Θαύματα του εν Αγίοις πατρός ημών Ματθαίου του Ομολογητού, μέρος πέμπτο.

Θαύμα εικοστό.

Το έτος 1940 εξήντα Μοναχοί από το αντρικό μοναστήρι της Κερατέας ετοιμάζονται να φύγουν για το αλβανικό μέτωπο. Ο άγιος Ματθαίος τους εμψυχώνει λέγοντας, ''Θα πολεμήσετε αλλά συγχρόνως θα κηρύξετε. Κανείς σας δε θα πάθει τίποτα αν κρατήσετε όσα σας πω. Θέλω να μου κάνετε μία χάρη. Μην φάτε κρέας ακόμη κι αν δεν έχετε τίποτα άλλο να φάτε. Εγώ πνευματικώς θα είμαι κοντά σας να σας στηρίζω και ο Κύριος θα σας σκεπάζει να μην πάθετε τίποτα. Όποιος τολμήσει να φάει κρέας δεν θα μείνει στο μοναστήρι''. 

Εξήντα Μοναχοί έφυγαν και τόσοι ακριβώς επέστρεψαν. Το μόνο που συνέβη ήταν ότι ο Μοναχός π. Ιλαρίων τρυματίστηκε στο δεξί χέρι από ένα θραύσμα και είχε σημάδι μέχρι τα γηρατιά του. 

Αργότερα ένας Μοναχός έφυγε από το μοναστήρι και μαζί με την γυναίκα του, η οποία επίσης είχε ενδυθεί το τίμιο ράσο, ξανάσμιξαν και γύρισαν με το νέο. Κάποιοι είπαν ότι είχε φάει κρέας κατά την διάρκεια του πολέμου στο αλβανικό μέτωπο. 

Θαύμα εικοστό πρώτο.

Το 1932 σε μία αγρυπνία, την ώρα του κηρύγματος ο άγιος Ματθαίος είπε, ''Θα σας διώξουν μετά τον θάνατό μου, θα σας πάνε στα δικαστήρια, μην γογγύσετε εναντίον κανενός. Εσύ Ηγουμένη Μαριάμ, θα τελειώσεις την ζωή σου στη φυλακή''. 

Το 1950 μετά την οσιακή κοίμηση του αγίου Ματθαίου, οι νεοημερολογίτες και παλαιοημερολογίτες Μοναχοί, οπαδοί του Μητροπολίτου π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, ο καθείς με τον τρόπο του εδίωξαν τα δύο μοναστήρια. Οι νεοημερολογίτες ξεκίνησαν δίκη για τα παιδιά που ήταν ορφανά ή τα είχαν αφήσει οι γονείς τους λόγω φτώχιας και τα έτρεφε η γυναικεία Ιερά Μονή Παναγίας, και οι αποστάτες Μοναχοί που εντάχθηκαν στον Μητροπολίτη π. Φλωρίνης Χρυσ/μο, ξεκίνησαν δίκες για να μοιράσουν τα χωράφια των Μονών. 

Επίσης ο αυτοαποκαλούμενος Ηγούμενος π. Βίκτωρ Σταματούλης ή Ματθαίου, ο οποίος από κάποιους θεωρείται ως προσωπικότητα ενωτική, έσυρε στα δικαστήρια το αντρικό μοναστήρι Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος Κερατέας, για να καρπωθεί μερίδιο της περιουσίας. Τα κατάφερε... Ο απόστολος Παύλος απαγορεύει σε Χριστιανούς να πηγαίνουν σε δικαστήρια αδελφούς τους.

 

Από την εξόδιο ακολουθία της Ηγουμένης Μαριάμ. Στη φωτογραφία ο κατά σάρκαν αδελφός της κοιτάζει τον φακό.

Όσο για την προφητεία του αγίου Ματθαίου, εκπληρώθηκε και σε όσα είπε για την Ηγουμένη Μαριάμ, η οποία κατέληξε στις φυλακές Αβέρωφ και κοιμήθηκε έχοντας ποινή καταδικαστική δέκα ετών καθείρξεως. Οι Μοναχές οι οποίες φρόντισαν τα της ταφής, βρήκαν σπασμένες βελόνες σε διάφορα σημεία εντός του σώματος της.

Θαύμα εικοστό δεύτερο.

Το 1940, εξήντα Μοναχοί από το αντρικό μοναστήρι Κερατέας πήγαν στο αλβανικό μέτωπο να βοηθήσουν την Πατρίδα. Ανάμεσα τους και ο Μοναχός Ιωαννίκιος Μενιδιάτης εκ Μεγάρων. 

Το Σώμα του έφτασε μέχρι το σημερινό Πόγραδετς. Εκεί στρατοπέδευσαν και ο π. Ιωαννίκιος βρήκε έναν λαχανόκηπο. Μαζί με κάποιο άλλον πήραν από ένα λάχανο και το έβαλαν στο σακίδιο τους. Όταν επέστρεψε στο στρατόπεδο είπε με το λογισμό του, ''Παναγία μου αν είναι κλοπή αυτό που έκανα φέρε το πράγμα έτσι ώστε να μην το φάω, αν όχι επέτρεψε να χορτάσω την πείνα μου'', και έπεσε για ύπνο. 

Μέσα στη  νύχτα ακούστηκαν αεροπλάνα να έρχονται και άρχισαν όλοι να τρέχουν να σωθούν στα χαρακώματα. Ο π. Ιωαννίκιος σηκώθηκε από το χώμα όπου είχε το σακίδιο του για προσκέφαλο και είπε, ''Άγιε πατέρα Ματθαίε, σώσε μας με την ευχή σου'', εκείνη την στιγμή έπεσε ένα θραύσμα από βόμβα ακριβώς εκεί που ήταν το σακίδιο του με το λάχανο. Τα πάντα διαλύθηκαν, στο χώμα έγινε μία μεγάλη τρύπα, αλλά ο π. Ιωαννίκιος που ήταν ακριβώς δίπλα δεν έπαθε τίποτα! 

Θαύμα εικοστό τρίτο.

Μία μέρα εκεί που προχωρούσε το Σώμα στο οποίο ήταν ενταγμένος ο π. Ιωαννίκιος ως τραυματιοφορέας, βρήκαν ένα χωριό και στρατοπέδευσαν εκεί. Όσα σπίτια είχαν χώρο φιλοξένησαν στρατιώτες και αξιωματικούς. 

Σ' ένα διώροφο σπίτι βρήκε δωμάτιο ο π. Ιωαννίκιος, εκεί έκανε τις προσευχές του και έτρωγε κάθε πρωί ένα ψίχουλο απ' το αντίδωρο, που είχε πάρει από το μοναστήρι του. Δεν είχε ξυρίσει τα γένια του ούτε είχε βγάλει το ράσο και το μοναχικό σκούφο. 

Όταν ένας Λοχαγός την πρώτη μέρα που τον είδε του είπε, ''Έτσι θα σ' εχουμ' εσένα δώ; Να ξυριστείς γρήγορα'', ο π. Ιωαννίκιος του απάντησε, ''Αν πειράξεις τα γένια μου την πρώτη σφαίρα θα την ρίξω πάνω σου''. Από τότε κανείς δεν τον ξαναενόχλησε. Έτσι τον έβλεπαν όλοι και ήξεραν ότι είναι Μοναχός, άλλοι τον περνούσαν για στρατιωτικό Ιερέα. 

Ο μουσουλμάνος που έμενε με την οικογένεια του στον από πάνω όροφο που είχε το δωμάτιο του ο π. Ιωαννίκιος, είχε μία κόρη άρρωστη πολύ καιρό, ήταν στο κρεββάτι και είχε μονίμως πυρετό, το κορίτσι είχε λιώσει πραγματικά. Μία μέρα κατέβηκε στο δωμάτιο του π. Ιωαννικίου, του έκανε νοήματα και κατάλαβε ότι τον ήθελε να ανέβει στο σπίτι του, ακολούθησε τον μουσουλμάνο λοιπόν και ο πονεμένος πατέρας του έδειξε την κόρη του και του μιλούσε στη γλώσσα του με θλίψη και αβάσταχτο πόνο καθώς η γυναίκα του έκλαιγε. 

