Ανοιχτή επιστολή του π. Στυλιανού Καρπαθίου προς την Σύνοδο για το ζήτημα του εμβολίου.

Φοβοῦ τοὺς Δαναοὺς καὶ δῶρα φέροντας[1]

 Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς 

Τὸ πολυθρύλητο ἐμβόλιο, κατὰ τοῦ ἰοῦ sars-cov-2, ἄρχισε ἤδη νὰ ἐφαρμόζεται στὸν ἑλληνικὸ πληθυσμὸ καί, γενικώτερα, στὴν Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση, ἀπὸ τὴν 27-12-2020, μὲ ‘’ἐπικὲς’’ διακηρύξεις τῶν πολιτικῶν ἡγετῶν. 

Ἡ ἐπιχείρηση ἐμβολιασμοῦ μὲ τὴν ψευδώνυμη ἐπωνυμία ‘’Ἐλευθερία’’, προσβλητικὴ γιὰ τὸ ἴδιο τὸ νόημα τῆς λέξης ἐλευθερία, ξεκίνησε καὶ φιλοδοξεῖ νὰ κτίσει…  σινικὸ τεῖχος ‘’ἀνοσίας ἀγέλης’’, κατὰ τοῦ κορωνοιοῦ. 

Τὴν παράδοση τῆς σκυτάλης, ἀπὸ τὴν παραφιλολογία περὶ τοῦ κορωνοϊοῦ, παρέλαβε ἤδη νέα προπαγάνδα, γιὰ τὴν ἀποδοχὴ τοῦ νεόδμητου ἐμβολίου, τὸ ὁποῖο παρασκευάσθηκε μὲ τεχνολογία, ποὺ ἐγείρει τεράστια ἠθικὰ διλήμματα.

Ἡ ἱστορία τοῦ ἐμβολιασμοῦ ὑπερβαίνει τὶς δύο ἐκατονταετίες. Ξεκίνησε μὲ τὸν Edward Jenner, τέκνο ἱερέως, ὁ ὁποῖος εἶχε βαθειὰ χριστιανικὴ συνείδηση, καὶ ἔφθασε μὲ τὴν παρατηρητικότητά του στὸ πρῶτο ἐπιτυχὲς πείραμα κατὰ τῆς δαμαλίτιδος, στὶς 14 Μαρτίου 1796. Ἀπὸ ἐκεῖ προῆλθε καὶ  ἡ ξενόγλωσση ὀνομασία τῶν ἐμβολίων ὡς vaccination (ἀγγλ.), vaccine (γαλλ.) вакцина (ρωσσ.), καθ’ ὅσον στὴν λατινικὴ γλώσσα ἡ λέξη vacca σημαίνει τὴν θήλεια βοῦ, δηλαδὴ τὴν δάμαλι, ἀπὸ τὸ νόσημα τῆς ὁποίας προέκυψαν τὰ ἐμβόλια.

  Ἀκολούθησε ὁ  Louis Jean Pasteur, πιστὸς Χριστιανὸς καὶ αὐτὸς καθ’ ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ζωῆς του, ὁ ὁποῖος ἀποκλήθηκε πατέρας τῆς μικροβιολογίας καὶ τῆς ἀνοσολογίας, δημιούργησε δὲ τὸ πρῶτο ἐμβόλιο κατὰ τῆς λύσσας, στὴν δεκαετία τοῦ 1880. 

    Ὁ σκοπὸς τῶν ἐμβολίων εἶναι ἡ εὐαισθητοποίηση  τοῦ ἀνοσοποιητικοῦ συστήματος, μὲ τὴν εἴσοδο στὸν ὀργανισμό, ἑνὸς ἀδρανοποιημένου ἢ νεκροῦ νοσογόνου παράγοντα. Μὲ τὴν διαδικασία αὐτή,  τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα  παράγει, ἀφ’ ἕνος  μὲν ἀντισώματα γιὰ νὰ καταστρέψει τὸν παράγοντα αὐτόν, ἀφ’ ἑτέρου δὲ ἀποκτᾶ μνήμη, ὥστε ἂν τὸν συναντήσει ἀργότερα, μὲ μία ἐνδεχόμενη ἐπαναμόλυνση, νὰ τὸν ἀναγνωρίσει καὶ νὰ  νὰ δράσει καὶ πάλι καταστρεπτικὰ ἐναντίον του.

   Μέσα, ὅμως, στὸν παροξυσμὸ τῆς ἐρευνητικῆς γενετικῆς μηχανῆς, ὁ ἄνθρωπος  δὲν δίστασε νὰ  χρησιμοποιήσει ἀκόμα καὶ ἀθέμιτες διαδικασίες, μὲ τὴν αἰτιολογία, ὅτι ὁ σκοπὸς ἁγιάζει τὰ μέσα. Ἔτσι, φθάσαμε στὸ σημεῖο νὰ χρησιμοποιοῦνται ἀνθρώπινα κύτταρα ἐκτρωμένων ἐμβρύων, γιὰ τὴν πειραματικὴ προεργασία παραγωγῆς ἐμβολίων, μὲ τὴν ἐπίφαση τῆς σωτηρίας τῆς ἀνθρωπότητας. 

     Τὰ ἐμβόλια, κατὰ τοῦ sars-cov-2 τῶν φαρμακευτικῶν ἐταιριῶν, ποὺ προωθοῦνται σήμερα μὲ γρήγορους ρυθμοὺς καὶ ἀνερμήνευτη ἐπιμονὴ γιὰ ἀνθρώπινη χρήση, προέρχονται ἀπὸ τὴν παραπάνω ἀνθρωποκτόνο  διαδικασία.

   Ἀντιθέτως,  τὴν ἴδια  στιγμὴ ὑπάρχουν ἄλλες ἐμβολιαστικὲς δυνατότητες, ποὺ στηρίζονται στὸν κλασσικὸ καὶ ἠθικὰ  ἄμεμπτο τρόπο, τὸν ὁποῖο ἡ ἴδια ἡ φύση μᾶς δίδαξε, χωρὶς νὰ προσβάλλεται  ἡ ἱερότητα τοῦ  ἀδιαπραγμάτευτου ἀγαθοῦ της ἀνθρώπινης ζωῆς, οἱ ὁποῖες, ὅμως, εἶναι προκλητικὰ παραθεωρημένες ἀπὸ τὶς κρατικὲς ἐξουσίες.

 Ι. Ἡ παραγωγὴ ἐμβολίου μὲ χρήση ἀνθρώπινης κυτταρικῆς σειρᾶς 

   Γιὰ τὴν παραγωγὴ τοῦ ἤδη γνωστοῦ ἐμβολίου, κατὰ τοῦ sars-cov-2, ποῦ κυκλοφορεῖ, χρησιμοποιήθηκε ἡ ἀνθρώπινη κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293. Ἡ σειρὰ αὐτὴ προέρχεται ἀπὸ ἀνθρώπινα  ἐμβρυικὰ κύτταρα, τὰ ὁποῖα λήφθηκαν ἀπὸ τὸ νεφρὸ ἑνὸς ὑγιοῦς θήλεως ἐμβρύου. Τὸ συγκεκριμένο ἔμβρυο ‘’ματαιώθηκε νόμιμα’’, δηλ. ἐκτρώθηκε, σύμφωνα μὲ τὴν ὀλλανδικὴ νομοθεσία, τὸ ἔτος 1973, στὸ ἐργαστήριο Alex van der Eb στὸ Leiden τῆς Ὀλλανδίας. Ἡ ταυτότητα τῶν γονέων τοῦ ἀμβλωθέντος ἐμβρύου καὶ ὁ λόγος τῆς ἄμβλωσης, παραμένουν ἄγνωστοι.

    Οἱ γνωστότερες φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες τῶν, κατὰ sars-cov-2, ἐμβολίων χρησιμοποίησαν τὰ κύτταρα αὐτὰ (ΗΕΚ293Τ) γιὰ νὰ ἐλέγξουν, ἂν ὄντως γίνεται ἡ ἔκφραση τῆς πρωτεΐνης τοῦ κορῶνα-ἰοῦ.

     Συγκεκριμένα, οἱ δύο φαρμακευτικὲς ἑταιρεῖες, ἡ Moderna[3] καὶ ἡ Pfizer/BioNTech[4], τῶν ὁποίων τὰ ἐμβόλια ἔχουν ἐγκριθεῖ καὶ στὴν Ἑλλάδα, χρησιμοποίησαν τὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293 στὸ στάδιο Confirmatory Lab Tests (στάδιο ἐργαστηριακῶν δοκιμῶν).

   Ἡ Astra/Zeneka (Oxford), ἡ ὁποία συνεργάζεται μὲ τὴν Sputnik, καὶ ἡ Jannsen[5]  χρησιμοποίησαν τὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293 καὶ στὰ τρία στάδια: i. Design & Development (Σχεδιασμὸς καὶ ἀνάπτυξη) ii.Production (Παραγωγὴ) καὶ iii. Confirmatory Lab Tests (στάδιο ἐργαστηριακῶν δοκιμῶν).

 

   Ἀπὸ τὰ παραπάνω προκύπτουν τὰ ἑξῆς δύο ἐρωτήματα:

α. Πῶς διατηρεῖται μέχρι σήμερα ἡ κυτταρικὴ αὐτὴ σειρά, ἀπὸ τὸ ἔμβρυο ποῦ ἐκτρώθηκε, πρὶν  πενήντα περίπου χρόνια;  καὶ

 β. Ἡ δημιουργία τοῦ κατὰ sars-cov-2 ἐμβολίου, ἀλλὰ καὶ ἄλλων ἐμβολίων ἢ φαρμακευτικῶν παραγόντων εἶναι μονόδρομος ἢ ὄχι;

   Ἀναφορικὰ πρὸς τὸ πρῶτο ἐρώτημα, γνωρίζουμε  ὅτι φυσιολογικά, σὲ κάθε κύτταρο, ποὺ ὑφίσταται μίτωση ἐλαττώνονται τὰ τελομερή, ποὺ βρίσκονται στὰ ἄκρα κάθε χρωμοσώματος. Ἡ κυτταρικὴ διαίρεση θὰ σταματήσει. μόλις τὰ τελομερὴ μειωθοῦν σὲ κρίσιμο μῆκος, τὸ ὁποῖο ὀνομάζεται ‘’Ηayflick limit’’-ὅριο τοῦ Ηayflick (ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ ἀνατόμου Leonard Hayflick -1961- ὁ ὁποῖος καὶ τὸ προσδιώρισε). Ἔτσι οἱ κυτταρικοὶ πληθυσμοὶ καί, κατὰ συνέπεια ὁλόκληρος ὁ ὀργανισμός, γηράσκει.   

    Γιὰ νὰ  ἀκυρωθεῖ, λοιπόν, τὸ ‘’Hayflick limit’’, οἱ ἐργαστηριακοὶ ἐπιστήμονες,  παράγουν οἰονεῖ ‘’καρκινικὰ κύτταρα’’ (παθολογικὰ κύτταρα ποῦ μποροῦν νὰ πολλαπλασιαθοῦν γιὰ πολλὲς γενιές, πέραν τοῦ ἐγγενοῦς φυσιολογικοῦ χρόνου ποὺ προσδιορίζεται ἀπὸ τὸ ‘’Ηayflick limit’’), καὶ τὰ ὁποία χρησιμοποιοῦνται γιὰ τοὺς διάφορους ἐρευνητικοὺς σκοπούς, σήμερα δέ, γιὰ τὸ ἐμβόλια sars-cov-2. Ἐπ’αὐτῶν τῶν ‘’καρκινικῶν’’ κυττάρων συνεχίζουν τὰ πειράματα  ἐπὶ μακρόν.

   Ἂς σημειωθεῖ, ὅτι γιὰ τὰ ἐργαστηριακὰ πειράματα δὲν θυσιάσθηκε μόνον ἕνα ἔμβρυο, ἀλλὰ θυσιάζονται πολλά, ὥστε μὲ βάση τὶς κυτταρικές τους σειρὲς νὰ πραγματοποιοῦνται ποικίλα ὅσα in vitro πειράματα.

     Ἀναφορικὰ μὲ τὸ δεύτερο ἐρώτημα, ἂν δηλαδή, εἶναι μονόδρομος ἡ χρήση τῆς κυτταρικῆς σειρᾶς HEK 293  γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ ἐπίμαχου ἐμβολίου, ἡ ἀπάντηση εἶναι ἀπολύτως ἀρνητική.

    Αὐτὸ ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ γεγονότος, ὅτι στὴν παραγωγή τοῦ ἀντὶ- sars-cov-2 ἐμβολίου, ἄλλες μὲν ἑταιρεῖες καὶ Ἰνστιτοῦτα χρησιμοποιοῦν τὴν παραπάνω ἀνθρώπινη κυτταρικὴ σειρά, ἄλλες ὅμως, χρησιμοποιοῦν μὴ ἀνθρώπινες κυτταρικὲς σειρές.

    Ἐπὶ παραδείγματι, τὸ ‘’Ἰσραηλινὸ Ἰνστιτοῦτο, γιὰ τὴν βιολογικὴ ἔρευνα’’ {Israel Institute for Biological Research (IIBR)} δὲν χρησιμοποιεῖ σὲ κανένα στάδιο γιὰ τὴν παραγωγὴ τοῦ ἐμβολίου, ἀνθρώπινες κυτταρικὲς σειρές, ἀλλὰ κύτταρα ἀπὸ hamster  καὶ κύτταρα πιθήκου.  

     Ὁμοίως, στὴν Κίνα ἔχουν ἤδη δημιουργηθεῖ  τρία ἐμβόλια  μὲ τὸν παραδοσιακὸ τρόπο, (π.χ. BBIBP-CorV, PiCoVacc), στὴν Ἀμερικὴ στὴ Γαλλία, καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, βρίσκονται ἤδη σὲ προκλινικὴ φάση παρόμοια ἐμβόλια, μὴ ἐξαρτώμενα ἀπὸ ἀνθρώπινες κυτταροσειρές.

      Ἐπίσης,  στὸ Ἰνστιτοῦτο Ἰατρικῆς ἔρευνας John – Paul ΙΙ, στὶς ΗΠΑ, χρησιμοποιοῦνται βλαστοκύτταρα ( stem cells) ἐνηλίκου ἀνθρώπου καὶ ὄχι ἐμβρύων, γιὰ ἐρευνητικοὺς ἐν γένει σκοπούς,  καὶ γιὰ τὴν παραγωγὴ ἐμβολίου  ἀντὶ- sars-cov-2, ἀλλὰ μὲ βραδύτερους καὶ ἀσφαλέστερους ρυθμούς[7]. Σημειωτέον, ὅτι ἡ χρηματοδότηση τοῦ ἐν λόγω Ἰνστιτούτου γίνεται μὲ προσφορὲς καὶ ὄχι μὲ κρατικὲς ἐπιχορηγήσεις.

    Ὅπως  προκύπτει ἀπὸ τὰ παραπάνω, ἡ βάση τῆς συγκεκριμένης τεχνολογίας, γιὰ τὴν παραγωγὴ ἀντὶ-sars-cov-2 ἐμβολίου, εἶναι ἡ ἔκτρωση ἐμβρύων, δηλαδή, οἱ ἀκυρωμένοι, ὅπως τοὺς χαρακτηρίζουν, ἐνδομητρίως ἄνθρωποι, τὴν στιγμὴ κατὰ τὴν ὁποίαν, ὑπάρχουν καὶ ἄλλες δυνατότητες, οἱ ὁποῖες δὲν προσβάλουν τὴν ἀξία τῆς μοναδικότητας τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς συλλήψεώς του. 

ΙΙ. Ἡ χρήση m-RNA στὴ παραγωγὴ  ἐμβολίων

1. Ἡ διαδικασία παραγωγῆς ἀντισωμάτων μὲ τὴν χρήση m-RNA

  Σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν συμβατικὴ διαδικασία παραγωγῆς ἐμβολίων, ὅπως ἔχει ἤδη ἐκτεθεῖ, καὶ σύμφωνα μὲ τὴν τεχνολογία παραγωγῆς ἐμβολίων μὲ m-RNA τοῦ ἰοῦ sars-cov-2, τὸ ἀντιγόνο ποῦ θὰ προκαλέσει τὴ παραγωγὴ ἀντισωμάτων, εἶναι ἡ πρωτεΐνη- ἀκίδα (spiκe  -S) τοῦ ἰοῦ.

