Ένα Τουρκόπουλο παλεύει για τον Χριστό

Δείτε ένα μικρό Τούρκο που χαίρεται γιατί υποφέρει για τον Χριστό! Εμείς; 

Πρέπει να υπακούμε σε αιρετικούς Ποιμένες;

Επιφανίου Στόκου, Θεολόγου

 

Η σύνοδος της Κρήτης αποτελεί ήδη παρελθόν και αρκετές απόψεις εκφράζονται σχετικά με αυτήν. Η πλειονότητα των αγωνιστών ορθοδόξων κληρικών και λαϊκών θεολόγων την κατατάσσει στις αιρετικές και ληστρικές συνόδους που έβλαψαν παρά ωφέλησαν την Εκκλησία. Τίθεται λοιπόν επιτακτικό και αναγκαίο το ερώτημα: Ποια θα πρέπει να είναι η στάση μας στις αποφάσεις αυτής της συνόδου και στα πρόσωπα που υπέγραψαν τις αποφάσεις αυτές; Οφείλουμε να υπακούμε τους Επισκόπους που υπέγραψαν αυτές τις αιρετικές και προδοτικές αποφάσεις για την Ορθόδοξη πίστη ;

Η απάντηση θα πρέπει να δοθεί τεκμηριωμένα και με θεολογικά επιχειρήματα, με βάση την Αγία Γραφή, την ορθόδοξη πατερική διδασκαλία και τους Ιερούς κανόνες. Πολλοί είναι εκείνοι που εκφράζονται με προσωπικές εκτιμήσεις και τακτικισμούς χωρίς όμως να τεκμηριώνουν τις απόψεις τους θεολογικά. Ευθύνη για την Εκκλησία δεν έχουν μόνο οι Επίσκοποι αλλά όλοι, κλήρος και λαός, διότι η Εκκλησία δεν είναι κτήμα κανενός, αλλά αποτελεί το σώμα του Χριστού με κεφαλή τον Ίδιο.
 

1) Αγ. Γραφή: α) «Πείθεσθε τοῖς ἡγουμένοις ὑμῶν καὶ ὑπείκετε· αὐτοὶ γὰρ ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν ὡς λόγον ἀποδώσοντες». (Εβρ. 13, 17) Στο συγκεκριμένο χωρίο ο Απ. Παύλος παρακινεί να υπακούμε στους πνευματικούς μας ηγέτες. Πότε όμως; Όταν αυτοί «ἀγρυπνοῦσιν ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ὑμῶν». Όχι όταν εκείνοι διαστρεβλώνουν την ορθόδοξη πίστη και συνθηκολογούν με την αίρεση. Η έννοια της υπακοής στο χώρο της Εκκλησίας είναι ιδιαίτερα παρεξηγημένη. Υπακούμε στην Εκκλησία σημαίνει ότι υπακούμε στην αλήθεια και στην ορθόδοξη πίστη, όχι στα πρόσωπα που πολλές φορές την αλλοιώνουν. Πώς είναι δυνατόν να υπακούμε σε Επισκόπους που μας οδηγούν στην αίρεση επειδή απλά κατέχουν το επισκοπικό αξίωμα; Ο θεσμικός και εκκλησιαστικός τους ρόλος δεν εξαγιάζει τις πράξεις και τις διδασκαλίες τους.
 

β) «Προσέχετε οὖν ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ ἐν ᾧ ὑμᾶς τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον ἔθετο ἐπισκόπους, ποιμαίνειν τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, ἣν περιεποιήσατο διὰ τοῦ ἰδίου αἵματος. ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου· καὶ ἐξ ὑμῶν αὐτῶν ἀναστήσονται ἄνδρες λαλοῦντες διεστραμμένα τοῦ ἀποσπᾶν τοὺς μαθητὰς ὀπίσω αὐτῶν. διὸ γρηγορεῖτε, μνημονεύοντες ὅτι τριετίαν νύκτα καὶ ἡμέραν οὐκ ἐπαυσάμην μετὰ δακρύων νουθετῶν ἕνα ἕκαστον». (Πραξ. 20, 28-31) Ο Απόστολος Παύλος εδώ μας εφιστά την προσοχή και μας διδάσκει ότι γνωρίζει καλά ότι αφότου εκείνος φύγει, θα έρθουν ποιμένες που τους χαρακτηρίζει “λύκους βαρείς”, οι οποίοι θα διδάσκουν ‘’διεστραμένα’’ με σκοπό να μας διασπάσουν. Μας προλέγει λοιπόν, ότι στην Εκκλησία θα εισχωρήσουν ποιμένες που δεν θα σεβαστούν το ποίμνιο αλλά ο στόχος τους θα είναι να το διχάσουν διαστρεβλώνοντας την ορθόδοξη πίστη και προκαλώντας σύγχυση στο εκκλησιαστικό σώμα.
 

γ) «ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω».(Γαλ. 1, 8) Και εδώ ο Απ. Παύλος γίνεται σαφής. Δεν οφείλουμε να υπακούμε εκείνους οι οποίοι δεν ακολουθούν την αποστολική παράδοση και διδασκαλία ακόμα και εάν είναι άγγελοι που ήρθαν εκ του ουρανού, πόσο μάλλον αν είναι άνθρωποι επί της γης! Συχνά πολλοί επιστρατεύουν ακόμα και την πατερική διδασκαλία για να επικαλεστούν την τυφλή υπακοή στον Επίσκοπο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι αυτό του αγ. Ιγνατίου, υποστηρίζοντας ότι η Εκκλησία είναι επισκοποκεντρική. Σε ποιόν Επίσκοπο όμως αναφέρεται ο αγ. Ιγνάτιος; Στον Επίσκοπο που αποδίδει εκκλησιαστικότητα στους αιρετικούς; Στον Επίσκοπο που συμπροσεύχεται μαζί τους; Ή στον Επίσκοπο που είναι επί – σκοπόν; Που θυσιάζεται για το ποίμνιο και διαφυλάσσει ανόθευτη την ορθόδοξη πίστη και την Αποστολική Παράδοση;
 

2) Πατερική Διδασκαλία: Σε πείσμα όλων όσοι πιστεύουν και θεωρούν ότι ζούμε στην μεταπατερική και νεοπατερική εποχή, οφείλουμε να ανατρέξουμε στους θεοφόρους πατέρες της Εκκλησίας μας. Στον πλούτο της διδασκαλίας τους θα προσεγγίσουμε χαρακτηριστικές θέσεις τους για το αν πρέπει να υπακούμε σε αιρετικούς ποιμένες.
 

