Έχουν ενωθεί ήδη...

Απόσπασμα από ειδήσεις περί του οικουμενισμού και της ενότητος των Χριστιανών ανεξαρτήτως δόγματος από το κανάλι του Βατικανού. Όλοι συμμετεχούν, Λουθηρανοί, Αγγλικανοί, Κόπτες, Μονοφυσίτες και οι αυτοαποκαλούμενοι Ορθόδοξοι των επισήμων τοπικών εκκλησιών. Κάποιοι στην Ελλάδα ακόμη πλανούν τον λαό λέγοντας ότι: ''Όταν ενωθούν οι Ιεράρχες μας με τους αιρετικούς θα διακόψουμε σχέσεις εκκλησιαστικές''... Ή δε βλέπουν ή κάνουν πως δε βλέπουν...

Οικουμενιστική συμπροσευχή εν ονόματι της ειρήνης.

Ο νεοημερολογίτης Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής, συμπροσεύχεται στη Ρώμη εν ονόματι της ειρήνης, με παπικούς και προτεστάντας. Στον λόγο του μιλαει για την ενότητα απροκάλυπτα, επικαλούμενος ένα άσχετο εδάφιο της Καινής Διαθήκης του αποστόλου Παύλου... Οι συνεπείς νεοημερολογίτες πρέπει να διακόψουν εκκλησιαστική κοινωνία με τις τοπικές εκκλησίες που συμμετέχουν στην αίρεση του Οικουμενισμού. Να κλείσουν τα ώτα στους πλανεμένους που υποκρίνονται τους αντιαιρετικούς και αντιοικουμενιστές, αλλά έλκουν την χειροτονία τους από οικουμενιστές επισκόπους και συνάμα είναι μέλη στις οικουμενιστικές ιεραρχίες των κατά τόπους εκκλησιών.

Ο Λεόντιος χειροτονεί τον Αυξέντιο...

  

Φωτογραφικό ντοκουμέντο της χειροτονίας του Φλωριναίου Επισκόπου Γαρδικίου, Αυξεντίου Πάστρα από τον λατινόφρονα Αρχιεπίσκοπο Χιλής Λεόντιο, στη φωτογραφία φέρει την Μίτρα και ίσταται όπισθεν του Επισκόπου που ευλογεί. Ο Λεόντιος ήταν οικουμενιστής καθ' ότι συμπροσευχόταν με αιρετικούς, όπως με Καρδιναλίους του Πάπα, υπάρχει και σχετική φωτογραφία από την συμπροσευχή αυτή. Ο αιρετικός οικουμενιστής Λεόντιος λοιπόν, χειροτόνησε τον Αυξέντιο ο οποίος αργότερα ανεδείχθη Αρχιεπίσκοπος Αθηνών της σχισματοαιρετικής ομάδος των Φλωριναίων αυτοαποκαλουμένων ''ΓΟΧ'', οι οποίοι σήμερον αριθμούν πολλές ομάδες, τις οποίες ''δεν χωρίζει δογματική ιδεολογία αλλά η ''φιλαρχία, η κενοδοξία, η υπερηφάνεια'', κατά το βιβλίο Φλωριναίου Μοναχού, στο οποίο έτσι γράφει. Τίτλος και λοιπά στοιχεία βιβλίου: ΜΟΝΑΧΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ, ΟΙ ΣΧΙΣΤΑΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΕΚΔΟΣΙΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΝ ΓΟΡΤΥΝΙΑΣ ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 1994.

Οι ειρωνικώς υπό κάποιων αναφερόμενοι ως ''Ματθαϊκοί'', (Εκκλησία Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών Ελλάδος), ουδέποτε διεχώρισαν την θέση τους από Επίσκοπο ή ομάδα Επισκόπων παρά μόνο για λόγους Πίστεως. Όπως π.χ. το 1937 για την αναφορά του πρώην Φλωρίνης Χρυσοστόμου περί των εγκύρων μυστηρίων της νεοημερολογίτικης εκκλησίας, το 1943 για τους ίδιους λόγους από τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Γερμανό Βαρυκόπουλο, το 1995 λόγω της εικονομαχικής αιρέσεως που ενεφανίσθη στους κόλπους Της Εκκλησίας υπό τινών Επισκόπων, Ιερέων και Μοναχών, και το 2002 λόγω της αιρέσεως κάποιου Επισκόπου που ενστερνίστηκε την αίρεση της νεοεκκλησιολογίας. Ουδέποτε σημειώθηκε εκκλησιαστικό σχίσμα στους υπό του Αγίου Ματθαίου Επισκόπους παρά μόνο για ζητήματα Πίστεως.

Ο εικονιζόμενος Αρχιμανδρίτης δίπλα από τον Αυξέντιο είναι ο γνωστός μετέπειτα Επίσκοπος Μαγνησίας Χρυσόστομος Νασλίμης, ο οποίος ήταν πνευματικός της Ιεράς Μονής Υπαπαντής Του Χριστού στο Χαρτοκόπι Καβάλας. Ο εν λόγω Επίσκοπος από όσα λένε οι παλαιότεροι, ήταν αγιομάχος, αφού δεν ανεγνώριζε τη Αγιότητα του Αγίου Νεκταρίου του εν Αιγίνη. Δεν υπάρχουν ατράνταχτες αποδείξεις για τη αγιομαχία του αλλά όσοι γνωρίζουν την πορεία του ανδρός αυτό υποστηρίζουν. Εμείς δε μπορούμε να τοποθετηθούμε επί του θέματος του αν ήταν αγιομάχος ή όχι, αλλά υφίσταται ζήτημα εφόσον όσοι τον γνώρισαν υποστηρίζουν την αυτή άποψη, ότι δεν απεδέχετο την Αγιότητα του Αγίου Νεκταρίου.