  Ὁ Sars-Cov2 γιὰ νὰ εἰσέλθει στὰ κύτταρα τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος χρησιμοποιεῖ τὸ ἔνζυμο ACE-2, ποῦ ὑπάρχει στὴ μεμβράνη τοῦ κυττάρου, ὡς κυτταρικὸ ὑποδοχέα. Προσδένεται δηλαδὴ ὁ ἰὸς μὲ τὴν ἀκίδα του, τὴν πρωτείνη spike (S)]  στὸ ACE -2, εἰσέρχεται στὸν ἀνθρώπινο ὀργανισμὸ καὶ δυνητικὰ μπορεῖ νὰ προκαλέσει πνευμονία ἢ μυοκαρδίτιδα[8].

   Μὲ τὸ ἐμβόλιο m-RNA χορηγεῖται ἡ κατάλληλη γενετικὴ πληροφορία, ὥστε τὰ κύτταρα τοῦ ξενιστῆ (τοῦ ἀνθρώπου) νὰ ὁδηγηθοῦν στὴν παραγωγὴ ἀνοσιακὴς ἀπόκρισης, δηλ. δημιουργίας ἀντισωμάτων καὶ Τ-(λεμφο)κυττάρων. Αὐτὸ εἶναι τὸ ἰδανικὸ in vitro (ἐργαστηριακὸ) σχέδιο, τὸ ὁποῖο ὅμως ἀποκκλίνει ἀπὸ τὶς προσδοκίες γιὰ τὴν in vivo (ζωντανὴ) πραγματικότητα. Ἁπλὸ παράδειγμα εἶναι ἡ ἐκτὸς ἐργαστηρίου προφανῶς ἐμφάνιση παρενεργειῶν ἄμεσων ἢ μακροχρόνιων, στὸ πραγματικὸ πεδίο ἐφαρμογῆς τοῦ ἐμβολίου.

      Τὸ πλεονέκτημα τῆς τεχνολογίας αὐτῆς εἶναι, ὅτι  ἐπιταχύνεται ἡ διαδικασία ἀνάπτυξής του ἐμβολίου ταχύτερα σὲ σχέση μὲ τὴν βραδύτερη παραδοσιακὴ παραγωγὴ ἐμβολίων, ἀπὸ νεκροὺς ἢ ἀδρανοποιημένους νοσογόνους παράγοντες, ποῦ εἰσάγονται στὸν ὀργανισμὸ ὡς ἀντιγόνα, γιὰ  τὴν δημιουργία ἀνοσίας, ὅσο καὶ ἀπὸ ἄλλες προσπάθειες, ποῦ δὲν στηρίζονται στὰ ἐμβρυικὰ πολυδύναμα κύτταρα, ποὺ προέρχονται ἀπὸ ἀμβλώσεις.

   Κατὰ συνέπεια, ἡ διαδικασία m-RNA σμικρύνει τὸ χρόνον παραγωγῆς ἑνὸς  ἐμβολίου, δὲν σμικρύνει ὅμως καὶ τὸν χρόνον τῆς ἐμφάνισης παρενεργειῶν, γιὰ τὶς ὁποῖες, λόγω χρήσης γενετικοῦ ὑλικοῦ, κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει ποιὲς θὰ εἶναι, πότε θὰ ἐπέλθουν, καὶ τί βαρύτητα θὰ ἔχουν στὴ γενικὴ ὑγεία τοῦ πληθυσμοῦ.

 2. Ἡ ἀσφάλεια τοῦ ἐμβολίου μὲ τὴν χρήση γενετικοῦ ὑλικοῦ

     α. Ἕνας σημαντικὸς προβληματισμὸς γιὰ τὴν ἀφάλεια τοῦ ἐμβολίου προέρχεται ἀπὸ τὸν μικρὸ χρόνο, ποῦ μεσολάβησε μεταξύ τῆς παραγωγῆς τοῦ ἐμβολίου καὶ τῆς κλινικῆς χρήσης του. Πάνω στὴ βάση αὐτὴ στηρίχθηκε, καὶ ἡ ἰολόγος καθηγήτρια Dr. Oveta Fuller στὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Michigan, ἕνα ἐκ τῶν τεσσάρων μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς ἐμπειρογνώμων της Ἀμερικανικῆς Ὑπηρεσίας Φαρμάκων (FDA), ποῦ τοποθετήθηκαν ἀρνητικὰ στὸ γενικὸ ἐμβολιασμὸ καὶ βεβαίως πολλοὶ ἄλλοι εἰδικοί, ὁ καθένας ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ δικοῦ του γνωστικοῦ ἀντικειμένου.

   β. Εἶναι γνωστόν, ὅτι ὠρισμένοι ἰοί, ὅπως αὐτὸς τῆς ἀνεμοβλογιᾶς λαθροβιώνει ἐπὶ ἔτη στὸ σῶμα τοῦ ἀνθρώπου, ἐπαναδιεγείρεται μετὰ ἀπὸ δεκαετίες, καὶ προκαλεῖ ἕρπητα ζωστήρα. Ἡ ἐπαναμόλυνση ἀπὸ διαφορετικὸ στέλεχος δάγκειου ἰοῦ, (ὑπάρχουν τέσσερα στελέχη) δημιουργεῖ σοβαρότατα προβλήματα, γιὰ τὴν ἐπιβίωση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ δάγκειο αἱμορραγικὸ πυρετὸ ἢ δάγκειο κλονισμὸ. Τί θὰ συμβεῖ ἐνδεχομένως μὲ ἀνοσοποιημένους ξενιστὲς ἀπὸ τὸν sars-cov-2;  Θὰ ἔχει ἐπίσης τὸ ἐμβόλιο σχέση μὲ ἐνδεχόμενα αὐτοάνοσα νοσήματα, ἀπὸ τὰ ὁποία ἔχει γεμίσει ὁ κόσμος κλπ.;

γ. Αὐστηρότερη γραμμὴ ἀκολουθεῖ ὁ Luc Montagnier[9] ὁ ὁποῖος δήλωσε, ὅτι ὁ ἰὸς sars-cov-2, ἴσως, δημιουργήθηκε τεχνητὰ  στὴ Γιουχᾶν,  διότι περιέχει στοιχεῖα  τοῦ γενετικοῦ ὑλικοῦ τοῦ HIV (δηλαδὴ τοῦ  ἰοῦ ποῦ προκαλεῖ τὸ AIDS), τὰ ὁποία κωδικοποιοῦν πρωτεῖνες, καὶ αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι τυχαῖο, ὅπως χαρακτηριστικὰ τονίζει. Ἐπισημαίνει, ὅτι κινδυνεύουμε νὰ δοῦμε ἀπρόβλεπτες ἀνεπιθύμητες παρενέργειες, ὅπως καὶ καρκίνους. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἴδιος  δὲν θὰ ἐμβολιασθεῖ, προτείνει δὲ ἄλλου τύπου θεραπείες[10].

   γ. Ἀναφορικὰ μὲ τὴν στάθμιση τῶν κινδύνων ἀπὸ τὸν ἴδιο κόρωνα-ἰὸ  καὶ τὸ ἀντὶ-covid ἐμβόλιο, ποιὸς μπορεῖ νὰ ἀπαντήσει  σήμερα; Καὶ μάλιστα, ὅταν ὁ ὑπολογιζόμενος ἀριθμὸς θανάτων συσκοτίζεται στὰ διάμεσα, μεταξὺ θανάτων ἀπὸ sars-cov-2, θανάτων μὲ sars-cov-2, καὶ ψευδῶς ἀποδιδομένων θανάτων στὸν sars-cov-2. Ἀποτελεῖ κοινὸ τόπο, πῶς ἡ διαχείρηση τῆς πανδημίας καὶ τὰ ὑπάρχοντα στοιχεῖα εἶναι  τραγικῶς ἐλλειπῆ.

δ. Στὸ διακινούμενο ἐρώτημα, γιὰ τὸ ἐὰν μπορεῖ τὸ ἐμβόλιο νὰ ἐπηρεάσει τὸ DNA, ἡ ἀπάντηση εἶναι, ὅτι αὐτὸ εἶναι ἐφικτό. Μπορεῖ νὰ συμβεῖ, μέσα ἀπὸ τὴν διαδικασία τῆς ἀντίστροφης τρανσκριπτάσης, ἡ ὁποία εἶναι δυνατὸν νὰ μετατρέψει τὸ m-RNA σὲ τμῆμα τοῦ DNA? νὰ συνθέσει δηλαδὴ  DNA χρησιμοποιώντας RNA τοῦ ἰοῦ ὡς καλούπι[11].

ε. Ὁμοίως, ὑπάρχει σοβαρὸς  προβληματισμός, γιὰ τὸ si-RNA (RNA μικρῆς παρεμβολῆς ἢ σίγασης), διότι μὲ τὴν ἀποικοδόμηση τοῦ m-RNA, μέσα στὰ κύτταρα, ὑπάρχει κίνδυνος νὰ διευκολυνθεῖ ἡ ἔκφραση ὀγκογονιδίων.

ε. Πρόβλημα δημιουργεῖται καὶ ἀπὸ τὶς ἐπισυμβαίνουσες μεταλλάξεις τοῦ ἰοῦ. Θὰ ἀπαιτηθοῦν ἄραγε καὶ ἄλλοι τύποι ἀντισωμάτων, ποῦ σήμερα δὲν καλύπτονται ἀπὸ τὰ παραχθέντα ἐμβόλια; Τὸ ἐρώτημα εἶναι ρητορικό· προβληματίζει ὅμως τὴν ἰατρικὴ κοινότητα, ἡ ὁποία καλὸν θὰ εἶναι, νὰ μὴν παίζει ‘’ἐν οὗ παικτοῖς’’, μὲ πειραματισμοὺς σὲ ἀχαρτογράφητους χώρους. Κανεὶς δὲν εὔχεται μία γενετικὴ Χιροσίμα.

στ.  Στὶς ΗΠΑ τὸ ἔτος 1976 ὑπῆρξε ἕνας θάνατος στρατιώτη, ποῦ ἀπεδόθη σὲ τύπο  γρίππης τῶν χοίρων. Αὐτὸς ὁ τύπος, θεωρήθηκε, ὅτι γενετικὰ ἦτο πλησίον της θανατηφόρου ‘’ἱσπανικῆς γρίππης’’ τοῦ 1918. Σὲ ἀρκετούς, μάλιστα, βρέθηκαν θετικὰ ἀντισώματα στὴ γρίππη τῶν χοίρων.  

     Τότε ὁ Διευθυντὴς τοῦ CDC (Centers for Disease Control and Prevention- Κέντρα ἐλέγχου καὶ πρόληψης ἀσθενειῶν) David Sencer πρότεινε μαζικὸ ἐμβολιασμὸ τῶν Ἀμερικανῶν. Οἱ Ἀμερικανοὶ ἀξιωματοῦχοι καὶ τὰ ΜΜΕ ἐπέμειναν νὰ ἑστιάζουν τὸ πρόβλημα σὲ ἐνδεχόμενο ἐπιδημίας, ὅμοιο μὲ αὐτὸ τῆς ἱσπανικῆς γρίππης.  Ἀνέπτυξαν ταχύτατα ἕνα ἐμβόλιο μὲ τὸ ὁποῖο ἐμβολιάσθηκαν 45.000.000 Ἀμερικανοὶ δηλ. τὸ 1/4 τοῦ πληθυσμοῦ, μὲ πρῶτον ἐμβολιαζόμενον, ὑπὸ τὸ φῶς τῆς τηλοψίας, τὸν τότε Πρόεδρο  Gerald Ford, καὶ μάλιστα σὲ ἔτος ἐκλογῶν.

     Πέρα ἀπὸ τὰ λάθη, ποῦ ἔγιναν, οἱ ἀσφαλιστικὲς ἑταιρεῖες ἀρνήθηκαν  νὰ καλύψουν τοὺς ἀσφαλισμένους, σὲ  περίπτωση τυχὸν ἀνεπιθυμήτων παρενεργειῶν. Ἡ ἀμφιβολία γιὰ τὶς οἰκονομικὲς σκοπιμότητες τῶν ἑταιρειῶν κυριάρχησε στὸν Ἀμερικανικὸ λαό, καὶ  λίγους μῆνες ἀργότερα, ὑπῆρξε ξέσπασμα, σὲ δεκάδες ἐμβολιασθέντων, τῆς νευρολογικῆς νόσου Guillain –Barre. Πρόκειται γιὰ σύνδρομο, ὅπου τὸ ἀνοσοποιητικὸ σύστημα ἐπιτίθενται ἐναντίον τοῦ νευρικοῦ  συστήματος.

   Τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα ἦταν ἕνας νεκρός, ἀπὸ τὸν ἰὸ τῶν χοίρων, 25 ὅμως νεκροὶ καὶ   500 προσβληθέντες  ἀπὸ τὸ σύνδρομο Guillain-Barre, ἂπ΄ὅσους ἔλαβαν τὸ ἐμβόλιο. Ὁ Gerald  Ford ἔχασε τὶς ἐκλογὲς τοῦ 1976, ἀπὸ τὸν Jimmy Carter , καὶ οἱ Millar καὶ Sencer, οἱ ἐπικεφαλῆς τοῦ ἐμβολιασμοῦ, ἀπολύθηκαν. Στὴ συνέχεια ἡ ἀμερικανικὴ κυβέρνηση ἔδωκε προτεραιότητα στὴν προστασία τοῦ πληθυσμοῦ, μὲ μέτρα ἐκτός τοῦ ἐμβολιασμοῦ.

    Ἡ ‘’ὀπίσθια ὅραση’’, ὅπως χαρακτηρίσθηκε, τοῦ 1918, 1957 καὶ 1968, πάνω στὴν ὁποία στηρίχθηκαν οἱ εἰδικοὶ γιὰ τὸν ἐμβολιασμό,  δὲν ὠφέλησε, ἀλλὰ ἔβλαψε.

   Οἱ δρόμοι τῆς ‘’ἐπιδημίας’’ τοῦ 1976 καὶ αὐτῆς τοῦ sars-cov-2 εἶναι παράλληλοι: Ὑψηλὰ κέρδη, ἀπρόβλεπτες συνέπειες, ὑπεροχὴ τῆς πολιτικῆς βούλησης, ποῦ κατευθύνεται ἀπὸ τὸ ‘’πολιτικῶς ὀρθόν’’, κατευθυνόμενη ἐπιστήμη, μὲ πολιτικὴ καὶ δικαστικὴ κάλυψη, πολιτικοοικονομικὲς σκοπιμότητες· τὸ μὲν 1976 στόχος ἦτο τὸ κέρδος τῶν ἐκλογῶν στὴν Ἀμερική, σήμερα δὲ ἡ πυροδότηση τῆς ‘’Μεγάλης ἐπανεκκίνησης’’, μὲ ὄχημα τὸν sars-cov-2, καὶ κινητήρια δύναμη, ὅπως καὶ στὴν Ἀμερικὴ τοῦ G. Ford,  τὰ ἀργυρώνητα ΜΜΕ.   

ζ.  Κανείς, ἐνυπόγραφα, δὲν ἐγγυᾶται  τὴν ἀσφάλεια τοῦ ἐμβολίου.  Ἡ πειθὼ γιὰ τὸ ἐμβόλιο στηρίζεται στὴν ἄγνοια, τὸ φόβο, τὴν ἔλλειψη δημοσίου διαλόγου, τὴν πληρωμένη προπαγάνδα, καὶ τὴν συκοφάντηση, ὅσων ἔχουν ἀντίθετη ἄποψη. 

