Άγιος ιερομάρτυς Γεώργιος Στέπανιουκ, +26 Ιουνίου 1918.

 

 

Ο Άγιος ιερομάρτυς Γεώργιος Στέπανιουκ γεννήθηκε το 1880 στο Μπρεστ της επαρχίας Γκρόντνο.Χειροτονήθηκε ιερέας το 1911 ενώ ταυτόχρονα ήταν και δάσκαλος Συνελήφθη από τον Κόκκινο Στρατό,στο σπίτι του, στις 26 Ιουνίου 1918.

Πριν τον πάρουν μαζί τους,ζήτησε από την γυναίκα του να του φέρει τα βιβλία από το αρχείο του ναού για να τακτοποιήσει τυχόν εκκρεμότητες.Ταυτόχρονα έστειλε επιστόλη στον επίσκοπο Βλαδίμηρο όπου του εξέφραζε τον πόνο του για την κατάσταση στην Ρωσία και του ζήτησε να προστατεύσει τη γυναίκα του και τα παιδιά του
 

Οι στρατιώτες τον οδήγησαν στο ποτάμι.Ο π.Γεώργιος γονάτισε στο νερό,σταύρωσε τα χερια του στο στήθος και προσευχήθηκε φωνάζοντας:«Θεέ μου,πάρε την αμαρτωλή μου ψυχή»Την ίδια στιγμή οι στρατιώτες τον πυροβόλησαν.Ήταν 26 Ιουνίου του 1918.

 

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Φιλαργυρία.

 

Μέγας Βασίλειος.

Ποιόν αδικώ, λέει [ὁ πλούσιος], προστατεύοντας αὐτὰ ποὺ μοῦ ἀνήκουν; Πές μου λοιπόν, τί σοῦ ἀνήκει; Ἀπὸ ποῦ τὰ πῆρες καὶ τὰ ἔφερες στὴ ζωή σου; (...) Δὲν ἦρθες στὸν κόσμο γυμνός; Γυμνὸς δὲν θὰ ἐπιστρέψεις στὴ γῆ; Ποῦ τὰ βρῆκες αὐτὰ ποὺ ἔχεις τώρα; Ἂν πιστεύεις ὅτι στὰ χάρισε ἡ τύχη εἶσαι ἄθεος, δὲν ἀναγνωρίζεις τὸν δημιουργό, δὲν νοιώθεις εὐγνωμοσύνη γι᾽ αὐτὸν ποὺ στὰ ἔδωσε· ἂν ὅμως παραδέχεσαι ὅτι προέρχονται ἀπ᾽ τὸν Θεό, πές μου γιὰ ποιό λόγο στὰ ἔδωσε; Μήπως εἶναι ἄδικος ὁ Θεὸς καὶ μοιράζει ἂνισα τὰ ἀπαραίτητα γιὰ τὴ ζωή; Γιατί ἐσὺ εἶσαι πλούσιος κι ἐκεῖνος φτωχός; Ὄχι γι᾽ ἄλλο λόγο παρὰ γιὰ νὰ ἀνταμοιφθεῖς ἐσὺ γιὰ τὴν καλωσύνη καὶ τὴ σωστὴ διαχείριση τῆς περιουσίας, κι ἐκεῖνος γιὰ νὰ κερδίσει τὰ μεγάλα ἔπαθλα τῆς ὑπομονῆς. Ὅμως ἐσὺ τὰ ἔκρυψες ὅλα στοὺς ἀχόρταγους κόλπους τῆς πλεονεξίας· νομίζεις λοιπὸν ὅτι κανένα δὲν ἀδικεῖς ὅταν τόσους στερεῖς ἀπὸ τὰ ἀγαθὰ αὐτά;