Δέχεται τον διάβολο μετανοούντα Ο Θεός;

 

 

Κάποιος άγιος γέροντας, μεγάλος και διορατικός, έχοντας νικήσει και ξεπεράσει όλους τους πειρασμούς των δαιμόνων, είχε λάβει το χάρισμα να βλέπει οφθαλμοφανώς το πως επιδρούν στη ζωή των ανθρώπων οι άγγελοι και οι δαίμονες· πως δηλ. ο καθένας από την πλευρά του αγωνίζονται για τις ψυχές των ανθρώπων. Ήταν δε τόσο μεγάλος και υψηλός στην αρετή, που τα ακάθαρτα πνεύματα τον υπολόγιζαν πολύ και συστέλλονταν μπροστά του. Πολλές φορές τα κορόιδευε και τα ύβριζε θυμίζοντάς τους την πτώση τους από τους ουρανούς και την αιώνια κόλαση του πυρός που τα περιμένει. Οι δαίμονες λοιπόν μιλούσαν με θαυμασμό για τον μεγάλο γέροντα κι έλεγαν ότι κανένας να μη τολμήσει στο εξής να παλέψει μαζί του ή έστω και να τον πλησιάσει, μη τυχόν και πληγωθεί από τον γέροντα, διότι έχει ανέλθει σε μεγάλο πλούτο απάθειας και έχει τύχει της θεώσεως με τη χάρη του Παναγίου Πνεύματος.

Ενώ λοιπόν έτσι είχαν τα πράγματα, κάποιος δαίμονας ρωτά ένα σύντροφό του:

-Αδελφέ Ζερέφερ (διότι αυτό ήταν το όνομα εκείνου του δαίμονος), αν κάποιος από εμάς μεταμεληθεί, τον δέχεται ο Θεός σε μετάνοια; Ναι ή όχι; Και ποιός άραγε να το γνωρίζει αυτό;

Και αποκρίθηκε ο Ζερέφερ:

— Θέλεις να πάω στον μεγάλο γέροντα που δεν μας φοβάται, να τον ρωτήσω τάχα σχετικά μ’ αυτό και να τον δοκιμάσω;

 

— Πήγαινε, αλλά πρόσεχε πολύ, γιατί ο γέροντας είναι διορατικός και θα καταλάβει ότι πηγαίνεις με δόλο και δεν θα πεισθεί να ρωτήσει τον Θεό. Αλλά πήγαινε και ή τα καταφέρνεις ή απλώς δοκιμάζεις και φεύγεις.

Πήγε λοιπόν τότε ο Ζερέφερ σ’ εκείνον τον μεγάλο γέροντα και αφού πήρε σχήμα ανθρώπου, θρηνούσε και οδυρόταν μπροστά στον γέροντα. Ο Θεός δε θέλοντας να δείξει ότι δεν αποστρέφεται κανέναν που να έχει μετανοήσει, αλλά δέχεται όλους όσους προστρέχουν σ’ Αυτόν, δεν αποκάλυψε στον γέροντα τά σχετικά με τον δόλιο δράκοντα. Έτσι εκείνος τον έβλεπε σαν άνθρωπο και τίποτε περισσότερο. Γι’ αυτό και τον ρώτησε:

— Για ποιό λόγο κλαις, άνθρωπε, και θρηνείς από τα κατάβαθα τής καρδιάς σου, ραγίζοντας έτσι με τα δάκρυά σου και την καρδιά μου;

— Εγώ, πάτερ άγιε, δεν είμαι άνθρωπος, αλλά, όπως μου φαίνεται, διάβολος πονηρός, λόγω τού πλήθους των εγκλημάτων μου.

-Και τί θέλεις να κάνω για σένα. αδελφέ; (Διότι νόμιζε ότι από μεγάλη ταπείνωση αυτοαποκαλείται δαίμονας ό άνθρωπος, αφού ο Θεός δεν του είχε φανερώσει ακόμη τι συνέβαινε στην πραγματικότητα).

— Τίποτε περισσότερο δεν σου ζητώ, άνθρωπε του Θεού, παρά να παρακαλέσεις πολύ τον Κύριο και Θεό σου να σου φανερώσει αν δέχεται τον διάβολο σε μετάνοια. Διότι αν δέχεται εκείνον, τότε θα δεχθεί κι εμένα που δεν υστερώ σε τίποτε από λόγου του.

— Να κάνω όπως θέλεις. Για την ώρα όμως πήγαινε σήμερα σπίτι σου κι έλα αύριο εδώ να σου πω το θέλημα του Θεού.

Και σαν έγινε αυτό, άπλωσε τα χέρια ο γέροντας εκείνο το βράδυ και παρακάλεσε τον φιλάνθρωπο Θεό να του φανερώσει αν δέχεται το διάβολο σε μετάνοια. Κι αμέσως του παρουσιάστηκε άγγελος Κυρίου, φωτεινός σαν αστραπή, και τού λέει:

— Τάδε λέγει Κύριος ο Θεός σου: «Γιατί με παρακαλείς για χάρη του δαίμονα: Και γιατί ήρθε αυτός διάβολος να σε πειράξει;»

— Και πώς ο Κύριος δεν μου αποκάλυψε την περίπτωση, αποκρίθηκε ο γέροντας, αλλά μου την απέκρυψε, ώστε να μη την αντιληφθώ;