α) Μέγας Αθανάσιος: Δεν έχει χαρακτηρισθεί τυχαία ως ο ηρωικότερος των αγίων και ο αγιότερος των ηρώων. Υπήρξε μέγας διδάσκαλος της Εκκλησίας μας σε μια εποχή που κυριαρχούσε η αίρεση του αρειανισμού και όπου η σύγχυση και η ταραχή στο σώμα της Εκκλησίας ήταν διάχυτη όπως και σε εμάς σήμερα. Τι μας διδάσκει ο Μ. Αθανάσιος: «Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος ἢ ὁ πρεσβύτερος, οἱ ὄντες ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας, κακῶς ἀναστρέφωνται καὶ σκανδαλίζωσι τὸν λαόν, χρὴ αὐτοὺς ἐκβάλλεσθαι. Συμφέρον γὰρ ἄνευ αὐτῶν συναθροίζεσθαι εἰς εὐκτήριον οἶκον, ἢ μετ αὐτῶν ἐμβληθῆναι ὡς μετὰ Ἄννα καὶ Καϊάφα εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός». (ΒΕΠΕΣ 33, 199) Ο ρόλος των Επισκόπων και των πρεσβυτέρων κατά τον Μ. Αθανάσιο είναι άλλος από αυτόν που νομίζουν οι σημερινοί Επίσκοποι ότι είναι . «Οἱ ὀφθαλμοὶ τῆς Ἐκκλησίας» μετατράπηκαν σε κήρυκες της παναιρέσεως του συγκριτικού οικουμενισμού και του αντορθοδόξου Π.Σ.Ε., εξισώνοντας με αυτόν τον τρόπο την Μία, Αγία, Καθολική, και Αποστολική Εκκλησία με όλες τις άλλες αιρέσεις. Προβαίνουν στην αγιοκατάταξη συγχρόνων ομολογητών της πίστεως ( αγ. Ιουστίνου Πόποβιτς, αγ. Παϊσίου) αλλά δεν ακολουθούν την διδασκαλία τους.
 

β) Μέγας Φώτιος: Η παρουσία του και η διδασκαλία του υπήρξε σαφής και καταλυτική για την καταδίκη του filiogue στην σύνοδο της Κων/πολεως, στην Η’ Οικουμενική σύνοδο. Γιατί άραγε αποφεύγουν να την αναγνωρίσουν; Γιατί η σύνοδος της Κρήτης δεν την επικύρωσε ως την Η’ Οικουμενική σύνοδο; Αλλά αντιθέτως, όχι μόνο δεν την επικύρωσε αλλά προτίμησαν να έχουν εντός της συνόδου της Κρήτης εκείνους που αποδέχονται την αίρεση του filiogue! Μας διδάσκει λοιπόν ο Μ. Φώτιος: «Αἱρετικός ἐστίν ὁ ποιμήν; λύκος ἐστίν. φεύγειν ἐξ αὐτοῦ καί ἀποπηδᾶν δεήσει μήν ἀπατηθῆναι προσέλθειν καν ἥμερον αὐτοῦ παρισαίνειν δοκεῖ, φύγε τήν κοινωνίαν καί τήν πρός αὐτόν ὁμιλίαν ὡς ἰόν ὄφεως» Και παρακάτω αναφαίρει: «Ὀρθόδοξος ἐστιν ὁ ποιμήν, εὐσέβεια ἐσφράγισται, οὐδέν τῆς αἱρετικῆς φατρίας ἐπισύρεται; Ὑποτάγηθι αὐτῶ, ὡς εἰς τύπον προκαθεζομένω Χριστοῦ».(ΕΠΕ 12, 400,31) Ο Μ. Φώτιος εδώ αφού πρώτα κάνει τον διαχωρισμό σε αιρετικό και ορθόδοξο ποιμένα, μας διδάσκει ότι τον μεν αιρετικό να τον αποφεύγουμε διότι είναι ‘’λύκος’’ ώστε να μην έχουμε κοινωνία μαζί του και στον δε ορθόδοξο ποιμένα να υποταχθούμε σαν να είναι εις τύπον Χριστού. Δεν μπορεί να γίνει πιο σαφής ο Μ. Φώτιος. Κάθε νοήμων και λογικός άνθρωπος εύκολα αντιλαμβάνεται ποια είναι η διδασκαλία του και ποια θα πρέπει να είναι η δική μας αντίδραση στους αιρετικούς Επισκόπους.
 