Ποιός εἶναι πλεονέκτης; Ὅποιος δὲν περιορίζεται στὰ ἀπαραίτητα. Ποιός ἅρπαγας; Ἐκεῖνος ποὺ ἀφαιρεῖ τὴν περιουσία τῶν ἄλλων. Ἐσὺ δὲν εἶσαι πλεονέκτης; Δὲν εἶσαι ἅρπαγας; Δὲν κρατᾶς γιὰ τὸν ἑαυτό σου ὅσα σοῦ δόθηκαν γιὰ νὰ τὰ διαχειρισθεῖς πρὸς ὄφελος ὅλων; Αὐτὸς ποὺ γδύνει τὸν ντυμένο θὰ ὀνομαστεῖ λωποδύτης ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ δὲν ντύνει τὸν γυμνὸ μήπως δὲν ἀξίζει αὐτὴ τὴν ὀνομασία; Τὸ ψωμὶ ποὺ ἀποθηκεύεις εἶναι τοῦ πεινασμένου, τὰ ροῦχα ποὺ συσσωρεύεις εἶναι τοῦ γυμνοῦ, τὰ παπούτσια ποὺ τά 'χεις καὶ σαπίζουν εἶναι τοῦ ξυπόλυτου, τὰ λεφτὰ ποὺ θάβεις γιὰ νὰ μὴ στὰ κλέψουν εἶναι τοῦ φτωχοῦ. Εἶναι τόσοι αὐτοὶ ποὺ ἀδικεῖς ὅσοι αὐτοὶ ποὺ θὰ μποροῦσες νὰ βοηθήσεις.

 

Ὁμιλία εἰς τὸ ρητὸν τοῦ κατὰ Λουκᾶν εὐαγγελίου “καθελῶ μου τὰς ἀποθήκας καὶ μείζονας οἰκοδομήσω” καὶ περὶ πλεονεξίας, 7.

 

Ἅγιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής.

Τρία εἶναι τὰ αἴτια τῆς φιλαργυρίας· ἡ φιληδονία, ἡ κενοδοξία καὶ ἡ ἀπιστία. Χειρότερη ἀπ᾽ τὰ ἄλλα δύο εἶναι ἡ ἀπιστία.

Ο φιλήδονος ἀγαπάει τὰ χρήματα γιὰ νὰ ἐξασφαλίζει τὶς ἀπολαύσεις του· ὁ κενόδοξος τὰ χρησιμοποιεῖ γιὰ νὰ δοξασθεῖ· ὁ ἄπιστος γιὰ νὰ τὰ συσσωρεύσει καὶ νὰ τὰ φυλάξει ἀπὸ φόβο γιὰ τὴν πείνα, τὰ γηρατειά, τὶς ἀρρώστειες ἢ τὴν ξενιτειά. Κι ἐλπίζει περισσότερο στὰ χρήματά του παρὰ στὸν Θεό, αὐτὸν ποὺ δημιούργησε τὰ πάντα καὶ ποὺ φροντίζει ἀκόμα καὶ γιὰ τὰ πιὸ μικρὰ καὶ ἀσήμαντα ζῶα. 

 

Περὶ ἀγάπης κεφαλαίων ἑκατοντὰς τρίτη, 17

 

Ἅγιος Διάδοχος Φωτικῆς.

Προϋπόθεση καὶ ὁρισμὸς τῆς ἀφιλαργυρίας εἶναι τὸ νὰ θέλει κάποιος νὰ μὴν ἔχει, μὲ τὴν ἴδια ἔνταση ποὺ ὁ ἄλλος θέλει νὰ ἔχει.

Πηγή: hristospanagia3.blogspot.gr

Ἡ δική μας ἀπόσταση ἀπό τόν Θεό μεγαλώνει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός ἐμᾶς.

Η απόσταση εχθρού από εχθρό μεγαλώνει το μίσος ανάμεσα στους εχθρούς.
 

Η απόσταση φίλου από φίλο μεγαλώνει τη συμπάθεια ανάμεσα στους φίλους.
 

Η απόσταση μητέρας από παιδί μεγαλώνει την αγάπη και της μητέρας και του παιδιού.
 

Η δική μας απόσταση από τον Θεό μεγαλώνει την αγάπη του Θεού προς εμάς. Όταν το αισθανθούμε αυτό τότε μας καίει η ντροπή σαν καυτό σίδερο, και επιστρέφουμε στον Θεό με γρηγορότερα βήματα απ΄ό,τι είχαμε φύγει απ΄αυτόν. Η ιστορία της ψυχής στους περισσότερους ανθρώπους δεν είναι συνεχής εγγύτητα προς τον Θεό ούτε συνεχής απομάκρυνση από τον Θεό, αλλά εναλλαγή της απομάκρυνσης από τον Θεό και επιστροφής προς τον Θεό.

