Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον
(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...
(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)
"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."
(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πεντηκοστιανοί-προτεστάντες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πεντηκοστιανοί-προτεστάντες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Τετάρτη 30 Μαρτίου 2022
Παρασκευή 10 Σεπτεμβρίου 2021
Λούθηρος και Καλβίνος ως πρότυπα...
Ας δούμε κάποιους από τους κυρίους πρωταγωνιστές της μεταρρυθμίσεως, του θρησκευτικού κινήματος που γέννησε τις Διαμαρτυρόμενες εκκλησίες, ως αντίδραση στις παπικές υπερβολές, πλάνες, πορνοκρατίες και λοιπά τραγικά φαινόμενα της παπικής αιρέσεως.
Οι Διαμαρτυρόμενοι απέρριψαν καθ' ολoκληρίαν, τον Κλήρο, την Παρθενία που εφαρμόζεται στα Μοναχικά Τάγματα ή ακόμη και εντός του κόσμου από μή Μοναχούς, την Αειπαρθενία της Θεοτόκου, την τιμητική προσκύνηση των ιερών εικόνων και των ιερών λειψάνων καθώς και πολλά άλλα δόγματα και σωτήριες παραδόσεις της του Χριστού Εκκλησίας. Συμμετέχουν ενεργώς στο Π.Σ.Ε. το οποίο ήταν δική τους ιδέα και υλοποιήθηκε το 1948. Κάποιες εκκλησίες Διαμαρτυρομένων θεωρούν ότι όλες οι εκκλησίες ανεξαρτήτως δογμάτων εκάστης, κατέχουν μέρος της αληθείας και αποτελούν κλάδο της μίας ενωμένης αοράτου εκκλησίας του Χριστού. Δαιμονικές πλάνες που προωθούνται με την συμπόρευση δυστυχώς και πολλών ορθοδοξόσχημων κληρικών, οικουμενιστών στο φρόνημα και λυκοποιμένων.
Πρέπει να πούμε ότι ούτε ο Λούθηρος, ούτε ο Καλβίνος εφαντάζοντο ποτέ σε ποία παρακμή θα κατέληγε το θρησκευτικό τους κίνημα, εξ αιτίας της υπ' αυτών απορρίψεως τις Ιεράς παραδόσεως. Παραδείγματα μερικά είναι τα εξής, οι ακραίες εκείνες Πεντηκοστιανικές ομάδες, οι οποίες εσχατολογούν ορίζοντας χρόνια και καιρούς εμφανίσεως του αντιχρίστου ενώ ο ίδιος ο Κύριος μας λέει στο Ευαγγέλιο ότι κανείς δεν γνωρίζει την ώρα που θα έρθει ''κρίναι ζώντας και νεκρούς''. Άλλες ομάδες απορρίπτουν την Αγία Τριάδα, αυτές ονομάζονται αντιτριαδιστές Πεντηκοστιανοί. Άλλες ομάδες Διαμαρτυρομένων πιστεύουν ότι ο Θεός δεν προγνωρίζει τα πάντα, όπως το ποιός κολάζεται και ποιός σώζεται, στην Ελλάδα τέτοιο πιστεύω έχουν κάποιοι Διαμαρτυρόμενοι της Ελεύθερης Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ελλάδος. Άλλες πιστεύουν ότι ο Θεός κολάζει ανθρώπους επειδή έτσι αποφάσισε, το δόγμα αυτό ονομάζεται Απόλυτος Προορισμός, δηλ. ο Θεός προορίζει ποιός θα κολαστεί και ποιός θα σωθεί! Αυτό το αντιχριστιανικό πιστεύω το οποίο επινόησε ο Καλβίνος, έχουν κάποιοι Διαμαρτυρόμενοι της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας της Ελλάδος. Κάποιοι Ευαγγελικοί, πάλι της Ελεύθερης Ευαγγελικής Εκκλησίας, νομίζουν ότι όταν ο Κύριος ενηνθρώπισε ήταν απλώς ψιλός άνθρωπος και μετά την Ανάληψη του ξαναπήρε την θεότητα του! Αυτή είναι η λεγόμενη πλάνη της Κενώσεως. Πολλές στρεβλωμένες εικόνες του Θεού, πολλοί αυτοαποκαλούμενοι χριστιανισμοί καμία σχέση έχοντες με τον Χριστό μας! Όμως η Αγία Γραφή αναιρεί το τελευταίο φρόνημα των Ελευθέρων Ευαγγελικών που αναφέραμε. Γράφει στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, κεφ. 1, στ. 14, ''Ο Λόγος έγινε άνθρωπος και έστησε τη σκηνή του ανάμεσα μας και είδαμε την θεϊκή του δόξα, την δόξα που ο μοναχογιός την έχει από τον Πατέρα, ήρθε γεμάτος χάρη θεϊκή και αλήθεια για εμάς''. Αφού η Γραφή λέει ότι ο Λόγος έγινε άνθρωπος, άρα δεν σταμάτησε να είναι Θεός Λόγος όταν έγινε άνθρωπος, δηλ. όταν έλαβε την ανθρώπινη φύση. Παρακάτω γράφει ότι είδαμε (εμείς οι άνθρωποι) την θεϊκή του δόξα, ένας απλός άνθρωπος δεν είναι δυνατόν να δείχνει δόξα θεϊκή, και αυτό βεβαιώνεται από την παρακάτω έκφραση που λέει η Γραφή, ''την δόξα που ο μοναχογιός έχει από τον Πατέρα''. Η δόξα που έχει ο Πατέρας την έχει και ο Υιός, άρα αποκλείεται ο Ιησούς να ήταν απλός άνθρωπος όσο έδρασε επί γής αφού είδαμε την δόξα που είχε από τον Πατέρα! Η Γραφή είναι ανοικτή σε όποιον την μελετά ταπεινώς. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει, ''Αποκλείεται να αμαρτάνει κάποιος αν διαβάζει την Αγία Γραφή σωστά''. Άλλο ένα εδάφιο που αναιρεί την πλάνη των Κενωτικών Ευαγγελικών, είναι στο κατά Ιωάννην κεφ. 3, στ. 13, ''Κανένας βέβαια δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά μόνο ο Υιός του Ανθρώπου, που κατέβηκε από τον ουρανό και που είναι στον ουρανό''. Αυτά τα λόγια του Κυρίου μας δεν τα διάβασαν οι Κενωτικοί; Ο ίδιος ο Κύριος λέει ότι κατέβηκε από τον ουρανό αλλά είναι την ίδια στιγμή και στον ουρανό. Άρα αδύνατον να ήταν ο Χριστός μας, απλός άνθρωπος όσο ήταν δρών επί της γής, διότι τότε θα ήταν αδύνατον να είναι ταυτοχρόνως και στον ουρανό. Αφού ο ίδιος ο Κύριος λέει ότι είναι και στη γή και στον ουρανό την αυτή στιγμή άρα ήταν Θεός και Άνθρωπος μαζί όταν ήταν δρών επί της γής. Αφού ως τέλειος Θεός που έλαβε την ανθρώπινη φύση είναι πανταχού παρών. Απλή και εύκολη η κατανόηση για όποιον μελετά το Ευαγγέλιο με ορθόδοξο τρόπο και ταπείνωση.
Η Αγία Γραφή αναιρεί σε πολλά εδάφια και τον Απόλυτο Προορισμό του αιρετικού Καλβίνου, πλάνη που έχουν κάποια μέλη της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας. Θα αναφέρουμε μερικά. Στην προς Ρωμαίους επιστολή κεφ. 5, στ. 18, ο θεόπνευστος απόστολος Παύλος γράφει, ''Το συμπέρασμα είναι πως, όπως το ένα παράπτωμα έγινε αιτία καταδίκης όλων των ανθρώπων, έτσι και το σωτήριο έργο έγινε αιτία σωτηρίας και ζωής για όλους τους ανθρώπους''. Εδώ μιλάει ο Άγιος απόστολος για το παράπτωμα του Αδάμ και της Εύας, δια του οποίου ο άνθρωπος αποστάτησε από τον Τριαδικό Δημιουργό Θεό του, και καταδικάστηκε διότι δεν μετανόησε. Αναφέρεται εν συνεχεία στο σωτήριο έργο του Κυρίου Ιησού Χριστού δια του οποίου σωζόμεθα όλοι αν πιστέψουμε. Αφού ο απόστολος Παύλος γράφει σωτηρία και ζωή για όλους τους ανθρώπους, πώς υποστηρίζουν οι Καλβινιστές ότι ο Χριστός δεν θυσιάστηκε για όλους διότι ο Θεός άλλους τους προορίζει για την Βασιλεία Του και άλλους για την κόλαση; Δεν βλέπουν ότι έρχονται σε ευθεία αντίθεση με την Αγία Γραφή;
Άλλο εδάφιο που αναιρεί τον Απόλυτο Προορισμό του Καλβίνου και όσων μελών της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας τον ασπάζονται είναι στο κατά Ιωάννην κεφ. 12, στ. 32-33. Λέει ο Κύριος ενώπιον πλήθους ακροατών, ''Εγώ, όταν θα υψωθώ από την γη, όλους τους ανθρώπους θα τους τραβήξω κοντά μου. Λέγοντας αυτό, υποδήλωνε με τί είδος θανάτου θα πέθαινε''. Αφού ο Κύριος λέει ότι με την σταυρική του θυσία, με αυτό το είδος θανάτου πέθανε κατά την ανθρώπινη φύση του, θα τραβήξει όλους τους ανθρώπους κοντά του, και δεν λέει κάποιους ή μερικούς, πώς έχουν την ιδέα οι Καλβινιστές ότι ο Χριστός δεν θυσιάστηκε για όλους, γιατί κάποιοι είναι προορισμένοι για την κόλαση ούτως ή άλλως; Ο Κύριος τους διαψεύδει και λέει ότι θυσιάστηκε για όλους, άρα όλοι θέλει ο Κύριος να σωθούν, αλλά δεν εκβιάζει κανέναν.
Η ερμηνεία δεν είναι δική μας αλλά του θεοπνεύστου αποστόλου Παύλου, ο οποίος γράφει στον Τιμόθεο στην πρώτη προς εκείνον επιστολή του, στο κεφ. 2, στ. 3-4, ''Αυτό είναι καλό και ευπρόσδεκτο από τον σωτήρα μας Θεό, ο οποίος θέλει να σωθούν όλοι οι άνθρωποι και να γνωρίσουν σε βάθος την αλήθεια''. Με αυτό το σαφέστατο εδάφιο αναιρείται και πάλι η αίρεση του Απολύτου Προορισμού, ότι ο Θεός δήθεν κάποιους τους προορίζει για την κόλαση. Πως είναι δυνατόν να προορίζει ο Θεός κάποιους για την κόλαση όπως πιστεύουν κάποιοι Καλβινιστές της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, ενώ ο Άγιος απόστολος Παύλος γράφει ότι ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν; Απόλυτες αποδείξεις μέσα από την Αγία Γραφη ότι οι Διαμαρτυρόμενοι έχουν πολλές πλάνες και αιρέσεις που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τον λόγο του Θεού τον οποίον επικαλούνται.
Ας δούμε όμως και ποία είναι τα κύρια θρησκευτικά πρότυπα των Διαμαρτυρομένων στην Πατρίδα μας.
Πρώτος ο πασίγνωστος Μαρτίνος Λούθηρος...
Ο Διαμαρτυρόμενος πρώην παπικός Μαρτίνος Λούθηρος, αφού γλίτωσε την πιθανότητα να καεί ζωντανός από την Ιερά Εξέταση στη Ρώμη, λέγεται ότι έδωσε αργότερα, το ηθικό άλλοθι να εξοντωθούν οι εξεγερμένοι αγρότες από τους ευγενείς.
Πιο συγκεκριμένα, το καλοκαίρι του έτους 1524, στη νότια Γερμανία ξεκινά η αγροτική εξέγερση, στην αρχή ως απλή απεργία, εξαιτίας του ότι σ' ένα ρέμα απαγορεύθηκε να αλιεύσουν μερικοί αγρότες. Οι φτωχοί αγρότες ξεσηκώθηκαν, ο ξεσηκωμός έλαβε μεγάλες διαστάσεις και αρχικώς ειρηνικά ζητούσαν να μπορούν να αλιεύουν και να κυνηγούν όπου θέλουν, επίσης είχαν και άλλα αιτήματα σχετικώς με την καλύτερη οικονομική τους διαβίωση. Ήταν τότε καθεστώς να μην έχουν το δικαίωμα, οι φτωχοί και απόκληροι της κοινωνίας, να κυνηγούν και να αλιεύουν όπου και όποτε θέλουν.
Όμως ενώ οι αγρότες εμπνευσμένοι από το ριζοσπαστικό εκκλησιαστικό κήρυγμα του Λουθήρου ξεσηκώθηκαν για μία πιο καλή ζωή, το κίνημα ξέφυγε σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, από τα ειρηνικά πλαίσια και κάτω από την επίδραση τινών ακραίων, μεταξύ αυτών και του Θωμά Μάινστερ, άρχισαν οι λεηλασίες, οι πυρπολήσεις πύργων, παπικών μοναστηριών και φόνοι αντιπάλων. Σε κάποιες πόλεις οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν ζητώντας θρησκευτικές αλλαγές, ενώ άλλες πόλεις ήταν υπό την πολιορκία των πεινασμένων αγροτών.
Το κίνημα αυτό, γνωστό ως ''ο πόλεμος των αγροτών'', ήταν η μεγαλύτερη εξέγερση πριν την λεγόμενη Γαλλική επανάσταση (η οποία στην πραγματικότητα ήταν εμφύλιος πόλεμος). Παρέσυρε και εργάτες από τα μεγάλα ή και μικρά αστικά κέντρα. Τον Μάρτιο του 1525 το κίνημα εξέδωσε μία διακήρυξη που έμεινε γνωστή ως τα ''Δώδεκα άρθρα του Μέμινγκεν''. Στο κείμενο αυτό απαιτούσαν οι αγρότες να έχουν το δικαίωμα οι κοινότητες, να δέχονται και να απολύουν τους πάστορες της νέας Διαμαρτυρομένης εκκλησίας, επίσης η διακήρυξη πρέσβευε ότι όποια πρακτική δεν συμβαδίζει με το Ευαγγέλιο δεν είναι δεκτή.
Το κίνημα ήταν λίαν επικίνδυνο για τους ευγενείς, τους πλουσίους άρχοντες και τους τοπικούς ηγεμόνες. Έτσι σε αρκετές μάχες κατά τόπους, οι αγρότες σφαγιάστηκαν από τις ενωμένες δυνάμεις των προαναφερομένων. Τον Μάιο του 1525 αιχμαλωτίστηκε, βασανίστηκε και εκτελέστηκε στο Mühlhausen, ένας από τους κύριους ηγέτες του κινήματος που όπως λέγεται, το οδήγησε στα βίαια μονοπάτια, ο Θωμάς Μάινστερ.
Πρώτος ο πασίγνωστος Μαρτίνος Λούθηρος...
Μαρτίνος Λούθηρος, πρωταγωνιστής της Διαμαρτυρήσεως, παπικός ιερέας και μοναχός, απέρριψε κάποια παπικά δόγματα, αυτοαποσχηματίστηκε, ενυμφεύθη και έκανε 6 τέκνα.
Ο Διαμαρτυρόμενος πρώην παπικός Μαρτίνος Λούθηρος, αφού γλίτωσε την πιθανότητα να καεί ζωντανός από την Ιερά Εξέταση στη Ρώμη, λέγεται ότι έδωσε αργότερα, το ηθικό άλλοθι να εξοντωθούν οι εξεγερμένοι αγρότες από τους ευγενείς.
Πιο συγκεκριμένα, το καλοκαίρι του έτους 1524, στη νότια Γερμανία ξεκινά η αγροτική εξέγερση, στην αρχή ως απλή απεργία, εξαιτίας του ότι σ' ένα ρέμα απαγορεύθηκε να αλιεύσουν μερικοί αγρότες. Οι φτωχοί αγρότες ξεσηκώθηκαν, ο ξεσηκωμός έλαβε μεγάλες διαστάσεις και αρχικώς ειρηνικά ζητούσαν να μπορούν να αλιεύουν και να κυνηγούν όπου θέλουν, επίσης είχαν και άλλα αιτήματα σχετικώς με την καλύτερη οικονομική τους διαβίωση. Ήταν τότε καθεστώς να μην έχουν το δικαίωμα, οι φτωχοί και απόκληροι της κοινωνίας, να κυνηγούν και να αλιεύουν όπου και όποτε θέλουν.
Όμως ενώ οι αγρότες εμπνευσμένοι από το ριζοσπαστικό εκκλησιαστικό κήρυγμα του Λουθήρου ξεσηκώθηκαν για μία πιο καλή ζωή, το κίνημα ξέφυγε σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς, από τα ειρηνικά πλαίσια και κάτω από την επίδραση τινών ακραίων, μεταξύ αυτών και του Θωμά Μάινστερ, άρχισαν οι λεηλασίες, οι πυρπολήσεις πύργων, παπικών μοναστηριών και φόνοι αντιπάλων. Σε κάποιες πόλεις οι κάτοικοι ξεσηκώθηκαν ζητώντας θρησκευτικές αλλαγές, ενώ άλλες πόλεις ήταν υπό την πολιορκία των πεινασμένων αγροτών.