 η. Πέραν τῶν παραπάνω προβληματισμῶν, πρέπει νὰ προστεθεῖ καὶ ὁ ἀμοραλισμὸς τῶν φαρμακευτικῶν ἐταιρειῶ, οἱ ὁποῖες ἐμπλέκονται κατὰ ἕνα μεγάλο μέρος σὲ μεγάλα οἰκονομικὰ σκάνδαλα, γεγονός,

     Μὲ αὐτὰ τὰ δεδομένα γίνεται κατανοητὸς ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖον, ἡ ἐγκυρότητα  τῶν ἐπισήμων ἀνακοινώσεων βρίσκεται στὸ ναδίρ, μέσα στὴ συνείδηση ἐκείνων, στοὺς ὁποίους δὲν κυριαρχεῖ ὁ συνεχῶς τροφοδοτούμενος φόβος, ἀλλὰ ἐπιβιώνει ἡ κοινὴ λογική.

ΙΙΙ. ΒΙΟΗΘΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ

1. Ἐπὶ τῆς παραγωγῆς τοῦ ἐμβολίου

α. Εἶναι προφανές, ὅτι τίθεται μεῖζον βιοηθικὸ ζήτημα, ἐφ’ ὅσον τὸ προσδοκώμενο ἀποτέλεσμα τοῦ ἐμβολίου καὶ κάθε ἐμβολίου, μὲ τεχνολογία, ποῦ στηρίζεται στὴν κυτταρικὴ σειρὰ HEK 293, ἢ σὲ ἄλλες ἀνθρώπινες κυτταροσειρές, (π.χ. Ἱ-38 καὶ  MRC-5)   ἔχει ὡς προϋπόθεση τὴν ἄμβλωση. Ὁμοίως, τὸ ἴδιο ζήτημα προκύπτει καὶ στὴν περίπτωση χρήσης ἐμβρύων, μετὰ ἀπὸ ἐξωσωματικὴ γονιμοποίηση, τὰ ὁποία βρίσκονται ὑπὸ ἐργαστηριακὲς καὶ ὄχι ἐνδομητρικὲς συνθῆκες, εἴτε  ὡς ὁλοδύναμα, εἴτε  ὡς  πολυδύναμα.

   Ἀπὸ τὴ στιγμή, κατὰ τὴν ὁποία συμβαίνουν τὰ παραπάνω, ἡ ἴδια ἡ ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς ἐξουθενώνεται, στὰ ἄδυτα τῶν ἐργαστηρίων, καὶ οἱ βιολογικές μας παρακαταθῆκες, ὅπως ὁ Δημιουργὸς τὶς ὤρισε,  γίνονται ἀντικείμενο  ἄθεσμων καὶ ἀνήθικων χρήσεων, ἀπὸ    τὶς διαβρωμένες  συνειδήσεις τῶν βιοϊατρικῶν ἐπαγγελματιῶν.  Ἠθικοὶ καὶ φυσικοὶ δράστες εἶναι πράγματι, αὐτοί, ποῦ ‘’ψοφᾶνε’’ γιὰ πρεμιέρες καὶ ‘’λένε, ὅτι ἐδῶ θυμίζει θειάφι,  ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι φράζουν τὴ μύτη τους’’[13].

     Μοναδικὴ ἐλπίδα στὴν ἀνάλγητη αὐτὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου κατὰ τοῦ συνανθρώπου του, εἶναι πίστη τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζει καὶ σέβεται τὸν ἄνθρωπον ὡς εἰκόνα Θεοῦ,  ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ στιγμὴ τῆς συλλήψεώς του. 

    β. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ διὰ τεσσάρων Ἁγίων Οἰκουμενικῶν Συνόδων (Γ’,Δ’, Ε’ καὶ Στ’), ἀναγνωρίζει τὸν ἄνθρωπον  ὡς τέλειον ἐξ ἄκρας συλλήψεως. Ἄλλωστε ἡ γενετικὴ ταυτότητα τοῦ πρώτου κυττάρου, τοῦ ζυγωτοῦ, εἶναι ἡ ἴδια μὲ αὐτὴ διὰ τῆς ὁποίας ἀναγνωρίζεται ἡ ταυτότητα τοῦ συγκεκριμένου ἀνθρώπου καὶ μετὰ τὸν βιολογικὸ θάνατον. 

   Ὁ Κύριος, ὡς ὁ πρὸ αἰώνων Ἀρχέτυπός της δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου, σαρκώθηκε  στὴν Θεοδόχο Μήτρα τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ ὑποστατικὰ ἐξ ἄκρας συλλήψεως ἤνωσε τὸν ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας ‘’ληφθέντα ναόν’’ μὲ τὴν θεία Φύση, ἀτρέπτως ἀσυγχύτως καὶ ἀδιαιρέτως.

     Ὡς ἐκ τούτου ὁποιαδήποτε παρέκκλιση ἀπὸ τὴν καταστατικὴ αὐτὴ ἀρχὴ τῆς πίστεώς μας, προσβάλλει τὴν θεία Δημιουργία καὶ κατὰ συνέπεια βρίσκεται, ἀπολύτως, ἔξω ἀπὸ τὸ δόγμα καὶ τὸ ἦθος τῆς Ἐκκλησίας.

  γ. Ἡ προσφάτως ληφθεῖσα ἀπόφαση  τῆς ΔΙΣ γιὰ τὴ στήριξη τοῦ ἐμβολίου ἔρχεται σὲ πλήρη ἀντίθεση μὲ τὴν δογματικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας. Δημιουργεῖ μάλιστα ἐρωτηματικὰ τὸ γεγονός, ὅτι ἡ σχετικὴ πρὸς τὸ θέμα αὐτὸ γνωμοδότηση τῆς Ἐπιτροπῆς Βιοηθικῆς της Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ὅπως ἀποκάλυψε ὁ Σεβασμιώτατος Ἐκπρόσωπος Τύπου, δὲν δόθηκε στὴ δημοσιότητα, ὥστε τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας νὰ τύχει τῆς δεούσης ἐνημέρωσης καὶ δυνατότητας ἀξιολόγησής της.

 δ.  Ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ Ἐκκλησία, δὲν ἔχει καθαρὸ παρελθὸν στὴν ἀξιολόγηση τοῦ ἐμβρύου ἀνθρώπου, ὡς τελείου ἀνθρώπου, ἐξ ἄκρας συλλήψεως. 

      Παρὰ τὴν ἀποδοχὴ καὶ ὑπογραφὴ τῶν δογματικῶν Ὁρῶν πίστεως, ποῦ προαναφέραμε, ἐξέπεσε μὲ τὸν Θωμὰ τὸν Ἀκινάτη, ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε τὴν λανθασμένη ἀριστοτελικὴ γραμμή, περὶ τοῦ ἐμβρύου  καὶ ἀγνόησε τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους. Ἔτσι, γιὰ ἑξακόσια περίπου χρόνια ὁ Ρωμαιοκαθολικισμος ἀνεγνώριζε  ὡς ἔμψυχον ὂν τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ τὸν τέταρτο μήνα τῆς ἐνδομήτριας ζωῆς του. Μόλις τὸ 1869 ἐπανῆλθε στὴν τάξη τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων καὶ ἔκτοτε ἀναγνωρίζει τὸν ἄνθρωπον ὡς εἰκόνα Θεοῦ  ἀπὸ τῆς ἄκρας συλλήψεώς του.    

    Ὑποστρέφει ὅμως, σήμερα, κατὰ μέρος,  καὶ πάνω στὸ ἐρώτημα περὶ τοῦ συγκεκριμένου ἐμβολίου, ἰσχυριζόμενος, ὅτι ἡ παραγωγὴ τοῦ ἐμβολίου εἶναι ἄσχετη ἀπὸ τὴν ἱστορική του σύνδεση μὲ τὴν ἔκτρωση. Ὡς ἐκ τούτου οἱ ἐπιστήμονες κατὰ τὸ Βατικανὸ εἶναι ἠθικὰ ἐλεύθεροι, στὴν παραγωγὴ τοῦ ἐμβολίου μετὰ ἀπὸ ἔκτρωση![1]

2. Ὡς πρὸς τὸν ἐμβολιασμὸ

   Βασικὴ ἰατρικὴ ἀρχή, ποῦ διατύπωσε ὁ Ἱπποκράτης εἶναι, ὅτι ‘’(δεῖ)  ἀσκέειν, περὶ τὰ νουσήματα, δύο, ὠφελέειν, ἢ μὴ βλάπτειν“[15]. Δηλαδή, γιὰ νὰ ἀσκήσει ὁ ἰατρὸς τὴν θεραπευτική του τέχνη ἀπέναντι στὰ νοσήματα, πρέπει νὰ ἔχει ὑπ΄ ὄψη τοῦ δύο πράγματα:  ἢ νὰ ὠφελήσει ἢ τουλάχιστον νὰ μὴ βλάψει.

    Ποιὰ εἶναι ἡ πραγματικότητα μὲ τὴν διαχείρηση τοῦ sars-cov-2 καὶ ἰδιαιτέρως μὲ τὴν καταβαλλόμενη προσπάθεια ὑποχρεωτικῆς ἐπιβολῆς τοῦ ἐμβολίου;

    -Ἀσάφεια στὶς ἰατρικὲς ὁδηγίες, ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ἐμφάνισης τῆς ἰώσεως sars-cov-2

    -Ἀντιφατικὲς δηλώσεις τῶν ἴδιων τῶν μελῶν τῆς ἐπιτροπῆς, ποῦ συνέστησε ἡ Πολιτεία. 

   -Ἔλλειψη δημοσίου διαλόγου. Ἀτολμία τῶν μελῶν τῆς κρατικῆς Ἐπιτροπῆς νὰ ἀντιπαραταχθοῦν ἐπιστημονικὰ καὶ νὰ διαφωτίσουν τὸν λαό, σὲ δημόσιο διάλογο, μὲ ὁμολόγους συναδέλφους τους, οἱ ὁποῖοι προτείνουν  διαφορετικὲς  στρατηγικέ,ς ἀπὸ τὶς  ἐφαρμοσθεῖσες μέχρι σήμερα. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ βρισκόμαστε μπροστὰ σ’ ἕνα διχασμὸ τοῦ ἰατρικοῦ κόσμου, ὡς πρὸς τὴν διαχείριση τῆς ἰώσεως, ποῦ ἂν μὴ τί ἄλλο, ἀποκαλύπτει  στοιχειῶδες δημοκρατικὸ ἔλλειμα στὴν ἀναζήτηση  τῆς ἀλήθειας.

    -Ἀνάπτυξη κατὰ τὴν περίοδο αὐτή, μίας ἐγωπαθοῦς συμπεριφορᾶς μερίδας  κρατικῶν λοιμωξιολόγων καὶ ἐπιδημιολόγων, οἱ ὁποῖοι ‘’θόλωσαν’’ ἀπὸ τὴν δημοσιότητα καὶ ἄρχισαν ‘’νὰ κουνοῦν τὸ δάκτυλο στὸν ἑλληνικὸ λαό.’’ Ξέχασαν μέσα στὴ σύγχυσή τους καὶ τὸ Σύνταγμα καὶ τὶς διακηρυκτικὲς ἰατρικὲς ἀρχές, ὅπως αὐτὲς καταγράφονται ἐπιμελῶς, στὸν κώδικα Ἰατρικῆς Δεοντολογίας.[16]

   -Ἐπιμελὴς καὶ ἀνίερη προσβολὴ καὶ κατασυκοφάντηση, τῶν ἱερῶν καὶ ὁσίων τῆς ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεώς μας, πάνω στὴν ὁποία στήθηκε ἡ ἐλευθερία τοῦ  Γένους  μας.

  -Συμμαχία Πολιτείας καὶ ἔνιων Ἱεραρχῶν, κατὰ ἐνσυνειδήτων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλὰ καὶ πλήθους εὐσυνειδήτων Κληρικῶν, μὲ τὴν ἐκτόξευση χύδην χαρακτηρισμῶν ἐναντίον τους, ὡς ‘’ψεκασμένων, συνωμοσιολόγων,  ἀντιεμβολιαστῶν, ἀκραίων, ἐγωιστῶν’’ κλπ. στοὺς ὁποίους μάλιστα ἀξίζει  καὶ  ‘’χαστούκι’’(sic), γιὰ νὰ συνέλθουν.

   Ἐὰν τὰ παραπάνω συνιστοῦν τὸ μέτρο μιᾶς ὀρθολογικῆς ἐκτίμησης ἑνὸς προβλήματος,  στὴν κοινωνική μας ζωή, ἀφ΄ ἑνὸς μὲν  οἱ λέξεις ἔχουν χάσει τὸ νόημά τους, ἀφ’ ἑτέρου δέ, ἡ παραπάνω ἰπποκρατικὴ ἀποστροφὴ εἶναι ἀδύνατον νὰ βρεῖ τόπο γιὰ νὰ σταθεῖ.  

β. Τὸ νόημα τῆς ἀγάπης

    Ἐπειδὴ  ἀφελῶς διακινεῖται μέσα τὴν Ἐκκλησία καὶ ὄχι μόνον, ὅτι ἀποτελεῖ καθῆκον ἀγάπης ἡ ὑποχρέωση τῆς συμμόρφωσής μας πρὸς τὶς διάτρητες πολιτικοϊατρικὲς ἐντολές, περὶ τὸν sars-cov-2, εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐξορύξουμε ἀπὸ τὴν ἐμπειρία τῆς ἐκκλησιαστικῆς Ἱστορίας, ἕνα κορυφαῖο παράδειγμα ἀνιδιοτελοῦς ἀγάπης, κατὰ μίμηση τῆς διδασκαλίας καὶ τοῦ σταυρικοῦ παραδείγματος τοῦ Κυρίου.

    Στὸ λοιμὸ τοῦ Κυπριανοῦ, ποῦ ἀνέκυψε τὸ 250 μ.Χ., οἱ Χριστιανοὶ τῆς Ἀλεξάνδρειας, πρεσβύτεροι καὶ διάκονοι καὶ λαϊκοί, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὶς συνέπειες γιὰ τὸν ἑαυτό τους, ἔκαναν ἐπισκέψεις στοὺς ἀρρώστους, τοὺς προσέφεραν τὶς ὑπηρεσίες τους, τοὺς περιποιοῦνταν «ἐν Χριστῷ» καὶ πέθαιναν πολὺ εὐχαρίστως μαζί τους, ἀφοῦ προηγουμένως πάθαιναν μόλυνση ἀπὸ τὴν ἐπαφή τους μὲ τοὺς ἄλλους, κολλοῦσαν τὴν ἀρρώστια ἀπὸ τοὺς πλησίον καί, μὲ τὴ θέλησή τους, δοκίμαζαν τοὺς πόνους.  Ὄντως, «Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἴνα τὶς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῆ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ»[17].  

    Ἀντίθετα οἱ εἰδωλολάτρες ἀπέφευγαν τοὺς ἀγαπημένους τους καὶ τοὺς πετοῦσαν στοὺς δρόμους μισοπεθαμένους, καὶ τοὺς νεκρούς, τοὺς ἔριχναν ἄταφους στὰ σκουπίδια, στὴν προσπάθειά τους νὰ μὴν τοὺς πλησιάσει ὁ θάνατος, πράγμα ποὺ δὲν ἦταν εὔκολο νὰ ἀποφύγουν, παρ’ ὅλο ὅτι μηχανεύονταν πολλά».[18]

   Μπροστὰ στὸ κορυφαῖο αὐτὸ παράδειγμα τῶν Χριστιανῶν τῆς  Ἀλεξάνδρειας, ἡ σύγχρονη νόσος τῆς ἀγαποπληξίας ἀκυρώνεται. Μία ζωή, μὲ πορεία ἀπὸ τὰ μνημόνια, στὰ ἐμβόλια, πάντοτε γιὰ τὸ καλό μας, συνιστᾶ ἀτίμωση τῆς ἀνθρώπινης ἐλευθερίας μας. Μαζὶ μάλιστα μὲ τὴν  μακροχρόνια προεργασία τῆς ἀμφισβήτησης τοῦ Σταυρωθέντος Χριστοῦ, ἔχει ἤδη ἐγκαταλειφθεῖ ἕνα μοναδικὰ περήφανο στὴν Ἱστορία τοῦ κόσμου Γένος, ἀπὸ τὴν ἔνθεη θυσιαστικὴ ζωή, σὲ πορεία πνευματικῆς, κοινωνικῆς, ψυχολογικῆς καὶ οἰκονομικῆς αὐτοκτονίας.

