούς, καί πρῶτος ἀπό τούς ἁμαρ­τω­λούς εἶμαι ἐγώ. Ἀκοῦτε; Ὁ Παῦλος θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ὄχι ἁπλῶς ἁμαρτωλό, ἀλλά πρῶτο ἀπό τούς ἁμαρτωλούς. Αὐτή εἶναι ἡ γνησία ἁγιότητα. Τό ἴδιο καί οἱ Ἅγιοι καί οἱ μεγάλοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἔκλαιγαν γιά τίς ἁμαρτίες τους.
 

Μόνο ὁ Χριστός εἶπε στούς ἐχθρούς του: Ποιός ἀπό σᾶς μπο­ρεῖ νά μέ ἐλέγξει γιά ἁμαρτία; (Ἰω. η´ 46). Κανένας, κανένας δέν βρῆκε ψεγάδι, κανένας! Ναί. Καί κανένας δέν βρέθηκε μέχρι σήμερα νά βρεῖ τό παραμικρό στόν Χριστό. «Οὐκ ἀφῆκέ με μόνον ὁ πατήρ, ὅτι ἐγώ τά ἀρεστά αὐτῷ ποιῶ πάντοτε» (Ἰω. η´ 29) εἶπε ὁ Χρι­στός μας. Ἤ καί τό ἄλλο· «ἔρχεται ὁ τοῦ κόσμου ἄρχων», ὁ διάβολος δηλαδή, καί δέν βρίσκει σέ μένα τόπο καί θέση, δηλαδή τό παραμικρό δέν βρίσκει γιά νά μέ πειράξει, δέν μπορεῖ. Ποτέ ὁ Χριστός δέν ζητᾶ συγγνώμη ἀπό τόν οὐράνιο Πατέρα, διότι ποτέ δέν ἁμάρ­τησε. Ἀντίθετα θεωρεῖ τόν ἑαυτό του ἴσο μέ τόν Πατέρα του, ἴσο μέ τόν Θεό Πατέρα, Θεό ἀληθινό. Ναί, μόνο ὁ Θεός εἶναι ἀναμάρτητος.
 

Καί τό συμπέρασμα βγαίνει μόνο του. Ὁ Χριστός εἶναι Θεός καί ἑπομένως ἀναμάρτητος. Εἶναι φῶς ἐκ φωτός, Θεός ἀλη­θι­νός.

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

Dr. David Wood Proves the Resurrection of Christ

Where Did Jesus Say, "I Am God, Worship Me"? (David Wood)

Ιωάννης Κορναράκης: Το Νηπτικό Έλεος του Καλού Σαμαρείτη.

 

 

Ας αρχίσουμε από την γνωστή σε όλους παραβολή του καλού Σαμαρείτου (Λουκ. 10, 33-37).

Σε κάποιο σημείο του δρόμου από Ιερουσαλήμ εις Ιεριχώ, κάποιος άνθρωπος έγινε στόχος σκληρόκαρδων ληστών, οι οποίοι αφού τον λήστευσαν, τον άφησαν ημιθανή τυγχάνοντα, μισοπεθαμένο! Καταπληγωμένο και εμφανώς θανάσιμα κακοποιημένο.

Ο πρώτος περαστικός που έτυχε να ιδεί το τραγικό για τον συνάνθρωπό του αυτό γεγονός, ήταν ένας ιερέας. Τον είδε, ποιος ξέρει τι σκέφθηκε και συναισθάνθηκε. Πάντως τον είδε και αντιπαρήλθεν! Έφυγε. Τακτοποιημένος ίσως με τον εαυτό του, αφού η συνείδησή του δεν λειτούργησε ιερατικά, για να αντιμετωπίσει φιλάνθρωπα τον τραγικό αυτόν άνθρωπο!

Το ίδιο έκανε κι ένας ακόμα άνθρωπος, λευΐτης, υπηρέτης και λειτουργός του ναού του Θεού. Ελθών και ιδών αντιπαρήλθεν. Δηλαδή ο δεύτερος αυτός περαστικός άνθρωπος, μπροστά από τον μισοπεθαμένο συνάνθρωπό του, δεν πέρασε βιαστικός όπως ο ιερέας, αλλά πλησίασε, είδε την τραγική του κατάσταση και συνέχισε ήσυχος και αδιάφορος τον δρόμο του προς τον προορισμό του.

Αλλά αμέσως έφθασε κοντά στο τραγικό θύμα των ληστών ένας Σαμαρείτης. Ένας ξένος, από άλλη περιοχή, στην οποία οι Ιουδαίοι δεν ήταν συμπαθείς και αποδεκτοί, αφού τους χώριζαν θρησκευτικές διαφορές με τους Σαμαρείτες. Κι όμως αυτός ο ξένος και αλλόθρησκος, ιδών αυτόν εσπλαγχνίσθη! Τον λυπήθηκε, τον περιέθαλψε πρόχειρα και τον μετέφερε στο πιο κοντινό πανδοχείο. Φρόντισε να μη του λείψει τίποτε και πλήρωσε χρήματα για τη φιλοξενία του στο πανδοχείο.

Εάν ο Σαμαρείτης, ο ευεργέτης του Ιουδαίου ο οποίος κακοποιήθηκε θανάσιμα από ληστές συμπατριώτες του, έδειχνε την ίδια συμπεριφορά ασπλαγχνίας και ψυχρότητος που έδειξαν οι συμπατριώτες τού θύματος ιερείς, θα ήταν πλήρως δικαιολογημένος. Γιατί άραγε;

Όταν ο Ιησούς σε κάποια οδοιπορία του προχώρησε, πέρα από τα όρια της Ιουδαίας και μπήκε στην περιοχή της Σαμάρειας, κεκοπιακώς εκ της οδοιπορίας αυτής, κάθισε να ξεκουραστεί κοντά στο φρέαρ του Ιακώβ και να πιει νερό από την πηγή αυτή. Αλλά εκείνη την στιγμή είχε πλησιάσει την πηγή και μία γυναίκα Σαμαρείτιδα, για να αντλήσει νερό από το πηγάδι της πηγής αυτής. Έτσι ο Ιησούς, διψασμένος, ζητάει από τη γυναίκα αυτή να του δώσει νερό να πιει.

Αντί όμως ύδατος πηγαίου και δροσερού, η Σαμαρείτιδα εκείνη συμπεριφέρθηκε επιθετικά στον Ιουδαίο οδοιπόρο! Με περιφρονητικό ύφος του είπε: ''Πώς εσύ Ιουδαίος ζητάς από μια γυναίκα Σαμαρείτιδα νερό; Δεν ξέρεις ότι οι Ιουδαίοι και οι Σαμαρείτες δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους;''

Πράγματι μεταξύ Ιουδαίων και Σαμαρειτών δεν υπήρχε καμία σχέση. Αντίθετα, ο ένας λαός περιφρονούσε και εχθρεύετο τον άλλο.

Η Σαμάρεια, η οποία παλαιότερα αποτελούσε το βόρειο Ισραηλιτικό κράτος, ήδη πολύ προ της εποχής του Χριστού είχε προσχωρήσει στην ειδωλολατρεία και είχε "εθνικώς" αλλοιωθεί από μεγάλες επιμιξίες με ξένους λαούς. Στην εποχή δε του Ιησού το όνομα Σαμαρείτης ισοδυναμούσε με ύβρη.

Ο Σαμαρείτης επομένως ο οποίος περνούσε μέσα από την Ιουδαία, ήταν δικαιολογημένα φορτισμένος με εμπάθεια και εχθρικά αισθήματα εναντίον των κατοίκων της. Αλλά ο Σαμαρείτης της παραβολής του Ιησού δεν είχε ούτε την ψυχολογία ούτε τα εχθρικά αισθήματα των συμπατριωτών του εναντίον των Ιουδαίων. Διαφορετικά θα αισθανόταν χαρά μπροστά στο τραγικό θέαμα του εμπεσόντος στους ληστές Ιουδαίου.

Ο Σαμαρείτης της παραβολής του Κυρίου εντυπωσιάζει για την καθαρότητα του νου του και της καρδίας του από παθογόνες - εχθρικές αντιστάσεις στο έλεος και την έκφραση της αγάπης. Ό,τι δεν έκαναν οι ιερείς της πατρίδος του τραγικού θύματος των ληστών το έκανε ένας εξ ορισμού εχθρός των Ιουδαίων.
 

Ήταν εξ ορισμού εχθρός όχι όμως από την φύση του και την καρδία του. Αντίθετα, θα έλεγε κανείς ότι ως ιερέας της αγάπης, τελετούργησε το μυστήριο του ελέους και της ευσπλαγχνίας στη θέση των εξ ορισμού ιερέων του Θεού!

Ο νους του καλού Σαμαρείτη, στην πράξη της αγάπης του, εκπέμπει πράγματι ανταύγειες φωτιστικές μιας εντελώς ευαγγελικής νήψεως. Επειδή χρειάζεται, αλήθεια, πολλή νήψη, φωτιστική διάκριση,για να υπερβεί κάποιος και να δαμάσει τραυματικά αισθήματα εχθρικών συμπεριφορών από φίλους και εχθρούς και να τα μεταποιήσει σε φίλτρο αγάπης και θυσίας για τους πρωταγωνιστές των τραυμάτων αυτών.

Ο Κύριος με την παραβολή του Καλού Σαμαρείτη εικονογράφησε και προσδιόρισε την οδό της νήψεως ως μέσο έκφρασης της αγάπης προς τους εχθρούς μας.Ο κορυφαίος λόγος του "αγαπάτε τους εχθρούς υμών", στην πραγμάτωσή του προϋποθέτει νήψη πολλή. Νήψη φωτιστική και αναιρετική της κακίας.

 

__________________________

"Κυνηγώντας τον βάτραχο.... στο φως της νήψεως" του Ιωαν. Κων. Κορναράκη, εκδ. Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Σωτήρος Χριστού, Αγ. Αθανάσιος Κέρκυρας, Αθήνα 2009.

Πηγή: paterikakeimena.blogspot.gr

Αγία Τριάς ο Θεός ελέησον και σώσον ημάς.

Πολλοί οι αντίχριστοι, αόρατα τα χαράγματα.

«Mή ταρασσέσθω υμών η καρδία μηδέ δειλιάτω», (Ιωάν. ιδ 27)

του Αρχιμ. Δανιήλ Γ. Αεράκη, ιεροκήρυκος

Ο απόστολος Παύλος ανησυχούσε για τους χριστιανούς, για τα πνευματικά του παιδιά, μήπως τεντώσουν τα αυτιά τους να δεχτούν τα απατηλά μηνύματα εκείνων, που ήσαν «κνηθόμενοι την ακοήν» (A' Tιμ. 4, 3).

Ο Xριστός της πρώτης και της δευτέρας Παρουσίας είναι ο Ήλιος. Aυτόν όποιος ακολουθεί, «ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ᾽ έξει το φως της ζωής» (Ιωάν. 8, 12). Πολλοί παρασύρονται στην εξέτασι του μελλοντικού έκτακτου σημείου, που έχει ποικίλα ονόματα, και φυσικά δεν θα είναι τίποτε άλλο, παρά μια ακόμα έξαρσις του κακού.

✟ Πάντα το Φως, πάντα και το κακό.

✟ Πάντα υπάρχει έντασις του κακού.

Δεν είναι κακό να προσέχη κανείς την ποικιλώνυμη σατανικότητα. Kακό είναι ν᾽ αποπροσανατολίζεται. N᾽ αποσύρη το βλέμμα του από το πρόσωπο του Xριστού, και να τρομοκρατήται με κάποιον ερχόμενο αντίχριστο. «Mή τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον» (B' Θεσ. 2, 3).

✟ Kάθε άνθρωπος της αμαρτίας, που θέλει μάλιστα να παρασύρη στην άβυσσο τους άλλους, είναι υιός της απωλείας και άνθρωπος της αμαρτίας και αντικείμενος και αντίχριστος.