Ο πάτερ κατάλαβε τί ήθελαν, κατέβηκε στο δωμάτιο του, πήρε ένα ποτήρι νερό και ανέβηκε πάλι πάνω. Σταύρωσε το νερό και είπε, ''Με την ευχή του αγίου πατέρα Ματθαίου, γίνε καλά''. Κι έδωσε το ποτήρι στο κορίτσι να πιεί θέλοντας και μη. Πράγματι ήπιε και σε λίγη ώρα το κορίτσι σηκώθηκε όρθιο. Πήρε ο μουσουλμάνος την κόρη του και πήγε και την εδειξε στον π. Ιωαννίκιο, του έκανε υπόκλιση και του έδωσε κάστανα για δώρο, τον ευχαρίστησε με νοήματα κι ο πάτερ. 

Από τότε όσο καιρό ήταν στο χωριό αυτό, ο μουσουλμάνος έκανε υπόκλιση όταν έβλεπε τον π. Ιωαννίκιο!

Θαύμα εικοστό τέταρτο.

Όταν επέστρεψαν στο μοναστήρι οι εξήντα Μοναχοί του αγίου Ματθαίου, έδωσαν το ράσο του ο καθένας για φτιάξιμο, στις Μοναχές που έραβαν ράσα στο γυναικείο μοναστήρι. 

Εκεί διαπίστωσαν έκπληκτες ότι πολλά ράσα είχαν τρύπες από σφαίρες, μέσα σε αυτά ήταν και το ράσο του π. Ιωαννικίου. 

Όντως όπως τους είχε υποσχεθεί ο άγιος Ματθαίος, δεν θα πάθαινε κανείς τίποτα!

Θαύμα εικοστό πέμπτο. 

Μία μέρα στο αντρικό μοναστήρι, οι Μοναχοί συζητούσαν για τα θαύματα του αγίου Ματθαίου. Ανέφερε κάποιος παλαιότερος λοιπόν ότι ο άγιος είχε αναστήσει έναν αγρότη που εργαζόταν στα χωράφια της γυναικείας Μονής, το όνομα του Γεώργιος. 

Άκουσε το θαύμα αυτό π. Ιωαννίκιος και θέλησε να μιλήσει με τον ίδιο τον Γεώργιο. Πήγε λοιπόν και τον αναζήτησε στη γυναικεία Μονή και τελικώς τον βρήκε. 

Τον ρώτησε να του πει λεπτομέρειες για την ανάσταση του, κι εκείνος του είπε, ''Εγώ πάτερ ήμουν στα χωράφια, δούλευα όπως πάντα και ξαφνικά έπεσα χάμω, δεν θυμάμαι πώς. Μόνο κάτι σκοτεινές θολές μορφές θυμάμαι να με πλησιάζουν και φοβήθηκα πάρα πολύ. Ήταν ένας λαμπερός νέος όμως και δεν τους άφηνε να μου κάνουν κακό. 

Όταν άνοιξα ξανά τα μάτια μου ήταν από πάνω μου ο δεσπότης ο Ματθαίος και άλλοι Μοναχοί και Μοναχές. Ρώτησα τί έγινε και μου είπαν, ''Είχες πεθάνει μες τη μέση του χωραφιού, τρέξαμε να φωνάξουμε τον άγιο πατέρα και μας είπε να σε μεταφέρουμε σ' αυτόν. Σε πήγαμε και μετά από ώρα προσευχής άνοιξες τα μάτια σου. Ούτε ανέπνεες, ούτε νιώθαμε την καρδιά σου.

Μετά την διήγηση του Γεωργίου, ο π. Ιωαννίκιος κατάλαβε ακόμη πιο πολύ ότι είχαν ένα άγιο ανάμεσα τους.

Θαύμα εικοστό έκτο.

Ζευγάρι μεταναστών Ελλήνων στην Αμερική, που ακολουθούσε το νέο ημερολόγιο, γυρνούσε σπίτι από εκδρομή και η νύχτα τους πέτυχε σε επαρχιακό δρόμο, ο οποίος είχε πιάσει πάγο. Σε μία στροφή οι ρόδες γλίστρησαν στο οδόστρωμα και το αυτοκίνητο πήγαινε κατ' ευθείαν στο γκρεμό. 

Τότε μέσα στο σκοτάδι είδαν μία μορφή ενός Μοναχού, μικρού στο ανάστημα και με στρογγυλά γυαλιά να στέκεται μπροστά στο αμάξι τους, η γυναίκα φώναξε με τρόμο ότι θα το σκοτώσουν, αλλά μόλις τον πλησίασαν το αυτοκίνητο αυτομάτως σταμάτησε εκεί που ήταν ο Μοναχός. Λίγα μέτρα πιο 'κει ήταν το χάος του γκρεμού. Ο άγνωστος Μοναχός είχε εξαφανιστεί. Απορούσαν και οι δύο τί ήταν όλο αυτό...

Μετά από χρόνια σε επίσκεψη που πραγματοποίησαν στην Ελλάδα, πήγαν σε συγγενικό τους σπίτι στην Κερατέα. Εκεί έγινε η πρόταση να πάνε όλοι μαζί να προσκυνήσουν στη γυναικεία Μονή Παναγίας, συνήθεια που έχουν πολλοί ντόπιοι κι ας ακολουθούν το νέο ημερολόγιο. Εκεί στην έκθεση της Μονής όπου πωλούνται θυμίαμα, βιβλία, εικόνες, κομποσχοίνια και άλλα εργόχειρα, είδε η γυναίκα την φωτογραφία του αγίου Ματθαίου και έβαλε τις φωνές. 

Η Μοναχή που ήταν εκεί και ο σύζυγος της, της είπαν να ηρεμήσει, αλλά εκείνη από την χαρά της έβαλε τα κλάματα και είπε σε όλους ότι η μορφή στη φωτογραφία του αγίου Ματθαίου ήταν ίδια με τον Μοναχό που είχαν δει χρόνια πριν στο παρ' ολίγον ατύχημα τους. Όταν έπιασε στα χέρια του και ο σύζυγος την φωτογραφία του αγίου, επιβεβαίωσε τα λεγόμενα της γυναίκας του και δάκρυσε γιατί επιτέλους βρήκαν ποιός τους έσωσε την ζωή!

Θαύμα εικοστό έβδομο.

Όταν ήταν να εκδώσει ο άγιος Ματθαίος το 1941 το Τετρευαγγέλιο σε μικρό σχήμα, ζήτησε από τον τυπογράφο της Μονής να τοποθετήσει την εικόνα της Αγίας Τριάδος στα μπροστινά φύλλα. Εκείνος αλλά και κάποιες Μοναχές απόρησαν και τον ρώτησαν γιατί του ήρθε να βάλει την εικόνα αυτή αφού δεν υπήρχε τέτοια συνήθεια, και τους απάντησε το εξής προφητικό, ''Γιατί κάποτε τα παιδιά μου θα πολεμήσουν αυτή την εικόνα''. 

 

Η εικόνα της Αγίας Τριάδος. 

