Δεν υπάρχει άλλος σίγουρος δρόμος σωτηρίας, εκτός από το να εξομολογείται ο καθένας σε πατέρες με πολλή διάκριση και από αυτούς να παίρνει οδηγίες για την αρετή και να μην ακολουθεί το δικό του θέλημα.

(Άγιος Ιωάννης Κασσιανός ο Ρωμαίος.)







Τούτον Δανιήλ υιόν ανθρώπου λέγει είναι, ερχόμενον πρός τον Πατέρα, και πάσαν την κρίσιν και την τιμήν παρ'εκείνου υποδεχόμενον

(Αποστολικαί Διαταγαί, Ε΄, ΧΧ 10, ΒΕΠ 2,92)
Αγία τριάδα


Εθεώρουν έως ότου θρόνοι ετέθησαν και παλαιός ημερών εκάθητο, και το ένδυμα αυτού λευκόν ωσεί χιών, και η θρίξ της κεφαλής αυτού ωσεί έριον καθαρόν... εθεώρουν εν οράματι της νυκτός και ιδού μετά των νεφελών του ουρανού ως υιός ανθρώπου ερχόμενος ην και έως του παλαιού των ημερών εφθασε...

(Δανιήλ Ζ', 9 και 14)



"Πιστεύοντες εις ένα Θεόν εν Τριάδι ανυμνούμενον, τας τιμίας Αυτού εικόνας ασπαζόμεθα."

(Πρακτικά εβδόμης Οικουμενικής συνόδου, Τόμος Β' σελ. 883)

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

Ιστορική αναίρεσις ανιστόρητων αναφορών περί του 1971. (Δεύτερο μέρος.)

Παρατηρούμε πως κάποιοι προσπαθούν να δικαιώσουν την αιρετική άποψή τους περί εγκυρότητος των μυστηρίων των νεοημερολογιτικών σχισματικών εκκλησιών κάνοντας ανασκόπηση ακροθιγώς της συμμετοχής στο νεοημερολογίτικο σχίσμα των τριών Μητροπολιτών που το 1935 ηγήθηκαν των Γνησίων Ορθοδόξων Χριστιανών. Αλλά η μεταστροφή Επισκόπων από την Ορθοδοξία στην αίρεση ή το σχίσμα και πάλι πίσω στην Ορθοδοξία, συνέβη πολλάκις στην εκκλησιαστική ιστορία χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η απώλεια της Θείας Χάριτος ακολουθεί τον κάποτε εκπεσόντα ακόμα κι όταν επανέρχεται Στην Εκκλησία...