✟ Αν το πρόσωπο, που άλλοτε λέγεται «αντικείμενος», άλλοτε «υπεραιρόμενος», άλλοτε «άνθρωπος της αμαρτίας», άλλοτε «υιός της απωλείας», άλλοτε «ο κατέχων» (ο απόστολος Παύλος δεν χρησιμοποιεί τη λέξι «αντίχριστος»), είναι έκτακτο φαινόμενο, αυτό δεν καταργεί το άλλο, το απείρως σπουδαιότερο. Ποιό;

✟ Όποιος πηγαίνει θεληματικά κόντρα στο θέλημα του Θεού, γίνεται αντικείμενος. Ας θυμηθούμε για ποιό θέμα σε άλλη επιστολή του ο Παύλος αναφέρει το Διάβολο ως «αντικείμενον». Για το θέμα της τεκνογονίας. Λέει: «Bούλομαι νεωτέρας γαμείν, τεκνογονείν, οικοδεσποτείν, μηδεμίαν αφορμήν διδόναι τω αντικειμένω λοιδορίας χάριν» (A Tιμ. 5, 14).

Σήμερα οι λεγόμενοι ορθόδοξοι χριστιανοί καταπατούν ασύστολα το θέλημα του Θεού για την παιδοποιεΐα. Mετέρχονται τα πονηρότερα μέσα για ν᾽ αποφύγουν την τεκνογονία. Eίναι η δεν είναι, κατά τον Παύλο «αντικείμενοι»;

✟ Αν μια φορά μας ενδιαφέρη, ποιός σε κάθε εποχή είναι ο θρονιασμένος αντικείμενος, χίλιες φορές ας μας ενδιαφέρη να μη γινώμαστε εμείς αντικείμενοι στο Θεό, αντίχριστοι.

✟ Η θεοποίησις είναι από τα πιο έντονα χαρακτηριστικά της εποχής μας. Ο,τι θρονιάζεται στις καρδιές των πολλών είναι «θεός» για τον κόσμο.

Kάποτε «ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος», ως είδωλο, στήνεται και μέσα στους δικούς μας ναούς! Όχι διότι τους ναούς μας καταλαμβάνουν βάρβαροι και τους βεβηλώνουν, όπως συνέβη σε κράτη δεδηλωμένου αθεϊσμού.
 

Tό άλλο είναι χειρότερο: Mέσα στον ορθόδοξο Nαό στήνεται το είδωλο, ο «υπεραιρόμενος», αυτός που «κουμαντάρει» εγωιστικά τα πάντα, αυτός που «φιγουράρει» σαν παγώνι, αυτός που απαιτεί όλοι να τον προσκυνούν και να σκύβουν το κεφάλι σε κάθε ανοησία του. «Eις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι».

✟ Όταν θεοποιούνται οι τύποι, όταν θρησκειοποιήται η Εκκλησία, όταν εξωθήται ο Xριστός στο περιθώριο, όταν αγνοήται το ευαγγέλιό Tου, τότε δεν έχουμε αντίχριστη συμπεριφορά;

✟ Αντί να δίνουμε, λοιπόν, σημασία στα «αντικείμενα», ας προσέχουμε τα κείμενα, τα ιερά, τα θεόπνευστα κείμενα της Αγίας Γραφής.

✟ Αντί να φοβώμαστε τον οποιονδήποτε «αντικείμενον», να είμαστε ενωμένοι με τον «κείμενον», «ος εστιν Ιησούς Xριστός» (A' Kορ. 3, 12).
 

Kαθένας, που δεν δέχεται το Xριστό ως σαρκωμένο Θεό, πολύ δε περισσότερο Tόν πολεμάει, είναι αντίχριστος. Έτσι λέει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στις Επιστολές του, που μόνο σ᾽ αυτές αναφέρεται το όνομα «αντίχριστος» (ούτε στην δευτέρα προς Θεσσαλονικείς ούτε στην Αποκάλυψι αναφέρεται, όσο και αν επιμένουν οι κατ᾽ επάγγελμα αντιχριστολογούντες!). Λέει ο Ιωάννης: «Kαί νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν. Tίς εστιν ο ψεύστης, ει μη ο αρνούμενος ότι Ιησούς ουκ έστιν ο Xριστός; Oύτός εστιν ο αντίχριστος, ο αρνούμενος τον πατέρα και τον υιόν. Πας ο αρνούμενος τον υιόν ουδέ τον πατέρα έχει» (A' Ἰωάν. 2, 18-23).

✟ Σημασία δεν έχει η πολυπραγμοσύνη γύρω από το πρόσωπο του αντιχρίστου. Σημασία έχουν δυό σχετικά.

✟ Tό ένα: Πάντοτε μισούνται και πολεμούνται οι αληθινοί χριστιανοί.

✟ Tό άλλο: Oι χριστιανοί στηρίζονται όχι στον αντίχριστο, αλλά στο Xριστό. Δυστυχώς, πολλοί τρομοκρατούν τους ολιγοψύχους με τον «αντίχριστο».

✟ Ο πιστός δεν πολυπραγμονεί γύρω απ᾽ την άπαξ αναφορά του Παύλου σ᾽ ένα μυστηριώδες πρόσωπο σατανικής συμπεριφοράς και σατανικού ιμπεριαλισμού, αλλ᾽ ασχολείται με το αυτονόητο έργο όλων των σκοτεινών δυνάμεων όλων των αιώνων.

Ξέρετε πως μοιάζουμε;

Mάς έχουν κυκλώσει πολλές φλόγες και ενώ καιγόμαστε, εμείς δεν ασχολούμαστε με το πως θα γλυτώσουμε απ᾽ το στόμα τους ή πως θα τις σβήσουμε, αλλά τρέμουμε μια μόνο φλόγα που… κάποτε θα έρθη!
 

Mεγαλύτερη επιτυχία του μεγάλου Αντιχρίστου, του Διαβόλου, από αυτήν δεν υπάρχει! Kαιγόμαστε από τους πολλούς αντιχρίστους του, και εκείνος μας έπεισε να μη τους φοβώμαστε, αλλά να τρέμουμε κάποιον που… θα έρθη!
 

Kαί στην κόλασι ακόμα οι απρόσεκτοι και περίεργοι «χριστιανοί» θα τσακώνωνται για το ποιός είναι τελικά και αν ήρθε η δεν ήρθε στη γη ο αντίχριστος!
 

Mερικοί έχουν καταληφθή από άγχος, ότι δεν θα μπορούν πια να κάνουν τίποτε, αφού μάλιστα είναι… σίγουρο, ότι θα προσπαθήσουν να τους σφραγίσουν με κάποιο «χάραγμα» του αντιχρίστου, ότι θα μεταβληθούν αυτόματα σε άβουλα νούμερα, σε αγέλη κάποιου αριθμού! Αλλοίμονο!

✟ Tότε, που πάει το Aίμα της Kαινής Διαθήκης;

✟ Που πάει η παντοδυναμία του Xριστού;

✟ Που πάει η ελευθερία του ανθρώπου;

✟ Που πάει η χάρις του Θεού, που τα «πάντα ισχύει» (Φιλιπ. 4, 13) ο πιστός;

✟ Που πάει η βεβαιότητα, ότι θα καταλυθή το κράτος του αντιχρίστου Διαβόλου τελείως;
 

Ο πιστός χριστιανός, ένα φοβάται: Nά μη παραδοθή στους πειρασμούς και θελήση μόνος του να γίνη άβουλο νούμερο σκοτεινών δυνάμεων. Δεν φοβάται την υποδούλωσι της βουλήσεώς του κατά τον οποιονδήποτε μαγικό τρόπο. Γιατί κάτι τέτοιο δεν γίνεται.
 

Δεν ταράζεται από το σύνδρομο της θρησκευτικής τρομοκρατίας, που έχει καταλάβει αστήρικτους και ανόητους. Στηριγμένος ο πιστός σε όσα η Γραφή βεβαιώνει, κάπως έτσι αντιστέκεται:
 

―Φύγετε της εσχατομανίας τα παιδιά, που θέλετε να με τρομάξτε με τον ερχομό του… αντιχρίστου! Εγώ έχω το δικό μου Kύριο, το Xριστό μου, που ήρθε. Kαί Tόν περιμένω να ξανάρθη για να πάρη ακόμα πιο κοντά Tου όλους τους ευσεβείς. «Ο Kύριος εγγύς»!
 

Tίς σκιές δεν τις φοβάμαι! Mήτε τα «μορμολύκια» και τα φαντασιοκοπήματα. Zώ στο φως της αλήθειας. Ανήκω στο στρατό του Ιησού, στην Εκκλησία της χαράς και της ελευθερίας.

* * *
Mέ αφορμή κάποια καινούργια «ταυτότητα», που έχει χαρακτηριστή «κάρτα του πολίτη» μερικοί ταράζονται. Mιλάνε για το «χάραγμα» κάποιου θηρίου, που το έχουν βαφτίσει «αντίχριστο»!
 

Tό ότι η λέξις «αντίχριστος» δεν υπάρχει στην Αποκάλυψι είναι πασίγνωστο. Tό ότι για πολλούς αντίχριστους μιλάει ο ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του Επιστολή (Β' 18-23), και αυτό είναι πασίγνωστο. Όπως επίσης πασίγνωστο και αυτονόητο είναι, ότι από την εποχή του Kυρίου μέχρι τη συντέλεια του κόσμου ήρθαν, έρχονται και θα έρχωνται μυριάδες αντίχριστοι, όλοι όσοι αρνούνται το Xριστό ως Σωτήρα, όσοι πολεμούν το Xριστό και τους χριστιανούς, όσοι ασεβούν στο Eυαγγέλιο του Ιησού Xριστού.
 

Εκείνο, που δεν έχουν προσέξει πολλοί είναι τα άγια χαράγματα. Mιλάνε μόνο για το ένα χάραγμα του θηρίου, και καμμιά μνεία δεν κάνουν για τα πολλά σφραγίσματα του Θεού στους πιστούς. Ας αναφέρουμε μερικά:

✟ «Kαί ερρέθη ταις εξουσίαις (των ακρίδων), Ίνα μη αδικήσωσι τον χόρτον της γης ουδέ παν χλωρόν, ουδέ παν δένδρον, ει τους ανθρώπους οίτινες ουκ έχουσι την σφραγίδα του Θεού επί των μετώπων αυτών» (Αποκ. 9, 4). Δηλαδή: Eίπαν στις ακρίδες να μη βλάψουν το χορτάρι της γης ούτε κανένα χλωρό, ούτε κανένα δέντρο, παρά μόνο να βλάψουν ανθρώπους, που δεν έχουν την σφραγίδα του Θεού στα μέτωπά τους!

✟ Έχουν οι χριστιανοί καμμιά σφραγίδα στο μέτωπό; Kανένα χάραγμα; Όχι. Άρα δεν είναι χριστιανοί; Eίναι, αφού το χάραγμα είναι συμβολικό και αόρατο.

✟ Έχουμε καμμιά σφραγίδα στο μέτωπό; Άρα δεν είμαστε χριστιανοί! Kαί όμως είμαστε. Eίχαν καμμιά σφαγίδα στο μέτωπό τους οι άγιοι μάρτυρες; Όχι. Άρα δεν ήσαν χριστιανοί! Ασφαλώς ήσαν. Eίχαν το σφράγισμα και το χάραγμα, αλλ᾽ αόρατο!

✟ Γιατί, λοιπόν, το ευλογημένο σφράγισμα και χάραγμα, για το οποίο μιλάει ο Ιωάννης στην Αποκάλυψι και στα 7, 9, και 14 κεφάλαια, είναι συμβολικά και αόρατα, και μόνο το σφράγισμα του θηρίου (Αποκ. 13, 16) θα είναι ορατό και πραγματικό; Εξηγήστε οι ταράζοντες τον κόσμο, γιατί;
 

Mόνο στον εγκέφαλο πλανεμένων και ακραίων προτεσταντών της Αμερικής μπορεί να αναζητηθή εξήγησις. Tό πως τώρα από κει ήρθε εδώ, αυτό είναι ένα άλλο μυστήριο, επτασφράγιστο, ή μάλλον μια επιτυχία του αντιχρίστου, του Διαβόλου.

