Γιατί η Τσέλσι Κλίντον φοράει έναν ανάποδο σταυρό;

 

Η Τσέλσι Κλίντον απεικονίζεται περισσότερο από μία φορά να φοράει στο λαιμό της έναν ανεστραμμένο χριστιανικό σταυρό, οπότε μάλλον δεν πρόκειται για κάποιο «ατύχημα», (όπως ισχυρίζονται μερικοί). Επίσης δεν μπορεί να έχει σχέση με τον ανάποδο (καθολικό) σταυρό του Αγ. Πέτρου, αφού η οικογένεια Κλίντον δεν έχει καμία σχέση με τον Ρωμαιοκαθολικισμό.

 

 

Η κόρη του Μπιλ και της Χίλαρι Κλίντον, είναι παντρεμένη με τον ισραηλινής καταγωγής διαχειριστή κεφαλαίων Μαρκ Μεζβίνσκι. Η τελετή του γάμου τους το 2010 ήταν «διαθρησκευτική». Ο Μπιλ Κλίντον μεγάλωσε σε εκκλησία βαπτιστών και η Χίλαρι Κλίντον σε εκκλησία μεθοδιστών. 

 

 

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Dynamo magician flying(lévitation)2012/2013

Ο λόγος του Θεού μας προειδοποιεί για ψευδή θαύματα και φαντασίες δαιμονικές. Οι άνθρωποι πρέπει να μην νιώθουν δέος και έκπληξη από τέτοιους θαυματοποιούς, διότι όσα κάνουν τα κάνουν οι δαίμονες στους οποίους έχουν παραδοθεί συνειδητά ή όχι οι μάγοι. 

 

Ο μάγος πήγε στο άγαλμα του Κυρίου στη Βραζιλία και μιμήθηκε την στάση του Χριστού ιπτάμενος πάνω από το έδαφος. Απομίμηση με την δαιμονική ενέργεια που έκανε τον Dynamo να ίπταται. Προσοχή από τους μάγους και τα δαιμόνια που συνεργάζονται. 

 

 <<Την ημέρα της κρίσεως πολλοί θα μου πουν: "Κύριε, Κύριε, δεν προφητεύσαμε στο όνομα σου; Δεν διώξαμε δαιμόνια στο όνομα σου; Δεν κάναμε τοσα θαύματα στο όνομα σου;'' Και τότε θα τους πω κι εγώ: ''Ποτέ δεν σας ήξερα, φύγετε μακρυά μου, εσείς που αντιστρατεύεστε το νόμο του Θεού''>>. Κατά Ματθαίον κ. 7, στ. 21-23.

Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 5 of 5

Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 4 of 5

Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 3 of 5

Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 2 of 5

Dynamo Exposed as Working With Demons/Jinns 1 of 5

Μητροπολίτης Πειραιώς κατά Χ.Α. #Giafka:"Σατανιστές &παγανιστές η Χ.Α."

Σατανισμός και μπλάκ μέταλ...

Ευχόμεθα τα πλανηθέντα παιδιά του Κυρίου να επιστρέψουν κοντά του και να ξεφύγουν από τα δίχτυα του σατανισμού. Δείτε στον παρακάτω σύνδεσμο. Προσοχή το περιεχόμενο είναι ακατάλληλο για κάτω των 18 ετών και υβριστικό για τον Κύριο μας και την Εκκλησία του. Βλέπετε με δική σας ευθύνη.

https://aprogrammatista.blogspot.gr/2017/11/blog-post_25.html

Παρέμβαση από τον Πειραιώς Σεραφείμ για το βλάσφημο θεατρικό.

Ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ για τη θεατρική παράσταση "Η ώρα του διαβόλου"

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 20ῃ Ὀκτωβρίου 2017

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Θ Ε Ν

ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ
«Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ»

Ἐπειδή γίνεται μεγάλος θόρυβος μέ τήν θεατρική παράσταση πού παίζεται στήν Θεσσαλονίκη «Ἡ ὥρα τοῦ διαβόλου» τοῦ Πορτογάλου ποιητή καί συγγραφέα Φερνάντο Πεσσόα (Fernando Antonio Nogueira de Seadro Pessoa), ὁ ὁποῖος γεννήθηκε τό 1888 καί πέθανε τό 1935 διαλυμένος ἀπό τόν ἀλκοολισμό σέ ἡλικία 47 ἐτῶν, ἀναφέρομε ὅτι ὑπῆρξε ἐνθουσιώδης μέ τόν ἐσωτερισμό, τόν ἀποκρυφισμό, τόν ἑρμητισμό, τήν ἀριθμολογία καί τήν ἀλχημεία.

Ὑπῆρξε λάτρης τοῦ νεοπαγανισμοῦ, τῆς θεοσοφίας καί τοῦροσιτρουσιανισμοῦ καί ἄμεσος συνεργός τοῦ γνωστοῦ σατανιστή καί ἀποκρυφιστή Aleister Crowley, ὁ ὁποῖος κατεδικάσθη στήν Ἰταλία γιά τελετουργικές δολοφονίες γυναικῶν. Ὁ Πεσσόα μετέφρασε στά πορτογαλικά τό ποίημα τοῦ Crowley «Hymn to Pan».

Εἶναι γνωστό ὅτι ὁ σατανιστής Aleister Crowley ἀνῆκε στό ἑρμητικό τάγμα «Χρυσή Αὐγή» τοῦ ὁποίου ἱδρυτικό στέλεχος ἦταν ὁ Ἰρλανδός ποιητής W. B.Yeats, τό ὁποῖον ἀναφέρει ὁ Γ. Γ. τοῦ Λαϊκοῦ Συνδέσμου Χρυσή Αὐγή κ. Ν. Μιχαλολιάκος στόν πρόλογο τοῦ βιβλίου τοῦ Ὀδυσσέως Πατεράκη, ἐκδ. Ἐλεύθερη Σκέψις 1982, «Τό ἀστραφτερό σκοτάδι τοῦ ἑωσφόρου - Ἐθνική τῶν Ἑλλήνων Θρησκεία». Ἰδιαιτέρας μνείας πρέπει νά τύχη τό γεγονός ὅτι ὁ ἴδιος ὁ κ. Ν. Μιχαλολιάκος στήν ποιητική του συλλογή «Ἡ ἐξομολόγησις ἑνός ἐθνικοῦ», ἐκδ. Νέα Σπάρτη, πού ἀνετυπώθη τό 2008 ἔχει καί αὐτός ὕμνο στόν Πάνα, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Aleister Crowley, τοῦ ὁποίου τόν ὕμνο μετέφρασε στά πορτογαλικά ὁ Πεσσόα.

Τά συμπεράσματα στούς ἐκλεκτούς ἀναγνῶστες καί γιά τό θεατρικό ἔργο καί γιά τόν συγγραφέα του.

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ
+ ὁ Πειραιῶς ΣΕΡΑΦΕΙΜ 

 

Πηγή: stoxos.gr

Νέος δίσκος από τον Γεώργιο Γερμενή και το συγκρότημα του.

Ο βουλευτής της Χρυσής Αυγής Γεώργιος Γερμενής κυκλοφόρησε νέο δίσκο με το συγκρότημα του. Στο παρακάτω βίντεο είναι βίντεο κλίπ από τραγούδι του νέου δίσκου.

Ευχόμεθα τα πλάσματα του Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, που απομακρύνθηκαν από Εκείνον, να επιστρέψουν γρήγορα κοντά του.

Φρίκη!! Τι έζησε στα χέρια σατανιστών από τα 2 της...

Προσοχή! Το βίντεο εμπεριέχει λεπτομερή αφήγηση νεαρής έφηβης η οποία υπέστη ανατριχιαστικά μαρτύρια σε χέρια σατανιστών από την ηλικία των δύο ετών της. Ακατάλληλο κάτω των 18 ετών. Βλέπετε με δική σας ευθύνη και μόνο.

Ανθρωποθυσίες στην αρχαία ειδωλολατρική θρησκεία.

Πολλοί συμπατριώτες μας νομίζουν ότι όσα γράφονται από πολυθεϊστές, ελληνόθρησκοι αυτοαποκαλούνται, περί της αρχαίας θρησκευτικής λατρείας των προγόνων μας, είναι αληθή και έγκυρα ιστορικώς. 

Δηλαδή τα περί της ενδόξου αρχαίας ελληνικής θρησκείας, με τους θεούς που άλλοτε είναι σύμβολα και άλλοτε όχι, τις φωτεινές ημέρες που μεσουρανούσε το πάνθεον των θεών, την ανθρώπινη πλευρά τους που ο κακός Χριστιανισμός κατήργησε και έφερε την σκοτεινή εποχή της απαγόρευσης της γύμνιας κλπ. 