γ) Αγ. Σωφρόνιος Πατριάρχης Ιεροσολύμων: Ο αγ. Σωφρόνιος έζησε την εποχή που είχε εμφανιστεί η αίρεση του μονοθελητισμού. Αναφέρεται σε πιστούς οι οποίοι είχαν πάψει να έχουν κοινωνία με μονοθελήτες κληρικούς. « εἰ δέ τινές ἀποσταιεν τινός οὐ διά τήν πρόφασιν ἐγκλήματος, ἀλλά δί ΄αἵρεσιν ὑπό σύνοδου ἤ ἁγίων πατέρων κατεγνωσμένην τιμῆς καί ἀποδοχῆς ἄξιοι, ὡς οἱ ὀρθόδοξοι». P.G. 87 Γ, 3369D. Είναι ορθόδοξοι εκείνοι που θα διαχωριστούν από τους αιρετικούς ποιμένες και να είναι άξιοι της τιμής και της αποδοχής. Σήμερα θα χαρακτηρίζονταν ως φονταμεταλιστές και ακραίοι ζηλωτές. Υπάρχει ακόμα πλήθος πατερικών κειμένων σχετικά με το θέμα. Εδώ αναφέραμε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα προκειμένου να αναδείξουμε την διαχρονική διδασκαλία των πατέρων της Εκκλησίας.
 

3) Ιεροί Κανόνες : Οι οικουμενιστές αποσιωπούν τους Ιερούς κανόνες και δεν τους προβάλλουν. Ο ίδιος Πατριάρχης Κων/πολεως αναφέρει τα εξής σε μελέτη του το 1970 υποτιμώντας την αξία τους : «∆έν δύνανται νά ἐφαρμοσθοῦν σήμερον και πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τάς σχέσεις τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόξους καί ἑτεροθρήσκους. ∆έν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά ἔχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς ναούς τῶν ἑτεροδόξων καί τήν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν, καθ’ ἥν στιγμήν αὕτη διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπό κοινοῦ μετ’αὐτῶν διά τήν τελικήν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ἐλπίδι.» Οι Ιεροί κανόνες αποτελούν τους φωτεινούς οδοδείκτες της σωτηρίας μας, σύμφωνα με την ορθόδοξη πατερική διδασκαλία.
 

α) 15 ος της Πρωτοδευτέρας συνόδου: «Οἱ γὰρ δι᾿ αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ᾿ ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οὐ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι.» (15ος Κανὼν τῆς ΑΒ” Συνόδου). Ο συγκεκριμένος κανόνας αναφέρει ότι δεν είναι σχισματικοί εκείνοι που διέκοψαν την κοινωνία από τους αιρετικούς ποιμένες όταν πρόκειται για κατεγνωσμένη από σύνοδο ή από τους αγίους πατέρες αίρεση, διότι «οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι.» Και επίσης οι Επίσκοποι αυτοί χαρακτηρίζονται ως « ψευδεπίσκοποι και ψευδοδιδάσκαλοι». Όσοι το πράττουν δεν πρέπει να υπόκεινται σε κανονικά επιτίμια αλλά είναι άξιοι τιμής ως ορθόδοξοι. Ο φόβος του σχίσματος είναι που αποτρέπει την εφαρμογή του εν λόγω κανόνα, ενώ ο ίδιος ο κανόνας αναφέρει ότι έτσι αποτρέπουμε τα σχίσματα στην Εκκλησία και δεν τα προκαλούμε. Πολλές μελέτες έχουν γίνει για το συγκεκριμένο κανόνα σχετικά με το αν είναι ή δεν είναι υποχρεωτικός. Εμείς εδώ απλά θα αναρωτηθούμε το εξής: Ακόμα και αν δεχθούμε ότι ο κανόνας είναι προαιρετικός, τι μας εμποδίζει να τον εφαρμόσουμε; ο φόβος των σχισμάτων; δεν υφίσταται τέτοια σκέψη όπως το ερμηνεύσαμε παραπάνω. Ο εφησυχασμός ότι κάποια στιγμή θα διορθωθούν τα κακώς κείμενα και εμείς αναμένουμε ανεχόμενοι εν προσευχή; Μήπως λόγω αυτού του σκεπτικού φτάσαμε ως εδώ; Ή μήπως δεν πιστεύουμε ότι η Σύνοδος της Κρήτης δεν είναι αιρετική και ληστρική και οι υπογράφοντες Επίσκοποι δεν καθίστανται αιρετικοί; Μας ελέγχει ή όχι η συνείδησή μας; Αναπαυόμαστε ή σκανδαλιζόμαστε με τους Επισκόπους που υπέγραψαν τις αντορθόξες αποφάσεις της Ληστρικής συνόδου της Κρήτης;
 

β) ΙΖ’ Κανών αγ. Νικηφόρου:
 

«Διὰ τρεῖς αἰτίας ἐφεῖται τῷ μοναχῷ τῆς ἰδίας ἀναχωρεῖν μονῆς· ἐάν ᾖ ὁ ἡγούμενος αἱρετικὸς…» Στο συγκεκριμένο κανόνα ο αγ. Νικηφόρος αναφέρει για ποιους λόγους ένας μοναχός συγχωρείται να φύγει από το μοναστήρι του. Ο ένας εξ αυτών είναι εάν ο ηγούμενος του μοναστηριού είναι αιρετικός. Αναφέρεται σε μοναχούς που έχων δώσει όρκο ισοβίου υπακοής στον ηγούμενο κατά την μοναχική κουρά. Εάν όμως ο ηγούμενος είναι αιρετικός καταλύεται η μοναχική υπακοή και δεν υπάρχει αμαρτία από την παράβλεψή της. Πρόσφατα γίναμε γνώστες ενός άδικου διωγμού πέντε μοναχών από την Ιερά Μονή Χιλανδαρίου Αγ. Όρους επειδή αντέδρασαν στις αποφάσεις της ληστρικής συνόδου της Κρήτης και ομολόγησαν την Ορθόδοξη πίστη. Επίσης συγχαίρουμε τους αγιορείτες πατέρες με πρωτοστάτη τον π. Σάββα Λαυριώτη που ομολογούν και διακηρύσσουν την ορθόδοξη πίστη σε εποχή χαλεπή όπως η σημερινή και που μόλις προσφάτως οδηγήθηκε σε δίκη από τον ηγούμενό του! Αυτοί είναι οι πραγματικοί αγιορείτες πατέρες, συνεχιστές και φορείς της διδασκαλίας των επί Βέκκου αγίων μαρτύρων αγιορειτών μοναχών.
 