✟ Mέ το εισιτήριο του ουρανοπολίτη ασχολούνται οι άγιοι. Δεν είμαστε της γης αυτής πολίτες. Λέει ο ιερός Xρυσόστομος: «Oυκ ει πολίτης, αλλ᾽ οδίτης ει και οδοιπόρος. Mή είπης, Έχω τήνδε την πόλιν, και έχω τήνδε. Oυκ έχει ουδείς πόλιν. Η πόλις άνω εστί» (E.Π.E. 33, 120). Mετάφρασις: Δεν είσαι πολίτης, αλλά διαβάτης και οδοιπόρος. Mήν πης, έχω αυτή την πόλι η έχω την άλλην. Kανένας δεν έχει πόλι, μόνιμη κατοικία. Η πόλις μας είναι πάνω.

✟ Oι χριστιανοί είναι:
 

Oυρανοδρόμοι. Πορεύονται προς τον ουρανό, περπατώντας στη γη. «Oυκ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν» (Εβρ. 13, 14).
 

Oυρανοπολίτες. «Tά άνω φρονούμεν, ου τα επί της γης» (Kολοσ. 3, 2).
 

Oυρανοδείκτες. Δείχνουμε στους πεζοπόρους και ταλαιπώρους του κόσμου, πως το «πολίτευμα ημών εν ουρανοίς υπάρχει» (Φιλιπ. 3, 2).

✟ Περπατάμε με σκοπό και στόχο τον ουρανό: «Kατά σκοπόν διώκω επί το βραβείον της άνω κλήσεως» (Φιλιπ. 3, 14). Περπατάμε με διπλή σφραγίδα στο μέτωπο.
 

Η μια είναι η δική μας: Η ομολογία. Η άλλη του Xριστού. Η χάρις. Nαί, δέχομαι το χαραγμα του Αγίου Πνεύματος.

✟ Έχουμε και άλλο άγιο σφράγισμα στην Αποκάλυψι. Δόθηκε εντολή στους τέσσερις αγγέλους: «Mή αδικήσητε την γην μήτε την θάλασσαν μήτε τα δένδρα, άχρις ου σφραγίσωμεν τους δούλους του Θεού ημών επί των μετώπων αυτών. Kαί ήκουσα τον αριθμόν των εσφραγισμένων. Εκατόν τεσσαράκοντα τέσσαρες χιλιάδες εσφραγισμένοι εκ πάσης φυλής υιών Ισραήλ….» (Αποκ. 7, 2).
 

Oι δούλοι του Θεού έχουν χάραγμα στο μέτωπο; Όχι. Kαί όμως είναι χριστιανοί. Bέβαια παρακαλούν: «Mή εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν».
 

Σε τί διαφέρει ο πειρασμός από οποιαδήποτε εξωτερική επέμβασι άλλου; Στον πειρασμό ενδίδει η ελευθερία μας. Στην άλλη επέμβασι η επιρροή δεν λειτουργεί η ελευθερία. Mέ μαγικό τρόπο, ούτε κακό ούτε καλό μπορούν να μας κάνουν.

✟ Bέβαια λογαριάζουμε τους αντίχριστους, τις αντίχριστες, τα αντίχριστα. Όσοι και όσα μας σερβίρουν τη διαφθορά και την διαστροφή της αλήθειας.

✟ Ο απόστολος Παύλος προσπαθούσε να χαραχτή στις καρδιές όλων «Ιησούς Xριστός εσταυρωμένος» (Γαλ. 3, 1). Πως Tόν χάραζε; Mέ την αόρατη χαρακτική τέχνη. Mέ το χρωστήρα του λόγου του.

✟ Oι χριστιανοί δεν φοβόμαστε τον έναν αριθμό, έστω και αν αυτός είναι 666 η 777 η 888! Tά αναρίθμητα αμαρτήματά μας φοβόμαστε.

✟ Oι χριστιανοί δεν φοβόμαστε τον αντικείμενον. Στηριζόμαστε στον κείμενον, «ος εστιν Ιησούς Xριστός» (A' Kορ. 3, 12). Oι χριστιανοί δεν δίνουν σημασία στα «αντικείμενα». Προσέχουμε τα κείμενα, τα ιερά, τα θεόπνευστα κείμενα της Αγίας Γραφής.

✟ Oι χριστιανοί ένα χάραγμα ποθούν. Nά γραφτή το όνομα τους στον κατάλογο του ουρανού (Λουκ. 10, 20).

 

Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com

Ἡ «πόρνη Βαβυλών» καὶ ἡ σύγχρονη ἐκκοσμικευμένη Ἐκκλησία.

π. Ἀθανάσιου Μυτιληναίου
ὁμιλία στὴν «Ἀποκάλυψη»Ἰωάννου
(Μάρτιος 1983)

Ἡ ἐκκοσμίκευση ποὺ ἐπεκτείνεται στὴν ζωὴ τῆς συγχρόνου Ἐκκλησίας, ἐξομοιώνει προοδευτικὰ τὴν «Ἐκκλησία» μὲ τὴν «πόρνη Βαβυλώνα» τῆς Ἀποκαλύψεως, σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν Πατέρων.

Γιατί, κατὰ τὸν προφητικὸν λόγον τοῦ π. Ἀθανάσιου, δὲν εἶναι μόνο ἡ αἵρεση ποὺ ἀκυρώνει τὸ σωτηριολογικὸ ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐκκοσμίκευση.

Ἂς τὰ δοῦν αὐτὰ οἱ σύγχρονοι ἐπίσκοποι καὶ ὅλοι ἐμεῖς οἱ πιστοί, καθόσον ἀποδεχόμαστε τὴν ἐκκοσμίκευση στὴν ἐκκλησιαστική μας ζωή, παράλληλα μὲ τὴν ἐπικράτηση τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ.

…Πολλὲς φορὲς καὶ ἡ Νέα Ρώμη [Κωνσταντινούπολις] ἐρωτοτρόπησε μὲ τὴν κοσμικὴν ἐξουσίαν καὶ πολλὲς φορὲς, χάριν αὐτῆς τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας, ἐπρόδωσε τὴν ἀποστολή της…Ἔτσι, ἀπεγυμνώθη ἀπὸ τὸ ποίμνιό της σιγά-σιγά, καὶ στὴν ἐποχή μας, πλέον δὲν ἔχει ἔδαφος νὰ ποιμάνει Ἐκκλησίες… Ἔτσι, ἡ Νέα Ρώμη, ἡ Κωνσταντινούπολη, χάνει τὸ ἔδαφός της, χάνει δηλ. τὸ ποίμνιό της, καὶ ὅ,τι τῆς ἔχει ἐναπομείνει· καὶ σήμερα πιά, γίνεται χειραγωγὸς τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, αὐτῆς τῆς παναιρέσεως, καὶ τοῦ ἐκκοσμικευμένου χριστιανισμοῦ, γίνεται χειραγωγὸς παρασύρουσα καὶ τὶς ἄλλες Ἐκκλησίες τὶς ὁμόδοξες χριστιανικές. Ὅλα αὐτὰ γίνονται στὶς ἡμέρες μας…

Τὸ ἴδιο συνέβη καὶ εἰς τὴν τρίτην Ρώμην, τὴν Μόσχα. Καὶ ἐκείνη μὲ τὴν σειρά της, ἔφτασε νὰ διαδεχθεῖ τὴν δευτέραν καὶ τὴν πρώτην Ρώμην, καὶ νὰ ἀποδειχθεῖ στὴ διαγωγὴ ὅ,τι ἦτο ἡ δευτέρα, ἀλλὰ προπαντῶς ἡ πρώτη Ρώμη μὲ τοὺς διωγμοὺς τῶν χριστιανῶν (αὐτὰ στὸν αἰῶνα μας), ὅταν ἐπεκράτησεν ὁ Κομμουνισμός.

Ὑπάρχει ἕνα μικρὸ σύγγραμμα τοῦ ρώσου ἐπισκόπου Νοβογορόδ Ἰννοκεντίου [στὸ ὁποῖο] προσπαθεῖ νὰ ἑρμηνεύσει μερικὰ σημεῖα τῆς Ἀποκαλύψεως καὶ θέλει νὰ δείξει τὴν πραγμάτωση τῶν ὅσων τὸ βιβλίο τῆς Ἀποκαλύψεως ἀναφέρει, ὡς πρὸς τὰ τελεσιουργούμενα εἰς τὴν ἐποχήν μας, μὲ τὸν διωγμὸν τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὶς ἀντίθεες δυνάμεις… Κι ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ κάτι περισσότερο. Μιὰ σχέση ἀνάμεσα στὸ κόκκινο θηρίο καὶ τὴν πόρνη ποὺ ἱππεύει τὸ κόκκινο θηρίο.Καὶ ποιά μπορεῖ νὰ εἶναι αὐτὴ ἡ πόρνη, ἡ ὁποία ἱππεύει τὸ κόκκινο θηρίο. Ἀλλὰ ἀκούσατε καλύτερα νὰ σᾶς διαβάσω καὶ θὰ ἐκπλαγεῖτε.

Σημειώνει λοιπόν, στὴν 96 σελίδα: «Τί παριστᾶ αὐτὴ αὕτη ἡ καλλωπισμένη γυνή; Τοῦτο δὲν εἶναι θηρίον οὐδὲν κοινὸν ἔχον μὲ ἀνθρώπους, δηλαδὴ δὲν εἶναι ὀργάνωσις, ἡ ὁποία δὲν ἔχει οὐδὲν κοινὸν μὲ τὸν Χριστιανισμόν, ἀλλ’ εἶναι ἄνθρωπος… πολυτελῆ γυνή, ἐστολισμένη μὲ πολυτελῆ στολήν, μὲ πολύτιμα κοσμήματα. Ἡ γυνὴ αὕτη σημαίνει χριστιανικὴν ὀργάνωσιν, ἀλλ’ οὐχὶ γυμνήν, ἄσχημον καὶ παραμορφωμένην, ὄχι αἱρετικὴν ἐν γένει, ὄχι προτεσταντικήν, ἀλλὰ τουναντίον ἐνδεδυμένην μὲ πολυτελῆ ἐνδυμασίαν, ἔχουσαν ἰδικοὺς θεσμούς, περίφημον λατρείαν καὶ τύπους. Ναί, αὕτη εἶναι ἡ «ζῶσα Ἐκκλησία», ἡ πόρνη δηλαδή. Ναί, ναί, ἡ «ζῶσα Ἐκκλησία»! Τοιαύτη ὀργάνωσις ἀνεφάνη ἐσχάτως ἐν Ρωσίᾳ ἐπὶ τῆς κυριαρχίας ἐκεῖ τοῦ ἐρυθροῦ δράκοντος. Τί εἶναι αὐτὴ ἡ «ζῶσα Ἐκκλησία»; Εἶναι ἡ ἕνωσις τοῦ Χριστιανισμοῦ μετὰ τοῦ κοκκίνου ἀθεϊσμοῦ. Δυστυχῶς! Οἱ θεωροῦντες ἑαυτοὺς ἀντιπροσώπους τοῦ Χριστιανισμοῦ, λειτουργοὶ τοῦ Θεοῦ (κληρικοί), ἐγένοντο ὑπηρέται τοῦ σατανᾶ, καθ’ ὃν χρόνον προσποιητῶς παραμένουσι λειτουργοὶ τοῦ Θεοῦ…

Ἡ ζῶσα Ἐκκλησία ἐσχηματίσθη ὡς ἑξῆς: Ὅταν οἱ ἄθεοι σοσιαλισταὶ ἐν Ρωσίᾳ ἐκήρυξαν πόλεμον κατὰ τοῦ Θεοῦ καὶ ἤρχισαν νὰ κλείουν τὰ μοναστήρια, τὰς Ἐκκλησίας, ἤρχισαν νὰ διώκουν, νὰ βασανίζουν ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς ἄνευ διακρίσεως δόγματος, τότε ἱερεῖς τινές, τῆς πρώην ἐπικρατούσης Ἐκκλησίας (Ὀρθοδόξου) ἐν Ρωσίᾳ, ἀπετάθησαν εἰς τὴν ἐρυθρὰν ἐξουσίαν (εἰς τοὺς μποσελβίκους) μὲ τὴν ἐρώτησιν: Διατί διώκεται ὁ κλῆρος; Ἡ ἐρυθρὰ ἐξουσία ἀπήντησε: διότι ὁ κλῆρος ὑπηρέτει τὴν τσαρικὴν ἐξουσίαν καὶ παρουσιάζεται ἐχθρὸς τῆς ἐρυθρᾶς κομμουνιστικῆς ἐξουσίας καὶ ἐχθρὸς τοῦ σοσιαλισμοῦ.