Προφήτευσε ο άγιος Ματθαίος ότι κάποτε θα πολεμηθεί από τα ίδια του τα παιδιά. Όντως 48 χρόνια μετά την προφητεία του, ξεκίνησε και επισήμως η εικονομαχία στο λεγόμενο χώρο των ''Ματθαιϊκών''. Σε άλλους χώρους, του νέου ημερ/γίου, των οικουμενιστών ''ΓΟΧ'' και άλλων είχε ξεκινήσει ο πόλεμος παλαιότερα... Σημειώστε δε, ότι η απεικόνιση του Ανάρχου Πατρός και του Παρακλήτου εν είδει περιστεράς, υπάρχει στην Ιερά Παράδοση από τον 5ο αιώνα! Αλλά οι αθεολόγητοι της εποχής μας ήρθαν να διορθώσουν την Εκκλησία Του Χριστού, δανειζόμενοι τις εικονολογικές απόψεις του Ρωσοεβραίου Λεωνίδα Ουσπένσκυ...

Όντως και αυτή η προφητεία του αγίου εκπληρώθηκε, κάποιοι πνευματικοί επίγονοι του αγίου Ματθαίου, όχι αντάξιοι συνεχιστές του έργου του, έγραψαν κατά της εικόνος αυτής και αποσχίστηκαν το 1995 από τον κορμό της Εκκλησίας, εξαιτίας των αιρετικών φρονημάτων τους. Είναι δυνατόν κάποιος να αγαπά Τον Θεό αλλά να μισεί την εικόνα Του; Αγαπά κάποιος την μητέρα του όταν σκίζει την φωτογραφία της;

   Ετέρα εικόνα της Αγίας Τριάδος. 

Μόνο αυτήν δέχονται οι νεοεικονομάχοι, πολεμώντας την παραπάνω που τοποθέτησε ο άγιος Ματθαίος στο Ευαγγέλιο του. Η Ιερά Παράδοση μας άφησε και τις δύο να τιμούμε, καθώς και άλλες που δεν επικράτησε η απεικόνιση τους ευρέως.

Δες ακόμη: 

Θαύματα του εν Αγίοις πατρός ημών Ματθαίου του Ομολογητού, μέρος τέταρτο.

Θαύματα του εν Αγίοις πατρός ημών Ματθαίου του Ομολογητού, μέρος τέταρτο.

 

Θαύμα δέκατο πέμπτο.

15 Αυγούστου 1938, αγρυπνία στη γυναικεία Μονή Παναγίας στη Κερατέα. Παρευρίσκεται και μία πάσχουσα αδελφή από δαιμόνιο. Κατά την υποδοχή του αγίου Ματθαίου υπό τον ήχο της καμπάνας, άρχισε να μουγκρίζει το δαιμόνιο και να φωνάζει. Μόλις έφτασε στις ιερές εικόνες ο άγιος για να τις ασπαστεί, είπε στο δαίμονα, ''Διάβολε, θα σταματήσεις μέχρι τη δοξολογία''. Το δαιμόνιο μουγκρισε μία φορά ακόμη και σταμάτησε.

Κατά την μεταφορά του Επιταφίου της Παναγίας φώναξε το δαιμόνιο, ''Λάμπει η δοξασμένη σήμερα (εννοούσε την Παναγία μας), λάμπει. Ο ζαρωμένος (εννοούσε τον άγιο Ματθαίο ο οποίος ήταν μικρός στο ανάστημα και έγερνε λόγω ηλικίας), συνοδεύεται από τετρακόσιους αγγέλους και τον πάνε στον αέρα''. Ο άγιος διέταξε το δαιμόνιο να σωπάσει. Στη συνέχεια πηγαίνουν στη Ζωοδόχο Πηγή και πριν το ''Ευλογημένη η Βασιλεία...'' ο άγιος Ματθαίος ακούμπησε την ράβδο στην δαιμονισμένη, τότε το δαιμόνιο είπε, ''Είκοσι πέντε είμαστε εδώ μέσα, αλλά φεύγουμε, φεύγουμε''.

Η αδελφή αμέσως ελευθερώθηκε και ζήτησε λίγο νερό.

Θαύμα δέκατο έκτο.

Κάποτε επισκέπτηκε ο άγιος Ματθαίος το αντρικό μοναστήρι στη Κερατέα. Ειδοποιήθηκαν όλοι οι πατέρες να υποδεχθούν τον άγιο Επίσκοπο και να λάβουν την ευλογία του. Κάποιος Μοναχός, ο π. Σπυρίδων, είπε ότι έχει δουλειά στο περιβόλι της Μονής, να ποτίσει τις φασολιές. Έτσι δεν πήγε. Την άλλη μέρα όμως το πρωί που πήγε στο περιβόλι, βρήκε όλες τις φασολιές ξερές σαν να είχαν να ποτιστούν καιρό...

Θαύμα δέκατο έβδομο.

Συγκεντρώθηκαν κάποια μέρα όλοι οι πατέρες της αντρικής Μονής Κερατέας, Μεταμορφώσεως Του Σωτήρος, και ο άγιος Ματθαίος άρχισε να τους νουθετεί και να τους λέει τί είχε ο καθένας μέσα στη καρδιά του. 

Πετάγεται κάποιος Μοναχός, ο π. Βαρνάβας και τον ρωτά, ''Εγώ τί έχω''; Και ο άγιος του απάντησε, ''Εσύ πάτερ μου, κάποτε θα κάνεις οικογένεια, αλλά θα πεθάνεις τελείως μόνος σε άθλια κατάσταση''... Ο Μοναχός έμεινε άναυδος.

Πράγματι μετά από δέκα χρόνια, η προφητεία εκπληρώθηκε, έβγαλε τα ράσα, γύρισε στον κόσμο, νυμφεύθηκε και έκανε και παιδιά. Όμως ο διάβολος που θέλει την ολοκληρωτική καταστροφή του ανθρώπου, δεν είχε ακόμη ολοκληρώσει το έργο του και έβαλε στο μυαλό του π. Βαρνάβα, ότι η γυναίκα του δεν ήταν εντάξει. Άφησε την γυναίκα του και τα παιδιά του και γυρνούσε εδώ κι εκεί, ώσπου τον βρήκαν νεκρό στο δρόμο. Τελείως μόνο και χωρίς παρηγοριά από πουθενά.

Θαύμα δέκατο όγδοο.

Το 1938 κάποιος Ιερομόναχος από την Θήβα, ήθελε να επισκεπτεί το γυναικείο μοναστήρι στη Κερατέα. Ο άγιος Ματθαίος είδε σε όραμα την επιθυμία του και έστειλε έναν Μοναχό από το αντρικό μοναστήρι να ειδοποιήσει τον Ιερομόναχο να μην έρθει γιατί θα σκοτωθεί στο δρόμο.

Ο Ιερομόναχος έμεινε έκπληκτος από την ειδοποίηση του αγίου, αφού δεν είχε πει σε κάποιον το σκοπό του να πάει στο μοναστήρι, αλλά δεν πίστεψε τα λόγια του αγίου και ξεκίνησε με σούστα να κατέβει στη Κερατέα. 

Ο δρόμος ήταν όμως σε κάποιο σημείο πολυ μαλακός από την βροχή και το αποτέλεσμα ήταν να γύρει η άμαξα και να πέσει σ' ένα χαντάκι, με αποτέλεσμα να πλακώσει τον Ιερομόναχο και να πεθάνει επί τόπου.

Θαύμα δέκατο ένατο.

Κατά την περίοδο του πολέμου εναντίον του Έθνους από τους κομμουνιστές του λεγομένου ''Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδος'', αντάρτες επισκέπτηκαν την αντρική Μονή Κερατέας και ζήτησαν τους Μοναχούς. Βγήκε ο Μοναχός π. Άνθιμος και τους ρώτησε τί θέλουν, εκείνοι τον ρώτησαν πόσοι Μοναχοί μένουν στο μοναστήρι, ο π. Άνθιμος δεν απάντησε. Τότε του είπαν, ''Δεν πειράζει μη μιλάς, αύριο όσοι κι αν είστε θα σας πάρουμε μαζί μας'', κι έφυγαν.

Ο Μοναχός έτρεξε και το είπε στον άγιο Ματθαίο, εκείνος του είπε με ηρεμία, ''Καλά, μην φοβάσαι δεν θα προλάβουν''.

