Η ψυχή που μελετά ακατάπαυστα κάθε ημέρα το λόγο του Κυρίου, συνηθίζει και στον ύπνο να προσκολάται σε αυτά τα νοήματα.

(Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

Οι καρποί της εν Χριστώ αγάπης!

https://encrypted-tbn2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQKCTT3q1-XVbjPBBQBNnAB4YTWwDGpva1ct5GI1aXCWVZemIR2wA
 
 Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Αρχιεπισκόπου Κων/λεως.
 
Κάποιος ασκητής, ἔπειτα ἀπὸ πολλοὺς ἀσκητικοὺς ἱδρῶτας, τοὺς ὁποίους ἔχυσε ζῶν εἰς τὴν ἔρημον, ἔχων μόνον ἕνα συνασκητὴν καὶ ζήσας ἀγγελικὸν βίον καὶ πρὸς τὸ γῆρας κατευθυνόμενος, δὲν ἠξεύρω πῶς, ἀπὸ κάποιο σατανικὸν συμβὰν καὶ νυσταγμὸν τῆς ψυχῆς, ἀφήσας μικρὰν δίοδον εἰς τὸν πονηρόν, περιέπεσεν εἰς τὴν ἐπιθυμίαν νὰ ἔλθῃ εἰς σχέσιν μετὰ γυναικός, αὐτὸς ποὺ ποτὲ δὲν εἶδε γυναῖκα ἀπὸ τότε ποὺ ἀφιερώθη εἰς τὸν μοναχικὸν βίον.

Κατ ̓ ἀρχὰς εἶχεν ἀξίωσιν ἀπὸ τὸν συνασκητήν του νὰ τοῦ δίδῃ κρέας καὶ οἶνον καὶ τὸν ἠπείλει, ὅτι ἐὰν δὲν τὰ λάβῃ, θὰ κατέλθῃ εἰς τὴν ἀγοράν. ῎Ελεγε δὲ αὐτὰ ὄχι διότι ἐπεθύμει κρέας νὰ φάγῃ, ἀλλ ̓ ἐπειδὴ ἤθελε νὰ εὕρῃ κάποιαν ἀφορμὴν καὶ πρόφασιν νὰ κατεβῇ εἰς τὴν πόλιν. ̓Εκεῖνος ἀποροῦσε δι' αὐτὰ καὶ ἐπειδὴ ἐφοβήθη μήπως διὰ τῆς ἀπαγορεύσεως τὸν ὠθήσῃ εἰς μεγαλύτερον κακόν, τοῦ δίδει νὰ ἱκανοποιήσῃ αὐτὴν τὴν ἐπιθυμίαν του.
 
῞Οταν ὅμως εἶδε ὅτι τὸ τέχνασμα τοῦτο ἀπέτυχε τότε ἔδειξε φανερὰ τὴν ἀναισχυντίαν του καὶ ἀπεκάλυψε τὴν ὑπόκρισίν του καὶ ἔλεγεν, ὅτι πρέπει νὰ κατεβῇ εἰς τὴν πόλιν αὐτὸς ὁπωσδήποτε. ̓Επειδὴ δὲ δὲν κατώρθωσεν ὁ ἄλλος νὰ τὸν ἐμποδίσῃ, τέλος τὸν ἄφησε καὶ παρακολουθῶν αυτόν ἀπὸ μακράν, παρετήρει διατί τάχα κατήρχετο εἰς τὴν πόλιν.
 
῞Οταν τὸν εἶδε νὰ εἰσέρχεται εἰς κακόφημον οἶκον καὶ ἀντιληφθείς, ὅτι ἦλθεν εἰς σχέσιν μετὰ πόρνης γυναικός, ἐπερίμενεν ἔξω· καὶ ἀφοῦ ἱκανοποίησεν ἐκεῖνος τὴν ἄτοπον ἐπιθυμίαν του, ὅταν ἐξῆλθε,  τὸν ἐδέχθη μὲ ἀνοικτὰς τὰς χεῖρας καὶ ἐρρίφθη εἰς τὸν λαιμόν του καὶ ἀφοῦ τὸν κατεφίλησε θερμῶς, χωρὶς νὰ τὸν κατηγορήσῃ καθόλου δι' αὐτὸ ποὺ συνέβη,  τὸν παρεκάλεσε μόνον, ἀφοῦ πλέον ἱκανοποίησε τὴν ἐπιθυμίαν του, νὰ ἐπιστρέψουν εἰς τὸ ἐρημητήριόν των.