Οἱ παρουσιασθέντες ἱερεῖς ἀπήντησαν, ὅτι οὗτοι εἶναι σύμφωνοι νὰ ἐξυπηρετοῦν καὶ τὴν Σοβιετικὴν ἐξουσίαν, ἀρκεῖ μόνον νὰ δώσωσιν εἰς αὐτοὺς τὰ δικαιώματα ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα εἶχον καὶ ἐπὶ Τσάρων. Ἡ σοβιετικὴ ἐξουσία τότε ἀπήντησε, ὅτι συμφωνεῖ νὰ δώση εἰς αὐτοὺς ὁποιαδήποτε δικαιώματα, ἀλλὰ μὲ τὴν συμφωνίαν νὰ ἐργάζωνται οὗτοι εἰς ὠφέλειαν τῆς ἐρυθρᾶς ἀθέου ἐξουσίας καὶ πρὸς βλάβην ὅλων τῶν ἐχθρῶν τῆς ἐξουσίας ταύτης καὶ πρὸς ἐξάλειψιν καὶ ἐξαφανισμὸν τῆς χριστιανικῆς θρησκείας. Οἱ ἱερεῖς τῆς πρώην ἐπικρατούσης Ἐκκλησίας ἀπήντησαν ὅτι εἰς ὅλα ταῦτα συμφωνοῦσιν.

Μετὰ τοῦτο ἐχωρίσθησαν ἀπὸ τοῦ Πατριάρχου Μόσχας Τύχωνος καὶ ἀπετέλεσαν ἀφ’ ἑαυτῶν σύλλογον-κοινωνίαν, τὴν ὁποίαν ὠνόμασαν «ζῶσαν Ἐκκλησίαν». Καὶ διὰ τῆς ὁδοῦ ταύτης ἡ ἐστολισμένη γυνὴ ἀπεδείχθη πόρνη, καθημένη ἐπὶ τοῦ ἐρυθροῦ δράκοντος. Οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ ἔκαμον συμμαχίαν μὲ τοὺς ὑπηρέτας τοῦ διαβόλου, πρὸς ἐξαφάνισιν τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ἡ «ζῶσα Ἐκκλησία» ἐδημιούργησε Σύνοδον, ἡ δὲ ἄθεος Σοβιετικὴ ἐξουσία τὴν ἐπεκύρωσε τὴν Ἀνωτέρα Διοίκησιν Γενικῶν Πολιτικῶν Γραφείων …Τριάς, δηλαδή, ἐπιτροπὴ ἐκ τριῶν ἀθέων διὰ νὰ ἐπικοινωνῆ μὲ τὴν Σύνοδον, ἥτις ἦτο ὑποχρεωμένη νὰ ἐκπληρῆ προθύμως, νὰ ἐκτελῆ ὅλα τὰ ἔγγραφα καὶ τὰς ἐπιθυμίας τῶν ἐρυθρῶν ἀθέων, ἤτοι τῆς Σοβιετικῆς ἐξουσίας. Καὶ τὸ ἔργον τῆς καταστροφῆς τῶν χριστιανικῶν κειμηλίων καὶ ἱερῶν τοῦ Χριστιανισμοῦ ἐπῆρεν τὸν κατήφορον, ὡς κοινῶς λέγομεν.

Ἡ τριὰς τῶν ἀθέων π.χ., ἐκφράζει τὴν ἐπιθυμίαν, ὅπως ὅλα τὰ μοναστήρια κλείσωσιν. Ἡ Σύνοδος τῆς «ζώσης Ἐκκλησίας» παρακαλεῖ τὴν Σοβιετικὴν ἐξουσίαν νὰ κλείση ὅλα τὰ μοναστήρια! Ἡ ἐξουσία αὕτη ἀμέσως προβαίνει εἰς τὴν ἐκτέλεσιν τῆς αἰτήσεως τῆς Συνόδου. Ἄρχεται τὸ κλείσιμο τῶν μοναστηρίων, ἡ ἀπόλυσις τῶν μοναζόντων καὶ μοναζουσῶν· τὰς ἐκκλησίας τὰς μεταβάλλουν εἰς νοσοκομεῖα, λέσχας, θέατρα κ.λπ. Θρῆνοι, καὶ ὀδυρμοί, καὶ δάκρυα, καὶ γογγυσμοί, φωναὶ ἀπελπισίας καὶ κατάραι ἀκούονται ἐκ μέρους τῶν πιστῶν. Ἡ ἐρυθρὰ ἐξουσία ἡσύχως ἀπήντησεν. Ἡμεῖς ἐδῶ δὲν πταίομεν, ἡ Σύνοδός σας ἀπαιτεῖ τοῦτο. Ἡμεῖς μόνο ἐκτελοῦμεν τὰς ἐπιθυμίας της.

Διὰ τῆς αὐτῆς, λοιπόν, ὁδοῦ ἔκλεισαν πολλὰς ἐκκλησίας, ἐφυλάκισαν, ἐξόρισαν εἰς βαρείας ἐργασίας, ἐπυροβόλησαν, χιλιάδας ἐπισκόπων, ἱερέων καὶ ἁπλῶν χριστιανῶν. Ἡ «ζῶσα Ἐκκλησία» εἰσήγαγε πολλοὺς νεωτερισμούς: ἐγγάμους ἱερεῖς προαγάγει εἰς ἐπισκόπους, εἰς τοὺς ἐν χηρείᾳ ἱερεῖς ἐπιτρέπει δεύτερον γάμον, διατηρούντων μετὰ ταῦτα τὸν βαθμὸν τῆς ἱερωσύνης των. Ἕκαστος ἐπίσκοπος καὶ ἱερεὺς τῆς «ζώσης Ἐκκλησίας» εἶναι καὶ πράκτωρ καὶ σπιοῦνος τοῦ ἐκτάκτου Συμβουλίου …Ἀνωτέρα Ἐξουσία καὶ ἀναφέρουσιν ὅτι γνωρίζουσι καὶ καταγγγέλλουσι πάντα ἰδικὸν καὶ ξένον, ὅστις ἤθελεν εἰπεῖ τι ἐναντίον τῆς Σοβιετικῆς ἐξουσίας τῶν ἁπλῶν κομμουνιστῶν. Κατὰ τὴν ἐπιθυμίαν τῆς ἐξουσίας ταύτης καὶ ἐναντίον τῶν ἐκκλησιαστικῶν κανόνων, καθήρεσαν τὸν Πατριάρχην Τύχωνα καὶ ἐστέρησαν αὐτὸν καὶ αὐτοῦ τοῦ σχήματος τοῦ μοναχοῦ. Καὶ πόσους οὗτοι παρέδωκαν εἰς τοῦς ὄνυχας τοῦ ἐρυθροῦ δράκοντος εἰς μαρτύριον καὶ θάνατον ἀδύνατον ἀριθμεῖσαι. Ὅλας τὰς αἱμοχαρεῖς πράξεις τῆς Σοβιετικῆς ἐξουσίας ἡ «ζῶσα Ἐκκλησία» μὲ παρεκκλίσεις ἐπιδοκιμάζει καὶ εὐλογεῖ. Τοὺς δὲ ἐχθροὺς τοῦ ἐρυθροῦ ὄφεως καταρᾶται.

Ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ νομίζωμεν ὅτι ἡ διεφθαρμένη γυνή, ἡ καθημένη ἐπὶ τοῦ ἐρυθροῦ θηρίου εἰκονίζει μόνον τὴν «ζῶσαν Ἐκκλησίαν» τῆς Μόσχας καὶ τὰ μέλη αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ὄχι. Τοῦτο πρέπει νὰ ἐννοῶμεν πολύ εὐρύτερον. Ὑπὸ τὴν πόρνην αὐτὴν ἐννοοῦνται ὅλοι γενικῶς οἱ χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι, ὅπου καὶ ἂν εἶναι (ἂν καὶ οὗτοι παραμένουσι χριστιανοί), ἐργάζονται διὰ τὴν καταστροφὴν τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ εἰς ὠφέλειαν τοῦ ἐρυθροῦ θηρίου τῆς ἀθεΐας ἢ καὶ λαϊκοί, ἢ καὶ ἱερεῖς ἢ καὶ ἐπίσκοποι καὶ μητροπολῖται καὶ πατριάρχαι καὶ πάπαι εἶναι οὗτοι. Τοιοῦτοι εὑρίσκονται καὶ ἐν τῇ ἱστορίᾳ καὶ εἰς τὰς ἡμέρας ἡμῶν».

Τί νὰ προσθέσουμε ἀγαπητοί μου σ’ αὐτά; Τὰ βλέπουμε καὶ στὶς μέρες μας. Ἕνα μόνο. Ὅτι κι ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα μας ἤδη ἔχουμε κάμει ἀρχή. [σ. Ὑπενθυμίζουμε, ἡ ὁμιλία ἔγινε τὸ 1983]. Καὶ ὁ Θεὸς νὰ ἐλεεῖ. Τίποτ’ ἄλλο δὲν λέγω. Ὅτι ἡμεῖς οἱ ἴδιοι προδίδουμε τὴν Ἐκκλησίαν. Ὅτι ἡ πόρνη αὐτὴ γυναῖκα γίνεται νὰ εἶναι ὑψηλῷ ὀνόματι λεγομένη Ἐκκλησία· ὅτι δύναται νὰ εἶναι αὐτὸ τὸ βλέπομεν, ἀλλὰ καὶ δύναται νὰ κατοχυρωθεῖ μὲ πολλὰ ἐπιχειρήματα καὶ νὰ ἐξαχθεῖ ἀπὸ πολλὰ στοιχεῖα καὶ ἁγιογραφικὰ καὶ πατερικά, τὰ ὁποία ἐν συνεχείᾳ σᾶς ἀναφέρω.

Θὰ ἐσημειώναμε καὶ ἐμεῖς μὲ τὴν σειρά μας ὅτι μιὰ Ἐκκλησία ποὺ ἐξυπηρετεῖ ἕνα ἄθεο καθεστώς, ὑπηρετεῖ, ὄχι ἁπλῶς ὑπάρχει, …ὑπηρετεῖ στοὺς σκοπούς του ἕνα ἄθεο καθεστώς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ἐκ Θεοῦ φυτεία. Καὶ ὅπως λέγει ὁ ἴδιος ὁ Κύριος: πᾶσα φυτεία ποὺ δὲν ἐφύτευσε ὁ Θεὸς «ἐκριζωθήσεται» (Ματθ. 15, 13). Αὐτὴ ἡ —ἐντὸς εἰσαγωγικῶν— Ἐκκλησία, καὶ αὐτὴ ἡ ἐντὸς εἰσαγωγικῶν φυτεία, εἶναι ἐκείνη ποὺ καταπατεῖται ὑπὸ τῶν ἐθνῶν, ποὺ λέγει στὴν Ἀποκάλυψη. Θὰ πατηθεῖ, λέγει, μῆνες τεσσαράκοντα δύο (3,5 χρόνια), θὰ καταπατηθεῖ ὑπὸ τῶν ἐχθρῶν, μὴ τὴν μετρᾶς, δὲν εἶναι κάτω ἀπὸ τὴν προστασία μου, λέγει ὁ Θεὸς (στὴν Ἀποκάλυψη), μία τέτοια Ἐκκλησία, δὲν εἶναι Ἐκκλησία… Δηλαδή, ἡ εὐλογία καὶ ἡ προστασία τοῦ Θεοῦ, ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει. Εἶναι Ἐκκλησία κατ’ ἐπίφασιν.