Το κίνημα αυτό, γνωστό ως ''ο πόλεμος των αγροτών'', ήταν η μεγαλύτερη εξέγερση πριν την λεγόμενη Γαλλική επανάσταση (η οποία στην πραγματικότητα ήταν εμφύλιος πόλεμος). Παρέσυρε και εργάτες από τα μεγάλα ή και μικρά αστικά κέντρα. Τον Μάρτιο του 1525 το κίνημα εξέδωσε μία διακήρυξη που έμεινε γνωστή ως τα ''Δώδεκα άρθρα του Μέμινγκεν''. Στο κείμενο αυτό απαιτούσαν οι αγρότες να έχουν το δικαίωμα οι κοινότητες, να δέχονται και να απολύουν τους πάστορες της νέας Διαμαρτυρομένης εκκλησίας, επίσης η διακήρυξη πρέσβευε ότι όποια πρακτική δεν συμβαδίζει με το Ευαγγέλιο δεν είναι δεκτή.
Το κίνημα ήταν λίαν επικίνδυνο για τους ευγενείς, τους πλουσίους άρχοντες και τους τοπικούς ηγεμόνες. Έτσι σε αρκετές μάχες κατά τόπους, οι αγρότες σφαγιάστηκαν από τις ενωμένες δυνάμεις των προαναφερομένων. Τον Μάιο του 1525 αιχμαλωτίστηκε, βασανίστηκε και εκτελέστηκε στο Mühlhausen, ένας από τους κύριους ηγέτες του κινήματος που όπως λέγεται, το οδήγησε στα βίαια μονοπάτια, ο Θωμάς Μάινστερ.
Άγαλμα του Μάινστερ στο Mühlhausen
Ο Λούθηρος ως λέγεται, ουσιαστικά έδωσε το ηθικό δικαίωμα στους ευγενείς, που τον είχαν σώσει άλλωστε από την μεταφορά και την δίκη του στη Ρώμη, να απαντήσουν βιαίως στον αγροτικό ξεσηκωμό. Αποτέλεσμα ήταν χιλιάδες άνθρωποι να κολυμπήσουν στο αίμα τους. Ο Λούθηρος ήταν δέσμιος, τρόπον τινά των ευγενών, αφού εκείνοι τόλμησαν και αντιστάθηκαν στην τότε πανίσχυρη Ρώμη, που ζητούσε την εκεί μεταφορά, του κατηγορουμένου για αίρεση Λουθήρου. Το τέλος τέτοιων υποθέσεων ήταν συχνότατα η φωτιά που έκαιγε ζωντανό τον δύσμοιρο κατηγορούμενο.
Ο Λούθηρος μάλλον διατήρησε μία στάση ασφαλείας για τον εαυτό του απέναντι στους αγρότες και συνέχισε την ζωή του, αυτοαποσχηματιζόμενος και κάνοντας έναν γάμο και 6 παιδιά. Η ιστορική καταγραφή είναι πως ένας θρησκευτικός ηγέτης και αναμορφωτής είχε εμπλακεί στα πολιτικά και κοινωνικά δρώμενα, παίζοντας ίσως και καθοριστικό ρόλο στον θάνατο 130.000 ανθρώπων, άλλοι κατεβάζουν τον αριθμό στους 70.000, όμως είτε τόσοι είτε περισσότεροι, άνθρωποι ήταν που παλέψαν για το ψωμί τους. Εξυπακούεται ότι μας βρίσκει κάθετα αντίθετους η βίαιη τροπή που έλαβε η επανάσταση τους. Όμως δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε με αναχρονισμούς τα δεδομένα της εποχής, αναλογιζόμενοι και την μή πλήρη εικόνα που έχουμε για την καθημερινότητα των φτωχών αγροτών η οποία σίγουρα ήταν τραγική. Σημειωτέον ότι ο Λούθηρος εδέχετο το δόγμα περί Αειπαρθενίας της Υπεραγίας Θεοτόκου, αντιθέτως με τους σημερινούς εμφανιζομένους ως πνευματικούς απογόνους του Λουθήρου.
Δεύτερος πρωταγωνιστής της θρησκευτικής μεταρρυθμίσεως, που προσέδωσε με τις ακραίες του θέσεις τρομοκρατικό κλίμα στον χώρο των Διαμαρτυρομένων της εποχής του, ήταν ο Ιωάννης Καλβίνος...
Ο Jehan Cauvin, γνωστός ως Ιωάννης Καλβίνος.
Ο διαμαρτυρόμενος παπικός που κατηγορούσε την εκκλησία του για πολλά και δικαίως, αλλά ο ίδιος έκανε ίσως χειρότερα. Παράδειγμα ως λέγεται, ο αποκεφαλισμός ενός παιδιού επειδή χτύπησε τους γονείς του, αυτή η ποινή εκτελέστηκε με βάση τους Εκκλησιαστικούς Κανονισμούς που γράφτηκαν κατ' εντολή του ιδίου του Καλβίνου. Κάποιοι αμφισβητούν ότι οι Κανονισμοί του Καλβίνου προέβλεπαν αποκεφαλισμό σε τέτοιες περιπτώσεις. Η μοιχεία ετιμωρείτο με εξορία (η καλή εκδοχή) ή με πνιγμό (η κακή εκδοχή)... Ο Καλβίνος εδέχετο τις πρώτες 5 Οικουμενικές Συνόδους και τον νηπιοβαπτισμό. Υπήρξε όμως και ένα άλλο κίνημα διαμαρτυρομένων, οι αναβαπτιστές, οι οποίοι δεν εδέχοντο τον νηπιοβαπτισμό, έτσι βάπτιζαν τους πιστούς τους σε μεγαλύτερη ηλικία. Οι οπαδοί του Καλβίνου, όχι όλοι, σύμφωνα με κάποιες ιστορικές καταγραφές, τους κυνηγούσαν και αν τους έπιαναν τους έπνιγαν!
Αυτά εν ονόματι της αλλαγής της εκκλησίας, του καθαρμού και της απελευθερώσεως της από την παπική απολυταρχική κυριαρχία. Επίσης όπου επεκράτησε ο καλβινισμός, το επιτρεπόμενο χρώμα και η ποσότητα των ενδυμάτων όπως και ο αριθμός των φαγητών τα οποία επιτρέποντο σε κάθε γεύμα, καθορίζοντο δια νόμου. Όσο για την θεολογία του Καλβίνου έχουμε να κάνουμε με ένα αντιχριστιανικό δόγμα που συνοψίζεται στα εξής δαιμονικά συμπεράσματα, ''Ονομάζουμε απόλυτο προορισμό το προαιώνιο σχέδιο του θεού, που μ' αυτό καθόρισε την τύχη του κάθε ανθρώπου. Γιατί δε δημιουργεί όλους τους ανθρώπους κάτω από τις ίδιες συνθήκες, αλλά άλλους τους προορίζει για την αιώνια ζωή και άλλους για την αιώνια καταδίκη. Έτσι, ανάλογα με το σχέδιο του Θεού, τονίζουμε ότι άλλοι άνθρωποι είναι πλασμένοι για τη ζωή και άλλοι για το θάνατο... Αυτούς που ο θεός καλεί στη σωτηρία, τους καλεί από δική του ευσπλαχνία, και όχι επειδή το αξίζουν. Αντίθετα κανείς από αυτούς που προορίζονται για την αιώνια καταδίκη δεν μπορεί να σωθεί. Αυτό το έχει κρίνει η κρυφή και ανεξιχνίαστη δικαιοσύνη του θεού''. Χριστιανική Διδασκαλία, VII. Αποδείξαμε πιο πάνω μέσα από την Αγία Γραφή πόσο δαιμονικά είναι αυτά που γράφει ο Καλβίνος.
Στην Πατρίδα μας χαίρει εκτιμήσεως στο χώρο της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, η οποία συμμετέχει και στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Είναι δυνατόν να ονομάζονται Χριστιανοί όσοι πιστεύουν ότι ο Θεός, που ''αγάπη εστί'' όπως γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, να φτιάχνει ανθρώπους για να τους στείλει στην κόλαση; Είναι δυνατόν να έχουν ως πνευματικούς τους ηγέτες οι Διαμαρτυρόμενοι πρόσωπα τα οποία ενεπλάκησαν σε πολιτικές μάχες και πολέμους, όπως ο άλλος ηγέτης της διαμαρτυρήσεως, ο Ζβίγγλιος;
Αυτά εν ονόματι της αλλαγής της εκκλησίας, του καθαρμού και της απελευθερώσεως της από την παπική απολυταρχική κυριαρχία. Επίσης όπου επεκράτησε ο καλβινισμός, το επιτρεπόμενο χρώμα και η ποσότητα των ενδυμάτων όπως και ο αριθμός των φαγητών τα οποία επιτρέποντο σε κάθε γεύμα, καθορίζοντο δια νόμου. Όσο για την θεολογία του Καλβίνου έχουμε να κάνουμε με ένα αντιχριστιανικό δόγμα που συνοψίζεται στα εξής δαιμονικά συμπεράσματα, ''Ονομάζουμε απόλυτο προορισμό το προαιώνιο σχέδιο του θεού, που μ' αυτό καθόρισε την τύχη του κάθε ανθρώπου. Γιατί δε δημιουργεί όλους τους ανθρώπους κάτω από τις ίδιες συνθήκες, αλλά άλλους τους προορίζει για την αιώνια ζωή και άλλους για την αιώνια καταδίκη. Έτσι, ανάλογα με το σχέδιο του Θεού, τονίζουμε ότι άλλοι άνθρωποι είναι πλασμένοι για τη ζωή και άλλοι για το θάνατο... Αυτούς που ο θεός καλεί στη σωτηρία, τους καλεί από δική του ευσπλαχνία, και όχι επειδή το αξίζουν. Αντίθετα κανείς από αυτούς που προορίζονται για την αιώνια καταδίκη δεν μπορεί να σωθεί. Αυτό το έχει κρίνει η κρυφή και ανεξιχνίαστη δικαιοσύνη του θεού''. Χριστιανική Διδασκαλία, VII. Αποδείξαμε πιο πάνω μέσα από την Αγία Γραφή πόσο δαιμονικά είναι αυτά που γράφει ο Καλβίνος.
Στην Πατρίδα μας χαίρει εκτιμήσεως στο χώρο της Ελληνικής Ευαγγελικής Εκκλησίας, η οποία συμμετέχει και στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών. Είναι δυνατόν να ονομάζονται Χριστιανοί όσοι πιστεύουν ότι ο Θεός, που ''αγάπη εστί'' όπως γράφει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, να φτιάχνει ανθρώπους για να τους στείλει στην κόλαση; Είναι δυνατόν να έχουν ως πνευματικούς τους ηγέτες οι Διαμαρτυρόμενοι πρόσωπα τα οποία ενεπλάκησαν σε πολιτικές μάχες και πολέμους, όπως ο άλλος ηγέτης της διαμαρτυρήσεως, ο Ζβίγγλιος;
Οι άγιοι απόστολοι ουδέποτε δίδαξαν ως μέσον διαδόσεως του ευαγγελίου του Κυρίου μας, την ένοπλη ή όποια άλλη μορφή βίας. Όσοι Χριστιανοί προσέφυγαν σε τέτοιες μεθόδους πρό του σχίσματος του 1054, πλανήθησαν και δεν ακολουθούσαν την διδαχή του Χριστού μας αλλά τις επιταγές του διαβόλου. Το τί έπραξαν ανα τους αιώνες οι παπικοί είναι άσχετο με την Ορθόδοξη Εκκλησία η οποία είχε διακόψει σχέσεις με τον αιρετικό Πάπα έκτοτε.
Παρασκευή 1 Ιουνίου 2018
Το dispensationalist εσχατολογικό θεολογικό υπόβαθρο πίσω από την μεταφορά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ.
"Το Ισραήλ έχει ευλογήσει αυτόν τον κόσμο δείχνοντας μας Εσένα, τον αληθινό Θεό, μέσα από το μήνυμα των προφητών του, των Γραφών και του Μεσσία".
Αυτά τα λόγια είπε στην προσευχή του στα εγκαίνια της νέας πρεσβείας των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ τη Δευτέρα, ο Robert Jeffress, ο ίδιος πάστορας που έκανε το "Make America Great Again" ύμνο.
Στην προσευχή του, ο Jeffress, που είναι πάστορας στην First Baptist Church στο Ντάλας, εξήρε επίσης τον Ντόναλντ Τράμπ ως εκείνον που «στέκεται στη σωστή πλευρά μαζί Σου, Θεέ, όταν πρόκειται για το Ισραήλ». Το 2014, ο Jeffress έγραψε ένα βιβλίο στο οποίο έλεγε ότι ο Ομπάμα ανοίγει το δρόμο για την έλευση του Αντίχριστου, αν δεν είναι ο ίδιος ο Αντίχριστος. Τον Τραμπ τον θεωρεί ως ένα είδος σύγχρονου βασιλιά Κύρου: έχει επιλεχθεί από τον Θεό ως ηγέτης που θα επιτελέσει ένα θεϊκό έργο.
Η επιλογή του Jeffress, που είναι ένα από τα πιο εξέχοντα μέλη του ανεπίσημου ευαγγελικού συμβουλευτικού συμβουλίου του προέδρου, για την προσευχή στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ιερουσαλήμ, είναι ίσως το πιο ξεκάθαρο νεύμα στις μακροχρόνιες προσπάθειες των χριστιανών σιωνιστών παγκοσμίως.
Πολλοί γνωρίζουν ότι η μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ δεν είναι μόνο μια πολιτική κίνηση, αλλά είναι η πεμπτουσία της premillennial dispensationalist εσχατολογίας των αμερικάνικων ευαγγελικών και πεντηκοστιανών κύκλων που έχουν ενσωματώσει στην πίστη τους τον χριστιανικό σιωνισμό. Είναι ένα απαραίτητο βήμα για τις Έσχατες Ημέρες και την πραγματοποίηση της Αποκάλυψης.
Πολλοί γνωρίζουν ότι η μεταφορά της αμερικάνικης πρεσβείας στην Ιερουσαλήμ δεν είναι μόνο μια πολιτική κίνηση, αλλά είναι η πεμπτουσία της premillennial dispensationalist εσχατολογίας των αμερικάνικων ευαγγελικών και πεντηκοστιανών κύκλων που έχουν ενσωματώσει στην πίστη τους τον χριστιανικό σιωνισμό. Είναι ένα απαραίτητο βήμα για τις Έσχατες Ημέρες και την πραγματοποίηση της Αποκάλυψης.
Για να κατανοήσουμε τον τρόπο με τον οποίο το Ισραήλ εντάσσεται στην premillennial dispensationalist θεολογία - που μεταφράζεται σε προχιλιαστική θεολογία της θεωρίας των θείων οικονομιών – πρέπει να διευκρινιστεί τι πρεσβεύει αυτή η θεολογία. Είναι μια παράδοση που έγινε δημοφιλής μεταξύ των Άγγλων Πουριτανών τον 16ο και 17ο αιώνα, αλλά σήμερα συνδέεται στενότερα με την ευαγγελική αμερικανική παράδοση. Το πιο βασικό στην θεωρία των Οικονομιών είναι ότι κεντρική θέση στο σχέδιο του Θεού έχει ο Ισραήλ και όχι η Εκκλησία. Η θέση της Εκκλησίας κατανοείται μόνο ως «μεγάλη παρένθεση» στο όλο θεϊκό σχέδιο. Ο Ισραήλ αποτελεί τον επίγειο λαό του Θεού και στις έσχατες ημέρες θα εκπληρωθούν στο ακέραιο τα όσα αναφέρονται για αυτόν στην Αγ. Γραφή. Επίσης, κάτι που είναι ιδιαίτερα σημαντικό, είναι ότι ο λαός Ισραήλ της Βίβλου συνδέεται ή ακόμη ταυτίζεται με το σημερινό κράτος του Ισραήλ.
Οι dispensationalists πιστεύουν ότι ο Θεός έχει διαιρέσει την ανθρώπινη ιστορία σε "οικονομίες" - περιόδους που φωτίζουν διάφορες πτυχές του σχεδίου του Θεού για την ανθρωπότητα. Για παράδειγμα, η περίοδος μεταξύ της παραλαβής των Δέκα Εντολών από τον Μωυσή και της Σταύρωσης του Ιησού Χριστού θεωρείται ως η περίοδος / οικονομία του "νόμου". Η περίοδος από τότε είναι η περίοδος / οικονομία της "χάριτος".
Στο τέλος, η τελική περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας θα είναι η «χιλιετής βασιλεία»: μια περίοδος 1.000 χρόνων κατά την οποία ο Χριστός θα κυβερνά στη γη μέσα από την Ιερουσαλήμ, μετά την οποία θα λάβει χώρα η τελική κρίση του Θεού. (Το “premillennial” αναφέρεται στο γεγονός ότι οι υποστηρικτές της πιστεύουν ότι οι αληθινοί πιστοί θα αρπαχθούν στον ουρανό πριν έρθει αυτή η περίοδος).
Οι dispensationalists πιστεύουν ότι ο Θεός έχει διαιρέσει την ανθρώπινη ιστορία σε "οικονομίες" - περιόδους που φωτίζουν διάφορες πτυχές του σχεδίου του Θεού για την ανθρωπότητα. Για παράδειγμα, η περίοδος μεταξύ της παραλαβής των Δέκα Εντολών από τον Μωυσή και της Σταύρωσης του Ιησού Χριστού θεωρείται ως η περίοδος / οικονομία του "νόμου". Η περίοδος από τότε είναι η περίοδος / οικονομία της "χάριτος".
Στο τέλος, η τελική περίοδος της ανθρώπινης ιστορίας θα είναι η «χιλιετής βασιλεία»: μια περίοδος 1.000 χρόνων κατά την οποία ο Χριστός θα κυβερνά στη γη μέσα από την Ιερουσαλήμ, μετά την οποία θα λάβει χώρα η τελική κρίση του Θεού. (Το “premillennial” αναφέρεται στο γεγονός ότι οι υποστηρικτές της πιστεύουν ότι οι αληθινοί πιστοί θα αρπαχθούν στον ουρανό πριν έρθει αυτή η περίοδος).