— Μη λυπηθείς γι’ αυτό το πράγμα. Διότι πρόκειται για κάποια θαυμαστή οικονομία του Θεού προς ωφέλεια των αμαρτωλών, ώστε να μην απελπίζονται. Διότι κανέναν από εκείνους που προσέρχονται σ’ Αυτόν δεν τον αποστρέφεται ο υπεράγαθος Θεός, ακόμη κι αν αυτός είναι ο ίδιος ο Σατανάς και διάβολος. Επίσης γίνεται αυτό για να φανεί η σκληρότητα και απόγνωση των δαιμόνων. Όταν λοιπόν έλθει, μη τον σκανδαλίσεις απ’ την αρχή, αλλά πες του τα εξής: «Για να καταλάβεις ότι ο Θεός είναι φιλάνθρωπος και κανένα από όσους προστρέχουν σ’ Αυτόν δεν τον αποστρέφεται, ακόμη κι αν αυτός είναι δαίμονας και διάβολος, υποσχέθηκε και σένα να σε δεχθεί, εάν βέβαια φυλάξεις αυτά που σε προστάζει». Και τότε θα σου πει: «Ποιά είναι αυτά;» Κι εσύ να του πεις: «Ο Κύριος και Θεός γνωρίζει πολύ καλά ποιός είσαι και από πού ήρθες, για να τον δοκιμάσεις. Διότι εσύ είσαι το αρχαίο κακό, που από την υπερηφάνειά σου δεν έχεις μάθει να γίνεσαι καινούργιο καλό. Πώς λοιπόν θα μπορέσεις να ταπεινωθείς και να βρεις έλεος με την μετάνοια; Για να μην έχεις όμως πρόφαση απολογίας Ενώπιον Του κατά τη ημέρα τής κρίσεως ότι δήθεν ήθελες να μετανοήσεις κι ο Θεός δεν σε δέχθηκε, πρόσεχε στα λόγια μου, πως πρέπει ν’ αρχίσεις τη σωτηρία σου. Ο Κύριος είπε να καθίσεις επί τρία χρόνια σε ένα τόπο ακίνητος και στραμμένος μέρα-νύχτα προς ανατολάς και να φωνάζεις εκατό φορές με δυνατή φωνή: Ο Θεός. ελέησόν με το αρχαίο κακό και πάλι άλλες εκατό φορές με δυνατή φωνή: Ο Θεός, ελέησόν με το βδέλυγμα της ερημώσεως και πάλι άλλες τόσες Ο Θεός, ελέησόν με την εσκοτισμένην απάτην. Αυτά να τα φωνάζεις αδιάκοπα, γιατί δεν έχεις σώμα για να κουρασθείς και να λιποψυχήσεις. Όταν δε τα κάνεις αυτά με ταπείνωση, τότε θα επανέλθεις στην αρχαία τάξη και θα συγκαταριθμείς με τους αγγέλους του Θεού». Αν λοιπόν συμφωνήσει μαζί σου να τα κάνει αυτά, δέξου τον σε μετάνοια. Αλλά γνωρίζω καλά ότι το αρχαίο κακό δεν γίνεται καινούργιο καλό. Γράψε όμως αυτά που θα συμβούν, για να σώζονται μέχρι των έσχατων ημερών, ώστε να μη απελπίζονται όσοι θέλουν να μετανοήσουν. Διότι αυτή η διήγηση θα συντελέσει πάρα πολύ στο να πληροφορηθούν οι άνθρωποι ότι είναι εύκολο να μην απελπίζονται για την σωτηρία τους.

Αυτά είπε ο Άγγελος και ανέβηκε στους ουρανούς. Την άλλη μέρα πρωί-πρωί ήρθε ο δαίμονας και άρχισε από μακριά να θρηνεί υποκριτικά και να χαιρετά τον γέροντα. Ο γέροντας από την αρχή δεν ξεσκέπασε την μηχανορραφία του, μόνο έλεγε από μέσα του: «Κακώς ήρθες κλέφτη, διάβολε, σκορπιέ, αρχαίο κακό, το ιοβόλο φίδι το παμπόνηρο». Έπειτα του λέει:

-Γνώριζε ότι παρεκάλεσα τον Κύριο καθώς σου υποσχέθηκα και ότι σε δέχεται σε μετάνοια, εάν βέβαια εκτελέσεις αυτά που σε διατάζει δι’ εμού ο κραταιός και πανίσχυρος Θεός.

-Και ποιά είναι αυτά που όρισε ο Θεός να κάνω;

-Ο Θεός προστάζει να σταθείς σ’ ένα τόπο για τρία χρόνια στραμμένος προς ανατολάς και να φωνάζεις νύχτα-μέρα εκατό φορές: Ο Θεός. ελέησόν με, το βδέλυγμα της ερημώσεως, άλλες τόσες φορές: Ο Θεός, ελέησόν με, την σχετισμένη άπατη κι άλλες τόσες Ο Θεός. ελέησόν με, το αρχαίο κακό, και όταν τα κάνεις αυτά, θα σε συναριθμήσει με τους αγγέλους του.

Τότε ο Ζερέφερ, ο υποκριτής της μετανοίας, ακούγοντάς τα αυτά, γέλασε αμέσως δυνατά και λέει:

— Βρε σαπρόγερε, αν ήταν να αποκαλέσω τον εαυτό μου βδέλυγμα της ερημώσεως καί αρχαίο κακό και σκοτισμένη απάτη, θα το έκανα μια και καλή από την αρχή και θα σωζόμουνα. Τώρα εγώ αρχαίο κακό; Μη γένοιτο! Και ποιός το λέει αυτό; Εγώ είμαι αρχαίο καλό και πολύ καλό μάλιστα. Και δηλαδή τώρα, όσο είμαι ακόμα θαυματουργός και όλοι με φοβούνται και υποτάσσονται σε μένα, να αποκαλέσω εγώ ο ίδιος τον εαυτό μου βδέλυγμα της ερημώσεως και σκοτισμένη απάτη και αρχαίο κακό; Όχι, γέροντα! Όχι, όσο εξουσιάζω τους αμαρτωλούς, να γίνω ένας δούλος αχρείος, ταπεινός και ευτελής με τη μετάνοια! Όχι. γέροντα! Όχι, γέροντα! Όχι. μη γένοιτο να καταντήσω εγώ σε τέτοια ατιμία!