Την άλλη μέρα το πρωί η προφητεία εκπληρώθηκε. Ήρθε διαταγή από τους καπετάνιους των ανταρτών να αφήσουν την Κερατέα και να φύγουν προς το Κάβο Ντόρο. Στο δρόμο όμως δύο πολεμικά αεροπλάνα βομβάρδισαν το κομβόι και σκοτώθηκαν όλοι οι αντάρτες έως ενός.

Δες ακόμη: 

Θαύματα του εν Αγίοις πατρός ημών Ματθαίου του Ομολογητού, μέρος δεύτερο.

Θαύματα του εν Αγίοις πατρός ημών Ματθαίου του Ομολογητού, μέρος τρίτο.

Η εικόνα του άφρονα.

 

Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός, Μητροπολίτης Πενταπόλεως, ο εν Αιγίνη.

Ο άφρων στερείται φρόνησης και διορατικότητας, περιπλανιέται και χάνεται μέσα στις σκέψεις του. Ο άφρων προσκρούει σε πολλές επιθυμίες που είναι ανόητες και βλαβερές. Παρασύρεται σε σκοτεινούς δρόμους και οδηγείται σε καταστροφή και σε απώλεια. Ο άφρων είναι ασεβής∙ η αφροσύνη του τον οδήγησε στην άρνηση του Θεού: «Εἶπεν ἄφρων ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ∙ οὐκ ἔστι Θεός».

Η ψυχή του άφρονα λατρεύει το σώμα και το σαρκικό φρόνημα. Το δε φως που υπήρχε σ’ αυτήν κατέληξε να γίνει σκοτάδι. Όταν περιεργάζεται τον κόσμο, τίποτε άλλο δεν διακρίνει παρά την άστατη ύλη στις διάφορες μορφές της. Η δυνατή του όραση δεν μπορεί να διακρίνει τίποτα στο σκοτάδι που την περικυκλώνει, έξω από την ύλη που στερείται πνεύματος. Η ψυχή του άφρονα αρνήθηκε την ίδια της την ύπαρξη, γιατί ο άφρων πορεύεται στο σκοτάδι και νύχτα ζοφερή έχει πλημμυρίσει την ψυχή του. 

 

Οι δρόμοι του άφρονα οδηγούν στον Άδη. Η πορεία της αφροσύνης του είναι γεμάτη σφάλματα και πολύ δύσβατη. Η ίδια η δημιουργία με μια φωνή «κραυγάζει» και εξαγγέλλει τη δημιουργική σοφία. Μόνο ο άφρων τολμά να την απορρίπτει. Από κοινού η γλώσσα της ανθρωπότητας, ομολογεί ότι υπάρχει Δημιουργός του σύμπαντος, ο άφρων άνθρωπος όμως στέκεται αντίθετος σ’ αυτήν. Ο άφρων αρνείται τον Θεό μέσα από την καρδιά του. Αρνείται τον θεμελιωτή τη στιγμή που βλέπει την οικοδομή. 

 

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει για τον άφρονα: «Είπε ο άφρων στην καρδιά του∙ δεν υπάρχει Θεός, δεν υπάρχει θεμέλιο∙ και πώς στέκεται η οικοδομή; Δεν υπάρχει η καρίνα, η βάση του πλοίου∙ και πως αυτό συγκροτήθηκε; Δεν υπάρχει ναυπηγός∙ και πώς αρμολογήθηκε το καράβι; Δεν υπάρχει οικοδόμος∙ και πώς έγινε το σπίτι; Δεν υπάρχει μουσική∙ και πώς ακούγεται από τη λύρα η μουσική; Δεν υπάρχει αυτός που προβλέπει∙ και πώς μέσα απ’ όλα αναδεικνύεται η πρόνοια του Θεού; Δεν υπάρχει ο ηνίοχος∙ και πώς οδηγούνται τα άρματα των τεσσάρων τροχών; Δεν υπάρχει ο αγαλματοποιός∙ και πώς έγιναν οι άνθρωποι που, όπως τα αγάλματα, βρέθηκαν στον κόσμο; Δεν υπάρχει ο καμαροποιός∙ και τότε ποιος στερέωσε σαν καμάρα τον ουρανό; Δεν υπάρχει ο χρυσοχόος∙ και τότε ποιος ακούμπησε τον ήλιο στον ουρανό σαν έναν ολόχρυσο δίσκο πάνω σ’ ένα τραπέζι; Δεν υπάρχει ο λαμπαδούχος∙ και τότε ποιος έστησε τη σελήνη σαν ασημένια λαμπάδα μέσα στη νύχτα; Δεν υπάρχει αυτός που φωτίζει∙ και τότε ποιος έδωσε σε σένα αστέρια να σου φέγγουν και να σε φωταγωγούν; Δεν υπάρχει αυτός που έφτιαξε «φῶτα μεγάλα μόνῳ»∙ και τότε ποιος τοποθέτησε σε τόσο ύψος τα αστέρια και τα έκανε να ανάβουν σαν λυχνάρια; Καθώς και ο προφήτης λέει: «τῷ ποιήσαντι φῶτα μεγάλα μόνῳ, τὸν ἥλιον εἰς τάς ἀρχὰς τῆς ἡμέρας καὶ τὴν σελήνην εἰς τάς ἀρχὰς τῆς νυκτός». Δεν υπάρχει ο Δημιουργός και πώς η καλλονή, η μεγάλη ομορφιά των κτισμάτων, μαρτυρά τον Κτίστη; Γιατί εξαιτίας του τόσου μεγέθους και της τόσης ομορφιάς, κατ’ αναλογία, μπορούμε σ’ αυτά να δούμε τον Δημιουργό. 

 

Είπε ο άφρων μέσα στην καρδιά του: δεν υπάρχει Θεός. Όλα όσα γίνονται δηλαδή, πράττονται και ενεργούνται στον κόσμο, έχουν αυτόν που τα σχεδιάζει και αυτόν που τα εκτελεί και μόνο ο κόσμος δεν έχει Αυτόν που τον δημιούργησε και τον στόλισε; Αν για σένα δεν υπάρχει Θεός, τί κάνεις στον χώρο όπου υπάρχουν τα του Θεού; Μένεις στο σπίτι του Θεού και αρνείσαι τον οικοδεσπότη; Ή δώσε το ενοίκιο που δεν είναι τίποτα άλλο από την ευχαρίστηση ή φύγε από το σπίτι. Γιατί μένεις και μολύνεις το σπίτι βλασφημώντας;».

Ο άφρων αποστράφηκε τη φρόνηση που είναι αρετή της νόησης, τη λαμπάδα της ψυχής, τη βασίλισσα των λογισμών και τη διδασκαλία των καλών, και απέβαλε τη σοφία, τη σύνεση και τη γνώση. Άφρονα λέει η Γραφή, όχι αυτόν που δεν έχει μυαλό, ή τον παράφρονα, ή αυτόν που έχει λίγο μυαλό, αλλά τον κακόφρονα. Ταλαίπωρος άνθρωπος ο άφρων.

(«Το γνώθι σαυτόν ΚΕΙΜΕΝΑ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ», ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΠΕΝΤΑΠΟΛΕΩΣ, ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ)

 

Πηγή: alopsis

Προσευχή χωρίς ευλάβεια.

 

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμαρτία, από το να προσεύχεται κανείς χωρίς φόβο Θεού, χωρίς προσοχή και ευλάβεια.

Εκείνος που προσεύχεται ή ψάλλει απρόσεκτα και ασυναίσθητα, είναι φανερό πως δεν ξέρει ποιος είναι ο Θεός. Ο Θεός πάλι, σαν εύσπλαχνος, θέλει να ελεήσει αυτό τον άνθρωπο και δεν μπορεί. Είναι καλύτερα, τολμώ να πω, να μην προσεύχεται κανείς καθόλου, παρά να προσεύχεται χωρίς προσοχή.