Βιβλία όπως το “The Late, Great Planet Earth” του Hal Lindsey το 1970, καθώς και η εξαιρετικά δημοφιλής στο αμερικανικό κοινό σειρά εσχατολογικών μυθιστορημάτων “Left Behind”, έχουν επηρεάσει πολλούς ευαγγελικούς. Σε γενικές γραμμές, αυτά τα εσχατολογικά σενάρια βασίζονται σε ερμηνείες χωρίων των βιβλίων της Αποκάλυψης και του προφήτη Δανιήλ. Ο δεύτερος ερχομός του Ιησού δεν θα συμβεί εάν πρώτα δεν ανοικοδομηθεί ο Ιουδαϊκός Ναός (του Σολομώντα) στην Ιερουσαλήμ και δεν αποκατασταθεί το Ισραήλ ως ένα αποκλειστικά εβραϊκό κράτος.
Μέσα από μία τέτοια αντίληψη, η παγκόσμια πολιτική γίνεται ένα «σημάδι», ένα είδος καμπάνας για το θεϊκό σχέδιο. Αυτό που συμβαίνει στη Μέση Ανατολή είναι σημαντικό στο βαθμό που δείχνει ότι η χιλιετής βασιλεία και η δεύτερη έλευση πλησιάζουν.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την τύχη της Ιερουσαλήμ. Για πολλούς φονταμενταλιστές ευαγγελικούς, μόνο μια πλήρως εβραϊκή Ιερουσαλήμ θα ικανοποιήσει τις προφητικές προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για να επιβεβαιωθούν όσα πρόκειται να γίνουν στις έσχατες ημέρες. Βασικό δόγμα του χριστιανικού σιωνισμού είναι η πεποίθηση ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι ουσιαστικά μέρος του σχεδίου του Θεού (επειδή φέρνει την Αποκάλυψη) και ότι ο Θεός θέλει το Ισραήλ να επιστρέψει στους Εβραίους κατά την περίοδο της χιλιετούς βασιλείας.
Οι χριστιανοί σιωνιστές πιστεύουν ακράδαντα ότι η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στο βιβλίο της Γένεσης (12:3) στον Αβραάμ «και θέλω ευλογήσει τους ευλογούντάς σε, και τους καταρωμένους σε θέλω καταρασθή», εξάπαντος έχει μεταφερθεί στο Ισραήλ και μάλιστα πιο συγκεκριμένα κράτος του Ισραήλ. Δηλαδή, όποιο έθνος δεν συντάσσεται με τις επιλογές της εκάστοτε ισραηλινής κυβέρνησης, θα δεχθεί την «κατάρα του Θεού».
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για την τύχη της Ιερουσαλήμ. Για πολλούς φονταμενταλιστές ευαγγελικούς, μόνο μια πλήρως εβραϊκή Ιερουσαλήμ θα ικανοποιήσει τις προφητικές προϋποθέσεις που είναι απαραίτητες για να επιβεβαιωθούν όσα πρόκειται να γίνουν στις έσχατες ημέρες. Βασικό δόγμα του χριστιανικού σιωνισμού είναι η πεποίθηση ότι ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή είναι ουσιαστικά μέρος του σχεδίου του Θεού (επειδή φέρνει την Αποκάλυψη) και ότι ο Θεός θέλει το Ισραήλ να επιστρέψει στους Εβραίους κατά την περίοδο της χιλιετούς βασιλείας.
Οι χριστιανοί σιωνιστές πιστεύουν ακράδαντα ότι η υπόσχεση που έδωσε ο Θεός στο βιβλίο της Γένεσης (12:3) στον Αβραάμ «και θέλω ευλογήσει τους ευλογούντάς σε, και τους καταρωμένους σε θέλω καταρασθή», εξάπαντος έχει μεταφερθεί στο Ισραήλ και μάλιστα πιο συγκεκριμένα κράτος του Ισραήλ. Δηλαδή, όποιο έθνος δεν συντάσσεται με τις επιλογές της εκάστοτε ισραηλινής κυβέρνησης, θα δεχθεί την «κατάρα του Θεού».
Φυσικά, δεν υιοθετούν όλοι οι ευαγγελικοί τις θέσεις αυτές. Μια δημοσκόπηση διαπίστωσε ότι το 65 τοις εκατό συνυπογράφει αυτή την κοσμοθεωρία. Αλλά το σίγουρο είναι ότι η «κύρια γραμμή» είναι premillennial και από την άλλη είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι αυτές οι βαθιά ριζωμένες απόψεις δεν ασκούν επιρροή στην αμερικάνικη εξωτερική πολιτική, ειδικά αυτής της κυβέρνησης. (Ο αντιπρόεδρος Pence πρεσβεύει τις θέσεις του χριστιανικού σιωνισμού. Ακόμα και ο Bannon, ο πρώην σύμβουλος του Trump, ο οποίος εργαζόταν ακόμα στον Λευκό Οίκο, όταν ο Trump ανακοίνωσε αρχικά την απόφασή του να μετακινήσει την πρεσβεία, είχε πει επίσης ανοιχτά ότι ήταν χριστιανός σιωνιστής. Ο πρώην πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ, που υποστηρίχθηκε από τους ευαγγελικούς κύκλους γιατί ήταν «αναγεννημένος», αναγνώρισε πως οι φιλο-χριστιανο-σιωνιστικές του πεποιθήσεις είχαν επηρεάσει την πολιτική του για την Μέση Ανατολή).
Πηγή: redskywarning.blogspot.com
Κυριακή 25 Φεβρουαρίου 2018
Οι Προτεστάντες ρωτούν: Δεν θα σωθώ αν δεν προσκυνάω τις εικόνες;
Πρόκειται για μια συχνή ερώτηση που μας κάνουν διάφοροι Προτεστάντες, για τους δικούς του λόγους ο καθένας. Και η απάντηση ΜΟΝΟΛΕΚΤΙΚΑ, είναι "εξαρτάται". Εξαρτάται από τον άνθρωπο, από τις συνθήκες και από τους λόγους που δεν τις προσκυνάει. Εδώ όμως σε αυτό το άρθρο, θα δώσουμε κάτι περισσότερο από μια απλή απάντηση. Θα εξετάσουμε το αφελές και προβληματικό τής ίδιας τής ερώτησης, η οποία αποδεικνύει αφέλεια και άγνοια τής Χριστιανικής πίστης εν γένει.
1. Ποιοι κάνουν αυτή την ερώτηση;
Το πρώτο που είναι ανάγκη να εξετάσουμε, είναι "ποιοι κάνουν αυτή την ερώτηση;" Γιατί δύο κατηγορίες Προτεσταντών είναι αυτές που την κάνουν: α) Αυτοί που είναι κατηχούμενοι στην Ορθόδοξη Εκκλησία τού Κυρίου, και έχουν ακόμα ελλείψεις και άγνοια βασικών σημείων τής πίστεως, γι' αυτό και διστάζουν να προσκυνήσουν τις άγιες εικόνες, λόγω τής πλύσης εγκεφάλου που έχουν υποστεί στον Προτεσταντισμό, και β) Εκείνοι οι Προτεστάντες που νομίζουν ότι στην ερώτηση αυτή έχουν βρει ένα "σοβαρό" επιχείρημα, για να δείξουν ότι δεν είναι απαραίτητο να προσκυνούνται οι άγιες εικόνες.
Οι πρώτοι, οι κατηχούμενοι ρωτούν από φοβία, μήπως με κάτι που θα κάνουν, ή που δεν θα κάνουν, δυσαρεστήσουν τον Θεό, οι δεύτεροι ρωτούν από κουτοπονηριά, νομίζοντας ότι "ανακάλυψαν την Αμερική", και ότι δήθεν με το ερώτημα αυτό θα "στριμώξουν" τους Χριστιανούς. Και οι μεν και οι δε όμως, με την ερώτηση αυτή, υποδεικνύουν τις σοβαρότατες ελλείψεις τους, όσον αφορά τη Χριστιανική πίστη, και τον εσφαλμένο τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τα πράγματα. Και αυτά θα τα εξετάσουμε στη συνέχεια.
2. Ο Δυτικός "θεός" - φόβητρο, τών έργων
Και οι δύο ανωτέρω κατηγορίες, το πρώτο που έχουν στη σκέψη τους, είναι "Η ΚΡΙΣΗ" τού Θεού. Βλέπουν τον Θεό σαν έναν φοβερό κριτή, που παρατηρεί και παρακολουθεί τις πράξεις τους, με σκοπό να βρει κάτι να τους καταδικάσει. Γι' αυτούς, το να κάνουν ή να μην κάνουν κάτι, είναι αιτία ζωής ή θανάτου. Αν και με τα χείλη ομολογούν ότι ο Θεός είναι Σωτήρας, ότι πρόσφερε θυσία τον Κύριο Ιησού Χριστό για τις αμαρτίες μας, και ότι συγχωρεί τις παραβάσεις, όταν υπάρχει στον άνθρωπο καρδιά τέλεια μετανοίας, έχουν συνηθίσει να βλέπουν το Θεό σαν δικαστή. Τους έχουν διδάξει οι Προτεστάντες ηγέτες τους, ότι ο Θεός διακατέχεται από ένα είδος Νομικισμού, στον οποίο και ο Ίδιος ο Θεός υποτάσσεται. Ότι έχει ο Ίδιος βάλει όρια στον εαυτό Του, για το ποιον θα σώσει και ποιον όχι, με βάση κάποια έργα, ή με βάση κάποια αντισταθμίσματα.
Το ότι βλέπουν τον Θεό σαν έναν δικαστή, που ΑΠΑΙΤΕΙ την ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ τής αμαρτίας με θάνατο, (έστω και αν αυτός ο θάνατος είναι τού Υιού και Λόγου Του), τους δίνει μια αίσθηση ενός ΑΤΕΓΚΤΟΥ δικαστή, τον οποίο ο καθένας θα έπρεπε να φοβάται. Ενός δικαστή, που δεν βλέπει τον άνθρωπο ως ξεχωριστό πρόσωπο, με τις ιδιαιτερότητές του, με τις ελλείψεις του, με τα λάθη του, αλλά τον βλέπει ως "χρήστη" και ως "άτομο", γι' αυτό και εφαρμόζει πάνω του γενικούς κανόνες και νόμους. Γιατί όταν ρωτούν: "ο Θεός θα με απωλέσει αν προσκυνήσω τις εικόνες;" είναι σαν να βάζουν ΚΑΘΕ άνθρωπο στην ίδια μοίρα, χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τους τις ιδιαίτερες περιστάσεις και ανάγκες του. Σαν ο κόσμος να έχει φτιαχθεί για να διοικείται από ΓΕΝΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ τού Θεού, βάσει τών οποίων ο άνθρωπος σώζεται ή χάνεται, αν κάνει ή αν δεν κάνει την τάδε ή την δείνα πράξη. Χωρίς να εξετάζεται η ιδιαιτερότητά του. Σαν να μην είχαν σημασία οι προθέσεις τής πράξης και ο σκοπός τής πράξης, (ή τής μη πράξης), αλλά αυτή καθεαυτή η πράξη!
Το να ρωτάει κάποιος έναν άλλο άνθρωπο, αν ο Θεός θα σώσει τον τάδε ή τον δείνα, λες και η σωτηρία δεν κρίνεται από την καρδιά τού ανθρώπου αλλά από το τι κάνει ή τι δεν κάνει, είναι μια απαράδεκτη γενίκευση, και μια προσβολή προς τον Ίδιο τον Θεό, ο Οποίος ΜΟΝΟ, μπορεί να δει τις καρδιές και να αποφανθεί ποιος άνθρωπος θα σωθεί ή όχι. Και ο Θεός κρίνει τον άνθρωπο όχι με βάση τα έργα του, αλλά με βάση την καρδιά του. Δεν είμαστε πλέον υπό Νόμον, ώστε να μας σώζει το αν θα κάνουμε ή αν δεν θα κάνουμε κάτι. Δεν μας σώζει η "καθηκοντολογία". Μας σώζει Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!
Εδώ στην Παλαιά Διαθήκη, στον καιρό τού Νόμου και τής κατ' εξοχήν καθηκοντολογίας, βλέπουμε έναν Δαβίδ μοιχό, φονιά και παραβάτη τού Νόμου, να αποκαλείται "άνδρας κατά την καρδίαν τού Κυρίου"! Επειδή "ο Κύριος δεν βλέπει όπως βλέπει ο άνθρωπος· επειδή, ο άνθρωπος βλέπει το φαινόμενο, ο Κύριος όμως βλέπει την καρδιά" (Α΄ Σαμουήλ 16: 7-12). Πόσο μάλλον στην Καινή Διαθήκη λοιπόν, θα έπρεπε οι πιστοί να είναι προσεκτικότεροι όταν διατυπώνουν τέτοιου είδους ερωτήσεις, θέτοντας υπό γενικευμένο και άτεγκτο κανόνα, τα έργα τών άλλων.
Θα έπρεπε λοιπόν οι Προτεστάντες, όχι μόνο να μη ρωτούν "αν ο Θεός θα τους απωλέσει αν δεν προσκυνάνε εικόνες", αλλά και να πάψουν να κρίνουν τους άλλους ως δήθεν "ειδωλολάτρες", που δήθεν ο Θεός θα τους απωλέσει, επειδή προσκυνούν εικόνες! Γιατί η ερώτησή τους, "αν ο Θεός θα απωλέσει αυτούς που δεν προσκυνούν εικόνες", θα μπορούσε να αντιστραφεί! Και μια αντιστροφή αυτής τής ερώτησης, δείχνει τι πραγματικά έχουν στο πίσω μέρος τού μυαλού τους! Επειδή αυτό που ρωτούν, υποκρύπτει ΦΟΒΟ, μήπως απολεσθούν αν προσκυνήσουν τις εικόνες! Διαφορετικά, αν δεν το θεωρούσαν πράξη απώλειας, η όλη συζήτηση δεν θα είχε κανένα νόημα! Αλλά οι Προτεστάντες που αρνούνται και αμφισβητούν την προσκύνηση εικόνων, και κάνουν μια τέτοια ερώτηση, πρώτοι αυτοί, καταδικάζουν στη συνείδησή τους, ως άξιους απώλειας, όσους τις προσκυνούν!
Θα έπρεπε να πάψουν να κρίνουν τους άλλους με βάση απαγορεύσεις τού Μωσαϊκού Νόμου, και Νομικίστικη λογική. Θα πρέπει να μη βλέπουν τον Θεό σαν φόβητρο ενός πιστού ανθρώπου, που αντιμετωπίζει ένα δίλημμα, στο τι πρέπει ή τι δεν πρέπει να πράξει σε κάποια περίπτωση, για να είναι αρεστός στα μάτια τού Θεού. Ο Θεός είναι αγάπη. Δεν παρατηρεί τα έργα μας για να μας καταδικάσει, αν με αγνές προθέσεις κάνουμε κάποιο λάθος στις πράξεις μας ή στις εκτιμήσεις μας. Αντιθέτως, παρατηρεί τα έργα μας ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ, για να βρει εκεί ευκαιρίες και αφορμές να μας σώσει! Δεν είναι ο άτεγκτος δικαστής τών Δυτικών αιρέσεων, αλλά ο αγαπημένος και καλοσυνάτος Πατέρας τής Ορθόδοξης Εκκλησίας Του!
3. Η πράξη ως σύμπτωμα και όχι ως ασθένεια
Όμως, ο δικανικός τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον Θεό, οι άνθρωποι που κάνουν μια τέτοια ερώτηση, (επειδή τον βλέπουν ως δικαστή και όχι ως Πατέρα), έχει και άλλες συνέπειες. Έχει συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την αμαρτία, ή την κάθε πράξη ξεχωριστά.
Οι πρώτοι, οι κατηχούμενοι ρωτούν από φοβία, μήπως με κάτι που θα κάνουν, ή που δεν θα κάνουν, δυσαρεστήσουν τον Θεό, οι δεύτεροι ρωτούν από κουτοπονηριά, νομίζοντας ότι "ανακάλυψαν την Αμερική", και ότι δήθεν με το ερώτημα αυτό θα "στριμώξουν" τους Χριστιανούς. Και οι μεν και οι δε όμως, με την ερώτηση αυτή, υποδεικνύουν τις σοβαρότατες ελλείψεις τους, όσον αφορά τη Χριστιανική πίστη, και τον εσφαλμένο τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τα πράγματα. Και αυτά θα τα εξετάσουμε στη συνέχεια.
2. Ο Δυτικός "θεός" - φόβητρο, τών έργων
Και οι δύο ανωτέρω κατηγορίες, το πρώτο που έχουν στη σκέψη τους, είναι "Η ΚΡΙΣΗ" τού Θεού. Βλέπουν τον Θεό σαν έναν φοβερό κριτή, που παρατηρεί και παρακολουθεί τις πράξεις τους, με σκοπό να βρει κάτι να τους καταδικάσει. Γι' αυτούς, το να κάνουν ή να μην κάνουν κάτι, είναι αιτία ζωής ή θανάτου. Αν και με τα χείλη ομολογούν ότι ο Θεός είναι Σωτήρας, ότι πρόσφερε θυσία τον Κύριο Ιησού Χριστό για τις αμαρτίες μας, και ότι συγχωρεί τις παραβάσεις, όταν υπάρχει στον άνθρωπο καρδιά τέλεια μετανοίας, έχουν συνηθίσει να βλέπουν το Θεό σαν δικαστή. Τους έχουν διδάξει οι Προτεστάντες ηγέτες τους, ότι ο Θεός διακατέχεται από ένα είδος Νομικισμού, στον οποίο και ο Ίδιος ο Θεός υποτάσσεται. Ότι έχει ο Ίδιος βάλει όρια στον εαυτό Του, για το ποιον θα σώσει και ποιον όχι, με βάση κάποια έργα, ή με βάση κάποια αντισταθμίσματα.