Εξαιρούνται οι φιλόσοφοι οι οποίοι αποκήρυτταν μετά βδελυγμίας τα παγανιστικά έθιμα της εποχής τους. Ας δούμε μέσα από ιστορικές πηγές αρχαίες και νεότερες, τί συνέβαινε πράγματι, στην όχι και τόσο ελληνική θρησκεία των αρχαίων Ελλήνων, αφού πολλοί θεοί και θεές ήταν εισαγώμενες θεότητες από άλλες φυλές και εθνότητες. 

Σας εφιστούμε την προσοχή ότι ακολουθούν σοκαριστικές πληροφορίες που διαβάζετε με δική σας ευθύνη και μόνο. Προσοχή, ακολουθεί κείμενο που μιλά για σφαγές και κάψιμο ζωντανών ανθρώπων, ψήσιμο και φαγοπότι από τις σάρκες τους και άλλα.

«Αρχαιολογικά αν μιλήσουμε, η πιο μεγάλη απόδειξη της ανθρωποθυσίας, προκύπτει από τους Μίνωες της Κρήτης, των οποίων η θρησκεία, όπως προσέξαμε, είχε κοινή σχέση με εκείνη των Χανανιτών [Χανανίτες: Μια Χανανίτικη επιγραφή που βρέθηκε στην Ugarit αναφέρει τα εξής: «Ένα πρωτότοκο, ω Βάαλ, θα θυσιάσουμε, ένα παιδί θα εκπληρώσουμε.» (Πηγή: A. Herdner, Nouveaux Textes Alphabetiques de Ras Shamra, Ugaritica, VII, Paris, 1978, pp.31-33.)

Το 1979, ενώ γίνονταν εκσκαφές σε ένα ιερό του 1700 π.Χ. στην πλαγιά ενός λόφου, στις Αρχανές της βόρειας Κρήτης, οι Έλληνες Αρχαιολόγοι Γιάννης και Εύα Σακελλαράκη ανακάλυψαν τα υπολείμματα τεσσάρων ανθρώπων, που σκοτώθηκαν κατά την διάρκεια μιας τέτοιας θυσίας. Στο απώτερο δυτικά τμήμα του ναού, ανακάλυψαν τρεις σκελετούς. Ο πρώτος ήταν μιας γυναίκας με ηλικία προς το τέλος των 20 ετών, που ήταν πεσμένη μπρούμυτα. Ο δεύτερος ήταν ένας άνδρας ύψους 6 ποδιών, με ηλικία προς το τέλος των 30, πεσμένος στην πλάτη και με τα χέρια του σε τέτοια στάση, ώστε να δηλώνουν πως από κάτι προσπαθούσε να προστατευτεί που έπεφτε από επάνω του. Ο τρίτος σκελετός ανήκε σε ένα νεαρό άτομο που ήταν τοποθετημένος πάνω σε μια πέτρινη πλατφόρμα, με τα χέρια και τα πόδια του σε μια άβολη εμβρυϊκή στάση, σαν να ήταν δεμένο, ακριβώς σε τέτοια θέση με αυτή που περιγράφεται στην Γένεση 22:10 («9 ἦλθον ἐπὶ τὸν τόπον, ὃν εἶπεν αὐτῷ ὁ Θεός. καὶ ᾠκοδόμησεν ἐκεῖ Ἁβραὰμ τὸ θυσιαστήριον καὶ ἐπέθηκε τὰ ξύλα, καὶ συμποδίσας Ἰσαὰκ τὸν υἱὸν αὐτοῦ, ἐπέθηκεν αὐτὸν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον ἐπάνω τῶν ξύλων. 10 καὶ ἐξέτεινεν Ἁβραὰμ τὴν χεῖρα αὐτοῦ λαβεῖν τὴν μάχαιραν σφάξαι τὸν υἱὸν αὐτοῦ.») για τον Ισσάκ. Το σώμα του το διέσχιζε ένα χάλκινο σπαθί λατρείας. Έξω στο διάδρομο, κείτονταν ένας τέταρτος σκελετός. Το άτομο αυτό φαίνεται πως είχε χτυπηθεί και πέσει κάτω, ενώ κουβαλούσε ένα βάζο με διακόσμηση ταύρου, το οποίο πιθανώς περιείχε αίμα, στο κεντρικό δωμάτιο του ναού. Αχνάρια από πήλινα πόδια φυσιολογικού μεγέθους και καμένο ξύλο που βρέθηκαν στο ίδιο δωμάτιο, δείχνουν πως στο ίδιο δωμάτιο στεγάζονταν ένα άγαλμα ενός θεού ή θεάς.

Όπως πρότεινε ο Σακελλαράκης, ο άνδρας ύψους 6 ποδών (άτομο κάποιας ανώτερης ιδιότητας κρίνοντας από το δακτυλίδι και από την σφραγίδα του) μαζί με την γυναίκα που βρέθηκε μαζί του, είχε μόλις τελειώσει την θυσία αυτής της γυναίκας, όταν ο ναός κτυπήθηκε από ένα καταστροφικό σεισμό, σκοτώνοντας στην στιγμή τον μεταφορέα του βάζου. Ολόκληρο το κτίριο και τα περιεχόμενά του αναλώθηκαν γρήγορα από φωτιά.» (Πηγή: Ian Wilson, The Bible is History, Weidenfeld & Nicolson, U.K. 1999, pp.28-29. Επίσης, βλ. Yannis and Efi Sakellarakis, Drama of Death in a Minoan Temple, National Geographic, February 1981, p.205ff)

Το 1979, σε μια αρχαιολογική αποστολή στην Κνωσό, στην Κρήτη, ο καθηγητής της αρχαιολογίας με το όνομα Peter Warren ανακάλυψε σπίτια όπου το ταβάνι τους είχε πέσει στο πάτωμα . Ανακάλυψε μερικά σπιτικά αντικείμενα όπως και ένα μεγάλο βάζο που περιείχε κατάλοιπα από τροφές, καμένη γη και οστά ανθρώπου (σπόνδυλο) με σημάδια από κοψίματα. Ερευνώντας περισσότερο στο διπλανό δωμάτιο, ανακάλυψαν 251 οστά από ζώα (πρόβατα, γουρούνια, σκύλους, κ.λ.π.) μαζί με 371 ανθρώπινα κόκαλα και θραύσματα από κόκαλα, όλα όμως ήταν κόκαλα παιδιών. Όλα αυτά τα κόκαλα είχαν σημάδια από κοψίματα. Ο Warren συμπέρανε πως επρόκειτο για κάποιο είδος κανιβαλισμού, μιας και τα σημάδια των οστών έμοιαζαν με εκείνα που παρουσιάζονται όταν κάποιος προσπαθεί να αφαιρέσει το κρέας από αυτά. Κάποιο μακάβριο είδος λατρείας, με τον θάνατο και το φάγωμα των παιδιών για θρησκευτικούς σκοπούς, έδινε υπόσταση στο μύθο του ανθρωποφάγου Μινώταυρου. Επίσης, πολλά στοιχεία βρέθηκαν που υποστήριζαν την άποψη ότι οι Μινωίτες συμμετείχαν σε ταυρομαχίες για θρησκευτικούς σκοπούς κατά τις οποίες ακροβάτες προσπαθούσαν να πηδήξουν πάνω από τους επιτιθέμενους ταύρους χωρίς να κτυπήσουν στα κέρατά τους. Ο Λαβύρινθος θα μπορούσε να είχε εμπνευστεί στο παλάτι της Κνωσού το οποίο αποτελούνταν από ένα μεγάλο σύμπλεγμα από αλληλοσυνδεόμενα προαύλια και διαμερίσματα. (Πηγή: Ancient Mysteries by Peter James and Nick Thorpe)

ΕΛΛΑΔΑ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ...

