Ήριλλος, Καρχηδόνα 3ος αιώνας π. Χ.

Στωικός φιλόσοφος από την Καρχηδόνα που έζησε κατά τα μέσα του 3ου π.Χ. αιώνα, μαθητής του Ζήνωνος του Κιτιέως και ιδρυτής φιλοσοφικής αίρεσης, της οποίας οι οπαδοί ονομάστηκαν Ηρίλλειοι. Η στωική διδασκαλία του Ζήνωνος δεχόταν ότι προορισμός των σοφών είναι η κτήση της επιστήμης, που αποτελεί το ύψιστο αγαθό. Ο Ήριλλος προσθέτει και δεύτερο σκοπό (υποτελίς), που θα μπορούσε να είναι προσιτός και στους μη σοφούς. Αυτός είναι τα εξωτερικά αγαθά της υλικής φύσης, τα οποία προσιδιάζουν όμως την έννοια του αγαθού. Ο Διογένης ο Λαέρτιος απαριθμεί δώδεκα έργα του στα οποία ο Ήριλλος αναιρεί τη διδασκαλία του Ζήνωνος. Και ο Κικέρων θεωρούσε την επιστήμη ως ύψιστο αγαθό, ενώ σχετικό και υποτελή σκοπό ως προς τον πρώτο πίστευε ότι συνιστούν τα υλικά αγαθά. Την κατάσταση μεταξύ αρετής και κακίας χαρακτήριζε ως αδιάφορη.

 

Πηγή: mousa.gr

Σωκράτους αποφθέγματα.

 

 

Ο μέγιστος των φιλοσόφων Σωκράτης, 469 π.Χ. – 399 π.Χ.

 

«Γηράσκω αεί διδασκόμενος.»

«Είναι δύσκολο να φτιάξει κανείς ένα έργο χωρίς να κάνει κανένα λάθος, αλλά δύσκολο είναι κι αν ακόμα φτιάξει κάτι αλάθητο να μην πέσει σε άδικο κριτή.»

«Ένα γνωρίζω, πως δεν γνωρίζω τίποτε. (Εν οίδα ότι ουδέν οίδα).»

«Η αξιοπρέπεια, η ευγένεια, η φρόνηση, η ακολασία, η φιλοκαλία, φανερώνονται απ' το πρόσωπο κι απ' τα σχήματα των ανθρώπων, κι όταν περπατάνε κι όταν κάθονται.»

«Η παιδεία είναι πανηγύρι της ψυχής, γιατί σ' αυτήν υπάρχουν πολλά θεάματα και ακούσματα της ψυχής.»

«Η παιδεία, σαν την πλούσια χώρα, παράγει όλα τα αγαθά.»

«Ίσως ονομάζονται τοξότες και οι έρωτες, γιατί από μακριά οι ωραίοι πληγώνουν.»

«Κανένα κακό δεν μπορεί να συμβεί στον καλό άνθρωπο, ούτε στη ζωή, ούτε στο θάνατό του. Ούτε και οι θεοί τον ξεχνούν ποτέ.»

«Να ο άριστος τρόπος του βίου: ν' ασκούμε τη δικαιοσύνη και ζώντας και όταν πεθαίνουμε.»

«Νομίζω πως όσοι εκπαιδεύτηκαν, όχι μόνο αυτοί είναι ευτυχισμένοι και το νοικοκυριό τους διοικούν καλά, μα και τους άλλους ανθρώπους ωφελούν.»

«Οι μεν άνδρες στους νόμους του κράτους, οι δε γυναίκες στις των συζύγων τους επιθυμίες πρέπει να υπακούουν.»

«Όπως του αγάλματος, έτσι και του βίου όλα τα μέρη πρέπει να είναι αρμονικά.»
 

«Ούτε η γυναίκα χωρίς άντρα, ούτε η ελπίδα δίχως πόνο μπορεί να γεννήσει κάτι χρήσιμο.»

«Παιδεία και αρετή και γνώση όσο κι αν είναι άγνωστα στους πολλούς, είναι το πιο γλυκό πράγμα στη ζωή του ανθρώπου.»

«Σ' εκείνον που δυστυχεί, ακόμα και οι δίκαιοι κάνουν κακό.»