Ω, να ήταν τουλάχιστον οι τελευταίες μας μέρες στη γη, όχι σε απόσταση από τον Θεό, αλλά στην άμεση εγγύτητα του Θεού!

 

Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς, ''Στοχασμοί περί καλού και κακού''.

 

Πηγή: hristospanagia3.blogspot.gr

Γεννηθήτω τό θέλημά Σου...

Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου

Φιλάνθρωπε Κύριε, δεν λησμόνησες τον αμαρτωλό δούλο σου, αλλά γεμάτος έλεος με είδες από τη δόξα σου και μου εμφανίστηκες με ακατάληπτο τρόπο! Εγώ, πάντοτε σε προσέβαλλα και σε λυπούσα. Συ όμως, Κύριε, για τη μικρή μου μετάνοια μου έδωσες να γνωρίσω τη μεγάλη σου αγάπη και την άμετρη αγαθότητά σου. Το ιλαρό και πράο βλέμμα σου έθελξε την ψυχή μου. Τί να σου ανταποδώσω, Κύριε, ή ποιόν αίνο να Σου προσφέρω; Συ δίνεις τη χάρη σου, για να καίγεται αδιάλειπτα η καρδιά μου από αγάπη, και δεν βρίσκει πια ανάπαυση ούτε νύχτα ούτε μέρα από τη θεϊκή αγάπη. Η θύμησή σου θερμαίνει την ψυχή μου, που τίποτε στη γη δεν την αναπαύει εκτός από Σένα. Γι’ αυτό με δάκρυα Σε ζητώ, και πάλι ποθεί ο νους μου τη γλυκύτητά σου… Κύριε, δώσε μου να αγαπώ μόνον Εσένα. Συ με έπλασες, Συ με φώτισες με το άγιο Βάπτισμα, Συ συγχωρείς τα αμαρτήματά μου και μου δίνεις τη χάρη να κοινωνώ το τίμιο Σώμα και Αίμα σου. Δώσε μου τη δύναμη να μένω πάντα κοντά σου. Κύριε, δώσε μου τη μετάνοια του Αδάμ και την άγια ταπείνωσή σου.

Αμήν!

 

Πηγή: hristospanagia3.blogspot.gr

Ἡ στάση τοῦ Ἁγίου Σιλουανοῦ ἀπέναντι σ’ ὅποιον διαφωνοῦσε μαζί του.

Είναι αδύνατο ν’ αποσιωπήσουμε ένα αξιόλογο διακριτικό του χαρακτήρα του Γέροντα: τη στάση του απέναντι σ’ όποιον διαφωνούσε μαζί του. Επιθυμούσε ειλικρινώς και βαθειά να καταλάβει ένα τέτοιον άνθρωπο όσο μπορούσε καλύτερα και να μην προσβάλει ό,τι είναι ιερό γι’ αυτόν.
 

Ξέρουμε τη συνομιλία του Γέροντα με έναν αρχιμανδρίτη, που ασχολείτο με το ιεραποστολικό έργο μεταξύ των ετεροδόξων. Ο αρχιμανδρίτης αυτός σεβόταν πολύ τον Γέροντα, κι όταν επισκεπτόταν το Άγιον Όρος, ερχόταν επανειλημμένως να συνομιλήσει μαζί του. Ο Γέροντας τον ρώτησε πώς κηρύττει. Ο αρχιμανδρίτης, νέος και άπειρος ακόμη, με υπερβολικές μάλλον χειρονομίες, απάντησε νευρικά:

-Τους λέω: Η πίστη σας είναι διεστραμμένη. Όλα σ’ εσάς είναι διεστραμμένα, όλα ψεύτικα, κι αν δεν μετανοήσετε, δεν θα σωθείτε.
 

Σαν τ’ άκουσε ο Γέροντας, τον ρώτησε:
 

-Πέστε μας όμως, άγιε αρχιμανδρίτα, αυτοί πιστεύουν στον Κύριον Ιησού Χριστό, πως είναι ο αληθινός Θεός;
 

-Αυτό το πιστεύουν.
 

-Και τιμούν την Παναγία;
 

-Την τιμούν, αλλά διδάσκουν λανθασμένα πράγματα γι’ αυτήν.
 