Εν κατακλείδι, καταγράφουμε και εκφράζουμε τον βαθύτατο προβληματισμό μας για την πορεία του ορθοδόξου πληρώματος της Εκκλησίας στην εποχή μετά την ληστρική σύνοδο της Κρήτης. Οφείλουμε συντεταγμένα και τεκμηριωμένα να πορευθούμε χωρίς εγωισμούς και πάθη, με προσευχή στο Άγιο Πνεύμα προκειμένου να μας φωτίσει να ακολουθήσουμε την αγιογραφική, αγιοπατερική και ιεροκανονική ορθόδοξη παράδοση της Εκκλησίας μας.
 

Οὐκ ἀρνησόμεθάσε, φίλη Ὀρθοδοξία·
οὐ ψευσόμεθά σου πατροπαράδοτον σέβας·
ἐν σοὶ ἐγεννήθημεν, καὶ σοὶ ζῶμεν, καὶ ἐν σοὶ κοιμηθησόμεθα·
εἰ δὲ καλέσει καιρός, καὶ μυριάκις ὑπὲρ σοῦ τεθνηξόμεθα.

 

Πηγή: aktines.blogspot.gr

A Wise Honest Arab Muslim Man Tells Muslims The Truth About Themselves - A Must See

Μουσουλμάνος πατέρας έκαψε το 9χρονο γιο του γιατί ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.

Ουγκάντα: Μουσουλμάνος πατέρας έκαψε το 9χρονο γιο του γιατί ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.

 

Ένας μουσουλμάνος στην ανατολική Ουγκάντα ​​έδεσε το 9χρονο γιο του σε ένα δέντρο και άναψε φωτιά επειδή ο γιος του ασπάσθηκε τον χριστιανισμό και αρνήθηκε να νηστέψει κατά τη διάρκεια του Ραμαζανιού.

Η Morning Star News αναφέρει ότι ο 9χρονος Nassif Malagara, ο οποίος ζει στην επαρχία Καμουλί, υπέστη σοβαρά εγκαύματα από τον πατέρα του, τον 36χρονο Abubakar Malagara, ο οποίος τον έπιασε να μην τηρεί το Ραμαζάνι.

Μόλις τέσσερις ημέρες νωρίτερα στις 5 Ιουνίου, το παιδί αποφάσισε να αφιερωθεί στο Χριστό καθώς προηγουμένως ένας γείτονας τον είχε πάει σε μια εκκλησία έξω από το χωριό.

Ο πάστορας της εκκλησίας, ο οποίος παρέμεινε ανώνυμος, για λόγους ασφαλείας, δήλωσε στην Morning Star News ότι το αγόρι έμεινε μετά την λειτουργία και του είπε ότι "ήθελε να δεχθεί τον Ιησού ως προσωπικό του Σωτήρα".

«Ήμουν λίγο διστακτικός, αλλά μετά από συνεχείς πιέσεις στη συνέχεια προσευχήθηκα μαζί του, και έφυγε», εξήγησε ο πάστορας.

Μετά από την εμπειρία του στην εκκλησία, ο πάστορας είπε ότι το αγόρι εξέφρασε στον πατέρα του και τη μητριά του, ότι δεν ήθελε πλέον να παρακολουθήσει το μεντρεσέ (ισλαμικό σχολείο) ή να λάβει μέρος σε μουσουλμανικές δραστηριότητες. Ο πάστορας πρόσθεσε ο πατέρας και η μητριά θύμωσαν όταν έμαθαν ότι το αγόρι είχε ασπαστεί τον Χριστιανισμό.

Στις 9 Ιουνίου, ο πατέρας του αγοριού έπιασε το παιδί να τρώει κατά την διάρκεια του ραμαζανιού και άρχισε να τον χτυπά με ραβδιά.

Στη συνέχεια τον έδεσε σε μία μπανανιά, πήγε στο σπίτι και επέστρεψε με ένα αναμμένο κομμάτι ξύλο. Το δέντρο είχε ξερά φύλλα, που έπιασαν αμέσως φωτιά και προκάλεσαν σοβαρά εγκαύματα στο σώμα του.

Οι γείτονες άκουσαν τις κραυγές του παιδιού, το έλυσαν από το δέντρο και το πήγαν στο νοσοκομείο, ενώ ο πατέρας συνελήφθη από την αστυνομία.

Παρά το γεγονός ότι το 85 τοις εκατό του πληθυσμού της Ουγκάντα ​​είναι Χριστιανοί, το περιστατικό του μικρού Malagara δεν είναι το πρώτο με μουσουλμάνους στην ανατολική Ουγκάντα που κάνουν ​​αντίποινα εναντίον ενός μέλους της οικογένειάς τους επειδή άφησε το Ισλάμ για τον Χριστιανισμό.

Τον Μάρτιο, δύο Μουσουλμάνοι στο Κατέντε χτύπησαν με ξύλα τα παιδιά τους και έκαψαν το σπίτι τους, όταν έμαθαν ότι είχαν δεχτεί τον Χριστιανισμό.

Τον περασμένο Ιούνιο, μια χριστιανή μητέρα ενός 11χρονου δηλητηριάστηκε από τους μουσουλμάνους συγγενείς της, επειδή εκείνη και ο σύζυγός της, πρώην δάσκαλος σε ισλαμικό σχολείο, ασπάσθηκαν τον χριστιανισμό.