̓Εκεῖνος δὲ αἰσχυνθεὶς ἀπὸ τὴν μεγάλην ἐπιείκειαν τοῦ ἀδελφοῦ του, ἐπληγώθη κατ ̓ εὐθεῖαν εἰς τὴν ψυχὴν καὶ κατανυγεὶς διὰ τὰ τολμήματά του, τὸν ἠκολούθησεν εἰς τὸ ὄρος. Καὶ ὅταν ἔφθασαν ἐκεῖ ἐζήτησεν ἀπὸ αὐτὸν νὰ τὸν ἐγκλείσῃ εἰς μικρὸν κελλὶ καὶ ἀφοῦ κλείσῃ τὰς θύρας, νὰ τοῦ δίδῃ ἄρτον καὶ ὕδωρ κατὰ διαστήματα ἡμερῶν καὶ τὸν παρεκάλεσε νὰ λέγῃ εἰς ὅσους τὸν ζητοῦν ὅτι ἀπέθανε.
 
Καὶ ὅταν τοῦ εἶπεν αὐτὰ καὶ τὸν ἔπεισε νὰ τὸν ἐγκλείσῃ, ἔμεινε ἐκεῖ διὰ παντὸς μὲ νηστείας καὶ δεήσεις καὶ δάκρυα ἀποπλύνων τὸν ρύπον τῆς ἁμαρτίας ἀπὸ τὴν ψυχήν του.
 
Μετὰ ἀπὸ ὀλίγον καιρόν, ἐπειδὴ ἐμάστιζε τὴν γειτονικὴχώραν ξηρασία καὶ ἐνῷ ἐθρήνουν ὅλοι οἱ κάτοικοί της, προετράπη κάποιος μὲ ὄνειρον νὰ ὑπάγῃ καὶ νὰ παρακαλέσῃ τὸν ἔγκλειστον ἐκεῖνον ἄνθρωπον, νὰ προσευχηθῇ καὶ νὰ παύσῃ τὴν ξηρασίαν. ̓Αφοῦ ὅμως ἐπῆγεν ἐκεῖ, συντροφευόμενος καὶ ἀπὸ ἄλλους, εὑρῆκεν ἐκεῖ μόνον τὸν συνασκητήν του. ῞Οταν δὲ ἠρώτησαν δι' ἐκεῖνον, ἔμαθον ὅτι ἀπέθανεν.
 
̓Επειδὴ ὅμως ἀντελήφθησαν ὅτι ἀπατῶνται, ἤρχισαν καὶ πάλιν νὰ προσεύχωνται καὶ μὲ τὸ ἴδιον ὅραμα ἤκουαν τὸ ἴδιο πρᾶγμα, ὅπως καὶ πρότερον. Καὶ τότε, ἀφοῦ ἐκύκλωσαν ἐκεῖνον ποὺ πράγματι τοὺς ἠπάτησε, τὸν παρεκάλουν νὰ τοὺς φανερώσῃ τὸν ἄνθρωπον· διότι διϊσχυρίζοντο, ὅτι δὲν ἀπέθανεν, ἀλλὰ ζῇ. ̓Αφοῦ ἤκουσεν αὐτὰ ἐκεῖνος καὶ εἶδεν ὅτι ἀπεκαλύφθη τὸ μυστικόν, τοὺς ὁδηγεῖ πρὸς τὸν ἅγιον.
 
̓Αφοῦ δὲ ἐχάλασαν τὸν τοῖχον, διότι εἶχε φράξει καὶ αὐτὴν τὴν εἴσοδον, ὅταν ἦλθαν ὅλοι μέσα, ἔπεσαν πρὸ τῶν ποδῶν του καὶ ἀναφέροντες τὰ γεγονότα, τὸν παρεκάλουν νὰ τοὺς βοηθήσῃ κατὰ τῆς πείνης.

̓Εκεῖνος ὅμως κατ ̓ ἀρχὰς ἀντετίθετο, ἰσχυριζόμενος ὅτι δὲν ἔχει καμμίαν τοιαύτην παρρησίαν πρὸς τὸν Θεόν, καθότι εἶχε πάντοτε πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν ἁμαρτίαν τόσον ζωηρῶς, ὅπως ὅταν τὴν εἶχε διαπράξει. ῞Οταν δὲ τοῦ διηγήθησαν ὅλα τὰ συμβάντα, τότε τὸν ἔπεισαν νὰ προσευχηθῇ καὶ ἀφοῦ προσηυχήθη ἔλυσε τὴν ξηρασίαν.

Βλ. ̔Αγίου ̓Ιωάννου Χρυσοστόμου, Πρὸς Θεόδωρον ἐκπεσόντα, Ε.Π.Ε., τ. 28, σελ. 845-847. Βλ. καὶ PG τ. 47, στλ. 304-305.
 
(Σχόλιο Εγκολπίου: Πόσοι πρέπει να έχουμε ως οδοδείκτη την ιστορία αγάπης που μας άφησε κληρονομιά ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. Αντιθέτως σήμερον όλοι μας σχεδόν είμαστε Χριστιανοί φαρισαίοι... 
 