Η σωστή προσευχή είν᾿ εκείνη που δεν γίνεται απλά με το στόμα, αλλά και με το νου και με την καρδιά. Όποιος λοιπόν δεν προσεύχεται ολοκληρωμένα, ουσιαστικά δεν κάνει προσευχή, και είναι υπόλογος γι᾿ αυτό απέναντι στο Θεό. Εκείνος που προσεύχεται χωρίς συμμετοχή του νου και της καρδιάς του, κατά βάθος περιφρονεί το Θεό. Και πώς θα ελεηθούμε από Εκείνον, όταν προσευχόμαστε με κενά λόγια, κι όταν ο νους μας συντυχαίνει με τους δαίμονες; Πώς να μην παροργίζουμε τον Κύριο, όταν από τη μια απευθυνόμαστε σ᾿ Εκείνον κι από την άλλη ο νους μας συλλογίζεται πράγματα άσχετα, άτοπα ή και αισχρά; Ένας τέτοιος νους δεν ανήκει στο Χριστό και δεν θα παραδοθεί ποτέ σ᾿ Αυτόν.

Πώς όμως θα μπορέσουμε να προσευχόμαστε με προσοχή, θείο φόβο, ευλάβεια και κατάνυξη; Πώς θα μπορέσουμε να προσευχόμαστε με τη σταθερή και ενεργητική συμμετοχή του νου και της καρδιάς μας;

Δεν θα το κατορθώσουμε μόνοι μας. Στην τέλεια προσευχή θα φτάσουμε, μόνο αν ζητήσουμε από τον ίδιο τον Κύριο να μας φωτίσει με το Πνεύμα Του το Άγιο, για ν᾿ αποκτήσουμε επίγνωση της άπειρης μεγαλοσύνης Του, να νιώσουμε σε ποιο φοβερό Θεό μπροστά στεκόμαστε. Και ακόμα, αν Τον παρακαλούμε θερμά όχι για μάταια και πρόσκαιρα πράγματα, αλλά για την κάθαρσή μας από τα πάθη και, προπαντός, την απόκτηση ταπεινού φρονήματος. Όποιος, αλήθεια, γνωρίσει την απέραντη αγαθότητα του Θεού, δεν μπορεί παρά να ταπεινωθεί βαθιά μπροστά στη μακροθυμία Του.

Είναι λοιπόν αδύνατο να προσεύχεται τέλεια ο νούς – και επομένως αδύνατο να κατανυχθεί και η καρδιά – αν δεν δεχθεί πρώτα το φωτισμό και την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, το μυστικό φως της θείας γνώσεως, που δίνεται κατεξοχήν μ᾿ έναν τρόπο: με την επίμονη και έμπονη επίκληση του Κυρίου και του ελέους Του.

Εκείνος που έμαθε γράμματα και μορφώθηκε πολύ, πώς μπορεί να διαβάσει τα βιβλία του χωρίς φως; Έχει τα βιβλία. Αν όμως δεν έχει και το φως, πώς θα τα μελετήσει; Το ίδιο συμβαίνει και με την προσευχή. Πώς θα «μελετήσουμε» και θα γνωρίσουμε το Θεό, χωρίς το μυστικό φως της θείας γνώσεως; Αυτό το φως δεν είναι παρά μια νοητή, θεόσταλτη δύναμη, που περικυκλώνει και μαζεύει το νου, τον εμποδίζει να φεύγει και να διασκορπίζεται στα γήινα και τον καθηλώνει στην πανευφρόσυνη θέα και κοινωνία του Θεού.

Όσο το φως του Αγίου Πνεύματος δεν φωτίζει το νου μας, η προσευχή μας είναι άστατη και άκαρπη. Και ο νους, λογιάζοντας πράγματα άτοπα – ακόμα κι αυτά που οι άνθρωποι θεωρούν αναγκαία – πλανιέται, χωρίς να συνειδητοποιεί πως γίνεται σκλάβος στο νοητό τύραννο, που τον τραβάει εδώ κι εκεί, σε μέριμνες, φροντίδες, υποθέσεις, προβλήματα «του κόσμου τούτου».

Ας αγωνιστούμε λοιπόν μ᾿ όλες μας τις δυνάμεις για να νικήσουμε το «σπερμολόγο» διάβολο, που με πονηρές ενθυμήσεις και άκαιρες σκέψεις μας κλέβει τον ανεκτίμητο πνευματικό καρπό της προσευχής και κρατάει την ψυχή μας στο σκοτάδι. Ας παρακαλέσουμε θερμά τον Κύριο, «το φως του κόσμου», να στείλει το Άγιό Του Πνεύμα και να διαλύσει με το άκτιστο φως Του το σκοτάδι αυτό της ψυχής μας, που μόνο έτσι θα μπορέσει να ενωθεί με το Θεό, «τον πανταχού παρόντα και τα πάντα πληρούντα».

(Ἀπό τό βιβλίο: “ΑΠΟΣΤΑΓΜΑ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΣΟΦΙΑΣ”, Εκδόσεις Ιεράς Μονής Παρακλήτου Ωρωπού) 

 

Πηγή: alopsis

Θαύματα του εν Αγίοις πατρός ημών Ματθαίου του Ομολογητού, μέρος τρίτο.

 

Θαύμα ένατο.

Κάποιος Μεγαλόσχημος Μοναχός, ο π. Άνθιμος, εργαζόταν στο νταμάρι του Ιερού Ναού της Ζωοδόχου Πηγής, στη γυναικεία Μονη Παναγίας στην Κερατέα. Συνεργεία του δαίμονος πέφτει από μία σκαλωσιά ύψους περίπου 15 μέτρων. Βαριά τραυματισμένος, με σπασμένη σπονδυλική στήλη, μεταφέρεται άμεσα στην Αθήνα. Οι ιατροί δεν τον κράτησαν, την δεύτερη μέρα είπαν ότι δεν υπάρχει ελπίδα να περπατήσει ξανά και είναι μάταιο να μείνει στην κλινική.

Ο άγιος Ματθαίος εκείνες τις ημέρες ήταν στο μετόχι της Μονής Κερατέας στην Αθήνα, στην οδό Μεγάλου Αλεξάνδρου, αριθμός 71. Έφεραν τον τραυματία στον άγιο και του είπαν την περίπτωση. Ο άγιος Ματθαίος ρώτησε τον π. Άνθιμο, ''πάτερ, πιστεύεις ότι Ο Κύριος μπορεί να σε κάνει καλά;'' απάντησε, ''με την ευχή σου πιστεύω άγιε πατέρα''. 

 

Τότε ζητάει να του γεμίσουν ένα ποτήρι νερό, του το φέρνουν και εκείνος βουτάει το Εγκόλπιο του μέσα, το σταυρώνει και του λέει, ''αυτό είναι το φάρμακό σου'', και του το ρίχνει στην πλάτη μέσα στο ράσο του. Αμέσως ο π. Άνθιμος άρχισε να νιώθει τα πόδια του και σε μερικά λεπτά σηκώθηκε όρθιος. Τον πήγαν μάλιστα στη κλινική να τον δουν οι ιατροί. Η αντίδραση τους ήταν να εξετάσουν τον πρώην παράλυτο αλλά χωρίς να βρουν λογική εξήγηση!

Θαύμα δέκατο.

 

Μία γυναίκα θέλησε να επισκεπτεί τη γυναικεία Μονή Παναγίας στη Κερατέα, για να δει τον άγιο Επίσκοπο για τον οποίον έλεγαν ότι έκανε θαύματα, θεραπείες, εδιωχνε δαιμόνια και άλλα. 