Άλλωστε δεν τιμούμε τον Άγιο Ιωαννίκιο τον Μέγα κι ας ήταν μέλος της αιρετικής εικονομαχικής εκκλησίας της εποχής του; Επειδή εξέπεσε της Ορθοδόξου Πίστεως, Ο Κύριος του ελέους του στέρησε την δυνατότητα να ξαναγίνει Ορθόδοξος; Όχι βεβαίως, γι' αυτό επέστρεψε, αγωνίστηκε και ηγίασε. Η ιστορία αποδεικνύει όμως ότι το σκεπτικό τους είναι παντελώς άσχετο με τους Κανόνες που προβλέπουν τέτοιες περιπτώσεις και προβληματιζόμαστε που δεν τις γνωρίζουν με αποτέλεσμα να γράφουν και να λένε πράγματα που δεν ισχύουν. Δεύτερο παράδειγμα είναι η επιστροφή του Αποστόλου Παύλου ο οποίος από δεινός διώκτης των Χριστιανών και της Εκκλησίας κατέληξε με τη Θεία Χάρη να αναδειχθεί ο Απόστολος των Εθνών! Αν ίσχυε το σκεπτικό τους, δεν θα ηδύνατο ο Απόστολος των Εθνών Παύλος, να είναι αυτός που όλοι σήμερον τιμούμε γιατί θα τον καταδίωκε η προτέρα μανία του εναντίον των Χριστιανών. Ο Κύριος δεν απορρίπτει ουδένα που επιστρέφει σ' Αυτόν. Βιβλικώς αυτό θεμελιώνεται και από το εδάφιο που Ο Κύριος μας λέγει: ''τὸν ἐρχόμενον πρός με οὐ μὴ ἐκβάλω ἔξω'', Ιωάννης, κεφάλαιο 6, στίχος 37. Οι προσερχόμενοι εκ της αιρέσεως ή εκ του σχίσματος, βρίσκουν ανοικτή την θύρα του ελέους Του Κυρίου και Της Εκκλησίας Του. Τρίτο παράδειγμα είναι η περίπτωσις του κατά σάρκαν πατρός του Αγίου Γρηγορίου, επίσης ονόματι Γρηγόριος, ο οποίος τιμάται ως Άγιος από Την Εκκλησία μας! Ως γνωστόν ο εν λόγω Άγιος Γρηγόριος είχε υποπέσει σε αίρεση, αλλά κατόπιν της προσευχής της συζύγου Νόνας και της παρέμβασης του υιού του, Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, επέστρεψε στην Ορθοδοξία. (Ἅγιος Γρηγόριος, Ἐπίσκοπος Ναζιανζοῦ, πατὴρ τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. ... ὁ Ἅγιος οὗτος Γρηγόριος πρότερον μὲν ἠκολούθει τὴν αἵρεσιν τὴν λεγομένην τῶν Ὑψισταρίων, μᾶλλον δὲ ταπεινῶν. Διότι ἡ αἵρεσις αὕτη ἧτο σύμμεικτος ἐκ τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης καὶ τῆς νομικῆς λατρείας, ἐπειδὴ οἱ τῆς αἱρέσεως ταύτης ὀπαδοὶ ἀπεστρέφεντο μὲν τὰ εἴδωλα καὶ τὰς θυσίας, ἐτίμων δὲ τὸ πῦρ καὶ τοὺς λύχνους, ὅπερ ἧτο ἴδιον τῆς εἰδωλολατρικῆς πλάνης. Ὁμοίως ἠτίμαζον μὲν αὐτοὶ καὶ ἀπέῤῥιπτον τὴν περιτομὴν, ἐτίμων ὅμως τὸ Σάββατον, ὅπερ ἧτο ἴδιον τῆς νομικῆς λατρείας. Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ἔκδοσις Ματθαίου Λαγγῆ (ἕκτη), Ἀθῆναι, 1995, τόμος Α΄, Ἰανουαρίου α΄, σελ. 51.) Τέταρτο παράδειγμα του αυτοκράτορος Ιουστινιανού. Η γυναίκα του αυτοκράτορος Ιουστινιανού, η Θεοδώρα, κατάφερε να τον παρασύρει στην αιρετική διδασκαλία του Μονοφυσιτισμού. Αλλά αυτό διήρκησε για σύντομο χρονικό διάστημα. Κατόπιν επέστρεψε στη Ορθοδοξία γενόμενος δεκτός από Την Εκκλησία! (Πηγή: ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ Δεν φτάνει μόνο η πίστη... ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ Β΄» Εκδόσεις «εν πλώ» σελ. 250-251.) Πέμπτο και τελευταίο παράδειγμα είναι αυτό του Αγίου Γερασίμου ο οποίος έπεσε στον μονοφυσιτισμό για κάποιο μικρό χρονικό διάστημα, επίσης επέστρεψε στην Ορθοδοξία... Όλα αυτά για όσους έχουν μελετήσει βίους Αγίων είναι αυτονόητα. Ούτοι οι ανά τους αιώνας αδελφοί μας όχι μόνο έγιναν δεκτοί δια των προβλεπομένων διαδικασιών αλλά κάποιοι και αγίασαν!