Τον περασμένο Οκτώβριο, μια Χριστιανή μητέρα οκτώ παιδιών σύρθηκε από το σπίτι της από έναν μουσουλμανικό όχλο και θανατώθηκε επειδή ασπάστηκε τον Χριστιανισμό.

Πηγή: redskywarning.blogspot.gr

Μήνυμα πρώην μουσουλμάνου προς τον Ομπάμα για το Ισλάμ.

Ιμάμης σε τζαμί των Μεγάρων: ''Σφάξτε τους απίστους''!!!

Ιρανός ,πρώην μουσουλμάνος. Δεν υπάρχει Ισλαμοφοβία,αλλά Χριστιανοφοβία.

Πρώην μουσουλμάνα μιλά για το ραμαζάνι.

Αγίου Ιωάννου του Σιναΐτου: Περί κενοδοξίας.

Κλίμαξ
ΛΟΓΟΣ ΕΙΚΟΣΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ
Περί κενοδοξίας
(Διά την πολύμορφον κενοδοξίαν)

1. Μερικοί συνηθίζουν, όταν ομιλούν περί των παθών και των λογισμών, να κατατάσσουν την κενοδοξία σε ιδιαίτερη τάξι, χωριστά από την υπερηφάνεια. Γι΄ αυτό και λέγουν ότι είναι οκτώ οι πρώτοι και κυρίαρχοι πονηροί λογισμοί. Αντιθέτως ο Θεολόγος Γρηγόριος και άλλοι από τους διδασκάλους τους εμέτρησαν επτά.
 

Σ΄ αυτούς περισσότερο πείθομαι και εγώ∙ διότι ποιος μπορεί να έχη υπερηφάνεια, αφού ενίκησε την κενοδοξία; Τόση δε μόνο διαφορά έχουν μεταξύ τους, όση έχει έκ φύσεως το παιδί από τον άνδρα και το σιτάρι από τον άρτο. Το πρώτο δηλαδή είναι η αρχή και το δεύτερο το τέλος. Τώρα λοιπόν πού το καλεί η περίστασις ας ομιλήσωμε με συντομία για την αρχή και την ολοκλήρωσι των παθών, δηλαδή την ανόσιο οίησι. Λέγω με συντομία, διότι όποιος επιχειρεί να φιλοσοφήση γι΄αυτήν είς μήκος, ομοιάζει με εκείνον που ματαιοπονεί προσπαθώντας να ζυγίση τους ανέμους.

2. Η κενοδοξία είναι ως προς μέν την μορφή, μεταβολή της φυσικής τάξεως και διαστροφή των καλών ηθών και παρατήρησις παντός αξιομέμπτου πράγματος. Ως προς δε την ποιότητα, σκορπισμός των καμάτων, απώλεια των ιδρώτων, δόλιος κλέπτης του θησαυρού, απόγονος της απιστίας, πρόδρομος της υπερηφανείας, ναυάγιο μέσα στο λιμάνι, μυρμήγκι στο αλώνι, πού είναι μέν μικρό, αλλά απειλεί να κλέψη αθόρυβα όλον τον καρπό και τον κόπο του γεωργού.
 

3. Το μυρμήγκι περιμένει να γίνη το σιτάρι, και η κενοδοξία να συναχθή ο πνευματικός πλούτος. Και το μέν μυρμήγκι τρέχει για να κλέψη∙ η δε κενοδοξία χαίρεται γιατί θα διασκορπίση. Το πνεύμα της απογνώσεως χαίρεται, όταν βλέπη να πληθύνεται η κακία, ενώ το πνεύμα της κενοδοξίας χαίρεται, όταν βλέπη να πληθύνεται η αρετή. Είσοδος για το πρώτο είναι τα πλήθη των τραυμάτων, ενώ για το δεύτερο ο πλούτος των καμάτων.
 

4. Παρατήρησε και θα ιδής ότι αυτή η ανόσιος, δηλαδή η κενοδοξία, είναι ακμαία και μέχρι του τάφου. Θα την ιδής στα ρούχα και στα μύρα και στην νεκρική πομπή και στα αρώματα και σε πολλά άλλα.
 

5. Παντού λάμπει ο ήλιος άφθονα, και παντού σε κάθε έργο χαίρεται η κενοδοξία. π.χ. όταν νηστεύω, κενοδοξώ, αλλά και όταν καταλύω για να μη φανή η αρετή μου, πάλι κενοδοξώ με την ιδέα ότι είμαι συνετός. Όταν φορώ λαμπρά ρούχα νικώμαι απ΄αυτήν, αλλά και όταν τα αντικαταστήσω με ταπεινά πάλι κενοδοξώ. Όταν ομιλώ νικώμαι, αλλά και όταν σιωπώ πάλι νικώμαι. Όπως και αν την ρίξεις αυτή την τρίβολο άκανθα, ίσταται όρθιο το κεντρί της.
 

6. Ο κενόδοξος δείχνει ότι είναι πιστός, ενώ είναι ειδωλολάτρης. Φαινομενικά μέν σέβεται τον Θεόν, αλλά στην πραγματικότητα επιζητεί να αρέση στους ανθρώπους και όχι στον Θεόν. Κενόδοξος είναι κάθε επιδεικτικός άνθρωπος. Του κενοδόξου η νηστεία είναι χωρίς μισθό και η προσευχή άκαιρη και άστοχη. Διότι και τα δύο τα κάνει για τον ανθρώπινο έπαινο. Ο κενόδοξος ασκητής είναι διπλά αδικημένος, αφού και το σώμα του το τυραννεί, και μισθό δεν παίρνει.
 