 

Πήγε στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής όπου εκείνη την ώρα κήρυττε τον λόγο Του Θεού ο άγιος Ματθαίος, την είδε ο άγιος μέσα στο πλήθος και της είπε, ''Κυρά, γιατί πήγες στη μάγισσα; Φαίνεται στο μέτωπο σου''...

 

Πράγματι είχε πάει σε μάγισσα και δεν το είχε εξομολογηθεί ποτέ.

 

Θαύμα ενδέκατο.

 

Νέα κοπέλα από την Θήβα, έπασχε από δαιμόνιο και την έβαλαν οι δικοί της στη σούστα να την πάνε στο γυναικείο μοναστήρι για να την ελευθερώσει ο άγιος Ματθαίος. 

Όταν πλησίαζαν στη Μονή φώναξε το δαιμόνιο, ''φεύγω για τα ρέμματα, φοβάμαι να πάω, εκεί είναι ο ληστής που μας παίρνει τις ψυχές'', κι έφυγε από μέσα της αμέσως.

Η κοπέλα από ταραγμένη που ήταν, ηρέμησε και έπεσε στην αγκαλιά της μητέρας της.

Θαύμα δωδέκατο.

Αδελφή πάσχουσα από δαιμόνιο, η οποία παρέμενε στη Μονή, μαζί με συγγενείς της, μία μέρα χάθηκε, την αναζήτησαν παντού αλλά δεν την εντόπισαν. Πήγαν με φόβο μεγάλο στον άγιο Ματθαίο και του είπαν το περιστατικό. Εκείνος την ίδια στιγμή προσευχήθηκε και είπε, ''διάβολε μην πειράξεις την αδελφή μέχρι να την βρούν οι συγγενείς της''. 

Μετά από ώρες βρέθηκε το κορίτσι ένα μέτρο από την θάλασσα, σε μία παραλία, να κοιτάζει σαν άγαλμα τον ορίζοντα. Σώο και αβλαβές το κορίτσι από τον δαίμονα που ήθελε να το πνίξει, το παρέλαβαν οι συγγενείς και το πήγαν πίσω στη Μονή.

Θαύμα δέκατο τρίτο.

Μία οικογένεια πήγαινε στο μοναστήρι μέσω θαλάσσης, με καϊκι από Χαλκίδα για μία αγρυπνία, αλλά τους έπιασε τρικυμία και παραλίγο να πνιγούν. Ο άγιος Ματθαίος από το μοναστήρι ευρισκόμενος, είδε το περιστατικό σε όραμα και είπε στις Μοναχές του, ''Σας παρακαλώ, πηγαίνετε στο λιμάνι να πάρετε μία οικογένεια που σώθηκε με την βοήθεια Της Παναγίας μας''.

 

Θαύμα δέκατο τέταρτο.

Το έτος 1943 δύο Γερμανοί πήγαν στο γυναικείο μοναστήρι κι έκαναν περίπατο γύρω από τον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος. 

 

Μία Μοναχή, η αδελφή Σαλώμη, είδε δύο αντάρτες κοντά στο Ιερό Ναό της Ζωοδόχου Πηγής να σημαδεύουν με όπλα τους Γερμανούς. 

 

Πήγε κοντά τους και τους λέει, ''Παιδιά μου δεν είναι κρίμα να καταστρέψε δύο μοναστήρια; Δι' ευχών του αγίου μας πατρός αφήστε τα όπλα κάτω''. Εκείνοι την κοίταξαν κατέβασαν τα όπλα και έφυγαν αθόρυβα στα δέντρα.

Θαύματα του εν Αγίοις πατρός ημών Ματθαίου του Ομολογητού, μέρος δεύτερο.

 

Θαύμα πέμπτο.

Την περίοδο της γερμανικής κατοχής, ήρθαν στον άγιο Επίσκοπο Βρεσθένης Ματθαίο, Γερμανοί αξιωματικοί για να του μιλήσουν. Μέσω του διερμηνέα εξήγησαν με τρόπο απόλυτο ότι έπρεπε να φύγουν οι Μοναχές από το γυναικείο μοναστήρι ώστε να εγκατασταθούν στη θέση τους Γερμανοί τραυματίες μετακομιζόμενοι από την Κρήτη. Ο άγιος Ματθαίος αρνήθηκε να παραδώσει τη Μονή και είπε, ''αδύνατον, το χέρι να μου κόψετε δεν υπογράφω την διαταγή των Γερμανών''. 

Ο διερμηνέας είπε στους Γερμανούς αξιωματικούς την απόφαση του αγίου και τότε άρχισαν να φωνάζουν και να απειλούν με εκτελέσεις. Ο άγιος Ματθαίος ήταν ανένδοτος και οι Γερμανοί έφυγαν. Ο διερμηνέας είπε στον γέροντα Επίσκοπο, ''να ξέρεις ότι θα ξανάρθουν είτε αύριο, είτε άλλη μέρα και χωρίς να μπορέσω να σε ειδοποιήσω δέσποτα'', και ακολούθησε τους Γερμανούς. Ο προβληματισμένος Επίσκοπος εδωσε εντολή για συνεχή προσευχή με συνοδεία τριήμερης νηστείας, δηλαδή απόλυτης αποχής από φαγητό και νερό. Κατόπιν αυτού του διαστήματος κάλεσε τους Μοναχούς και τις Μοναχές και με χαμόγελο τους είπε, ''παιδιά μου όλα καλά, ήρθε εντολή από άνωθεν και οι Γερμανοί όχι μόνο δεν θα μας πειράξουν αλλά θα μας ζητήσουν και συγγνώμη!''. 

Πράγματι μετά από μία εβδομάδα από την πρώτη επίσκεψη ήρθαν πάλι οι αξιωματικοί και ζήτησαν να δουν τον άγιο Ματθαίο. Όταν παρουσιάστηκε μπροστά τους, του έδωσαν το χέρι και του ζήτησαν συγγνώμη για την ταραχή που δημιούργησαν στην πρώτη επίσκεψη τους, του είπαν μάλιστα ότι ο τόπος ήταν ιερός! 

Θαύμα έκτο.

Την ίδια περίοδο 1941-1944, μία νύχτα όπου γινόταν αγρυπνία στην γυναικεία Μονή Παναγίας της Κερατέας, περνούσε σε απόσταση περίπου 800 μέτρων, μία ιταλική περίπολος. Είδαν φως από τον Ναό και θέλησαν να χτυπήσουν με έναν όλμο που είχαν μαζί τους, αλλά ενώ πυροδοτήθηκε δεν έριξε το βλήμα. Έγινε κι άλλη προσπάθεια και φοβούμενοι οι Ιταλοί μην γίνουν αντιληπτοί από τους αντάρτες όπως νόμιζαν ότι ήταν το φώς, έφυγαν. 

Το πρωί επισκέφτηκαν το μοναστήρι και είπαν το ιστορικό στον άγιο Επίσκοπο Ματθαίο. Είπαν ότι το πρωί κατάλαβαν ότι στη θέση που έβλεπαν το βράδυ το φως, είδαν το μοναστήρι και ήρθαν να εξιστορήσουν το θαύμα αυτό διότι μόλις έφυγαν το βράδυ από τον τόπο όπου όπλιζαν τον όλμο, τον δοκίμασαν να δουν αν λειτουργεί και δούλευε άψογα. Ζήτησαν συγγνώμη από τον άγιο και ασπάστηκαν το Εγκόλπιο του. Ήταν συγκινητικό να βλέπεις καθολικούς να ασπάζονται τον Ορθόδοξο άγιο Ματθαίο!

Θαύμα έβδομο.