«Στις πόλεις τα τείχη, στις ψυχές οι γνώσεις που αποκτούμε με την εκπαίδευση, και στολισμό και ασφάλεια παρέχουν.»

«Το κάλλος είναι τυραννία που κρατάει λίγο καιρό.»

«Τους δύο αδερφούς ο Θεός τους έπλασε για μεγαλύτερη ωφέλεια από τα δύο χέρια και τα δύο πόδια και τα δύο μάτια και όσα άλλα έπλασε ζευγαρωτά στους ανθρώπους.»

«Χωρίς εξέταση μην τιμωρείς κανέναν.»

Πηγή: sansimera.gr

Άγιος Συμεών του Βερχοτούρ. Ο προστάτης άγιος της Σιβηρίας

Ο Άγιος Συμεών του Verkhoturye γεννήθηκε το 1607 σε μια οικογένεια ευγενών. Το 1620 μετακόμισε στο Μερκουσίνο, (53 χλμ από το Βερχοτούρ), αλλά απέκρυψε την καταγωγή του και ζούσε τη ζωή ενός ζητιάνου. Περπατούσε στα χωριά και για εργασία είχε να ράβει παλτά και άλλα ρούχα, κυρίως για τους φτωχούς.

Όμως πολλές φορές σκοπίμως παρέλειπε να ράβει κάτι είτε ένα γάντι, ή ένα μαντήλι, για τα οποία υπέμενε βρισιές από τους πελάτες του.

Ασκητικά περιπλανιόταν πολύ, αλλά πιο συχνά ζούσε σε ένα νεκροταφείο του χωριού Merkushinsk που δεν απέχει πολύ από την πόλη της Verkhoturye, στα περίχωρα του Περμ. Ο Άγιος Συμεών αγαπούσε τη φύση στα Ουράλια, και μέσα στην φύση προσευχόταν στο Δημιουργό του κόσμου. Στον ελεύθερο χρόνο του, ο άγιος αγαπούσε να πηγαίνει για ψάρεμα στην ηρεμία της μοναξιάς. Αυτό του θύμιζε τους μαθητές του Χριστού, των οποίων το έργο συνέχισε, με την καθοδήγηση των τοπικών πληθυσμών στην αληθινή πίστη. Μέσα από τις συνομιλίες του ο σπόρος της χάριτος, αναπτύχθηκε σταδιακά η Χάρις του Αγίου Πνεύματος στα Ουράλια και στη Σιβηρία, όπου ο άγιος ήταν ιδιαίτερα σεβαστός.

Ο Άγιος Συμεών του Verkhoturye πέθανε το 1642, όταν ήταν 35 ετών. Θάφτηκε στο νεκροταφείο Merkushinsk στην εκκλησία του Αρχάγγελου Μιχαήλ.

Στις 12 Σεπτέμβρη του 1704, με την ευλογία του Μητροπολίτη Φιλόθεου του Τομπόλσκ, το ιερό λείψανο του Αγίου Συμεών μεταφέρθηκε από την εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στο μοναστήρι Verkhoturye στο όνομα του Αγίου Νικολάου. Το 1716 ο ναός κάηκε από πυρκαγιά αλλά το λείψανο έμεινε ανέπαφο.

 

 

Ο άγιος Συμεών έκανε πολλά θαύματα μετά το θάνατο του. Μια ιδιαιτερότητα των εμφανίσεων του αγίου ήταν ότι με την επούλωση των σωματικών αναπηριών, έδινε επίσης οδηγίες και υποδείξεις για την ψυχή. Ο βίος του αναφέρει ότι ο μητροπολίτης Τομπόλσκ Ιγνάτιος αμφισβήτησε την αφθαρσία του λειψάνου του και την αγιότητά του. Μετά από αυτό αρρώστησε σοβαρά και στον ύπνο του εμφανίστηκε ο Άγιος. Ο μητροπολίτης συγκλονίστηκε και όρισε όπως να συλλεγούν πληροφορίες για τον βίο του.

Η μνήμη του αγίου Συμεών του Verkhoturye γιορτάζεται στις 18 Δεκεμβρίου.

 

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Ο Όσιος στάρετς Ιωνάς του Κιέβου, (+9 Ιανουαρίου 1902).