Ας δούμε τώρα και από Ιεροκανονικής απόψεως τί προβλέπεται για τους επανερχομένους εκ της αιρέσεως ή του σχίσματος Επισκόπους. Δια τους Επισκόπους που επιστρέφουν από το σχίσμα και την αίρεση, συμφώνως με τους Ιερούς Κανόνες προβλέπεται ο Λίβελλος ως πλήρης αποκατάστασις στην Αρχιερατική διακονία. Οι Ιεροί Κανόνες, 8ος της πρώτης Οικουμενικής, 7ος της δευτέρας Οικουμενικής και 95ος της έκτης Οικουμενικής προβλέπουν για τους Επισκόπους οι οποίοι έχουν λάβει Ορθοδόξως το Βάπτισμα και την Ιερωσύνην να αποκαθίστανται στο αξίωμά τους δια Λιβέλλου. Όντως οι Μητροπολίτες Δημητριάδος Γερμανός Μαυρομάτης και π. Φλωρίνης Χρυσόστομος Καβουρίδης, έχοντας την χειροτονία τους προ του 1924, απεκατεστάθησαν δια Λιβέλλου. Ο δε Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος Δημητρίου ως χειροτονηθείς μετά το 1924, έλαβε χειροθεσία υπό των άλλων δύο σύμφωνα με το τεύχος αριθμός 35, του Κήρυκος Εκκλησίας Ορθοδόξων, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2008. Αν και η εμπειρία της ιστορίας μας έχει αποδείξει ότι κι αν ακόμα δεν γινόταν αυτή η χειροθεσία ως επί σχισματικού, θα μπορούσε να γίνει δεκτός κατ' οικονομίαν με μόνη την δημοσία Ορθόδοξη Ομολογία του. Όχι ως αναγνώριση της προερχομένης εκ των νεοημερολογιτών χειροτονίας του αλλά ως οικονομία για την σωτηρίαν της ψυχής του προσερχομένου. Η ένωση άλλωστε με Την Εκκλησία, όταν κρίνει αναγκαίο Η Εκκλησία, αρκεί για την αποκατάσταση του Ιερέως ή του Αρχιερέως. Τέτοια παραδείγματα έχουμε κατ' εξαίρεση στην εκκλησιαστική ιστορία και λανθασμένως υπό τινών παρουσιάζονται ως παραδείγματα γενικής αποδείξεως. Το μερικόν της Παραδόσεως δεν υποκαθιστά το όλον.

Ο Άγιος Νικόδημος Ο Αγιορείτης στην υποσημείωση του ξη' Κανόνος, Συμφωνία, βλέπε Πηδάλιον, σελ. 91 Εκδόσεις Παπαδημητρίου 2003, γράφει: ''Αλλά σπάνια τα τοιαύτα και κατά περίστασιν, κανονικής ακριβείας λειπόμενα, ού νόμος δε Εκκλησίας το κατά περίστασιν γινόμενον και το σπάνιον, κατά τε τον ιζ' της Α' και Β' και τον Θεολόγον Γρηγόριον, και την β' πράξιν της εν Αγία Σοφία συνόδου, και το νομικόν εκείνο το λέγον, το παρά κανόνας ούχ έλκεται προς υπόδειγμα.'' Πολλοί αιρετικοί αδελφοί μας δυστυχώς χρησιμοποιούν το υπό περιπτώσεις τινές γεγονός ως πρόφαση για να δικαιολογήσουν την θέση τους ότι δήθεν έτσι συνέβαινε πάντα στην Εκκλησία, ή έτσι έκαναν πάντα οι Άγιοι, απομονώνοντας μία ιστορική στιγμή της Εκκλησίας και παρουσιάζοντας την ως ιστορικό καθεστώς αιώνων ακόμα και ως σήμερον... Επανερχόμενοι στο θέμα μας λοιπόν, ουδεμία Σύνοδος υπήρχε προκειμένου να αποκαταστήσει τους εκ του νεοημερολογίτικου σχίσματος Επισκόπους προσερχομένους και πάλι στην Ορθόδοξον Εκκλησία της Ελλάδος, αν υπήρχε εννοείται ότι οι τρείς Επίσκοποι θα απευθύνοντο προς εκείνην, αφόσον δεν υπήρχε οι Ιεροί Κανόνες προβλέπουν τον Λίβελλο για αυτές τις περιπτώσεις, και επανέρχονται στο αξίωμά τους κανονικώς.