Αυτά είπε το ακάθαρτο πνεύμα και εξαφανίστηκε αλαλάζοντας. Ο γέροντας τότε σηκώθηκε να προσευχηθεί ευχαριστώντας τον Θεό και λέγοντας:

- Αλήθεια είπες. Κύριε, ότι αρχαίο κακό καινούργιο καλό δεν γίνεται.

Αυτά, αγαπητοί μου. δεν τα διηγήθηκα έτσι απλώς και τυχαία, αλλά για να πληροφορηθείτε το μέγεθος της αγαθότητας του Δεσπότη Χριστού· ότι δηλ. αν και το διάβολο δέχεται σε μετάνοια, πόσο μάλλον τους ανθρώπους, που για χάρη τους έχυσε το ίδιο Του το αίμα.

Πηγή: «Αγιορείτικη Μαρτυρία» τευχ.7, σ.100-102. blogs.sch.gr/kantonopou/

Τὸ πρόβλημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Πάθος κτηνῶδες και βδελυρὸ.

Τὸ πρόβλημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας.

Στὸ τελευταῖο κεφάλαιο (22ό) τοῦ τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τοῦ ὑπέροχου βιβλίου τῆς Ἀποκαλύψεως, περιγράφεται ὁ οὐράνιος Παράδεισος, ἡ αἰώνια καὶ µακαρία ζωὴ τῶν δικαίων. Ὅµως µετὰ τὸν ἕβδοµο καὶ τελευταῖο µακαρισµό, µετὰ τὴν εὐλογηµένη λέξη «μακάριοι», ποὺ ἀφορᾶ ὅσους θὰ εὐφραίνονται στὸν πνευµατικὸ Παράδεισο τοῦ τριαδικοῦ Θεοῦ, ἀκούγεται ὁ κεραυνοβόλος θεῖος λόγος «ἔξω»! Ἕνας λόγος ποὺ προκαλεῖ ἴλιγγο, σύγκρυο, φρίκη, τρόµο! «Ἔξω» καὶ µακριὰ ἀπὸ τὸν παµπόθητο Παράδεισο µὲ τὰ αἰώνια ἀγαθά του, ποιοί; «Οἱ κύνες καὶ οἱ φαρµακοὶ καὶ οἱ πόρνοι καὶ οἱ εἰδωλολάτραι καὶ πᾶς ὁ φιλῶν καὶ ποιῶν ψεῦδος» (Ἀποκ. κβ´ [22] 14-15). Ἔξω οἱ ἀδιάντροποι σὰν τὰ σκυλιά, οἱ µάγοι καὶ οἱ πόρνοι καὶ οἱ εἰδωλολάτρες καὶ καθένας ποὺ ἀγαπᾶ καὶ διαπράττει τὴν ἀπάτη καὶ τὴν πλάνη τῆς ἀµαρτίας.

Πρῶτοι στὸν κατάλογο τῶν δυστυχισµένων ἀνθρώπων ποὺ ἀποκλείονται ἀπὸ τὴν µακαριότητα τοῦ Παραδείσου, «οἱ κύνες», οἱ κίναιδοι, κατὰ τὸν ἐρµηνευτὴ Ἀρέθα, οἱ ὁµοφυλόφιλοι! Γιατί αὐτὸς ὁ ἀποκλεισµός; Διότι πρόκειται γιὰ βαρύτατο ἀµάρτηµα. Ἁµάρτηµα ποὺ καταδικάζεται τόσο αὐστηρὰ ἀπὸ τὸ Πνεῦµα τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι μόνο στὸ τελευταῖο κεφάλαιο τοῦ τελευταίου βιβλίου τῆς Ἁγίας Γραφῆς.

Διότι ἤδη στὸ πρῶτο βιβλίο τῆς Ἁγίας Γραφῆς, τὴ Γένεση, ἔχουμε φοβερὴ καταδίκη τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος μὲ τὴν ὁλοσχερὴ καταστροφὴ τῶν πόλεων Σοδόμων καὶ Γομόρρων. Οἱ κάτοικοι τῶν δύο ἐκείνων περιοχῶν εἶχαν ὅλοι – νέοι καὶ γέροι – ὑποδουλωθεῖ στὸ πάθος αὐτό, τὸ ἀτιμωτικότερο τῶν παθῶν, ὥστε προκάλεσαν τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ ὀργὴ δὲ αὐτὴ ἐκδηλώθηκε μὲ τὸ νὰ βρέξει ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν οὐρανὸ «θεῖον καὶ πῦρ», μὲ τὰ ὁποῖα «κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίχωρον καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας ἐν ταῖς πόλεσιν» καὶ ὅλη τὴ βλάστηση τῆς ὡραίας καὶ πλούσιας ἐκείνης περιοχῆς! (βλ. Γεν. ιθ΄ [19] 1-28).

Ἀργότερα τὸ ἀπαίσιο αὐτὸ ἁμάρτημα καταδικάζεται δύο φορὲς στὸ βιβλίο τοῦ Λευϊτικοῦ (Λευϊτ. ιη΄ [18] 22· κ΄ [20] 13).Τὸ φοβερὸ γεγονὸς τῆς καταστροφῆς τῶν Σοδόμων καὶ Γομόρρων μαρτυρεῖται ἱστορικῶς καὶ διαχρονικῶς ἀπὸ τὴ Νεκρὰ θάλασσα. Κάτω ἀπὸ τὸν ὑγρὸ αὐτὸ τάφο βρίσκονται τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα. Αἰῶνες τώρα θειοῦχες ἀναθυμιάσεις δηλητηριάζουν τὴν περιοχή. Ζωὴ δὲν ὑπάρχει στὰ νερά της. Στὴν ἐπιφάνειά της ἐπιπλέουν σβῶλοι θειαφιοῦ. Οἱ ἄνθρωποι δὲν βυθίζονται λόγῳ τῆς πυκνότητος τοῦ νεροῦ.