Το έτος 1931, σε περίοδο διωγμού των Ορθοδόξων από την νεοημερολογίτικη εκκλησία, είχε πάει ο άγιος Ματθαίος σε ένα χωριό έξω από την Θήβα για να εξομολογήσει και να κοινωνήσει τους πιστούς. Σ' ένα σπίτι που κρυβόταν και τον φιλοξενούσαν ταυτόχρονα, κοιτάζοντας στο τοίχο είπε με βαθύ αναστεναγμό, ''αχ, μέγα λιοντάρι βλέπω στα γύρω χωριά''... ''Τί τρέχει και αναστενάζεις;'' τον ρώτησε η γυναίκα που τον έκρυβε σπίτι της, και της απάντησε, ''βλέπω ότι τα χωριά αυτά θα γίνουν στάχτη από αλλόφυλους σε μερικά χρόνια''. Όντως την περίοδο 1941-1944, κάποια σπίτια κάηκαν από Γερμανούς στα γύρω χωριά ενώ κάποια άλλα χωριά κάηκαν ολοκληρωτικά. 

Οι προφητείες ανθρώπων του Θεού εκπληρώνονται. Είναι αδύνατον να γνωρίζει το μέλλον ο διάβολος. Μόνο Ο Κύριος γνωρίζει τα μέλλοντα και σε όποιον θέλει τα αποκαλύπτει.

Θαύμα όγδοο.

Κάποιος ασθενής με λέπρα θέλησε να ζητήσει την βοήθεια του αγίου Ματθαίου. Έφτασε στη γυναικεία Μονή και πήγε να τον δει στον άγιο Μόδεστο. Όταν τον είδε ο άγιος του είπε, ''μην φοβάσαι παιδί μου, πλησίασε''. Τότε τον άγγιξε στο κεφάλι, τον σταύρωσε και του είπε, ''πήγαινε τώρα να πλυθείς στο αγίασμα που έχουμε στη Ζωοδόχο Πηγή''. Πήγε έριξε νερό στο κεφάλι του, όπου είχε και την περισσότερη λέπρα και έπεσαν κάτι σαν λέπια. Όλοι θαύμασαν όταν είδαν τον πρώην λεπρό να τρέχει με τα χέρια σηκωμένα από την χαρά του, να ευχαριστήσει τον άγιο!

Δες ακόμη: Θαύματα του εν Αγίοις πατρός ημών Ματθαίου του Ομολογητού, μέρος πρώτο.

Τί είναι η βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος.

 

Η Αγία Τριάδα.
Ιερός Ναός Παναγίας Κουμπελίδικης της Καστοριάς, περίπου 1260-1280. Απεικόνιση που εντοπίζεται πρώτη φορά σε κώδικα της Βιβλιοθήκης της Βιέννης (Cod. Suppl. gr. 52) του 11ου-12ου αιώνα, όπου συνοδεύει την αναγραφή του Συμβόλου της Πίστεως κατά το ορθόδοξο δόγμα. Στην απεικόνιση αυτή εικονίζεται το Άγιο Πνεύμα να εκπορεύεται παρά του Πατρός και να πέμπεται δια του Υιού. Λόγω χρήσεως της εν λόγω απεικονίσεως εκ των παπικών που ήθελαν να εμφανίζουν το Άγιο Πνεύμα εκπορευόμενο και εκ του Υιού, η εν λόγω απεικόνιση δεν κυριάρχησε στην Ορθόδοξη ανατολή.

 

Στον Πέτρο Σ. που ρωτά, επιστολή του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς.

Διάβασες στο Ευαγγέλιο τους λόγους του Χριστού: «Πάσα αμαρτία και βλασφημία αφεθήσεται τοις ανθρώποις, η δε του Πνεύματος βλασφημία ουκ αφεθήσεται τοις ανθρώποις… ούτε εν τω νυν αιώνι ούτε εν τω μέλλοντι» (Ματθ.12, 31-32). Και ρωτάς τι σημαίνει βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος;

Είναι η βλασφημία κατά της αλήθειας και της ζωής, που προέρχονται από το Αγιο Πνεύμα του Θεου. Ο άπιστος που μισεί και διώκει την αλήθεια του Θεού, βλασφημεί κατά του Αγίου Πνεύματος. Ο αυτόχειρας που μισεί και αφαιρεί τη ζωή του, βλασφημεί κατά του Αγίου Πνεύματος. Εφόσον το Αγιο Πνεύμα αποκαλείται και Πνεύμα της Αληθείας και της ζωής. Στο ευαγγέλιο του Ιωάννη γράφεται ότι ο Χριστός τρεις φορές επικαλέσθηκε το Αγιο Πνεύμα με τη σημασία του Πνεύματος της Αληθείας: «Ο δε παράκλητος, το Πνεύμα το Αγιον ο πέμψει ο πατήρ εν τω ονόματί μου, εκείνος υμάς διδάξει πάντα και υπομνήσει υμάς πάντα α είπον υμίν…» (Ιωάν. 14,26) -«όταν δε έλθη ο παράκλητος ον εγώ πέμψω υμίν παρά του πατρός, το Πνεύμα της αληθείας…» (Ιωάν. 15,26)- «οδηγήσει υμάς εις πάσαν την αλήθειαν» (Ιωάν. 16,13). Εκείνος, λοιπόν,που αρνείται και χλευάζει το Αγιο Πνεύμα, αρνείται και χλευάζει τον Θεό που είναι το Πνεύμα της Αληθείας. Ρωτάς γιατί αυτό το αμάρτημα δεν συγχωρείται ενώ κάθε άλλο αμάρτημα συγχωρείται. Κοίταξε, στον Ζακχαίο συγχωρέθηκε το αμάρτημα της φιλαργυρίας, σε αμαρτωλές γυναίκες τα σαρκικά αμαρτήματα, του ληστή στο σταυρό οι ληστείες και σε πολλούς άλλους πολλά άλλα αμαρτήματα. Γιατί λοιπόν να μην συγχωρείται και η άρνηση, η απιστία, ο χλευασμός κατά του Αγίου Πνεύματος; Επειδή στα μεν πρώτα υπάρχει ντροπή και μετάνοια ενώ στο δεύτερο δεν υπάρχει. Στα μεν πρώτα, λοιπόν, ο άνθρωπος αν και αμαρτάνει διαθέτει ντροπή και φόβο που τον συνδέει με τον Θεό, ενώ στο δεύτερο η σχέση με τον Θεό διακόπτεται και ο ασεβής άνθρωπος ανεπίστρεπτα και εντελώς απομακρύνεται από τον Θεό. Στα μεν υπάρχει αδυναμία στο δε εμμονή. Στα μεν η ψυχή ταξιδεύει στο σκοτάδι και αποκαλεί το σκοτάδι φως. Στο δε συμβαίνει ο άνθρωπος να μην έχει την παραμικρή διάθεση να σωθεί και είναι γνωστό ότι ο Θεός δεν σώζει με τη βία.

Μια άλλη βλασφημία προς το Άγιο Πνεύμα είναι η έχθρα προς τη ζωή και η αφαίρεση της ζωής από τον εαυτό σου. Το Άγιο Πνεύμα αποκαλείται και χορηγός της ζωής, δωρητής της ζωής. Έτσι όταν ο άνθρωπος λαμβάνει ζωή από το Άγιο Πνεύμα αλλά αγνοεί από που έλαβε τούτο το δώρο μη ευχαριστώντας τον Θεό, μπορεί να του συγχωρεθεί. Ακόμα και κάποιος που γνωρίζει από που έλαβε το πολύτιμο αυτό δώρο και παρόλα αυτά δεν ευχαριστεί τον Θεό, μπορεί να του συγχωρεθεί. Αλλά όταν κάποιος λαμβάνει ζωή από το Άγιο Πνεύμα και με περιφρόνηση την πετά, αυτός δεν πρόκειται να συγχωρεθεί. Για να το καταλάβουμε αυτό πρέπει πριν απ’ όλα να καταλάβουμε τι σημαίνει συγχώρεση. Συγχώρεση του αμαρτωλού σημαίνει να του επιστραφεί πλήρως η ζωή. Αλλά όταν κάποιος δεν θέλει τη ζωή πολύ δε περισσότερο τη μισεί και την αρνείται, ο Θεός δεν έχει τι άλλο να του δώσει. Γι’ αυτό και τον διαγράφει από το βιβλίο της ζωής.