Στην Ελλάδα από ότι καταλαβαίνουμε από την αρχαία ιστορία και από την μυθολογία, γίνονταν ανθρωποθυσία κάθε φορά πριν από κάθε εκστρατεία. Ανθρωποθυσίες γίνονταν κατά την εορτή του θεού Κρόνου. Εις το φρούριο της Ιθώμης θυσιάστηκαν από τον Αριστομένη του Μεσσηνίου εις τον Δία, 300 άνδρες. Εις την Πέλλαν της Θεσσαλίας θυσίαζαν ανθρώπους εις τον Κένταυρο Χείρωνα και εις τον Πηλέα. Κατά τον Παυσανία ο Λυκαίος Ζεύς εν Αρκαδία «δέχονταν ανθρώπινα θύματα και εις τους χριστιανικούς ακόμη χρόνους» (Πλουταρχ. Ελλ. Δεκφ 39) Ο Ερεχθώς θυσίασε τις κόρες του στους υποχθόνιους θεούς για να δώσει νίκη στους Αθηναίους. Ο Θεμιστοκλής θυσίασε 3 Πέρσες αιχμαλώτους. Ο Σουΐδας αναφέρει ότι την λέξη «κάθαρμα» την είχαν στην Αθήνα για τους εγκληματίες που τους έστεφαν σαν βόδια και πρόβατα και που στεφανωμένους τους οδηγούσαν σε βράχια όπου τους κατακρήμνιζαν σε τόπο θυσίας. Στην Σπάρτη τελούνταν ανθρωποθυσίες προς την Ταυροπόλο Αρτέμιδα μέχρι που τις κατάργησε ο Λυκούργος. Μάλιστα ο Πλούταρχος που έζησε το 2ο μισό του 1ου αιώνα μ. Χ. ως το 120, γράφει (Λυκούργος, 20-18) ότι το παμπάλαιο έθιμο της μαστιγώσεως των νέων στον ναό της Ορθίας Αρτέμιδος διατηρούνταν στην εποχή του «Πολλούς των νυν εφήβων εωράκαμεν επί του βωμού της Ορθίας Αρτέμιδος αποθνήσκοντας ταις πληγαίς». 

 

Στην Τένεδο και στην Χίο, κατακρήμνιζαν ανθρώπους προς τιμή του Διονύσου, (επιρροή Φοινίκων). Οι Φωκαιείς έριχναν ανθρώπους εις την φωτιά της Ταυροπόλου Αρτέμιδας. Οι Λέσβιοι θυσίαζαν ανθρώπους εις τον Διόνυσο και οι Κρήτες εις τον Δία. Ο Απόλλωνας της Λευκάδας χαίρονταν με τις ανθρωποθυσίες που τελούνταν με ρίψη εις τα βράχια (Στράβωνας C. 452). Προς τιμήν του Αγρωνίου Διονυσίου τελούνταν θυσίες εις τον Ορχομενό της Βοιωτίας. Από τους αρχαίους τελούνταν θυσίες και κατά τις κηδείες και σκοπό είχαν την εξιλέωση της παροργισμένης σκιάς του εν πολέμω πεθαμένου και την ικανοποίηση και εκδίκηση των επιζώντων οικείων αυτού. Ένα τέτοιο παράδειγμα ανθρωποθυσίας μας δίνει ο Όμηρος για την κηδεία του Πάτροκλου εις την οποία θυσιάστηκαν αιχμάλωτοι πολέμου. Εις την μυθολογία πάλι έχουμε πάλι την ίδια μεθοδολογία για τον εξευγενισμό των θεών. Ο Ερεχθέως θυσίασε τις κόρες του, ο Τερεσίας έδωσε εντολή εις τον Κρέοντα να θυσιάσει τον υιό του Μενοικέα. O Θεμιστοκλής πριν από την ναυμαχία της Σαλαμίνας λέγεται ότι θυσίασε στον Ωμιστή Διόνυσο, 3 Πέρσες (Πλουτ. Θεμ. 13). Οι κάτοικοι της Θήβας προσέφεραν ένα βρέφος για να εξευμενίσουν την αλεπού που μάστιζε την περιοχή (Παυσ. 19.11 Κ, Απολλωδ. Μυθογρ. 2.4.7). Η Αλεπού είχε την φωλιά της στο όρο Τεύμησσος και έτρεχε τόσο γρήγορα που άρπαζε ότι ήθελε χωρίς να μπορεί κανείς να την σταματά. Τα κατάφερε ο Κέφαλος, αττικός ήρωας. Με τον σκύλο του Μίνωα. Ο σκύλος κυνήγησε την αλεπού και ο Δίας τους μαρμάρωσε και τους δύο στην Θηβαϊκή πεδιάδα. Σιγά - σιγά όμως ο ελληνισμός κατάφερε και πέρασε από αυτό το βάρβαρο στάδιο σε πιο ήπιες και εκπολιτισμένες μορφές θρησκευτικότητας και πλέον θυσιάζονταν μόνο ζώα ή άψυχα αντικείμενα όπως μαρτυρεί και η μη εκτελεσθείσα θυσία της Ιφιγένειας, του Φρίξου κ.α.

Η εγκυκλοπαίδεια «Πάπυρος Λάρους Μπριτάννικα» αναφέρει: «(..) Στον Τάφο του Φιλοποιμένος θυσιάζονται Μεσσήνιοι αιχμάλωτοι (183 π.Χ.) Κορυφαία θέση έχει η θυσία βρέφους επάνω στο βωμό του Λυκαίου Διός στην Αρκαδία, κατά την οποία ακολουθούσε διανομή και βρώση των ψημένων τεμαχίων του θυσιασθέντος βρέφους. Ο Λυκούργος δια νόμου κατάργησε τις ανθρωποθυσίες που γίνονταν στη Σπάρτη προς τιμήν της Αρτέμιδος. Στη Χίο και τη Λέσβο αναφέρονται συχνές ανθρωποθυσίες που γίνονταν κάθε χρόνο για να τιμήσουν τον Δία και τον Διόνυσο()»

Η εγκυκλοπαίδεια «Υδρία» αναφέρει:

«(..)Υπάρχουν αρκετές μαρτυρίες για ανθρωποθυσίες στην Αρχαία Ελλάδα. Τα κυριότερα κέντρα ανθρωποθυσιών ήταν: Στο Λύκαιο όρος της Πελοποννήσου όπου το ιερό του Λύκαιου Δία. Εδώ οι ανθρωποθυσίες συνεχίστηκαν ως τον 3ο μ. Χ. αιώνα (...)" .

Το «Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν λεξικόν του Ήλιου» αναφέρει τα εξής:

«(...) Απαντώμεν ανθρωποθυσίας επίσης εις την Μεσσηνίαν, εις την Πέλλην της Θεσσαλίας, εις την Αρκαδίαν, εις την οποίαν ο Ζευς εδέχετο ανθρώπινα θύματα και μετά την εμφάνισιν του Χριστιανισμού(...)"

Το τεύχος 84 της Πατριδογνωσίας (21 Σεπτεμβρίου 2003 σελ. 3039-3041), αφού αναφέρει το μύθο του Λυκάονα με τη βρεφοφαγία, καταλήγει με τα εξής λόγια: «Οπωσδήποτε, το γεύμα με ανθρώπινες σάρκες, αντίστοιχο εκείνου που παρέθεσε ο Ατρέας στον Θυέστη, (βλ. «Ιστορία Αργολίδας»: Η κατάρα των Ατρειδών), ερμηνεύεται ως απόηχος παλαιότερης εποχής, κατά την οποία ίσχυαν οι ανθρωποθυσίες. Η αηδία του Δία, αντιστοιχεί στην αποστροφή των Ελλήνων της κλασικής εποχής σ αυτές τις πρακτικές των προγόνων τους».

Προφανώς ο κειμενογράφος της Πατριδογνωσίας, αγνοεί ότι οι ανθρωποθυσίες συνεχίζονταν ως τον 3ο αιώνα μ.Χ. εκεί πάνω:

Χωρίο του Πορφυρίου, Νεοπλατωνικού φιλοσόφου εκ Τύρου, του 3ου αιώνα μ.Χ. στο έργο του Περί Αποχής των εμψύχων: «Αφ' ου μέχρι του νυν **ουκ εν Αρκαδία μόνον τοις Λυκαίοις**, ούδ εν Καρχηδόνι τω Κρονω, κοινή πάντες ****ανθρωποθυτούσι****, αλλά κατά περίοδον της του νομιμου χάριν μνήμης εμφύλιον αεί αίμα φαίνουσιν προς τους βωμούς, καίπερ τοις παρ αυτοίς οσίας εξειγούσης των Ιερών, τοις περιρραντηρίοις κηρύγματι, ει τις αίματος ανθρωπείου μεταίτιος». (Δες: Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2, 27 καθώς και: Ηρόδοτος 7, 197, Πλάτ., Μίνως 315c, Θεόφραστος στον Πορφύριο, Περί αποχής εμψύχων 2,27)

Δεν είναι οι πρώτοι αρχαιολόγοι του προϊστορικού Aιγαίου που γράφουν ότι ανάσκαψαν μια ανθρωποθυσία. Πρώτος ο X. Tσούντας έγραψε πως σε δύο σημεία των Mυκηνών σημείωσε, πολλαπλές μάλιστα, ανθρωποθυσίες κι ακολούθησαν πολλοί άλλοι, Eλληνες και ξένοι ανασκαφείς. Και αναφέρονται οι: A.J.B. Wace στις Mυκήνες, C. Blegen στην Πρόσυμνα, Vollgraff στο Άργος, A. Persson στα Δενδρά, E. Πρωτονοταρίου-Δεϊλάκη στην Kαζάρμα, ενώ στους πεπεισμένους συγκαταλέγεται και ο M. Aνδρόνικος, ο οποίος μάλιστα «θεωρεί πιθανότατο πως οι ίδιοι οι Mηκυναίοι εισήγαγαν το έθιμο της ανθρωποθυσίας στην Kύπρο, όπου επανειλημμένως έχει διαπιστωθεί ανασκαφικά.»