Το ότι βλέπουν τον Θεό σαν έναν δικαστή, που ΑΠΑΙΤΕΙ την ΑΝΤΑΠΟΔΟΣΗ τής αμαρτίας με θάνατο, (έστω και αν αυτός ο θάνατος είναι τού Υιού και Λόγου Του), τους δίνει μια αίσθηση ενός ΑΤΕΓΚΤΟΥ δικαστή, τον οποίο ο καθένας θα έπρεπε να φοβάται. Ενός δικαστή, που δεν βλέπει τον άνθρωπο ως ξεχωριστό πρόσωπο, με τις ιδιαιτερότητές του, με τις ελλείψεις του, με τα λάθη του, αλλά τον βλέπει ως "χρήστη" και ως "άτομο", γι' αυτό και εφαρμόζει πάνω του γενικούς κανόνες και νόμους. Γιατί όταν ρωτούν: "ο Θεός θα με απωλέσει αν προσκυνήσω τις εικόνες;" είναι σαν να βάζουν ΚΑΘΕ άνθρωπο στην ίδια μοίρα, χωρίς να λαμβάνουν υπ' όψιν τους τις ιδιαίτερες περιστάσεις και ανάγκες του. Σαν ο κόσμος να έχει φτιαχθεί για να διοικείται από ΓΕΝΙΚΟΥΣ ΚΑΝΟΝΕΣ τού Θεού, βάσει τών οποίων ο άνθρωπος σώζεται ή χάνεται, αν κάνει ή αν δεν κάνει την τάδε ή την δείνα πράξη. Χωρίς να εξετάζεται η ιδιαιτερότητά του. Σαν να μην είχαν σημασία οι προθέσεις τής πράξης και ο σκοπός τής πράξης, (ή τής μη πράξης), αλλά αυτή καθεαυτή η πράξη!
Το να ρωτάει κάποιος έναν άλλο άνθρωπο, αν ο Θεός θα σώσει τον τάδε ή τον δείνα, λες και η σωτηρία δεν κρίνεται από την καρδιά τού ανθρώπου αλλά από το τι κάνει ή τι δεν κάνει, είναι μια απαράδεκτη γενίκευση, και μια προσβολή προς τον Ίδιο τον Θεό, ο Οποίος ΜΟΝΟ, μπορεί να δει τις καρδιές και να αποφανθεί ποιος άνθρωπος θα σωθεί ή όχι. Και ο Θεός κρίνει τον άνθρωπο όχι με βάση τα έργα του, αλλά με βάση την καρδιά του. Δεν είμαστε πλέον υπό Νόμον, ώστε να μας σώζει το αν θα κάνουμε ή αν δεν θα κάνουμε κάτι. Δεν μας σώζει η "καθηκοντολογία". Μας σώζει Ο ΧΡΙΣΤΟΣ!
Εδώ στην Παλαιά Διαθήκη, στον καιρό τού Νόμου και τής κατ' εξοχήν καθηκοντολογίας, βλέπουμε έναν Δαβίδ μοιχό, φονιά και παραβάτη τού Νόμου, να αποκαλείται "άνδρας κατά την καρδίαν τού Κυρίου"! Επειδή "ο Κύριος δεν βλέπει όπως βλέπει ο άνθρωπος· επειδή, ο άνθρωπος βλέπει το φαινόμενο, ο Κύριος όμως βλέπει την καρδιά" (Α΄ Σαμουήλ 16: 7-12). Πόσο μάλλον στην Καινή Διαθήκη λοιπόν, θα έπρεπε οι πιστοί να είναι προσεκτικότεροι όταν διατυπώνουν τέτοιου είδους ερωτήσεις, θέτοντας υπό γενικευμένο και άτεγκτο κανόνα, τα έργα τών άλλων.
Θα έπρεπε λοιπόν οι Προτεστάντες, όχι μόνο να μη ρωτούν "αν ο Θεός θα τους απωλέσει αν δεν προσκυνάνε εικόνες", αλλά και να πάψουν να κρίνουν τους άλλους ως δήθεν "ειδωλολάτρες", που δήθεν ο Θεός θα τους απωλέσει, επειδή προσκυνούν εικόνες! Γιατί η ερώτησή τους, "αν ο Θεός θα απωλέσει αυτούς που δεν προσκυνούν εικόνες", θα μπορούσε να αντιστραφεί! Και μια αντιστροφή αυτής τής ερώτησης, δείχνει τι πραγματικά έχουν στο πίσω μέρος τού μυαλού τους! Επειδή αυτό που ρωτούν, υποκρύπτει ΦΟΒΟ, μήπως απολεσθούν αν προσκυνήσουν τις εικόνες! Διαφορετικά, αν δεν το θεωρούσαν πράξη απώλειας, η όλη συζήτηση δεν θα είχε κανένα νόημα! Αλλά οι Προτεστάντες που αρνούνται και αμφισβητούν την προσκύνηση εικόνων, και κάνουν μια τέτοια ερώτηση, πρώτοι αυτοί, καταδικάζουν στη συνείδησή τους, ως άξιους απώλειας, όσους τις προσκυνούν!
Θα έπρεπε να πάψουν να κρίνουν τους άλλους με βάση απαγορεύσεις τού Μωσαϊκού Νόμου, και Νομικίστικη λογική. Θα πρέπει να μη βλέπουν τον Θεό σαν φόβητρο ενός πιστού ανθρώπου, που αντιμετωπίζει ένα δίλημμα, στο τι πρέπει ή τι δεν πρέπει να πράξει σε κάποια περίπτωση, για να είναι αρεστός στα μάτια τού Θεού. Ο Θεός είναι αγάπη. Δεν παρατηρεί τα έργα μας για να μας καταδικάσει, αν με αγνές προθέσεις κάνουμε κάποιο λάθος στις πράξεις μας ή στις εκτιμήσεις μας. Αντιθέτως, παρατηρεί τα έργα μας ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΜΑΣ, για να βρει εκεί ευκαιρίες και αφορμές να μας σώσει! Δεν είναι ο άτεγκτος δικαστής τών Δυτικών αιρέσεων, αλλά ο αγαπημένος και καλοσυνάτος Πατέρας τής Ορθόδοξης Εκκλησίας Του!
3. Η πράξη ως σύμπτωμα και όχι ως ασθένεια
Όμως, ο δικανικός τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνονται τον Θεό, οι άνθρωποι που κάνουν μια τέτοια ερώτηση, (επειδή τον βλέπουν ως δικαστή και όχι ως Πατέρα), έχει και άλλες συνέπειες. Έχει συνέπειες στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται την αμαρτία, ή την κάθε πράξη ξεχωριστά.
Επειδή βλέπουν τον Θεό σαν έναν Νομοθέτη και Δικαστή, που παρατηρεί τα έργα μας, για να μας καταδικάσει, (να μας τιμωρήσει), αν παραβούμε τους νόμους Του, (Νομικισμός), χάνουν το στόχο, να καταλάβουν την ουσία τών ίδιων τών έργων! Και εξαρτούν τη σωτηρία τους από τα έργα αυτά καθεαυτά και όχι από τις αιτίες, που οδήγησαν στα έργα! Γιατί αν η αιτία για κάτι, είναι να ευαρεστήσει ο άνθρωπος τον Θεό, έστω και αν αυτό το "κάτι" είναι λάθος, (ακόμα και παράβαση τού Θείου Νόμου), τότε ο Θεός δεν θα δει την πράξη ως παράβαση, αλλά ως σφάλμα! Και τη μεν πράξη, θα την καταδικάσει, το δε κίνητρο θα το αποδεχθεί και θα το ανταμείψει!
Ας επιλέξω ένα χαρακτηριστικό (και επίτηδες ακραίο) παράδειγμα: Στον Μωσαϊκό Νόμο, υπήρχε σαφής απαγόρευση ενάντια στις ανθρωποθυσίες: "Δεν θα κάνεις έτσι στον Κύριο τον Θεό σου· επειδή, κάθε βδέλυγμα που ο Κύριος μισεί, έκαναν εκείνοι στους θεούς τους· επειδή, και τους γιους τους και τις θυγατέρες τους καίνε μέσα σε φωτιά στους θεούς τους" (Δευτερονόμιο 12: 31). Παρ' όλα αυτά, η ίδια η Παλαιά Διαθήκη, αναφέρει την ιστορία τού Ιεφθάε, που από ανοησία του, ορκίσθηκε στον Θεό, ότι θα προσφέρει θυσία στον Θεό, το πρώτο που θα δει γυρίζοντας στο σπίτι του. Και το πρώτο που είδε γυρίζοντας, ήταν η μονάκριβη κόρη του, η οποία βγήκε να τον προϋπαντήσει! Έτσι ο Ιεφθάε, θεώρησε καθήκον του, να τηρήσει αυτό τον όρκο προς τον Θεό, θυσιάζοντας την ίδια του την κόρη, σε παράβαση τού ίδιου τού Νόμου τού Θεού![*] (Κριτές 11: 34-39). Σε μια εποχή Νομικίστικης Παλαιάς Διαθήκης! Πώς λοιπόν ο Ίδιος ο Θεός, έκρινε αυτή τη βδελυκτή και παράνομη πράξη τού Ιεφθάε που παρέβη τον Νόμο, επειδή θεώρησε καλό, να μην παραβεί τον όρκο του προς τον Θεό; Ας αφήσουμε την Καινή Διαθήκη να μας το πει: "Και τι να λέω ακόμα; Επειδή, θα μου λείψει ο καιρός να διηγούμαι για τον Γεδεών, και τον Βαράκ και τον Σαμψών και τον Ιεφθάε, και τον Δαβίδ και τον Σαμουήλ και τους προφήτες· οι οποίοι με την πίστη καταπολέμησαν βασιλείες, εργάστηκαν δικαιοσύνη..." (Εβραίους 11/32,33). Ο απόστολος λοιπόν εδώ, θέτει τον Ιεφθάε, μεταξύ τών "εργατών δικαιοσύνης"! Γιατί; Μήπως επειδή θυσίασε την κόρη του; Όχι βέβαια! Αλλά για τις προθέσεις του!
Και λέω λοιπόν: Αν ο Θεός παρέβλεψε μια τέτοια βδελυκτή, ανόητη και παράνομη πράξη τού Ιεφθάε, επειδή εκείνος την έκανε μόνο και μόνο για να μη φανεί παραβάτης στα μάτια τού Θεού, άραγε θα καταδικάσει έναν άνθρωπο που προσκυνά ή που δεν προσκυνά εικόνες, όταν αυτός ο άνθρωπος το κάνει με καθαρή καρδιά ενώπιον τού Θεού; Η πράξη έχει σημασία, ή η πρόθεση και η αγνότητα με την οποία ο άνθρωπος προσεγγίζει τον Θεό;
Το χαρακτηριστικό αυτό "χοντρό" παράδειγμα, το έδωσα γιατί νομίζω δύσκολα θα βρει κάποιος κάτι χειρότερο απ' αυτό, για να δείξει, ότι πράγματι ο Θεός, δεν έχει πρόβλημα με την πράξη, όσο χοντρή και αν φαίνεται αυτή στα μάτια μας. Αλλά ο Θεός βλέπει την καρδιά και την πρόθεση. Και δεν είναι το λάθος αυτό που καταδικάζεται, αλλά Η ΑΙΤΙΑ που οδήγησε στο λάθος, αν υπάρχει μια τέτοια αιτία. Και δεν τιμωρεί ο Θεός το σύμπτωμα (την πράξη), αλλά θέλει να θεραπεύσει την ασθένεια, (τη βαθύτερη αιτία), που οδήγησε στην πράξη.
Σε άλλα άρθρα μας, έχουμε εξηγήσει ότι τα έργα, δεν πρέπει για τους Χριστιανούς, να νοούνται ως "Νομικισμός". Δεν είναι το έργο η ασθένεια. Δεν είναι η πράξη, αυτή καθεαυτή που σε σώζει ή σε απωλύει. Το έργο, η πράξη, είναι σύμπτωμα. Όπως ο βήχας, δεν είναι η ασθένεια, αλλά η ασθένεια είναι εκείνο το άλλο πράγμα, που προκαλεί τον βήχα. Έτσι και μία παράνομη ή κακή πράξη, προκαλείται από μια βαθύτερη αιτία, από ένα πάθος, από μία αίρεση, (ή από μία παρανόηση ή από μία εσφαλμένη εκτίμηση, όπως στην περίπτωση τού Ιεφθάε). Και τον Θεό δεν τον ενδιαφέρει η πράξη, αλλά η ρίζα εκείνη τού πάθους, ή τής κακίας, που οδήγησε στην πράξη! Γι' αυτό και ο Δαβίδ ονομάσθηκε "άνδρας κατά την καρδία τού Θεού", παρά τα εγκλήματά του, (γιατί ο Θεός είδε τη θεραπεία του), γι' αυτό και ο Ιεφθάε δεν καταδικάσθηκε από τον Θεό, ούτε για την πράξη του, ούτε για την παρανομία στον Νόμο. Γιατί και οι δύο, έβαλαν μυαλό, γι' αυτά που έκαναν, και δεν έμεινε σ' αυτούς ρίζα αμαρτίας, και ασθένεια πάθους για όλα αυτά.
Επιστρέφοντας λοιπόν στο θέμα μας, σχετικά με την ερώτηση: "αν ο Θεός θα απωλέσει κάποιον που δεν προσκυνάει εικόνες", είναι σαν κάποιος να μας ρωτά: "ο γιατρός θα σκοτώσει κάποιον που έχει βήχα;" Γιατί ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ η ερώτηση, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται σαν να είναι τού τύπου: "ο δικαστής θα τιμωρήσει κάποιον που παρανόμησε;" Για τους Χριστιανούς, που δεν είναι πλέον υπό Νόμον, δεν τίθεται θέμα νόμου και δικαστή. Αλλά είναι θέμα ΓΙΑΤΡΟΥ. Ο Χριστός δεν ήρθε για να καταδικάσει αμαρτωλούς από τα έργα τους, αλλά να τους θεραπεύσει, ώστε να μη θέλουν πλέον να κάνουν αυτά τα έργα: "και ακούσας ο Ιησούς λέγει αυτοίς· ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ’ οι κακώς έχοντες· ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν" (Μάρκος 2/β: 17). Οι αμαρτωλοί στα λόγια τού Χριστού, δεν είναι "υπόδικοι", όπως τους βλέπουν οι Προτεστάντες που ρωτούν αν ο Θεός θα τους σώσει ή αν θα τους καταδικάσει, κάνοντας το Α ή το Β. Οι αμαρτωλοί στα λόγια τού Χριστού, ταυτίζονται με τους "ασθενείς", που έχουν "ανάγκη γιατρού", και όχι δικαστή. Και η μετάνοια, είναι μία πορεία θεραπείας, που επιτυγχάνεται μέσα στην Εκκλησία, που είναι νοσοκομείο και όχι δικαστήριο.
Ας επιλέξω ένα χαρακτηριστικό (και επίτηδες ακραίο) παράδειγμα: Στον Μωσαϊκό Νόμο, υπήρχε σαφής απαγόρευση ενάντια στις ανθρωποθυσίες: "Δεν θα κάνεις έτσι στον Κύριο τον Θεό σου· επειδή, κάθε βδέλυγμα που ο Κύριος μισεί, έκαναν εκείνοι στους θεούς τους· επειδή, και τους γιους τους και τις θυγατέρες τους καίνε μέσα σε φωτιά στους θεούς τους" (Δευτερονόμιο 12: 31). Παρ' όλα αυτά, η ίδια η Παλαιά Διαθήκη, αναφέρει την ιστορία τού Ιεφθάε, που από ανοησία του, ορκίσθηκε στον Θεό, ότι θα προσφέρει θυσία στον Θεό, το πρώτο που θα δει γυρίζοντας στο σπίτι του. Και το πρώτο που είδε γυρίζοντας, ήταν η μονάκριβη κόρη του, η οποία βγήκε να τον προϋπαντήσει! Έτσι ο Ιεφθάε, θεώρησε καθήκον του, να τηρήσει αυτό τον όρκο προς τον Θεό, θυσιάζοντας την ίδια του την κόρη, σε παράβαση τού ίδιου τού Νόμου τού Θεού![*] (Κριτές 11: 34-39). Σε μια εποχή Νομικίστικης Παλαιάς Διαθήκης! Πώς λοιπόν ο Ίδιος ο Θεός, έκρινε αυτή τη βδελυκτή και παράνομη πράξη τού Ιεφθάε που παρέβη τον Νόμο, επειδή θεώρησε καλό, να μην παραβεί τον όρκο του προς τον Θεό; Ας αφήσουμε την Καινή Διαθήκη να μας το πει: "Και τι να λέω ακόμα; Επειδή, θα μου λείψει ο καιρός να διηγούμαι για τον Γεδεών, και τον Βαράκ και τον Σαμψών και τον Ιεφθάε, και τον Δαβίδ και τον Σαμουήλ και τους προφήτες· οι οποίοι με την πίστη καταπολέμησαν βασιλείες, εργάστηκαν δικαιοσύνη..." (Εβραίους 11/32,33). Ο απόστολος λοιπόν εδώ, θέτει τον Ιεφθάε, μεταξύ τών "εργατών δικαιοσύνης"! Γιατί; Μήπως επειδή θυσίασε την κόρη του; Όχι βέβαια! Αλλά για τις προθέσεις του!