-Και τους αγίους τους παραδέχονται;
 

-Ναι, τους παραδέχονται, αλλά από τότε που αποσχίστηκαν από την Εκκλησία, τί αγίους μπορούν να έχουν;
 

-Κάνουν ακολουθίες στις Εκκλησίες; διαβάζουν τον λόγο του Θεού;

-Ναι, και ναούς έχουν και ακολουθίες, μα αν τις βλέπατε πόσο υστερούν οι ακολουθίες τους από τις δικές μας, πόσο ψυχρές, πόσο άψυχες είναι!
 

-Άγιε αρχιμανδρίτα, η ψυχή τους αισθάνεται πως πράττουν σωστά που πιστεύουν στο Χριστό, που τιμούν την Παναγία και τους αγίους, που τους επικαλούνται στις προσευχές τους. Γι’ αυτό, όταν τους λέτε πως η πίστη τους είναι νόθα, δεν θα σας ακούσουν… Αν όμως λέγατε στους ανθρώπους πως καλώς κάνουν που πιστεύουν στο Θεό, πως καλά κάνουν που τιμούν την Παναγία και τους αγίους, που πηγαίνουν να λειτουργηθούν στις εκκλησίες και που προσεύχονται στα σπίτια τους, πως καλά κάνουν όταν διαβάζουν τον Λόγο του Θεού και τα λοιπά, έχουν όμως εδώ κι εκεί λανθασμένες θεωρίες και πρέπει να τις διορθώσουν και τότε όλα θα είναι καλά και θεάρεστα κι έτσι με τη χάρη του Θεού όλοι θα σωθούμε...

«Ο Θεός αγάπη εστίν» και γι’ αυτό το κήρυγμα πρέπει να βγαίνει πάντα από την αγάπη. Τότε θα ωφεληθεί κι αυτός που κηρύττει κι αυτός που ακούει. Αν τους κατακρίνετε όμως, τότε η ψυχή του λαού δεν θα σας ακούσει και δεν θα προέλθει όφελος.

Συνήθως ζητούν την ελευθερία οι άνθρωποι, για να κάνουν «ό,τι θέλουν».
 

Κάποτε ο Γέροντας συνομιλούσε μ’ ένα φοιτητή που επισκέφθηκε τον Άθωνα και έλεγε πολλά περί ελευθερίας. Όπως πάντα, ο Γέροντας παρακολούθησε με πολλή προσοχή τις σκέψεις και τα συναισθήματα του συμπαθούς, αλλά και αφελούς συνομιλητή του. Βέβαια οι ιδέες του περί ελευθερίας συγκεντρωνόταν από τη μια στην απαίτηση για περισσότερες πολιτικές ελευθερίες κι από την άλλη στη δυνατότητα να ενεργεί κανείς γενικά σύμφωνα με τα κίνητρα και τις επιθυμίες του.

Ο Γέροντας απαντώντας του εξέθεσε τις δικές του απόψεις: «Ποιός δεν θέλει ελευθερία; Όλοι την θέλουν, αλλά πρέπει να ξέρεις πού είναι και πώς να την βρεις. Για να γίνεις ελεύθερος, πρέπει να δεσμεύσεις τον εαυτό σου. Όσο περισσότερο δεσμεύεις τον εαυτό σου, τόσο μεγαλύτερη ελευθερία θα έχει το πνεύμα σου… Πρέπει να δεσμεύεις μέσα σου τα πάθη, να μην σε κυριεύουν, πρέπει να δεσμεύεις τον εαυτό σου για να μην κάμεις κακό στον πλησίον σου...

 

Συνήθως ζητούν την ελευθερία οι άνθρωποι, για να κάνουν «ό,τι θέλουν». Αυτό όμως δεν είναι ελευθερία, αλλά η κυριαρχία της αμαρτίας πάνω σου. Η ελευθερία να αμαρτάνεις, να πορνεύεις, να είσαι άκρατης και να μεθάς, να μνησικακείς, να εκβιάζεις, να φονεύεις ή να κάνεις κάτι παρόμοιο, όλα αυτά δεν είναι ελευθερία, αλλά δουλεία, καθώς είπε ο Κύριος: «πας ο ποιών την αμαρτίαν, δούλος έστι της αμαρτίας». Και πρέπει να προσευχηθεί κανείς πολύ για να γλυτώσει απ’ αυτή τη φοβερή δουλεία.