7. Ποιος δεν θα γελάση με τον εργάτη της κενοδοξίας πού παρίσταται στην ψαλμωδία και επηρεαζόμενος από αυτήν, άλλοτε γελά και άλλοτε κλαίει ενώπιον όλων;
 

8. Αποκρύπτει πολλές φορές ο Θεός από τα μάτια μας και τα καλά που έχομε αποκτήσει. Ήλθε όμως αυτός που συνηθίζει να επαινή, ή μάλλον να πλανά, και με τους επαίνους μας άνοιξε τα μάτια. Και μόλις αυτά άνοιξαν, εξαφανίσθηκε από μέσα μας ο πνευματικός πλούτος.
 

9. Εκείνος πού κολακεύει είναι υπηρέτης των δαιμόνων, οδηγός προς την υπερηφάνεια, εξολοθρευτής της κατανύξεως, αφανιστής των καλών έργων, αποπλανητής από το σωστό δρόμο. «Οι μακαρίζοντες υμάς, λέγει ο προφήτης, πλανώσιν υμάς» (Ησ. γ΄ 12).
 

10. Ίδιον των προχωρημένων στην αρετή είναι να υπομένουν γενναία και ευχάριστα τις ύβρεις. Ίδιον όμως των αγίων και των οσίων είναι να παρέρχωνται αβλαβώς τους επαίνους.
 

11. Είδα πενθούντας να τους επαινούν και να εξοργίζωνται γι΄αυτό. Έτσι σαν σοφοί έμποροι σε πανήγυρι αντάλλαξαν το πάθος της κενοδοξίας με το πάθος της οργής.
 

12. «Ουδείς γινώσκει τά του ανθρώπου, εί μη το πνεύμα του ανθρώπου το έν αυτώ» (Α΄ Κορ. β΄ 11). Γι΄ αυτό ας αισχυνθούν και άς κλείσουν το στόμα τους όσοι εγκωμιάζουν τους άλλους κατά πρόσωπον.
 

13. Όταν ακούσης ότι ο πλησίον σου ή ο φίλος σου σε περιεγέλασε πίσω σου ή εμπρός σου, εσύ να του δείξης αγάπη και να τον επαινέσης.
 

14. Είναι μεγάλο πράγμα το να αποδιώξης από την ψυχή σου τον έπαινο των ανθρώπων. Μεγαλύτερο όμως είναι το να αποδιώξης τον έπαινο των δαιμόνων.
 

15. Δεν έδειξε ταπεινοφροσύνη αυτός ο οποίος εξευτέλισε τον εαυτό του∙ γιατί πώς δεν θα σηκώση κανείς τα ιδικά του λόγια; αλλά εκείνος ο οποίος εξυβρίσθη από άλλον και παρά ταύτα δεν ελάττωσε απέναντί του την αγάπη του.
 

16. Επεσήμανα τον δαίμονα της κενοδοξίας να σπείρη λογισμούς σε κάποιον αδελφό, και συγχρόνως να τους φανερώνη αυτούς και σ΄ έναν άλλο. Και έν συνεχεία να κάνη τον δεύτερο να αποκαλύψη στον πρώτο τα μυστικά της καρδιάς του, ώστε αυτός να τον μακαρίζη ως προορατικό. Μερικές φορές ο ανόσιος δαίμων της κενοδοξίας εγγίζει και στα μέλη του σώματος και προξενεί διάφορες κινήσεις και παλμούς.
 

Μην τον παραδεχθής τον δαίμονα αυτόν, όταν σου ομιλή για επισκοπές ή ηγουμενίες ή διδασκαλικά αξιώματα. Πρόσεξε γιατί είναι δύσκολο να απομακρύνης τον σκύλο από το τραπέζι του κρεοπωλείου. Μόλις αυτός αντιληφθή ότι έχομε κάποια ειρηνική κατάστασι, μας προτρέπει αμέσως να εγκαταλείψωμε την έρημο και να αναχωρήσωμε για τον κόσμο. «Πήγαινε, μας λέγει, να σώσης ψυχές οι οποίες χάνονται»!
 

17. Άλλη είναι η μορφή των Αιθιόπων και άλλη η μορφή των ανδριάντων. Κατά παρόμοιο τρόπο άλλη είναι η μορφή της κενοδοξίας των κοινοβιατών και άλλη των ερημιτών.
 

18. Τις επισκέψεις των κοσμικών στην Μονή τις αντιλαμβάνεται πρώτη η κενοδοξία και προτρέπει τους πιο ελαφρούς μοναχούς να εξέλθουν να υποδεχθούν τους ερχομένους. Τους κάνει να πέφτουν στα πόδια τους, και έτσι φορεί το προσωπείο της ταπεινοφροσύνης αυτή που ξεχειλίζει από υπερηφάνεια. Κάνει συνεσταλμένο και ταπεινό τον τρόπο της συμπεριφοράς και τον τόνο της φωνής και κοιτάζει στα χέρια των επισκεπτών για να λάβη τα δώρα τους. Επί πλέον τους αποκαλεί κυρίους και προστάτας και ότι σ΄αυτούς χρωστούν μετά τον Θεόν την ζωή τους οι μοναχοί.
 

Εν συνεχεία ενώ εκάθισαν στην τράπεζα, τους προτρέπει να εγκρατεύωνται και να επιπλήττουν αυστηρά τους κατωτέρους, διότι δήθεν αυτοί δεν εγκρατεύονται. Ενώ ήλθε η ώρα της ψαλμωδίας, τους ραθύμους τους έκανε προθύμους, τους αφώνους καλλιφώνους και τους νυσταλέους αγρύπνους. Τους προτρέπει ακόμη να καλοπιάνουν τον κανονάρχη και να τον εκλιπαρούν να τους παραχωρήση τα πρωτεία στην ψαλμωδία. Τους κάνει να τον αποκαλούν πατέρα και διδάσκαλο. Και όλα αυτά έως ότου αναχωρήσουν οι ξένοι!
 