Οι ιατροδικαστές αναγνωρίζουν στη λόγχη το όργανο της θυσίας. Φαντάζονται πως ο τοποθετημένος στο βωμό δεμένος άνθρωπος σκοτώθηκε με ένα χτύπημα στην αριστερή πλευρά του λαιμού, στην καρωτίδα. Δεν συγχρονίζουν όμως την ανθρωποθυσία με την καταστροφή του ναού και με το θάνατο των άλλων ατόμων που βρέθηκαν στον ίδιο χώρο, γιατί παρατηρούν πως ο ιερέας που σκοτώθηκε δίπλα στο βωμό, βρίσκεται στη θέση του θύτη και πλάι κάδοι για τη συλλογή του αίματος, όπως γινόταν για κάθε θυσία.

Στην Αχαΐα, οι τρεις οικισμοί: Αρόη, Μεσάτις και Άνθεια, κατοικήθηκαν από Ίωνες. Οι τρεις πόλεις συνδέθηκαν έχοντας κοινή λατρεία της Άρτεμης της Τρικλαρίας, που τιμούσαν κάθε χρόνο με γιορτές στο ιερό της κοντά στο ποτάμι Μείλιχο (στα μετέπειτα Συχαινά) όπου το είδε στον καιρό του ο Παυσανίας. Όπως και αλλού, πρόσφεραν στη θεά ανθρώπινα θύματα. Και επίσης όπως κι αλλού, οι ανθρωποθυσίες αντικαταστάθηκαν με θυσίες ζώων εκεί γύρω στα χρόνια του Τρωικού πολέμου (ελάφι αντί για την Ιφιγένεια στην Αυλίδα).

Στην Αχαΐα τα πράγματα έγιναν κάπως αλλιώς: Η Κομαιθώ, ιέρεια στον ναό της παρθένας θεάς, ερωτεύτηκε τον ήρωα Μελάνιππο. Οι δύο τους μετέτρεψαν τον ναό σε ερωτική φωλιά. Φυσικά και εξοργίστηκε η Άρτεμη. Οι άνθρωποι της περιοχής άρχισαν να πεθαίνουν ανεξήγητα, η γη έπαψε να καρποφορεί. Το μαντείο των Δελφών που ρωτήθηκε, απάντησε ότι το κακό θα σταματούσε μόνο αν ο Μελάνιππος και η Κομαιθώ θυσιάζονταν στην Άρτεμη και στο εξής κάθε χρόνο ένας νέος και μια παρθένα από τις ωραιότερες. Οι ανθρωποθυσίες σταμάτησαν μετά από καιρό, μετά από την πτώση της Τροίας, όταν ο Ευρύπυλος κατέθεσε εκεί τη λάρνακα με το άγαλμα του Διονύσου, κατά τη στιγμή που θυσιαζόταν ένα αγόρι και ένα κορίτσι στην αχαϊκή παραλία. Από τότε, ο Ευρύπυλος τιμάτο μαζί με τον Διόνυσο ως λυτρωτής τους. (Πατριδογνωσία τεύχος 87 σελ. 3144).

ΣΠΑΡΤΗ & ΕΦΕΣΙΑ ΑΡΤΕΜΗ...

 

Αριστερά: Η Αρτέμιδα Ορθία σε ανάγλυφη παράσταση από ελεφαντόδοτο που βρέθηκε στο ναό της Δεξιά: Πήλινη Μάσκα από το ιερό της Αρτέμιδος Ορθίας στην Σπάρτη. Μουσείο Σπάρτης. (Πηγή:Ένθετο «Πατριδογνωσία», Κυριακάτικου Έθνους, τεύχος 91, σελίδες 3275 & 3281)

(Παυσανίας, Ελλάδος Περιήγησης Λακωνικά, 16. 7-11):

«Εις το μέρος που ονομάζεται Λιμναίον υπάρχει το ιερό της Ορθίας Αρτέμιδος. Το άγαλμα της Ορθίας Αρτέμιδος που έχουν οι Λακεδαιμόνιοι προήλθε από τους βαρβάρους. Αυτοί που βρήκαν αυτό, ο Αστράβακος και ο Αλώπεκος γυιοί του Ίρβου, όταν βρήκαν το άγαλμα αμέσως τρελάθηκαν. Επίσης οι κάτοικοι των συνοικιών της Σπάρτης θυσιάζοντες εις την θεά για να λύσουν διαφορά την οποία είχαν, όχι μόνο δεν την έλυσαν, αλλά και κατέληξαν να σκοτωθούν μεταξύ τους και πολλοί φονεύτηκαν κατά την συμπλοκή γύρω από τον βωμό της θεάς, ενώ όσοι έζησαν πέθαναν όλοι από φοβερή ασθένεια. Και υπάρχει παράδοση ότι έπειτα από το γεγονός αυτό, έκαναν ανθρωποθυσίες στον βωμό και θυσιαζόταν εκείνος στον οποίο έπεφτε ο κλήρος. Ο Λυκούργος κατήργησε το έθιμο αυτό και το αντικατέστησε με μαστιγώσεις εφήβων γύρω από τον βωμό και έτσι γεμίζει με αίμα όταν γίνονται οι μαστιγώσεις. Έτσι εκπληρώνεται η θέληση της θεάς, αφού ο βωμός γεμίζει με ανθρώπινο αίμα. Η ιέρεια που κρατάει το ξόανο βρίσκεται εκεί την ώρα της μαστίγωσης. Το ξόανο είναι πολύ μικρό και ελαφρύ, αλλά όταν οι μαστιγωτές χτυπούν ελαφρά κάποιον έφηβο, λόγω της ωραιότητάς του ή του αξιώματός του, τότε το ξόανο γίνεται πολύ βαρύ στα χέρια της ιέρειας. Τότε αυτή κατηγορεί τους μαστιγωτές και φωνάζει ότι πιέζεται από το βάρος εξαιτίας τους. Έτσι το άγαλμα αυτό συνήθισε από τις ανθρωποθυσίες στην Ταυρίδα να ευχαριστιέται από τα αίματα των ανθρώπων».

[Μτφρ: Το μέρος που ονομάζεται Λιμναίο είναι αφιερωμένο στην Ορθία Άρτεμη ... Όταν οι Λιμνάτες Σπαρτιάτες και οι Κυνοσουρείς και αυτοί από τη Μεσόα και την Πιτάνη προσφέροντας θυσία στην Άρτεμη κατέληξαν σε διαμάχες και έφθασαν σε φόνους και πολλοί πέθαναν στον βωμό, ενώ κάποια αρρώστια σκότωσε τους υπολοίπους.

 

 

 

Δεξιά: Μολύβδινα ειδώλια από το ιερό της Ορθίας Αρτέμιδος στην Σπάρτη (από τον 7ο αιώνα ως τα μέσα του 3ου αιώνα π.Χ.) (Πηγή: Εφημερίδα Το Βήμα, Πολιτισμός, Τετάρτη 25 Ιουλίου 2007, σελ. Α20)

Τότε κάποιος χρησμός τους όρισε να ραντίζουν τον βωμό με ανθρώπινο αίμα και θυσίαζαν όποιον καθόριζε ο κλήρος. Ο Λυκούργος όμως αντικατέστησε το έθιμο αυτό με μαστιγώσεις εφήβων κι έτσι ο βωμός γεμίζει με ανθρώπινο αίμα. Η ιέρεια με το ξόανο βρίσκεται κοντά τους. Το ξόανο είναι ελαφρύ εξαιτίας του μικρού μεγέθους του. Αλλά αν κάποτε οι μαστιγοφόροι χτυπούν με φειδώ εξαιτίας της ομορφιάς ή της κοινωνικής θέσης ενός εφήβου, τότε το ξόανο γίνεται βαρύτερο για τη γυναίκα και εκείνη το κρατά με δυσκολία. Τους κατηγορεί και λέει ότι υποφέρει εξαιτίας τους. Αυτή η προτίμηση του αγάλματος για ανθρώπινο αίμα έχει παραμείνει από την εποχή των θυσιών στη Ταυρική.]  

 

Πηγή: apologitis.com

Όταν ο Φράνκο έθετε εκτός νόμου την Μασονία

«Κάναμε κομμάτια τον μαρξιστικό υλισμό και αποπροσανατολίσαμε την Μασονία. Ανατρέψαμε τις σατανικές μηχανορραφίες του παράνομου μασονικού υπερκράτους. Παρά τον έλεγχο του παγκόσμιου Τύπου και πολλών διεθνών πολιτικών, ο αγώνα της Ισπανίας αποτελεί μια σταυροφορία. Ως στρατιώτες του Θεού φέρουμε στις πλάτες μας τον ευαγγελισμό του κόσμου!»