       Ὅσον ἀφορᾶ τὴν ὑπ. ἀριθ. πρωτ. 2997/ 24 Ἰουνίου 1864,  Ἐγκύκλιο τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μὲ τὴν ὁποία συστήνεται ἐκθύμως στὸν ἑλληνικὸ λαὸ ὁ ἐμβολιασμὸς κατὰ τῆς εὐλογιᾶς, κάθε παραλληλισμὸς μὲ τὴν τρέχουσα κατάσταση, εἶναι τουλάχιστον ἀτυχής.

   Ἡ Ὀρθόδοξος Χριστιανικὴ Θεολογία δὲν ἀρνεῖται τὸν ἐμβολιασμό, ὅπως καὶ κάθε ἄλλη ἔλλογη ἰατρικὴ πράξη. Ἀρνεῖται ὅμως διαρρήδην, κάθε ἀντίληψη ἢ προσπάθεια, ποῦ μειώνει τὴν ἀνθρώπινη ἀξία, στερεῖ τὸ δικαίωμα τῆς ἐνημέρωσης, καὶ ἐγκλωβίζει τὴν λογικὴ στὸ ζόφος τοῦ φόβου, σὲ σημεῖο ποῦ νὰ ἐπαληθεύεται  ἡ μονοστιχη ἀποστροφὴ τοῦ Μενάνδρου, ὅτι «Βίος βίου δεόμενος οὐκ ἔστι βίος»[19] (Ζωὴ ποῦ ἔχει ἀνάγκη τὴν ἐπιβίωση, δὲν εἶναι ζωή).

   Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς

   Κατὰ τὴν πρώτη ὤση τοῦ ἰοῦ sars-cov-2,  τὴν Ἄνοιξη τοῦ παρελθόντος ἔτους 2020,  βάρυνε  ἡ ἀκοή μας ἀπὸ  τὸν ἀκαταμάχητο μηρυκασμὸ τοῦ συνθήματος, «Μένουμε σπίτι», ἐκ μέρους Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν,  ποῦ εἶχαν ὡς  στόχο νὰ περάσει, ἀγελαίως,  στὸ νοῦ τῶν ἀνθρώπων, τὸ παραπάνω μήνυμα, συντασσόμενοι στὴν εὐθεία τῆς πολλὰ ἀδικησάσης τὴν Ἐκκλησίαν, Πολιτείας.

   Γιὰ νὰ συγκαλυφθεῖ μάλιστα τὸ χάσμα τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῶν Χριστιανῶν, ποῦ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὰ κλεισμένα Θυσιαστήρια, στρατολογήθηκαν ἀνήκουστες ἱστορικοθεολογικὲς ἀστοχίες, γιὰ νὰ χρησιμοποιήσω ἐπιεικῆ χαρακτηρισμό, ὡς αὐτὴ τὴν περὶ τῆς ‘’κὰτ’οἶκον Ἐκκλησίας’’, ἢ καὶ τῆς χρήσης τῆς τηλοψίας, ὡς οἰκογενειακοῦ προσευχητικοῦ μέσου, μετὰ κηρῶν καὶ θυμιάματος, καὶ τῆς ἀτομικῆς προσευχῆς, ἡ ὁποία, κατὰ τὶς κυβερνητικὲς ἑρμηνεῖες, ἔγκειται στὴν φευγαλέα  εἴσοδο τοῦ πιστοῦ στὸ Ναό, ‘’γιὰ νὰ ἀνάψει τὸ κερί του’’.

     Παρέλκει νὰ ἀναφερθῶ στὴν, ‘’ἀπ’ τὴν ἀνάποδη’’, ‘’πρωτοπορία’’ ἄλλων Ἱεραρχῶν, οἱ ὁποῖοι ἀπαγόρευσαν τὸν ἀσπασμὸ τῶν Ἱερῶν Εἰκόνων, τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τῆς ἱερατικῆς χειρός. Ὁ Μητροπολίτης Ἐδέσσης Ἰωὴλ μᾶς θυμίζει, ὅτι ὁ ἔμπειρος τοῦ Ἀκτίστου Φωτός, ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης, κατασπαζόνταν μὲ πολὺ πόθο τὰ χέρια τοῦ ἱερουργήσαντος ἱερέως, μετὰ τὴν θεία λειτουργία καὶ ἔλεγε, ὅτι ‘’ὁ ἱερέας δὲν ἔχει δικά του χέρια[20]’’. Ὄντως διὰ τῶν χειρῶν τοῦ ἱερέως, τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον ἐκχέεται στὸν κόσμον καὶ τὸν ἁγιάζει. Συνεπῶς, ὁ ὁποιοσδήποτε καὶ οἱουδήποτε ἀξιώματος καταξιωθεῖς φρονεῖ τὰ ἀντίθετα πρὸς αὐτά, ποῦ μᾶς κληροδότησαν οἱ ἅγιοι, πάσχει ἀπὸ τὴν αἵρεση τοῦ Βαρλααμιτισμοῦ. Στὴν δεύτερη ὤση τοῦ sars-cov-2, μὲ τὸν ἐπισημώτερο τρόπο στάλθηκε ἰσχυρὸ μήνυμα προτροπῆς πρὸς τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας νὰ ἐμβολιασθοῦν, ἀφοῦ ἐκ τῶν πρώτων ἐμβολιάσθηκε Ἱεράρχης, σὲ δημόσια θέα, δίχα Συνοδικῆς διαγνώμης.

   Ἔχουμε βαθύτατη τὴν αἴσθηση, ὅτι ζοῦμε, de facto, σὲ ‘’λόγω καὶ ἔργω’’  ἐνεργούμενο  διωγμὸ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ ἐργώδη καὶ συντονισμένη προσπάθεια ἀπώθησής Της, στὸ περιθώριο τῆς ζωῆς  μας.

   Δὲν ἐπιθυμοῦμε ἡ Ἐκκλησία μας νὰ συμβάλλει ἔστω καὶ ἀθέλητα στὴν ἐπιχειρούμενη «Μεγάλη Ἐπαναφορὰ» ἢ «Μεγάλη Ἐπανεκκίνηση» (The Great Reset), στὰ πλαίσια τῆς παγκοσμιοποίησης, ἡ ὁποία σήμερα ἐπιχειρεῖται μὲ τὴν χειραγώγηση τῶν μαζῶν, πάνω στὶς τρομολάγνες ράγες τοῦ κορόνα-ἰοῦ, καὶ τὸ ἀφήγημα περὶ τῆς ‘’σωτηρίας’’ μας, ποῦ στήθηκε μὲ ὄχημα τὸ ἐμβόλιο. Καὶ συνεχίζουν νὰ στήνονται τέτοια ἐγκλήματα ‘’γιὰ τὸ καλό μας’’, πάνω στοὺς ἀποτρόπαιους φόνους ἐμβρύων ἀνθρώπων.

     Ὁ  Ὀδυσσέας Ἐλύτης, σὲ μία ἐκ βαθέων συνέντευξή του πρὸ ἐτῶν ἐπεσήμανε τὰ ἑξῆς: ‘’Βλέπω τὴ βία νὰ ‘ρχεται μεταμφιεσμένη, κάτω ἀπὸ ἄνομες συμμαχίες καὶ προσυμφωνημένες ὑποδουλώσεις. Δὲν θὰ πρόκειται γιὰ τοὺς φούρνους τοῦ Χίτλερ ἴσως, ἀλλὰ γιὰ  μεθοδευμένη καὶ οἰονεῖ ἐπιστημονικὴ καθυπόταξη τοῦ ἀνθρώπου. Γιὰ τὸν πλήρη ἐξευτελισμό του. Γιὰ τὴν ἀτίμωσή του.’’

   Πιστεύουμε, ὅτι δι’ εὐχῶν Σας, ἔχουμε τὴν ὑποχρέωση νὰ ἀμυνθοῦμε σύμφωνα μὲ τὰ ἱερὰ ὑποδείγματα τῶν θεοφόρων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας, ‘’κατὰ παντὸς ὀλεθρίου καὶ σκοτεινοῦ παραπτώματος’’, ὁσάκις ἡ ἀληθινὴ πίστη καὶ τὸ χριστώνυμο ἦθος προσβάλλονται καὶ ἀμφισβητοῦνται. Τὰ ἅγια τῆς πίστεως δὲν χαρίζονται, οὔτε γίνονται  ἀντικείμενο διαπραγματεύσεων!

     Τὰ μυρίπνοα λείψανα  τῶν ἁγίων μας καὶ τὰ ἱερὰ κόκκαλα τῶν ἐν Χριστῷ τελειωθέντων προγόνων μας, γιὰ τὴν ἐλευθερία, εἶναι αὐτά, ποῦ μᾶς κληροδοτοῦν τὴν μοσχοβολιὰ τῆς ἀληθινῆς ἐλευθερίας.

    Ἀληθινὴ ἐλευθερία ὡς μέλη τῆς Ἐκκλησίας γνωρίζουμε, ὅτι εἶναι ἡ καταλλαγή μας μὲ τὸν Θεό. Κάθε ἄλλη ‘’ἐλευθερία’’ εἶναι  ψευδώνυμη, ἵππος δούρειος, ἀναύγητος  σκλαβιά.

 Μετὰ βαθυτάτου σεβασμοῦ

π. Στυλιανὸς Ἐμμ. Καρπαθίου

Θεολόγος Ψυχίατρος, Δρ Βιοηθικῆς

Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν

 Σημείωση:

   Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ παραπάνω κειμένου, λάβαμε γνώση τοῦ ἀνακοινωθέντος, ποῦ ἐξέδωκε ἡ Διαρκὴς Ἱερὰ Σύνοδος, μετὰ τὶς Συνεδριάσεις Αὐτῆς, κατὰ τὴν  12η καὶ 13η  Ἰανουαρίου 2021.

   Ἐπὶ τοῦ ἀνακοινωθέντος, ἔχουμε νὰ παρατηρήσουμε τὰ ἀκόλουθα:

   1. Ὁ συντάκτης τῆς ζ’ παραγράφου τοῦ ἀνακοινωθέντος, ἢ ἐξ ἀγνοίας ἢ παρελκυστικῶς γράφει, ὅτι, ‘’τὰ ἐμβόλια κατά του covid-19 πού ἐπὶ τοῦ παρόντος χρησιμοποιοῦνται στὴν Πατρίδα μας, δὲν ἀπαιτοῦν τὴν χρήση καλλιεργειῶν ἐμβρυϊκῶν κυττάρων γιὰ τὴν παραγωγή τους.’’

   Ἀντιθέτως, πρὸς τοὺς παραπάνω ἰσχυρισμούς, τὸ ἀληθὲς εἶναι, ὅτι τὰ ἐμβόλια κατὰ τοῦ covid-19, ποὺ ἐπὶ τοῦ παρόντος χρησιμοποιοῦνται στὴν Πατρίδα μας, ἐργαστηριακῶς χρήζουν τῆς κυτταρικῆς σειρᾶς Human embryonic kidney 293 cells (HEK 293), «ἡ ὁποία προέρχεται,  ἀπὸ ἀνθρώπινα  ἐμβρυικὰ κύτταρα, τὰ ὁποῖα λήφθηκαν ἀπὸ τὸ νεφρὸ ἑνὸς ὑγιοῦς θήλεως ἐμβρύου. Τὸ συγκεκριμένο ἔμβρυο ‘’ματαιώθηκε νόμιμα’’, δηλ. ἐκτρώθηκε, σύμφωνα μὲ τὴν ὀλλανδικὴ νομοθεσία, τὸ ἔτος 1973, στὸ ἐργαστήριο Alex van der Eb στὸ Leiden τῆς Ὀλλανδίας.» (Βλ. παραπάνω ἡμέτερο κείμενο: Ι. Ἡ παραγωγὴ ἐμβολίου μὲ χρήση ἀνθρώπινης κυτταρικῆς σειρᾶς) 

2. Σύμφωνα μὲ τὸ ἀνακοινωθέν, ‘’ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ δὲν εἶναι ζήτημα τόσο θεολογικὸ ἢ ἐκκλησιαστικό, ἀλλὰ κυρίως ἰατρικὸ-ἐπιστημονικό.’’

   Ἀντιθέτως, κάθε ἰατρικὴ πράξη καὶ ἐνέργεια γιὰ νὰ εἶναι θεοφιλὴς καὶ ἀκατάκριτος, ὀφείλει νὰ σέβεται τὸν ἄνθρωπο ἐξ ἄκρας συλλήψεως καὶ γενικώτερα, νὰ βρίσκεται μέσα στὸ γράμμα καὶ τὸ πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου. Γι’ αὐτὸ ἡ ἐπιλογὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ εἶναι ζήτημα πρωτίστως θεολογικὸ καὶ ἐκκλησιαστικὸ καὶ ἡ ἀποδοχὴ τοῦ ἐμβολιασμοῦ, μὲ τὶς προϋποθέσεις, πάνω στὶς ὁποῖες στηρίχθηκε ἡ παραγωγὴ τῶν συγκεκριμένων ἐμβολίων, συνιστᾶ ἔκπτωση ἀπὸ τὴν ὀρθὴ Πίστη καὶ ζωή.

 

3. Πράγματι, ὁ ἐμβολιασμὸς πρέπει νὰ ἀποτελεῖ ἐλεύθερη προσωπικὴ ἐπιλογὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου, μετὰ ὅμως, ἀπὸ ἐπισταμένη καὶ σοβαρὴ ἐνημέρωση, ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὸν τρόμο, ποῦ δημιουργεῖ ἡ συνεχὴς παραπληροφόρηση. ‘’Γνώσεσθε τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια  ἐλευθερώσει ὑμᾶς’’.[23]

Μετὰ σεβασμοῦ

π.Σ.Κ.

[1] Λαοκόων, στην Αινειάδα του Βιργιλίου : “Τimeo Danaos et dona ferentes”

[2] The Advisory Committee (Robert S Daum, C. Estuardo Aguilar-Cordova, Donald Blair, John Coffin, James Cook, Michael Decker, Pamela S. Diaz), United states of America, Food and Drug Administration, Center for Biologics Evaluation and Research: Vaccines and Related Biological Products Advisory Committee, meeting 16-5-2001

[3] Corbett et al., Nature , 5Aug 2020.

[4] Vogel et al., bioRxiv 8 Sept 2020

[5] van Doremalen et al., Nature preprint, 30 July 2020

[6] Hayflick L, Moorhead PS (1961). “The serial cultivation of human diploid cell strains”. Exp Cell Res . 25 (3): 585–621. Hayflick L. (1965). “The limited in vitro lifetime of human diploid cell strains”. Exp. Cell Res . 37 (3): 614–636.

[7] John-Paul II, Medical Research Institute, Campaign for a Covid-19 Vaccine.

[8] Li W, et al. Angiotensin-converting enzyme 2 is a functional receptor for the SARS coronavirus. Nature. 2003;426:450-4. · Romero CA, Orias M and Weir MR. “ Novel RAAS agonists and antagonists: clinical applications and controversies.’’ Nature reviews Endocrinology. 2015;11:242-52.)

[9] Νόμπελ Ιατρικής του 2008, για την ανακάλυψη του ιού της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας.

[10] Στην εκπομπή της France Soir με τον Richard Boutry, στις 17-12-20.

[11]https://www.sciencemag.org/news/2020/12/coronavirus-may-sometimes-slip-its-genetic-material-human-chromosomes-what-does-mean?fbclid=IwAR35862FbIAYO-zzLZ4-5fsQF9Yceh5WseY3Kt21IB2kZXWKE5u7bYTONUc , ανακτήθηκε στις 02-01-2021.

[12] Richard Fisher 22nd September 2020 BBC. – Cristopher Klein 2 September 2020 https://www.history.com/news/swine-flu-rush-vaccine-election-year-1976. -ΤΑ ΝΕΑ ΤΕΑΜ, 22 Οκτωβρίου 2005.

[13] Testart Jacques, L’ oef transparent, Éd.Flammarion, Paris 1986, σελ. 35.

[14] Congrecation for the doctrine of the faith, Note on the morality of using some anti-Covid-19 vaccines. Υπογράφεται από τον Luis F. Card. Ladaria, S.I.

[15] Ιπποκράτους, Επιδημιών Α,ΧΙ.