Ἀλλ’ ἐκτὸς ἀπὸ τὴ διαχρονικὴ παρουσία τῆς Νεκρᾶς θαλάσσης, ποὺ βοᾶ καὶ κράζει πόσο ὁ Θεὸς ἀπεχθάνεται τὸ βαρύτατο ἁμάρτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ἔχουμε καὶ τὶς μαρτυρίες τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ (βλ. Ματθ. ι΄ [10] 14-15· ια΄ [11] 23-24· Λουκ. ιζ΄ [17] 20-29) καὶ τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ποὺ μιλοῦν στὴν Καινὴ Διαθήκη γιὰ τὴ μεγάλη αὐτὴ ἁμαρτία καὶ ἀναφέρονται στὶς ἁμαρτωλὲς ἐκεῖνες πόλεις καὶ τὴν τιμωρία τους (βλ. Ἰούδα 7).

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ μιλάει ἀναλυτικότερα καὶ καταφέρεται σαφῶς κατὰ τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ ἁμαρτήματος εἶναι ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος. Ἡ γλώσσα ποὺ χρησιμοποιεῖ περιγράφοντας τὰ πάθη αὐτὰ εἶναι ἔντονα ρεαλιστική. Ἐπειδή, λέγει, οἱ ἄνθρωποι λάτρευσαν τὴν κτίση παραμερίζοντας μὲ περιφρόνηση τὸν Κτίστη, γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ παραδοθοῦν σὲ ἀτιμωτικὰ πάθη. Διότι οἱ γυναῖκες τους ἄλλαξαν τὴ φυσικὴ σχέση καὶ χρήση μὲ τὴν ἀφύσικη καὶ ἐξευτελίστηκαν μὲ ἀκατονόμαστες ἀσέλγειες. Μὲ τὸν ἴδιο ἀκριβῶς τρόπο καὶ οἱ ἄν δρες ἄφησαν τὴ φυσικὴ σχέση καὶ χρήση τῆς γυναίκας καὶ φλογίστηκαν ἀπὸ φωτιὰ ἀκράτητης ἐπιθυμίας μεταξύ τους, προβαίνοντας σὲ ἀσελγεῖς καὶ ἄτιμες πρά ξεις ἀρσενικοὶ μὲ ἀρσενικοὺς καὶ παίρνοντας ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό τους τὸν μισθὸ ποὺ τοὺς ἄξιζε γιὰ τὴν πλάνη τῆς εἰ δωλολατρίας τους. Καὶ προσθέτει ὁ θεοφώτιστος Ἀπόστολος: Αὐτοί, ἐνῶ γνώρισαν καλὰ ἐκεῖνο ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς πρόσταξε ὡς δίκαιο, ὅτι δηλαδὴ ὅσοι κάνουν τέτοια ἔργα εἶναι ἄξιοι θανάτου, ὄχι μόνο τὰ κάνουν, ἀλλὰ καὶ ἐπιδοκιμάζουν ἐκείνους ποὺ τὰ κάνουν, δείχνοντας ἔτσι ὅτι τρέχουν πρὸς τὸ κακὸ ὄχι ἀπὸ ἀδυναμία, ἀλλὰ ἀπὸ βαθιὰ διαφθορὰ τῆς ψυχῆς τους (Ρωμ. α΄ 25-32). Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ θεοφόροι Πατέρες ἐπιμένουν πολὺ στὴν καταδίκη τοῦ βδελυκτοῦ αὐτοῦ πάθους. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέγει ὅτι αὐτὸ εἶναι «δαιμο νικὸς βίος».

Ὅλα τὰ πάθη, λέγει, εἶναι ἀτιμωτικά, ἰδιαίτερα ὅμως ἡ μανία αὐτή. Καὶ ἀλλοῦ τὸ ὀνομάζει «κολοφῶ να τῶν κακῶν», ἀποκορύφωμα ὅλων τῶν κακῶν. «Νόσημα χαλεπόν (βαρύ) καὶ ἀνίατον», «λοιμόν, λοιμῶν χαλεπώτερον», πανώλη χειρότερη ἀπὸ τὶς πανώλεις! Τονίζει δὲ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ὅτι αὐτό, ὅπως ἄλλωστε καὶ ὅλα τὰ πάθη, προέρχεται ἀπὸ τὸ ὅτι οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δόθηκαν στὶς ἀπολαύσεις καὶ ἀπεμάκρυναν ἀπὸ τὴν ψυχή τους τὸν φόβο τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Θεὸς τοὺς ἐγκατέλειψε. Ἐπίσης ὁ Μέγας Βασίλειος τὸ καταδικάζει ἀπερίφραστα μὲ τὸν Ζ΄ καὶ ΚΒ΄ Κανόνα του.

Σήμερα οἱ δοῦλοι τῆς ἠθικῆς αὐτῆς διαφθορᾶς ἔπαθαν τέτοια πώρωση καὶ διαστροφή, ὥστε ὀργανώνουν «παρελάσεις ὑπερηφανείας» διαφημίζοντας προκλητικὰ τὴ διαστροφή τους καὶ «ἐπαγαλλόμενοι» γιὰ τὴν πονηρία τους (Μέγας Βασίλειος). Ὑπερηφανεύονται γι’ αὐτὸ ποὺ χαροποιεῖ τοὺς ἀνθρωποκτό νους δαίμονες, ἐξοργίζει τὸν Θεὸ καὶ προκαλεῖ ἀηδία στοὺς ἀνθρώπους. Μιλοῦν γιὰ «διαφορετικότητα», ἐνῶ αὐτὸ ποὺ βιώνουν εἶναι ἔσχατη ἀναισχυντία. Εἶναι καταφανῶς δαιμονικὴ ἐνέργεια, ποὺ ἀποβλέπει στὴν ἀποκτήνωση τοῦ ἀνθρώπου καὶ στὴν πλήρη διάλυση τῆς θεόπλαστης προσωπικότητός του. Ταυτόχρονα δὲ διαλύουν τὸν θεοΐδρυτο θεσμὸ τῆς οἰκογένειας καὶ ἄρα ὅλο τὸν κοινωνικὸ ἱστό. Μὲ αὐτὴ τὴν πλήρη ἐξαχρείωση ποιὸς θὰ σώσει τὰ δυστυχισμένα αὐτὰ πλάσματα κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως; Καὶ ὄχι μόνο αὐτούς, ἀλλὰ καὶ ὅσους τοὺς ἐπιδοκιμάζουν;