Την ενάτη Ιανουαρίου του 1902 σε ηλικία 108 ετών ειρηνικά εκοιμήθη εν Κυρίω ο αρχιμανδρίτης Ίωνάς, κτίτωρ και ηγούμενος της Ί. Μονής Αγίας Τριάδος στο Κίεβο. Ή ζωή και τα έργα του είναι πολύ ψυχωφελή και μαρτυρούν τι μπορεί να κατορθώσει ένας άνθρωπος με τη συνεργεία του Θεού, εάν έχει αγάπη προς αυτόν.

Πράγματι, οπό τα παιδικά του χρόνια ο Ίβάν Μιροσνιτσένκο, (αυτό ήταν το κοσμικό του όνομα), είχε μεγάλη αγάπη προς τον Θεό, ή οποία τον ώθησε να γίνει μοναχός.

Στην αρχή της μοναχικής του πορείας είχε τη σπάνια ευλογία να μαθητεύσει σαν δόκιμος επί οκτώ χρόνια κοντά στον κορυφαίο στάρετς όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ, του οποίου ή πλούσια άγιοπνευματική χάρη άφησε ανεξίτηλα ίχνη στην προσωπικότητα του μετέπειτα στάρετς Ίωνά.

Πριν κοιμηθεί ο όσιος Σεραφείμ, υπέδειξε στον Ίβάν να πάει στη Μονή Μπελομπερέσκαγια, στους μαθητές του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ.

Εκεί αξιώθηκε να δει κάποια θαυμαστά οράματα, πού σημάδεψαν ολόκληρη τη ζωή του. Στα οράματα αυτά έλαβε εντολή από τον Θεό να ιδρύσει μια καινούργια μονή στις όχθες του Δνείπερου. Υπακούοντας στη θεία εντολή ο π. Ίωνάς ήρθε στο Κίεβο και ίδρυσε εκεί τη Μονή της Αγίας Τριάδος, ή οποία χάρη στην πνευματική ακτινοβολία του αναπτύχθηκε με θαυμαστή ταχύτητα, ώστε σε 30 περίπου χρόνια μόναζαν σ' αυτήν 462 μοναχοί, εξελίχθηκε σ' ένα άριστο κοινόβιο οπού εφαρμοζόταν το παλαιό μοναχικό τυπικό της Μονής Στουδίου.

Υπήρξε επίσης κέντρο καλλιέργειας της νοεράς προσευχής, την οποία δίδασκε ο ίδιος ο στάρετς, όπως την παρέλαβε από τον όσιο Σεραφείμ του Σαρώφ και τους μαθητές του οσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ. Σ' αύτη την τελευταία περίοδο της ζωής του ή φήμη του ως χαρισματούχου πνευματικού και θαυματουργού με μεγάλο προορατικό χάρισμα εξαπλώθηκε σ' ολόκληρη τη Ρωσία.

Ο Άγιος είχε πει πως θα γίνει μάρτυρας μετά θάνατον. Πραγματικά κάποιοι βάνδαλοι ανακάλυψαν το φέρετρο του τη δεκαετία του '50. Έβγαλαν το σώμα του από μέσα, του έκοψαν το κεφάλι και άρχισαν να παίζουν με αυτό ποδόσφαιρο! Σήμερα τα λείψανά του βρίσκονται στην μονή, χωρίς όμως κεφάλι.

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Ο Άγιος Αλέξιος του Μπορτσουμάνι, +1848.

Ολόκληρή του τη ζωή την αφιέρωσε στο Θεό και στη βοήθεια του πλησίον. Αδιαλείπτως προσευχόταν, δεν είχε κακία, έκανε πολλές καλές πράξεις. Προσευχόταν μέρα νύχτα μη επιτρέποντας στον εαυτό του σωματική ξεκούραση μέχρι τη στιγμή του θανάτου του. Για τις πολλές του αρετές ο Θεός του έδωσε το χάρισμα της θαυματουργίας και της προορασίας.

Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ τον σεβόταν σαν έναν μεγάλο ασκητή, ευάρεστο στο Θεό. Ο Άγ.Σεραφείμ δεν είχε συναντήσει ποτέ τον Άγιο Αλέξιο αλλά είχε πει γι'αυτόν, «Αυτός ο άνθρωπος με τις προσευχές του είναι σαν ένα αναμμένο κερί μπροστά στο θρόνο του Θεού. Να ένας ασκητής ο οποίος αν και δεν έχει δώσει μοναχικές υποσχέσεις βρίσκεται πιο πάνω από πολλούς μοναχούς. Είναι σαν ένα αστέρι που λάμπει στον ουρανό της χριστιανοσύνης»

Όταν ερχόταν στον Άγιο Σεραφείμ πιστοί από τα μέρη του αυτός τους έστελνε πίσω λέγοντας τους ότι έχουν έναν φλογερό μεσίτη προς τον Θεό τον ιερέα του χωριού Μπορτσουμάνι.

Ο πατήρ Αλέξιος Gneusev γεννήθηκε στις 13 Μαίου 1762. Ο πατέρας του ήταν ιερέας. Απεφοίτησε την εκκλησιαστική σχολή του Νίζνι Νόβγκοροντ το 1762. Ο μητροπολίτης του Νίζνι Νόβγκοροντ Δαμασκηνός τον χειροτόνησε διάκονο για τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του χωριού Μπορτσουμάνι και τριάντα χρόνια αργότερα ο μητροπολίτης Παύλος τον χειροτόνησε σε ιερέα για τον ίδιο ναό.

Ο ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Μπορτσουμάνι

Ο π. Αλέξιος ήταν παντρεμένος με την Μαρία Μπορίσνοβα ενώ είχε έναν γιό, τον Λεβ και δύο κόρες την Ναντέζντα και την Τατιάνα. Στα πρώτα χρόνια της διακονίας του είχε πρόβλημα αλκοολισμού. Αλλά ένα γεγονός άλλαξε την ζωή του δραματικά. Μία νύχτα ήρθε κάποιος να τον φωνάξει για να επισκεφτεί το σπίτι ενός ετοιμοθάνατου στο γειτονικό χωριό. Ο π. Αλέξιος θύμωσε και του είπε να περιμένει μέχρι το πρωί. Τον έδιωξε και πήγε για ύπνο. Όμως δεν μπορούσε να κοιμηθεί σκεφτόμενος συνεχώς τον ετοιμοθάνατο. Τελικά αποφάσισε να πάει. Όταν όμως έφτασε είχε ήδη πεθάνει. Δίπλα του είδε να στέκεται ένας άγγελος κρατώντας ένα Άγιο Ποτήριο. Αυτό το όραμα τον σημάδεψε βαθιά. Από εκείνη την ημέρα έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία του Θεού και του συνανθρώπου. Λειτουργούσε κάθε μέρα και προσευχόταν μέρα νύχτα.

Με τις προσευχές του θεράπευε τους ασθενείς και παρηγορούσε τους εμπερίστατους αδελφούς με τις νουθεσίες του. Μιλούσε με τόση πραότητα και αγάπη που έλκυε αμέσως όσους συνομιλούσαν μαζί του.

Ο Άγιος Αλέξιος είχε πολλά θεία οράματα. 'Ενα απ'αυτά το διηγήθηκε στην ηγουμένη της Μονής Αρζαμάς την οποία σεβόταν πολύ και της εκμυστερευόταν πράγματα που δεν έλεγε σε άλλους.

Διηγείται: «Μια φορά ενώ ήταν πολύ άρρωστος και υπέμενε μεγάλους πόνους αξιώθηκε ν'ακούσει μια ουρανία μελωδία που δεν περιγράφεται με λόγια. Η ίδια η Παναγία μαζί με την Αγία Βαρβάρα ντυμένες στα άσπρα, έκαναν καλά τον δούλο του Θεού χωρίς τη βοήθεια των γιατρών»

Το 1812, όταν οι Ρώσοι πολεμούσαν με τους Γάλλους ο π. Αλέξιος προσευχήθηκε για την νίκη των Ρώσων και άγγελος Κυρίου τον πληροφόρησε ότι οι εχθροί των Ρώσων θα νικηθούν.