Εμείς νομίζομε πως η αληθινή ελευθερία έγκειται στο να μην αμαρτάνεις και στο ν’ αγαπάς τον Κύριο και τον πλησίον σου μ’ όλη την καρδιά σου και μ’ όλη τη δύναμή σου.
 

«Η αληθινή ελευθερία είναι η διαρκής παραμονή κοντά στο Θεό».
 

Παρότι το βάθος των λόγων του Γέροντα ξεπερνούσε τα όρια της αντιλήψεως του νεαρού φοιτητού, αυτός έφυγε ζωηρά επηρεασμένος.

Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης, Ι.Μ. Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ

Πηγή: hristospanagia3.blogspot.gr

 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Ο Άγιος Σιλουανός κοιμήθηκε το έτος 1938, ευρισκόμενος σε ακοινωνησία με τον νεοημερολογιτισμό και το Πατριαρχείο Κων/λεως. Η Ρωσική Μονή στην οποίαν εγκαταβίωνε στο Άγιον Όρος, από το 1924 ως το 1946 δεν μνημόνευε τον νεοημερολογίτη Πατριάρχη και δεν δεχόταν Κληρικούς του νέου ημ/λογίου. Ως προς το τρόπο κατήχησης των αιρετικών δίνει πολύ εύστοχα το καίριο στίγμα που πρέπει να ακολουθήσουμε αν δεν θέλουμε να βλέπουμε ολοένα να γηράσκουν οι ενορίες και να λιγοστεύουν οι Κληρικοί. Με το μίσος και την εμπάθεια Κληρικών και λαϊκών, δεν κερδίζει Η Εκκλησία τίποτα. Με το αγαπητικό και φιλάνθρωπο ύφος των Αγίων το οποίο έχει εκλείψει σήμερον θα κέρδιζε πολλά.)

Οἱ 5 νεομάρτυρες τῆς Σαμοθράκης.

Στην εκκλησία της Μάκρης Αλεξανδρούπολης διαδραματίστηκε το μαρτύριο των 5 Νεομαρτύρων εκ Σαμοθράκης το 1835.

Όταν την 1η Σεπτέμβρη του 1821 οι Τούρκοι κατέπνιξαν στο αίμα την επαναστατημένη Σαμοθράκη ελάχιστοι επέζησαν από το ολοκαύτωμα και οι περισσότεροι εξ αυτών πουλήθηκαν στα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής. Όσοι πουλήθηκαν ως σκλάβοι τους εξανάγκασαν να αλλαξοπιστήσουν και να χαθούν για πάντα από το Γένος των Ελλήνων. Τέσσερις Σαμόθρακες και ένας Κύπριος, όμως, μή ξεχνώντας την καταγωγή τους, (και με την βοήθεια ενός Βέλγου), κατάφεραν να ελευθερωθουν και επαναπατρίστηκαν στο νησί το 1834. Όπως ήταν αναμενόμενο ξαναγύρισαν στην Ορθόδοξη πατρώα πίστη τους.

Αυτό εξόργισε αφάνταστα τους Τούρκους. Δεν μπορούσαν να δεχθούν το γεγονός πως μουσουλμάνοι έστω και αλλαξοπίσταντες ασπάζονται τον χριστιανισμό. Το θέμα παραπέμφθηκε στον Καδή (ιεροδικαστή) της Μάκρης καθώς τότε στην Μάκρη υπήρχαν διοικητικές οθωμανικές αρχές. Με διάφορους τρόπους προσπάθησαν να τους πείσουν για να αναθεωρήσουν την απόφασή τους. Είτε με δωροδοκία, είτε με γαλιφιές, είτε με απειλές. Τελικά τίποτα δεν πτόησε τους 5 Νεομάρτυρες.