Θὰ πῶ τοῦτο:

[Πρῶτον]. Ἐὰν ἦτο ἀληθῶς ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, στὴν Ρωσία ἐν προκειμένῳ, τότε, διατί ἡ ἀληθὴς Ἐκκλησία κρύπτεται εἰς τὰς κατακόμβας καὶ διώκεται; Ἔχουμε τὴν «πάνω» Ἐκκλησία καὶ τὴν «κάτω» Ἐκκλησία. Ἐὰν ἡ Ἐκκλησία πράγματι ἦτο ἐλευθέρα, καὶ δὲν ὑπηρέτει τοὺς σκοποὺς τοῦ ἀθέου καθεστῶτος, τότε γιατί ὑπάρχει καὶ δεύτερη Ἐκκλησία κρυπτομένη, γιὰ ποιό λόγο; Αὐτὴ ἡ παρουσία τῆς κρυμμένης Ἐκκλησίας δείχνει ὅτι ὑπάρχει μία Ἐκκλησία ποὺ ἔχει προδώσει, ἔχει προδώσει τὴν ἀποστολή της.

Δεύτερον. Ὁ Κύριος εἶπε: «καὶ διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν». Ἀντιληφθήκατε. Σᾶς κατοχυρώνω, γιατί ὁ ἐπίσκοπος Ἰννοκέντιος χαρακτηρίζει ὡς πόρνη ἐπὶ τοῦ κοκκίνου θηρίου, αὐτὴν τὴν λεγομένην —ἐντὸς εἰσαγωγικῶν— Ἐκκλησίαν. Ὁ Κύριος εἶπε, λοιπόν, «διὰ τὸ πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν» (Ματθ. 24, 12). Καὶ μέσα σ’ αὐτοὺς τοὺς πολλοὺς θὰ εἶναι ἀσφαλῶς καὶ κληρικοί, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ ἐμπνέονται πλέον ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ ὑλικὸν συμφέρον.

Ἂν ὑπάρχει τὸ ὑλικὸν συμφέρον εἴμεθα ἕτοιμοι γιὰ ὅλα. Τίποτα πλέον δὲν θὰ ἠμπόδιζε αὐτοὺς νὰ στέκονται προδόται καὶ τῆς Πίστεως καὶ τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτοὶ θὰ εἶναι οἱ πνευματικοὶ ἀπόγονοι τοῦ Κάϊν καὶ τοῦ Ἰούδα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος σημειώνει:

«τοῦτο δὲ γίνωσκε -λέγει στὸν Τιμόθεον- ὅτι ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις ἐνστήσονται καιροὶ χαλεποί. Ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι φίλαυτοι, φιλάργυροι, …ἀνόσιοι (δὲν θάχουνε οὔτε ὅσιο, οὔτε ἱερό), …διάβολοι, προδόται» (Β' Τιμ. 3, 1-4).

Ὁ Κύριος τὴν προδοσία τὴν ἐννοοῦσε, ὅταν ἔλεγε στοὺς μαθητάς του: «παραδώσει ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς» (Ματθ. 10, 21). Αὐτὴ εἶναι ἡ προδοσία. Προδόται ὁμοίως ἐκαλοῦντο, τοὺς πρώτους χριστιανικοὺς χρόνους ποὺ ὑπῆρχαν οἱ διωγμοί, ἐκεῖνοι ποὺ παρέδιδαν τὶς Ἅγιες Γραφὲς στὰ χέρια τῶν διωκτῶν. Ἡ προδοσία εἰς τὸν τομέα αὐτὸν εἶναι ὅ,τι πιὸ σιχαμερό, ὅ,τι πιὸ φοβερό. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, σᾶς εἶπα, ἔχουν τὸν κλῆρο ἑνὸς Ἰούδα.

Τρίτον. Ὁ ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων σημειώνει στὴν 15η Κατήχησή του, ποὺ μιλᾶ γιὰ τὸν Ἀντίχριστον: «φοβεῖ με ἡ μισαδελφία τῶν ἀδελφῶν». Μὲ φοβίζει, λέγει, ἡ μισαδελφία αὐτῶν τῶν ἀδελφῶν. Καὶ ὅταν λέει ἀδελφούς, ἐννοοῦσε τόσο τοὺς λαϊκοὺς χριστιανούς, ὅσο καὶ τοὺς κληρικούς, καὶ μάλιστα τοὺς ἐπισκόπους… Τί σημαίνει αὐτό;

Σημαίνει ὅτι ἀνάμεσα στοὺς ἀδελφούς μας, ὅλων τῶν βαθμῶν, θὰ ἔχομεν τοὺς προδότας τῆς Πίστεως, ποὺ θὰ ἀποτελοῦν αὐτοὶ πάντοτε τὴν «Ἐκκλησία πόρνη» (νὰ μὲ συγχωρέσει ὁ Θεὸς ποὺ τὸ λέγω αὐτό, τὴν βάζω ἐντὸς εἰσαγωγικῶν τὴν λέξη «Ἐκκλησία» πόρνη) ποὺ συμπλέκεται ἀθεμίτως μετὰ τοῦ κοκκίνου θηρίου, ποὺ δὲν εἶναι μόνο κάθε ἄθεον καθεστώς, ἀλλὰ καὶ κάθε κοσμικὴ κατάστασις. Ὁποιαδήποτε κοσμικὴ κατάστασις αὐτὴ ἡ συμπλοκή, ἡ ἀθέμιτος συμπλοκὴ Ἐκκλησίας καὶ κόσμου.

Τέταρτον. Ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, στὴν ὑπ’ ἀριθμ. 56 προφητείαν του… λέγει τὸ ἑξῆς:«θά 'ρθει καιρὸς ποὺ δὲν θὰ ὑπάρχει αὐτὴ ἡ ἁρμονία ποὺ εἶναι σήμερα, μεταξὺ λαοῦ καὶ κλήρου». Στὴν ὑπ’ ἀριθμ. 57 γράφει: «Οἱ κληρικοὶ θὰ γίνουν οἱ χειρότεροι καὶ οἱ ἀσεβέστεροι τῶν ὅλων». Καὶ στὴν ὑπ’ ἀριθμ. 108 σημειώνει: «Θά 'ρθει καιρὸς ποὺ οἱ χριστιανοὶ θὰ ξεσηκωθοῦν ὁ ἕνας κατὰ τοῦ ἄλλου». Πότε θὰ γίνει αὐτό; Ὄχι μὲ τὴν ἔννοιαν τῶν πολιτικῶν κομμάτων καὶ τῶν πολιτικῶν ἀντιθέσεων, μὲ τὴν ἔννοιαν ὅτι αὐτὸς θὰ μένει πιστὸς καὶ ἐκεῖνος θὰ ἔχει προδώσει, καὶ προδότης χριστιανὸς θὰ καταδιώκει τὸν πιστὸν χριστιανόν.

Πέμπτον. Οἱ ἀρχαῖοι Πατέρες ἔλεγαν ὅτι οἱ κληρικοὶ (ρωτήθηκαν πολλὲς φορές, ἰδίως οἱ ἀσκητὲς Πατέρες: «τί θὰ γίνει μετὰ ταῦτα») καὶ ἔλεγαν ὅτι οἱ κληρικοὶ θὰ εἶναι ὅπως καὶ οἱ λαϊκοί. Δηλαδή, πῶς κινεῖται ἕνας λαϊκός, κυττάει τὰ συμφέροντά του, …ἔτσι θὰ εἶναι, λέει, καὶ οἱ κληρικοί.

Ἕκτον. Αὐτὴ τὴν πραγματικότητα τὴν διαβάζουμε ἀγαπητοί μου στὴν βιογραφίαν τοῦ π. Δημητρίου Γκαγκαστάθη, ἑνὸς ἱερέως ποὺ ἦταν ἐδῶ στὰ Τρίκαλα …καὶ εἶχε φήμη ἁγίου ἀνθρώπου. Ἂν διαβάσετε ἐκεῖ θὰ δεῖτε τὸ ἑξῆς· ὅτι ὁ Μητροπολίτης Κοζάνης, αὐτὸς ποὺ ἦταν τότε …συμπλέων μὲ τὴν κατάστασιν τῆς ἐποχῆς, τὸν κατεδίωκε νὰ τὸν φονεύσει! Ποιος; Ὁ ἐπίσκοπος τὸν ἱερέα…

Τί σημαίνουν, ἀγαπητοί μου, ὅλα αὐτά; Σημαίνουν ὅτι ὅλα αὐτὰ δίδουν ὕλη· πράγματι, πλάϊ στὴν ἑρμηνεία «πόρνη Ρώμη» νὰ τίθεται καὶ ἡ ἑρμηνεία ὅτι ἡ πόρνη τῆς Ἀποκαλύψεως νὰ ἀντιπροσωπεύει τὴν ἐκκοσμικευμένην Ἐκκλησίαν. Καὶ τὸ εἶπα αὐτό… γιατὶ πράγματι παρατηροῦμε νὰ τελεσιουργεῖται αὐτὸ τὸ μυστήριο τῆς ἀνομίας, κληρικοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ (δὲν λέγω Καθολικοί, δὲν λέγω προτεστᾶνται), νὰ συμφωνοῦν καὶ νὰ συμμαχοῦν μὲ ἄθεες κοσμικὲς καταστάσεις καὶ δυνάμεις καὶ καθεστῶτα, ὁποιαδήποτε…, νὰ συμπλέουν, νὰ συμφωνοῦν καὶ νὰ προδίδουν τὴν Ἐκκλησία. Σημεῖα τῶν καιρῶν. Γιὰ τὸν ἅγιο Κύριλλο Ἱεροσολύμων σημεῖο τῶν καιρῶν, ὅτι ὁ Ἀντίχριστος ἔρχεται, ὅταν φθάνουν οἱ κληρικοὶ νὰ προδίδουν τὴν ἴδια τὴν Ἐκκλησία.

Ἀγαπητοί μου, ὁ Θεὸς νὰ μᾶς ἐλεήσει.

Θεσσαλονίκη, Μάϊος 2011

Ἀπομαγνητοφώνηση: «Φιλορθόδοξος Ἕνωσι “Κοσµᾶς Φλαµιᾶτος”»

______________________________________

Ἀρχιμ. Μυτιληναίου Ἀθαν., Ὁμιλίες στὴν Ἱερὰ Ἀποκάλυψη, ἀριθ. ὁμιλ. 71. Στὸ ἱστολόγιο: http://www.pantocrator.info/gr/modules.php?name=Downloads&d_op=viewdownload&cid=24&min=70&orderby=titleA&show=10

Προσθέτουμε καὶ τὸ σχετικό κείμενο τοῦ ἁγίου Κυρίλλου Ἱεροσολύμων:

«Ὁ δὲ σωτήρ φησιν· καὶ τότε σκανδαλισθήσονται πολλοὶ καὶ ἀλλήλους παραδώσουσι καὶ μισήσουσιν ἀλλήλους. ἐὰν ἀκούσῃς ὅτι ἐπίσκοποι κατ’ ἐπισκόπων καὶ κληρικοὶ κατὰ κληρικῶν καὶ λαοὶ κατὰ λαῶν μέχρις αἱμάτων ἔρχονται, μὴ ταραχθῇς. προγέγραπται γάρ. μὴ πρόσεχε τοίνυν τοῖς γινομένοις, ἀλλὰ τοῖς γεγραμμένοις… Προετοιμάζει γὰρ ὁ διάβολος τὰ σχίσματα τῶν λαῶν, ἵνα εὐπαράδεκτος γένηται ὁ ἐρχόμενος… Ἄπέστησαν γὰρ οἱ ἄνθρωποι τῆς ὀρθῆς πίστεως… Καὶ πρότερον μὲν ἦσαν φανεροὶ οἱ αἱρετικοί, νῦν δὲ πεπλήρωται ἡ ἐκκλησία κεκρυμμένων αἱρετικῶν… Βλέπε τοίνυν σεαυτόν, ἄνθρωπε, καὶ ἀσφαλίζου τὴν ψυχήν. ἡ ἐκκλησία νῦν ἐνώπιον Θεοῦ ζῶντος, προδιαλέγεταί σοι τὰ περὶ τοῦ Ἀντιχρίστου πρὶν παραγενέσθαι. καὶ εἴτε ἐπὶ σοῦ γίνεται, οὐκ οἴδαμεν, εἴτε μετὰ σὲ γίνεται, οὐκ οἴδαμεν. καλὸν δέ ἐστι ταῦτα εἰδότα σε προασφαλίσασθαι»

(Κυρίλλου Ἀλεξανδρείας, Κατήχησις ιε΄, Φωτιζομένων, TLG, c. 7, l. 2- c. 9, l. 41)

Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com

Part 3| Red Sea- proof of the supernatural

Part 2|Red Sea- proof of the supernatural

Part 1|Red Sea- proof of the supernatural

ΚΑΡΤΑ ΕΚΠΤΩΤΙΚΗ.