Κάποτε πέθανε ένα παιδί 13 ετών στην ενορία του. Οι γονείς και όλο το χωριό τον λάτρευαν. Η κηδεία έγινε μετά από μία εβδομάδα. Είχαν εμφανιστεί τα πρώτα σημάδια αποσύνθεσης. Ο π.Αλέξιος ίσα που μπορούσε να διαβάσει την ακολουθία εξαιτίας των δακρύων και του πόνου... Στάθηκε με τα χέρια υψωμένα μπροστά στην Αγία Τράπεζα και άρχισε με δυνατή φωνή να προσεύχεται. Απόλυτη ησυχία είχε απλωθεί σε ολόκληρη την εκκλησία. Στο τέλος της προσευχής φώναξε: «Κύριε, επειδή Εσύ είσαι Παντοδύναμος και μπορείς να κάνεις τα πάντα ανάστησε αυτό το παιδί. Τολμώ ταπεινά χωρίς υπερηφάνεια να στο ζητήσω»

Αμέσως ακούστηκε μία διαπεραστική φωνή. Γυρίζοντας ο Αλέξιος είδε το παιδί ανασηκωμένο να κοιτάζει γύρω του. Μετά από αυτό το θαύμα ο Άγ. Αλέξιος έζησε τρία χρόνια, ενώ το παιδί για έξι χρόνια.

Ο τάφος του Αγ. Αλεξίου του Μπορτσουμάνι.

Τον Ιανουάριο του 1848 άρχισαν να γίνονται φανερά τα πρώτα σημάδια της ασθένειάς του.Δε μπορούσε να λειτουργησει και πήγαινε στην εκκλησία με τη βοήθεια των συγγενών του. Ακόμη και σε αυτήν την κατάσταση θεωρούσε αμαρτία να διώξει κάποιον από την εκκλησία χωρίς να τον συμβουλεύσει ή να του διαβάσει κάποια προσευχή.

Το άφθαρτο τίμιο λείψανο του Αγίου Αλεξίου του Μπορτσουμάνι.

Εκοιμήθη στις 21 Απριλίου 1848. Το λείψανό του παραμένει άφθαρτο ως σήμερα!

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Άγιος ιεράρχης Νικόδημος του Μπέλγκοροντ, (+1919).

Ο Άγιος Νικόδημος Κονόνοβ μητροπολίτης Μπέλγκοροντ γεννήθηκε στις 18 Ιουνίου 1871 στην επαρχία Αρχαγγέλσκ στην οικογένεια του ιερέως Μιχαήλ. Αποφοίτησε την Θεολογική Ακαδημία της Αγίας Πετρούπολης το 1896. Ήταν συγγραφέας πολλών βιβλίων τα οποία αναφέρονται σε ασκητές της περιοχής του Αρχαγγελσκ και του Ολονέτς, αλλά και του Σολοβέτς. Συνέταξε τον ακάθιστο ύμνο προς τιμήν του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου.

Στις 15 Νοεμβρίου 1913 εξελέγη επίσκοπος Μπέλγκοροντ.

Μετά την Οκτωβριανή επανάσταση δεν φοβήθηκε να υπερασπιστεί ανοιχτά την Ορθοδοξία. Στα κυρήγματά του κατήγγειλε την βία και τις δολοφονίες των μπολσεβίκων.

Συνελήφθη στις 25 Δεκεμβρίου/7 Ιανουαρίου 1919. Τον άφησαν ελεύθερο μετά απο διαμαρτυρίες πιστών αλλά την επόμενη ημέρα τον συνέλαβαν ξανά... Εκτελέστηκε στις 28 Δεκεμβρίου/10 Ιανουαρίου 1919. Το σώμα του ρίχτηκε σε κοινό τάφο. Όταν μπήκε ο Λευκός Στρατός στην πόλη το σώμα του μεταφέρθηκε στην Μονή της Αγίας Τριάδος και θάφτηκε κοντά στο ιερό του Αγ.Ιωάσαφ του Μπέλγκοροντ.

Η αγιοκατάταξή του έγινε τον Αύγουστο του 2000. Το λείψανό του βρέθηκε άφθαρτο στις 20 Οκτωβρίου/2 Νοεμβρίου 2012.

 

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Όσιος Αχιλλειος ο Ιεροδιάκονος της Λαύρας των Σπηλαίων.