Όσους τιμώνται και προτιμώνται τους ωδήγησε στην υπερηφάνεια και όσους καταφρονούνται στην μνησικακία.
 

19. Η κενοδοξία πολλές φορές αντί για τιμή προξένησε ατιμία. Διότι συνέβη να οργισθούν (εξ αιτίας της) οι μαθηταί της, και έτσι τους εντρόπιασε αφάνταστα (εμπρός στους άλλους). Η κενοδοξία τους οξύθυμους επί παρουσία ανθρώπων τους μετέβαλε σε πράους. Κάνει μεγάλη έφοδο σε όσους έχουν φυσικά χαρίσματα, και εκμεταλλευομένη αυτά ωδήγησε πολλές φορές τους αθλίους στην πτώσι.
 

20. Είδα έναν δαίμονα πού ελύπησε και εδίωξε τον αδελφό του! Ενώ δηλαδή ένας μοναχός ήταν ωργισμένος, έφθασαν κοσμικοί επισκέπτες, οπότε μετεπωλήθη ο άθλιος από την οργή στην κενοδοξία, δηλαδή εμφανίσθηκε ως πράος στα μάτια των επισκεπτών. Δεν μπορούσε βεβαίως να δουλεύη συγχρόνως και στα δύο πάθη, και στην οργή και στην κενοδοξία.
 

21. Αυτός που πουλήθηκε στην κενοδοξία ζη διπλή ζωή. Εξωτερικά και με το σχήμα του ζή ως μοναχός, με τις εσωτερικές του όμως σκέψεις και διαθέσεις ως κοσμικός.
 

22. Εάν σπεύδωμε γρήγορα να επιτύχωμε την ευαρέστησι την άνω, ας φροντίζωμε πολύ να γευθούμε και την άνω δόξα. Διότι αυτός πού εγεύθηκε εκείνη την δόξα, θα καταφρονήση κάθε επίγειο δόξα. Απορώ δε πώς θα μπορούσε κάποιος να καταφρονήση την δεύτερη, χωρίς να γευθή την πρώτη.
 

23. Πολλές φορές, ενώ μας είχε κλέψει η κενοδοξία, γυρίσαμε και την εκλέψαμε εμείς με πιο έξυπνο τρόπο. Είδα μερικούς πού άρχισαν κάποια πνευματική προσπάθεια από κενοδοξία και, μολονότι η αρχή ήταν αξιόμεμπτη, το τέλος υπήρξε καλό και επαινετό, διότι εν τω μεταξύ μετέστρεψαν την κακή σκέψι.
 

24. Όποιος υπερηφανεύεται για φυσικά χαρίσματα, δηλαδή οξύνοια, ευκολία στην μάθησι, στην ανάγνωσι και στην προφορά, ευφυΐα και άλλα παρόμοια, αυτός ουδέποτε θα αποκτήση τα υπερφυσικά αγαθά. Διότι ο άπιστος στα ολίγα θα φανή και στα πολλά άπιστος και κενόδοξος.
 

25. Για την απόκτησι της τελείας αγάπης και πλουσίων χαρισμάτων και θαυματουργικής και προορατικής δυνάμεως, πολλοί βασανίζουν και καταπονούν αδίκως το σώμα τους. Ελησμόνησαν οι ταλαίπωροι ότι όχι οι κόποι, αλλά κυρίως η ταπείνωσις είναι η μητέρα όλων αυτών. Όποιος απαιτεί πνευματικά δώρα αντί των κόπων του, έβαλε σαθρό θεμέλιο. Όποιος όμως θεωρεί τον εαυτόν του χρεώστη δούλο, αυτός ξαφνικά θα λάβη από τον Θεόν ανέλπιστο πνευματικό πλούτο.
 

26. Μη πείθεσαι στον λικμήτορα, στον δαίμονα δηλ. πού λιχνίζει και καταστρέφει, όταν σου προτείνη να παρουσιάζης τις αρετές σου, για να ωφεληθούν δήθεν όσοι σε ακούουν. «Τι γάρ ωφεληθήσεται άνθρωπος, εάν όλον τον κόσμο κερδήση ή ωφελήση, εαυτόν δε ζημιώση»; (Ματθ. ις΄ 26). Τίποτε δεν ωφελεί περισσότερο αυτούς πού μας βλέπουν από την ταπεινή και ειλικρινή συμπεριφορά και τον ανεπιτήδευτο λόγο. Έτσι δίδεται και στους άλλους παράδειγμα να μην υπερηφανεύωνται ποτέ, πράγμα από το οποίο τι υπάρχει περισσότερο ωφέλιμο;
 

27. Κάποιος από τους προορατικούς Πατέρας επρόσεξε τα εξής τα οποία και διηγείτο: «Ενώ καθόμουν σε σύναξι μοναχών, ήλθαν οι δαίμονες της κενοδοξίας και της υπερηφανείας και κάθησαν δεξιά και αριστερά μου. Και ο πρώτος μου εκεντούσε την πλευρά με τον δάκτυλο της κενοδοξίας και με προέτρεπε να ειπώ σε κάποιο όραμα ή κάτι πού επετέλεσα στην έρημο.
 

Μόλις όμως τον απέκρουσα, λέγοντας, «αποστραφείησαν είς τα οπίσω και καταισχυθείησαν οι λογιζόμενοί μοι κακά» (Ψαλ. ξθ΄ 3), αμέσως ο δεύτερο ο εξ αριστερών μου ψιθύριζε στο αυτί: «Εύγε! Πολύ καλά έκανες! Έγινες μέγας, αφού ενίκησες την αναιδέστατη μητέρα μου».
 