Και λέω λοιπόν: Αν ο Θεός παρέβλεψε μια τέτοια βδελυκτή, ανόητη και παράνομη πράξη τού Ιεφθάε, επειδή εκείνος την έκανε μόνο και μόνο για να μη φανεί παραβάτης στα μάτια τού Θεού, άραγε θα καταδικάσει έναν άνθρωπο που προσκυνά ή που δεν προσκυνά εικόνες, όταν αυτός ο άνθρωπος το κάνει με καθαρή καρδιά ενώπιον τού Θεού; Η πράξη έχει σημασία, ή η πρόθεση και η αγνότητα με την οποία ο άνθρωπος προσεγγίζει τον Θεό;
Το χαρακτηριστικό αυτό "χοντρό" παράδειγμα, το έδωσα γιατί νομίζω δύσκολα θα βρει κάποιος κάτι χειρότερο απ' αυτό, για να δείξει, ότι πράγματι ο Θεός, δεν έχει πρόβλημα με την πράξη, όσο χοντρή και αν φαίνεται αυτή στα μάτια μας. Αλλά ο Θεός βλέπει την καρδιά και την πρόθεση. Και δεν είναι το λάθος αυτό που καταδικάζεται, αλλά Η ΑΙΤΙΑ που οδήγησε στο λάθος, αν υπάρχει μια τέτοια αιτία. Και δεν τιμωρεί ο Θεός το σύμπτωμα (την πράξη), αλλά θέλει να θεραπεύσει την ασθένεια, (τη βαθύτερη αιτία), που οδήγησε στην πράξη.
Σε άλλα άρθρα μας, έχουμε εξηγήσει ότι τα έργα, δεν πρέπει για τους Χριστιανούς, να νοούνται ως "Νομικισμός". Δεν είναι το έργο η ασθένεια. Δεν είναι η πράξη, αυτή καθεαυτή που σε σώζει ή σε απωλύει. Το έργο, η πράξη, είναι σύμπτωμα. Όπως ο βήχας, δεν είναι η ασθένεια, αλλά η ασθένεια είναι εκείνο το άλλο πράγμα, που προκαλεί τον βήχα. Έτσι και μία παράνομη ή κακή πράξη, προκαλείται από μια βαθύτερη αιτία, από ένα πάθος, από μία αίρεση, (ή από μία παρανόηση ή από μία εσφαλμένη εκτίμηση, όπως στην περίπτωση τού Ιεφθάε). Και τον Θεό δεν τον ενδιαφέρει η πράξη, αλλά η ρίζα εκείνη τού πάθους, ή τής κακίας, που οδήγησε στην πράξη! Γι' αυτό και ο Δαβίδ ονομάσθηκε "άνδρας κατά την καρδία τού Θεού", παρά τα εγκλήματά του, (γιατί ο Θεός είδε τη θεραπεία του), γι' αυτό και ο Ιεφθάε δεν καταδικάσθηκε από τον Θεό, ούτε για την πράξη του, ούτε για την παρανομία στον Νόμο. Γιατί και οι δύο, έβαλαν μυαλό, γι' αυτά που έκαναν, και δεν έμεινε σ' αυτούς ρίζα αμαρτίας, και ασθένεια πάθους για όλα αυτά.
Επιστρέφοντας λοιπόν στο θέμα μας, σχετικά με την ερώτηση: "αν ο Θεός θα απωλέσει κάποιον που δεν προσκυνάει εικόνες", είναι σαν κάποιος να μας ρωτά: "ο γιατρός θα σκοτώσει κάποιον που έχει βήχα;" Γιατί ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ η ερώτηση, δεν πρέπει να εκλαμβάνεται σαν να είναι τού τύπου: "ο δικαστής θα τιμωρήσει κάποιον που παρανόμησε;" Για τους Χριστιανούς, που δεν είναι πλέον υπό Νόμον, δεν τίθεται θέμα νόμου και δικαστή. Αλλά είναι θέμα ΓΙΑΤΡΟΥ. Ο Χριστός δεν ήρθε για να καταδικάσει αμαρτωλούς από τα έργα τους, αλλά να τους θεραπεύσει, ώστε να μη θέλουν πλέον να κάνουν αυτά τα έργα: "και ακούσας ο Ιησούς λέγει αυτοίς· ου χρείαν έχουσιν οι ισχύοντες ιατρού, αλλ’ οι κακώς έχοντες· ουκ ήλθον καλέσαι δικαίους, αλλά αμαρτωλούς εις μετάνοιαν" (Μάρκος 2/β: 17). Οι αμαρτωλοί στα λόγια τού Χριστού, δεν είναι "υπόδικοι", όπως τους βλέπουν οι Προτεστάντες που ρωτούν αν ο Θεός θα τους σώσει ή αν θα τους καταδικάσει, κάνοντας το Α ή το Β. Οι αμαρτωλοί στα λόγια τού Χριστού, ταυτίζονται με τους "ασθενείς", που έχουν "ανάγκη γιατρού", και όχι δικαστή. Και η μετάνοια, είναι μία πορεία θεραπείας, που επιτυγχάνεται μέσα στην Εκκλησία, που είναι νοσοκομείο και όχι δικαστήριο.
Ερωτήσεις τού τύπου: "Ο Θεός θα με καταστρέψει, αν δεν προσκυνάω εικόνες;" (από έναν Μάρτυρα τού Ιεχωβά, που διδάχθηκε ότι ο Θεός θα σκοτώσει τους αλλοθρήσκους), ή "Ο Θεός θα με στείλει στην κόλαση αν δεν προσκυνάω εικόνες;" (από έναν "καθαρόαιμο" Προτεστάντη, που διδάχθηκε ότι ο Θεός βασανίζει κόσμο σε μια κτιστή κόλαση), δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα. Ο Θεός έρχεται για να σώσει και να θεραπεύσει, και όχι για να "καταστρέψει" και να "απωλέσει" και να "βασανίσει". Αλλά τα βάσανα τής Κόλασης, δεν είναι τίποτα άλλο, από τα βάσανα τής αρρώστιας τών παθών του, που θα έχει στην αιωνιότητα, ο ασθενής εκείνος που αρνήθηκε τη θεραπεία του στο Ιατρείο τής Εκκλησίας! Ο Θεός θέλει μόνο να μας θεραπεύσει, και όχι να μας απωλέσει, ή να μας τιμωρήσει, ή να μας βασανίσει. Αντιθέτως, ως Ιατρός τών ψυχών μας, θέλει να πάψουν να μας βασανίζουν οι αρρώστιες τών παθών μας, αυτές που στην παρούσα ζωή εκδηλώνονται (ως σύμπτωμα) με τα κακά έργα, στη δε Μέλλουσα, (ως βασανισμός), με την εκούσια απόρριψη τής Αγάπης τού Θεού, ώστε να κολάζεται ο ασθενής από τα ίδια του τα πάθη που δεν θέλησε να θεραπεύσει μέσα σ' αυτή την αγάπη!
Νομίζω ότι είναι πλέον φανερό το άτοπο τής ερώτησης αυτής τών Προτεσταντών, όταν απευθύνονται σε Χριστιανούς. Οπότε, είμαστε πλέον έτοιμοι να εισέλθουμε και στο επόμενο θέμα μας:
4. Οι αντιχριστιανικές ρίζες πίσω από την άρνηση προσκύνησης τών εικόνων
Μετά από τα παραπάνω, έχουμε πλέον τις βάσεις να μπούμε στο θέμα τής επίμαχης ερώτησης βαθύτερα.
Αφού είπαμε, ότι πίσω από την πράξη, υπάρχει μια αιτία, (που είναι και αυτό που μας ενδιαφέρει στην πραγματικότητα), τότε, αφού μας ρωτούν: "Δηλαδή, δεν θα σωθεί όποιος δεν προσκυνάει τις εικόνες;", τότε, αφού απαντήσουμε: "Εξαρτάται!", πρέπει κι εμείς με τη σειρά μας, να ανταποδώσουμε την ερώτηση ως εξής: "Για ποιον λόγο κάποιος, αρνείται να προσκυνήσει τις εικόνες;"
Αυτό είναι το ερώτημα, που θα πρέπει να εξετάσει ο καθένας που μας ρωτάει, για τη σχέση προσκύνησης τών εικόνων, και τής σωτηρίας. Και απαντήσεις στο ερώτημα αυτό, μπορούν να δοθούν πολλές. Ας δούμε μερικές από τις βασικότερες, που ισχύουν συνήθως όλες μαζί σε έναν Προτεστάντη. Ας δούμε τι αιρέσεις εμφωλεύουν στην ψυχή ενός τέτοιου ανθρώπου, που τον κάνουν να αρνείται μία καθ' όλα νόμιμη και χρήσιμη πρακτική τής Χριστιανικής Εκκλησίας:
Α. Αμφισβήτηση τής Εκκλησίας τού Χριστού
Ο Χριστός όταν έφυγε, άφησε πίσω Του μια Εκκλησία. Οργανωμένη με Αποστόλους, Επισκόπους, Πρεσβυτέρους και Διακόνους. Εξοπλισμένη με τα χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος, και με ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ στα της πίστεως: "Και ξανά ο Ιησούς είπε σ' αυτούς: Ειρήνη σε σας· όπως με απέστειλε ο Πατέρας, και εγώ αποστέλλω εσάς. Και μόλις το είπε αυτό, φύσηξε προς αυτούς, και τους λέει: Λάβετε Πνεύμα Άγιο. Αν τις αμαρτίες κάποιων συγχωρέσετε, είναι σ' αυτούς συγχωρεμένες· αν κάποιων τις κρατάτε, είναι κρατημένες" (Ιωάννης 20: 21-23). "Σας διαβεβαιώνω: Όσα αν δέσετε επάνω στη γη, θα είναι δεμένα στον ουρανό· και όσα αν λύσετε επάνω στη γη, θα είναι λυμένα στον ουρανό. Σας λέω ξανά ότι, αν δύο από σας συμφωνήσουν επάνω στη γη, για κάθε πράγμα, για το οποίο θα έκαναν αίτηση, θα γίνει σ' αυτούς από τον Πατέρα μου, που είναι στους ουρανούς" (Ματθαίος 18: 18,19). Μια Εκκλησία που όλα όσα δογματίζει, είναι εγγύηση αληθείας, γιατί η ίδια αυτή Εκκλησία, είναι Σώμα Χριστού: "να ξέρεις πώς πρέπει να πολιτεύεσαι στον οίκο τού Θεού, που είναι η εκκλησία τού ζωντανού Θεού, στύλος και στερέωμα της αλήθειας" (Α΄ Τιμόθεον 3: 15). Μια Εκκλησία, που ποτέ δεν έπαψε να έχει μαζί της την Κεφαλή της, τον Χριστό, ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ τής επίγειας, αλλά και τής ουράνιας πορείας της: "Κι εγώ θα είμαι μαζί σας, όλες τις ημέρες, μέχρι τη Συντέλεια τού αιώνος" (Ματθαίος 28: 20).
Αυτή λοιπόν την Εκκλησία, οι Προτεστάντες δεν την αναγνωρίζουν! Δημιούργησαν ή ακολούθησαν δικές τους ομάδες, φτιαγμένες από ανθρώπους πλανημένους, από τον 16ο αιώνα και μετά. Την υβρίζουν και την αποκαλούν "πόρνη Βαβυλώνα", και "Αποστατημένη". Λες και ο Χριστός που είπε ότι δεν θα την εγκατέλειπε, ήταν ψεύτης!
Οι άνθρωποι αυτοί αρνούμενοι την Εκκλησία τού Χριστού, έχουν συστήσει δικό τους δρόμο, ανεξάρτητο τού Χριστού. Θεωρούν τους εαυτούς τους, και τις ανθρωποποίητες ομάδες και παραδόσεις τους, τού 16ου αιώνα, ανώτερα και σοφώτερα τής Εκκλησίας. Γι' αυτό όταν η Εκκλησία, με την εξουσία που της έχει δώσει ο Κύριος, λέει στην 7η Οικουμενική Σύνοδο, ότι η προσκύνηση τών αγίων εικόνων, ΔΕΝ είναι ειδωλολατρεία, αλλά αντιθέτως είναι ευπρόσδεκτη λατρεία στον Θεό, γιατί η τιμή διαβαίνει προς το πρωτότυπο, αρνούμενος κάποιος αυτή τη διαβεβαίωση, τον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό αρνείται, που έδωσε στην Εκκλησία την εξουσία να δογματίζει εν Πνεύματι Αγίω, και την κατέστησε "στύλο και εδραίωμα τής αληθείας".
Γι' αυτό και στην Αγία Γραφή, (όπως έχουμε δείξει σε παλαιότερο άρθρο μας), η φωνή τής Εκκλησίας, είναι φωνή τού Ιδίου τού Χριστού. Και κάθε άρνηση τής Εκκλησίας Του, είναι άρνηση τού Ιδίου.
Μία λοιπόν από τις αιτίες που κάποιος αρνείται να προσκυνήσει τις άγιες εικόνες, (η χειρότερη αιτία), είναι ότι ο άνθρωπος αυτός, απιστεί στην Εκκλησία, στο Σώμα τού Χριστού και στον Ίδιο τον Χριστό, του Οποίου η φωνή είναι φωνή τής Εκκλησίας, τού Σώματός Του.
Β. Διαστρέβλωση τής Αγίας Γραφής
Ο άνθρωπος αυτός όμως, εκτός από τη φωνή τού Χριστού, δια τών Συνόδων τής Εκκλησίας Του, αρνείται και την φωνή τής Αγίας Γραφής, την οποία ισχυρίζεται ότι αποδέχεται! Γιατί και η Αγία Γραφή, πουθενά, ούτε ακόμα και στην Παλαιά Διαθήκη, δεν καταδικάζει οποιαδήποτε απεικόνιση δεν απεικονίζει την αόρατη φύση τού Θεού, την οποία ΔΕΝ ΕΙΔΑΜΕ. Αλλά κατά τον λόγο τής Αγίας Γραφής, ΟΣΑ ΕΙΔΑΜΕ, μπορούμε να τα απεικονίζουμε! Μπορούμε να απεικονίζουμε τον Χριστό, τους αγίους, και τα οράματα που μας έδωσε ο Κύριος στην ανθρώπινη ιστορία. Όσα είδαμε, απεικονίζονται και δεν είναι είδωλα. Όσα όμως δεν μας έδειξε ο Θεός, απαγορεύεται να απεικονισθούν, και αποτελούν είδωλα. Αυτός είναι ο λόγος τής Αγίας Γραφής.
Όμως οι άνθρωποι αυτοί, συστήνουν δικές τους αυθαίρετες ερμηνείες, οι οποίες δεν στηρίζονται σε καμία λογική, και σε κανένα χωρίο τής Αγίας Γραφής, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς τους! Γιατί η αβίαστη μελέτη τής Αγίας Γραφής, είναι ξεκάθαρη στο τι επιτρέπεται και στο τι όχι, και στην εποχή τής Παλαιάς Διαθήκης, και πολύ περισσότερο τώρα.
Γ. Άνθρωποι ακόμα "υπό νόμον"
Ο αρνούμενος την προσκύνηση τών αγίων εικόνων, δείχνει ότι ακόμα βρίσκεται "υπό νόμον", σε μια κατάσταση Παλαιάς Διαθήκης, στην κατάσταση τής "σκιάς" (και ακόμα πιο πίσω), πριν ο Κύριος Ιησούς Χριστός εισάγει τον άνθρωπο στην εποχή τής Εικόνας, στη Χριστιανική Εκκλησία. ["έχει ο νόμος σκιά των μελλοντικών αγαθών, όχι αυτή την εικόνα των πραγμάτων" (Εβραίους 10: 1).] Ο Μωσαϊκός Νόμος, ήταν η σκιά. Η Χριστιανική εποχή είναι η εικόνα τών πραγμάτων, και μένει να βιώσουμε τα ίδια τα μέλλοντα, στον μέλλοντα αιώνα. Αυτή την πραγματικότητα, την αρνούνται όσοι δεν έχουν ακόμα ξεφύγει από τον νόμο.
Δ. Υποτίμηση τής δημιουργίας τού Θεού
Οι αρνούμενοι την προσκύνηση τών εικόνων, συχνότατα μας προβάλλουν ως επιχείρημα το χωρίο: "οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία" (Ιωάννης 4: 23). Και το χωρίο αυτό το ερμηνεύουν ότι δήθεν σημαίνει "χωρίς υλικά βοηθήματα"! Μια ερμηνεία, τόσο άσχετη με το νόημα τού εδαφίου, όσο και με τη έννοια τής φράσης: "εν πνεύματι", που στην πραγματικότητα (όπως έχουμε δείξει αλλού), σημαίνει "με χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος", και όχι "χωρίς υλικά βοηθήματα".
Νομίζω ότι είναι πλέον φανερό το άτοπο τής ερώτησης αυτής τών Προτεσταντών, όταν απευθύνονται σε Χριστιανούς. Οπότε, είμαστε πλέον έτοιμοι να εισέλθουμε και στο επόμενο θέμα μας:
4. Οι αντιχριστιανικές ρίζες πίσω από την άρνηση προσκύνησης τών εικόνων
Μετά από τα παραπάνω, έχουμε πλέον τις βάσεις να μπούμε στο θέμα τής επίμαχης ερώτησης βαθύτερα.