Αφέθηκαν ελεύθεροι αλλά σύντομα ξανακαλέστηκαν στην Μάκρη για να απολογηθούν καθώς ήρθε νέος Καδής, ονόματι Αμπτουραχίμ. Πάλι με φυλάκιση, απειλές, κλπ, προσπάθησαν να φοβίσουν τους 5 νέους. Οι χριστιανοί της περιοχής πλήρωσαν τον Καδή και αυτός έκανε τα "στραβά μάτια" απελευθερώνοντάς τους. Όταν ξανάλλαξε Καδή η περιοχή και ήρθε στην Μάκρη ένας φανατισμένος Τουρκαλβανός μάλλον ονομαζόταν Τζελάλ, ξαναέφεραν τους πέντε Νεομάρτυρες μπροστά του για απολογία οι οποίοι για ακόμη μιά φορά αρνήθηκαν να αλλάξουν την πίστη τους και να απαρνηθούν το Χριστό ως Σωτήρα. Οι Τούρκοι είδαν και απόειδαν οπότε ακολούθησαν την πάγια τακτική τους, για αυτές τις περιπτώσεις, τα φριχτά βασανιστήρια μέχρι θανάτου.

 

Ένα από τα τσιγκέλια με τα οποία μαρτύρησαν οι Άγιοι

Έδωσαν εντολή σε αθίγγανους της περιοχής να φτιάξουν τσιγκέλια και να τα στερεώσουν σε μεγάλα σανίδια. Πρώτος μαρτύρησε ο γηραιότερος ο Μιχαήλ (ο Κύπριος) τον οποίο τον έστησαν στην πλατεία της Μάκρης δεμένο. Αυτός προσευχόταν όρθιος και τότε ξέσπασε επάνω του το μένος των δημίων του οι οποίοι τον κατακρεούργησαν, τον τεμάχισαν κυριολεκτικά και τα υπολείμματά του τα έσυραν και τα άφησαν έξω από το κατώφλι της Αγίας Αναστασίας. Παρόλο που είδαν οι υπόλοιποι τέσσερις το διαμελισμένο σώμα του Μιχαήλ, δεν πτοήθηκαν. Ακολούθησαν άλλοι δύο, τους οποίους κρέμασαν, και τους τελευταίους δύο τους κάρφωσαν στα τσιγκέλια. Τον τελευταίο και νεότερο τον Γεώργιο ετών 22 όταν τον έριξαν επάνω στο τσιγκέλι αυτό στράβωσε. Το ακόνισαν και τον ξαναέριξαν πάλι. Ο Γεώργιος έμεινε ζωντανός και υπέμεινε το φριχτό βάσανο επί 24ωρο.

Στο τέλος τον πυροβόλησε ο Καδής στο κεφάλι. Το αίμα του το μάζεψαν χριστιανοί, καθώς το θεώρησαν αγιασμό, και το χρησιμοποίησαν για θεραπευτικούς λόγους. Τους έθαψαν παραδίπλα από το χωριό όπου σήμερα υπάρχει εκκλησάκι αφιερωμένο στην μνήμη τους. Η γιαγιά του Θεόδωρου, η Ζαφείρω, κατάφερε και κράτησε ένα κομμάτι από το τσιγκέλι που θανάτωσε τον εγγονό της και το παρέδωσε στους απογόνους της. Έτσι, πρό εικοσαετίας, βρέθηκε στην Αμερική όπου και το παρέδωσαν πρόσφατα οι απόγονοί της στην εκκλησία της Αγίας Αναστασίας. Τα θαύματα των 5 Νεομαρτύρων είναι πολλά. Άγια λείψανα φυλλάσονται στην Αγία Αναστασία.
 

Πηγη: hristospanagia3.blogspot.gr

Δυστυχισμένε γιά σένα δέν ὑπάρχει σωτηρία.

Κάποιος νέος, μας διηγείται ο Αββάς Ιωάννης του Λύκου, παρασυρμένος απ΄ του κόσμου τις ηδονές, είχε βυθιστεί στη λάσπη της ασωτίας Κάποτε όμως συνήλθε, σαν το άσωτο, κι εζήτησε το δρόμο του γυρισμού στο σπίτι του Πατέρα. Άφησε τον κόσμο, για να βρει στην έρημο τον λυτρωμό, μακριά από τις αφορμές της αμαρτίας. Καταφύγιό του έκανε ένα παμπάλαιο μνήμα. Κλεισμένος θεληματικά σ΄ αυτή τη πρωτότυπη φυλακή, έκλαιε πικρά τη τραυματισμένη ψυχή του.