[16] Κώδικας Ιατρικής Δεοντολογίας, Αρθρο 12.1 και 12.2(β) { Nόμος υπ΄αριθμ. 3418/ΦΕΚ 287/28-11-2005}

[17] Ιωάννης, 15,13.

[18] Διονυσίου Αλεξανδρείας, Εορταστική επιστολή προς τους εν Αλεξανδρεία αδελφούς. Περί αυτής βλ. Ευσεβίου Καισαρείας, Εκκλησιαστική ιστορία, Ζ,22, ΒΕΠΕΣ, Τόμ. 20,σελ. 27. Πρβλ. Cypriani, De mortalilate cap. 15.

[19] Bibliotheca Augustana, Μένανδρος, Γνώμαι μονόστιχοι, 115.

[20]https://www.imkythiron.gr/index.php/eidiseis/teleftaia-nea/5449-tou-sev-mitropolitou-edessis-k-ioil-gia-tin-theia-koinonia-k-lp (ανακτήθηκε 03-01-21)
[21] Klaus Schwab, Thierry Malleret , Covid-19: The Great Reset, Paperback – July 9, 2020. (Οι παραπάνω δύο συγγραφείς, είναι ανώτερα στελέχη, του διεθνιστικού Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ (WEF)}

[22] Συνέντευξη στη Σούλα Αλεξανδροπούλου, « Καθημερινή», 02-11-1975 ( Βλ. και Ελύτης «Προφητικόν» από το Ἁξιόν εστι»).

[23] Ιωάννου, 8,32.

Πηγή: http://aktines.blogspot.com/2021/01/blog-post_79.html

Ορθόδοξη η ιερά εικών του Συνθρόνου, μέρος πέμπτο.

 

Περί της ιεράς εικόνος της Αγίας Τριάδος με τους τρεις Αγγέλους, τον Πατριάρχη Αβραάμ και την Σάρρα.

Οι νεοεικονομάχοι δογματίζουν και ως προς την απεικόνιση της Αγίας Τριάδος με την εμφάνεια τριών ανδρών στον Πατριάρχη Αβραάμ. Δογματίζουν πως εκ των τριών ανδρών ο ένας ήταν ο Θεός Λόγος και οι άλλοι δύο απλώς άγγελοι. Καταλήγουν σε αυτό το δογματικό συμπέρασμα διότι δεν δέχονται την εμφάνεια του Πατρός στην Παλαιά Διαθήκη, δέχονται μόνο του Υιού. Όμως ο αντικειμενικός ερευνητής είναι υποχρεωμένος να αναφέρει όλη την αλήθεια και όχι μόνο την ιδεοληπτική άποψη του. 

Ιστορικώς να αναφέρουμε ότι ''Η Φιλοξενία του Αβραάμ'' ως απεικόνιση εμφανίζεται σε κατακόμβη της Via Latina (Γ' ή Δ' αιώνας). Επίσης στη Santa Maria Maggiore της Ρώμης (432–440 μ.Χ.) και το 547 μ.Χ. στον Άγιο Βιτάλιο της Ραβέννα.

Υπάρχουν τρείς διαφορετικές ερμηνείες από τους Αγίους Πατέρες. Το θέμα άλλωστε δεν είναι δογματικό. Άλλοι ερμηνεύουν ότι οι τρείς εμφανισθέντες άνδρες στον Αβραάμ είναι συμβολική εμφάνεια του Τρισυποστάτου Θεού, Πατρός, Υιού και Αγίου Πνεύματος. Άλλοι εκλαμβάνουν τους τρεις άνδρες ως μία συμβολική εμφάνεια τριών αγγέλων που δηλώνει την τριαδικότητα του Ενός Θεού, και άλλοι ότι ο ένας άνδρας είναι ο Λόγος του Θεού και οι άλλοι δύο απλώς άγγελοι. Η Εκκλησία δεν απεφάνθη σε Οικουμενική ή Πανορθόδοξη Σύνοδο, ποιά θέση από τις τρεις είναι η σωστή. Διότι δεν δογμάτισε κανείς κάποια εκ των τριών ως την μόνη ορθή και τις άλλες λανθασμένες ώστε να δημιουργηθεί φιλονικία εντός της Εκκλησίας. Αυτό το κάνουν οι σημερινοί εικονομάχοι. Άλλωστε σε οποιαδήποτε περίπτωση έχουμε αποκάλυψη της τριαδικότητος του Θεού.

Ωστόσο, η γενική Παράδοση μέσα από την εκκλησιαστική Υμνολογία και από Πατέρες, για πάνω από χίλια χρόνια μιλά για συμβολική εμφάνεια του Τρισυποστάτου Θεού. 

Οι Τριαδικοί Ύμνοι της Κυριακής.

Δεν υπήρξε Σύνοδος ή κάποιοι Άγιοι Πατέρες να κατηγορήσουν τους Τριαδικούς Ύμνους της Κυριακής ως αιρετικούς. Ας δούμε μερικούς. 

''Σύ πάλαι σαφώς τώ Αβραάμ, ώς ώφθης τρισυπόστατος μοναδικός τε φύσει Θεότητος, θεολογίας τό ακραιφνέστατον, τυπικώς ενέφηνας, καί πιστώς υμνούμεν σε, τόν μονάρχην Θεόν και τρισήλιον'' (Ήχος α', ωδή γ', τροπ. α'). Λέγει το τροπάριο ότι ο Θεός εφάνη στον Αβραάμ, Τρισυπόστατος και ένας Θεός ως πρός την Φύση του.

''Μέτοικος υπάρχων ο Αβραάμ, κατηξιώθη τυπικώς υποδέξασθαι, ενικόν μέν Κύριον, έν τρισίν υποστάσεσιν, υπερούσιον, ανδρικαίς δέ μορφώσεσιν'' ('Ηχος γ', ωδή ς', τροπ. α'). Αυτό το τροπάριο λέγει ότι ο Αβραάμ αξιώθη να υποδεχθεί τον ένα Κύριο με τις τρεις Υποστάσεις του, υπερούσιον με ανδρικές μορφές.

''Ιερομύστης Αβραάμ γενόμενος ιεροτύπως τό πρίν, τον ποιητήν πάντων, καί Θεόν καί Κύριον, τρισί μέν υποστάσεσιν, υπεδέξατο χαίρων, τών δέ τριών υποστάσεων, κράτος ενιαίον εγνώρισε'' (Ήχος πλ. δ', ωδή α', τροπ. γ'). Το πολύ σημαντικό αυτό τροπάριο λέγει πως ο Αβραάμ υποδέχτηκε τον Ένα Τρισυπόστατο Θεό και Κύριο και εγνώρισε το ενιαίον των τριών υποστάσεων. Απεκαλύφθη η Τριαδικότητα του Θεού στον Αβραάμ.

Η εκκλησιαστική Υμνολογία θεολογεί και κηρύττει ότι ''εφάνη τώ Αβραάμ Θεός Τρισυπόστατος''. Αν χίλια χρόνια τώρα δεν υπήρξε καμία αρνητική αντίδραση από Συνόδους ή Αγίους, πώς δογματίζουν οι σημερινοί νεοεικονολόγοι ότι μόνο η δική τους ερμηνεία είναι ορθή και αποκλείουν την Τριαδική εμφάνεια στον Αβραάμ; Τόσους αιώνες, τόσες χιλιάδες Άγιοι δεν ήξεραν τί έψαλλαν στα μοναστήρια τους και τους ναούς τους; Ρητορικό το ερώτημα.

Εκτός από την Υμνολογία έχουμε και πατερικές μαρτυρίες που συμφωνούν. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός (676-749 μ.Χ.) γράφει, ''Η Αγία καί ομοούσιος Τριάς ουχί ακατάληπτος καί αχώριστος καί αδιαίρετος εστί καί τοίς σωματικοίς οφθαλμοίς αθεώρητος; Και πώς ηυδόκησεν έν τή σκηνή του Αβραάμ φιλοξενηθήναι;'' (βλέπε P.G. τομ. 95, σελ. 328-329). Δηλαδή γράφει ο Άγιος ότι η ομοούσιος Αγία Τριάδα είναι ακατάληπτη, αδιαίρετη, αχώριστη και αθεώρητη στους σωματικούς οφθαλμούς, αλλά ευδόκησε να φιλοξενηθεί στη σκηνή του Αβραάμ. Δεν γράφει ότι φιλοξενήθηκε μόνο ο Υιός, αλλά η Αγία Τριάς.

Ο Άγιος Αθανάσιος ο Μέγας (περίπου 298-2 Μαΐου 373 μ.Χ.) στον γ' διάλογο του περί Αγίας Τριάδος με έναν οπαδό του Μακεδονίου, γράφει ότι ο Αβραάμ ανεγνώρισε τις τρείς Υποστάσεις του Θεού και τους τρεις άνδρες ονομάζει ''Κύριον''. Ο Λώτ ομοίως αναγνωρίζοντας στα πρόσωπα των δύο ανδρών που τον επισκέφθηκαν τις δύο Υποστάσεις του Τριαδικού Θεού, και όχι απλώς αγγέλους, και αυτός ''Κύριον'' τις ονομάζει. Δηλαδή και ο Αβραάμ και ο Λώτ αναγνωρίζοντας το τρισυπόστατο του Ενός Θεού ο μεν Αβραάμ τους τρείς άνδρες τους προσφωνεί στον ενικό αριθμό ονομάζοντας τους ''Κύριο'' και ο Λώτ αναγνωρίζοντας τις δύο Υποστάσεις, τους δύο άνδρες τους προσφωνεί επίσης στον ενικό αριθμό ''Κύριον'', (βλέπε  ΒΕΠΕΣ, τόμ. 36, σελ. 96 και 99-100).

Ο μεγάλος θεολόγος του 14ου-15ου αιώνος, Ιωσήφ ο Βρυένιος, διδάσκαλος του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού, αναφερόμενος στον Άγιο Αθανάσιο τον Μέγα, γράφει, ''Αθανάσιος δέ ό πολύτλας έν τε τώ πρώτω καί δευτέρω βιβλίω τών αυτού θεολογικών ούτω δίεισι, <<τών τριών καθισάντων επί τού Αβραάμ, δηλονότι τού μέν Υιού εκ δεξιών, τού δέ Πατρός έξ ευωνύμων εκάθισε τό Πνεύμα τό Άγιον>>'', (βλέπε Λόγος Β' περί της Υπερουσίου Τριάδος, εκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσ/νίκη 1991, τομ. Α', σελ. 47). Αλλού γράφει, ''Καί ώδε μέν διά λόγων ημίν εγνώρισεν εαυτόν τρισυπόστατον είναι ο μόνος Θεός, διά δέ ποικίλων εμφανειών, ώς όταν ώφθη όλη η αυτή Τριάς η Αγία εν είδει αγγέλων τώ πατριάρχη Αβραάμ εν τή δρυί τή Μαμβρή, πάλιν ηνίκα εφάνη ιδίως έκαστον τών ταύτης προσώπων τώ μέν Δανιήλ, ως παλαιός ημερών'', (βλέπε ανωτέρω τόμ. Α', σελ. 262). Δηλαδή γράφει ο Ιωσήφ ο Βρυένιος πως ο Μέγας Αθανάσιος λέγει, ότι στον Πατριάρχη Αβραάμ εφάνησαν ο Πατήρ, ο Υιός και το Άγιον Πνεύμα το οποίο εκάθησεν εκ δεξιών του Υιού και εξ αριστερών του Πατρός. Και ότι ο Θεός εμφάνισε το Τρισυπόστατό του δια πολλών εμφανειών όπως σε αυτήν του Αβραάμ στη δρύ του Μαμβρή, όπου εφάνη όλη η Αγία Τριάς με μορφή τριών Αγγέλων.

Την εμφάνεια των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος στον Πατριάρχη Αβραάμ βεβαιοί και ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296-14 Νοεμβρίου 1359 μ.Χ.) Γράφει, ''...τον ένα Θεόν σαφώς τρισυπόστατον εθεάσατο μήπω κηρυττόμενον ούτως, <<ώφθη γάρ αυτώ ο Θεός πρός τή Δρυί τή Μαμβρή, καί αναβλέψας είδε καί ιδού τρείς άνδρες και προσέδραμεν αυτοίς>>. Ιδού τόν οφθέντα ένα Θεόν τρείς εώρα. Ώφθη γάρ αυτώ, φησίν, ο Θεός και ιδού τρείς άνδρες καί τρισί προσδραμών αύθις ώς ενί ωμίλει...'', (βλέπε Γρηγορίου Παλαμά, ΕΠΕ, Τομ. 9, σελ. 292). Λέγει ο Άγιος πως ο Ένας Θεός εφάνη στον Αβραάμ στη δρύ του Μαμβρή, ως τρείς άνδρες και πηγαίνοντας κοντά τους ο Αβραάμ τους μίλησε ως να είναι ένας.

Ο μαθητής του Αγίου Γρηγορίου του Δεκαπολίτου, Όσιος Ιωσήφ ο Υμνογράφος (816-886 μ.Χ.) στο τροπάριο της ε' ωδής του Κανόνος  των Προπατόρων, 11 Δεκεμβρίου, γράφει, ''Κατείδες ως θέμις, ανθρώπω ιδείν τήν Τριάδα καί ταύτην εξένισας, ώς φίλος γνησιώτατος, παμμάκαρ Αβραάμ''. Δηλαδή λέγει ότι ο Αβραάμ είδε και εφιλοξένησε την Τριάδα ως φίλος γνησιώτατος.

Ο Άγιος Συμεών Θεσαλονίκης (; - 1429) γράφει, ''Αλλά καί ο Αβραάμ, πρότερον απ' αυτόν τόν Μωυσήν, υποδεξάμενος τους τρείς άνδρας εν τή δρυί του Μαμβρή τόν εν Τριάδι Θεόν εικόνισεν, ό οποίος εφαίνετο είς άνδρας μέν τρείς, διά τό ιδιάζον των υποστάσεων, εκηρύττετο δέ είς Θεός από τον Αβραάμ, διά τό ενιαίον της φύσεως, διά τών οποίων καί τό μοναδικόν ομού, καί τό τριαδικόν εσημαίνετο τής Τριάδος'', (βλέπε ''Κατά αθέων'', κεφ. Θ', Άπαντα Συμεών Θεσ/νίκης, εκδ. Βασ. Ρηγοπούλου, Θεσ/νίκη 1985, σελ. 10). Λέγει δηλ. ο Άγιος ότι ο Θεός εφάνη στον Αβραάμ ως τρεις άνδρες, που σήμαινε τις τρείς Υποστάσεις. Ο Αβραάμ εκήρυξε Ένα Θεόν αφού η Φύση είναι ενιαία και στα τρία Πρόσωπα.

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης γράφει στο Ιερόν Πηδάλιον, ''...Συμπεραίνεται ότι ό Άναρχος Πατήρ πρέπει να ζωγραφίζεται καθώς εφάνη είς τόν προφήτην Δανιήλ ως παλαιός ημερών ... εί γάρ μή εζωγραφούμεν αυτόν ολοτελώς, διατί να ζωγραφούμεν τόσον τον Πατέρα, όσον καί τό Πνεύμα τό άγιον έν είδει Αγγέλων, ανδρών νέων, καθώς εφάνησαν είς τον Αβραάμ, ...'' (βλέπε Ι. Πηδάλιον, εκδ. Αστέρος 2003, υποσημείωσις είς τά προλεγόμενα τής Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, σελ. 320). Γράφει δηλ. ο Άγιος, ότι πρέπει να ζωγραφίζουμε τον Πατέρα όπως εφάνη στον Προφήτη Δανιήλ ως Παλαιός των Ημερών. Και ότι αν δεν πρέπει να τον ζωγραφίζουμε καθόλου, όπως κάποιοι φρονούν, τότε λέγει ο Άγιος, γιατί ζωγραφίζουμε τον Πατέρα και το Άγιον Πνεύμα ως Αγγέλους, νέους άνδρες, όπως εφάνησαν στον Αβραάμ; 

Άρα και επισήμως στο Ι. Πηδάλιον η Εκκλησία υποστηρίζει ότι στον Αβραάμ εφάνη η Αγία Τριάς και όχι μόνο ο Λόγος με δύο αγγέλους. Διότι το Ι. Πηδάλιον εξετάστηκε από Αγίους, τον Αθανάσιο Πάριο και τον Μακάριο Νοταρά αλλά και από την Σύνοδο του Πατριαρχείου της Κων/πόλεως το οποίο έδωσε την επίσημη έγκρισή το 1802. Δεν είναι προσωπική η γνώμη του Αγίου Νικοδήμου, εκφράζει τη γενική Παράδοση της Εκκλησίας, όπως είδαμε από την εκκλησιαστική Υμνολογία και από Αγίους διαφόρων εποχών. Το Ι. Πηδάλιον υπάρχει 220 χρόνια στην ζωή της Εκκλησίας και δεν έχει ισχυριστεί κάποιος από τόσους Αγίους που πέρασαν αυτούς τους αιώνες, ότι το γραφόμενο αυτό του Αγίου είναι πλάνη.