 
Διότι τὶς προκλητικὲς αὐτὲς παρελάσεις, ποὺ γίνονται δυστυχῶς τελευταῖα καὶ στὴν Ἑλλάδα, τὶς ὑποστηρίζουν ἐκθύμως τοπικὲς ἀρχές, ὅπως οἱ δήμαρχοι Ἀθηνῶν καὶ Θεσσαλονίκης! Μὲ τὴν ἄδειά τους παρελαύνουν στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν παρουσίᾳ ἐκπροσώπου τοῦ Δήμου, στὴν πόλη ποὺ ἔφερε τὸ φῶς τοῦ Εὐαγγελίου ὁ ἀπόστολος Παῦλος, στὴν πόλη τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτου καὶ τῆς ἁγίας Φιλοθέης. Παρελαύνουν σκορπίζοντας τὴ δυσωδία τοῦ πάθους τους στὴν πόλη τοῦ μυροβλύτου ἁγίου Δημητρίου καὶ τοῦ φωστῆρος τῆς ὀρθοδοξίας ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ. Καὶ ὁ δήμαρχος τῆς Θεσσαλονίκης τοὺς χειροκροτεῖ καὶ φωταγωγεῖ τὸν Λευκὸ Πύργο, ἀντὶ νὰ τὸν σκεπάσει μὲ μαῦρα πέπλα σὲ ἔνδειξη βαθυτάτου πένθους! Ὅμως ὅποιος «συνευδοκεῖ» μὲ ὅσους ἐνεργοῦν κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, «παρουσιάζεται οἱονεί (τρόπον τινά) σύμμαχος καὶ συνεργάτης ὑπὲρ τοῦ βασιλείου τοῦ σατανᾶ καί τῶν συμφερόντων αὐτοῦ» (Παν. Ν. Τρεμπέλας). Διότι ὑπερασπίζεται καὶ δικαιολογεῖ καὶ ἐνθαρρύνει τοὺς ἄλλους νὰ κάνουν τὰ ἴδια! Ἔτσι ὅμως ἀλλοιώνει τὰ ἠθικὰ κριτήρια τῆς ἀνθρώπινης κοινωνίας.

Ὅσοι ὅμως ἀνήκουμε στὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ «στῶμεν καλῶς»! Ἂς μὴν ἀφήσουμε ἀθωράκιστη τὴν Ἑλλάδα μας, ἀπροστάτευτα τὰ παιδιά μας. Ἂς μὴν ἐπιτρέψουμε νὰ γίνει ἡ χώρα, ποὺ ἀρωματίζεται ἀπὸ τὰ μύρα ἁγίων Λειψάνων ὁσίων καί μαρτύρων, τόπος ἀπὸ ὅπου θὰ ἀναδύεται ἡ σατανικὴ δυσωδία τῆς βδελυρῆς ὁμοφυλοφιλίας. Ἡ ἁγία καὶ ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἔχει χρέος νὰ ὑψώσει στεντόρεια καταδικαστικὴ φωνή, στιγματίζοντας τὴν ἀναίσχυντη ὁμοφυλοφιλία καὶ προασπίζοντας τὸ λογικὸ ποίμνιο τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ. Τὸ δρόμο τὸν ἄνοιξε ἤδη ἡ Ὀρθόδοξος Ἱεραρχία τῆς Μολδαβίας.

Ταυτόχρονα, ὅσοι πιστεύουμε στὸν Τριαδικὸ Θεὸ ἂς ὑψώσουμε σ’ αὐτὴν τὴν ἀντιπνευματικὴ ἐποχή, στὴν ὁποία ἁλωνίζει τὸ πνεῦμα τοῦ ἀντιχρίστου, χέρια, νοῦ καὶ καρδιὰ σ’ Αὐτὸν τοῦ Ὁποίου αἱ χεῖρες μᾶς ἐδημιούργησαν καὶ μᾶς ἔπλασαν κατ’ εἰκόνα ἰδικήν Του καὶ καθ’ ὁμοίωσιν. Δεηθῶμεν τοῦ Κυρίου, ἱκετεύοντάς Τον νὰ καλέσει εἰς μετάνοιαν καὶ σωφρονισμὸν τοὺς δυστυχεῖς δούλους τῶν δαιμόνων τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Εἶναι χρέος μας.

Περιοδικό ''Ο ΣΩΤΗΡ'' 1/10/2013.

Πηγή: Ακτίνες

Ο Αλεξανδρείας στο Βατικανό.

Συνάντηση με τον Πάπα Φραγκίσκο είχε χθες ο Πάπας και Πατριάρχης Αλεξανδρείας κ. Θεόδωρος στο Βατικανό.
Οι δυο Προκαθήμενοι είχαν την ευκαιρία να συζητήσουν για θέματα κοινού ενδιαφέροντος σχετικά με την κατάσταση στην περιοχή της Αιγύπτου και της Μέσης Ανατολής εν γένει.