Οι σκεπτόμενοι και ομολογούντες τέτοιες ιδέες, όπως ότι δήθεν οι τρεις Επίσκοποι ήταν νεοημερολογίτες όταν χειροτόνησαν τους τέσσερεις Επισκόπους και αναμέσον αυτών και τον Άγιον Ματθαίον τον Ομολογητήν, δεν γνωρίζουν τους συγκεκριμένους Ιερούς Κανόνες; Μάλλον όχι πιστεύουμε. Διότι αν τους γνώριζαν δε θα εσκέπτοντο πως οι τρείς Μητροπολίτες επιστρέφοντας εις Την Εκκλησίαν συνέχιζαν να στερούνται της Θείας Χάριτος και άρα δήθεν οι χειροτονίες τους ήταν άκυρες. Γι' αυτό μη κατανοώντας την εκκλησιαστική σκέψη, καταλήγουν στο αιρετικό συμπέρασμα πως η νεοημερολογίτικη εκκλησία είχε και μετά την καινοτομία του νέου ημ/γίου Θεία Χάρη και γι' αυτό και οι χειροτονίες των τεσσάρων Επισκόπων ήταν έγκυρες. Όμως οι λεπτές διαχωριστικές γραμμές που έχει χαράξει Η Εκκλησία, ουδεμία έχουν σχέση με τέτοιου είδους εκλογικεύσεις και απλουστεύσεις προκειμένου να χωρέσουν στο μυαλό εκάστου.

Η καινοτομία του νέου ημ/γίου στέρησαι την Εκκλησία της Ελλάδος από την Θεία Χάρη, αλλά η επιστροφή των τριών Μητροπολιτών εκ της νεοημερολογίτικης εκκλησίας δεν συνεπάγεται ότι φέρουν μαζί τους ως κληρονομιά την αίρεση ή το σχίσμα... Αυτή η λογική απαγορεύει στον οποιοδήποτε μετανοούντα αιρετικόν να έχει ελπίδες σωτηρίας... Και Η Εκκλησιαστική σκέψη απέχει πολύ από τέτοιες, νομικιστικού χαρακτήρος, απαγορεύσεις. Σημειωτέον δε πως οι τρείς Μητροπολίτες το 1935, ομολογούν ''κατ' ουσίαν σχισματικήν'' την νεοημερολογίτικη εκκλησία και την απεκήρυξαν ως τοιαύτη, διακόπτοντας ''πάσαν σχέσιν και Εκκλησιαστικήν επικοινωνίαν μετ' Αυτής''. (Πηγή: ''Το Εκκλησιαστικόν Ημερολόγιον ως Κριτήριον της Ορθοδοξίας'', π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, Αθήναι 1935.) Άρα από αυτήν την Ομολογία των τριών Επισκόπων, στις 13 - 5ου του 1935, καταφαίνεται η διαφορά θέσεων μεταξύ του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου εν έτει 1935 και κάποιων ακολούθων του εν έτει 2013. Κατόπιν ο π. Φλωρίνης Χρυσόστομος άλλαξε γνώμη, αλλά την Ομολογία του 1935 την δημοσιεύουμε και πάλι ώστε να δει ο σοβαρός μελετητής την διάσταση απόψεων για τα μυστήρια των νεοημερολογιτών που υφίσταται εντός του αποκαλουμένου χώρου των ''Φλωριναίων'' ''ΓΟΧ'' παλαιόθεν. Επομένως εφόσον Ιεροκανονικώς οι Επίσκοποι απεκατεστάθησαν στο Αρχιερατικό τους αξίωμα εχειροτόνησαν Κανονικώς και τον Άγιον Ματθαίον τον Ομολογητή.