Μετά λύπης οφείλουμε να ομολογήσουμε πως έχουμε μεταμορφωθεί, κατά πλειοψηφίαν, σε άριστους θεολόγους, κανονολόγους, κριτές των πάντων... Αντί να κοιτάμε την αμαρτία μας που στάζει από τα ρούχα μας, παρατηρούμε ποιός ή ποιά εισέρχεται στο ναό ώστε να βρούμε αφορμή ή αιτία να επιτεθούμε διαβολικώς στον συνάνθρωπο, ξεχνώντας πως το τελευταίο τελώνιο που δένει πολλές ψυχές για την κόλαση είναι το Τελώνιο της Ασπλαχνίας... Αλλά εμείς φρουροί ανύστακτοι, όχι της ψυχής μας αλλά των άλλων, κάποιοι σπαταλάμε τη ζωή μας για να ''διορθώνουμε'' τους Ιερείς, κάπου κάπου και τους Επισκόπους μας, άλλοι να ρίχνουν το δηλητήριο των αιρετικών απόψεων τους στο διαδίκτυο φουσκώνοντας το παχύσαρκο Εγώ τους, κάνοντας πως δεν βλέπουν τις ιστορικές αποδείξεις που τους έρχονται στα χέρια και αναιρούν όσα με πείσμα πρεσβεύουν. Κάποιοι να μιλάμε με αυθάδεια και εωσφορική αγένεια στον άγνωστο που μας καλεί από την άλλη γραμμή απλώς γιατί δεν τον γνωρίζουμε!!! Άλλοι να λοιδορούμε τον συνομιλητή μας όταν δεν έχουμε απαντήσεις σε όσα μας λέει με αγάπη... Κάποιοι πάλι να ρίχνουν καινά δαιμόνια διχασμού επειδή ασχολούνται με ζητήματα που όχι μόνο είναι αναρμόδιοι αλλά και άσχετοι... Παρά ταύτα σχεδόν όλοι κάνουμε τους ειδικούς με την απόλυτη αμάθεια μας και ρίχνουμε και την συκοφαντία της έπαρσης σε όσους δεν συμφωνούν με τις άκυρες ιδέες μας, τα αντιευαγγελικά πολλές φορές πιστεύω μας. Τα ανιστόρητα και βλασφημούντα την εκκλησιαστική πορεία 2000 ετών Χριστιανικού Πολιτισμού και Φωτός... 
 
 http://www.imerovigli.org/infoimages/545.jpg
 
Ο ασκητής που με γνήσια Αγάπη σιώπησε εμπρός στο αμάρτημα του αδελφού συνασκητή του και μάλιστα τον αγκάλιασε κιόλας και τον παρακάλεσε να επιστρέψουν στη σκήτη τους, φέρθηκε όπως θα φερόταν Ο ίδιος Ο Κύριος μας. Σιωπή μπροστά στο αμάρτημα του αδελφού μου και έμπρακτη αγάπη. Αυτά κατάφεραν να κάνουν τον πρώην αμαρτωλό ασκητή να κάνει θαύματα. Απόδειξη πόσο δέκτηκε Ο Κύριος την μετάνοιά του! Εμείς τί θα κάναμε σήμερον;;; Αν για ένα παντελόνι πετάμε έξω από τον ναό μία ακατήχητη κοπέλα, σαν να' ναι ο ναός σπίτι μας και οδηγούμε την κοπέλα, με τις χειρότερες από εμάς εντυπώσεις, στην αγανάκτηση, τον σκανδαλισμό και εκτός ναού και Εκκλησίας τί θα κάναμε στον ασκητή της ιστορίας αυτής; Εκτελεστικό απόσπασμα; Πολλές φορές νομίζουν κάποιοι ότι υπηρετούν το θέλημα Του Θεού. Αλλά τι κρίμα... υπηρετούν το θέλημα του σατανά... 
 
Ας κλάψουμε για την αποστασία μας. Εμείς θα φέρουμε τον Αντίχριστο με τα άνομα έργα μας. Εμείς φταίμε που πολεμείται Η Εκκλησία Του Χριστού μας. Δεν είναι έντιμο να ρίχνουμε μονίμως τις ευθύνες στους από 'κεί... Εμείς πρέπει να αλλάξουμε, να κάνουμε επιτέλους προσευχή με δάκρυα ζεστά, να ματώσουν τα γόνατά μας από τις μετάνοιες, να ανοίξει το δέρμα στο δάκτυλο από το πολύ κομποσχοίνι... Το μέλλον της Ορθοδοξίας δεν είναι το μουστάκι και το μανίκι ως το καρπό, αλλά η καρδιά που χωρά όλη τη κτίση μέσα της, όπως λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος στο κεφάλαιο του ''Περί διακρίσεως των αρετών''. 
 
Αν είμασταν όντως Γνήσιοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί όπως μας αρέσει να λεγόμαστε, δεν θα υπήρχαν οι αιρετικοί, οι σχισματικοί... Κλείνουμε με αυτά τα λόγια του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, ''Αν είμασταν Χριστιανοί όπως μας θέλει Ο Θεός, δε θα υπήρχαν ειδωλολάτρες.''
 
Εμείς φταίμε...)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αναζητηση

Αναγνωστες