Πηγή: dogma.gr 

(Σχόλιο Εγκολπίου: Όλα γίνονται στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης και του οικουμενισμού. Αφορμές υπάρχουν πολλές για να συναντώνται οι ηγέτες των επισήμων δογμάτων και να προωθούν τα σχέδιά τους για παγκόσμια κυβέρνηση, ενιαίο νόμισμα, και μία παγκόσμια θρησκεία... Δείτε και την παρακάτω φωτογραφία και σκεφτείτε ότι είναι ήδη συμπορευόμενοι, ενωμένοι προς έναν σκοπό. Κάποιοι όμως πλανεμένοι οικουμενιστές υποστηρίζουν και πλανούν τους αδαείς, πως εκτός εκκλησίας δεν γίνεται ομολογία κατά Θεόν, αλλά όποιος θέλει ας είναι αντιοικουμενιστής, αρκεί να βρίσκεται εντός εκκλησίας και ας πολεμά την οικουμενιστική αίρεση εκ των ένδον... Δηλαδή σοφιστικώς πρεσβεύουν την άποψη πως είσαι Ορθόδοξος κι ας παραμένεις μέλος μίας αιρετικής εκκλησίας. Πλάνη μεγίστη... Δεν γίνεται με βάση τους Ιερούς Κανόνες να είσαι μέλος αιρετικής εκκλησίας ή σχισματικής, και να είσαι συνάμα και Ορθόδοξος, μέλος της Μίας Αγίας Καθολικής Αποστολικής Εκκλησίας Του Χριστού μας. 

Στην Ελλάδα τουλάχιστον που υπάρχουν πολλές εμφανιζόμενες σαν εκκλησίες Του Χριστού, πρέπει να παλέψουμε με πολλά προσωπεία της ''αλήθειας''. Άλλοι προβάλλουν την δήθεν ορθή ερμηνεία Του Ευαγγελίου, άλλοι προβάλλουν την κοσμική αναγνώριση που έχουν, νομίζοντας πως Ο Κύριος ζήτησε ή ενδιαφέρεται για τέτοιου χαρακτήρος αναγνωρίσεις, άλλοι προβάλλουν την ''γνησιότητά'' τους, άλλοι προβάλλουν το πλήθος που τους ακολουθεί, άλλοι τις πολιτικές τους διασυνδέσεις, άλλοι κρύβονται πίσω από το ημερολόγιο, άλλοι το ακριβό τους αυτοκίνητο και ο κατήφορος τέλμα δεν έχει. Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς απευθυνόμενος πρός τόν πατριάρχη Άντιοχείας καί δι᾽ αυτού και πρός όλους μας: «Καί γάρ οἱ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας τῆς ἀληθείας εἰσί· καί οἱ μή τῆς ἀληθείας ὄντες, οὐδέ τῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας εἰσί· καί τοσοῦτο μᾶλλον ὅσον ἄν καί σφῶν αὐτῶν καταψεύδοιντο, ποιμένας καί ἀρχιποίμενας ἱερούς ἑαυτούς καλοῦντες καί ὑπ᾽ ἀλλήλων καλούμενοι· μηδέ γάρ προσώποις τόν Χριστιανισμόν, ἀλλ᾽ ἀληθείᾳ καί ἀκριβείᾳ πίστεως χαρακτηρίζεσθαι μεμυήμεθα.» Βλέπε: Ἀναίρεσις γράμματος Ἰγνατίου Ἀντιοχείας, ἐν Π. ΧΡΗΣΤΟΥ, ἔνθ᾽ ἀνωτ., Θεσσαλονίκη 1966, τόμ. 2, σελ. 627. Μετάφραση στη νεοελληνική: Στήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀνήκουν ὅσοι ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια· ὅσοι δέν ἀκολουθοῦν τήν ἀλήθεια, αὐτοί δέν ἀνήκουν στην Ἐκκλησία. Αὐτό ἰσχύει πολύ περισσότερο γιά ὅσους ἐξαπατοῦν τους ἑαυτούς των αὐτοαποκαλούμενοι καί ἀλληλοαποκαλούμενοι ποιμένες καί ἱεροί ἀρχιποιμένες. Γιατί ἔχουμε διδαχθῆ ὅτι ὁ Χριστιανισμός δέν δίνει σημασία στά πρόσωπα, ἀλλά στήν ἀλήθεια καί στήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως.

Πρέπει λοιπόν να μελετήσουμε ποιά είναι Η Εκκλησία η γνήσια, η αληθινή; Να μελετήσουμε την αλήθεια, ιστορικώς, εκκλησιολογικώς, διότι όταν την εντοπίσουμε εκεί είναι και Η Εκκλησία όπως μας διδάσκει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Όταν διαβάζουμε γενικότητες σε ιστολόγια που εκφέρουν δήθεν την αλήθεια, πρέπει να μελετούμε αν τα κείμενά τους είναι με αποδείξεις, με παραπομπές σε ιστορικές πηγές. Για παράδειγμα διαβάζουμε κάπου: ''Εμφανίστηκαν σχίσματα και διαιρέσεις λόγω φιλαρχίας.'', ή, ''Το πλήθος ήταν εξαγριωμένο και προέβη σε βανδαλισμούς.'', ή, ''Παράνομες ενέργειες μαράζωναν το κίνημα.''... Αυτές οι φράσεις δεν αποτελούν ιστορικό δεδομένο, αλλά αόριστη αναφορά, προσωπική τοποθέτηση. Ανεξαρτήτως αν θέλει κάποιος μέσω τέτοιων φράσεων να παραπλανήσει ή όχι τον αναγνώστη, τελικώς αυτές οι φράσεις φέρουν παραπλάνηση, ανακρίβεια και απομάκρυνση εκ της αληθείας. Και αυτό διότι δεν έχουν τεκμηρίωση αλλά εντυπωσιασμό και μόνο. Απευθύνονται στο συναίσθημα και όχι στη λογική. Όταν μάλιστα δεν συνοδεύονται από συγκεκριμενοποίηση των γεγονότων, των προσώπων και των εξ αυτών ενεργειών τους, τότε η αναφορά στερείται επιστημονικής σοβαρότητος και κύρους. Είναι παντελώς αναξιόπιστη, και άκυρη.