-Francisco Φράνκο, μιλώντας στο Γυναικείο Τμήμα της Φάλαγγας, Μαδρίτη, 1945.

Υπό τον Φρανθίσκο Φράνκο, (1892 - 1975) ψηφίστηκε νομοθεσία που αποσκοπούσε στην καταστολή του επικρατούντος τότε Τεκτονισμού και του κομμουνισμού, οι οποίοι λογίζονταν δυνάμεις που είχαν ευθύνη για την καταστροφή της ισπανικής αυτοκρατορίας, την εκκοσμίκευση, τους αντι-εκκλησιαστικούς νόμους, τα εγκλήματα κατά τη διάρκεια της δημοκρατίας και τον εμφύλιο πόλεμο.

Την εποχή που ξέσπασε ο εμφύλιος πόλεμος οι μασόνοι ήταν πολλοί και ισχυροί στην Ισπανία. Υπολογίζονταν ότι υπήρχαν πάνω από 6.000 ενεργοί τέκτονες και αρκετοί βρίσκονταν σε καίριες θέσεις. Το 1931 υπήρχαν 151 τέκτονες βουλευτές μεταξύ των συνολικά 470 βουλευτών της βουλής της «Δεύτερης Δημοκρατίας», που κυρίως ανήκαν σε αριστερά κόμματα. Διόλου παράξενο λοιπόν, που ο Φράνκο περιέγραφε την Δημοκρατία ως «μασονική επιχείρηση». Έξι από τους πρωθυπουργούς της «Δεύτερης Δημοκρατίας» (1931-1939) ήταν μασόνοι, μεταξύ των οποίων και ο Manuel Azaña, μαζί με 20 υπουργούς και 14 υφυπουργούς. Επιπλέον, 21μασόνοι υπηρέτησαν ως στρατηγοί στο στρατό.

Ο Φράνκο έλεγε: «Όλο το μυστικό των εκστρατειών που εξαπολύθηκαν εναντίον της Ισπανίας μπορεί να εξηγηθεί με δύο λέξεις: μασονία και κομμουνισμός... πρέπει να ξεριζώσουμε αυτά τα δύο κακά από τη γη μας».

 

Τον Μάρτιο του 1940 ψηφίστηκε ο Νόμος για την Καταστολή του Τεκτονισμού και του Κομμουνισμού. Το να είναι κάποιος κομμουνιστής ή μέλος Τεκτονικής Στοάς ή οποιασδήποτε άλλης μυστικής εταιρίας έγινε κακούργημα. Εκδιώκονταν επίσης από κυβερνητικές θέσεις, διευθυντικές και συμβουλευτικές θέσεις στο δημόσιο και σε ιδιωτικές εταιρείες, καθώς και από κάθε άλλη εργασία στην οποία τους είχε ανατεθεί κάποιου είδους εμπιστοσύνη. Από την ημερομηνία ψήφισης του νόμου «μασόνοι και κομμουνιστές, όπως αυτοί ορίζονται στο άρθρο 4», βρίσκονταν αντιμέτωποι με ελάχιστη ποινή φυλάκισης 12 ετών και μίας ημέρας. Επιβαρυντική περίπτωση θεωρείτο η αναρρίχηση «από τον 18ο έως τον 33ο τεκτονικό βαθμό» και η συμμετοχή «σε οποιαδήποτε επιτροπή ή τμήμα της Μεγάλης Ανατολής της Ισπανίας», οπότε αντιμετώπιζαν βαρύτερη ποινή και μερικοί από αυτούς μέχρι και θανατική ποινή.

Λέγεται ότι έγιναν μέχρι και 18.000 δίκες, με πολλούς τέκτονες να οδηγούνται σε μακροχρόνιες φυλακίσεις, εξορία και εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο «Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Ισπανίας», Antonio Villar Massó, βρήκε καταφύγιο στην «Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας».

Το άρθρο 2 πρόβλεπε επίσης, την άμεση κατάσχεση όλων των χρημάτων των μελών αυτών των οργανώσεων, ενώ το άρθρο 3 όριζε: Κάθε διαφήμιση των υποτιθέμενων οφελών της μασονίας ή του κομμουνισμού, ή οτιδήποτε εναντίον της θρησκείας ή της Μητέρας Πατρίδας, θα τιμωρείται σύμφωνα με τον παρόντα νόμο. Τέκτονας θεωρείτο ακόμα και εκείνος που εκδιώχθηκε από την Στοά με προφανή λόγο την προστασία του από το νόμο. Το άρθρο 7 όριζε ότι οποιοσδήποτε μασόνος ή κομμουνιστής που ανήκε σε οργάνωση, όφειλε να ενημερώσει την κυβέρνηση εντός δύο μηνών από την ημερομηνία του παρόντος νόμου. Τέλος, το άρθρο 8 θεωρούσε ελαφρυντική περίσταση την παροχή πληροφοριών στις αρχές σχετικά με τα άτομα που είχαν ενταχθεί στη μασονία.

Το Ειδικό Δικαστήριο για την Καταστολή του Τεκτονισμού και του Κομμουνισμού λειτούργησε μέχρι το 1963, οπότε και αντικαταστάθηκε από το Δικαστήριο Δημοσίας Τάξης.

 

Πιστός Καθολικός ο Φράνκο, πίστευε ακράδαντα μέχρι το τέλος της ζωής του στην «εβραιο-μασονική συνωμοσία» και την ανέφερε ακόμα και στην τελική ομιλία του, από το μπαλκόνι των Ανακτόρων τον Σεπτέμβριο του 1975, μόλις δύο μήνες πριν από το θάνατό του. Το 1979 μετά την δημοκρατία, η Μασονία νομιμοποιήθηκε με απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, με δυσκολία όμως, καθώς αναγκάστηκε να ακυρώσει την αρχική άρνηση του υπουργείου Εσωτερικών.

Πάντως αν και ο όρος «εβραιο-μασονική συνωμοσία» συνδέεται με τον λεγόμενο αντισημιτισμό, αξίζει να σημειωθεί ότι ο Φράνκο δεν στόχευε την εβραϊκή κοινότητα στην Ισπανία. Επιπλέον, λέγεται ότι ευνόησε τους Σεφαραδίτες Ιουδαίους κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Τα τελευταία χρόνια τα «θεσμικά όργανα» της Ισπανίας κάνουν ό,τι μπορούν για να βοηθήσουν στην «αποκατάσταση της φήμης των μασόνων». Τον Ιανουάριο, ο δικηγορικός σύλλογος της Μαδρίτης αποκατέστησε την μνήμη 61 μελών του που εκδιώχθηκαν ως τέκτονες το 1939.

Πρόσφατα οι Τέκτονες της Ισπανίας πραγματοποίησαν την ετήσια συνέλευση τους στη Μαδρίτη, μια από τις πολλές μασονικές εκδηλώσεις που διοργανώνονται από την Μεγάλη Στοά της Ισπανίας κατά τους τελευταίους μήνες, που σκοπό έχουν να «ξαναχτίσουν» τη φήμη τους και να αποδείξουν ότι «δεν αποτελούν και ποτέ δεν αποτελούσαν κίνδυνο για τη χώρα».

 

Η Γερουσίας της Ισπανίας κάλεσε φέτος τα μέλη της Μεγάλης Στοάς να λάβουν μέρος στις επίσημες πράξεις, στο πλαίσιο της λεγόμενης Διεθνούς Ημέρας Μνήμης του Ολοκαυτώματος των Ηνωμένων Εθνών στις 27 Ιανουαρίου. Στην κίνηση αυτή πρωτοστάτησε ο Ισαάκ Querub, ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εβραϊκών Κοινοτήτων της Ισπανίας, ο οποίος είχε προηγουμένως απευθύνει έκκληση προς την άνω βουλή της Ισπανίας να καλέσει τον «Μεγάλο Μάγιστρο» Oscar de Alfonso Ortega (φωτο) και επικεφαλής του Μεγάλου Συμβουλίου των Ισπανών Τεκτόνων, Jesús Gutiérrez.