Αφού είπαμε, ότι πίσω από την πράξη, υπάρχει μια αιτία, (που είναι και αυτό που μας ενδιαφέρει στην πραγματικότητα), τότε, αφού μας ρωτούν: "Δηλαδή, δεν θα σωθεί όποιος δεν προσκυνάει τις εικόνες;", τότε, αφού απαντήσουμε: "Εξαρτάται!", πρέπει κι εμείς με τη σειρά μας, να ανταποδώσουμε την ερώτηση ως εξής: "Για ποιον λόγο κάποιος, αρνείται να προσκυνήσει τις εικόνες;"
Αυτό είναι το ερώτημα, που θα πρέπει να εξετάσει ο καθένας που μας ρωτάει, για τη σχέση προσκύνησης τών εικόνων, και τής σωτηρίας. Και απαντήσεις στο ερώτημα αυτό, μπορούν να δοθούν πολλές. Ας δούμε μερικές από τις βασικότερες, που ισχύουν συνήθως όλες μαζί σε έναν Προτεστάντη. Ας δούμε τι αιρέσεις εμφωλεύουν στην ψυχή ενός τέτοιου ανθρώπου, που τον κάνουν να αρνείται μία καθ' όλα νόμιμη και χρήσιμη πρακτική τής Χριστιανικής Εκκλησίας:
Α. Αμφισβήτηση τής Εκκλησίας τού Χριστού
Ο Χριστός όταν έφυγε, άφησε πίσω Του μια Εκκλησία. Οργανωμένη με Αποστόλους, Επισκόπους, Πρεσβυτέρους και Διακόνους. Εξοπλισμένη με τα χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος, και με ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΞΟΥΣΙΑ στα της πίστεως: "Και ξανά ο Ιησούς είπε σ' αυτούς: Ειρήνη σε σας· όπως με απέστειλε ο Πατέρας, και εγώ αποστέλλω εσάς. Και μόλις το είπε αυτό, φύσηξε προς αυτούς, και τους λέει: Λάβετε Πνεύμα Άγιο. Αν τις αμαρτίες κάποιων συγχωρέσετε, είναι σ' αυτούς συγχωρεμένες· αν κάποιων τις κρατάτε, είναι κρατημένες" (Ιωάννης 20: 21-23). "Σας διαβεβαιώνω: Όσα αν δέσετε επάνω στη γη, θα είναι δεμένα στον ουρανό· και όσα αν λύσετε επάνω στη γη, θα είναι λυμένα στον ουρανό. Σας λέω ξανά ότι, αν δύο από σας συμφωνήσουν επάνω στη γη, για κάθε πράγμα, για το οποίο θα έκαναν αίτηση, θα γίνει σ' αυτούς από τον Πατέρα μου, που είναι στους ουρανούς" (Ματθαίος 18: 18,19). Μια Εκκλησία που όλα όσα δογματίζει, είναι εγγύηση αληθείας, γιατί η ίδια αυτή Εκκλησία, είναι Σώμα Χριστού: "να ξέρεις πώς πρέπει να πολιτεύεσαι στον οίκο τού Θεού, που είναι η εκκλησία τού ζωντανού Θεού, στύλος και στερέωμα της αλήθειας" (Α΄ Τιμόθεον 3: 15). Μια Εκκλησία, που ποτέ δεν έπαψε να έχει μαζί της την Κεφαλή της, τον Χριστό, ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΗΜΕΡΕΣ τής επίγειας, αλλά και τής ουράνιας πορείας της: "Κι εγώ θα είμαι μαζί σας, όλες τις ημέρες, μέχρι τη Συντέλεια τού αιώνος" (Ματθαίος 28: 20).
Αυτή λοιπόν την Εκκλησία, οι Προτεστάντες δεν την αναγνωρίζουν! Δημιούργησαν ή ακολούθησαν δικές τους ομάδες, φτιαγμένες από ανθρώπους πλανημένους, από τον 16ο αιώνα και μετά. Την υβρίζουν και την αποκαλούν "πόρνη Βαβυλώνα", και "Αποστατημένη". Λες και ο Χριστός που είπε ότι δεν θα την εγκατέλειπε, ήταν ψεύτης!
Οι άνθρωποι αυτοί αρνούμενοι την Εκκλησία τού Χριστού, έχουν συστήσει δικό τους δρόμο, ανεξάρτητο τού Χριστού. Θεωρούν τους εαυτούς τους, και τις ανθρωποποίητες ομάδες και παραδόσεις τους, τού 16ου αιώνα, ανώτερα και σοφώτερα τής Εκκλησίας. Γι' αυτό όταν η Εκκλησία, με την εξουσία που της έχει δώσει ο Κύριος, λέει στην 7η Οικουμενική Σύνοδο, ότι η προσκύνηση τών αγίων εικόνων, ΔΕΝ είναι ειδωλολατρεία, αλλά αντιθέτως είναι ευπρόσδεκτη λατρεία στον Θεό, γιατί η τιμή διαβαίνει προς το πρωτότυπο, αρνούμενος κάποιος αυτή τη διαβεβαίωση, τον Ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό αρνείται, που έδωσε στην Εκκλησία την εξουσία να δογματίζει εν Πνεύματι Αγίω, και την κατέστησε "στύλο και εδραίωμα τής αληθείας".
Γι' αυτό και στην Αγία Γραφή, (όπως έχουμε δείξει σε παλαιότερο άρθρο μας), η φωνή τής Εκκλησίας, είναι φωνή τού Ιδίου τού Χριστού. Και κάθε άρνηση τής Εκκλησίας Του, είναι άρνηση τού Ιδίου.
Μία λοιπόν από τις αιτίες που κάποιος αρνείται να προσκυνήσει τις άγιες εικόνες, (η χειρότερη αιτία), είναι ότι ο άνθρωπος αυτός, απιστεί στην Εκκλησία, στο Σώμα τού Χριστού και στον Ίδιο τον Χριστό, του Οποίου η φωνή είναι φωνή τής Εκκλησίας, τού Σώματός Του.
Β. Διαστρέβλωση τής Αγίας Γραφής
Ο άνθρωπος αυτός όμως, εκτός από τη φωνή τού Χριστού, δια τών Συνόδων τής Εκκλησίας Του, αρνείται και την φωνή τής Αγίας Γραφής, την οποία ισχυρίζεται ότι αποδέχεται! Γιατί και η Αγία Γραφή, πουθενά, ούτε ακόμα και στην Παλαιά Διαθήκη, δεν καταδικάζει οποιαδήποτε απεικόνιση δεν απεικονίζει την αόρατη φύση τού Θεού, την οποία ΔΕΝ ΕΙΔΑΜΕ. Αλλά κατά τον λόγο τής Αγίας Γραφής, ΟΣΑ ΕΙΔΑΜΕ, μπορούμε να τα απεικονίζουμε! Μπορούμε να απεικονίζουμε τον Χριστό, τους αγίους, και τα οράματα που μας έδωσε ο Κύριος στην ανθρώπινη ιστορία. Όσα είδαμε, απεικονίζονται και δεν είναι είδωλα. Όσα όμως δεν μας έδειξε ο Θεός, απαγορεύεται να απεικονισθούν, και αποτελούν είδωλα. Αυτός είναι ο λόγος τής Αγίας Γραφής.
Όμως οι άνθρωποι αυτοί, συστήνουν δικές τους αυθαίρετες ερμηνείες, οι οποίες δεν στηρίζονται σε καμία λογική, και σε κανένα χωρίο τής Αγίας Γραφής, σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς τους! Γιατί η αβίαστη μελέτη τής Αγίας Γραφής, είναι ξεκάθαρη στο τι επιτρέπεται και στο τι όχι, και στην εποχή τής Παλαιάς Διαθήκης, και πολύ περισσότερο τώρα.
Γ. Άνθρωποι ακόμα "υπό νόμον"
Ο αρνούμενος την προσκύνηση τών αγίων εικόνων, δείχνει ότι ακόμα βρίσκεται "υπό νόμον", σε μια κατάσταση Παλαιάς Διαθήκης, στην κατάσταση τής "σκιάς" (και ακόμα πιο πίσω), πριν ο Κύριος Ιησούς Χριστός εισάγει τον άνθρωπο στην εποχή τής Εικόνας, στη Χριστιανική Εκκλησία. ["έχει ο νόμος σκιά των μελλοντικών αγαθών, όχι αυτή την εικόνα των πραγμάτων" (Εβραίους 10: 1).] Ο Μωσαϊκός Νόμος, ήταν η σκιά. Η Χριστιανική εποχή είναι η εικόνα τών πραγμάτων, και μένει να βιώσουμε τα ίδια τα μέλλοντα, στον μέλλοντα αιώνα. Αυτή την πραγματικότητα, την αρνούνται όσοι δεν έχουν ακόμα ξεφύγει από τον νόμο.
Δ. Υποτίμηση τής δημιουργίας τού Θεού
Οι αρνούμενοι την προσκύνηση τών εικόνων, συχνότατα μας προβάλλουν ως επιχείρημα το χωρίο: "οι αληθινοί προσκυνηταί προσκυνήσουσι τω πατρί εν πνεύματι και αληθεία" (Ιωάννης 4: 23). Και το χωρίο αυτό το ερμηνεύουν ότι δήθεν σημαίνει "χωρίς υλικά βοηθήματα"! Μια ερμηνεία, τόσο άσχετη με το νόημα τού εδαφίου, όσο και με τη έννοια τής φράσης: "εν πνεύματι", που στην πραγματικότητα (όπως έχουμε δείξει αλλού), σημαίνει "με χαρίσματα τού Αγίου Πνεύματος", και όχι "χωρίς υλικά βοηθήματα".
Αυτό αποτελεί υποτίμηση τής υλικής δημιουργίας τού Θεού, ο Οποίος σώζει ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΤΙΣΗ, και την υλική, και όχι μόνο πνεύματα (Ρωμαίους 8: 19-23).
Ε. Η άρνηση προσκύνησης εικόνων, αποτελεί ειδωλολατρική διδασκαλία
Αυτό όμως που δεν φαντάζονται όσοι αρνούνται την προσκύνηση τών εικόνων, είναι ότι αυτή τους η άρνηση, είναι ΚΑΤΑΛΟΙΠΟ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΩΝ, αρχαίων ειδωλολατρών, εχθρών τής Εκκλησίας!
Πράγματι, στους αρχαίους καιρούς τής Εκκλησίας, οι Μανιχαίοι, ήταν αυτοί που αρνούντο την κτίση. Ήταν μια Διθεϊστική θρησκεία, που πίστευε σε δύο Θεούς, έναν καλό, που έφτιαξε τον πνευματικό κόσμο, και σε έναν κακό, που έφτιαξε την ύλη. Πρόκειται για θρησκεία με στοιχεία Πλατωνικά, δηλαδή ειδωλολατρικά. Γιατί ο Πλάτωνας ήταν αυτός που χώριζε τον κόσμο σε υλικό και πνευματικό, και δίδασκε ότι η ύλη είναι κακή και φυλακή τής ψυχής, ενώ το πνεύμα καλό. Από αυτόν, οι Γνωστικοί εχθροί τής Εκκλησίας κατά τους πρώτους δύο αιώνες, και μετά οι Μανιχαίοι, πήραν την απέχθεια για την ύλη, και για τη χρήση της στη λατρεία. Και οι Μανιχαίοι ήταν αυτοί που εισήγαγαν στην Εκκλησία την πρώιμη εικονομαχική περίοδο, για πρώτη φορά στα τέλη τού 5ου αιώνα μ.Χ., με τον δικό τους αυτοκράτορα, Αναστάσιο τον Α', ενώ οι θρησκευτικοί τους απόγονοι, Παυλικιανοί και Βογόμιλοι, με τις ίδιες με αυτούς ιδέες, εισήγαγαν και αυτοί δια τής βίας, μέσω αυτοκρατόρων, κατά τους επόμενους αιώνες τις επόμενες φάσεις τής εικονομαχίας, που συντάραξαν την Εκκλησία. Για όλα αυτά όμως, και για την ειδωλολατρική βάση τής εικονομαχίας, έχουμε ήδη δημοσιεύσει όλες τις ιστορικές πληροφορίες σε σχετικά μας άρθρα. Εδώ τα αναφέρουμε απλώς επιγραμματικά.
Αυτοί λοιπόν που θεωρούν την τιμητική προσκύνηση τών εικόνων "ειδωλολατρεία", στην πραγματικότητα, είναι οι πραγματικοί ειδωλολάτρες, πνευματικά τέκνα τών από αιώνος δαιμονοκίνητων εχθρών τής Εκκλησίας, τών Μανιχαίων!
ΣΤ. Έμμεση άρνηση τής απολυτρωτικής θυσίας τού Χριστού
Πέρα όμως από τα παραπάνω, οι άνθρωποι αυτοί, αρνούμενοι να αποδεχθούν τη συμμετοχή τής ύλης στη λατρεία και στις σωτήριες πρακτικές τής Εκκλησίας, πέφτουν και σε άλλο ένα σοβαρότατο αμάρτημα. Γιατί αρνούμενοι την ύλη, έμμεσα αρνούνται αυτή την ουσία τής ενανθρώπισης τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού! Γιατί ο Κύριος Ιησούς Χριστός, έτσι, με ύλη, με σάρκα ήρθε στον κόσμο. Και αυτό σκανδάλιζε τους αιρετικούς Γνωστικούς τής εποχής τών Αποστόλων, που δεν είχαν την ύλη σε καμία υπόληψη! Γι' αυτό δίδασκαν, ότι ο Χριστός μόνο ως πνεύμα, και όχι με σάρκα, είναι Σωτήρας. Γι' αυτό και ο απόστολος Ιωάννης, έγραψε γι' αυτούς: "παν πνεύμα ό ομολογεί Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα, εκ του Θεού έστι· 3 και παν πνεύμα ό μη ομολογεί τον Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα, εκ του Θεού ουκ έστι· και τούτό εστι το του αντιχρίστου" (Α΄ Ιωάννου 4: 2,3).
Εάν λοιπόν η ύλη είναι κάτι κακό, και πρέπει μόνο με το πνεύμα μας, να λατρεύουμε τον Θεό, τότε δεν είναι δυνατόν η ύλη, να έγινε αιτία σωτηρίας, δια τής ενανθρώπισης τού Χριστού σ' αυτή. Τότε δεν ήταν ανάγκη, (μάλλον θα ήταν ανεπίτρεπτο), ο Χριστός να προσλάβει σάρκα, αν η ύλη είναι κακή, και δεν συμμετέχει στη σωτηρία. Τότε και η σωτηρία μας, δεν θα ήταν με σώμα, αλλά μόνο ως πνεύματα θα βλέπαμε τον Θεό!
Όπως μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί, πίσω από την απέχθεια προς την ύλη, υπάρχει μέγιστη βλασφημία. Βλασφημία προς την ίδια την εν Χριστώ σωτηρία μας!
Ζ. Προφάσεις εν αμαρτίαις
Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αρνούμενοι τις εικόνες, (οι οποίες δέχονται ότι μπορεί να έχουν και ισορροπημένη χρήση), με τον τρόπο αυτό δήθεν σταματούν την υπερβολή και την εσφαλμένη χρήση τους! Βρίσκουν αφορμή, από το ότι υπάρχουν Χριστιανοί, (ακόμα και πρεσβύτεροι), που αποδέχονται να υπάρχει στις Εκκλησίες μας, το είδωλο τής Αγίας Τριάδος, μία εικόνα καταδικασμένη ακόμα και από Πανορθόδοξη Σύνοδο! Και λένε, ότι αρνούμενοι τις εικόνες, θα σταματήσουν και τέτοιου είδους παρεκτροπές.
Όμως, αυτά είναι στην πραγματικότητα φτηνές δικαιολογίες, για να καλύψουν μια πείσμονα πορεία κατά τής Εκκλησίας και τών πρακτικών της. Γιατί, άραγε, ποιο πράγμα δεν έχει παρεκτροπές και κακή χρήση; Δεν έχει κακή χρήση το μαχαίρι; Τα ίδια μας τα χέρια και τα μάτια; Η γλώσσα; Δεν έχει κακή χρήση το κάθε πράγμα σε αυτό τον κόσμο; Τα πάντα έχουν καλή και κακή χρήση. Μήπως πρέπει να καταργήσουμε τα μαχαίρια; Να κόψουμε τα χέρια μας, να σταματήσουμε να οδηγούμε αυτοκίνητα; Να πάψουμε να τρώμε, επειδή κάποιοι κάνουν κατάχρηση τής τροφής;
Ομοίως και η χρήση τών αγίων εικόνων, βεβαίως δεν είναι λογικό να καταργηθεί, επειδή πολλοί κάνουν κατάχρηση, όπως σε κάθε τι στον κόσμο. Αν λοιπόν θέλουν οι άνθρωποι αυτοί να καταργήσουν τις άγιες εικόνες, επειδή ορισμένοι κάνουν κατάχρηση, ας καταργήσουν και το κάθε τι άλλο!
Ε. Η άρνηση προσκύνησης εικόνων, αποτελεί ειδωλολατρική διδασκαλία
Αυτό όμως που δεν φαντάζονται όσοι αρνούνται την προσκύνηση τών εικόνων, είναι ότι αυτή τους η άρνηση, είναι ΚΑΤΑΛΟΙΠΟ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΚΩΝ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΩΝ, αρχαίων ειδωλολατρών, εχθρών τής Εκκλησίας!