Εισαγωγικά

Το παρόν ερωτηματολόγιο συντάχθηκε, εξ αφορμής δημοσιεύσεων στο ιστολόγιο «Ορθόδοξος Παρατηρητής», όπου προ ημερών (29.4.12) αναφέρονταν πληροφορίες, ότι ο γ. Παίσιος έλεγε, ότι οι παντός είδους κάρτες και ταυτότητες έχουν τον γραμμωτό κωδικό, που έχει το 666 και ότι αυτό είναι ο προπομπός του σφραγίσματος («η εισαγωγή του σφραγίσματος»).

Το ερωτηματολόγιο προσπαθεί να ανασκευάσει τις πάσης φύσεως παραπληροφορήσεις, που κυκλοφορούν πάνω στο θέμα αυτό και να υποβοηθήσει κάθε καλοπροαίρετο πιστό να διακρίνει, που είναι η αλήθεια και που είναι το ψέμα.

Ερωτηματολόγιο

Σχετικό με την πιθανολογούμενη ύπαρξη του 666 στο barcode

ΕΡΩΤΗΣΗ: Προμηθεύτηκα μια εκπτωτική κάρτα από ένα Πολυκατάστημα και με έκπλήξή μου είδα, ότι φέρει επάνω της γραμμωτό κωδικό, όπως και τα τρόφιμα, που ως γνωστόν φέρει τον αριθμό 666, όπως αναφέρει σχετικά και ο γ. Παϊσιος. Έτσι, δεν συμβαίνει ή κάνω λάθος;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Κάνεις λάθος. Κατ’ αρχήν ο γ. Παϊσιος στο κείμενο, που έγραψε το 1987 με τίτλο «Σημεία των καιρών 666» πράγματι αναφέρει, «ότι «το θηρίο» στις Βρυξέλλες με το 666 έχει σχεδόν ρουφίξει όλα τα κράτη στο κομπιούτερ. Η κάρτα, η ταυτότητα, «η εισαγωγή του σφραγίσματος» τι φανερώνουν;». Μ’ άλλα λόγια ο γέροντας αναφέρει, ότι κάθε κάρτα και κάθε ταυτότητα, που θα έχει προφανώς τον γραμμωτό κωδικό (b–c) θα έχει τον αριθμό 666. Το θέμα είναι, το b-c έχει πραγματικά τον 666;

ΕΡ: Προφανώς και τον έχει, αφού το λέγει ο γ. Παϊσιος, Δηλαδή ψέματα λέγει;

ΑΠ: Δεν λέγει ψέματα ο γέροντας, αλλά το θέμα είναι αν γνωρίζει, αν τον έχει και πως το γνωρίζει; Δηλαδή, αν θέλουμε να μάθουμε πόσοι είναι οι πλανήτες του ηλιακού μας συστήματος και εάν ο Πλούτωνας είναι πλανήτης ή όχι, θα ρωτήσουμε τον γ. Παϊσιο ή τον καθηγητή Αστροφυσικής Στράτο Θεοδοσίου; Προφανώς τον αστρονόμο. Αν θέλουμε να ρωτήσουμε για την 371η απόδειξη του Πυθαγορείου θεωρήματος, θα ρωτήσουμε τον γέροντα Παϊσιο ή έναν Μαθηματικό, όπως π.χ. τον καθηγητή Μαθηματικών Γεράσιμο Λεγάτο, που το απέδειξε; Φυσικά θα ρωτήσουμε τον καθηγητή των Μαθηματικών. Αν θέλουμε να ρωτήσουμε, για την μετά θάνατο ζωή, θα ρωτήσουμε τον γ. Παϊσιο ή τον καθηγητή της Ιατρική Δ. Κρεμαστινό; Προφανώς τον γ. Παϊσιο. Αν θέλουμε να γνωρίζουμε για τον γραμμωτό κωδικό, ποιόν θα ρωτήσουμε, τον γ. Παϊσιο, τον υπάλληλο του ταμείου στο Πολυκατάστημα ή τον κατασκευαστή των b–c, Μηχανολόγο Νίκο Σιδερή; Προφανώς, τον κατασκευαστή των b–c.

ΕΡ: Ναι, αλλά πως το λέει κατηγορηματικά ότι υπάρχει, ο γ. Παϊσιος; Που το ξέρει, ποιος του το είπε;

ΑΠ: Οι γεροντάδες και οι εξομολόγοι έχουν ένα κύκλο μαθητών γύρω τους, που τους διδάσκουν, αλλά και από τους οποίους μαθαίνουν τι γίνεται στον έξω κόσμο. Πως γνώριζε ο γ. Παϊσιος τι γίνεται στην Αμερική, αν σφραγίζονται με ακτίνες laser, πόσοι σφραγίστηκαν, τι γίνεται στην Κίνα ή στην Αυστραλία; Προφανώς, δεν τα γνωρίζει εξ επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος, αλλά τα πληροφορήθηκε από ένα πνευματικοπαίδι του, που τον εμπιστεύεται ο γέροντας και ο οποίος του έφερε τα σχετικά βιβλία από την Αμερική και τα εξήγησε στον γέροντα.

ΕΡ: Δηλαδή, αυτά που λέγει ο γέροντας, τα πληροφορήθηκε από άλλον; Επομένως, εάν λέγει κάτι εσφαλμένο, αυτό θα οφείλεται σε κακή πληροφόρηση και δεν θα έχει ευθύνη ο ίδιος;

ΑΠ: Προφανώς και δεν έχει ευθύνη ο γέροντας, μιας και έχει πέσει θύμα παραπληροφόρησης.

ΕΡ: Ωραία. Και που βρίσκεται η αλήθεια;

ΑΠ: Η αλήθεια βρίσκεται στις πληροφορίες, που δίνει ο κατασκευαστής του b–c και που δεν μπορεί να τις αμφισβητήσει κανείς.

ΕΡ: Και ποια είναι αυτή η αλήθεια;

ΑΠ: Ο κατασκευαστής, παλαιότερα (ΕΛΚΕΣΗΠ) είχε δώσει κάποιες πληροφορίες, τις οποίες επανέλαβε αναλυτικά ο διάδοχός του (GS1 HELLAS) στις 5.2.11 σε εκτενές άρθρο του, το οποίον δημοσιεύθηκε και στο οποίον δεν υπήρξε η παραμικρή αντίδραση.

ΕΡ: Με συγχωρείτε, αλλά δεν το έχω υπόψη και θα παρακαλούσα να μου απαντήσετε πολύ απλά σε δικά μου ερωτήματα. Εγώ προμηθεύτηκα αυτή την κάρτα, αφού έδωσα κάποια στοιχεία μου από την αστυνομική μου ταυτότητα και κατόπιν πληροφορήθηκα, ότι με τον τρόπο αυτό σφραγίστηκα, όπως λέει ένα σχετικό χωρίο της Αποκάλυψης, που όπως βλέπω είναι το 13. 16-18. Έτσι δεν είναι; Αυτό δε λέει το χωρίο;

ΑΠ: Όχι δεν λέει αυτό το ανωτέρω χωρίο. Με απλά λόγια, το χωρίο αυτό αναφέρει, ότι όταν έλθει ο Αντίχριστος θα τους παραπλανήσει όλους και θα τους υποχρεώσει να τον προσκυνήσουν. Επίσης θα υποχρεώσει τους πάντες να έχουν ένα σημάδι χαραγμένο στο δεξί τους χέρι και στο μέτωπο και μόνο αν έχουν αυτό το σημάδι θα μπορούν να προβαίνουν σε αγοραπωλησίες. Το χάραγμα αυτό θα είναι ή το όνομα του Αντίχριστου ή ο αριθμός, που θα αντιπροσωπεύει αυτό το όνομα. Και εδώ χρειάζεται μυαλό. Όποιος έχει νουν (εννοείται νουν Χριστού), ας μετατρέψει τον αριθμό αυτό σε γράμματα, για να βρει το όνομα. Ο δε αριθμός θα είναι ένας και συγκεκριμένος, ο χξς΄. Επομένως, αυτός που θα σφραγιστεί στο δεξί χέρι και στο μέτωπο, θα σφραγιστεί με τον αριθμό χξς΄. Δεν λέγει πουθενά, ότι το σφράγισμα θα είναι σε κάρτα.

ΕΡ: Ναι, αλλά πολλοί λέγουν, ότι το σφράγισμα στην κάρτα είναι ο προάγγελος του σφραγίσματος στο σώμα. Έτσι, δεν είναι;

ΑΠ: Όχι, δεν είναι έτσι. Το χωρίο αυτό δεν αναφέρει για προ-σφράγισμα, μιλάει για σφράγισμα, όσων θα υπακούσουν στον Αντίχριστο. Βέβαια, αυτό δεν αφορά τους πιστούς Χριστιανούς, που ήδη έχουν σφραγισθεί στο μέτωπο, με τη σφραγίδα του Θεού (Απκ. 7.3). Όλες οι άλλες ερμηνείες, για προσφραγίσματα και προχαράγματα είναι αυθαίρετες και δεν στηρίζονται σε Πατερικά κείμενα, που είναι άλλωστε ελάχιστα, καθότι οι Πατέρες δεν ασχολήθηκαν με προφητείες, πριν αυτές να εκπληρωθούν.

ΕΡ: Ας επανέλθουμε όμως στην κάρτα αυτή την εκπτωτική και το b–c που φέρει επάνω της. Βλέπω κάποιες μαύρες γραμμές και κάποιες μακρύτερες στην αρχή, τη μέση και το τέλος και κάποιους αριθμούς κάτω από το b–c, συνολικά 13 αριθμούς και δεν καταλαβαίνω, που υπάρχει ο αριθμός 666. Δεν βλέπω πουθενά να γράφει 666. Ακούω μόνο, ότι υπάρχει ο 666 και τα τρία εξάρια, που αποτελούν τον 666 δεν φαίνονται γραμμένα, αλλά είναι οι προεξέχουσες γραμμές ή όχι; Ειλικρινά, δεν καταλαβαίνω, τι συμβαίνει.

ΑΠ: Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Η εκπτωτική κάρτα έχει κάποιες μαύρες γραμμές, που λέγονται μπάρες και αποκάτω υπάρχουν 13 αριθμοί. Αυτό το σύστημα b–c είναι το ευρωπαϊκό και λέγεται ΕΑΝ-13, που σημαίνει: European Article Numbering, δηλ. Ευρωπαϊκό Σύστημα Αρίθμησης με 13 αριθμούς, αυτούς που βλέπουμε γραμμένους από κάτω. Πάνω από τους αριθμούς βλέπουμε κάποιες μαύρες μπάρες και δεν καταλαβαίνουμε τι είναι αυτά. Σωστά;

ΕΡ: Δεν τα κατανοώ και γι’ αυτό θέλω να μάθω κάτι γι’ αυτά.

ΑΠ: Ωραία. Ας γράψουμε τους αριθμούς και τις μπάρες που προεξέχουν:: 9ΙΙ162005ΙΙ848405ΙΙ. Βλέπουμε, ότι πάνω από τον πρώτο αριθμό (τον 9) δεν υπάρχουν μπάρες. Πράγματι, αυτός ο αριθμός δεν συμβολίζεται με μπάρες. Όλοι οι άλλοι αριθμοί συμβολίζονται με μπάρες, εκτός του πρώτου.