Από τις κινήσεις αυτής της «αποκατάστασης της φήμης» των τεκτόνων γενικότερα, δεν μπορούσε να απουσιάζει η Καθολική Εκκλησία της μετα-χριστιανικής εποχής μας και ιδιαίτερα κάποια από τα ανώτερα μέλη της. Πάντως, πριν λίγες μέρες ένας Ισπανός καθολικός επίσκοπος αποπέμφθηκε καθώς αποκαλύφθηκε ότι ήταν τέκτονας. Επίσης, το περιοδικό της καθολικής εκκλησίας "Infovaticana" σε άρθρο του επιτέθηκε στον Τεκτονισμό κατηγορώντας τον για διάφορα εγκλήματα, μεταξύ των οποίων και για δολοφονίες. Από την άλλη πλευρά, ο Ιταλός καρδινάλιος Gianfranco Ravasi, πρόεδρος της Παπικής Ακαδημίας για τον Πολιτισμό, δημοσίευσε ένα άρθρο στην καθημερινή εφημερίδα του Βατικανού ‘L'Osservatore Romano’, με τίτλο «Αγαπητοί αδελφοί Τέκτονες», όπου έκανε έκκληση για διάλογο μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας και των Μασόνων.

Επιστρέφοντας στον Φράνκο ενδιαφέρον έχει το παρακάτω περιστατικό:

Το φθινόπωρο του 1958, στο Pardo Palace την επίσημη κατοικία του Φράνκο στα περίχωρα της Μαδρίτης, ο “Caudillo de España, por la gracia de Dios” (τίτλος του Φράνκο) υποδέχεται δύο γερουσιαστές των ΗΠΑ, μαζί με υψηλόβαθμους στρατιωτικούς. Η αποστολή τους είναι να τον βολιδοσκοπήσουν σχετικά με μια πιθανή επίσκεψη του τότε προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Dwight D. Eisenhower. Ο Φράνκο είναι ενθουσιασμένος με αυτή την προοπτική, και αρχίζει να αναλύει στους προσκεκλημένους του την ανάγκη να εξαλειφθεί μια για πάντα η κομμουνιστική απειλή και είναι πρόθυμος να βοηθήσει τις Ηνωμένες Πολιτείες στον αγώνα τους κατά της Σοβιετικής Ένωσης. Κάποια στιγμή δεν διστάζει να τονίσει ότι ο Τεκτονισμός θα πρέπει επίσης να καταργηθεί. Τότε, ένας από τους γερουσιαστές τον διακόπτει ευγενικά: «Κύριε, ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ είναι προτεστάντης, εγώ είμαι τέκτων και ο Γερουσιαστής εδώ συνάδελφός μου είναι Εβραίος. Όλοι μας θα ήμασταν στη φυλακή, αν ζούσαμε στην Ισπανία». Το περιστατικό αυτό το αναφέρει ο εβραϊκής καταγωγής συγγραφέας Gore Vidal, γιος του στρατιωτικού Eugene Vidal (που ήταν παρών) και εγγονός του γερουσιαστή Thomas P. Gore.

Τελικά, ο Αϊζενχάουερ επισκέφθηκε την Ισπανία τον Δεκέμβριο του 1959.

 

Μερικοί ιστορικοί έχουν αναρωτηθεί γιατί ο Φράνκο απεχθανόταν τόσο πολύ τους μασόνους: κάποιοι θεωρούν ότι αυτό μπορεί να οφειλόταν στο γεγονός ότι ο πατέρας από τον οποίον είχε πολύ άσχημες αναμνήσεις, ήταν μασόνος. Οι μασόνοι πάντα σχετίζονται με την αντικληρικοφροσύνη και τον φιλελευθερισμό, που απεχθανόταν ο καθολικός Φράνκο. Ο πατέρας του Φράνκο, Nicolás ήταν αγνωστικιστής, οπαδός του φιλελευθερισμού, ναυτικός και αλκοολικός, σε αντίθεση με την μητέρα του που ήταν ευσεβής καθολική. Εν αγνοία της οικογένειας (μέχρι το 1950), ο πατέρας του είχε ένα νόθο παιδί, ενώ ήταν στις Φιλιππίνες. 

 

Η Μαρία, η μητέρα του Φράνκο, μια δεκαετία μικρότερη από τον σύζυγό της, ήταν μια έντονα ευσεβής και στωική Καθολική σύζυγος και μητέρα με πνεύμα αυτοθυσίας. Τελικά, ο πατέρας του εγκατέλειψε την οικογένεια για να ζήσει με την ερωμένη του, μια υπηρέτρια. Ο ‘Paco’, όπως ήταν το παρατσούκλι του Φράνκο στην παιδική του ηλικία, αισθάνθηκε μια αντιπάθεια για τον πατέρα του βλέποντας την άσχημή συμπεριφορά του και σε μεγάλο βαθμό ταυτίστηκε με τις παραδοσιακές αξίες της μητέρας του, αν και έλεγε ότι δεν είχε την δική της ευγένεια.

Πηγή: Κόκκινος Ουρανός

Περί David Bowie και ''Μαύρου Αστεριού''...

Για τον Bowie, που είχε αδυναμία στον αποκρυφισμό και ιδιαίτερα στην ιουδαϊκή Καμπάλα, ο ΚΟ έχει γράψει το : Η κρυφή εβραϊκή ιστορία του David Bowie

Έγραψε επίσης σχετικά με το βίντεο του τραγουδιού του «The Next Day», όπου έβριθε αντιχριστιανικών και εμετικών εικόνων το : Νέες αντιχριστιανικές αηδίες. Η σειρά του David Bowie

Κάποτε ο Bowie είχε πει:

«Το rock ήταν πάντα η μουσική του διαβόλου. Δεν μπορείς να με πείσεις ότι δεν είναι. Ειλικρινά πιστεύω ότι το rock and roll είναι επικίνδυνο. ... Νιώθω ότι απλά προαναγγέλλουμε κάτι ακόμα πιο σκοτεινό από τους ίδιους μας τους εαυτούς». (Rolling Stone, 12 Φεβρουαρίου 1976, σελ. 83).

Πίσω στην δεκαετία του 1970, ο Bowie ζούσε μια ζωή σκοτεινή και αλλόκοτη: «Φίλοι που επισκέφθηκαν τον Bowie στο Λος Άντζελες ανέφεραν ότι ζούσε σε ένα δωμάτιο με τις κουρτίνες μόνιμα κλειστές, ένα μπολ κοκαΐνης σε περίοπτη θέση στο τραπέζι και διάσπαρτα στο πάτωμα βιβλία αποκρυφισμού και μυστικισμού. Στους τοίχους είχε σχηματίσει πεντάλφες για προστασία από κατάρες που πίστευε ότι είχαν ειπωθεί εναντίον του. Τόσο σίγουρος ήταν ότι ‘μαύροι’ μάγοι σχεδίαζαν να τον καταστρέψουν, που είχε προσλάβει μια ‘λευκή’ μάγισσα για να τελέσει εξορκισμό, καίγοντας μπλε και λευκά κεριά» (Steve Turner, Hungry for Heaven, σ. 93).

Ο Bowie πέθανε, ακριβώς δύο ημέρες μετά την κυκλοφορία του τελευταίου του άλμπουμ. Στο άλμπουμ αυτό υπάρχει το τραγούδι “Lazarus” (Λάζαρος) και το τραγούδι "Black Star" (Μαύρο Αστέρι).

Ακόμη και οι Times του Λονδίνου παραδέχθηκαν ότι το "Black Star ίσως είναι η πιο περίεργη δουλειά του Bowie".

Το "Black Star παρουσιάζεται με ένα 10λεπτο βίντεο με πολύ παράξενους συμβολισμούς. Το τραγούδι αυτό, όπως και το “Lazarus” έχει πολύ ισχυρές θρησκευτικές αποχρώσεις, με χρώμα φυσικά, αποκρυφιστικό. Το Black Star ξεκινά να μιλά για "τη βίλα του Ormen". Μια απλή έρευνα στο Google οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η λέξη "Ormen" σημαίνει φίδι ή δράκος στα νορβηγικά. Υπάρχει και μια ιστοσελίδα με το ίδιο όνομα ("βίλα του Ormen") με σκοτεινές φωτογραφίες που παραπέμπουν σε αποκρυφισμό.