Πράγματι, στους αρχαίους καιρούς τής Εκκλησίας, οι Μανιχαίοι, ήταν αυτοί που αρνούντο την κτίση. Ήταν μια Διθεϊστική θρησκεία, που πίστευε σε δύο Θεούς, έναν καλό, που έφτιαξε τον πνευματικό κόσμο, και σε έναν κακό, που έφτιαξε την ύλη. Πρόκειται για θρησκεία με στοιχεία Πλατωνικά, δηλαδή ειδωλολατρικά. Γιατί ο Πλάτωνας ήταν αυτός που χώριζε τον κόσμο σε υλικό και πνευματικό, και δίδασκε ότι η ύλη είναι κακή και φυλακή τής ψυχής, ενώ το πνεύμα καλό. Από αυτόν, οι Γνωστικοί εχθροί τής Εκκλησίας κατά τους πρώτους δύο αιώνες, και μετά οι Μανιχαίοι, πήραν την απέχθεια για την ύλη, και για τη χρήση της στη λατρεία. Και οι Μανιχαίοι ήταν αυτοί που εισήγαγαν στην Εκκλησία την πρώιμη εικονομαχική περίοδο, για πρώτη φορά στα τέλη τού 5ου αιώνα μ.Χ., με τον δικό τους αυτοκράτορα, Αναστάσιο τον Α', ενώ οι θρησκευτικοί τους απόγονοι, Παυλικιανοί και Βογόμιλοι, με τις ίδιες με αυτούς ιδέες, εισήγαγαν και αυτοί δια τής βίας, μέσω αυτοκρατόρων, κατά τους επόμενους αιώνες τις επόμενες φάσεις τής εικονομαχίας, που συντάραξαν την Εκκλησία. Για όλα αυτά όμως, και για την ειδωλολατρική βάση τής εικονομαχίας, έχουμε ήδη δημοσιεύσει όλες τις ιστορικές πληροφορίες σε σχετικά μας άρθρα. Εδώ τα αναφέρουμε απλώς επιγραμματικά.
Αυτοί λοιπόν που θεωρούν την τιμητική προσκύνηση τών εικόνων "ειδωλολατρεία", στην πραγματικότητα, είναι οι πραγματικοί ειδωλολάτρες, πνευματικά τέκνα τών από αιώνος δαιμονοκίνητων εχθρών τής Εκκλησίας, τών Μανιχαίων!
ΣΤ. Έμμεση άρνηση τής απολυτρωτικής θυσίας τού Χριστού
Πέρα όμως από τα παραπάνω, οι άνθρωποι αυτοί, αρνούμενοι να αποδεχθούν τη συμμετοχή τής ύλης στη λατρεία και στις σωτήριες πρακτικές τής Εκκλησίας, πέφτουν και σε άλλο ένα σοβαρότατο αμάρτημα. Γιατί αρνούμενοι την ύλη, έμμεσα αρνούνται αυτή την ουσία τής ενανθρώπισης τού Κυρίου μας Ιησού Χριστού! Γιατί ο Κύριος Ιησούς Χριστός, έτσι, με ύλη, με σάρκα ήρθε στον κόσμο. Και αυτό σκανδάλιζε τους αιρετικούς Γνωστικούς τής εποχής τών Αποστόλων, που δεν είχαν την ύλη σε καμία υπόληψη! Γι' αυτό δίδασκαν, ότι ο Χριστός μόνο ως πνεύμα, και όχι με σάρκα, είναι Σωτήρας. Γι' αυτό και ο απόστολος Ιωάννης, έγραψε γι' αυτούς: "παν πνεύμα ό ομολογεί Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα, εκ του Θεού έστι· 3 και παν πνεύμα ό μη ομολογεί τον Ιησούν Χριστόν εν σαρκί εληλυθότα, εκ του Θεού ουκ έστι· και τούτό εστι το του αντιχρίστου" (Α΄ Ιωάννου 4: 2,3).
Εάν λοιπόν η ύλη είναι κάτι κακό, και πρέπει μόνο με το πνεύμα μας, να λατρεύουμε τον Θεό, τότε δεν είναι δυνατόν η ύλη, να έγινε αιτία σωτηρίας, δια τής ενανθρώπισης τού Χριστού σ' αυτή. Τότε δεν ήταν ανάγκη, (μάλλον θα ήταν ανεπίτρεπτο), ο Χριστός να προσλάβει σάρκα, αν η ύλη είναι κακή, και δεν συμμετέχει στη σωτηρία. Τότε και η σωτηρία μας, δεν θα ήταν με σώμα, αλλά μόνο ως πνεύματα θα βλέπαμε τον Θεό!
Όπως μπορεί ο καθένας να αντιληφθεί, πίσω από την απέχθεια προς την ύλη, υπάρχει μέγιστη βλασφημία. Βλασφημία προς την ίδια την εν Χριστώ σωτηρία μας!
Ζ. Προφάσεις εν αμαρτίαις
Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που ισχυρίζονται ότι αρνούμενοι τις εικόνες, (οι οποίες δέχονται ότι μπορεί να έχουν και ισορροπημένη χρήση), με τον τρόπο αυτό δήθεν σταματούν την υπερβολή και την εσφαλμένη χρήση τους! Βρίσκουν αφορμή, από το ότι υπάρχουν Χριστιανοί, (ακόμα και πρεσβύτεροι), που αποδέχονται να υπάρχει στις Εκκλησίες μας, το είδωλο τής Αγίας Τριάδος, μία εικόνα καταδικασμένη ακόμα και από Πανορθόδοξη Σύνοδο! Και λένε, ότι αρνούμενοι τις εικόνες, θα σταματήσουν και τέτοιου είδους παρεκτροπές.
Όμως, αυτά είναι στην πραγματικότητα φτηνές δικαιολογίες, για να καλύψουν μια πείσμονα πορεία κατά τής Εκκλησίας και τών πρακτικών της. Γιατί, άραγε, ποιο πράγμα δεν έχει παρεκτροπές και κακή χρήση; Δεν έχει κακή χρήση το μαχαίρι; Τα ίδια μας τα χέρια και τα μάτια; Η γλώσσα; Δεν έχει κακή χρήση το κάθε πράγμα σε αυτό τον κόσμο; Τα πάντα έχουν καλή και κακή χρήση. Μήπως πρέπει να καταργήσουμε τα μαχαίρια; Να κόψουμε τα χέρια μας, να σταματήσουμε να οδηγούμε αυτοκίνητα; Να πάψουμε να τρώμε, επειδή κάποιοι κάνουν κατάχρηση τής τροφής;
Ομοίως και η χρήση τών αγίων εικόνων, βεβαίως δεν είναι λογικό να καταργηθεί, επειδή πολλοί κάνουν κατάχρηση, όπως σε κάθε τι στον κόσμο. Αν λοιπόν θέλουν οι άνθρωποι αυτοί να καταργήσουν τις άγιες εικόνες, επειδή ορισμένοι κάνουν κατάχρηση, ας καταργήσουν και το κάθε τι άλλο!
Η εμφάνιση της Αγίας Τριάδος στον όσιο Αλέξανδρο του Σβίρ.
5. Η εμμονή τής Εκκλησίας στις άγιες εικόνες
Γιατί λοιπόν η Εκκλησία εμμένει στις άγιες εικόνες, όταν τόσοι άνθρωποι, (π.χ. Προτεστάντες και Μουσουλμάνοι), σκανδαλίζονται από τη χρήση αυτή;
Επειδή, πέρα από τη χρησιμότητά τους, ως διδακτικό βιβλίο αγραμμάτων, ως μέσο εισαγωγής μας στην πολιτεία τών αγίων, ως φορείς τής Θείας Χάριτος, και πλήθος άλλων προσφορών τους στην πίστη, αποτελούν (όπως είδαμε), και δογματική ασπίδα, για ένα σωρό δογματικές παρεκτροπές, στις οποίες έχουν πέσει, όσοι έχουν ακολουθήσει την αιρετική κληρονομιά τών Μανιχαίων (Προτεστάντες και Μουσουλμάνοι):
Δίνουν μια ορθή και καθόλου Νομικίστικη προσέγγιση στη Χριστιανική λατρεία. Τονίζουν τη χρησιμότητα τής ύλης στη λατρεία. Τονίζουν την απολύτρωση και τής κτίσης, και όχι μόνο τού πνεύματος. Οριοθετούν τη Χριστιανική από τη Μανιχαϊκή πίστη. Αποτρέπουν την υποτίμηση τής ενανθρώπισης τού Κυρίου Ιησού Χριστού, ως μέσο σωτηρίας. Τονίζουν τη Χριστιανική εποχή τής εικόνας, σε αντίθεση με την εποχή τής σκιάς, στην Παλαιά Διαθήκη. Διατηρούν ζωντανά στη σκέψη μας, όλα όσα ο Θεός μας έδειξε, άρα μπορούμε να τα απεικονίσουμε, και πολλά άλλα, που θα ήθελαν βιβλία για να καταγραφούν.
Η Εκκλησία εμμένοντας στις άγιες εικόνες, τις έκανε ασπίδα, ενάντια σε αιρέσεις που λυμαίνονται τις Προτεσταντικές θρησκείες, πολλές εκ τών οποίων, έχουν απωλέσει, όχι μόνο τη σωστή κατανόηση τής θυσίας τού Κυρίου, αλλά δεν γνωρίζουν πλέον, ούτε τη Χριστιανική ελπίδα, για την ανακαίνιση και σωτηρία όλης τής υλικής κτίσεως, στον Μέλλοντα αιώνα. Έχουν οδηγηθεί σε τόσο μίσος κατά τής υλικής δημιουργίας τού Θεού μας, που ορισμένες απ' αυτές, έφθασαν ακόμα και να καταργήσουν το άγιο Βάπτισμα και τη Θεία Κοινωνία, επειδή χρησιμοποιεί υλικά στοιχεία!
Η Εκκλησία, ως στύλος και εδραίωμα τής αληθείας, έχει διαφυλάξει την πίστη τών αγίων και αποστόλων ανόθευτη, χωρίς ειδωλολατρικά Μανιχαϊκά κατάλοιπα τού Πλατωνισμού, από τα οποία έχει μολυνθεί ολόκληρος ο Προτεσταντικός κόσμος.
6. Συμπέρασμα
Άρα λοιπόν, μετά από μία βαθύτερη έρευνα, γύρω από την άρνηση ή το δισταγμό κάποιων, να προσκυνήσουν τις άγιες εικόνες, βλέπουμε ότι τα προβλήματα δεν είναι τόσο επιφανειακά, όσο νομίζουν πολλοί από αυτούς. Όταν μιλάμε για άρνηση προσκύνησης τών αγίων εικόνων, μιλάμε για ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ από μέρους τών εικονομάχων! Μιλάμε για τους πνευματικούς απογόνους τών Ειδωλολατρών τού Πλατωνισμού, τών Πολυθεϊστών Γνωστικών και Μανιχαίων, και τών απογόνων τους Παυλικιανών.
Εάν λοιπόν κάποιος απωλεσθεί, από αυτούς που αρνούνται να προσκυνήσουν τις άγιες εικόνες, η απώλειά του, δεν θα γίνει, επειδή αυτός αρνήθηκε να τις προσκυνήσει. Θα γίνει από τα βαθύτερα αίτια, τα οποία τον οδήγησαν και στην άρνηση προσκύνησης τών αγίων εικόνων. Θα γίνει επειδή απίστησε στο Σώμα τού Κυρίου την Εκκλησία, και έτσι απέτυχε να θεραπευθεί στο πνευματικό της Ιατρείο. Θα γίνει επειδή πολέμησε την υγιή διδασκαλία και έγινε αίτιος απωλείας και άλλων, επειδή σύστηνε τη δική του Νομικίστικη δικαιοσύνη, και όχι τη δικαιοσύνη τού Θεού, εν Χριστώ Ιησού εν τω Σώματι Αυτού. Θα γίνει επειδή μίσησε και υποτίμησε την υλική δημιουργία τού Θεού, επειδή ίσως αρνήθηκε το ευαγγέλιο τής σωτηρίας δια τής ενανθρωπίσεως τού Κυρίου Ιησού Χριστού, ή επειδή αρνήθηκε το ευαγγέλιο τής ανακαίνισης τής κτίσεως, το οποίο κηρύσσεται από την Εκκλησία εδώ και 2000 χρόνια.
Εάν κάποιος απωλεσθεί και κολασθεί, μη προσκυνώντας τις άγιες εικόνες, αιτία δεν θα είναι το ότι δεν τις προσκύνησε. Αιτία θα είναι το ότι δεν θεραπεύθηκε, από όλα αυτά τα αιρετικά πάθη, που φωλιάζουν στην καρδιά του, εξ αιτίας τής αλλοίωσής της, από τον Προτεσταντισμό. Τα αιρετικά αυτά πάθη, που διαστρέβλωσαν την αντίληψή του και την ανταπόκρισή του στη θεραπεία την οποία προσφέρει ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με ασφάλεια μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία Του.
Γιατί λοιπόν η Εκκλησία εμμένει στις άγιες εικόνες, όταν τόσοι άνθρωποι, (π.χ. Προτεστάντες και Μουσουλμάνοι), σκανδαλίζονται από τη χρήση αυτή;
Επειδή, πέρα από τη χρησιμότητά τους, ως διδακτικό βιβλίο αγραμμάτων, ως μέσο εισαγωγής μας στην πολιτεία τών αγίων, ως φορείς τής Θείας Χάριτος, και πλήθος άλλων προσφορών τους στην πίστη, αποτελούν (όπως είδαμε), και δογματική ασπίδα, για ένα σωρό δογματικές παρεκτροπές, στις οποίες έχουν πέσει, όσοι έχουν ακολουθήσει την αιρετική κληρονομιά τών Μανιχαίων (Προτεστάντες και Μουσουλμάνοι):
Δίνουν μια ορθή και καθόλου Νομικίστικη προσέγγιση στη Χριστιανική λατρεία. Τονίζουν τη χρησιμότητα τής ύλης στη λατρεία. Τονίζουν την απολύτρωση και τής κτίσης, και όχι μόνο τού πνεύματος. Οριοθετούν τη Χριστιανική από τη Μανιχαϊκή πίστη. Αποτρέπουν την υποτίμηση τής ενανθρώπισης τού Κυρίου Ιησού Χριστού, ως μέσο σωτηρίας. Τονίζουν τη Χριστιανική εποχή τής εικόνας, σε αντίθεση με την εποχή τής σκιάς, στην Παλαιά Διαθήκη. Διατηρούν ζωντανά στη σκέψη μας, όλα όσα ο Θεός μας έδειξε, άρα μπορούμε να τα απεικονίσουμε, και πολλά άλλα, που θα ήθελαν βιβλία για να καταγραφούν.
Η Εκκλησία εμμένοντας στις άγιες εικόνες, τις έκανε ασπίδα, ενάντια σε αιρέσεις που λυμαίνονται τις Προτεσταντικές θρησκείες, πολλές εκ τών οποίων, έχουν απωλέσει, όχι μόνο τη σωστή κατανόηση τής θυσίας τού Κυρίου, αλλά δεν γνωρίζουν πλέον, ούτε τη Χριστιανική ελπίδα, για την ανακαίνιση και σωτηρία όλης τής υλικής κτίσεως, στον Μέλλοντα αιώνα. Έχουν οδηγηθεί σε τόσο μίσος κατά τής υλικής δημιουργίας τού Θεού μας, που ορισμένες απ' αυτές, έφθασαν ακόμα και να καταργήσουν το άγιο Βάπτισμα και τη Θεία Κοινωνία, επειδή χρησιμοποιεί υλικά στοιχεία!
Η Εκκλησία, ως στύλος και εδραίωμα τής αληθείας, έχει διαφυλάξει την πίστη τών αγίων και αποστόλων ανόθευτη, χωρίς ειδωλολατρικά Μανιχαϊκά κατάλοιπα τού Πλατωνισμού, από τα οποία έχει μολυνθεί ολόκληρος ο Προτεσταντικός κόσμος.
6. Συμπέρασμα
Άρα λοιπόν, μετά από μία βαθύτερη έρευνα, γύρω από την άρνηση ή το δισταγμό κάποιων, να προσκυνήσουν τις άγιες εικόνες, βλέπουμε ότι τα προβλήματα δεν είναι τόσο επιφανειακά, όσο νομίζουν πολλοί από αυτούς. Όταν μιλάμε για άρνηση προσκύνησης τών αγίων εικόνων, μιλάμε για ΚΑΡΑΜΠΙΝΑΤΗ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΕΙΑ από μέρους τών εικονομάχων! Μιλάμε για τους πνευματικούς απογόνους τών Ειδωλολατρών τού Πλατωνισμού, τών Πολυθεϊστών Γνωστικών και Μανιχαίων, και τών απογόνων τους Παυλικιανών.
Εάν λοιπόν κάποιος απωλεσθεί, από αυτούς που αρνούνται να προσκυνήσουν τις άγιες εικόνες, η απώλειά του, δεν θα γίνει, επειδή αυτός αρνήθηκε να τις προσκυνήσει. Θα γίνει από τα βαθύτερα αίτια, τα οποία τον οδήγησαν και στην άρνηση προσκύνησης τών αγίων εικόνων. Θα γίνει επειδή απίστησε στο Σώμα τού Κυρίου την Εκκλησία, και έτσι απέτυχε να θεραπευθεί στο πνευματικό της Ιατρείο. Θα γίνει επειδή πολέμησε την υγιή διδασκαλία και έγινε αίτιος απωλείας και άλλων, επειδή σύστηνε τη δική του Νομικίστικη δικαιοσύνη, και όχι τη δικαιοσύνη τού Θεού, εν Χριστώ Ιησού εν τω Σώματι Αυτού. Θα γίνει επειδή μίσησε και υποτίμησε την υλική δημιουργία τού Θεού, επειδή ίσως αρνήθηκε το ευαγγέλιο τής σωτηρίας δια τής ενανθρωπίσεως τού Κυρίου Ιησού Χριστού, ή επειδή αρνήθηκε το ευαγγέλιο τής ανακαίνισης τής κτίσεως, το οποίο κηρύσσεται από την Εκκλησία εδώ και 2000 χρόνια.