ΕΡ: Βλέπω μαύρες γραμμές και αποκάτω βλέπω αριθμούς και δεν καταλαβαίνω, γιατί υπάρχουν μπάρες, γιατί υπάρχουν αριθμοί και τι σχέση έχουν μεταξύ τους και γιατί προεξέχουν οι μπάρες, που είπαμε.

ΑΠ: Ένα, ένα. Ο κωδικός αυτός μπορεί να δουλέψει με την ακτίνα φωτός από μηχάνημα laser (μηχανή εκπομπής ακτίνων φωτός), αλλά μπορεί να δουλέψει και με τους φυσικούς οφθαλμούς (σε περίπτωση ανάγκης). Για τις ακτίνες υπάρχουν οι μπάρες, για τους οφθαλμούς υπάρχουν οι αριθμοί.

ΕΡ: Ναι, αλλά εγώ βλέπω, ότι ο τρίτος αριθμός, ο 6, έχει από πάνω του δυο μαύρες μπάρες, που τις έχουν και οι μπάρες που προεξέχουν, άρα οι μπάρες αυτές είναι εξάρια.

ΑΠ: Δεν είναι έτσι. Τις μπάρες τις βλέπει το μηχάνημα, ενώ τους αριθμούς το μάτι του ανθρώπου. Ούτε το μηχάνημα μπορεί να δει τους αριθμούς, ούτε το μάτι να δει τις μπάρες.

ΕΡ: Πως δεν μπορεί να δει τις μπάρες; Εγώ βλέπω πολύ καθαρά τις μπάρες.

ΑΠ: Όχι, δεν είναι έτσι. Βλέπεις τις μαύρες μπάρες μόνο και όχι και τις λευκές, ενώ το μηχάνημα βλέπει και τις λευκές.

ΕΡ: Γιατί, υπάρχουν και λευκές μπάρες;

ΑΠ: Λοιπόν. Κάθε αριθμός, που βλέπει το μηχάνημα αποτελείται από μαύρες και λευκές μπάρες, συνολικά 7 μπάρες. Κάθε λοιπόν αριθμός αποτελείται από 7 μπάρες, λευκές και μαύρες. Έτσι ο αριθμός 6, αποτελείται από 5 λευκές μπάρες και δυο μαύρες με την εξής σειρά: λευκή, λευκή, λευκή, λευκή, μαύρη, λευκή, μαύρη.

ΕΡ: Μα τι μου λέτε; Και που τα βρήκατε αυτά; Από το μυαλό σας τα κατεβάσατε;

ΑΠ: Όχι, δεν τα κατεβάσαμε από το μυαλό μας. Τα βρήκαμε από την διεθνή βιβλιογραφία περί του Barcode, αλλά και από τα δεδομένα του κατασκευαστή του b–c και μπορεί ο οιοσδήποτε που ενδιαφέρεται να τα βρει και να τα μελετήσει. Έτσι, σύμφωνα με τον κατασκευαστή, κάθε αριθμός, που συμβολίζεται με μπάρες, αποτελείται από 7 μπάρες, λευκές και μαύρες. Στις λευκές μπάρες, όταν πέσει η ακτίνα φωτός, ανακλάται, ενώ αν πέσει στη μαύρη, απορροφάται. Η ακτίνα λοιπόν, αν πέσει πάνω σε ένα σύνολο 7 μπαρών, σε άλλες θα ανακλαστεί και σε άλλες θα απορροφηθεί. Ανάλογα με το πόσες ανακλάσεις και απορροφήσεις έχουμε και με ποια σειρά γίνονται αυτές, το μηχάνημα βρίσκει τον αριθμό. Π.χ. στον αριθμό 6 έχουμε με τη σειρά: 4 ανακλάσεις, 1 απορρόφηση, 1 ανάκλαση, 1 απορρόφηση, άρα ο αριθμός είναι ο 6.

ΕΡ: Δηλαδή, ανάλογα με τις ανακλάσεις και απορροφήσεις βρίσκει το μηχάνημα ποιος είναι ο αριθμός; Στον αριθμό 8, στη συγκεκριμένη κάρτα, πόσες ανακλάσεις και απορροφήσεις έχουμε και με ποια σειρά;

ΑΠ: Στον αριθμό 8 έχουμε 7 μπάρες, 5 ανακλάσεις και 2 απορροφήσεις, όπως και στον αριθμό 6, αλλά με διαφορετική σειρά. Έτσι έχουμε: 1 απορρόφηση, 2 ανακλάσεις, 1 απορρόφηση, 3 ανακλάσεις. Η σειρά είναι διαφορετική από εκείνη του αριθμού 6 και επομένως είναι ο αριθμός 8. Επί πλέον οι ανακλάσεις και απορροφήσεις συμβολίζονται και με μαθηματικό τρόπο. Οι ανακλάσεις με τον αριθμό μηδέν (0) και οι απορροφήσεις με τον αριθμό ένα (1). Επομένως, οι αριθμοί αυτοί μπορούν να παρασταθούν και με μαθηματικό τρόπο: Ο αριθμός 6, ως 0000101 και ο αριθμός 8, ως 1001000. Αυτή την παράσταση χρησιμοποιεί το δυαδικό σύστημα αρίθμησης και όχι το δεκαδικό.

ΕΡ: Δεν καταλαβαίνω. Μου τα μπλέκετε. Εγώ δεν γνωρίζω κανένα δυαδικό σύστημα. Εγώ γνωρίζω μόνο τους αριθμούς που χρησιμοποιούμε στην πράξη, 0, 1, 2 , 3,….. 10, 100, 1000 κ.λπ. Αυτά τα 0 και 1 δεν τα καταλαβαίνω.

ΑΠ: Είναι λογικό να μην τα καταλαβαίνεις. Πλην όμως χρησιμοποιείς το δυαδικό σύστημα και στο σπίτι σου, στους διακόπτες της ΔΕΗ, που γράφουν 0 και 1, αλλά και στον υπολογιστή, χωρίς να το ξέρεις. Λοιπόν, πρέπει να μάθεις, ότι οι μπάρες αυτές, στο b–c, δουλεύουν με το δυαδικό σύστημα αρίθμησης, ενώ για σένα, που δεν το γνωρίζεις, έχουν βάλει από κάτω τους αντίστοιχους αριθμούς στο δεκαδικό σύστημα. Επομένως οι μπάρες, που δουλεύουν με ακτίνες laser είναι στο δυαδικό σύστημα, ενώ οι αριθμοί από κάτω, που είναι για το μάτι σου, δουλεύουν στο δεκαδικό σύστημα.

ΕΡ: Και γιατί μας μπλέκουν με τα συστήματα αυτά και δεν έβαζαν από την αρχή μπάρες με το δεκαδικό σύστημα;

ΑΠ: Αν έβαζαν μπάρες να δουλεύουν με το δεκαδικό σύστημα, τότε δεν θα έφταναν 100 σελίδες με μπάρες, όπως το ίδιο θα συνέβαινε, αν χρησιμοποιείτο το δεκαδικό σύστημα στους υπολογιστές. Ο Υπολογιστής θα έπιανε την έκταση μιας πόλης! Θυμάσαι τους παλαιούς χειροκίνητους υπολογιστές με το δεκαδικό σύστημα, που έκανα προσθέσεις και αφαιρέσεις με το χερούλι; Έβαζες τα γρανάζια στους αριθμούς, γύριζες ανάλογα το χερούλι και έβρισκες το αποτέλεσμα. Και αυτή η μηχανή ήταν ένα τεράστιο θηρίο. Τώρα. Με μια μικρή οθόνη κινητού κάνεις τα πάντα, βάσει του δυαδικού συστήματος. Και μη νομίζεις, ότι το σφράγισμα που είπες, ότι υπάρχει στο χωρίο της Αποκάλυψης, είναι στο δεκαδικό σύστημα.

ΕΡ: Άλλο κι’ αυτό! Εγώ γνωρίζω, ότι το σφράγισμα είναι το 666. Τι μου λέτε τώρα; Ότι δεν είναι το 666; Θα τρελαθούμε;

ΑΠ: Όχι δεν θα τρελαθούμε,. Αλλά ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη δεν γράφει για κανένα 666. Γράφει για τον αριθμό χξς΄, που δεν είναι αριθμός στο δεκαδικό σύστημα, αλλά στο ελληνιστικό, ούτε καν στο αρχαιοελληνικό. Αυτό το σύστημα γνώριζαν τότε. Το δεκαδικό με την αραβική εξάπλωση, που ήρθε αργότερα, είναι αυτό που έχουμε σήμερα.

ΕΡ: Δηλαδή, επιμένετε, ότι η Αποκάλυψη γράφει χξς΄ και όχι 666;

ΑΠ: Μα πως μπορεί να γράφει κάτι, που δεν υπήρχε την εποχή που γράφτηκε; Εμείς θα τρελαθούμε τώρα. Ο χξς΄ είναι αριθμός στο ελληνιστικό σύστημα αρίθμησης. Βέβαια, αυτό μπορεί να μεταγραφεί στο δεκαδικό σύστημα, που χρησιμοποιούμε στην πράξη, ως 666, αλλά και στο δυαδικό σύστημα, που χρησιμοποιούν οι υπολογιστές, ως 1010011010.

ΕΡ: Δηλ. και στους υπολογιστές υπάρχει ο 666;

ΑΠ: Ο αριθμός 666 υπάρχει παντού. Αν στον υπολογιστή βγάλεις έναν αριθμό, όπως ο 1010011010, αυτός θα είναι ο 666 στο δυαδικό σύστημα. Αν προκύψει ο 1232, αυτός θα είναι ο 666 στο οκταδικό σύστημα, αν προκύψει ο 29Α, αυτός θα είναι ο 666 στο δεκαεξαδικό σύστημα. Αλλά να μην σε ζαλίσω με τα συστήματα και ας επανέλθουμε στο b–c, του οποίου η ακτίνα διαβάζει αριθμούς στο δυαδικό σύστημα, δηλ. το σύστημα αυτό των αριθμών, που έχει μόνον δυο αριθμούς, το 0 και το 1, ενώ το δεκαδικό σύστημα έχει δέκα αριθμούς, το 0, 1, 2, 3,…..9.

ΕΡ: Ωραία. Άρα, η ακτίνα διαβάζει τις μπάρες, που είναι στο δυαδικό σύστημα και εγώ διαβάζω τους αριθμούς, που είναι στο δεκαδικό σύστημα. Ναι, αλλά αφού η ακτίνα διαβάζει τις μπάρες, που προεξέχουν ως 6, στο δυαδικό σύστημα, γιατί εγώ δεν μπορώ να τις διαβάσω με το μάτι στο δεκαδικό σύστημα; Μήπως δεν γράφει το 6, επειδή οι μπάρες αυτές προεξέχουν και δεν υπάρχει χώρος να γραφεί; Τι τέλος πάντων συμβαίνει και τι κρύβεται πίσω από αυτό;

ΑΠ: Τίποτε δεν κρύβεται: «Ουδέν κρυπτόν υπό τον Ήλιον». Είπαμε, ότι ο b–c είναι ο ΕΑΝ-13, που σημαίνει, ότι έχει 13 αριθμούς και όχι 16. Οι μπάρες, που προεξέχουν δεν είναι αριθμοί και δεν είναι αριθμοί, γιατί δεν αποτελούναι από 7 μπάρες, αλλά από ολιγότερες. Οι μπάρες αυτές λέγονται φύλακες μπάρες (guard bars) και έχουν τεθεί για άλλο σκοπό. Οι αριστερά και δεξιά μπάρες αποτελούνται από 3 γραμμές και η μεσαία από 5 γραμμές. Έτσι, οι ακραίες μπάρες συμβολίζονται με το 101 και η μεσαία με το 01010 και δεν έχουν καμία σχέση με τις μπάρες του αριθμού 6, που είναι 0000101 και δεν υπάρχει ούτε καν ομοιότητα με αυτές.