Το λείψανο του Οσίου του διακόνου στη Λαύρα των Σπηλαίων

Ο Όσιος Αχίλλειος μόνασε τον 14ο μ.Χ. αιώνα στη Λαύρα του Κιέβου. Ήταν πάντοτε ευλαβής κατά την διάρκεια των ακολουθιών και της Θείας Λειτουργίας, ποτέ δεν είχε παρρησία εντός του ιερού και ήταν κάθε φορά σαν να έμπαινε για πρώτη φορά στο ναό. Απέφευγε τις συζητήσεις και κάθε λόγο παρά μόνο όσα ήταν απαραίτητα για την ομαλή τέλεση των εν τω ναώ προσευχών. Αγιοκατατάχθηκε μαζί με άλλους Αγίους της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου, την επόμενη περίοδο μετά την εισβολή των Μογγόλων, από τον Μητροπολίτη Κιέβου και της Γαλικίας Άγιο Πέτρο, τον Μογγίλα, το έτος 1643.

 

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Ο Όσιος Ιωνάς της Οδησσού, (+17 Μαίου 1924).

Ο Όσιος Ιωνάς Μωυσέεβιτς Αταμάνσκιυ γεννήθηκε στην Οδησσό στις 14 Σεπτεμβρίου 1855. Ο πατέρας του ονομαζόταν Μωυσής και ήταν διάκονος και η μητέρα του Γλυκερία. Πέθαναν όμως νωρίς και άφησαν ορφανό τον Όσιο σε μικρή ηλικία, ο οποίος καθημερινά, νύχτα και ημέρα, περνούσε τον χρόνο του προσευχόμενος στους τάφους των γονέων του. Την κηδεμονία του φτωχού παιδιού ανέλαβε ο θείος του. Ο Όσιος πρόκοπτε στην αρετή, την ευσέβεια και την μόρφωση. Ο θείος ζήλος φούντωνε μέσα στην καρδιά του. Έτσι το 1884 χειροτονήθηκε διάκονος και το 1886 πρεσβύτερος. Διακόνησε την Εκκλησία, στην αρχή ως εφημέριος σε χωριό και αργότερα, από το 1897, στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Οδησσού.

Η ποιμαντική του δράση υπήρξε αξιοθαύμαστη. Οι φτωχοί και άποροι εύρισκαν καταφύγιο κοντά του. Ο Όσιος τους δίδασκε με τη λειτουργική του ζωή και τα φλογερά κηρύγματά του. Η εκκλησιαστική του κοινότητα ήταν παρόμοια με αυτή της Αρχαίας Εκκλησίας και αναγνώριζε στο πρόσωπο του Οσίου τον άνθρωπο της ειρήνης και της δυνάμεως του Θεού.

 

 

 

Η ευεργετική ποιμαντική δράση του Οσίου φάνηκε περισσότερο κατά την διάρκεια του Ρωσο - Ιαπωνικού πολέμου, το 1905 μ.Χ., κατά την επανάσταση του 1917 μ.Χ. και στα χρόνια του διωγμού της Εκκλησίας. Ο Όσιος συνέχισε χωρίς φόβο την διακονία του με πίστη προς τον Θεό και αγάπη προς τον λαό. Ο Άγιος Θεός τον αξίωσε του χαρίσματος της θαυματουργίας. Έτσι πολλοί συνέρρεαν προς αυτόν, για να λάβουν την ευλογία του και να θεραπευθούν από τα σωματικά και ψυχικά νοσήματά τους.

 

 

 

Ο Όσιος Ιωνάς κοιμήθηκε με ειρήνη το 1924 και η κανονική πράξη της αγιοποιήσεώς του έγινε το 1995. Το 1996 τα ιερά λείψανά του μετακομίσθηκαν στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Οδησσού.

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr

Όσιος Ιωσήφ της Όπτινα, (+9 Μαίου 1911).

