Η ψυχή που μελετά ακατάπαυστα κάθε ημέρα το λόγο του Κυρίου, συνηθίζει και στον ύπνο να προσκολάται σε αυτά τα νοήματα.

(Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

Αρλεκίνοι του εαυτού μας...

Ιερομονάχου Αλεξάνδρου Αγιονεκταρίτου.

''Οι κοιμισμένοι είναι εργάτες και συνεργοί σε αυτά που γίνονται στο κόσμο.''
 
Ηράκλειτος.

Όταν μελετώ την σκέψη των αρχαίων Ελλήνων Σοφών μας, οι σκέψεις τρέχουν με διάθεση εξωτερικής έγγραφης ή προφορικής έκφρασης. Το τελευταίο που με αφορά είναι η πιθανότητα να γίνω δυσάρεστος... 
 
Οι αρχαίοι Έλληνες πρόγονοί μας, όσο κι αν κάποιοι φοβούνται να το δηλώσουν με αποτέλεσμα να σιωπούν, ήταν ένας λαός που έφτασε σε υπέρτατα ύψη σκέψης και νόησης της γύρωθεν και έσωθεν πραγματικότητος. Οι φιλόσοφοί μας, άνοιξαν δρόμους του πνεύματος που ουδείς άλλος λαός σκέφτηκε ότι καν υπάρχουν... Οι Έλληνες από αρχαιοτάτων ετών παρατηρούσαν, ήταν ερευνητές και ανήσυχοι. Ταξίδευσαν και σκέφτηκαν πολύ. Είπαν λίγα λόγια και καλά, όπως λέμε στη καθημερινότητα μας. Άλλωστε οι αρχαίοι Σπαρτιάτες το είχαν προσόν για κάποιον να λέει λίγα και να εργάζεται τα πρέποντα.
 
Δυστυχώς οι σύγχρονοι Έλληνες δεν ακολουθούμε τους φιλοσόφους προγόνους μας στη σκέψη και στην πράξη. Δεν ομιλώ για τους πολιτικούς που διακατήχοντο από αισθήματα διχόνοιας, την αιώνια κατάρα της φυλής μας, ούτε για τον απλό αγράμματο λαό που εμφορείτο από πλήθος θρησκευτικών προλήψεων και σκοταδιστικής ημιμάθειας. 
 
Καθόμαστε άπραγοι και νωχελικοί αναμένοντας την εξ ύψους εκ των πολιτικών βοήθεια ακόμα και σήμερα... Οι Έλληνες δεν κατανοούμε πως με την αδιαφορία μας για τα κοινά και την συνειδησιακή μετάθεση των ευθυνών μας, στους εκεί μακράν πολιτικούς και εκκλησιαστικούς ηγέτες, γινόμαστε ανεύθυνοι συνένοχοι των κακώς πεπραγμένων και κειμένων.
 
Παρατηρούμε το ψυχιατρικό φαινόμενο να παραπονούνται οι πολίτες για την οικονομική και κοινωνική δυσπραγία που υφίστανται, ενώ οι ίδιοι ψηφίζουν τους δυνάστες τους... Ένας φοιτητής ψυχιατρικής θα εξήγαγε πολύτιμα συμπεράσματα σε εργασία με το αντικείμενο αυτό.
 
Πάντα φταίνε οι άλλοι. Ουδείς προσωπικώς φταίει. Φταίνε οι πολιτικοί, οι παπάδες, ο υδραυλικός, οι περιπτεριούχοι... Ποτέ κανείς μας προσωπικώς. Αυτό οδηγεί σε μία αέναη μετάθεση ευθυνών και σε μη κατάληξη εύρεσης λύσης. Συνεχίζουμε την μίζερη ζωή μας βρίζωντας τους άλλους για την κατάντια μας και μια μέρα πεθαίνουμε. Δεν τολμούμε να τα βάλουμε με το κατεστημένο πάσης φύσεως. Με τα φτηνά συμφέροντα κάθε τυχάρπαστου, που παρασιτικώς ζει εις βάρος της αξιοπρέπειας μας, της μεταφυσικής μας πίστης, των ονείρων μας, των προσδοκιών μας. Δεν πιάνουμε την ζωή στα δικά μας χέρια να την αναστήσουμε, απλώς μόνο κλαίμε κοιτώντας να μας αφαιρούν την εθνική μας συνείδηση λίγο λίγο, την εις Χριστόν Πίστη μας λίγο λίγο...
 
Εκπορνεύσαμε τη ψήφο μας για μία θεσούλα στο δημόσιο, θυσιάσαμε την Ορθοδοξία μας για την οποία οι Αθάνατοι Ήρωες του '21 έδωσαν παιδιά, μητέρες, πατέρες, συζύγους, όλη τους την ζωή, ώστε να μπορούμε να είμαστε ''ανήκοντες εις την δύσην'', την δύση που 400 χρόνια έβλεπε την χιλιόχρονη πόλη της Αυτοκρατορίας μας, την Κωνσταντινούπολη, τουρκοκρατούμενη, την Αθήνα, την πρωτεύουσα του παγκόσμιου πολιτισμού, ένα λασποχώρι... Οι ελευθερωτές μας όμως πολέμησαν για δύο ιδέες. Για του Χριστού την πίστην την αγίαν και της Πατρίδος την ελευθερίαν... Τις οποίες εμείς τις ρίξαμε βορά στους χοίρους της ψυχής μας. Καθήμενοι, τώρα που τα χρήματα στέρεψαν, κενοί να κοιτάμε το κενό και κάποιοι να αυτοκτονούμε μηδέποτε επιστρέφοντες από την κόλαση την οποίαν θελήσαμε ν' αποφύγουμε. 
 
Αν κάποτε οι Έλληνες ως πολίτες και ως Χριστιανοί τολμήσουμε να δουμε τον εαυτό τους κατάματα και διακρίνουμε την μικρότητα μας και την πνευματική ανυπαρξία μας, ίσως, ίσως καταφέρουμε κάτι και πάλι. Ως τότε δικαιολογίες, μορφασμοί, σήκωμα των ώμων, τσιγαράκι, κλάψα και αυτοκτονίες. Οί Έλληνες και δή οι Χριστιανοί δεν επιτρέπουν τέτοια δειλία στον εαυτό τους.

Οι καρποί του Παρακλήτου λέγει ο θείος Παύλος είναι αγάπη, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, χρηστοήθεια, αγαθωσύνη, πίστη, πραότητα, εγκράτεια. Ας δούμε επιτέλους ότι ως Χριστιανοί και Έλληνες δεν έχουμε τίποτα από αυτά, ας σταματήσουμε να κάνουμε τον αρλεκίνο στον εαυτό μας και στο καθρέπτη ότι είμαστε Χριστιανοί, σπουδαίοι μάλιστα σε τέτοιο βαθμό ώστε να κρίνουμε ποιός θα πάει στη κόλαση και ποιός στη Βασιλεία...
 
Χαρακτηριστικό το τελευταίο των αυτονομιζόμενων ως πραγματικών και γνησίων Ορθοδόξων... Περαστικά να ευχηθούμε και προσευχή για γενική μετάνοια από την παράνοια που 'χει κατακλύσει την Ελλάδα μας... Και την Εκκλησία μας...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αναζητηση

Αναγνωστες