Ο κεκοιμημένος πια, μεγάλος θεολόγος και φιλόλογος Νικόλαος Σωτηρόπουλος, υποστηρίζει επίσης ότι στον Αβραάμ εφάνησαν τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος, διότι και ο Αβραάμ όταν συνάντησε τους τρεις άνδρες τους μίλησε στον ενικό αριθμό ως να απευθυνόταν σε έναν και ο Λώτ όταν συνάντησε τους δύο άνδρες τους μίλησε στον ενικό αριθμό ως να μιλούσε σε έναν. Απεκαλύφθη το τρισυπόστατο στην Παλαιά Διαθήκη, στον Αβραάμ, στον Λώτ, στους Προφήτες. Γι' αυτό ενώ είδε ο Αβραάμ τρείς άνδρες τους μίλησε ως να είναι ένας, διότι του αποκαλύφθηκε ότι αν και τρία πρόσωπα είναι ο Ένας Θεός. Το ίδιο και στον Λώτ. Αυτά είδαμε ότι τα γράφει και ο Άγιος Συμεών Θεσ/νίκης.

Υπάρχουν όπως ήδη είπαμε και άλλες γνώμες, αλλά η διαχρονική ερμηνεία Αγίων από διάφορες εποχές συμφωνεί ότι ο Αβραάμ εφιλοξένησε την Αγία Τριάδα και όχι μόνο τον Λόγο με δύο Αγγέλους. Επίσης το γραφόμενο του Αγίου Νικοδήμου δεν κατηγορήθηκε ως κακόδοξο ή αιρετικό, εγκρίθηκε Συνοδικώς μαζί με όλο το Ι. Πηδάλιον από το Πατριαρχείο Κων/πόλεως και άλλους δύο Αγίους της εποχής του.

Ας μην δογματίζουν λοιπόν οι αρνητές της εμφάνειας του Πατρός στην Παλαιά Διαθήκη, ότι μόνο η δική τους ερμηνεία είναι ορθή, ότι δήθεν δεν έχουμε δει τον Πατέρα και άρα στον Αβραάμ εμφανίστηκε μόνο ο Υιός, όταν υπάρχουν τόσοι Άγιοι από διάφορες εποχές και το Ι. Πηδάλιον, οι οποίοι ερμηνεύουν ότι ο Αβραάμ είδε συμβολικώς εν είδει τριών ανδρών την Αγία Τριάδα.

Τέλος όλοι μας πρέπει να δεχόμεθα τις άγιες εικόνες όπως τις παραλάβαμε χωρίς να αλλάζουμε τις επιγραφές τους. ''Η Φιλοξενία του Αβραάμ'' είναι μία επιγραφή στην εικόνα των τριών Αγγέλων με τον Αβραάμ και την Σάρρα, άλλη είναι ''Η Αγία Τριάς'', άλλη είναι ''Η Φιλοξενία της Αγίας Τριάδος υπό του Πατριάρχου Αβραάμ'', άλλη είναι ''Η εν τή σκηνή τού Αβραάμ τής Ζωαρχικής Τριάδος φανέρωσις''. Δεν πρέπει να καινοτομούμε και να απορρίπτουμε μία επιγραφή όποια κι αν είναι αυτή, αλλά να τις δεχόμεθα όλες. Δεχόμεθα όσα ακριβώς μας παρέδωσαν οι προπάτορες μας.

Ευχόμεθα κάθε καλόπιστος αναγνώστης της παρούσης μελέτης να μετανοήσει αν βρίσκεται στην πλάνη της νεοεικονομαχίας. Αυτές οι σχολαστικές και αβάσιμες ερμηνείες που αναιρέσαμε μέσα από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση, είναι νέες ψευδοθεολογίες που δεν έχουν καμία βάση ούτε στην Αγία Γραφή, ούτε στην Ιερά Παράδοση. Είναι αποτέλεσμα προσωπικών υποκειμενικών σκέψεων και αναλύσεων που εμφανίστηκαν μετά το 1950.

Δεν επικαλούνται ούτε έναν Άγιο για να στηρίξουν τις θεωρίες τους γιατί τέτοιος δεν υπάρχει, και δεν υπάρχει καμία Οικουμενική ή Πανορθόδοξη Σύνοδος που να επικαλούνται γιατί επίσης τέτοια δεν υπάρχει. Προσοχή λοιπόν σε όσους διαδίδουν νέες θεωρίες που δεν συναντούμε στην Αγία Γραφή και στην Ιερά Παράδοση. Η ύβρις εναντίον εικόνων που θαυματουργούν, που υπάρχουν πάνω από χίλια τριακόσια χρόνια στην Εκκλησία, που τις τιμούσαν και τις τιμούν όσοι πιστοί και Άγιοι πέρασαν αυτούς τους αιώνες, είναι εικονομαχία και η εικονομαχία έχει αναθεματιστεί από την Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδος.

Το παρόν παραδίδεται στον αναγνώστη με πόνο και στενοχώρια για τις μεθόδους του διαβόλου, που δυστυχώς βρίσκουν έδαφος πλανούν πολλούς και παρασύρουν αυτούς στην αίρεση της εικονομαχίας. Καμία εμπάθεια δεν υπάρχει στην ψυχή μας, μόνο λύπη για το δηλητήριο της βλασφημίας που βγαίνει από τη καρδιά ρασοφόρων εναντίον ιερών εικόνων.

Καλή μετάνοια με την εν Χριστώ αγάπη!

Ορθόδοξη η ιερά εικών του Συνθρόνου, μέρος τέταρτο.

Βέβαια η αντικανονική Σύνοδος του 1666 ενώ αντιφάσκει όπως ήδη είπαμε, εντέλλεται να μην ζωγραφίζεται η εικόνα του Θεού Σαβαώθ, δηλ. του Πατρός, διότι όπως πρεσβεύει, ''κανείς δεν έχει δει τον Πατέρα ενσαρκωμένο.'' Στην απεικόνιση του Θεού Πατρός είτε μόνου του είτε με τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, δεν ζωγραφίζουμε εδώ και πάνω από χίλια τριακόσια χρόνια τον Πατέρα γιατί ενσαρκώθηκε, ούτε ποτέ κανείς ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Τον ζωγραφίζουμε γιατί εμφανίστηκε στους Προφήτες συμβολικώς σύμφωνα με την δυνατοτητα της ανθρωπίνου φύσεως. Δεν ισχυρίστηκε ποτέ κανείς ότι είδαμε την Φύση ή την Υπόσταση του Θεού. Καμία Σύνοδος και κανείς Άγιος δεν έγραψε ή είπε ποτέ κάτι τέτοιο. Άρα όσα πρεσβεύει η Σύνοδος του 1666 για την εικόνιση του Θεού Πατρός, εκτός από αντιφατικά είναι και πολύ μακρυά από το πιστεύω των Ορθοδόξων Οικουμενικών Συνόδων, του Συνοδικού της Ορθοδοξίας και των Αγίων των αγιογραφούντων και τιμώντων την απεικόνιση του Πατρός. Ο Άγιος Συμεών Αρχ/πος Θεσσαλονίκης γράφει, ''Ο Θεός είναι αόρατος, καθώς είναι και ασώματος και άσαρκος και ασχημάτιστος, και δια τούτο δεν είναι μήτε περιγραπτός. Πλήν μ' όλον τούτο, Τον είδομεν, πολλάκις περιγραφόμενον εις τους Προφήτας και σχηματιζόμενον και εικονικώς θεωρούμενον. Διότι και ο Αβραάμ είδε τον Θεόν, και ο Ιακώβ επάνω εις την Κλίμακα, και ο Μωυσής εις την Βάτον, και εις το όρος. Ο Ησαΐας επί θρόνου υψηλού καθήμενον. Ο Ιεζεκιήλ ομοίως, εν μέσω ζώων. Ο Δανιήλ επί των νεφελών ως παλαιόν των ημερών, και πολλοί άλλοι από τους Προφήτας.'' ''Επειδή λοιπόν αυτά είναι εκ Θεού καθότι και ο ίδιος λέγει, ''Εγώ οράσεις επλήθυνα, και εν χερσί προφητών ωμοιώθην'', και είναι Θεού οπτασίαι, είναι λοιπόν και σεβάσμιαι και άγιαι και προσκυνηταί αυταί αι οράσεις, και καθώς εις τα θείας Βίβλους, ούτω και εις εικόνας, άγιαι ζωγραφίζονται'', (βλέπε Αγίου Συμεών Θεσ/νίκης, ''Κατά πασών των αιρέσεων'', κεφάλαιο Η').

Δηλαδή λέγει ο Άγιος, Ο Θεός είναι αόρατος, δεν έχει σώμα, δεν έχει σχήμα και γι' αυτό δεν περιγράφεται. Παρ' όλα αυτά όμως, τον είδαμε πολλές φορές περιγραφόμενον στους Προφήτες, και σχηματιζόμενον και με εικόνες θεωρούμενον. Γιατί και ο Αβραάμ είδε τον Θεό (ως τρείς άνδρες), ο Ιακώβ στη Κλίμακα, ο Μωυσής στη Βάτο και στο όρος, ο Ησαΐας καθήμενο σε θρόνο ψηλό (με ανθρώπινο σχήμα). Ο Ιεζεκιήλ ανάμεσα σε ζώα, ο Δανιήλ επί νεφελών ως παλαιό των ημερών (ως ηλικιωμένο άνδρα), και πολλοί άλλοι από τους Προφήτες. Επειδή αυτά είναι εκ Θεού διότι και ο ίδιος Ο Θεός λέγει, ''Εγώ με πολλές όψεις εμφανίστηκα και έμοιασα προς εκείνο που είχαν την δυνατότητα να δουν οι Προφήτες (ερμηνεία Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Opera Omnia, Τόμος 6ος, σελ. 75. Joannes Chrysostomus Saint, Patriarch of Constantinople). Και συνεχίζει ο Άγιος Συμεών, είναι οπτασίες Θεού, και γι' αυτό λοιπόν είναι σεβάσμιες, άγιες και προσκυνητές αυτές οι οράσεις, κοι όπως στις θείες Βίβλους έτσι και στις άγιες εικόνες ζωγραφίζονται.

Η Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδος δεν υποστηρίζει ότι ζωγραφίζουμε την θεία Φύση του Χριστού ή του Πατρός ή του Αγίου Πνεύματος, αλλά ότι ζωγραφίζουμε τις οράσεις των Προφητών, όπως Ο Θεός τις εσχημάτισε λόγω της αδυναμίας της ανθρωπίνου φύσεως να δει την Φύση και την Υπόσταση του Θεού (βλέπε και Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Λόγος περί ακαταλήπτου, Α.Α.Π. τόμος 1, σελ. 474 G). Η Σύνοδος του 1666 αποφαινομένη να μην ζωγραφίζεται ο Πατέρας γιατί κανείς δεν τον είδε ενσαρκωμένο δεν στηρίζεται στην ιερά Παράδοση, γιατί ποτέ καμία Σύνοδος δεν απέρριψε την απεικόνιση του Πατρός, αντιθέτως η Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδος μακαρίζει όσους ζωγραφίζουν τις Προφητικές οράσεις και τις τιμούν, (βλέπε Συνοδικό της Ορθοδοξίας, τα Πρακτικά Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, τόμος Β', σελ. 883 και του Ιωάννου Καρμίρη, ''Τα δογματικά και συμβολικά μνημεία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας'', Αθήναι 1960, τόμος Α', σελ. 245).

Το ότι στις προφητικές οράσεις εμφανίστηκε και ο Πατήρ ως Παλαιός των Ημερών, το υποστηρίζουν οι Άγιοι πατέρες της Εκκλησίας από πολύ παλαιά και σε διάφορες εποχές, όπως οι Επιφάνιος Κύπρου, Γρηγόριος Παλαμάς, Ιππόλυτος Ιερομάρτυς, Κύριλλος Αλεξανδρείας, Γερμανός Κων/πόλεως, Κυριλλος Ιεροσολύμων και άλλοι. Ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος ονομάζει Παλαιό των Ημερών και τον Υιό και τον Πατέρα ερχόμενος σε συμφωνία με τους Αγίους Πατέρες που υποστηρίζουν πως δεν είναι μόνο ο Υιός ή μόνο ο Πατήρ ο Παλαιός των Ημερών, διότι όπως αποδείξαμε από τα γραφόμενα του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, Λόγος ΝΘ' σελ. 308, το όνομα Παλαιός των Ημερών είναι κοινό και των τριών Προσώπων της Αγίας Τριάδος αλλά και όλης της Τριαδικής Θεότητος.

Για το όραμα του Προφήτου Δανιήλ ο Άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας γράφει ότι Παλαιός των Ημερών στο συγκεκριμένο όραμα είναι ο Πατήρ, (βλέπε P.G. τόμος 73, σελ. 284, στήλη C). Το ίδιο γράφει και Άγιος Επιφάνιος Κύπρου, (βλέπε P.G. τόμος 42, σελ. 877 και P.G. τόμος 43, σελ. 444, στήλη B). Αφού οι Άγιοι ερμηνεύουν έτσι το όραμα του Προφήτου Δανιήλ και η Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδος μακαρίζει όσους ζωγραφίζουν τις Προφητικές οράσεις και τις τιμούν, τότε όσοι στηρίζονται στην αντιπαραδοσιακή Σύνοδο του 1666 έρχονται μαζί με αυτήν, σε αντίθεση με την ιερά Παράδοση που ζωγραφίζει τον Πατέρα από τον 5ο αιώνα και σε αντίθεση με την Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδο. 

Τέλος όσον αφορά την εν λόγω Σύνοδο, να σημειωθεί και πάλι πως δεν έγινε δεκτή από το πλήρωμα της Εκκλησίας και αυτό αποδεικνύεται από το ότι οι αγιογράφοι κατά παραγγελίαν Ηγουμένων, Μητροπολιτών, Ιερέων συνέχισαν να ζωγραφίζουν την εικόνα της Αγίας Τριάδος με τον Πατέρα ως ηλικιωμένο άνδρα καθώς εφάνη στον Προφήτη Δανιήλ. Αν ήταν θεολογικώς βάσιμο το επιχείρημα της Συνόδου του 1666 ότι δεν πρέπει να εικονίζεται ο Πατήρ διότι δεν ενσαρκώθη, τότε δεν θα έπρεπε να τον ζωγραφίζουμε ούτε στην Φιλοξενία του Αβραάμ γιατί επίσης ούτε εκεί ενσαρκώθη.

Η αντικανονική Σύνοδος του 1666 γράφει πως το Άγιο Πνεύμα δεν είναι από τη Φύση του περιστερά. Ποτέ η Εκκλησία δεν υποστήριξε πως το Άγιο Πνεύμα είναι περιστερά, έτσι όμως εφάνη στην Καινή Διαθήκη στην Βάπτιση του Κυρίου μας και δεν υπάρχει απαγόρευση από την Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδο να ζωγραφίζεται. Αντιθέτως όταν κάποιος ονόματι Ξεναΐας, έλεγε πως δεν πρέπει να ζωγραφίζεται το Άγιο Πνεύμα σαν περιστέρι, η Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδος τον Αναθεμάτισε μαζί με τους υπολοίπους αμετανοήτους εικονομάχους, (βλέπε Πράξις Ε', σελ. 819 του Β' τόμου των Συνοδικών και Ιερόν Πηδάλιον έκδοσις Ζακύνθου  1864, σελ. 320, Προλεγόμενα Ζ' Οικουμενικής Συνόδου). Συμβολικώς εφάνη σαν περιστερά διότι αδύνατον, αφού το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός, να δει ο άνθρωπος την Φύση του. Το Άγιο Πνεύμα ζωγραφίζεται σαν περιστερά στις κατακόμβες από την αρχαία περίοδο της Εκκλησίας. Είναι ιερά Παράδοση και καμία Σύνοδος Οικουμενική ή Πανορθόδοξη δεν απαγόρευσε την απεικόνιση του.