Δύο Επίσκοποι εκ των τεσσάρων, το 1935, έγιναν δεκτοί από την νεοημερολογίτικη εκκλησία, δικάστηκαν και αποδέχτηκαν τον υποβιβασμόν τους σε Ιερείς! Πράγμα ανήκουστο και μη προβλεπόμενο υπό των Ιερών Κανόνων. Αντιθέτως οι Ιεροί Κανόνες, 29ος της τετάρτης Οικουμενικής Συνόδου και 2ος της εν Αγία Σοφία Συνόδου το απαγορεύουν ρητώς και κατηγορηματικώς. Ο δε π. Φλωρίνης Χρυσόστομος με άρθρο του στην εφημερίδα της Κοινότητος ''Κήρυξ Ορθοδόξων'', (έτος Ε' φύλλο 223 της 22ας Ιουλίου 1935 π.η.), κατεδίκασε ως αντικανονική και την απόφαση του δικαστηρίου της νεοημερολογίτικης εκκλησίας αλλά και την αποδοχή της αποφάσεως αυτής από τους δύο Επισκόπους. Συγκεκριμένα γράφει: ''Γινωσκέτωσαν δέ και ούτοι, ότι δεν έχουσι το δικαίωμα να παραιτηθώσι του Επισκοπικού βαθμού και να επανέλθωσιν εις την τάξην των Πρεσβυτέρων, χωρίς να υποστώσι τας συνεπείας της αυτοκαθαιρέσεως και να απωλέσωσι πάν δικαίωμα εν τω μέλλοντι να ανυψωθώσιν εις τον Επισκοπικόν βαθμόν κατά τον Β' Κανόνα της εν Αγία Σοφία Συνόδου, διαγορεύοντα, ''Εί τις Επίσκοπος ή εί τις άλλος του Αρχιερατικού αξιώματος προς τον Μοναχικόν θελήσει κατέλθει βίον... μηκέτι τούτον της Αρχιερατικής αντιποιείσθαι αξίας... Εί δε τις αυτός εαυτόν αποστερήσει του Αρχιερατικού βαθμού ουκέτι δύναται επαναστρέψει προς το πρότερον αξίωμα, όπερ δι' αυτών των έργων ηθέτησε''. Εκ του τόπου της εξορίας τή 10/23-7-1935, Ο πρώην Φλωρίνης Χρυσόστομος.'' Επίσης ο ΚΘ' Κανόνας της τετάρτης Οικουμενικής: ''Επίσκοπον εις Πρεσβυτέρου βαθμόν φέρειν, ιεροσυλία εστίν''. Αλλά παρά τα όσα έλεγε κι έγραφε ο π. Φλωρίνης Χρυσόστομος, το 1945 όταν έφυγαν οι δύο ούτοι Επισκοποι από το νέο ημ/γιο και θέλησαν να επιστρέψουν στην ομάδα του π. Φλωρίνης Χρυσοστόμου, εκείνος τους δέχτηκε ως Επισκόπους! Όταν το 1948 ο Άγιος Ματθαίος εχειροτόνησε, μόνος του τέσσερεις Επισκόπους, έπραξε λίαν καλώς διότι ήταν αδύνατον να συμπράξει με αρνητές της Αρχιερωσύνης τους, μόνο και μόνο για να καλύπτει αριθμητικώς το σχολαστικόν και νομικιστικόν πνεύμα κάποιων αγκυλωμένων στο γράμμα του νόμου και όχι στο πνεύμα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αναζητηση

Αναγνωστες