Εάν κάποιος απωλεσθεί και κολασθεί, μη προσκυνώντας τις άγιες εικόνες, αιτία δεν θα είναι το ότι δεν τις προσκύνησε. Αιτία θα είναι το ότι δεν θεραπεύθηκε, από όλα αυτά τα αιρετικά πάθη, που φωλιάζουν στην καρδιά του, εξ αιτίας τής αλλοίωσής της, από τον Προτεσταντισμό. Τα αιρετικά αυτά πάθη, που διαστρέβλωσαν την αντίληψή του και την ανταπόκρισή του στη θεραπεία την οποία προσφέρει ο Κύριος Ιησούς Χριστός, με ασφάλεια μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία Του.
* Δεν μου διαφεύγει, ότι ορισμένοι, βλέποντας τα πράγματα από νομικίστικη ή και συναισθηματική πλευρά, αρνούμενοι να παραδεχθούν ότι ήταν δυνατόν ένας δίκαιος άνθρωπος σαν τον Ιεφθάε να κάνει μια τέτοια χοντράδα, ισχυρίζονται ότι η θυσία τού Ιεφθάε ήταν απλώς να της στερήσει τον γάμο, και να κρατήσει την παρθενία της. Όμως μια τέτοια ερμηνεία, προσκρούει στην ουσία τού όρκου τού Ιεφθάε, που ήταν σαφέστατα: "ό,τι βγει από τις πόρτες τού σπιτιού μου σε συνάντησή μου, όταν θα επιστρέφω με ειρήνη από τους γιους Αμμών, θα είναι του Κυρίου, θα το προσφέρω σε ολοκαύτωμα" (Κριτές 11: 31). Αλλά και η αίτηση τής κόρης του προς αυτόν, δείχνει σαφώς ότι η κόρη του θυσιάσθηκε κανονικά, γιατί του είπε: "Και είπε στον πατέρα της: Ας γίνει σε μένα αυτό το πράγμα· άφησέ με δύο μήνες, να πάω να γυρίσω τα βουνά, και να κλάψω την παρθενική μου αγνότητα, εγώ και οι συντρόφισσές μου. Κι εκείνος είπε: Πήγαινε· και την έστειλε για δύο μήνες, και πήγε, αυτή και οι συντρόφισσές της και έκλαψε την παρθενική της αγνότητα επάνω στα βουνά. Και στο τέλος των δύο μηνών επέστρεψε στον πατέρα της· και έκανε σ' αυτή σύμφωνα με την ευχή του, που ευχήθηκε" (Κριτές 11: 37 - 39). Εάν το "ολοκαύτωμα" που ορκίσθηκε, ήταν απλώς η παρθενία της, τότε γιατί θα έπρεπε να την κλάψει για 2 μήνες στα βουνά; Δεν θα της αρκούσε όλη η ζωή της να την κλαίει; Και πώς ακριβώς δηλαδή, μετά τους δύο μήνες, "έκανε σ' αυτή σύμφωνα με την ευχή του, που ευχήθηκε"; Το να παραμείνει παρθένα, είναι κάτι που θα έκανε ο Ιεφθάε; Ή είναι αυτό κάτι που θα γινόταν μόνο μετά τους δύο μήνες; Είναι σαφές ότι πράγματι ο δύστυχος Ιεφθάε, έκανε το ατόπημα να θυσιάσει πραγματικά την κόρη του, για χάρη τού Θεού, που είχε απαγορεύσει μια τέτοια πράξη!
Ν. Μ.
Ν. Μ.
Πηγή: oodegr.com
Πέμπτη 28 Δεκεμβρίου 2017
Η αρχαία Εκκλησία τιμούσε τους αγίους. Ιστορική αναίρεση τής Προτεσταντικής πλάνης.
«Κύριε, εν τη μνήμη των αγίων Σου, πάσα η κτίσις εορτάζει. Οι ουρανοί αγάλλονται συν τοις αγγέλοις και η γη ευφραίνεται συν τοις ανθρώποις».
Σε αυτό το άρθρο θα δείξουμε ότι στην αρχαία εκκλησία επικρατούσε Ορθοδοξία (συν τοις άλλοις και) στο θέμα της τιμής των αγίων.
Η Ορθόδοξη πίστη αναφορικά με το θέμα μας συνοψίζεται ως εξής: «Τον μεν (Χριστό) ως Θεόν και Δεσπότην, τους δε (αγίους) δια τον κοινόν Δεσπότην, ως Αυτού γνησίους θεράποντας τιμώντες και σέβοντες και την κατά σχέσιν προσκύνησιν απονέμοντες» (Συνοδικό Ορθοδοξίας της Ζ Οικ. Συνόδου).
Η Ορθόδοξη πίστη αναφορικά με το θέμα μας συνοψίζεται ως εξής: «Τον μεν (Χριστό) ως Θεόν και Δεσπότην, τους δε (αγίους) δια τον κοινόν Δεσπότην, ως Αυτού γνησίους θεράποντας τιμώντες και σέβοντες και την κατά σχέσιν προσκύνησιν απονέμοντες» (Συνοδικό Ορθοδοξίας της Ζ Οικ. Συνόδου).
Επομένως, δεν μιλάμε για λατρεία αγίων αλλά για τιμητική και κατά σχέση προσκύνηση.
Πριν παραθέσουμε ενδεικτικά μαρτυρίες περί του θέματος από αρχέγονες πηγές, θα ξεκινήσουμε με αυτό που αναφέρει ο καθηγητής Φειδάς: «…από τον Β αιώνα κάθε τοπική εκκλησία εόρταζε την ‘’γενέθλιον’’ ημέρα των μαρτύρων, ήτοι την ημέρα του θανάτου των μαρτύρων της κατά τους διωγμούς. Τη μαρτυρία αυτή παρέχει ήδη το ‘’Μαρτυρολόγιο Πολυκάρπου’’·
‘’Ούτως τε ημείς ύστερον ανελόμενοι τα τιμιώτερα λίθων πολυτελών και δοκιμώτερα υπέρ χρυσίον οστά αυτού, απεθέμεθα όπου και ακόλουθον ην. Ένθα ως δυνατόν ημίν συναγομένοις εν αγαλλιάσει και χαρά παρέξει ο Κύριος επιτελείν την του μαρτυρίου αυτού ημέραν γενέθλιον, εις τε την των προηθληκότων μνήμην και των μελλόντων άσκησιν τε και ετοιμασίαν’’. Η τιμή των μαρτύρων κατά την ‘’γενέθλιον’’ ημέρα γενικεύτηκε τον Γ αιώνα». (Εκκλησιαστική Ιστορία Βλ. Φειδά, Α’ τόμος σελ. 272-273).
Το μαρτυρολόγιο του αγίου Πολυκάρπου που επικαλείται ο καθηγητής είναι πολύ σημαντικό γιατί πρόκειται για σύγγραμμα του 156 μ Χ κατά κοινή παραδοχή των πατρολόγων (βλ. Α τόμο Πατρολογίας Στ. Παπαδόπουλου, σελ. 226), γραμμένο από τον Ευάρεστο της Εκκλησίας της Σμύρνης προς την Εκκλησία του Φιλομηλίου της Φρυγίας και μας δείχνει καθαρά αυτήν την ιερή συνήθεια να μαζεύονται οι Χριστιανοί και να εορτάζουν την μνήμη του μάρτυρα ήδη από την μεταποστολική εποχή. Και όπως συμπληρώνει ο καθηγητής Στ. Παπαδόπουλος: «Το Μαρτύριο του Πολυκάρπου, που ίσως δεν είναι το αρχαιότερο, έγινε κυριολεκτικά το θεμέλιο της μαρτυρολογίας και ίσχυσε πράγματι σαν πρόγραμμα στην ζωή της εκκλησίας, όσον αφορά τους μάρτυρες και την τιμή τους» (Α’ τόμος πατρολογίας Παπαδόπουλου, σελ. 223 ).
Αρχαιότατη είναι επίσης η μαρτυρία τού Ωριγένη (†253/4) που αναφέρει πως «αι ψυχαί των πεπελεκισμένων ενεκεν της μαρτυρίας του Ιησού, μη μάτην τω εν ουρανοίς θυσιαστηρίω παρεδρεύουσαι, διακονούσι τοις ευχομένοις άφεσιν αμαρτημάτων» (Ωριγ. Εις μαρτ. προτρ. 30. Πρβλ. Αποκ. κ' 4).
Για την ανάπτυξη του ετήσιου κύκλου των εορτών, αναφέρει ο καθηγητής Φειδάς: «Κατά τον Γ’ αιώνα ο εορτασμός της μνήμης των μαρτύρων συνδέονταν συνήθως με ολονύχτια ακολουθία (Παννυχίς) και με συμπόσια των πιστών (αγάπες) από τις προσφορές εδεσμάτων των πλουσιοτέρων μελών των Χριστιανικών κοινοτήτων (Κυπριανού, De civit. Dei, VIII,27)΄. Έτσι αναπτύχθηκε ο τοπικός κύκλος των θρησκευτικών εορτών των χριστιανικών κοινοτήτων, αφού όλες οι πλησιόχωρες κοινότητες τιμούσαν την ‘’γενέθλιον ημέραν’’ των κοινών μαρτύρων τους». (Εκκλησιαστική Ιστορία Βλ. Φειδά, Α' τόμος, σελ. 286).
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος κάνει λόγο για εορτές μαρτύρων και προτρέπει τους πιστούς όχι απλά να τους εορτάζουν κατά συγκεκριμένες περιόδους, αλλά να τους μιμούνται και να έχουν ζήλο ως προς την αρετή τους: «Αι των μαρτύρων εορταί ουκ εν τη περιόδω των ημερών μόνον, αλλά και τη γνώμη των επιτελούντων κρίνονται. Οίον τι λέγω· εμιμήσω μάρτυρα; Εζήλωσας αυτού την αρετήν; Κατ’ ίχνος αυτού της φιλοσοφίας έδραμες; Και ουκ ούσης ημέρας μάρτυρος, εορτήν μάρτυρος επετέλεσας. Τιμή γαρ μάρτυρος, μίμησις μάρτυρος». (Λόγος εις Μάρτυρας, PG 52,661-663).
Επίσης, στον λόγο του ‘’Εις τον μάρτυρα Λουκιανόν’’ αναφέρεται πάλι στην σύναξη της Εκκλησίας με σκοπό την εορτή της μνήμης του μάρτυρα και της μιμήσεώς του: «…ο δεχόμενος μάρτυρα εις όνομα μάρτυρος, μισθόν μάρτυρος λήψεται· υποδοχή δε μάρτυρος το συνελθείν εις την εκείνου μνήμην, το κοινωνήσαι της διηγήσεως των άθλων, το θαυμάσαι τα γεγενημένα, το ζηλώσαι την αρετήν, το εις ετέρους εξενεγκείν τας ανδραγαθίας τας εκείνου· ταύτα των μαρτύρων τα ξένια· ούτως τους αγίους τούτους τις υποδέχεται, καθάπερ ουν και υμείς σήμερα πεποιήκατε». (PG 50,522).
Ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης ‘’Εις τον βίο της οσίας Μακρίνας’’, κάνει λόγο για εορτασμούς μνήμης μαρτύρων με ψαλμωδίες και ύμνους: «Ουν παννύχιδος περί αυτήν εν υμνωδίαις καθάπερ επι μαρτύρων πανηγύρεως τελεσθείσης, επειδή όρθρος εγένετο το μεν πλήθος των εκ πάσης της περιοικίδος συρρυέντων ανδρών άμα και γυναικών επεθορύβει ταις οιμωγαίς την ψαλμωδίαν…».
Στον λόγο του ‘’Εις τον άγιον Στέφανον τον πρωτομάρτυρα’’, κάνει λόγο για τιμή αγίων και πρεσβείες και για τον σκοπό που είναι η μίμησή τους καθώς οι εντολές του Θεού είναι οι ίδιες για όλους, όπως και η χάρη, και ο τρόπος, και ότι ο φωτισμός της δόξας του Ευαγγελίου είναι για όλους τους Χριστιανούς:
«Ουκούν αυτό τούτο μόνον την προς τους αγίους ευγνωμοσύνην αποπληρώσαι σπεύσαντες, επι την ακίνδυνον σιωπήν καταφεύγομεν, εκείνο καλώς ειδότες, ως ενί τούτω ταις μνείαις των αγίων κοινωνείν αξιούμεθα, εν τω τας εκείνων αρετάς μιμείσθαι και ζηλούν· ουκ εν τω λόγω περιφέροντες αυτών τον βίον, αλλά εν τη γνώμη διασώζοντες αυτών τον τρόπον. Αποδείξει γαρ ημάς εκείνων γνησίους μαθητάς, ου συνήθεια μετά αλογίας, αλλά ευσέβεια μετά ευλαβείας, και ο βίος ομόδοξος, και ο τρόπος ομόζηλος. Τιμάς μαρτύρων την μνήμην; Τίμησαι και την γνώμην· κοινωνίαν γαρ της μνήμης η συμφωνία της γνώμης. Μη γαρ εκείνοις μόνοις επέλαμψεν ο φωτισμός της γνώσεως της δόξης του Ευαγγελίου του Χριστού; Μη γαρ εκείνοις μόνοις η χάρις εξαπεστάλη; Αι εντολαί κοιναί, ο τρόπος κοινός, εις ο των πόνων αγωνοθέτης, εν τω βραβείον της αληθείας, ου γένοιτο πάντας ημάς αξιωθήναι, ευχαίς και πρεσβείαις των μνημονευθέντων αγίων, χάρητι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού». (PG 46, 735-736).
Στον λόγο του ‘’Εις τους τεσσαράκοντα μάρτυρας’’, αναφέρει ότι και ο ίδιος τελούσε την μνήμη των μαρτύρων: «Εγώ δε μνήμην μαρτύρων τελών, και ταύτην τη προτεραία κηρύξας υμίν, τους του Χριστού στρατιώτας τους τεσσαράκοντα, τους πάσαν προθυμίαν υπερβαλομένους τοις δυναμένοις βλέπειν προΐστημι· κόσμον της Εκκλησίας, και λαών ευφροσύνην, και Θεού δόξαν τού ενισχύσαντος». (PG 46, 773).
Ακόμα, ο ίδιος ιερός Πατέρας και Διδάσκαλος, ‘’Εις τον βίον του αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού’’, κάνει λόγο για ετήσιο κύκλο πανηγύρεως τιμής των μαρτύρων: «…την ετήσιον του ενιαυσιαίου κύκλου περίοδον συνιόντες, ηγάλοντο τη τιμή των μαρτύρων πανηγυρίζοντες». (PG 46, 953).
Ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος ‘’Εις τον άγιον ιερομάρτυρα Κυπριανό’’, αναφέρεται και αυτός στους μάρτυρες: «Πάσι μεν δη μάρτυσι πανηγυριστέον, και πάσιν ανοικτέον ετοίμως και γλώσσαν, και ακοήν, και διάνοιαν, και λέγοντας τι προθύμως περί αυτών και ακούοντας και πάντα ελάττω νομίζοντας της εκείνων αθλήσεως». (PG 35, 1173).
Γράφοντας κατά του Ιουλιανού, στον πρώτο του λόγο, ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει για την οφειλόμενη τιμή στους αγίους: «Ουκ ηδέσθης τα υπέρ Χριστού σφάγια, ουδ' εφοβήθης τους μεγάλους αγωνιστάς; Τον Ιωάννην εκείνον, τον Πέτρον, τον Παύλον, τον Ιάκωβον, τον Στέφανον, τον Λουκάν, τον Ανδρέαν και την Θέκλαν, τους επ' εκείνους τε και προ εκείνων της αληθείας προκινδυνεύσαντας; οι πυρί και σιδήρω, και θηρσί και τυράννοις προθύμως αντηγωνίσαντο; Και παρούσι κακοίς και απειλουμένοις, ώσπερ εν αλλοτρίοις σώμασιν, ή ασώματοι; Τίνος ένεκεν; ίνα μη προδώσι μηδέ μέχρι ρήματος την ευσέβειαν, ων αι μεγάλοι τιμαί και πανηγύρεις· ων αι επιφάνειαι, και ων αι προρρήσεις, ων και τα σώματα μόνον ίσα δύνανται ταις αγίαις ψυχαίς, ή επαφώμενα ή τιμώμενα· ων και αι ρανίδες αίματος μόνον, και μικρά σύμβολα πάθους ίσα δρώσι τοις σώμασι. Ταύτα ου σέβεις αλλ' ατιμάζεις;». (PG35, 589).
Ο Μ. Βασίλειος, στην Ομιλία του στον Ψαλμό 114, αναφέρεται στην τιμή των μαρτύρων και στους ύμνους για τον Θεό: «Πάλαι προκαταλαβόντες τον ιερόν των Μαρτύρων σηκόν, εκ μέσης νυκτός τον Θεόν των μαρτύρων δια των ύμνων εξιλεούμενοι, διεκαρτερήσατε μέχρι της μεσημβρίας ταύτης, την ημετέραν άφιξιν αναμένοντες. Υμίν μεν ουν και ύπνου και αναπαύσεως την εις τους μάρτυρας τιμήν και την του Θεού λατρείαν προτιμώσιν, έτοιμος ο μισθός» (PG 29, 484)
Ήταν μερικές μόνο από τις πολλές μαρτυρίες της αρχαίας Εκκλησίας. Ας συνετιστούν οι Προτεστάντες από την ίδια την Αγία Γραφή που λέει: «Μνήμη δικαίων μετ’ εγκωμίων» (Παροιμίες Ι: 7). Και: «Εις μνημόσυνον αιώνιον έσται ο δίκαιος» (Ψαλμός ΡΙΒ: 6).
__________________________
Σημείωση
Σημείωση
Περί γνησιότητας των πατερικών περικοπών, βλ. Πατρολογία Στ. Παπαδόπουλου, α και β τόμοι).
Πηγή: aktines.blogspot.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)