Οι Άγγελοι εχαίρονταν, αλλά τα πνεύματα της πονηρίας, που είδαν να φεύγει τόσο απροσδόκητα η λεία από τα χέρια τους, δεν άργησαν να κάνουν έφοδο. Τριγύριζαν τη νύκτα το μνήμα κι έλεγαν οργισμένα :

- Πού είσαι άθλιε ; Γιατί μας απαρνήθηκες ύστερα από τόση φιλία ; Αφού τα γεύτηκες όλα κατά κόρον, αποφάσισες να γίνεις άγιος. Πολύ αργά τώρα να παριστάνεις τον σώφρονα, ελπίζοντας για έλεος.

- Έλα, έξω ανόητε, του φώναζαν άλλοι. Σε περιμένει η συντροφιά σου.

-Δυστυχισμένε, του ψιθύριζαν οι πονηρότεροι, για σένα δεν υπάρχει σωτηρία. Αυτού που τρύπωσες, γρήγορα θα βρεις το θάνατο και την αιώνια καταδίκη.

Με τόση κακία πάσχιζαν να τον φέρουν σε απελπισία ! Μα ο γενναίος αγωνιστής ήταν πια αποφασισμένος να πεθάνει καλύτερα, παρά να γυρίσει στα ίδια. Ζήτησε με θερμή ικεσία τη Θεία βοήθεια, περιφρονώντας τη δαιμονική φαντασία.

Την άλλη βραδιά ο διάβολος έγινε πιο απειλητικός :
- Αν δεν βγεις αμέσως έξω, δεν γλυτώνεις από τα χέρια μου. Κι επειδή φυσικά εκείνος δεν τον άκουσε, του επιτέθηκε και τον άφησε σχεδόν νεκρό από χτυπήματα. Έτσι εκδικήθηκε.

Οι συγγενείς του πάλι, ανήσυχοι για την ξαφνική του εξαφάνιση, τον αναζήτησαν παντού. Τέλος τον ανακάλυψαν σε κακή κατάσταση μέσα στο μνήμα. Μα όσο κι αν επέμεναν, στάθηκε αδύνατο να τον πείσουν να τους ακολουθήσει.

Ακόμη μια νύκτα του επιτέθηκαν οι δαίμονες με ασυγκράτητη μανία και θα τον εθανάτωναν με τους άγριους δαρμούς, αλλά δεν είχαν εξουσία. Ο αθλητής δεν κλονίστηκε. Προτίμησε να χάσει τη πρόσκαιρη ζωή, παρά να μολύνει, ύστερα από τη μετάνοια, το σώμα και την ψυχή του πάλι με το μικρόβιο της αμαρτίας.

Τότε τα δαιμόνια αναγνώρισαν την ήττα τους.
 

- Νικηθήκαμε, νικηθήκαμε, φώναζαν θρηνώντας κι εξαφανίστηκαν και ούτε τόλμησαν πια να τον πειράξουν.

Ελευθερωμένος έτσι από κάθε δοκιμασία, έμεινε στο μνήμα του ως το τέλος της ζωής του ο πρώην άσωτος, και αξιώθηκε να κάνει θαύματα, για να φανεί η δύναμις της μετάνοιας. 

 

ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ, ΣΤΑΛΑΓΜΑΤΙΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΤΕΡΙΚΗ ΣΟΦΙΑ, εκδ. «ΛΥΔΙΑ», Θεσσαλονίκη 1987, σ. 128 κ.ε.

 

Πηγή: hristospanagia3.blogspot.gr

Αλβανοί καταστρέφουν ναούς στην Σερβία.

Patriarh Irinej v sinagoge.flv.

Οι Ιεροί Κανόνες των Αποστόλων απαγορεύουν την είσοδο σε ιουδαϊκή συναγωγή. Εφόσον οι Εβραίοι δεν δέχονται τον Ιησού από την Ναζαρέτ ως Μεσσία, πώς συμπροσεύχονται μαζί τους οι οικουμενιστές Σέρβοι Επίσκοποι; Μη μας χαρακτηρίσει κάποιος αντισημίτες και ρατσιστές, μιλάμε για θέματα πίστεως.