Η Τοπική Σύνοδος του 1776 στην Κωνσταντινούπολη.

Η Σύνοδος αυτή λέγει πως η εικόνα της Αγίας Τριάδος, το Σύνθρονο, είναι μία καινοτομία και ξένη προς την Εκκλησία η οποία δεν την δέχεται. Καινοτομία θα ήταν αν ερχόταν η εικόνα αυτή σε αντίθεση με την Αγία Γραφή και τις αποφάσεις της Αγίας Ζ' Οικουμενικής Συνόδου. Όπως είδαμε όμως με όσα παραθέσαμε από την εκκλησιαστική ιστορία, τους κώδικες, τις κατακόμβες και τα βαπτιστήρια, η απεικόνιση του Πατρός υπάρχει από την αρχαία περίοδο της Εκκλησίας, όπως και η εικόνα της Αγίας Τριάδος η οποία υπήρχε ήδη από τον 6ο αιώνα. Έχει την θεμελίωση της στις οράσεις των Προφητών και Πατριαρχών που είδαν τον Πατέρα με ανθρώπινο σχήμα στην Παλαιά Διαθήκη. Έχει την θεμελίωση της στην απόφαση της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου όπου μακαρίζει τους εικονίζοντες και τιμώντες τις οράσεις των Προφητών. Αν ήταν ξένη προς την Εκκλησία δεν θα ήταν αγιογραφημένη πάνω από χίλια τριακόσια χρόνια στους κόλπους της. 

Η Σύνοδος αυτή λέγει ότι η εικόνα εισέδυσε από την παπική δύση. Εφόσον υπήρχε ήδη από την εποχή της εικονομαχίας αδύνατον να εισέδυσε από την παπική εκκλησία που τότε δεν υπήρχε. "Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα.'' (βλέπε Πρακτικά Ζ' Οικουμενικής Συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883). Αφού στα πρακτικά της Ζ' Οικουμενικής γίνεται λόγος για εικόνες του Τριαδικού Θεού και οχι μόνο για μία όπως υποστηρίζουν οι νεοεικονομάχοι, τότε αυτά που ισχυρίζεται η Τοπική Σύνοδος του 1776 είναι άκυρα, ανιστόρητα, αβάσιμα και αντιπαραδοσιακά. Ως Σύνοδος που δεν ακολουθεί την ιερά Παράδοση της Αγίας Ζ' Οικουμενικής Συνόδου δεν έγινε δεκτή από την Εκκλησία και απόδειξη αποτελεί το ότι η αγιογράφηση της Αγίας Τριάδος δεν σταμάτησε. 

Στο Άγιον Όρος που ιστορικώς ξεχωρίζει για την ακριβή τήρηση της Πίστεως δεν δημιουργήθηκε ποτέ ζήτημα για την εικόνα του Συνθρόνου, αντιθέτως το Άγιον Όρος είναι γεμάτο από την εν λόγω εικόνα. Μονές, Κελλιά, Σκήτες είναι αγιογραφημένα με την εικόνα του Συνθρόνου. Τόσοι Αγιορείτες Άγιοι πέρασαν τόσους αιώνες, κανείς δεν μίλησε εναντίον της εικόνος, ούτε φαντάστηκε ειδωλολατρείες, Αρειανισμούς, φιλιόκβε και εισαγωγή του χρόνου όπως υποστηρίζουν οι νεοεικονομάχοι πως έχει η εικόνα. Στο Άγιον Όρος δημιουργήθηκε μεγάλο σκάνδαλο ακόμη και με το θέμα των μνημοσύνων,  αν επιτρέπεται να τελούνται Κυριακή ή μόνο Σάββατο. Θα άφηναν οι Άγιοι Μοναχοί, ως φωτισμένοι, να αγιογραφείται μία εικόνα με όλα αυτά που της καταλογίζουν οι νεοεικονομάχοι; Όχι βέβαια.

Ξεκινώντας από την σχολαστική ορθολογιστική σκέψη, οι νεοεικονομάχοι πλανήθηκαν και ανέπτυξαν αναλύσεις στην απεικόνιση της Αγίας Τριάδος, που δεν υπάρχουν παρά μόνο στο μυαλό τους. Γι' αυτό και δεν παραθέτουν για όσα λέγουν ούτε έναν Άγιο, ούτε μία Οικουμενική ή Πανορθόδοξη Σύνοδο. Επικαλούνται μόνο το σκεπτικό τους. Δεν θεολογούν, ούτε ακολουθούν την ιερά Παράδοση όπως ισχυρίζονται, γιατί τότε θα είχαν πλήθος πηγών από την εκκλησιαστική ιστορία, τους Πατέρες, τις Συνόδους. Όλα όμως τους διαψεύδουν.

Οι νεοεικονομάχοι υποστηρίζουν ότι δήθεν δεν είδαμε τον Πατέρα. Εννοείται ότι την Φύση του Θεού Πατρός κανείς δεν την είδε, αλλά στην Παλαιά Διαθήκη εφάνη ο Πατήρ συμβολικώς. Όπως εφάνη και στο όραμα του Πρωτομάρτυρος Στεφάνου ο Υιός του Ανθρώπου, ο Ιησούς, εκ δεξιών του Θεού Πατρός, (Πράξεις Αποστόλων Ζ', 55-56). Για το όραμα αυτό ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς γράφει πως ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος είδε τον Υιό εκ δεξιών του Πατρός. Και ότι ο αόρατος Θεός βλέπεται από αυτούς που έχουν κεκαθαρμένη την καρδίαν, με πνευματικό τρόπο, (βλέπε Γρηγορίου Παλαμά, Υπέρ των ιερώς ησυχαζόντων, ΕΠΕ τόμος 2, σελ. 212 και τόμος 2, σελ. 214). Δεν έχουν μελετήσει τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά οι εικονομάχοι που λέγουν ότι δεν είδαμε τον Πατέρα; Αφού τον είδε ο Άγιος Στέφανος ο Πρωτομάρτυς στην Καινή Διαθήκη και το βεβαιοί ο Άγιος Γρηγόριος γράφωντας ''ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος είδε τον Υιό εκ δεξιών του Πατρός'', ποιόν θα πιστέψουμε οι Ορθόδοξοι, την Καινή Διαθήκη και τους Αγίους ή τους συγχρόνους νεοεικονομάχους; Θα πιστέψουμε σε όλα την Αγία Γραφή, Παλαιά και Καινή Διαθήκη, όπου εμφανίζονται και τα τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος και τους Αγίους που τόσους αιώνες, πάνω από χίλια τριακόσια χρόνια, αγιογραφούν, σέβονται, τιμούν και δεν καθυβρίζουν ιερές εικόνες ως αιρετικές όπως οι νεοεικονομάχοι.

Ορθόδοξη η ιερά εικών του Συνθρόνου, μέρος τρίτο.

 

 

 Εικόνα της Αγίας Τριάδος, γνωστή και ως Φιλοξενία του Αβραάμ.

 

Οι νεοεικονομάχοι όπως γράψαμε και προηγουμένως και αποδείξαμε ότι σφάλλουν, υποστηρίζουν πως η εικόνα του Συνθρόνου εισήχθη από την παπική δύση. Όμως ένας άλλος πολέμιος της εικόνος αυτής, ο Γεώργιος Γαβριήλ, στο βιβλίο του ''Απαγορευμένες απεικονίσεις'' γράφει, ''Οι ιστορικοί της τέχνης λένε ότι πρώτο το Βυζάντιο επηρέασε τους Δυτικούς, ώστε να ζωγραφίζουν εικόνες του Πατρός και της Αγίας Τριάδος'', (βλέπε σελ. 28-29, εκδόσεις ''Ζέφυρος'', Θεσ/νίκη 1990). Και αυτό δεν το γράφει κάποιος που δέχεται την εικόνα του Συνθρόνου αλλά αντιθέτως κάποιος που δεν τη δέχεται, οπότε η μαρτυρία του είναι σημαντική και αναιρεί τις ανιστόρητες αναφορές των άλλων νεοεικονομάχων που θέλοντας να συκοφαντήσουν το Σύνθρονο, το παρουσιάζουν ως δήθεν εισαγώμενο από την παπική εκκλησία μετά το 1054. Και ιστορικώς είναι σωστό αν σκεφτούμε ότι από τας αρχάς του 6ου αιώνος επί αυτοκράτορος Ιουστίνου του Α' αγιογραφήθηκε η Αγία Τριάδα άνωθεν του σώματος της Παναγίας μας στην εικόνα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στον ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, στην ανατολική πλευρά της αυτοκρατορίας και μάλιστα στην πρωτεύουσα, την Κωνσταντινούπολη.

Στο περιοδικό του Πατριαρχείου Κων/πόλεως, ''Εκκλησιαστική Αλήθεια'', στο τεύχος Μαΐου 1899, σελ. 181 διαβάζουμε, ''Από του τετάρτου όμως αιώνος και εντεύθεν ο ουράνιος Πατήρ παρίστατο ενίοτε υπό μορφήν ανθρώπου, προβεβηκότος λίαν την ηλικίαν''. Δηλαδή από τον τέταρτο αιώνα και μετά ο ουράνιος Πατήρ ενίοτε απεικονίζετο ως άνθρωπος σε πολύ προχωρημενη ηλικία, δηλ. γέρων.

Όταν υποστηρίζουν οι πολέμιοι της εικόνος του Συνθρόνου, ότι μπορούμε να ζωγραφίζουμε μόνο όσα είδαμε και ότι δήθεν δεν έχουμε δει τον Πατέρα, πλανώνται. Αποδείξαμε στην αρχή της μελέτης μας πως στο όραμα του Δανιήλ, ο Προφήτης είδε τον Πατέρα και τον Υιό του να πηγαίνει προς Εκείνον. Αφού κατά συγκατάβασιν ο Πατέρας εμφανίστη ως γέρων στον Προφήτη με ανθρώπινη μορφή, γιατί λέγουν οι εικονομάχοι πως δεν είδαμε τον Πατέρα; Υπάρχουν και κάποιοι που λέγουν πως ναι μεν είδαμε τον Πατέρα στο όραμα του Προφήτου αλλά μόνο εκεί πρέπει να εικονίζεται, αλλά αποδείξαμε πως αυτές οι απόψεις είναι νεοφανείς, μετά το 1950 και δεν έχουν καμία πηγή και μαρτυρία στην ιερά Παράδοση. Κι όμως οι νεοεικονομάχοι λέγουν ότι υποστηρίζουν την ιερά Παράδοση. Τότε γιατί στις ομιλίες και τα γραφόμενα τους όταν εκθέτουν τις θέσεις τους δεν επικαλούνται τις Οικουμενικές ή Πανορθόδοξες Συνόδους και τους Αγίους Πατέρες; Διότι δεν υπάρχει τίποτα από την ιερά Παράδοση, τις Συνόδους και τους Πατέρες που να στηρίζει τις θέσεις τους. Αντιθέτως τα αρχαιολογικά ευρήματα και οι ιστορικές αναφορές αποδεικνύουν την απεικόνιση του Ανάρχου Πατρός από την αρχαία ήδη Εκκλησία. Η ιερά Παράδοση καταρρίπτει όλα τα επιχειρήματά τους.

Έτερα αιρετικά επιχειρήματα των νεοεικονομάχων.

Η εικόνα του Συνθρόνου υποστηρίζουν, ενέχει ανθρωπομορφισμό, αποτελεί συγκεκαλυμμένη ειδωλολατρεία και περιθέτει σωματικά σχήματα στη Θεότητα. Επιπλέον είναι εικόνα ξένη προς την διδασκαλία των Άγίων Πατέρων. 

Η Αγία Γραφή ξεσκεπάζει τις πλάνες τους. Όπως εμφανίστη ο Πατήρ και ο Υιός στον Προφήτη Δανιήλ, και όπως εμφανίστη ο Θεός στους άλλους Προφήτες, έτσι και εμείς τα αγιογραφούμε. Και στον Αβραάμ εμφανίστη ο Θεός ως τρείς άνδρες. Με μορφή δηλ. ανθρώπινη, αυτό δεν είναι ανθρωπομορφισμός για τους υπερασπιστές της Φιλοξενίας του Αβραάμ ως μίας και μοναδικής εικόνος της Αγίας Τριάδος; Με ανθρώπινο σχήμα εμφανίστη ο Πατέρας και ο Υιός στον Προφήτη Δανιήλ, με ανθρώπινο σχήμα εμφανίστη και στο Πατριάρχη Αβραάμ. Γιατί κατηγορούν την εικόνα του Συνθρόνου για τα ανθρώπινα σχήματα αφού ο Θεός ο Ίδιος επέλεξε να εμφανιστεί με ανθρώπινα σχήματα; Γι' αυτό οι Άγιοι Πατέρες δέχονταν και τις δύο εικόνες και δεν απέρριπταν καμία. Διότι όντας αληθινοί θεολόγοι ήξεραν πως ο Τριαδικός Θεός εμφανίστη στους Προφήτες συμβολικώς, αφού ο άνθρωπος δεν δύναται ούτε την Φύση, ούτε τις Υποστάσεις του Θεού να δει. 

Το σκεπτικό τους ότι η εικόνα του Συνθρόνου οδηγεί στην ειδωλολατρεία είναι παράλογο, διότι κανείς πιστός τόσες εκατοντάδες χρόνια δεν οδηγήθηκε στην ειδωλολατρεία τιμώντας την εικόνα αυτή. Τα ίδια υποστήριζαν και οι παλαιοί εικονομάχοι, ότι οι εικόνες οδηγούν στην ειδωλολατρεία, αλλά η Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδος έλυσε το θέμα και απέδειξε την πλάνη τους. Ας υποταχθούν και οι νεοεικονομάχοι στο πνεύμα της Αγίας Ζ' Οικουμενικής Συνόδου και θα καταλάβουν ότι η δήθεν ειδωλολατρεία που κατ' αυτούς υπάρχει στο Σύνθρονο, στην πραγματικότητα υπάρχει στις πνευματικώς άρρωστες ιδέες τους. Όσον αφορά το ότι η εικόνα αυτή είναι ξένη προς την διδασκαλία των Αγίων Πατέρων, γιατί δεν μας παραθέτουν έστω μία μαρτυρία από έναν Άγιο Πατέρα της Εκκλησίας; Διότι δεν υπάρχει ούτε ένας Άγιος που να συμφωνεί με τις πλάνες των νεοεικονομάχων. 

Εφόσον μετά το 1950, οι αγιογράφοι, θεολόγοι, λαϊκοί ή κληρικοί, όποιοι και όσοι είναι, που καταφέρονται εναντίον της παραδοσιακής αυτής εικόνος, η οποία βασίζεται στην Αγία Γραφή, δεν έχουν ούτε μία μαρτυρία Αγίου που να συμφωνεί με όσα εικονομαχικά πρεσβεύουν, τότε έχουμε κάθε δικαίωμα με αγάπη να τους πούμε, πως δεν ακολουθείτε την ιερά Παράδοση, σκέφτεστε και αναλύετε την απεικόνιση με δικό σας ορθολογιστικό τρόπο και φαντάζεστε αιρέσεις και ειδωλολατρείες εκεί που δεν υπάρχουν. Γιατι αν υπήρχε κάτι μεμπτό στην απεικόνιση αυτή, έστω ένας Άγιος ή μία Σύνοδος Πανορθόδοξη θα το ανέφεραν για να προστατεύσουν το ποίμνιο από την αίρεση του φιλιόκβε, τον Αρειανισμό, τον ανθρωπομορφισμό και την ειδωλολατρεία τα οποία καταλογίζετε στην εικόνα του Συνθρόνου. Όμως δεν υπάρχει τίποτα από την ιερά Παράδοση υπέρ σας, αντιθέτως η ιερά Παράδοση, πλέον των χιλίων τριακοσίων ετών, διαψεύδει όσα πρεσβεύετε και σας καλεί σε μετάνοια από την ύπουλη νέα εικονομαχία που ήρθε από την Ευρώπη, όπου εκεί πρωτοδιατυπώθηκαν αυτές οι πλάνες εναντίον της εικόνος, από το θεολογικό σεμινάριο του Αγίου Σεργίου στο Παρίσι.