Το βίντεο (που παρουσιάζει τον Bowie να τραγουδάει ενώ πίσω του τρία άτομα στέκονται με ‘άδειο’ βλέμμα κάνοντας σπασμούς σαν δαιμονισμένοι) δείχνει μια γυναίκα με ουρά να πηγαίνει σε ένα νεκρό αστροναύτη, ο οποίος προφανώς ήταν νεκρός για μεγάλο χρονικό διάστημα, και όταν του ανοίγει το κράνος βλέπουμε το αρχαίο διακοσμημένο κρανίο του (προφανώς μη γήινος). Μετά το τραγούδι μιλά για "την ημέρα της εκτέλεσης", όπου οι γυναίκες γονάτισαν... και τότε βλέπουμε ένα χωράφι όπου τρία "σκιάχτρα" κρέμονται από τρεις σταυρούς. Και τα σκιάχτρα κουνιούνται σπαστικά. Το τραγούδι λέει:

"Κάτι συνέβη την ημέρα που πέθανε… Κάποιος άλλος πήρε τη θέση του, και φώναξε θαρραλέα (Είμαι ένα μαύρο αστέρι, είμαι ένα μαύρο αστέρι)"…

Ο Bowie κρατάει κάτι που μοιάζει με Βίβλο και το περιφέρει σαν «ιερό βιβλίο», αλλά έχει ένα μεγάλο μαύρο αστέρι (ή πεντάλφα) στο εξώφυλλο. Βλέπουμε μετά σε κοντινό πλάνο ένα γενειοφόρο άνδρα (σκιάχτρο) να σπαρταράει πάνω στον σταυρό του. Το τραγούδι μιλάει συνεχώς για το κερί "στο κέντρο όλων". Το διακοσμημένο κρανίο το φέρνει με τιμή μία γυναίκα ντυμένη στα μαύρα (σαν ιέρεια) σε μια ομάδα γυναικών που είναι ντυμένες σεμνά (σαν παραδοσιακές χριστιανές) που κι αυτές μόλις το βλέπουν, κλίνουν με σεβασμό το κεφάλι τους και αρχίζουν να κάνουν σπασμωδικές συσπάσεις. Σηκώνουν τα χέρια τους, χορεύουν, γονατίζουν με τα πρόσωπά τους μπροστά του. Συνεχώς σε όλο το βίντεο άνδρες και γυναίκες παρουσιάζονται να έχουν σπασμούς ανεξέλεγκτα, σαν κάτι να έχουν καταληφθεί από κάτι.

 Ο σατανιστής Άλιστερ Κρόουλυ, εφευρέτης της ''θεληματουργίας'', μίας λέξης ακόμα ώστε να κρυφτεί η λατρεία στο σατανά που για τον Άλιστερ συνεπαγόταν, όργια, κτηνοβασία, κοπρολαγνεία και όσα δυσώδη και σιχαμένα μπορεί να κατεβάσει διαμονισμένος νούς... Μετά την εμφάνιση ενός ''πανέμορφου αγγέλου'', όπως τον περιέγραψαν ο Άλιστερ και η γυναίκα του, άρχισε και η βιολογική τους καταστροφή. Η γυναίκα του πέθανε σχεδόν τρελλή, και ο ίδιος μόνος, καθηλωμένος σε αναπηρική καρέκλα, ανήμπορος, σ' ένα γηροκομείο φωνάζοντας, ''τί έκανα Θεέ μου, τί έκανα'';

 

Ο David Bowie, όπως και τόσοι άλλοι διάσημοι αστέρες της ροκ, ήταν θαυμαστής του διάσημου αποκρυφιστή/ σατανιστή Άλιστερ Κρόουλυ, γνωστού και ως «το θηρίο». Ο Bowie αναφέρθηκε στον Crowley στο τραγούδι του “Quicksand” από το άλμπουμ "The Man Who Sold the World". Το 1975 ο βιογράφος του Henry Edwards περιγράφει τον Bowie να έχει εμμονή με τις Κροουλιανές τελετουργίες και μάντρα, και φύλαγε τα ούρα του στο ψυγείο λόγω της συμβουλής του Crowley. Τελικά, ο Bowie βρήκε δύο μάγισσες να του κάνουν τελετές εξορκισμού για να «ελευθερωθεί» από τα κακά πνεύματα που ένιωθε ότι έλεγχαν την ζωή του. (Stardust The David Bowie Story, (McGraw-Hill Book Co., 1986), Henry Edwards and Tony Zanetta).

Ο παραγωγός του βίντεο Black Star ήταν ο Johan Renck, ο οποίος είναι επίσης «ένας τεράστιος οπαδός του Crowley» που είπε ότι είχε «δοκιμάσει να κάνει μια ταινία για τη ζωή του Κρόουλι πριν από μερικά χρόνια» (Behind "Blackstar": An Interview With Johan Renck, Justin Joffe, Nov. 19 2015).

Ο Aleister Crowley είχε μια μεγάλη επιρροή σε πολλούς σταρ του ροκ, όπως ήταν ο Jimmy Page των Led Zeppelin, ο Ozzy Osbourne, ο Jim Morrison των Doors, ο τραγουδιστής των Iron Maiden Bruce Dickinson, ο Sting, ο Marilyn Manson, ο Μικ Τζάγκερ και οι Beatles.

Ο ίδιος ο Bowie παραδέχτηκε κάποτε, «πάντα ένιωθα ότι ήμουν το όχημα για κάτι άλλο, αλλά ποτέ πραγματικά δεν κατάλαβα ποιο ήταν αυτό το άλλο» (Bowie on Bowie, pg. 31).

Σε μια συνέντευξή του το 1972, Bowie ισχυρίστηκε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, ενώ είχε αφήσει βλάσφημα υπονοούμενα για τον Χριστό (Hit Parader, June 19, 1975).

Το TV Guide τον χαρακτήρισε ηγέτη των “gender- benders” (αυτοί που ‘παίζουν’ με το φύλο τους). Σε μια δημοσκόπηση κάποτε στη Βρετανία, είχε ψηφιστεί ως ο νούμερο ένα τραγουδιστής και ως η νούμερο τρία τραγουδίστρια. Η πρώην σύζυγος του Bowie, Angela Barnett, (γεννήθηκε στην Κύπρο από Αμερικάνους γονείς) διώχτηκε από ένα κολέγιο του Κονέκτικατ λόγω ομοφυλοφιλικής σχέσης που είχε αναπτύξει. Οι δυο τους συναντήθηκαν ενώ συνδέονταν με τον ίδιο άντρα. Τις νύχτες της Πέμπτης, κατά τη διάρκεια του γάμου τους, ο David επισκέπτονταν γκέι μπαρ, ενώ η Angela επισκέπτονταν λεσβιακά κλαμπ, και έφερναν στο σπίτι άτομα που γνώριζαν εκεί (Time, July 18, 1983, p. 58).

Αυτός που "εκτελέστηκε" και "μόνο γυναίκες" τον προσκύνησαν, υπονοείται προφανώς, ότι είναι ο Χριστός, και αυτός που τον αντικατάστησε «με γενναιότητα» και είναι «ένα μαύρο αστέρι», ο διάβολος. Ο επόμενος στίχος μάλιστα, λέει ότι αυτό το «μαύρο αστέρι» πάτησε «σε ιερό έδαφος, και φώναξε δυνατά μέσα στο πλήθος» και καταλήγει δηλώνοντας, “I’M THE GREAT I AM (I’m a blackstar)” ("Είμαι το μεγάλο ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ή ο Μέγας ΩΝ" – Είμαι ένα μαύρο αστέρι). Είναι σαφής η υπόνοια ότι ο «αντικαταστάτης» του «Χριστού» είναι ο Εωσφόρος, ο εκπεσών άγγελος, που ήθελε να σταθεί στο ιερό έδαφος - μπροστά από τον θρόνο του Θεού - και να γίνει «όμοιος με τον Θεό» (Ησαίας 13: 11-15).

Αξίζει να σημειωθεί εδώ, ότι οι άγγελοι ονομάζονται και «αστέρια» στην Αγία Γραφή. Στην Αποκάλυψη (κεφάλαιο 12) αναφέρει ότι «ο δράκων ο μέγας, ο κόκκινος», με την ουρά του έσυρε «το τρίτον των αστέρων του ουρανού και έρριψεν αυτούς εις την γην».

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Σατανιστές βεβηλώνουν άγαλμα της Παναγίας...

Σατανιστές έντυσαν με αιματοβαμμένο κοστούμι ένα άγαλμα της Παναγίας την παραμονή των Χριστουγέννων στην πόλη της Οκλαχόμα.

Μάλιστα αυτή η δημόσια βεβήλωση έλαβε και άδεια από το Δημαρχείο και πραγματοποιήθηκε μπροστά στην εκκλησία του Αγίου Ιωσήφ, την παλιά Μητρόπολη, μια ιστορική Καθολική Εκκλησία που βρίσκεται στο κέντρο της Οκλαχόμα Σίτι.

Ο Άνταμ Ντάνιελς (Adam Daniels), ο οποίος οργάνωσε πέρυσι συγκέντρωση σατανιστών στην Οκλαχόμα είπε ότι προτίθενται να χρησιμοποιήσουν ψεύτικο αίμα «για να προσθέσουν ένα ακόμη στρώμα διαφθοράς στη Μαρία, που αποτελεί έμβλημα της Καθολικής Εκκλησίας.»

Σε απάντηση, οι Καθολικοί κάλεσαν τον δήμαρχο Μικ Κορνέτ (Mick Cornett) να ανακαλέσει την άδεια που έχει εκδοθεί για τη σατανική ομάδα, χωρίς τελικά να εισακουστούν.