ΕΡ: Ναι, αλλά δεν κινεί τις υποψίες, γιατί αυτές οι μπάρες προεξέχουν και ποιος είναι ο ρόλος τους;

ΑΠ: Οι μπάρες αυτές έχουν ένα και μοναδικό ρόλο. Να κάνουν την ακτίνα laser να «κατανοεί», πότε ξεκινάει η ανάγνωση του κωδικού, πότε βρίσκεται στο μέσον του κωδικού και πότε στο τέλος και οι μεσαίες μπάρες έχουν τεθεί, γιατί αυτός ο τύπος κωδικού μπορεί να διαβαστεί από τα αριστερά προς τα δεξιά, αλλά και από τα δεξιά προς τα αριστερά, δηλ. η ανάγνωση μπορεί να γίνει αμφίπλευρα. Αλλά και οι προεξοχές παίζουν το ρόλο τους. Το μηχάνημα ανάγνωσης και ειδικά το χειροκίνητο έχει την ιδιότητα να μην διαβάζει τον κωδικό, αν δεν υπάρχουν οι προεξοχές. Δηλ. το χέρι έχει την τάση να αρχίζει την ανάγνωση χαμηλότερα από ότι πρέπει, γι’ αυτό υπάρχουν οι προεξοχές.

ΕΡ: Πάντως εμένα δεν με πείθετε. Κάτι ύποπτο συμβαίνει. Δεν μπορεί ο αριθμός 6 να έχει μόνο δυο μαύρες μπάρες, όπως και οι μπάρες που προεξέχουν και να μην τρέχει τίποτε.

ΑΠ: Βλέπω, ότι δεν πείθεσαι και ότι οι μπάρες αυτές είναι ο αριθμός 6, που δεν γράφεται, αλλά υπονοείται. Αυτό βέβαια δεν συμφωνεί με τα δεδομένα που δίνει ο κατασκευαστής. Και ο κατασκευαστής θεωρεί ως αριθμούς μόνον εκείνους, που έχουν 7 λευκές και μαύρες μπάρες και όχι άλλα σύμβολα, που δεν έχουν 7 μπάρες. Δηλαδή, τι να κάνουμε; Να βγάλουμε σκάρτο τον κατασκευαστή και ότι δεν ξέρει τι του γίνεται και ότι εμείς γνωρίζουμε καλύτερα από αυτόν, πώς κατασκευάζεται και πως λειτουργεί ο γραμμωτός κωδικός, b–c;

ΕΡ: Εν τούτη περιπτώσει, γιατί γράφονται κάτω από τις μπάρες και οι αριθμοί. Τι σκοπός εξυπηρετείται;

ΑΠ: Η αναγραφή των αριθμών κάτω από τις μπάρες, πράγματι, εξυπηρετεί ένα σκοπό. Ορισμένες φορές, το μηχάνημα δεν μπορεί να διαβάσει τον κωδικό, είτε γιατί δεν είναι καθαρός, είτε γιατί είναι τσαλακωμένο το χαρτί, είτε γιατί δεν είναι επίπεδος, αλλά κυρτός, είτε για άλλους λόγους. Τότε, ο υπάλληλος στο Ταμείο, πληκτρολογεί τους αριθμούς, κάτω από τις μπάρες.

ΕΡ: Και έτσι πληκτρολογεί και τα εξάρια, που συμβολίζουν οι μπάρες.

ΑΠ: Βλέπω, ότι επιμένεις, παρ’ όλες τις διευκρινήσεις που δόθηκαν. Λοιπόν, όταν πληκτρολογεί τους αριθμούς δεν πληκτρολογεί κανένα εξάρι. Αλλά ας δούμε την απίθανη αυτή περίπτωση. Επαναλαμβάνουμε τον συγκεκριμένο κωδικό: 9ΙΙ162005ΙΙ848405ΙΙ. Αν υποθέσουμε –τελείως φανταστικά-, ότι στις μπάρες, που προεξέχουν υπάρχουν πράγματι εξάρια. Τότε, ο συγκεκριμένος αριθμός θα έπρεπε να γραφεί: 9616200568484056. Οπότε ο υπάλληλος θα πρέπει να πληκτρολογήσει αυτόν τον αριθμό. Για ρώτησε, τον οποιοδήποτε υπάλληλο, αν πληκτρολογεί αυτά τα –υποτιθέμενα- εξάρια. Θα εκπλαγεί και θα σου απαντήσει αρνητικά, καθότι δεν γνωρίζει τέτοιο πράγμα. Εκτός αυτού, τι νόημα θα είχε η ύπαρξη τριών εξαριών σκόρπια σε ένα 16-ψήφιο αριθμό; Εδώ μιλάμε για τον αριθμό 666 σ’ ένα αριθμό, έστω στην αρχή του αριθμού, του κάθε αριθμού και όχι σε τρία εξάρια σκόρπια σε έναν αριθμό. Τι σόι λογική είναι αυτή;

ΕΡ: Εντάξει, ο υπάλληλος δεν το κάνει, αλλά το κάνει το μηχάνημα. Τι έχετε να πείτε;

ΑΠ: Επιμένεις λοιπόν, ότι το μηχάνημα βλέπει αυτές τις μπάρες, που προεξέχουν, ως εξάρια. Ξανατονίζουμε, ότι ο κατασκευαστής του κωδικού έχει βάλει τις μπάρες αυτές που προεξέχουν, για να βλέπει το μηχάνημα πότε ξεκινάει την ανάγνωση, πότε βρίσκεται στη μέση και πότε τελειώνει. Γι’ αυτό το σκοπό έχουν κατασκευαστεί και τα μηχανήματα ανάγνωσης. Δηλαδή, εσύ θέλεις να καταργήσεις και την επιστήμη των κωδικών και τα μαθηματικά και τα πάντα και να τα θεωρήσεις όλα αυτά, ως ψέματα. Αν είναι έτσι, υπόδειξέ μας, που λέγονται τα αντίθετα, απ’ ότι αναπτύχθηκαν εδώ.

ΕΡ: Προσωπικά δεν γνωρίζω, αλλά καταθέτω, ό,τι ακούω και ό,τι διαβάζω σε διάφορα έντυπα. Δηλ. αυτά τα έντυπα γράφουν ψέματα και εσείς μόνο λέτε την αλήθεια;

ΑΠ: Εγώ δεν αναφέρω, ό,τι μούρχεται στο μυαλό ή ό,τι θα ήθελα ή ό, τι θα με εξυπηρετούσε, αλλά μεταφέρω τη θεωρία και την τεχνογνωσία πάνω στο b–c, όπως βρίσκονται στη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία και τα οποία έχουν κατακυρωθεί σε διεθνή συνέδρια. Όποιος, πιθανώς, έχει αντίρρηση, ότι δεν είναι έτσι, αλλά είναι κάπως αλλιώς, ας καταθέσει τις απόψεις του στη διεθνή κοινότητα, για να τύχει και της διεθνούς αναγνώρισης. Απ’ ότι γνωρίζουμε, τέτοιο πράγμα δεν έχει γίνει και ό,τι γράφεται είναι αποκυήματα φαντασίας.

ΕΡ: Α! όλα και όλα. Εσείς καταφέρεστε κατά των αντιτιθεμένων απόψεων με βαρείς χαρακτηρισμούς. Άκου, αποκυήματα φαντασίας!

ΑΠ: Έχεις δίκιο, γιατί ίσως δεν γνωρίζεις κάποια πράγματα. Είναι αλήθεια, ότι πριν από καιρό εμφανίστηκαν δυο «μελέτες», που «αποδείκνυαν», ότι οι μπάρες αυτές, που προεξέχουν είναι τρία εξάρια. Οι «μελέτες» αυτές (και ειδικά η αποκαλούμενη «Γρηγοριανή» της Ι.Μ. Γρηγορίου, αγίου Όρους) τέθηκαν υπόψη του κατασκευαστή, ο οποίος στις 5.2.11 ανακοίνωσε τις θέσεις του, που πηγάζουν από την διεθνή βιβλιογραφία και την ειδική τεχνογνωσία του b–c και τις οποίες «μελέτες» ο κατασκευαστής χαρακτήρισε με πολύ βαρύτερους χαρακτηρισμούς, από ότι εγώ και συγκεκριμένα:

Ο κατασκευαστής του γραμμωτού κωδικού GS1 ΕΛΛΑΣ στην κριτική ανάλυση, ειδικά της Γρηγοριανής μελέτης αποφαίνεται, ότι η μελέτη αυτή:

1/ Στηρίζεται σε αυθαίρετες παρατηρήσεις

2/ Είναι εφεύρημα των συντακτών

3/ Χρησιμοποιεί ατυχή παραδείγματα

4/ Χρησιμοποιεί ψευδή στοιχεία

5/ Χρησιμοποιεί λανθασμένες απεικονίσεις

6/ Η Συμβολογία της βρίσκεται στη φαντασία των συντακτών

7/ Χρησιμοποιεί απαράδεκτη ορολογία

8/ Χρησιμοποιεί λανθασμένες μεταφράσεις

9/ Χρησιμοποιεί ένα νέο, άγνωστο όμως, τρόπο αποκωδικοποίησης

10/ Η αποκωδικοποίηση έχει υποστεί κακοποίηση

11/ Χρησιμοποιεί γελοίους ισχυρισμούς

12/ Χρησιμοποιεί μαγικές εικόνες ενός φανταστικού b-c, που δουλεύει επειδή το θέλουν οι συντάκτες της

13/ Είναι υπόδειγμα σκουπιδοεπιστήμης

Το τελικό συμπέρασμα του κατασκευαστή του b–c είναι, ότι η λεγόμενη «Γρηγοριανή» μελέτη είναι για τα σκουπίδια!!!

ΕΡ: Ειλικρινά δεν τα γνώριζα όλα αυτά, αλλά δεν νομίζω να γνωρίζουν και οι συντάκτες των μελετών αυτών τις θέσεις αυτές του κατασκευαστή.

ΑΠ: Όχι, απεναντίας. Τα αποτελέσματα της κριτικής του κατασκευαστή τέθηκαν υπόψη των συντακτών των «μελετών» αυτών έκτοτε, χωρίς να υπάρξει η παραμικρή αντίδραση, παρ’ όλον ότι πέρασε διάστημα άνω του έτους (15 μήνες ακριβώς).

ΕΡ: Άραγε, τα αποτελέσματα αυτά έχουν τεθεί υπόψη των συντακτών των άρθρων, που μιλούν για το 666 στο b-c;

ΑΠ: Η κριτική του κατασκευαστή έχει δημοσιευθεί και θα πρέπει να τα έχουν υπόψη τους οι αρθρογράφοι. Αν τα γνωρίζουν και κάνουν, ότι δεν τα γνωρίζουν, τότε κάτι άλλο, πολύ πιο σοβαρό, υποκρύπτεται.

ΕΡ: Είναι αλήθεια, ότι είχα πολλούς ενδοιασμούς και είχα πιστέψει σ’ όλα αυτά που γράφονται και αναφέρονται και στον γ. Παϊσιο. Αλλά μετά από όλα αυτά δεν μπορώ, παρά να παραδεχτώ, ότι ο κατασκευαστής είναι ο εγκυρότερος και ο πλέον υπεύθυνος όλων, να ομιλεί για τον b-c. Όποιος άλλος έχει αντίρρηση οφείλει να απευθυνθεί σ’ αυτόν, για περισσότερες πληροφορίες. Ή δεν είναι έτσι;

ΑΠ: Ακριβώς, έτσι είναι. Όταν κάποιος χαρακτηρίζει, μια μελέτη μου, ότι είναι για τα σκουπίδια, τότε θα επαναστατούσα και θα ζήταγα το λόγο, αν βέβαια είχα συναίσθηση, ότι η μελέτη μου είναι ορθή. Όταν όμως σιωπώ, αυτό σημαίνει, ότι δεν έχω αντίλογο και εμμέσως πλην σαφώς θεωρώ, ότι η μελέτη μου, τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, είναι εσφαλμένη.

5.5.12

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗΣ

Πηγή: fdathanasiou.wordpress.com