Τότε εγώ, χρησιμοποιώντας εύστοχα τον επόμενο στίχο του Ψαλμού, απήντησα: «Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι οι λέγοντές μοι∙ εύγε, εύγε πεποίηκας»! (πρβλ. Ψαλμ. ξθ΄ 4).
 

Όταν ερώτησα τον προορατικόν αυτόν, «πως η κενοδοξία συμβαίνει να είναι μητέρα της υπερηφανείας», μου απήντησε:
 

«Οι μέν έπαινοι εξυψώνουν και δημιουργούν φυσίωσι∙ όταν δε εξυψωθή η ψυχή, την παραλαμβάνει τότε η υπερηφάνεια και «αναφέρει αυτήν έως των ουρανών και καταφέρει έως των αβύσσων» (πρβλ. Ψαλμ. ρς΄ 26).
 

28. Υπάρχει δόξα πού μας έρχεται από τον Κύριον. «Τους γάρ δοξάζοντάς με, λέγει, δοξάσω» (Α΄ Βασ. β΄ 30). Και υπάρχει δόξα πού είναι συνέπεια διαβολικής εργασίας και απάτης. «Ουαί γάρ, λέγει, όταν καλώς υμάς είπωσι πάντες οι άνθρωποι» (Λουκ. ς΄ 26).
 

29. Θα αντιληφθής σαφώς την πρώτη δόξα, όταν την θεωρής επικίνδυνη, όταν την αποφεύγης παντοιοτρόπως και όταν αποκρύπτης την καλή σου ζωή όπου και αν ευρίσκεσαι. Την Δευτέρα δόξα αντιθέτως θα την αντιληφθής, όταν και το παραμικρό το κάνης «προς το θεαθήναι τοίς ανθρώποις» (Ματθ. κγ΄ 5).
 

Μας υποβάλλει η μιαρά κενοδοξία να κάνουμε πώς έχομε αρετές πού δε έχομε, παραπλανώντας μας με το ρητό: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα» (Ματθ. ε΄ 16).
 

Πολλές φορές ο Κύριος ωδήγησε τους κενοδόξους σε ακενοδοξία με κάποιο ατιμωτικό γεγονός πού επέτρεψε να συμβή.
 

30. Αρχή της ακενοδοξίας είναι η προφύλαξις του στόματος και η αγάπη της ατιμίας. Μέσον, η απόρριψις κάθε έργου πού μας προτείνουν οι λογισμοί της κενοδοξίας. Και τέλος, εάν βεβαίως υπάρχει τέλος στην άβυσσο, το να πράττωμε ασυναίσθητα ενώπιον πλήθους κάθε τι πού μας εκθέτει.
 

31. Μη αποκρύπτης την αισχύνη σου, με την σκέψι να μη γίνης αιτία σκανδάλου. Όμως δεν πρέπει ίσως να χρησιμοποιήται πάντοτε το ίδιο φαρμακευτικό έμπλαστρο, αλλά να λαμβάνεται υπ΄ όψιν και το είδος του σφάλματος.
 

32. Όταν εμείς επιδιώκωμε την δόξα και όταν μόνη της μας στέλλεται από άλλους και όταν επιχειρήσωμε κάτι χάριν κενοδοξίας, τότε ας ενθυμηθούμε το πένθος μας και την μετά συντριβής και φόβου προσευχή μας, και τότε οπωσδήποτε θα την εκδιώξωμε την αναίσχυντη κενοδοξία, εάν βεβαίως καλλιεργούμε πραγματικά την προσευχή. Διαφορετικά, ας φέρωμε αμέσως στην σκέψι μας την ώρα του θανάτου μας. Και αν επιμένη ακόμη, ας φοβηθούμε τουλάχιστον την καταισχύνη πού ακολουθεί στην δόξα αυτή, εφ΄ όσον «ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται» (Λουκ. ιη΄ 14). «Ταπεινωθήσεται» όχι μόνο στην άλλη ζωή, αλλά οπωσδήποτε και εδώ.
 

33. Όταν οι επαινούντες ή μάλλον οι αποπλανώντες αρχίσουν να μας επαινούν, ας ενθυμηθούμε αμέσως το πλήθος των ανομιών μας, και ασφαλώς θα ιδούμε ότι είμαστε ανάξιοι των επαίνων και των τιμών.
 

34. Υπάρχουν και μερικοί κενόδοξοι πού θεωρούν υποχρεωμένο τον Θεόν να τους εισακούση σε ωρισμένα αιτήματά τους. Ο δε Κύριος συνηθίζει να τους προλαμβάνη και να πραγματοποιή ό,τι θα του ζητούσαν στις προσευχές τους∙ και τούτο, για να μη τα λάβουν με την προσευχή και αυξήσουν την οίησί τους.
 

35. Ως επί το πλείστον οι απλοί και απονήρευτοι δεν περιπίπτουν στο φαρμακερό αυτό πάθος, αφού άλλωστε η κενοδοξία είναι διώκτης της απλότητος και επίπλαστη συμπεριφορά.
 

36. Υπάρχει κάποιο σκουλήκι πού, αφού αυξηθή, βγάζει πτερά και πετά στα ύψη. Ομοίως και η κενοδοξία σαν αυξηθή, γεννά την υπερηφάνεια, πού είναι ο αρχηγός και η τελείωσις, (η αρχή και το τέλος), όλων των κακών.
Βαθμίς εικοστή πρώτη!
 

Όποιος από αυτήν, την κενοδοξία, δεν αιχμαλωτίσθηκε, δεν θα περιπέση στην εχθράν του Θεού ακέφαλο υπερηφάνεια.

από το βιβλίο "Κλίμαξ"
Ι.Μ.Παρακλήτου 

Πηγή: imverias.blogspot.gr