Προσευχήσου στον Θεό να φυλά εσένα και τους οικείους σου από ασυγχώρητα αμαρτήματα και να σταματά τον ανόητο ξεσηκωμό του δημιουργήματος ενάντια στον Δημιουργό του.

Από τον Θεό υγεία και έλεος!

(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, "Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…", 130 Ιεραποστολικές Επιστολές, Εκδ. "Εν Πλω", σ. 108-110) 

Πηγή: alopsis.gr

Στον Αμερικανό ουνιταριστή, που εξεγείρεται εναντίον της Αγίας Τριάδας.

Επιστολή του Επισκόπου Νικολάου Βελιμίροβιτς στον Αμερικανό κ. Σκομ.

Στόν ὀλισθηρό δρόμο τῆς πολιτικῆς στόν ὁποῖο βρεθήκατε δέν εἶναι παράξενο πού ἀντιδρᾶτε ἐνάντια στή χριστιανική διδασκαλία περί Ἁγίας Τριάδας. Ἡ δική σας ἡ οὐνιτική σέκτα δέν θεμελιώνεται καί δέν βασίζεται στήν καθαρή ἀλήθεια, ἀλλά βασίζεται στή συμφιλίωση ὅλων τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου. Τό γεγονός ὅτι εἶναι δύσκολο νά ἐξισώσετε τό βουνό μέ τήν πεδιάδα σᾶς κάνει νά ἐκνευρίζεστε μέ τό βουνό. Ἐπειδή σᾶς φαίνεται -ἐντελῶς λανθασμένα- εὐκολότερο νά χαμηλώσετε τό σωτήριο βουνό ἀπό τό νά ἀνυψώσετε τήν πεδιάδα. Καί ἐκτός αὐτοῦ ἰσχυρίζεστε ὅτι ἡ σέκτα σας πιστεύει στόν Χριστό.

Ἐάν πιστεύετε στόν Ἰησοῦ Χριστό τότε πῶς μπορεῖτε νά ὑποστηρίζετε τή συμφιλίωση τῆς ἀλήθειας μέ τήν ἀναλήθεια; Αὐτόν τόν δρόμο σᾶς τόν ἔδειξε ἄραγε ὁ Χριστός; Μήπως Ἐκεῖνος συμφιλίωσε τή διδασκαλία Του μέ τή Ρωμαϊκή εἰδωλολατρία, μέ τόν σκοτεινό φετιχισμό, μέ τόν Ἰνδικό μηδενισμό καί μέ τόν Ἰουδαϊκό φαρισαϊσμό; Ὀφθαλμοφανῶς ὄχι. Καί ὁ ἀπόστολός τοῦ Χριστοῦ ἐγείρεται ἀποφασιστικά ἐνάντιά σας λέγοντας: «Τίς δέ συμφώνησις Χριστῷ πρός Βελίαρ (διάβολο);» (Β΄ Κορ. στ΄15). Γνωρίζετε ὅτι ὁ κόσμος δέν καρφώνει στόν σταυρό ἐκεῖνον πού συμφιλιώνει τήν ἀλήθεια μέ τό ψέμα, τό φῶς μέ τό σκοτάδι καί τό καλό μέ τό κακό. Τόν Χριστό ὅμως ὁ κόσμος Τόν σταύρωσε ἐπειδή δέν ἐξίσωσε, δέν ἀνακάτωσε, δέν ἔκανε πολιτική μέ τήν ἀλήθεια. Εἶναι ξεκάθαρο, λοιπόν, ὅτι ἐσεῖς δέν πιστεύετε στόν Ἰησοῦ Χριστό.

Προσπαθῆστε μόνο σέ ὁποιοδήποτε κλάδο τῶν συνηθισμένων ἐπιστημῶν νά συμφιλιώσετε καί νά ἐξισώσετε ἤ νά ἀνακαλύψετε τήν ἀλήθεια μέ ἡμιἀλήθειες ἤ μέ μή ἀλήθειες καί θά δεῖτε πόσο μεγάλη ἀντίθεση θά βρεῖτε. Ἄς ποῦμε, ὅτι ἐξισώσατε τό ἠλεκτρικό φῶς μέ τό φῶς τοῦ λυχναριοῦ ἤ τόν σφαιρικό γήινο πλανήτη μέ τό ἐπίπεδο. Ἤ πᾶρτε ἕνα συνηθισμένο γεγονός ἀπό τήν ἐμπειρία. Ἄς ποῦμε δύο ἀνθρώπους πού διαφωνοῦν: ὁ ἕνας μέ ὑγιή ὅραση λέει εἶδα τρία πουλιά κάτω ἀπό τά σύννεφα ἐνῶ ὁ δεύτερος μέ ἀδύνατη ὅραση ἐπιμένει ὅτι δέν εἶδε οὔτε ἕνα πουλί. Ἄν εἶστε σώφρων θά ἐξετάσετε τήν ὅραση τοῦ καθενός καί θά πιστέψετε αὐτόν πού διαθέτει καλή ὅραση. Ἀλλά ἐπειδή ἡ σέκτα σας δέν εἶναι μέ τήν ἀλήθεια ἀλλά μέ τή συμφιλίωση καί τήν ἐξίσωση, θά πεῖτε γιά αὐτούς τούς δύο: ἐπειδή ἐγώ δέν θέλω νά σηκώσω τό βλέμμα μου στά ὕψη καί νά ἐρευνήσω, καλύτερα νά συμφωνήσετε οἱ δυό σας νά συμφιλιωθεῖτε, νά ὑποχωρίσει ὁ ἕνας ἔναντι τοῦ ἄλλου καί ἀντιστρόφως καί ὁμόφωνα νά πεῖτε ὅτι εἴδατε ἕνα πουλί κάτω ἀπό τά σύννεφα!

Αὐτός εἶναι ὁ δρόμος σας, ἡ διδασκαλία σας, ἡ πολιτική σας. Ὁ κόσμος δέν ἀκολούθησε τή σέκτα σας ὅπως πίστευαν οἱ θεμελιωτές της. Παραμείνατε ἕως σήμερα μιά ὀλιγάριθμη καί ἄγνωστη σέκτα στόν χριστιανικό κόσμο σάν ὕφαλος μέσα στή θάλασσα. Γιατί; Ἐπειδή ἄν καί οἱ ἄνθρωποι ἐπιθυμοῦν τή συμφιλίωση προτιμοῦν περισσότερο τήν ἀλήθεια. Καί ἡ ἀλήθεια περί ἑνός Θεοῦ τριῶν προσώπων ἔφθασε στόν κόσμο ἀπό τήν ἀποκάλυψη τοῦ πλέον αὐτόπτη τῆς Ἁγίας Τριάδας: τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τρία πρόσωπα χωρίς νά συγχέονται. Τρία πρόσωπα μία προσωπικότητα. Αὐτή ἡ εὐγενής καί ὑψηλή πραγματικότητα δέν πρόκειται ποτέ νά συμφιλιωθεῖ καί νά ἐξισωθεῖ μέ τίς ἄξεστες καί χαμηλές ἀναλαμπές.
 

Τό Πνεῦμα τῆς Ἀληθείας νά σᾶς φωτίσει.

 

* Οὐνιταριστές ἤ Ἀντιτριαδίτες: Ὁμολογία πού ἀπορρίπτει τήν ἁγία Τριάδα.

(Ἀπό τό βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δέν ἀντέχεται…» Ἱεραποστολικές ἐπιστολές Α΄, Ἐκδόσεις «Ἐν πλῷ»

Πηγή: alopsis.gr