Ο Όσιος Ιωσήφ, της Όπτινα, κατά κόσμον Ιβάν Ευθύμοβιτς Λιτόφκιν, γεννήθηκε στις 2 Νοεμβρίου 1837 μ.Χ. στο χωριό Γκοροντίστσα της περιοχής Στάρομπελσκ της επαρχίας Καρκώφ, από γονείς ευσεβείς και φιλόθεους, τον Ευθύμιο Αιμιλιάνοβιτς και την Μαρία Βασίλιεβνα Λιτόφκιν. Είχαν έξι παιδιά, τρεις υιούς και τρεις θυγατέρες, τον Ιβάν, τον Πέτρο, τον Συμεών, την Αλεξάνδρα, την Άννα και ακόμη μία θυγατέρα. Η αδελφή του Αλεξάνδρα, που αργότερα έγινε μοναχή με το όνομα Λεωνίδα, διηγείτο πως ο μικρός Ιβάν ήταν πολύ στοργικό και ευαίσθητο παιδί. Με την τρυφερή ψυχή του συμμετείχε στις θλίψεις των άλλων, αν και η έμφυτη μετριοφροσύνη και συστολή του συχνά δεν του επέτρεπαν να ομιλεί. Όταν ο Ιβάν ήταν τεσσάρων ετών, έχασε τον πατέρα του και λίγο αργότερα την μητέρα του από την επιδημία χολέρας που ενέσκηψε στο χωριό.
 

Η αγάπη του για το μοναχικό βίο οδήγησε τα βήματά του στην Όπτινα. Μετά από τρία χρόνια, στις 15 Απριλίου 1872, χειροθετήθηκε μοναχός με το όνομα Ιωάννης και στις 16 Ιουλίου του ίδιου έτους εκάρη μοναχός και έλαβε το όνομα Ιωσήφ. Το 1877 μ.Χ. χειροτονήθηκε διάκονος. Αυτό έγινε τελείως απροσδόκητα και με έναν τρόπο που έδειχνε καθαρά πως το χέρι του Θεού τον καθοδηγούσε στον δρόμο του. Τον Οκτώβριο του 1884 μ.Χ. έλαβε τη χάρη της ιεροσύνης από τον Επίσκοπο της Καλούγκα Βλαδίμηρο.
 

Ο Όσιος από την πρώτη ημέρα της χειροτονίας του λειτουργούσε με προθυμία, με ευλάβεια, χωρίς βιασύνη και αισθανόταν μεγάλη πνευματική χαρά. Οι άλλοι πατέρες τον ευλαβούνταν και τον αγαπούσαν ιδιαίτερα, γιατί τον θεωρούσαν αληθινό μοναχό. Ο Γέροντας της μονής Αμβρόσιος διέβλεπε σε αυτόν τον μελλοντικό διάδοχό του και του έδινε την ευλογία να εξομολογεί μερικούς από τους επισκέπτες της μονής. Τον προετοίμαζε σιγά σιγά, για να τον διαδεχθεί. Τον δίδασκε τόσο με τον λόγο, όσο και με το παράδειγμά του.
 

Όταν ο Γέροντας Αμβρόσιος κοιμήθηκε, όλοι στράφηκαν προς τον Όσιος Ιωσήφ. Και εκείνος με προσευχή και ταπείνωση ανέλαβε το έργο της πνευματικής καθοδηγήσεως των αδελφών. Η προσευχή του είχε μεγάλη δύναμη και είχε αξιωθεί από τον Θεό και του προορατικού χαρίσματος.

Ο Όσιος δεν επέτρεπε ποτέ στους μοναχούς να αρνηθούν κάποιο διακόνημα. Έλεγε πως εκείνος που φέρει σε πέρας το διακόνημα που του έχουν αναθέσει, αξιώνεται να έχει ευλογημένο τέλος. Όταν οι άνθρωποι του εξέφραζαν το παράπονο πως η υπακοή ήταν δύσκολη και προκαλούσε πολλή λύπη, το πρόσωπο του Οσίου φωτιζόταν με χαρά, τα μάτια του γέμιζαν με τρυφερή πατρική αγάπη και έλεγε με έναν ιδιαίτερο πνευματικό τόνο: «Λοιπόν, και τι μ' αυτό; Λόγω αυτής της υπακοής θα γίνετε μάρτυρες». Σε κάποια μοναχή ο Όσιος είπε τα ακόλουθα: «Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου σε ενοχλούν και δεν μπορείς να εύρεις την ειρήνη της ψυχής σου, θυμήσου τα εξής:
 

1. Αν οι αμαρτίες του αδελφού σου που θέλεις να διορθώσεις σε ενοχλούν, σε εκνευρίζουν και χάνεις την ειρήνη σου, τότε αμαρτάνει και εσύ. Η αμαρτία δεν διορθώνεται με την αμαρτία, αλλά με την ταπείνωση.
 