Έτσι, ο Άνταμ Ντάνιελς, οργανωτής των Σατανιστών ντυμένος σαν καθολικός ιερέας, τελικά προέβη στη σατανιστική τελετουργία.

Πιστοί καθολικοί, όμως, από διάφορα κράτη συγκεντρώθηκαν στον ίδιο χώρο και με χριστιανικούς ύμνους ειρηνικά εξέφρασαν τον αποτροπιασμό τους.

Χαρακτηριστικό είναι πως όταν ο αρχισατανιστής έκανε πράξη την βλάσφημη «τελετή» ποτίζοντας με αίμα (ή κάτι σαν αίμα) το άγαλμα της Παναγίας, οι συγκεντρωμένοι Χριστιανοί έψελναν όλο και πιο δυνατά ύμνους και κάλυπταν τελείως τα σατανιστικά λόγια του Ντάνιελς.

 

Πηγή: stoxos.gr

Anton Lavey, η καταγωγή του και οι δαιμονικές ιδέες του...

 

 

Η «εκκλησία του Σατανά» ιδρύθηκε το 1966 από τον Anton Szandor LaVey.

Ο Anton Szandor LaVey ήταν Εβραϊκής καταγωγής. Το πραγματικό του όνομα ήταν Howard Stanton Levey (Λέβι) και γεννήθηκε στις 11 Απριλίου 1930 στο Mill Valley της California.

Τρεις από τους παππούδες του Levey ήταν Εβραίοι. Ο παππούς του και η γιαγιά από την πλευρά του πατέρα του ήταν Εβραίοι, ο Leon Levy (που είχε μεταναστεύσει στις ΗΠΑ από την Γαλλία) και η Emma Goldsmith (που είχε μεταναστεύσει από την Γερμανία). Ο παππούς του από την μητέρα του ήταν ο Boris Kolthoff, Εβραίος. Η άλλη γιαγιά του ήταν η Cecile Luba Primokov, πιθανόν ουκρανικής εθνικότητας. Ο ίδιος ο LaVey ωστόσο, ισχυριζόταν ότι είχε τσιγγάνικη καταγωγή. (Σχόλιο Εγκολπίου: Παρόμοιο παιχνίδι έπαιζε με την καταγωγή του και ο εβραϊκής καταγωγής Ιωσήφ Μπρόζ, ο γνωστός σε όλους Τίτο της Γιουγκοσλαυίας.)

Ο LaVey ήταν ο συγγραφέας της «Σατανικής Βίβλου» και ο ιδρυτής του λεγόμενου 'LaVeyan σατανισμού', «ενός συστήματος κατανόησης της ανθρώπινης φύσης και των ιδεών των φιλοσόφων που υποστήριζε τον υλισμό και τον ατομικισμό». Ο LaVey ισχυριζόταν ότι η Εκκλησία του Σατανά ήταν μια οργάνωση «αθεϊστών», χωρίς πίστη στο Θεό και τον διάβολο, παρόλα αυτά στην πιο γνωστή του τηλεοπτική συνέντευξη αναφέρει τον διάβολο ότι είναι «θεός». 

 

 

Θέλοντας να επιτεθεί στα «πολιτιστικά πρότυπα» και στον χριστιανισμό είχε ανακατέψει διάφορες ιδεολογίες, επηρεαζόμενος από το Νίτσε, τον μάγο Aleister Crowley, (τον αυτοαποκαλούμενο και «θηρίο 666»), την Ayn Rand, τον Jack London (Αμερικανός συγγραφέας και τιμώμενο μέλος του Bohemian Grove), τον Gabriele d'Annunzio (Ιταλός εθνικιστής ποιητής) κ.α. 

 

 

 Ο Aleister Crowley...

 

Ο LaVey ξεκίνησε από την περιθωριακή φιλοπαγανιστική οργάνωση «Sexual Freedom League» (Λίγκα για τη σεξουαλική ελευθερία) των χίπις της Καλιφόρνιας τη δεκαετία του 1950. Μαζί με τη μάγισσα σύζυγό του Diane (Άρτεμη) και τον διαβόητο αποκρυφιστή Kenneth Anger, ο LaVey ίδρυσε στις 30-4-1966 την «Ordo Templis Satanis», την εκκλησία του Σατανά και εισήγαγε τον σατανισμό στο Hollywood. Τα λατρευτικά τυπικά της και οι εορτές έχουν σαφέστατες παγανιστικές καταβολές.

Σύντομα ο LaVey έγινε γνωστός ως ο «Μαύρος Πάπας» και κέρδισε την προσοχή των media. Ήταν μάλιστα, ‘τεχνικός σύμβουλος’ στην ταινία τρόμου του 1968 του Roman Polanski, ‘Το Μωρό της Rosemary’.

Πολλοί celebrities της εποχής ‘γοητεύτηκαν’ από τον ο LaVey, μεταξύ των οποίων ο πιο γνωστός ήταν ο μαύρος τραγουδιστής και ηθοποιός Sammy Davis Jr., ο οποίος είχε ήδη ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό και η ξανθιά ηθοποιός Jayne Mansfield, στη φωτογραφία π παρουσιάζεται να εκτελεί μία σατανιστική τελετή - παρωδία της χριστιανικής θείας κοινωνίας... (Κάποιοι λένε μεταξύ των οπαδών του ήταν και ο John Lennon). Ο LaVey υπήρξε «έμπνευση» και του Marilyn Manson, ο οποίος φέρεται ότι είναι και μέλος της «εκκλησίας του Σατανά».

 

 

Ενώ έπαιζε όργανο σε σπίτια μπουρλέσκ στο Λος Άντζελες, λέγεται ότι είχε μια σύντομη σχέση με την τότε άγνωστη Marilyn Monroe που τότε ήταν χορεύτρια στο Θέατρο των Μάγια (‘Mayan Theater’).

Ο LaVey ήταν στενός φίλος του μαύρου ηθοποιού και τραγουδιστή Sammy Davis Jr, ο οποίος είχε ασπαστεί τον Ιουδαϊσμό μετά από ένα τροχαίο ατύχημα, και τον μύησε στην εκκλησία του Σατανά.

(Σχετικά με την ιουδαϊκή του πίστη, ο Sammy Davis, Jr, όπως αναφέρει το βιβλίο «Η ιστορία των Εβραίων» του Abram L. Sachar, προσχώρησε στον Ιουδαϊσμό λόγω της «αντοχής του εβραϊκού λαού», που του κέντρισε το ενδιαφέρον: «Οι Εβραίοι δεν θα πεθάνουν. Τρεις χιλιετίες χρόνια προφητικής διδασκαλίας τους έχουν δώσει ένα ακλόνητο πνεύμα μη παραίτησης και τους έχουν δημιουργήσει ένα θέλημα να ζήσουν που καμία καταστροφή δεν μπορεί να το διαλύσει»).

 

 

Ο Sammy Davis, Jr κλήθηκε να αποδεχθεί μια «τιμητική ιδιότητα» μέλους της «εκκλησίας του Σατανά» από τον Michael Aquino. Αφού ο Ντέιβις έκανε γνωστή την αποδοχή του στον Ακίνο στις 17 Μαρτίου 1973, τιμήθηκε με την «τιμητική συμμετοχή» στις 13 Απριλίου, 1973 από τον Ακίνο και την Karla LaVey. Ο LaVey δεν συνάντησε τον Ντέιβις μέχρι τον Αύγουστο του 1973. Ο Davis θα αποκηρύξει αργότερα τον σατανισμό, υποστηρίζοντας ότι πήγε σε αυτόν "only for the chicks" («μόνο για τις γκόμενες») και ξανά-επέστρεψε στον Ιουδαϊσμό.

Ο LaVey πέθανε στις 29 Οκτωβρίου 1997, στο Ιατρικό Κέντρο Αγίας Μαρίας στο Σαν Φρανσίσκο από πνευμονικό οίδημα.

 

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Music Industry exposed, Full Documentary. Satanic Hollywood 2015.

Δείτε τι ομολογούν διάφοροι διάσημοι τραγουδιστές για τον σατανισμό και τις μυστικές λέσχες που ελέγχουν τον κόσμο του θεάματος. Δείτε επίσης αποσπάσματα από βίντεο κλίπ που με δέλεαρ γυναικεία γυμνή σάρκα προωθούν τα σατανικά σύμβολα, τον τράγο και άλλα.

Demonic Powers behind Magicians - Not Tricks.

Δείτε έναν μάγο που χρησιμοποιεί γιόγκα για να κάνει μπάλες να πετούν πώς αλλάζουν τα μάτια του, καθώς και άλλους μάγους που κάνουν με το χέρι τους το 666.

Mαρτυρία σατανιστή για εγκλήματα που έκανε για τον σατανά.