Ένας εκ των πολεμίων της εικόνος του Συνθρόνου, ο αποτειχισμένος π. Θεόδωρος Ζήσης, σε μία ομιλία του εναντίον της ρωτάει, ''Θα έχουμε λοιπόν στα σπίτια μας εικόνα της Αγίας Τριάδος που να παρουσιάζει το φιλιόκβε;'' Αφού πλανήθηκε ο συγκεκριμένος κληρικός και νομίζει ότι η εικόνα διδάσκει το φιλιόκβε, τολμά και φτάνει σε αυτό το ερώτημα. Τι εννοεί όμως με την ερώτηση αυτή; Να πετάξουμε από τα σπίτια μας την εικόνα; Αυτό δεν είναι ξεκάθαρη, όχι μόνο θεωρητική εικονομαχία, αλλά και έμπρακτη;

Εμείς λυπούμεθα που ο διάβολος μετά τα μέσα του 20ου αιώνος βρήκε άλλον έναν τρόπο να ρίξει στην εικονομαχία πολλούς που νομίζουν πως ακολουθούν την ιερά Παράδοση ενώ δεν έχουν ούτε μία μαρτυρία από αυτήν υπέρ τους.

Οι Σύνοδοι του 1666 και του 1776.

Προκειμένου οι νεοεικονομάχοι να στηρίξουν τις πλάνες τους έφεραν στην επιφάνεια δύο Συνόδους που δεν έγιναν αποδεκτές από την Εκκλησία και γι' αυτό ήταν παντελώς άγνωστες. Ως Σύνοδοι που δεν συμφωνούν με την ιερά Παράδοση και την Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδο δεν έχουν κύρος, διότι η μεν Σύνοδος της Μόσχας του 1666 ήταν αντικανονική και αντιπαραδοσιακή, η δε της Κων/πόλεως του 1776 έρχεται σε αντίθεση με όσα αποφαίνεται η Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδος και είναι Τοπική. Μία Τοπική Σύνοδος δεν μπορεί να ακυρώσει αποφάσεις και Όρους Οικουμενικής Συνόδου. Αυτά θα τα αποδείξουμε αμέσως. 

Είχαμε και στο παρελθόν Συνόδους και μάλιστα με πλήθος Επισκόπων οι οποίες διεκδικούσαν τον όρο Οικουμενική και παρουσιάζοντο ως ορθόδοξες. Αλλά ήταν Σύνοδοι ληστρικές, όπως η Σύνοδος του 754 μ.Χ. στην Ιέρεια, στην ασιατική πλευρά του Βοσπόρου. Σε αυτήν συγκεντρώθηκαν 348 Επίσκοποι με πρόεδρο τον Αρχ/πο Εφέσου Θεοδόσιο, αφού ο πατριαρχικός θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως εχήρευε. Δεν παρέστησαν όμως ούτε εκπρόσωποι του Πάπα Ρώμης, ούτε οι Πατριάρχες των άλλων ανατολικών Πατριαρχείων. Οπότε η Συνοδος αν και αυτοανακηρύχθηκε Οικουμενική δεν ήταν. Διότι δεν είχε την έγκριση και επικύρωση από κανένα εκ των πέντε τότε Πατριαρχείων. Επίσης οι αποφάσεις της ήταν αντίθετες με την διδασκαλία της Αγίας Γραφής και την ιερά Παράδοση. Δεν έγινε αποδεκτή από την Εκκλησία και χάθηκε στη λήθη όπως οι Σύνοδοι του 1666 και του 1776.

Η Σύνοδος του 1666, είχε ως προεδρεύοντες τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας Παΐσιο και Αντιοχείας Μακάριο. Συμμετέχων της Συνόδου αυτής ήταν και ο Μητροπολίτης Γάζης Παΐσιος Λιγαρίδης (1609–1678). Είχε χειροτονηθεί Διάκονος το 1639 στη Ρώμη αφού είχε ασπαστεί τον παπισμό, από τον Παπικό Ουνίτη Μητροπολίτη Κιέβου Ραφαήλ Κόρσακ, ο οποίος απεβίωσε το 1641. Στη συνέχεια ο Παΐσιος δραστηριοποιήθηκε στα Ιεροσόλυμα όπου χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Γάζης το Σεπτέμβριο του 1652, αφού έδωσε Ορθόδοξη Ομολογία. Μεταξύ 1662 και 1672 βρίσκεται στη Ρωσσία, όπου εμφανιζόταν ως υπέρ ορθόδοξος και σφόδρα αντιπαπικός. Τελικώς καθηρέθη ως λατινόφρων τον Μάιο του 1671 επί Πατριάρχου Δοσιθέου, από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. Απεβίωσε στο Κίεβο το 1678 έχοντας ευτυχώς επιστρέψει στην Ορθόδοξη Εκκλησία, μετανοημένος. Συμμετείχε στη Σύνοδο του 1666 χρησιμοποιώντας όπως λέγεται πλαστά έγγραφα που τον παρουσίαζαν σαν έκπρόσωπο του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Διονυσίου, γεγονός που ήταν γνωστό στον Τσάρο Αλέξιο, αλλά αποσιωπήθηκε για λόγους σκοπιμότητος. Στην Σύνοδο δεν παρίστατο ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων οπότε η Σύνοδος δεν μπορεί να θεωρηθεί από κανονικής απόψεως Πανορθόδοξη.

 
Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο κανονική ήταν η Σύνοδος που διαφημίζουν οι αιρετικοί εικονομάχοι, για να στηρίξουν τα βλάσφημα πιστεύω τους κατά Αγίων εικόνων. Από την μία ο Επίσκοπος Παΐσιος Λιγαρίδης που όπως ιστορικώς λέγεται παρουσίασε πλαστά έγγραφα για να φανεί εκπρόσωπος του Κων/πόλεως Διονυσίου, από την άλλη η απουσία του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων και εν τέλει οι αποφάσεις της όσον αφορά την απεικόνιση του Θεού Πατρός όπου η Σύνοδος απαγορεύει την εικόνιση του.

 

Πολλοί ιστορικοί εκκλησιαστικοί συγγραφείς σχολιάζουν δυσμενώς την Σύνοδο. Ο ιστορικός Θ. Βαλλιάνος γράφει στο βιβλίο του ''Ιστορία Ρωσσικής Εκκλησίας'', Αθήναι 1951, ''Εις την σύνοδον ταύτην συνέβησαν τόσα άτοπα και απρεπή, τοιαύται συνωμοσίαι, προηγήθησαν καταστρατηγήσεις ιερών κανόνων, τοσαύται βλασφημίαι και κατάραι εξεστομίσθησαν''. Αυτή την Σύνοδο διαφημίζουν ως ορθοδόξη οι αιρετικοί πολέμιοι της εικονίσεως της Αγίας Τριάδος, μία Σύνοδο που εξεστόμισε βλασφήμιες σύμφωνα με τον ιστορικό Βαλλιάνο.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η Σύνοδος της Μόσχας του 1666 θεωρείται αντικανονική διότι αντιτίθεται των αποφάσεων προηγουμένων Ορθοδόξων Συνόδων, όπως της Αγίας Ζ' Οικουμενικής Συνόδου και της Συνόδου του 1553-1554, συγκληθείσης υπό του Μητροπολίτου Μακαρίου, ο οποίος είναι Άγιος της Εκκλησίας.

Η προηγούμενη Σύνοδος της Μόσχας, του 1553-1554, αποφάσισε ότι η εικόνα της Αγίας Τριάδος είναι προσκυνητή και σύμφωνος με τις Αποστολικές διδαχές, την Παράδοση της Εκκλησίας, τις αποφάσεις της Αγίας Ζ' Οικουμενικής Συνόδου και πρέπει να προσκυνείται. Εκείνοι δε οι οποίοι δεν την προσκυνούν να υφίστανται εκκλησιαστικά επιτίμια. Αυτή η Σύνοδος μάλιστα επέβαλλε τρία χρόνια αποχή εκ της Θείας Κοινωνίας, στον Ιβάν Μιχαήλοβιτς Βισκοβάτυ, ο οποίος πολεμούσε την εικόνα της Αγίας Τριάδος, και εάν δεν συνεμορφούτο θα καταδικαζόταν ως αιρετικός. Αυτή η Σύνοδος ακολουθώντας πιστά τις προγενέστερες Ορθόδοξες Συνόδους θεωρείται Κανονική και όχι ληστρική. Την ίδια εποχή στη Ρωσσία ζούσε πλήθος Αγίων, όπως ο Άγιος Φίλιππος Μητροπολίτης Μόσχας και Ιερομάρτυς, μαρτύρησε το 1570, ο Άγιος Ιωάσαφ επίσης Μητροπολίτης Μόσχας, ο Άγιος Ιώβ του Ποτσάεφ, ο Άγιος Αθανάσιος του Μπρέστ, ο Άγιος Γερμανός του Καζάν, ο Άγιος Τρύφων της Πετσέγκα, ο Άγιος και ομολογητής Μάξιμος ο Γραικός, ο Άγιος Θεοδώρητος φωτιστής των Λαπώνων, ο Άγιος Αντώνιος του Σίγια και πολλοί άλλοι. Όλοι σεβάστηκαν και αποδέχτηκαν τις αποφάσεις της Συνόδου του 1553-1554. Τόσοι Άγιοι πλανήθηκαν και οι σημερινοί νεοεικονομάχοι ήρθαν να τους διορθώσουν; Άπαγε της βλασφημίας.

Οι αντιφάσεις και οι πλάνες της Συνόδου του 1666 δεν κατάφεραν να περάσουν στη συνείδηση του λαού. Οι αποφάσεις της Συνόδου αμφισβητούνται και υπό των ιδίων των Ρώσσων. Μέχρι σήμερα οι Ρώσσοι προσκυνούν την εικόνα της Αγίας Τριάδος και άλλες εικονικές παραστάσεις του Θεού Πατρός.

Διακεκριμένο παράδειγμα αποτελεί η θαυματουργός εικόνα της Παναγίας του Κούρσκ, η οποία εικονίζει τον Θεό Πατέρα, ως Παλαιό των Ημερών, άνωθεν της βρεφοκρατούσης Υπεραγίας Θεοτόκου. Αν δεν ήταν ορθόδοξη η απεικόνιση του Πατρός θα γίνονταν θαύματα από τέτοια εικόνα; Όχι βέβαια.

Άλλο παράδειγμα αποτελεί η εικόνα της Αγίας Τριάδος από το 1676, δέκα χρόνια μετά την εν λόγω Σύνοδο της Μόσχας του 1666. Χορηγός της αγιογραφήσεως αυτής της εικόνος ήταν ο ίδιος ο Τσάρος Αλέξιος Μιχαήλοβιτς Ρομανώφ.

Πολλές εικόνες της Αγίας Τριάδος κυκλοφόρησαν μετά το 1666, και αυτές αποτελούν απτή απόδειξη πως το πλήρωμα της Εκκλησίας δεν απεδέχθη τις αποφάσεις της Συνόδου.

Μάλιστα ο όρος ΝΑ' της Συνόδου λέγει: ''Ορίζομεν από του νύν την εικόνα του Κυρίου Σαβαώθ πλέον μη ζωγραφίζεσθαι ούτε εικονίζεσθαι, διότι τον Κύριον Σαβαώθ, ήγουν τον Πατέρα, ουδείς είδε ποτέ φανέντα εν σαρκί...'' Όμως αμέσως στον επόμενο όρο, τον ΝΒ' λέγει: ''Εάν και ο Προφήτης Δανιήλ λέγη ότι είδε τον Παλαιόν των Ημερών καθήμενον επί βήματος, και εκείνο όχι τόσον δια τον Πατέρα γροικάται αλλά και δια τον Υιόν...'' Αν οι σύγχρονοι εικονομάχοι ήθελαν να εμφανίσουν την Σύνοδο αυτή ως απορρίπτουσα την εικονογραφία του Θεού Πατρός, διέπραξαν ένα μεγάλο λάθος, διότι η Σύνοδος η ίδια ακυρώνει τον εαυτό της με την αντιφατική αυτή απόφαση, αλλά και όσους στο μέλλον θελήσουν να την επικαλεστούν.

Αν η Σύνοδος δεν δεχόταν καθόλου την συμβολική εμφάνεια και άρα και την εικονογράφηση του Πατρός ως Παλαιού των Ημερών, δεν θα έγραφε στον ΝΒ' όρο ότι ο Δανιήλ είδε τον Πατέρα ως Παλαιό των Ημερών αλλά και τον Υιό! Θα έλεγε αυτό που λένε οι σημερινοί αιρετικοί εικονομάχοι, ότι στη Παλαιά διαθήκη εμφανίζεται μόνο Ο Υιός! Λέγοντας η Σύνοδος, που οι ίδιοι οι εικονομάχοι επικαλούνται, πως στον Προφήτη Δανιήλ εφάνη ο Πατήρ ως Παλαιός των Ημερών αλλά και ο Υιός, αναιρεί το επιχείρημα των νεοεικονομάχων ότι μόνο ο Υιός είναι ο Παλαιός των Ημερών στη Παλαιά Διαθήκη. Αντιφάσκει η Σύνοδος διότι στον ΝΑ' όρο της λέγει, ''Ορίζομεν από του νύν την εικόνα του Κυρίου Σαβαώθ πλέον μη ζωγραφίζεσθαι ούτε εικονίζεσθαι, διότι τον Κύριον Σαβαώθ, ήγουν τον Πατέρα, ουδείς είδε ποτέ φανέντα εν σαρκί...'' και παρακάτω λέγει ότι κανείς δεν είδε τον Πατέρα μέσα στη Θεότητα. 

 

Ποτέ η Εκκλησία δεν υποστήριξε πως είδαμε τον Πατέρα ως προς την Φύση του ή ότι ο Πατέρας εφανερώθη ενσαρκωμένος. Πολλοί Άγιοι γράφουν πως τον Πατέρα δεν τον είδε ποτέ κανείς, εννοώντας ως προς την Φύση του, αλλά εξηγούν πως τον είδαμε με τα σχήματα που εμφανίστηκε στους Προφήτες. Σύμφωνα με την Αγία Ζ' Οικουμενική Σύνοδο ζωγραφίζουμε τα σχήματα που χρησιμοποίησε Ο Θεός αναλόγως της αδυναμίας της ανθρωπίνου φύσεως. Με μορφή τριών ανδρών εφάνη στον Πατριάρχη Αβραάμ για να δείξει ότι είναι τρισυπόστατος. Εφάνη όχι ως προς την Φύση του αλλά με ανθρώπινη μορφή συμβολικώς λόγω της αδυναμίας του ανθρώπου να δει την Φύση και την Υπόσταση του Τριαδικού Θεού. Με ανθρώπινη μορφή εφάνη και στον Προφήτη Δανιήλ ως γέρων.

 

Επειδή έρχεται σε αντίθεση με το γράμμα και το πνεύμα της Αγίας Γραφής και με τις αποφάσεις της Ζ' Οικουμενικής Συνόδου δεν μπορεί να θεωρηθεί Κανονική και ορθοφρονούσα η Σύνοδος του 1666. Επιπλέον η αμφισβητούμενη εκπροσώπηση του Πατριάρχου Κων/πόλεως Διονυσίου από τον Γάζης Παΐσιο Λιγαρίδη και η απουσία του Πατριάρχου Ιεροσολύμων καθιστούν την Σύνοδο αυτή προβληματική από Κανονικής απόψεως. Γι' αυτό άλλωστε και δεν έγινε αποδεκτή από το πλήρωμα της Ρωσσικής Εκκλησίας και δεν μπορεί να αποκαλείται Μείζων ή Πανορθόδοξη Σύνοδος.