2. Ο ζήλος που θέλει να καταστρέψει όλα τα κακά είναι από μόνος του ένα μεγάλο κακό.
 

3. Μέσα στο μάτι σου υπάρχει ένα μεγάλο δοκάρι και εσύ προσέχεις το κάρφος στο μάτι του αδελφού σου.
 

4. Υπάρχουν ατέλειες που είναι αναπόφευκτες και άλλες που μπορεί να είναι ευεργετικές. Το καλό δοκιμάζεται από το κακό.
 

5. Το παράδειγμα της μακροθυμίας του Θεού πρέπει να χαλιναγωγήσει την ανυπομονησία μας, που μας στερεί την ειρήνη.
 

6. Το παράδειγμα του Ίδιου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού μας φανερώνει με πόση ταπείνωση και καρτερία πρέπει να υπομένουμε την ανθρώπινη αμαρτία. Αν δεν έχουμε κάποια θέση ευθύνης έναντι των άλλων, πρέπει να αντιμετωπίζουμε την αμαρτία τους με εμπάθεια;
 

7. Κάθε άνθρωπος καταδικάζει εκείνες τις αμαρτίες των άλλων, για τις οποίες κατηγορείται ο ίδιος.
 

8. Για τις πράξεις των άλλων δεν υπάρχει τίποτε άλλο που να μας ηρεμεί περισσότερο όσο η σιωπή, η προσευχή και η αγάπη».

 

Ο Άγιος Ιωσήφ της Όπτινα με μοναχές της Μονής Σαμορντίνο.

Θιασώτης και εργάτης της αδιάλειπτης προσευχής, ο Όσιος προσπαθούσε να ενθαρρύνει και τους άλλους να ασκούν το θείο αυτό έργο. Δίδασκε την προσευχή πολύ καλά και πίστευε πως ήταν η σπουδαιότερη απασχόληση για όλους. Εμπόδιζε δε επιτακτικά και αυστηρά τους άπειρους και τους δόκιμους από την άσκηση της νοεράς προσευχής. Τους δίδασκε να πορεύονται προοδευτικά, αρχίζοντας από την προφορική άσκηση της προσευχής του Ιησού, κάνοντας μερικά κομποσχοίνια. «Αυτό προστατεύει τον άνθρωπο από την υπερηφάνεια», έλεγε ο Όσιος. Κάθε ημέρα έξω από το κελλί του Οσίου μαζεύονταν οι φτωχοί και ο μοναχός που ήταν σε υπηρεσία έδιδε ελεημοσύνη σε όλους.

Ο Όσιος Ιωσήφ λειτουργούσε για τελευταία φορά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου το 1905 μ.Χ. Από την επόμενη ημέρα ασθένησε και όλοι περίμεναν το αναπόφευκτο. Ο Θεός όμως παρέτεινε την ζωή του Οσίου, που ήταν πολύτιμη για όλους, μέχρι το 1911 μ.Χ. Λίγο πριν την κοίμησή του κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων και παρεκάλεσε τους αδελφούς να προσευχηθούν στον Θεό να ελευθερώσει την ψυχή από το σώμα του. Ζήτησε να βάλουν κοντά του μία εικόνα. Οι μοναχοί έφεραν την εικόνα της Παναγίας, με την οποία τον ευλόγησε ο μοναχός Ισαάκιος, την τοποθέτησαν απέναντί του στο τραπεζάκι κοντά στο μαξιλάρι του και άναψαν μπροστά της ένα καντήλι. Ο Όσιος κρατούσε στα χέρια του ένα μικρό άσπρο ξύλινο σταυρό και στο στήθος του είχαν ακουμπήσει το ιερό λείψανο της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας. Έτσι κοιμήθηκε με ειρήνη. 

 

Πηγή: proskynitis.blogspot.gr