Η σοβαρή και με Ορθόδοξα ελατήρια αναζήτηση πρέπει να γίνεται με ερωτήματα όπως: Πού αναπαύεται Ο Τριαδικός Θεός; Στις δόξες και τις τιμές; Στα δείπνα και τις φωτογραφίες με διασημότητες και πολιτικούς; Στις δημόσιες σχέσεις και τα ανταλλάγματα; Στις ακριβές λιμουζίνες και στις φανταχτερές πινακίδες στο αυτοκίνητο για να βλέπει ο κόσμος ότι περνά ο τάδε επίσκοπος; Πού αναπαύεται ο Κύριος μας λοιπόν; Αναπαύεται στην ταπείνωση και την αφάνεια. Στη διανομή τροφίμων χωρίς ρεπορτάζ και φωτογραφίες στο διαδίκτυο. Ο Θεός δεν γράφει στο Ευαγγέλιό του, όταν κάνεις ελεημοσύνη να το δημοσιοποιείς για να σου λένε οι λαϊκοί τί καλός δεσπότης που είσαι... Οπότε ας τηρεί ο κάθε επίσκοπος, κατά τη άποψή μου, το ρηθέν υπό Του Κυρίου λέγοντος: Κεφάλαιο 6, στίχοι 1 ως 4, ''Προσέχετε να μην κάνετε την ελεημοσύνην σας εμπρός εις τα μάτια των ανθρώπων, δια να σας ίδουν και σας θαυμάσουν και να σας επαινέσουν· διότι έτσι δεν έχετε κανένα μισθόν από τον Πατέρα σας τον επουράνιον.

Οταν λοιπόν συ κάμνης ελεημοσύνην, μη την διαλαλής παντού διασαλπίζοντάς της, όπως κάμνουν οι υποκριταί εις τας συναγωγάς και τους πλατείς δρόμους, δια να δοξασθούν από τους ανθρώπους. Αληθινά σας λέγω ότι παίρνουν αυτοί ολόκληρον τον μισθόν των, (δηλαδή απολαμβάνουν ως αμοιβήν των τον έπαινον από τους άλλους).

Συ δε, όταν κάνης ελεημοσύνην, να την προσφέρης με τόσην μυστικότητα, ώστε το αριστερό σου χέρι να μη μάθη το καλό που κάνει το δεξί σου. Δια να μείνη έτσι η ελεημοσύνη σου μυστική και άγνωστος· και ο Πατήρ σου, που βλέπει και τα πλέον απόκρυφα έργα, θα σου δώση την αμοιβήν ενώπιον όλου του κόσμου.'' Αυτά λέει Ο Κύριος, όμως τα αντίθετα βλέπουμε να γίνονται υπό τινών επισκόπων σήμερα... Επισκόπων που όπως οι ίδιοι λέγουν τους εξέλεξε Το Πνεύμα Το Άγιον... Βλέπουμε ειδήσεις στην τηλεόραση και πριν από μία εκλογή επισκόπου αναφέρονται τέρατα και σημεία στο παρασκήνιο της χειροτονίας. Τί είναι αληθές και τί ψευδές ουδείς μας γνωρίζει, όμως αν ήταν αγνή η κατάσταση θα έβρισκαν να διαδίδουν οι εκπομπές, πάσης φύσεως φήμες; Βλέπουμε οι οικουμενιστές να συμπορεύονται στο άρμα της νέας εποχής και οι εμφανιζόμενοι σαν αντιοικουμενιστές να είναι χειροτονημένοι από οικουμενιστές επισκόπους. Χριστιανούς που ισχυρίζονται πως ακολουθούν Το Ευαγγέλιο και να είναι αντιευαγγελικοί. Βλέπουμε να συκοφαντείται Η Εκκλησία Του Χριστού και να επιπλέουν στη δημόσια ζωή οι έχοντες πλήθη και αριθμούς. Αναπαύεται Ο Κύριος στο πλήθος ή στην ποιότητα την εν Χριστώ; Αναζητά Ο Χριστός πλήθη που αρέσκονται σε θρησκευτικά θεάματα εν είδει θεάτρου, ή μία ψυχή που να διψά για την σωτηρία της; Αναζητά Ο Χριστός μας ακριβές στολές και επισκόπους επαγγελματίες, ή διακόνους του Λόγου του; Σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει να δώσουμε απάντηση στον ίδιο τον εαυτό μας πρώτα. Διότι πολλές φορές μας τυφλώνει η λάμψη της εμφάνισης μίας φανταχτερής θρησκευτικής πομπής αλλά δεν προβληματιζόμαστε αν Ο Θεός είναι παρόν ή ο διάβολος...

Αυτού του είδους η αδιαφορία οδήγησε τα πράγματα στην σημερινή κατάντια... Ακολουθούμε την ευκολία μας, τον εξομολόγο που είναι στα μέτρα μας, την ενορία που είναι πλησίον μας, τον Κληρικό που μας διαφημίζουν σαν άγιο, τον Ιερέα που κανει ωραία λειτουργία, σαν να είναι θέατρο η Μυσταγωγία... Βολευόμαστε. Δεν θυσιάζουμε την κοσμικότητά μας γιατί θα μας χλευάσουν συγγενείς και φίλοι, δεν φεύγουμε από τους πνευματικώς σάπιους γιατί η ενορία τους είναι δίπλα και που να τρέχουμε τώρα... Δεν πλησιάζουμε σε μαρτυρία και μαρτύριο ούτε τον πιο αμαρτωλό Της Εκκλησίας μας. Δεν είμαστε Χριστιανοί παρά μόνο τυπικώς, ονομαστικώς... Οι εξαιρέσεις υφίστανται παντού, αλλά ο κανών είναι δυστύχημα...)  

Rabbis say its OK to kill goyim...

باراكليسي لوالدة الاله

الاودية لعيد رفع عيد الصليب +++ بصوت الاب نقولا مالك